အခန်း ၄၄၁။ ဆောင်းနှင်းပျော်ချိန်က မှတ်မိသမျှ
ကော်ရာ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။
သူမကို ဆေးရုံဆောင်ထဲ ပို့ဖို့ကြိုးစားကြပေမဲ့ သူမက သတိပြန်ရလာတဲ့အချိန်မှာပဲ အဲဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
“နံရံတွေ မလိုချင်ဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီးတော့လေ။ နံရံတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့ရတာ လုံလောက်ပါပြီ”
ထို့ကြောင့် သူတို့က ဥယျာဉ်ထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံးကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က ဦးစီးပြီး စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် မည်သူ့ခွင့်ပြုချက်မှ ယူနေစရာမလို။ အရုဏ်တက်ချိန် အေးစိမ့်နေသည့်အချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်း နှစ်ဦးကို ခေါ်ပြီး စောင်များစွာနှင့်အတူ သစ်တော်သီးပင်အောက်၌ ကုတင်ကို ခင်းကျင်းပေးလိုက်သည်။ မိုးရွာလာပါက ကာကွယ်နိုင်ရန် ဆီစိမ်ပိတ်ကားစဖြင့် အမိုးပါ မိုးပေးထားပြီး ကုတင်ခြေရင်းတွင်မူ သူမကိုယ်တိုင် အမြဲမပြတ် လာရောက်မီးမွှေးပေးသည့် မီးဖိုကလေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
သစ်တော်သီးပင်မှာ ပွင့်နေဆဲပင်။
မည်သူမျှ အကြောင်းရင်းကို မရှင်းပြနိုင်ကြ။ ရိုင်ဆာ၊ ကော်ဒရစ်၊ ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကြာ ဒီရဲတိုက်ဥယျာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ကြတဲ့ ဥယျာဉ်မှူးနှစ်ဦးတို့ပါ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။ သူတို့အားလုံး သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်ပြီး မီးခိုးရောင် ဆောင်းရာသီကောင်းကင်အောက်၌ ပွင့်နေသည့် အဖြူရောင်ပန်းပွင့်များကို ငေးကြည့်ရင်း ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ မပြောနိုင်ကြပေ။
အော်ရီလီယာလည်း ရှင်းပြဖို့ မကြိုးစားခဲ့ပါ။
သူမသည် ပထမဆုံးမနက်ခင်းတွင် အပြင်ထွက်လာပြီး ကော်ရာ၏ကုတင်ဘေးရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ကာ ပန်းပွင့်များကို ကြာမြင့်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဒီဥယျာဉ်ထဲမှာ ရာသီမဟုတ်ဘဲ ပန်းတွေပွင့်တာ ကြာလှပြီ” ဟု သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ခါ ဘယ်တုန်းက ပွင့်ခဲ့တာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သစ်ပင်ဆီကနေ အကြည့်မလွှဲဘဲ ပြောသည်။
“ကျွန်မရဲ့ သားလေး မွေးတဲ့ညတုန်းကပါ”
ဘရန်နော့ခ်ကတော့ ခုံတန်းလျားကနေ မခွာခဲ့ပါ။
သူသည် ကဲရိုးတော (Carrow Tor) တိုက်ပွဲနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ချွတ်ထားသည်။ ဟယ်လီနာ ရှာပေးထားသည့် ပုခုံးသား ကျဉ်းလွန်းနေသော အင်္ကျီအပါးလေးကိုသာ ဝတ်ထားပြီး ကော်ရာ အိပ်ပျော်နေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူ စကားအများကြီး မပြောပါ။
မီရက်သ်က ကော်ရာကို စစ်ဆေးဖို့ လာသည့်အခါ သူက အလိုက်သင့် ဖယ်ပေးသည်။ လီအိုရာက ဟင်းရည်လာပို့သည့်အခါ သူက ခွက်ကို ကိုင်တွယ်ပေးသည်။ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က မီးဖိုကို လာကြည့်သည့်အခါ သူက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။
ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာတော့ သူ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေတတ်သည်။
ဒုတိယမြောက်နေ့လည်ခင်းတွင် ကေးဒရာက သူ့အတွက် အစာလာပို့ပြီး ခုံတန်းဘေး မြက်ခင်းပြင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် အိပ်သင့်ပြီ” ဟု သူမက ပြောသည်။
“အိပ်မှာပါ”
“ဘယ်တော့လဲ”
ဘရန်နော့ခ်က ကော်ရာ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ငုံ့ကြည့်သည်။
“သူ သတိပြန်ရလာပြီး ကျွန်တော့်ကို အိပ်ခိုင်းတဲ့အချိန်ကျမှပါ”
ကေးဒရာက ခဏစဉ်းစားသည်။
“အဲဒါဆို အတော်ကြာဦးမှာနော်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
ကေးဒရာက သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ခုံတန်းဘေး မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး သူမ၏လေးကို ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်မလည်း စောင့်နေလိုက်တော့မယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
စကာန်းကတော့ နံရံတွေအတွင်းကို မဝင်ခဲ့ပါ။
သူနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါ သုံးဦးသည် ဘရူနီနောက်ကို လိုက်ပြီး ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ညလုံးပေါက် စီးနင်းလာပြီး ရဲတိုက်တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ စကာန်းက ရပ်တန့်သွားသည်။
သူသည် နံရံများကို ငေးကြည့်သည်။
မျှော်စင်များကို ကြည့်သည်။
ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှ မီးရောင်များကို ကြည့်သည်။
သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပါ။
“သူက ဒီနေရာက သေးလွန်းတယ်တဲ့” ဟု ဘရူနီက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။ “ဧရာမလူသားတွေအတွက်လေ။ သူ တစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးမိလိမ့်မယ်လို့ ပြောနေတယ်”
“အပြင်ဘက်ခြံဝင်းထဲမှာ နေရာရှိပါတယ်”
“အဲဒီမှာလည်း သူ တစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးမိလိမ့်ဦးမယ်တဲ့”
ဘရူနီက သူ့ရဲ့ သတ္တုလက်ချောင်းတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူပြောချင်တာ အဲဒါမဟုတ်ဘူး” ခဏအကြာတွင် ဘရူနီက ဆက်ပြောသည်။ “သူက ရွာတွေကို မီးတိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဆာ့တာ (Surtr) အတွက်နဲ့ ခြောက်နှစ်လုံးလုံးပေါ့။ ဒီလောက် မီးရောင်တွေ ထိန်ထိန်လင်းနေတဲ့နေရာမှာ သူ့လိုလူမျိုး မရှိသင့်ဘူးလို့ သူ ခံစားနေတာပါ”
ကျွန်တော် စကာန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဧရာမလူသားသည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မီးခိုးရောင် လက်ကြီးများကို ဘေးသို့ ချထားကာ ရဲတိုက်ကြီး သူ့အပေါ် ပြိုကျလာမည့်အလား ကြောက်ရွံ့စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ဆီ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို စကားမပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ့ဘာသာစကားကို ကျွန်တော် နားမလည်ပါ။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်လက်ယာဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အမှတ်တံဆိပ်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည်။
စကာန်းက အဲဒီအမှတ်တံဆိပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ့လက်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
ကြီးမားသည်၊ မီးခိုးရောင်ဖြစ်သည်။ အမာရွတ်တွေ ထူထပ်နေသည်။
ဘာမှ မရှိပါ။
အမှတ်တံဆိပ်လည်း မပေါ်၊ အလင်းလည်း မထွက်ပါ။
စကာန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
သူ ဘရူနီကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်။
ဘရူနီက ပြန်ဖြေသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လာသည်။
“သူက ကောင်းတယ်တဲ့” ဘရူနီက ဆိုသည်။ “သူသာ အဲဒီအမှတ်တံဆိပ် ပေါ်လာရင် သူကိုယ်သူ အရူးတစ်ယောက်လို ခံစားရမှာတဲ့”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြောင်ကြည့်မိသည်။
ဆဲလိုး (Sallow) လည်း အဲဒီအတိုင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အနောက်ဘက်လမ်းမပေါ်မှာတုန်းက သူ့ရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်မပါတဲ့ လက်ကိုကြည့်ရင်း ပြောခဲ့တာမျိုးပင်။
“သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “ဒီထဲဝင်ဖို့ အမှတ်တံဆိပ် မလိုပါဘူး။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှလည်း အဲဒါကို ရအောင်ယူနေစရာ မလိုပါဘူး”
ဘရူနီက သူ့ကို ပြန်ပြောပြသည်။
စကာန်းက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူ တစ်ခုခု ထပ်ပြောသည်။
“သူက တံတားတစ်စင်း ရှိသလားတဲ့” ဟု ဘရူနီက ဘာသာပြန်ပေးသည်။ “ဘယ်နေရာမဆိုပေါ့။ ထောက်ထားပေးဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ တံတားမျိုးလေ”
တံတားတော့ မရှိပါ။
ဒါပေမဲ့ မြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ မြစ်ကမ်းနံရံဟောင်းတစ်ခု ရှိသည်။ နွေဦးရာသီ ရေကြီးမှုကြောင့် နှစ်နှစ်ဆက်တိုက် အုတ်မြစ်တွေ ပြိုကျနေပြီး လက်သမားတွေက ဘယ်လိုပြင်ရမလဲဆိုတာကို အငြင်းပွားနေကြတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ဘရူနီက စကာန်းကို အဲဒီနေရာ ခေါ်သွားသည်။
သူတို့ ဧရာမလူသားနှစ်ဦးသည် နေ့လည်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး နံရံခြေရင်းတွင် ရပ်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် တိုင်ပင်ကာ ကျောက်တုံးများကို လက်ညှိုးထိုးပြနေကြသည်။ လက်သမားတွေက ထွက်ကြည့်ကြသည်။ ပြီးတော့ ပိုနီးကပ်စွာ လာကြည့်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က ဘရူနီနဲ့ အုတ်မြစ်ကိစ္စ အငြင်းပွားကြတော့သည်။
စကာန်းက ဘာမှ မပြောပါ။
ဒါပေမဲ့ နေဝင်ခါနီးအချိန်တွင် သူသည် ရေစီးကြောင်းအောက် နံရံပြိုကျနေသည့် နေရာသို့ ဆင်းသွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ဧရာမလက်ဝါးကြီးများဖြင့် အောက်ခြေ ကျောက်တုံးများကို ပင့်မလိုက်သည်။
ပြီးနောက် ကြွလိုက်သည်။
နံရံတစ်ပိုင်းလုံး တစ်လက်မ၊ နှစ်လက်မ၊ သုံးလက်မအထိ မြင့်တက်လာသည်။
လက်သမားတွေ စကားရပ်သွားသည်။
စကာန်းက အဲဒီအတိုင်း ထိန်းထားပေးသည်။
သူသည် လက်သမားခေါင်းဆောင်ကို ငေးကြည့်သည်။
ဘရူနီက ဘာသာပြန်ပေးသည်။
“သူက ပြောတယ်၊ ကျောက်တုံးအသစ်တွေ ထည့်လိုက်ပါတဲ့။ သူ စောင့်နေပေးမယ်တဲ့”
လက်သမားခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ကြောင်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူက လှည့်ပြီး သူ့အဖွဲ့သားတွေကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ညအမှောင်ရောက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ကြသည်။
စကာန်းက နံရံကို တစ်ချိန်လုံး ထိန်းထားပေးသည်။ သူ မလှုပ်ပါ။ မညည်းညူပါ။ ရေခဲနေတဲ့ မြစ်ကြမ်းပြင်မှာ ခြေချင်းဝတ်အထိ ရေစိမ်ပြီး နံရံရဲ့ အလေးချိန်ကို လက်နဲ့ထောက်ကာ စောင့်နေပေးသည်။ လက်သမားတွေက အုတ်မြစ်ကျောက်တုံးအသစ်တွေကို ဖြတ်တောက်၊ တပ်ဆင်၊ အင်္ဂတေရိုက်နေစဉ် သူ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ပေးနေသည်။
အလုပ်ပြီးသွားသည့်အခါ သူသည် နံရံကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။
အသံတစ်ချက် ထွက်လာပြီး နံရံက တည်ငြိမ်သွားသည်။
လက်သမားခေါင်းဆောင်က မြစ်ကြမ်းပြင်ပေါ် ဆင်းလာသည်။ သူသည် စကာန်းဆီ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
စကာန်းက အဲဒီလက်ကို ကြည့်သည်။
အုတ်မှုန့်တွေပေကျံနေပြီး ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ကြည့်သည်။
သူ့ရဲ့ ဧရာမမီးခိုးရောင် လက်ကြီးနှင့် ယှဉ်ကြည့်သည်။
အလွန်သတိထားလျက်နှင့် သူသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
လက်သမားခေါင်းဆောင်က ထိုလက်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကော်ရာ တတိယမြောက်မနက်ခင်းတွင် သတိပြန်ရလာသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။ ဘရန်နော့ခ်လည်း ခုံတန်းပေါ်ကနေ မခွာဘဲ ရှိနေသည်။ ကေးဒရာကတော့ ခေါင်းအုံးအဖြစ် လေးကို ခေါင်းအောက်ခံကာ မြက်ခင်းပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။
ကော်ရာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
သူမသည် အပေါ်ရှိ သစ်တော်သီးပင်ကို ငေးကြည့်သည်။ အဖြူရောင် ပန်းပွင့်များကို ကြည့်သည်။ စိမ်းလန်းသော အရွက်များကို ကြည့်သည်။
သူမ အချိန်အတော်ကြာ ဘာမှ မပြောပါ။
ထို့နောက် ခေါင်းလှည့်ပြီး ဘရန်နော့ခ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ကြည့်ရတာ အခြေအနေ မကောင်းလှဘူးနော်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ဘရန်နော့ခ်၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
“ကျွန်တော် မအိပ်ရသေးလို့ပါ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ကော်ရာ၏အသံမှာ အနည်းငယ် ပျက်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်သည်။ “ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“တံတားဆီက ပြန်လာကတည်းကပါ”
ကော်ရာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“အဲဒါ လတွေတောင် ကြာခဲ့ပြီလေ၊ ဘရန်နော့ခ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ရှင် လပေါင်းများစွာ မအိပ်ခဲ့ဘူးလား”
“ကောင်းကောင်းမွန်မွန်တော့ မအိပ်ခဲ့ဘူး”
ကော်ရာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“အိပ်လိုက်ပါ” ဟု သူမက အမိန့်ပေးသည်။
ဘရန်နော့ခ် မလှုပ်ပါ။
“ကျွန်မ သတိရလာပြီ” ကော်ရာက မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ ပြောသည်။ “ကျွန်မ ဘယ်မှ မသွားဘူး။ ကျွန်မက မီးရောင်တွေ ထိန်ထိန်လင်းနေတဲ့ မြို့တစ်မြို့ရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲက သစ်တော်သီးပင်အောက်က ကုတင်ပေါ်မှာ ရှိနေတာ” သူမ ခဏရပ်ပြီး “အိပ်လိုက်စမ်းပါ။ အခုပဲ။ ကျွန်မ အတင်းအိပ်ခိုင်းရမလား”
ဘရန်နော့ခ်က သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ကေးဒရာ၏ဘေး၊ ခုံတန်းအောက် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။
ခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ် ထိလိုက်သည်နှင့် သူ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ကော်ရာက မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖွင့်ပြီး သူ့ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက အမြဲတမ်း အမိန့်နာခံတတ်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “နောက်ဆုံးတော့ပေါ့လေ။ လပေါင်းများစွာတော့ စောင့်ရတတ်တယ်”
ထိုနေ့လည်ခင်းတွင် သူမသည် အိမ်ကလေးအကြောင်းကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေခဲ့သည်။
သူမသည် ဝန်ဟီးလ်ဒ်၏ စောင်များကိုခြုံ၍ သစ်တော်သီးပင်အောက်ရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဟင်းရည်ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ဘရန်နော့ခ်က သူမဘေးရှိ မြက်ခင်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။ ကေးဒရာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
သော (Thor) ရောက်လာသည်။ အော်ရီလီယာလည်း ရောက်လာသည်။ ပြီးတော့ ကေးလ်မော် (Cael Morrow) လည်း ရောက်လာသည်။ သူသည် ကော်ရာ သတိရလာကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် သူမကို မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးခွင့်ပြုပါရန် မေရီကို ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။ မေရီကလည်း ကော်ရာကို ပင်ပန်းစေမည်မဟုတ်ပါက မေးနိုင်ကြောင်း ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ကော်ရာသည် ကေးလ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင်က စာရေးစာချီ (clerk) ပဲ” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကေးလ်မှာ တွန့်သွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“မှတ်တမ်းတွေကို ရေးဆွဲခဲ့တဲ့သူပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
ကော်ရာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူတို့ ရှင်အကြောင်း ပြောကြတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အရာရှိတွေပေါ့။ ကျွန်မကို ဒီအိမ်ဆီ ခေါ်လာတုန်းကလေ။ သူတို့ပြောတာက မှတ်တမ်းစာရင်းတွေကို လိုက်ကူးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ စာရေးစာချီတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်တဲ့” သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “သူတို့ပြောတာတော့ သူတို့က သူ့ကို ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ပို့လိုက်ပြီတဲ့”
ကေးလ်က ဘာမှပြန်မပြော။
“သူတို့ မှားသွားတာပဲ” ဟု ကော်ရာက ပြောသည်။ “မဟုတ်ဘူးလား”
ကေးလ်သည် မှင်များပေကျံနေသော သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မီးခွက် ၃၄ လုံးကို ထွန်းညှိခဲ့တယ်” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဘွားက တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့တာ”
ကော်ရာ ပြုံးသည်။
“ကောင်းလိုက်တာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မီးလောင်ထားသော တောအုပ်ထဲက အိမ်ကလေးမှာ အိုသယ်လော့စ် (Othellos) ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သည်။
ကေးလ် ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း ကော်ရာက အတည်ပြုပေးသည်။ ၎င်းသည် ဆာ့ထာ (Surtr) မြစ်ကို မဖြတ်ကူးမီကတည်းက ထိန်းသိမ်းခံထားရသူတို့အတွက် တည်ဆောက်ထားသည့် အဆောက်အအုံ ခုနစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ ရောက်သွားတုန်းကတော့ အဲဒီအိမ်က လွတ်နေတယ်” ဟု ကော်ရာက ပြောသည်။ “ဒါမှမဟုတ် လွတ်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဖုန်တွေက အနှံ့ပဲ။ ကုတင်တစ်လုံး၊ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု” သူမသည် သစ်တော်သီးပင်ကို မော့ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ နံရံပေါ်က စာတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်”
“စာတွေလား”
“ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ခြစ်ထားတာ။ ကုတင်ဘေးနားမှာလေ” ကော်ရာ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ “နာမည်တွေ။ အများကြီးပဲ။ ကျွန်မမတိုင်ခင်က တစ်ယောက်ယောက် ဒီမှာ နေခဲ့ဖူးတယ်။ အကြာကြီးပဲ။ သူတို့ မှတ်မိသမျှ နာမည်တွေကို နံရံတစ်ခုလုံး ပြည့်သွားတဲ့အထိ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးထားခဲ့တာ”
“ဘယ်သူတွေလဲ”
ကော်ရာက ခေါင်းခါသည်။
“လက်မှတ်တော့ မပါဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “နာမည်တွေပဲ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ အောက်ဆုံးမှာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း။ ကျန်တဲ့စာတွေနဲ့ မတူဘူး။ ပိုနက်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က အတင်းဖိရေးထားသလိုမျိုးပဲ”
“ဘာလို့ ရေးထားတာလဲ”
ကော်ရာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“'မီးခွက်ကို ထွန်းထားပေးပါ' တဲ့” ဟု သူမက ပြောသည်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
ကျွန်တော်တို့အပေါ်ရှိ သစ်တော်သီးပင်သည် လေအေးလေးတိုက်ခတ်သဖြင့် တရှဲရှဲ မြည်သည်။ အဖြူရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်တစ်ခုသည် ကော်ရာ၏ စောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျလာသည်။
“ကျွန်မအတွက်လို့ ထင်ခဲ့တာ” ကော်ရာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အစတုန်းကပေါ့။ ကျွန်မမတိုင်ခင်က ဒီမှာရှိခဲ့တဲ့သူဆီက မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုပေါ့။ လက်မလျှော့ဖို့ ပြောနေတာ” သူမသည် ပန်းပွင့်ဖတ်ကို ကောက်ယူပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။ “ဒါကြောင့် ကျွန်မ လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မီးခွက်ကို ထွန်းထားပေးခဲ့တယ်။ ညတိုင်းပေါ့။ ပြီးတော့ မနက်တိုင်းမှာလည်း အရွက်တစ်ရွက် ဖန်တီးပြီး ကင်းစောင့်တွေကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်”
“မင်းက ဖန်တီးခဲ့တာလား” သောက မေးသည်။ “အရွက်တွေကိုလေ”
ကော်ရာ အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“ကျွန်မက ဆောင်းဦးရာသီရဲ့ နတ်ဘုရားမလေ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “အရွက်တွေကတော့ လွယ်ပါတယ်” သူမသည် ပန်းပွင့်ဖတ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “အခက်ဆုံးက အစိမ်းရောင် အရွက်တွေပါ။ နွေဦးရာသီက ကျွန်မ အပိုင်းမဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အဲဒါကို ငှားသုံးခဲ့ရတယ်”
“ဘယ်သူ့ဆီကလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ကော်ရာက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှင်ဆီကလေ” ဟု သူမက ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြောင်ကြည့်မိသည်။
“စကာန်းက တစ်ယောက်ယောက်က ကြားတယ်လို့ ပြောတဲ့ညကလေ” ကော်ရာက ဆိုသည်။ “သူက ရှင်နာမည်ကို ပြောပြတဲ့အခါပေါ့။ ယူရီယာဂရေး။ မုန်တိုင်းဘုရင်တဲ့” သူမ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါသည်။ “အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မုန်တိုင်းအကြောင်းတော့ သိတာပေါ့။ မုန်တိုင်းတွေက ရေခဲတွေ အရည်မပျော်ခင်မှာ လာတတ်တယ်။ သူတို့က ရေခဲတွေကို ခွဲတယ်။ အစေ့တွေကို နိုးထစေတယ်”
သူမသည် ပန်းပွင့်ဖတ်ကို အလင်းရောင်ဆီ မြှောက်ကြည့်သည်။
“ဒါကြောင့် ကျွန်မ အဲဒါကို လှမ်းယူလိုက်တာ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ရှင်နာမည်ထဲမှာ ရှိနေသမျှ အရာအားလုံးအတွက်ပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မ စိမ်းလန်းတဲ့ အရွက်တစ်ရွက်ကို ဖန်တီးလိုက်တယ်” သူမ ခေတ္တရပ်သည်။ “အဲဒါက ကျွန်မ ဘဝမှာ အခက်ခဲဆုံး လုပ်ခဲ့ရတဲ့ အလုပ်ပဲ”
သောသည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
အော်ရီလီယာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
“တောအုပ်ကြီး” သောက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာလေ။ မင်း မြေကြီးပေါ် လက်တင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်သည်။
“မင်းက အဲဒါကို အညှောက်ပေါက်စေခဲ့တာ” သောက ပြောသည်။ “ဆောင်းရာသီ အလယ်မှာပေါ့။ ဆာ့ထာရဲ့ စစ်တပ်တွေကြားထဲမှာလေ” သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ယူရီယာ၊ မင်းကို ငါ အကြာကြီးကတည်းက သိတာပါ။ မင်း ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး”
“ကျွန်တော်လည်း လုပ်နိုင်မှန်း မသိခဲ့ဘူး”
“ငါလည်း မသိခဲ့ဘူး”
အော်ရီလီယာက ဝင်ပြောသည်။
သူမသည် ကော်ရာ၏ ကုတင်ခြေရင်းရှိ ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ နားထောင်နေခဲ့သည်။
“ရှင်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နယ်ပယ်ပဲ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အားလုံးက သူမဘက် လှည့်ကြည့်ကြသည်။
“ရှင် ဂရေးကိပ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “ရှင်က ရှင့်ကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့ နတ်ဘုရားမဆီကနေ ရှင့်လူတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင်နေရာလေးတစ်ခုကိုလည်း တောင်းခဲ့တယ်” သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “သူမက ရှင့်ကို မုန်တိုင်းတွေ ပေးခဲ့တယ်။ လျှပ်စီးနဲ့ နှင်းခဲတွေပေါ့။ လက်နက်တွေပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်တောင်းဆိုခဲ့တာက အဲဒါတွေလေ။ ကာကွယ်ခြင်းဆိုတာမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောခဲ့ပါ။
“ဒါပေမဲ့ ရှင်က သူတို့ကို တခြားပုံစံမျိုးနဲ့ သုံးနေတာ ကြာပြီ” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ထိန်းထားဖို့လေ။ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်သန်နိုင်အောင်၊ ကြီးထွားလာနိုင်အောင် အချိန်ပေးပြီး ထိန်းထားပေးဖို့ပေါ့” သူမသည် သစ်တော်သီးပင်ကို မော့ကြည့်သည်။ “မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ရှင်ဖန်တီးခဲ့တဲ့ နှင်းခဲက ဆောင်းရာသီ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ နှင်းခဲပဲ။ နွေဦးမရောက်ခင် မြေကြီးကို အက်ကွဲစေတဲ့ နှင်းခဲမျိုးပေါ့”
“ရေခဲ အရည်ပျော်ခြင်းပေါ့” ကော်ရာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“မုန်တိုင်းတွေက ရေခဲအရည်မပျော်ခင်မှာ လာတတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရှင်က မုန်တိုင်း ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ။ အခုတော့ ရှင်က မုန်တိုင်းအပြီးမှာ လာရမယ့်အရာ ဖြစ်လာဖို့ စတင်နေပြီလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”
အဲဒီစကားကို ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိပါ။
ကျွန်တော် သစ်တော်သီးပင်အောက်ရှိ ခုံတန်း၏ အစွန်းတွင် ထိုင်နေသည်။ ပန်းပွင့်ဖတ်များက ကျွန်တော့်ပတ်လည်တွင် ကြွေကျနေသည်။ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
အမှတ်တံဆိပ်က ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်နေသည်။
“ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိဘူး” ဟု နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း မသိခဲ့ပါဘူး” ကော်ရာက ပြောသည်။ “ကျွန်မ ဆောင်းဦးရာသီရဲ့ နတ်ဘုရားမ ဖြစ်စတုန်းကလေ” သူမ ပြုံးသည်။ “ကျွန်မက အရာအားလုံးဟာ အဆုံးသတ်တွေပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အရာရာတိုင်း သေဆုံးသွားမယ်။ အရွက်တွေ ကြွေကျမယ်ပေါ့” သူမသည် ပန်းပွင့်များကို မော့ကြည့်သည်။ “အရာအားလုံးကို စုစည်းဖို့၊ အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့၊ ဆောင်းရာသီ အေးစက်စက် မရောက်ခင်မှာ ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ဖို့ဆိုတာ နားလည်ဖို့ ကျွန်မ အနှစ်တစ်ရာလောက် ကြာခဲ့တယ်”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ရှင် သင်ယူသွားမှာပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “အချိန်နည်းနည်းတော့ ပေးရမယ်”
“လအနည်းငယ်လောက်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ကော်ရာ ရယ်မောသည်။
“ရှင့်အတွက်လား” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ပိုကြာမယ်ထင်တယ်။ ရှင်က ခေါင်းမာတဲ့ အမျိုးအစားနဲ့ တူတယ်” သူမသည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည့် ဘရန်နော့ခ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူ့လိုမျိုးလေ”
ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် လက်ဇန်ဒါး (Lexander) ၏ အစီရင်ခံစာ ရောက်လာသည်။
သူသည် မြစ်ကူးတံတားမှတစ်ဆင့် အရာရှိတစ်ဦးကို စေလွှတ်၍ ပေးပို့လိုက်သည်။ အရာရှိက သောထံသို့ စာကိုပေးပြီး သော ဖတ်နေစဉ်တွင် စောင့်နေသည်။ သူသည် စာထဲတွင် ရေးထားသည်ကို မယုံနိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် သောကရော ယုံသလားဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သောသည် စာကို နှစ်ခါဖတ်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဆီ ပေးသည်။
ဆာ့ထာ၏ စစ်တပ်သည် မြစ်ကူးတံတားမှ နောက်ဆုတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် မီးလောင်ထားသည့် တောအုပ်၏ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ စခန်းများမှာ လွတ်နေပြီဖြစ်သည်။ မီးတောက်များ ငြိမ်းသွားသည်။ ဧရာမလူသားများနှင့် အရာရှိများမှာ တောအုပ်အတွင်းပိုင်းသို့၊ အရှေ့ဘက်သို့၊ မြစ်နှင့် ဝေးရာသို့ ရွေ့လျားသွားကြသည်။
သူတို့ စခန်းချခဲ့သည့် တောင်စောင်းများတွင် အဖူးအပွင့်များ ပွင့်လာသည်။
လက်ဇန်ဒါးသည် ထိုမနက်တွင် စူးစမ်းသူများကို လွှတ်၍ အတည်ပြုခိုင်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခြောက်နှစ်ကြာ မီးလောင်ထားသည့် ပင်စည်များမှ ဆွတ်ခူးလာသော အစိမ်းရောင် အရွက်များဖြင့် ပြန်လာကြသည်။
အစီရင်ခံစာ၏ အောက်ဆုံးတွင် လက်ဇန်ဒါးသည် သူကိုယ်တိုင် လက်ရေးဖြင့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ရေးထားသည်။
မနေ့ညက ဧရာမလူသား သုံးဦး ထပ်ရောက်လာပြန်တယ်။ တစ်ယောက်တည်းပဲ။ သူတို့ မြစ်ထဲမှာ ရပ်ပြီး သီချင်းဆိုနေကြတယ်။ ဘရူနီ မရှိဘူး။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် မြစ်ကမ်းနားမှာ ရပ်ပြီး သူတို့ သီချင်းဆိုတာ ရပ်သွားတဲ့အထိ နားထောင်နေခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကျွန်တော့်ဘာသာစကားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ ဘရူနီက ဂရေးကိပ်မှာ ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ မြစ်နားမှာ ထိန်းပေးဖို့ လိုနေတဲ့ နံရံတစ်ခု ရှိတယ်လို့ပေါ့။
သူတို့ နားလည်သွားသလားတော့ မသိဘူး။
သူတို့ အခုထိ မြစ်ကူးတံတားမှာ ရပ်နေတုန်းပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘရူနီကို လွှတ်ပေးပါ။
သောက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
လအတော်ကြာမှ သူမ ဒီလိုမျိုး ရယ်မောသံကို ကျွန်တော် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုကို ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ပေမဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ အသံမဟုတ်ဘဲ၊ တကယ့်ကို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသော ရယ်မောသံမျိုး ဖြစ်သည်။
“သူ သူတို့ကို နံရံအကြောင်း ပြောပြလိုက်တာပဲ” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ကွန်ကောဒီယန် (Concordian) ဘာသာစကားနဲ့လား”
“ထင်တာပဲ”
သော ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူတို့ လာကြတော့မှာပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့အားလုံးပေါ့။ ပိုကောင်းတဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ရှိမလားလို့ တွေးတောနေတဲ့ ဧရာမလူသားတိုင်းပေါ့။”
မြစ်ကမ်းပါးတွင် နံရံ၏ ဝန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထမ်းထားရင်း ငုံ့ထိုင်နေသည့် ဆကာန်းကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသည်။
အမာရွတ်ထင်နေသော လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်တန်းပေးခဲ့သည့် ပန်းရံဆရာ အကြီးအကဲကိုလည်း သတိရမိသည်။
ဆကာန်းက လက်တစ်ချောင်းကို ထောင်ပြခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကိုလည်း စဉ်းစားမိသည်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဘရူနီက ထိုညမှာပင် မြစ်ကူးတံတားဆီသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
ဆကာန်းက သူ့နှင့်အတူ လိုက်သွားသည်။
ဧရာမလူသား နှစ်ဦးသည် ဂရေးကိပ်၏ မီးရောင်များ နောက်ကျောမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရှေ့တွင် ရှည်လျားမှောင်မိုက်နေသည့် မြစ်ဆီသို့ ဦးတည်သော လမ်းမကြီးအတိုင်း အရှေ့ဘက်တံခါးမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ဆကာန်း ရပ်လိုက်သည်။
သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
ရဲတိုက်ကို၊ မျှော်စင်များကို၊ မီးရောင်များကို သူ ပြန်ကြည့်သည်။
သူ ဘရူနီကို တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။
ဘရူနီက ပြန်ဖြေသည်။
ဆကာန်း ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် မြစ်ကူးတံတားအလယ်တွင် ထောင်ပြခဲ့သလိုပင် ግራጫရောင် အသားအရေရှိသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးကို မြှောက်ကာ ရဲတိုက်ဘက်သို့ ခဏတာမျှ ထောင်ထားလိုက်သည်။
ပြီးမှ သူ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
“သူ ဘာပြောသွားတာလဲ” ဟု ဘရူနီ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဘရူနီ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူ ဆာ့ထာနောက်ကို လိုက်ခဲ့တာက သူ့ထက်ကြီးတဲ့သူ မရှိလို့တဲ့” ဟု ဘရူနီက ပြောသည်။ “အခုတော့ သူ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့သူကို သူ တွေ့သွားပြီတဲ့” သူသည် မိမိ၏ သတ္တုလက်ချောင်းများကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူ တခြားသူတွေကို သွားပြောပြတော့မယ်လို့ ပြောတယ်”
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် တောင်ပိုင်းမှ အစီရင်ခံစာကို မယ်လိုဒီမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာသည်။
မေရီက ၎င်းကို ကျွန်တော့်ထံ ကိုယ်တိုင် လာပေးသည်။
သူမက စာကို အရင်မဖောက်ပါ။ ကျွန်တော် ဖြန့်ကြည့်နေစဉ်တွင် သူမသည် ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှနေ၍ ဖတ်နိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်နေသည်။
ဟာလီမာ တစ်ဝက်ပြီးသွားပြီ။ မိုင်တစ်ရာလောက် ဖြန့်ကျက်ပြီးပြီ။ သူ ပိုမြန်လာတယ်။ တချို့ရက်တွေမှာ ငါးမိုင်တောင် လုပ်နိုင်တယ်။ တချို့ရက်တွေမှာတော့ တစ်မိုင်ပဲ လုပ်ပြီး နှစ်ရက်လောက် အိပ်လိုက်တယ်။
ဗော့စ်က အချိန်တိုင်းမှာ သူ့ခေါင်းလောင်းကို တီးတယ်။ အဲဒါကပဲ သူ ဘယ်မိုင်ရောက်နေမှန်း မေ့မသွားအောင် ထိန်းထားပေးတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာလို့ ဟာလီမာက ပြောတယ်။
လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ဆယ်မိုင်တိုင်းမှာ အမိုးအကာ တစ်ခုစီ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေက နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူရဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ သူမနာမည်ကို မသိခင်ကတည်းက စိမ့်မြေက လူတွေ ဆောက်ခဲ့တာလို့ ကယ်ဒရစ်က ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗော့စ်က အဲဒီအမိုးအကာတိုင်းမှာ သွားခေါက်တယ်။ အဲဒီအခါ အခုထိ အဖြေပြန်ရနေတုန်းပဲ။
နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူ မဟုတ်ဘူး။ တခြားအရာတစ်ခုခု။ ပိုဟောင်းတယ်၊ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်တယ်။ စိမ့်မြေက လူတွေ အရင်က ဆုတောင်းခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကယ်ဒရစ်က ပြောတယ်။ သူက အဲဒါ အကြာကြီး အိပ်ပျော်နေတာလို့ ဆိုတယ်။
ဗော့စ်ကတော့ အဲဒါ နိုးထလာနေပြီလို့ ပြောတယ်။
လမ်းမကြီးအဆုံးက မီးအိမ်ကတော့ ဘာမှ မပြောဘူး။ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဟာလီမာ မိုင်တစ်ရာမြောက်ကို အဆုံးသတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတောင် ဘာမှ မပြောဘူး။
သူကတော့ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားဆဲပဲ။ ညတိုင်းပေါ့။
သူတို့ စကားပြောတတ်တာကို မေ့သွားကြပြီလို့ ဟာလီမာက ထင်တယ်။
ဗော့စ်ကတော့ သူတို့ ပြန်မှတ်မိလာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။ လမ်းမကြီးက မှတ်မိလာလိမ့်မယ်။ လမ်းအဆုံးမှာ ရှိတဲ့သူကလည်း မှတ်မိလာလိမ့်မယ်တဲ့။
မေရီကို ပြောပေးပါ၊ ကျွန်မ ရေတွက်နေတုန်းပါလို့။
စာရွက်အောက်ခြေတွင် စာလုံးအသေးလေးဖြင့် ရေးထားသည်။
သူမကို ပြောပေးပါ၊ အခုဆို အရေအတွက်က အများကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ ရပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပေးပါ။
မေရီ စာကို နှစ်ခါဖတ်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲက စာကို ယူလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါ သူမ စာကို မခေါက်တော့ပါ။
သူမသည် စာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အလွန်နှေးကွေးစွာဖြင့် တတိယအကြိမ် ပြန်ဖတ်သည်။ ထို့နောက် စာကို ရင်ဘတ်ပေါ် ကပ်ထားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“သူမ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု မေရီ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“သူမ ဘယ်တော့မှ မရပ်ဘူး” မေရီ၏ နားရွက်များမှာ အောက်သို့ အလွန်အမင်း ပြားကပ်သွားသည်။ “အဲဒါ သူမရဲ့ အစိတ်တိုစရာ အကောင်းဆုံး အချက်ပဲ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
မေရီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ရွှန်းစိုနေသည်။
“အဲဒါကပဲ” သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အချစ်ဆုံး အချက်လည်း ဖြစ်တယ်”
ထိုညတွင် ကျွန်တော် ရေပန်းနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေသည်။
ဥယျာဉ်သည် မှောင်မိုက်နေသည်။ ကော်ရာ၏ ကုတင်ခြေရင်းရှိ မီးခုံမှလွဲ၍ ကျန်နေရာများတွင် အလင်းရောင် မရှိ။ ကော်ရာသည် ဘရန်နော့ခ်ကို ဘေးတွင် ထားလျက် အိပ်ပျော်နေသည်။ သစ်တော်သီးပင်က အပေါ်မှ တရှူးရှူး မြည်နေသည်။ လေပြေအေးနှင့်အတူ ပန်းပွင့်ဖတ်များ ကြွေကျလာသည်။
ကျွန်တော် အေးစက်နေသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
“ယူရီယာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
နွေးထွေးမှုက ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။
“မင်း တောအုပ်ကို အဖူးအပွင့်တွေ ပွင့်လာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်” ဟု နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။
“ကော်ရာ ကူညီပေးလို့ပါ”
“ကော်ရာက အရွက်တွေ ပို့ပေးခဲ့တာ” နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “မင်းက ခြောက်နှစ်စာ ပြာပုံတွေပေါ်မှာ လက်တင်ပြီး အောက်က အမြစ်တွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ” ခေတ္တရပ်သည်။ “ငါ အဲဒီတောအုပ်ကို ရောက်ဖို့ ခြောက်နှစ်လုံးလုံး ကြိုးစားခဲ့တာ။ ငါ ရပ်တည်စရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး” သူမ၏ အသံ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “အခုတော့ ရှိနေပြီ”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“အဖူးတွေလား”
“အဖူးတွေပေါ့” နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူက သဘောတူသည်။ “အဲဒါတွေက အလွန်သေးငယ်တယ်။ အလွန်အသစ်တွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ရှိနေတယ်။ ကြီးထွားလာတဲ့အရာတွေဆိုတာ မှတ်မိနေတဲ့အရာတွေပဲ” ခေတ္တရပ်သည်။ “ငါ သူတို့ကို ခံစားမိတယ်။ အနည်းငယ်တော့ ရှိတယ်။ အရှေ့ဘက်လမ်းက ပထမဆုံး အမိုးအကာလိုမျိုးပေါ့”
“အဲဒါ လုံလောက်ပြီလား”
“အစပျိုးခြင်းတော့ ဖြစ်တာပေါ့”
ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်ကရော” ဟု နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
နွေးထွေးမှုက ငြိမ်သက်သွားသည်။
အေးစက်သွားခြင်း မဟုတ်။ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းလည်း မဟုတ်။ ငြိမ်သက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကေးလ်က အမည်ကို ပထမဆုံး ပြောခဲ့စဉ်က ကမ်းရိုးတန်းလမ်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။
“ငါ သိပါတယ်” နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျွန်တော် အဲဒါကို ရှာတွေ့ချင်တယ်”
“ငါလည်း သိပါတယ်”
“ကေးလ်က အဲဒီအိမ်မှာ လမ်းမရှိဘူးတဲ့။ တည်နေရာလည်း မရှိဘူးတဲ့။ နာမည်ပဲ ရှိတာတဲ့”
“အဲဒါ အမှန်ပဲ”
“ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး—”
“ငါလည်း မသိဘူး” နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “ငါ ရက်ပေါင်းများစွာ ခံစားကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကတည်းကပေါ့။ ကေးလ် အဲဒီနာမည်ကို ပြောခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းကပေါ့” သူမ၏ အသံ တုန်ရီနေသည်။ “ကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါ ခံစားလို့မရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာပဲ။ အပေါက်ကြီးလိုမျိုးပေါ့။ တံခါးမရှိတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းလိုမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဆက်ရှာနေပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူ အချိန်အတော်ကြာ ပြန်မဖြေပါ။
သူမ ပြန်ဖြေသည့်အခါ သူမ၏ အသံ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ယူရီယာ” ဟု သူမ ခေါ်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာပါ”
“တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားတယ်”
ကျွန်တော် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
“ဒီညပေါ့” နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “တစ်နာရီလောက် ရှိပြီ။ မင်း ဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းကပေါ့။ သစ်တော်သီးပင်က ပွင့်နေပြီး မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ အဖူးတွေ ပွင့်နေတုန်း၊ ဧရာမလူသားတွေက မြစ်ကူးတံတားမှာ သီချင်းဆိုနေတုန်းကပေါ့” သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ အလွန် တိုးညင်းနေသည်။ “ငါ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်”
“ဘယ်မှာလဲ”
“အဲဒီမှာ” နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “အဲဒီ အပေါက်ထဲမှာ။ ငါ ခံစားလို့မရတဲ့ နေရာထဲမှာပေါ့” ခေတ္တရပ်သည်။ “ခဏလေးပါ။ တစ်ခဏလေးပါပဲ။ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ မီးခြစ်ဆံတစ်ခု ခြစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားသလိုမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် အသက်ရှူပင် မရတော့ပါ။
“အဲဒါ ဘာလဲ”
နယ်မြေထိန်းသိမ်းသူသည် အလွန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူမ ပြန်ဖြေတော့မည် မဟုတ်ဟု ကျွန်တော် ထင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မီးအိမ်တစ်ခု”
ရေပန်းသည် ကျွန်တော့်လက်အောက်တွင် နွေးထွေးနေသည်။
“ငါ့အိမ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က” ဟု လမ်းမများ၏ ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “မီးအိမ်ကို ထွန်းလိုက်တာပါ”