အခန်း ၄၄၀။ ။ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ၏ အိမ်
ထိုညတွင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ (The Keeper) ထပ်မံစကားမဆိုတော့ပေ။
ကျွန်တော်သည် သုံးဆယ့်လေးခုမြောက် ခိုလှုံရာစခန်း၏ ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လက်ကိုတင်ထားလျက်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။ မီးဖိုထဲမှ မီးခဲများ ပြာကျသွားပြီး တံခါးဝတွင် အိပ်ပျော်နေသည့် အယ်လူးနီး၏ အသက်ရှူသံများ မှန်ကန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်အထိ ကျွန်တော် ထိုနေရာမှာပင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်လက်အောက်မှ နွေးထွေးမှုသည် ပျောက်ကွယ်မသွားသလို၊ တစ်နေရာရာသို့ ရွေ့လျားသွားခြင်းလည်း မရှိပေ။
အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ချင်တော့သည့် အသံတစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် မှောင်မိုက်ထဲတွင် လူတစ်ယောက် ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ထိုနွေးထွေးမှုသည်လည်း ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
မိုးလင်းခါနီးအချိန်တွင် ကေးလ် ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်သည်။
သူ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ ဆီဖာလည်း အတူတူပင်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်သည်။ ခိုလှုံရာစခန်း၏ နံရံဘေးတွင် စောင်ကိုခြုံ၍ ကွေးကွေးလေးအိပ်နေသည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာအမာရွတ်ထင်နေသော လက်သည် ကေးလ်၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည့်တိုင် လက်မလွှတ်ဘဲ ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်အလား ထင်ရသည်။
သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကျွန်တော့်လက်ကို ငေးကြည့်သည်။
"သူမ အဲဒီမှာ ရှိနေတာလား" ဟု သူ မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ရှိနေတယ်"
"သူမ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်"
"ဟုတ်တယ်"
ကေးလ်မှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ ဆိုသည်။ "ဒီနာမည်က သူမအတွက် ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ စာရင်းထဲက ပထမဆုံးအိမ်ဖြစ်တယ်၊ အသက်အကြီးဆုံးအိမ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာလောက်ပဲ သိခဲ့တာ" သူသည် မှင်စွန်းနေသော သူ၏လက်ချောင်းများကို ငေးကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ဒါကို အကြိမ်တစ်ရာလောက် ရေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီအိမ်မှာ ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေနိုင်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး"
"မင်း မသိနိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ"
"ကျွန်တော်က စာရေးစာချီတစ်ယောက်ပါ" ကေးလ်က ပြောသည်။ "သိထားဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်တာဝန်ပဲ" သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီစာရင်းထဲက နာမည်တိုင်း၊ လမ်းကြောင်းတိုင်း၊ အလေးချိန်နဲ့ အတိုင်းအတာတိုင်းကို ကျွန်တော် သိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကိုတော့ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့မိဘူး"
နေထွက်ချိန်တွင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ စကားပြောလာသည်။
ပင်လယ်ပြင်တစ်ခွင်တွင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းသည် မီးခိုးရောင်သမ်းလာပြီး ကမ်းရိုးတန်းလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးအိမ်များမှာလည်း တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး မှိန်ဖျော့သွားသည်။ ထိုအခါ ကျွန်တော့်လက်အောက်မှ နွေးထွေးမှုသည် လှုပ်ရှားလာသည်။
"ယူရီယာ" သူမ ခေါ်သည်။
"ကျွန်တော် ဒီမှာပါ"
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တိတ်ဆိတ်သွားမိတဲ့အတွက်"
"တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး"
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"မင်းကို တစ်ခုလောက် ပြောပြချင်တယ်" ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ဆိုသည်။ "ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြခဲ့ဖူးဘူး။ အော်ရီလီယာကိုလည်း မပြောခဲ့ဘူး၊ ဗော့စ်ကိုလည်း မပြောခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး"
ကျွန်တော့်ဘေးမှ ကေးလ်မှာ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားသည်။
အဝေးဆုံးနံရံတွင် စောင်ကိုပခုံးပေါ်ခြုံပြီး ထိုင်နေသည့် အိုင်ဆိုလ်ဒ်မှာလည်း ထိုအတိုင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကျွန်မ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ မဖြစ်ခင်တုန်းက... ကျွန်မဟာ လမ်းတစ်ခုခုကို လိုအပ်နေခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ"
သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြသည်။
ဗော့စ် ပြောပြလေ့ရှိသည့် ပုံစံမျိုး၊ လီသန် ရေးသားလေ့ရှိသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့်ဖြစ်သည်။ အပိုင်းအစတစ်ခုချင်းစီကို ပြောပြီးတိုင်း ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားလေ့ရှိပြီး၊ စကားလုံးတိုင်းသည် အလွန်နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုမှ ဆွဲထုတ်ယူနေရသည့်အလား ခံစားရသည်။
အလွန်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ဆိုသည်။ ခိုလှုံရာစခန်းများ မပေါ်ပေါက်ခင်၊ တံခါးများဘေးတွင် နတ်ကွန်းများ မရှိခင်၊ မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများအတွက် ချန်ထားခဲ့ဖို့ ဘယ်သူမှ မတွေးမိခင်က အကြောင်းဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသည်။
သူမ လမ်းပျောက်နေခဲ့သည်။
ခရီးသွားများ လမ်းမှားသွားသလိုမျိုး မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် သွားစရာနေရာမရှိ၊ အားကိုးစရာလူမရှိတော့သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် လမ်းပျောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်။
"ဘာလို့ လမ်းလျှောက်နေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ "ဘယ်ကနေ လာခဲ့တာလဲဆိုတာလည်း မသိတော့ဘူး။ အဲဒီအမှတ်တရတွေက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျောက်ပြားဟောင်းတွေပေါ်က စာသားတွေ ပွန်းပဲ့သွားသလိုမျိုးပဲ။ ကျွန်မ မှတ်မိတာက လမ်းလျှောက်ခဲ့ရတဲ့အကြောင်း၊ အအေးဒဏ်နဲ့ အမှောင်ထုအကြောင်းပဲ"
ထို့နောက် တစ်ညတွင် အလင်းရောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲရှိ အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်လေးတစ်ခု ထွန်းထားသည်။
သူမ တံခါးခေါက်ခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သည်။
"ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး" ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ "သူတို့မျက်နှာကိုလည်း မမှတ်မိဘူး၊ နာမည်ကိုလည်း မသိဘူး" သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ "ကျွန်မ မှတ်မိတာက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အကြည့်ပဲ။ သူတို့က ကျွန်မကို အချိန်ကိုက် ရောက်လာသလိုမျိုး၊ ကျွန်မကို စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုး၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့သလိုမျိုး ကြည့်ခဲ့ကြတယ်"
သူတို့က သူမကို အိမ်ထဲ ခေါ်သွင်းခဲ့သည်။
အစားအသောက် ကျွေးမွေးသည်။ အိပ်စရာနေရာ ပေးသည်။ သူမကို ဆက်နေခွင့်ပြုခဲ့သည်။
သူမလည်း ထိုအိမ်မှာပင် ကြာရှည်စွာ နေခဲ့သည်။ လမ်းပျောက်နေသည့် ခံစားချက်မျိုး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိပင်။
"နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ထွက်ခွာသွားတဲ့အခါ... သူတို့ ကျွန်မကို ပြုစုခဲ့သလိုမျိုးပဲ တခြားသူတွေကိုလည်း ပြုစုပေးချင်ခဲ့တယ်" ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ဆိုသည်။ "မှောင်မိုက်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရတဲ့ သူတွေအားလုံးအတွက်ပေါ့"
ဘယ်သူမှ စကားမဆိုကြပေ။
ပင်လယ်ရေလှိုင်းများမှာ ကမ်းပါးယံကို ရိုက်ခတ်နေသည်။ အယ်လူးနီးသည် တံခါးဝတွင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ ငွေရောင်ခေါင်းကို မော့ကာ နားစွင့်နေသည်။
"အဲဒါက ပထမဆုံးအိမ်ပဲ" ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။ "ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ။ အဲဒီနေရာက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု မဖြစ်လာခင်၊ ဘာမှ မဖြစ်လာခင်ကတည်းကလေ။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်လေးတစ်လုံးနဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းထဲက အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးပေါ့"
"အဲဒီအိမ်မှာ နေတဲ့သူကရော ဘယ်သူလဲ" ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က မေးသည်။
ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ကျွန်မ ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်" သူမ ဆိုသည်။ "နှစ်အတော်ကြာပြီးမှပေါ့။ ကျွန်မ တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဖို့ ပြန်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်က လူမရှိတော့ဘူး။ မီးအိမ်လည်း ငြိမ်းသွားပြီ။ သူတို့ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မသိလိုက်ရဘူး"
သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းနေသည်။
"ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကို ကျွန်မပိုင်အိမ်အဖြစ် လုပ်လိုက်တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မီးအိမ်ကို ပြန်ထွန်းလိုက်တယ်။ ဆက်ပြီး ထွန်းထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းတိုင်းက ဒီနေရာကနေပဲ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနေရာကပဲ ကျွန်မ လမ်းပျောက်တာ ရပ်တန့်ခဲ့တဲ့နေရာမို့လို့ပဲ"
"အဲဒီနေရာပေါ်မှာ အိုသယ်လော့စ်က တည်ဆောက်ခဲ့တာပေါ့" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
"သူက ချိုင့်ဝှမ်းပေါ်မှာ သူ့ခန်းမကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ" ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ "ကျွန်မရဲ့ လမ်းတွေပေါ်မှာ၊ အရာအားလုံးပေါ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်ပေါ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အစပိုင်းတုန်းကတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူ အဲဒီအိမ်ကို ရှာမတွေ့ဘူးလို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ သူ မရောက်နိုင်တဲ့ တစ်နေရာတည်းသော နေရာလို့ ထင်ခဲ့တာပါ"
"အခုရော"
ကျွန်တော့်လက်အောက်မှ နွေးထွေးမှုသည် အေးစက်သွားသည်။
ချက်ချင်းမဟုတ်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြစ်သည်။ မီးဖိုမှ မီးငြိမ်းသွားပြီးနောက် အခန်းတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသကဲ့သို့ပင်။
"အခုတော့ သူ ရှာတွေ့သွားပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိပြီ" ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ဆိုသည်။ "သူ ရှာတွေ့သွားပြီး အလုံပိတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အိမ်ခုနစ်လုံးထဲက ပထမဆုံးအိမ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မ ပြန်မသွားနိုင်တဲ့ တစ်နေရာတည်းသော နေရာပဲ"
ကေးလ်၏ လက်များ တုန်ရီလာသည်။
"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု သူ ဆိုသည်။ "တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်"
"မင်းက အလုံပိတ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။
"ကျွန်တော် စာရင်းသွင်းခဲ့တယ်။ စာရင်းကို ထိန်းသိမ်းခဲ့တယ်။ အမှတ်အသားကို ရေးဆွဲခဲ့တယ်" သူသည် မှင်စွန်းနေသော လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဒါကို အမှန်တကယ် ဖြစ်လာအောင် လုပ်လိုက်မိတာ"
"မင်း ဒါကို မှတ်မိနေခဲ့တယ်" ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ "သုံးနှစ်လုံးလုံး။ ညတိုင်း။ နံပါတ်စဉ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ။ မမေ့သွားအောင်လို့လေ။ မင်းသာ မမှတ်မိခဲ့ရင် ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကေးလ် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"အထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား" ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ထပ်မေးသည်။
ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ ချက်ချင်း မဖြေပေ။
"ကျွန်မ မသိဘူး" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "အဲဒီအထဲကို ကျွန်မ အာရုံခံလို့ မရဘူး။ ဘယ်သူ့အသံမှလည်း မကြားရဘူး။ မီးအိမ်ကိုလည်း မမြင်ရဘူး"
"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်..."
"ဒါပေမဲ့ စာရင်းထဲမှာက အိမ်တစ်လုံးလို့ ရေးထားတယ်" ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ဆိုသည်။ "သူ့ရဲ့ အိမ်ခုနစ်လုံးထဲက တစ်လုံးပေါ့။ သူ့အိမ်တွေက အခန်းလွတ်တွေ ထားဖို့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထဲမှာ။ ကျွန်မ လမ်းပျောက်တာ ရပ်တန့်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာပေါ့"
ထိုနေ့လယ်တွင် ကျွန်တော်တို့ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ဆီဖာက မလိုက်ချင်ပေ။
သူမ လိုက်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်။ မီးပြတိုက်သည် သူမအတွက် အနှစ်ရှစ်ဆယ်ကြာ နေအိမ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မိခင်မတိုင်ခင်ကတည်းက၊ အဘွားမတိုင်ခင်ကတည်းက နေထိုင်ခဲ့ရာနေရာဖြစ်သည်။
သူမသည် မီးပြတိုက်လှေကားရင်းတွင် မီးအိမ်ကိုကိုင်လျက် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေကာ အမှောင်ထုထဲကို မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
သော့ခတ်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ အခုအခါ သော့မရှိတော့ပြီ။ သစ်သားပေါ်က အမှတ်အသားသည် ဘရမ်၏ အမှတ်အသားများ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး မှိန်ဖျော့သွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ဝါးပေါ်က အမာရွတ်သည်လည်း မမြင်ရသလောက်ပင် ဖြစ်နေသည်။
"လှေတွေလည်း မလာတော့ဘူး" ဟု သူမ ပြောသည်။ "ဘယ်သူမှလည်း အလင်းရောင် မလိုတော့ဘူး"
"တစ်နေ့နေ့မှာ လိုချင်သူ ရှိလာမှာပါ" ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ပြောသည်။
ဆီဖာ သူမကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် နေ့လယ်ခင်းအလင်းရောင်တွင် မှိန်ဖျော့နေသော မီးအိမ်သုံးဆယ့်လေးလုံးနှင့် တောင်ဘက်သို့ ဆန့်ထွက်နေသည့် ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကို ကြည့်သည်။
"တစ်နေ့နေ့တော့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု သူမ သဘောတူသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မရဲ့ မြေးလေးအတွက် ပူပူနွေးနွေး အစားအစာနဲ့ သက်တောင့်သက်သာ အိပ်စရာ လိုအပ်နေပြီ။ ပြီးတော့ ကျွန်မက အသက်ရှစ်ဆယ့်တစ်နှစ် ရှိနေပြီလေ" သူမသည် ကေးလ်၏ လက်မောင်းကို တွဲလိုက်သည်။ "အလင်းရောင်ကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ နောက်တစ်ယောက် ရှိလာမှာပါ"
အက်ဒလင်း ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူမလက်ထဲတွင် ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက် ရှိသည်။
နာမည်စာရင်းများဖြစ်သည်။ ခိုလှုံရာစခန်း နှစ်ဆယ့်ကိုးခု၊ ယခုအခါ သုံးဆယ့်လေးခုအထိ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး တိုဘင်က မှတ်တမ်းဟောင်းများထဲမှ ရှာတွေ့ခဲ့သည့် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူတိုင်းနှင့် ရွာတိုင်း၏ နာမည်များ ဖြစ်သည်။
သူမသည် သုံးဆယ့်လေးခုမြောက် ခိုလှုံရာစခန်းဘေး၊ မီးအိမ်ပုံ ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်ပြားဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အောက်ခြေရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို မလိုက်သည်။
ထို့နောက် စာရွက်ကို အောက်တွင် ထည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ခဲတံတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ခေါက်ထားသော စာရွက်၏ အပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ် နာမည်တစ်ခုကို ရေးလိုက်သည်။
ဆီဖာ မောရိုး။
သူမသည် ကျောက်တုံးကို ပြန်ဖုံးလိုက်သည်။
ဆီဖာက သူမ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူမ ဘာစကားမျှ မဆိုပေ။
သို့သော် တစ်နာရီအကြာတွင် အယ်လူးနီး၏ ကျောပေါ်သို့ ကျွန်တော်တို့ တက်ခွလိုက်ချိန်၌ သူမသည် အက်ဒလင်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် နှစ်ရက်အကြာတွင် ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။
ချောင်းကူးနေရာသို့ မရောက်မီ သုံးရက်အလိုတွင် ဖြစ်သည်။
မေရီသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူမသည် မိတ်ဆက်ပေးခြင်းကို စောင့်မနေတော့ဘဲ ခန်းမတစ်လျှောက် အတန်းလိုက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ စီရယ် မောရိုးသည် သူ၏ အဘွားဘေးတွင် ရပ်နေသည့်နေရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မှင်စွန်းနေသော သူ၏လက်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင် စာရင်းစာအုပ်တွေကို သိမ်းထားခဲ့တာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဝှိုက် မက်ဆားမှာတုန်းကလေ"
စီရယ်က သူမကို ကြည့်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
"အစစ်တွေကိုပေါ့"
"ဟုတ်ပါတယ်"
မေရီသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"အိမ်ခုနစ်လုံးရဲ့ စာရင်းကို ရှင် အလွတ်ကျက်ထားခဲ့တယ်လို့ အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ပြောတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "သူတို့ ရှင့်ကို မဖမ်းမိခင်ကလေ။ သုံးနှစ်လုံးလုံး ညတိုင်း ရှင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရွတ်ဆိုနေခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပေါ့"
"ဟုတ်ပါတယ်"
မေရီသည် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
စီရယ်သည် ထိုလက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ကျွန်မက တော်ဝင်မော်ကွန်းထိန်းပါ" ဟု မေရီက ဆိုသည်။ "စာရေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး" သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ "အစိမ်းရောင် စာရင်းစာအုပ်ထဲက ကော်လံတွေက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ရှာနေတာ လနဲ့ချီနေပြီ။ တိုဘင်က အရမ်းတော်ပါတယ်။ အက်ဒလင်းလည်း တော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အဲဒီစာရင်းကို မထိန်းသိမ်းခဲ့ကြဘူး"
စီရယ်သည် သူမ၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မှင်စွန်းနေသော မိမိ၏ လက်ချောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ရေးမှတ်ခဲ့မိတယ်" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့"
"ပြီးတော့ ရှင်က အဲဒီအရာတွေကို ကူးရေးပြီး ရပ်တန့်နိုင်မယ့်သူဆီ ပို့ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်" ဟု မေရီက ဆိုသည်။ "အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ကျွန်မကို အဲဒါလည်း ပြောပြတယ်"
စီရယ် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
မေရီ၏ လက်သည် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။
"ကျွန်မတို့ မော်ကွန်းတိုက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးသားပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အဲဒီထဲက အများစုကို ဘာတစ်ခုမှ ရပ်တန့်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူတွေက ရေးခဲ့ကြတာ" သူမ၏ နားရွက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ကျွန်မကတော့ ရပ်တန့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူမျိုးကို လိုချင်တာပါ"
စီရယ်သည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် ဥယျာဉ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။
သူမသည် သစ်တော်သီးပင်အောက်က ခုံတန်းလျားတွင် ဘရန်နော့နှင့်အတူ ထိုင်နေပြီး ဗိုက်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ထားသည်။ အပေါ်မှ သစ်တော်သီးပင်တွင် အဖူးခြောက်ဖူး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ဖူးမှာ ပွင့်စပြုနေပြီဖြစ်ပြီး ဆောင်းရာသီ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အစိမ်းနုရောင် အရွက်နုလေးများ ဖြန့်ထွက်လာနေသည်။
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်ထဲ ဝင်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်သည်။
သူမ ထမလာပေ။
သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြသည်။
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့" ဟု သူမ ဆိုသည်။
"သုံးရက် စောပြီး ပြန်ရောက်တာပါ"
"နှစ်ရက်နဲ့ ဆယ့်ခုနစ်နာရီပေါ့" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ "ရဲတိုက်မှူးက ကျွန်မကို ပြောပြတယ်"
သူမ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသော ဘရန်နော့က ဘာစကားမျှ မဆိုပေ။ သူသည် သစ်တော်သီးပင်ကိုသာ မော့ကြည့်နေသည်။ ထိုအရွက်လေးများကိုပေါ့။
"ဒီမနက်မှ ပွင့်လာတာ" အက်ဗလင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။ "နှစ်ခုလုံး တစ်ပြိုင်တည်းပဲ။ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်းကလေ။ ဝင်းဟီးလ်က အဲဒီလိုမျိုး တွေ့ခဲ့တာ"
ကျွန်တော် ဘရန်နော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန်အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။
"သုံးရက်" ဟု သူက သစ်ပင်ကို အကြည့်မခွာဘဲ ပြောသည်။
"သုံးရက်ပါ" ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။
သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
"သူမက မနက်တိုင်း အရွက်တစ်ရွက်စီ ပို့ပေးနေခဲ့တာ" ဟု သူက ပြောသည်။ "အစိမ်းရောင် အရွက်ကတည်းကပေါ့။ အရောင်တွေက တစ်ရွက်နဲ့ တစ်ရွက် မတူဘူး။ အနီရောင်၊ ရွှေရောင်၊ အညိုရောင်။ ဒီမနက်တော့ အရွက်မပါလာတော့ဘူး" သူသည် ဒူးပေါ်တင်ထားသော အမာရွတ်ထူထပ်သည့် လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
"အရွက် မပါဘူးလား"
"မပါဘူး" ဘရန်နော့သည် သစ်ပင်ကို ပြန်မော့ကြည့်သည်။ "ပြီးတော့ အရွက်တွေက ပွင့်လာတယ်။ ဝင်းဟီးလ်က ပြောတယ်၊ အဲဒါက သူမ အရွက်တွေ ထပ်မပို့တော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောတဲ့။ သူမ ကိုယ်တိုင် လာဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲတဲ့"
ကျွန်တော်သည် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ၏ အိမ်အကြောင်းကို ထိုညက အက်ဗလင်ကို ပြောပြခဲ့သည်။
အက်ဒရီယာနာနှင့် ရိုဒရစ်တို့ ရှိနေသည့် ကျွန်တော်တို့၏ အခန်းထဲတွင်၊ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်များ ထွန်းညှိထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး လင်းထိန်နေချိန်၌ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်သည် စကားမဖြတ်ဘဲ နားထောင်နေသည်။
ကျွန်တော် ပြောပြီးသွားချိန်တွင် သူမ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"အိမ်တစ်လုံးပေါ့" ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုသည်။ "ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့ပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
"သူမ လမ်းပျောက်နေတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
"အခုတော့ အဲဒီအထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပိတ်လှောင်ထားသလို ဖြစ်နေတယ်"
"ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူကတော့ အဲဒီလိုပဲ ထင်နေတာ"
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားသော သူမ၏ လက်ကို ကြည့်သည်။
"အော်ရီလီယာက ဒီကလေးက နွေးထွေးတယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုသည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်မျှော်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့"
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သူမဘေးက အက်ဒရီယာနာသည် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ကျွန်မ အဲဒီအကြောင်းကို တွေးနေမိတာ" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ "အော်ရီလီယာ ပြောပြကတည်းကပေါ့။ ဘာလို့ ဒီကလေးက အဲဒီလို ခံစားရတာလဲ။ ဘာလို့ အမြွှာတွေနဲ့ မတူရတာလဲဆိုတာကိုလေ" သူမ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။ "ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ကလေးဆိုတာ ကလေးပါပဲ"
"ဒါပေမဲ့?"
အက်ဗလင်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အဲဒီအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူကလည်း တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေလိမ့်မယ်လို့ပေါ့" သူမသည် ဗိုက်ပေါ်က လက်ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ဖိထားလိုက်သည်။ "သူတို့ စောင့်မျှော်တာ မရပ်တန့်သွားပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
ချောင်းကူးရမည့်ညသည် ကြည်လင်ပြီး အေးစက်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် နေဝင်ချိန်တွင် လက်ဇန်ဒါ၏ စခန်း၌ စုရုံးခဲ့ကြသည်။
သော်။ ဘရန်နော့မှာ အပြည့်အစုံ သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောဘက်တွင် ကြီးမားဝိုင်းစက်သော ဒိုင်းလွှားကို လွယ်ထားသည်။ ကေးဒရာမှာ လေးကို အသင့်ပြင်ထားပြီး ကာရိုးတော၌ အိုရွန် လုပ်ပေးထားသော မြားများဖြင့် ပြည့်နေသည့် လေးမြားအိတ်ကို လွယ်ထားသည်။ နစ်ဆာမှာ မခေါ်ဘဲ လိုက်ပါလာပြီး သစ်ပင်အရိပ်အောက်တွင် လူတိုင်းနှင့် အနည်းငယ် ခွာ၍ ရပ်နေသည်။ မိုင်ရက်မှာ လီအိုရာနှင့်အတူ ပတ်တီးများနှင့် ဆေးဝါးများ ပြည့်နေသည့် အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
ဘရူနီ။
အာဗန်။
ကျွန်တော်။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင်မူ ဆာ့တာ၏ တပ်ဖွဲ့များက မီးရှို့ထားသော တောအုပ်ထဲတွင် မီးဖိုထဲက မီးခဲများသဖွယ် တောက်လောင်နေသည်။
"သန်းခေါင်ယံ" ဟု ဘရူနီက ဆိုသည်။ "စကာန်းက သန်းခေါင်ယံလို့ ပြောတယ်"
"သူ လာမယ်ဆိုရင်ပေါ့" ဟု သော်က ပြောသည်။
"သူ လာမှာပါ" ဟု ဘရူနီက ဆိုသည်။
သော်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
"သေချာလို့လား"
ဘရူနီသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"မသေချာဘူး" သူက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို မြစ်ထဲမှာ ရပ်နေမယ်လို့ ပြောထားတယ်။ ကျွန်တော် ရပ်နေမှာပဲ" သူသည် ချောင်းကူးနေရာကို လှမ်းကြည့်သည်။ "ကျွန်တော်သာ အဲဒီနေရာမှာ ရပ်နေရင် သူ လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်"
သူသည် ၁၁ နာရီအချိန်တွင် ရေထဲသို့ ဆင်းသွားသည်။
သူသည် မြစ်အလယ်တွင် ခါးလောက်ရှိသော မည်းနက်သည့် ရေထဲ၌ ရပ်နေသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ သီချင်းမဆိုပေ။
သူသည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ကုန်းမြင့်ပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ဘရန်နော့သည် ဒိုင်းလွှားကို လက်မောင်းတွင် ချိတ်လျက် ကျွန်တော့်ဘေး၌ ရပ်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာကတည်းက သူ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ဖက်ကမ်း၊ မီးလောင်ထားသော တောအုပ်၏ အမှောင်တန်း၊ တစ်လျှောက်လုံး ပြန့်ကျဲနေသော မီးရောင်များဆီသို့သာ စူးစိုက်နေသည်။
လမင်း ထွက်လာသည်။
မြစ်ရေသည် ဘရူနီ၏ ခါးတစ်ဝိုက်တွင် လျင်မြန်အေးစက်စွာ စီးဆင်းနေသည်။
သန်းခေါင်ယံ ရောက်လာသည်။
တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ဘာမျှ လှုပ်ရှားမှု မရှိပေ။
သန်းခေါင်ယံကျော် ၁၅ မိနစ်။
ဘာမျှ မရှိ။
သော်၏ လက်သည် မယိုလ်နီယာ (Mjölnir) ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ကေးဒရာသည် လေးကို အသင့်ပြင်ထားသည်။
ဘရန်နော့မှာမူ မလှုပ်မယှက်ပင်။ သူသည် ဒိုင်းလွှားကို လက်မောင်းတွင် ချိတ်ကာ ကုန်းမြင့်ပေါ်၌ ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် တောအုပ်ဆီသို့သာ ရှိနေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် အလွန်နှေးကွေးပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ ကာရိုးတော၏ တံခါးဝတွင် ရှိစဉ်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ည ၁ နာရီ။
ဘရူနီလည်း မလှုပ်သေးပေ။
သူသည် မြစ်အလယ်တွင် ရေစီးသန်သန်နှင့် ရပ်နေသည်။ ကုန်းမြင့်ပေါ်ကနေ ကြည့်နေသည့်တိုင် သူ တုန်ယင်နေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
"သူ အေးခဲနေပြီ" ဟု မိုင်ရက်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"သူ ပြန်တက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သော်က ပြောသည်။
"သူ အေးခဲသေဆုံးသွားလိမ့်မယ်"
"သူ ပြန်တက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" သော်က ထပ်ပြောသည်။ "သူ စကာန်းကို မြစ်ထဲမှာ ရပ်နေမယ်လို့ ပြောထားတာ"
ည ၁ နာရီ ၁၅ မိနစ်တွင် တစ်ဖက်ကမ်းမှ မီးရောင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ပေ။ ချောင်းကူးနေရာ၏ တည့်တည့်တွင် ရှိသော မီးရောင်အစုအဝေးတစ်ခုသည် လှုပ်ရှားစပြုလာသည်။ လူတွေ လမ်းလျှောက်နေကြသလိုမျိုး မီးရောင်ကို ကာလိုက်၊ ပြန်ပေါ်လာလိုက် ဖြစ်နေသည်။
ဘရန်နော့၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။
မီးလောင်ထားသော တောအုပ်စွန်းတွင် ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။
ကြီးမားသော ပုံရိပ်များ။
လေးခု။
ဧရာမလူသားများ (Giants)။
သူတို့သည် ရေစပ်သို့ ဆင်းလာပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က တစ်စုံတစ်ခုကို ကျောတွင် ထမ်းထားသည်။
အိတ်ကြီးတစ်ခု။ ကြီးမားပြီး လေးလံသည်။ ဧရာမလူသားများ သစ်လုံး၊ ကောက်နှံ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရသူများကို သယ်ဆောင်ရာတွင် သုံးလေ့ရှိသည့် အိတ်မျိုးဖြစ်သည်။
မြစ်အလယ်တွင် ရှိနေသော ဘရူနီသည် သတ္တုလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
အိတ်ကို ထမ်းထားသော ဧရာမလူသားသည်လည်း သူ၏လက်ကို မြှောက်ပြသည်။
စကာန်း။
သူသည် ရေထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ရေသည် သူ၏ ဒူးဆစ်အထိ၊ ပေါင်အထိ၊ ခါးအထိ တက်လာသည်။ သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထမ်းထားသော အိတ်ကိုမူ ရေထဲမစိုစေရန် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြင့်မြင့်မားမား ကိုင်မြှောက်ထားသည်။
အခြားဧရာမလူသား သုံးယောက်ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
ထို့နောက် ရပ်တန့်သွားသည်။
နောက်လှည့်ကြည့်သည်။
သူတို့၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ တောအုပ်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူတို့ သတိထားမိပြီး ခဏအကြာတွင် ကျွန်တော်လည်း မြင်လိုက်ရသည်။
မီးတောက်များ။ ပို၍ များပြားလာသည်။ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာနေသည်။ လောင်ကျွမ်းထားသော သစ်ပင်များကြားမှတစ်ဆင့် မြစ်ဘက်သို့ ဦးတည်လာနေကြသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် မဟုတ်ပေ။
တန်းစီလျက် ဖြစ်သည်။
"သူတို့ အမြင်ခံလိုက်ရပြီ" ဟု ကေးဒရာက ဆိုသည်။
သော်သည် လှုပ်ရှားပြီးဖြစ်သည်။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ဧရာမလူသား သုံးယောက်သည် တောအုပ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်ကြသည်။
သူတို့ မပြေးကြပေ။
စကာန်းနှင့် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာမည့် အရာများကြားတွင် တန်းစီလျက် ရေစပ်၌ ရပ်နေကြသည်။ ပန်းရံသမားများ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထိပ်တွင် ရပ်တားခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
စကာန်းသည် မရပ်တန့်ပေ။
သူသည် ဆက်၍ လျှောက်လာသည်။ ဘရူနီရှိရာသို့။ ချောင်းကူးနေရာ အလယ်သို့။ အိတ်ကို မည်းနက်သော ရေပြင်အထက်တွင် မြင့်မြင့်မားမား ကိုင်ထားလျက်ပင် ဖြစ်သည်။
တောအုပ်ထဲမှ ဧရာမလူသားများ ထွက်လာသည်။
ဆယ်ယောက်။ အယောက်နှစ်ဆယ်။ ထို့ထက်မက။
ဆာ့တာ၏ ဧရာမလူသားများ။ မီးခိုးရောင် အသားအရေနှင့် ဧရာမကိုယ်ခန္ဓာများ။ တုတ်များ၊ လှံများ ကိုင်စွဲထားပြီး သူတို့ကြားတွင် လည်ပင်း၌ ငွေရောင်အဆင်တန်ဆာများ ပါရှိသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူပုံသဏ္ဌာန် အသေးလေးများလည်း ပါဝင်သည်။
ဩသယ်လော့စ်၏ အရာရှိများ။
ပြီးတော့ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်—
ကျွန်တော် သူ့ကို အစက မမြင်လိုက်ပေ။ မီးရောင်ကိုသာ မြင်ရသည်။ လောင်ကျွမ်းထားသော သစ်ပင်များကြားမှတစ်ဆင့် ရွေ့လျားလာသည့် နီရဲသော အလင်းရောင်။ နှင်းပြင်ပေါ်၌ သစ်ပင်ငုတ်တိုများ၏ အရိပ်ကိုပင် ထင်ဟပ်စေနိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေသည်။
ထို့နောက် ထိုအလင်းရောင်ထဲမှ ပုံရိပ်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
ဧရာမလူသား အားလုံးထက် ပို၍ အရပ်ရှည်သည်။ မီးတောက်နေသည်။ မီးလောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်က မီးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ပန်းပဲဖိုထဲက သံရည်ပူကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျနေသည့် ပုံစံမျိုး။
သော်သည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လုံးဝ တောင့်တင်းသွားသည်။
"ဆာ့တာ" သူမ ရေရွတ်သည်။
သူသည် တောအုပ်စွန်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူသည် ရေစပ်တွင် ရပ်နေသော ဧရာမလူသား သုံးယောက်ကို ကြည့်သည်။
ရေထဲတွင် ခါးအထိ နှစ်မြုပ်လျက် အိတ်ကို မြင့်မြင့်ကိုင်ထားသော စကာန်းကို ကြည့်သည်။
ချောင်းကူးနေရာ အလယ်တွင် ရပ်နေသော ဘရူနီကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်သည်။
သူ စကားမပြောပေ။
သူသည် မီးတောက်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ရေစပ်တွင် ရပ်နေသည့် ဧရာမလူသား သုံးယောက်မှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။
ဆာ့တာ၏ လက်သည် အောက်သို့ ပြန်ကျလာသည်။
ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာကို မမှတ်မိတော့ပေ။
ကျွန်တော့်ခြေအောက်က ကုန်းမြင့်ကိုတော့ မှတ်မိသည်။ ပြီးတော့ မြစ်ကိုလည်း မှတ်မိသည်။
လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ၊ လျှပ်စီးတစ်စလိုမျိုး။
ကျွန်တော်သည် နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်နှင့် တစ်ချက်ကြား အချိန်အတွင်းမှာပင် ချောင်းကူးနေရာကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီး မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ဧရာမလူသား သုံးယောက်နှင့် ဆာ့တာ၏ တပ်ဖွဲ့များကြားသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဆင်းသက်လိုက်သည့်နေရာတွင် နှင်းများနှင့် ကျွန်တော့်ဆီမှ ထွက်လာသည့် အပူဓာတ်တို့ ထိတွေ့မိပြီး မြေပြင်မှာ အက်ကွဲကာ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် ဓားကို မဆွဲထုတ်ပေ။
ကျွန်တော် လက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
လောင်ကျွမ်းထားသော တောအုပ်သည် တုံ့ပြန်လာသည်။
ဂရေးကိပ်က တုံ့ပြန်ခဲ့သလိုမျိုး မဟုတ်။ ဝက်စ်မီးယားဟိုးလ်က တုံ့ပြန်ခဲ့သလိုမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ဒီနေရာမှာ အုတ်မြစ်တွေ မရှိ။ ရေလမ်းကြောင်းတွေ မရှိ။ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ ဘယ်တုန်းကမှ မနင်းခဲ့ဖူးတဲ့ မြေပြင်ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ပြာတွေ ရှိသည်။
ခြောက်နှစ်စာ ပြာတွေ။ ဆာ့တာ လောင်ကျွမ်းခဲ့သမျှ သစ်ပင်တိုင်း။ သူ ဖျက်ဆီးခဲ့သမျှ ခိုလှုံရာတိုင်း။ သူ ဘာမှမဟုတ်တော့အောင် ဖျက်ဆီးခဲ့သမျှ လမ်းမတိုင်း။
ပြီးတော့ ပြာတွေရဲ့ အောက်မှာ—
အမြစ်တွေ ရှိသည်။
အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အမြစ်များ။ လောင်ကျွမ်း၊ မည်းနက်ပြီး သေဆုံးနေပြီဟု ထင်ရသော အမြစ်များ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က မသေဆုံးသေးပေ။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ခံစားမိသည်။ ပြာတွေအောက်၊ အေးစက်နေသော မြေကြီးထဲမှာ။ စောင့်မျှော်နေကြသည်။
သစ်တော်ပင်တစ်ပင် စောင့်မျှော်ခဲ့သလိုမျိုး။
ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။
ကျွန်တော် သိသည်မှာ ဆောင်းဦး၏ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးသည် ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ မနက်တိုင်း လေထဲသို့ အရွက်များကို လွှင့်ပစ်နေခဲ့သည်ဆိုခြင်းပင်။ အနီရောင်၊ ရွှေရောင်နှင့် အညိုရောင်များ။ ထို့နောက် တစ်နေ့မနက်တွင်တော့ အစိမ်းရောင်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့် ဥယျာဉ်ထဲက သစ်တော်ပင်တစ်ပင်ကလည်း တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ဆာ့တာ၏ တပ်ဖွဲ့များအောက်ရှိ လောင်ကျွမ်းနေသော မြေပြင်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး အမြစ်များကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်လမ်းမပေါ်က ပထမဆုံးသော မှောင်မိုက်သည့် ခိုလှုံရာကို ကျွန်တော် ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သလိုမျိုး သူတို့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"သူမ အိမ်ပြန်လာနေပြီ"
ကျွန်တော့်လက်မှတစ်ဆင့် နှင်းခဲများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ရေခဲ မဟုတ်။ လက်နက်လည်း မဟုတ်။
နှင်းခဲ။ ဆောင်းနှောင်းပိုင်းတွင်၊ ရေခဲများ မပျော်ခင်လေးတွင် ကျရောက်တတ်သည့် နှင်းခဲမျိုး။ ပထမဆုံး အစိမ်းရောင် အပင်ပေါက်လေးများ ထွက်လာနိုင်စေရန် မြေကြီးကို အက်ကွဲသွားစေသည့် နှင်းခဲမျိုး။
၎င်းသည် လောင်ကျွမ်းနေသော တောအုပ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျယ်ပြန့်သော အဖြူရောင်စက်ဝိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ပြာမှုန်များထဲမှတစ်ဆင့် မြေကြီးထဲသို့။ ဆာ့တာ၏ ဧရာမလူသားများ၏ ခြေထောက်များဆီသို့။ သူတို့သည် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။
နှင်းခဲတို့ ထိတွေ့မိသည့်နေရာတွင်—
အစိမ်းရောင်။
သေးငယ်ပြီး ဖျော့တော့တော့၊ တင်းကျပ်စွာ လိပ်နေသည့် အရာများ။
အဖူးများ။
ရာပေါင်းများစွာ။ လောင်ကျွမ်းနေသော ငုတ်တိုတိုင်းပေါ်တွင်။ ပြာမှုန်များပေါ်သို့ ထိုးထွက်လာသည့် မည်းနက်နေသော အမြစ်တိုင်းပေါ်တွင်။
လောင်ကျွမ်းနေသော တောအုပ်သည် အဖူးများ ဝေနေသည်။
ဆောင်းရာသီ၏ အလယ်တွင်။
ဆာ့တာ၏ တပ်ဖွဲ့များကြားတွင်။
ဆာ့တာသည် မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူ၏ မီးတောက်နေသော ခြေထောက်များပတ်လည်တွင် ပြာမှုန်များကြားမှ ထိုးထွက်လာသည့် အစိမ်းရောင် အဖူးလေးများကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်လက်မှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့လာသည့် နှင်းခဲများကို ကြည့်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာသည် မျက်နှာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် မျက်နှာပုံစံ ဖြစ်နေသည့် မီးတောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော် သူ၏ မျက်လုံးများကို မြင်နိုင်သည်။ အရည်ပျော်နေသော မျက်လုံးများ။ ရှေးကျလွန်းသော မျက်လုံးများ။ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ စကားမပြောပေ။
သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
သူ့ခြေအောက်က အဖူးလေးများသည် မည်းနက်ပြီး ညှိုးနွမ်းသွားကြသည်။
သူ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ကျွန်တော့်နောက်ဘက် မြစ်ထဲတွင် ဘရန်နော့သည် ရေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။
သူ မကူးပေ။
သူသည် နီးကပ်သော မြစ်ကမ်းပါး၏ ရေတိမ်ပိုင်းတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ဖိနပ်များပတ်လည်တွင် မည်းနက်သော ရေများ စီးဆင်းနေသည်။ သူသည် သူ၏ ကြီးမားဝိုင်းစက်သော ဒိုင်းလွှားကို ရှေ့သို့ မြှောက်လိုက်သည်။
ထိုအခါ ချောင်းကူးနေရာ တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။ မြေကြီးမှတစ်ဆင့်။ နှင်းခဲများမှတစ်ဆင့်။ ရေပြင်ကိုယ်တိုင်မှတစ်ဆင့်။
ဘရန်နော့သည် ချုပ်ကိုင်ခြင်း၏ နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။ သူသည် အရာရာကို ထိန်းချုပ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ နယ်ပယ်ဖြစ်သည်။
သူသည် ကာရိုးတော၏ တံခါးဝတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့သည်အထိ ထိန်းထားခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီနေရာကို ထိန်းထားပေးမယ့်သူ နောက်ထပ် မရှိလို့ပါ။
အခု သူ အခြားအရာတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်နေသည်။
မြစ်ကို။
တစ်ခုလုံးကို။ ချောင်းကူးနေရာ တစ်ခုလုံး၊ ကမ်းတစ်ဖက်မှ နောက်တစ်ဖက်အထိ။
မည်သူ့ကိုမျှ မတားဆီးရန် မဟုတ်ပေ။
လမ်းကြောင်းကို ပွင့်နေစေရန် ဖြစ်သည်။
"စကာန်း" ဟု ဘရူနီက ပြောသည်။
သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဧရာမလူသားတို့၏ ဘာသာစကားဖြင့်။ ရေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍။
ဆာ့တာ ပေါ်လာချိန်တွင် စကာန်းသည် ချောင်းကူးနေရာ အလယ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခါးအထိ ရေစီးသန်သန်ထဲတွင် ရပ်နေပြီး အိတ်ကို ခေါင်းအထက်တွင် မြင့်မြင့်ကိုင်ထားလျက် တောအုပ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။
ရေစပ်တွင် ရပ်နေသော ဧရာမလူသား သုံးယောက်ဘက်သို့။
ဆာ့တာဘက်သို့။
သူ ဘရူနီကို ကြည့်သည်။
ဒိုင်းလွှားကို မြှောက်ထားလျက် ရေတိမ်ပိုင်းတွင် ရပ်နေသော ဘရန်နော့ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော်သည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ဒူးထောက်လျက်ရှိပြီး ကျွန်တော့်လက်မှ နှင်းခဲများ ပျံ့နှံ့နေကာ ကျွန်တော့်ပတ်လည်ရှိ ပြာမှုန်များကြားမှ အစိမ်းရောင် အဖူးလေးများ ထိုးထွက်လာနေသည်။
သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
ဘရူနီရှိရာသို့။
နီးကပ်သော မြစ်ကမ်းပါးဘက်သို့။
ဆာ့တာနှင့် ဝေးရာသို့။
ဆာ့တာ၏ မီးတောက်နေသော လက်သည် တစ်ဖန် ပြန်မြှောက်လာသည်။
စကာန်းဆီသို့။
အိတ်ဆီသို့။
ကျွန်တော် သူ့ကို မတားနိုင်ပေ။ ကျွန်တော် အမြစ်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသည်။ ကျွန်တော်သာ လက်လွှတ်လိုက်ပါက နှင်းခဲများ ပျောက်ကွယ်သွားမည်၊ အဖူးများ ညှိုးနွမ်းသွားမည်၊ တောအုပ်သည်လည်း ပြာများအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။
သော်သည် ကြယ်တံခွန်တစ်ခုလို ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။
သူမသည် ကျွန်တော်နှင့် ဆာ့တာကြားတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ မြယိုလ်နီယာကို ဝှေ့ယမ်းလျက်။ ဆာ့တာကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့ရှေ့ရှိ မြေပြင်ကို ရိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ဆာ့တာနှင့် မြစ်ကြားတွင် မြေပြင်သည် ရှည်လျားသော အက်ကြောင်းကြီး ဖြစ်သွားသည်။
အက်ကြောင်းထဲသို့ ရေများ စီးဝင်သွားသည်။ အေးစက်ပြီး မည်းနက်သော ရေများ။ ဆာ့တာ၏ အပူဓာတ်နှင့် ထိမိရာတွင် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဆာ့တာ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ အက်ကြောင်းကို ကြည့်သည်။
အက်ကြောင်းတစ်ဖက်တွင် တူကို မြှောက်ထားလျက် ရပ်နေသော သော်ကို ကြည့်သည်။
"ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု သော်က ပြောသည်။
စကာန်းသည် ဘရူနီထံသို့ ရောက်သွားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ချောင်းကူးနေရာ အလယ်တွင် ရေစီးသန်သန်နှင့် ရပ်နေကြသည်။
ထို့နောက် သူ အိတ်ကို ချလိုက်သည်။
အလွန် ဂရုတစိုက်ဖြင့်။ ဘရူနီ၏ လက်ထဲသို့။
ဘရူနီသည် အိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အိတ်သည် လှုပ်ရှားသွားသည်။
အထဲက တစ်စုံတစ်ခု ရွေ့လျားသွားသည်။ လှည့်သွားသည်။
ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှ ကြားလိုက်ရသည်။ မြစ်စီးသံများကြားမှ။ ရေနှင့် ဆာ့တာ၏ မီးတောက်တို့ ထိတွေ့ရာမှ ထွက်လာသည့် အသံများကြားမှ။
မိန်းမတစ်ယောက်၏ ရယ်သံ။ နွေးထွေးသည်။ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ ပျော်ရွှင်နေသည်။
သူမသည် သစ်သားထည့်သည့် အိတ်ကြီးထဲတွင် ထည့်သယ်လာခြင်း ခံရမှန်း သိလိုက်ရပြီး၊ ၎င်းသည် သူမ၏ ဘဝတွင် အပျော်ရွှင်ဆုံး ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဟု ယူဆထားသည့်သူတစ်ယောက်၏ ရယ်သံမျိုး ဖြစ်သည်။
ဘရူနီသည် သူမကို ကျန်ရှိသော လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သယ်ဆောင်သွားသည်။
စကာန်းသည် သူ၏ ဘေးတွင် လျှောက်သွားသည်။
သူတို့သည် ရေစီးသန်သော ချောင်းကူးနေရာမှ ကမ်းပါးအနီး ရေတိမ်ပိုင်းသို့ တက်လာကြသည်။ ဘရန်နော့သည် သူ၏ ဒိုင်းလွှားကို မြှောက်ထားလျက် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး၊ ဘရူနီကမူ အိတ်ကို ဘရန်နော့၏ ခြေရင်းရှိ ကျောက်ဆောင်များပေါ်သို့ အလွန်ဂရုတစိုက် ချပေးလိုက်သည်။
ဘရန်နော့သည် ဒိုင်းလွှားကို လျှော့ချလိုက်သည်။
သူ မလှုပ်ရှားပေ။
သူသည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှ ကျွန်တော် မမြင်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် အိတ်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
အိတ်သည် တစ်ဖန် လှုပ်ရှားလာသည်။
လက်တစ်ဖက် အိတ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။
သေးငယ်သည်။ အသားညိုသည်။ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် အရွက်စိမ်းများ စွန်းထင်းနေသည်။
လက်ထဲတွင် အရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
အစိမ်းရောင်။
ဘရန်နော့သည် မည်းနက်သော ရေထဲတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူသည် ထိုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အိတ်သည် လျောကျသွားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရပေ။
ကျွန်တော်သည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ဒူးထောက်လျက် မြေကြီးပေါ်သို့ လက်ကို ဖိထားပြီး အမြစ်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှင်းခဲများကို ဆက်လက်ရှင်သန်စေပြီး အဖူးများကို ပွင့်လာစေရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဆာ့တာသည် သော်၏ အက်ကြောင်းတစ်ဖက်တွင် ကျွန်တော့်ကို အရည်ပျော်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် ရှိသည်။
သို့သော် ဘရန်နော့ သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
“ကော်ရာ။”
ထိုမျှသာ။
ထို့နောက် သူမ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အချိန်တော်တော်ယူလိုက်တာပဲ” ဟု သူမက ပြောသည်။
ထို့နောက် တစ်ဖန် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဘရန်နော့သည် မြစ်ထဲတွင် ဒူးထောက်လျက်၊ သူ၏ ဒိုင်းလွှားကို မေ့လျော့စွာ ရေပေါ်တွင် မျောနေစေလျက် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဧရာမလူသား သုံးယောက်သည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ရှိနေဆဲပင်။
သူတို့သည် ဆာ့တာ ပထမဆုံး တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာစဉ်ကအတိုင်းပင် မြစ်နှင့် ဆာ့တာ၏ တပ်ဖွဲ့ကြားရှိ ကမ်းစပ်တွင် တန်းစီ၍ ရပ်နေကြသည်။
သူတို့ မရွေ့လျားကြသေး။
သူတို့ မပြေးကြသေး။
စကာန်းသည် ရေတိမ်ပိုင်း၌ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဘရူနီကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူသည် ဧရာမလူသားတို့၏ ဘာသာစကားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။
ဘရူနီက ပြန်ဖြေသည်။
စကာန်းသည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ သူ၏ အပေါင်းအပါ သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဧရာမလူသား သုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆာ့တာ၏ တပ်ဖွဲ့ကို ကျောခိုင်းလိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ချောင်းကူးနေရာထဲသို့ ခြေချလိုက်ကြသည်။
ဆာ့တာ သူတို့ကို မတားဆီးပေ။
သူသည် သော်၏ အက်ကြောင်း တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မီးတောက်လျက် ရပ်နေပြီး သူတို့ ဘရူနီ၊ စကာန်း၊ ဘရန်နော့နှင့် သူ၏ လက်ထဲမှ အမျိုးသမီးထံသို့ ရေကို ဖြတ်ကျော်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။
သူသည် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ပြာမှုန်များကြားမှ ပျံ့နှံ့လာသည့် အစိမ်းရောင် အဖူးလေးများကို ကြည့်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ၏ မီးတောက်နေသော အကြည့်ကို သော်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချိန်အတော်ကြာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် ဆာ့တာသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။
သူ၏ ဧရာမလူသားများက နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
သူ၏ တပ်မှူးများကလည်း လိုက်သွားကြသည်။
သူ၏ မီးတောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အနီရောင် အလင်းရောင်သည် သစ်ပင်များကြားမှတစ်ဆင့် ပို၍ နက်ရှိုင်းရာသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သော်သည် မြိုလ်နီယာကို လျှော့ချလိုက်သည်။
သူမသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လက်ကို ဖိထားဆဲဖြစ်သော ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“အခု လက်လွှတ်လို့ရပြီ” ဟု သူမ တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
ကျွန်တော် လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်မှတစ်ဆင့် အဖြူရောင်စက်ဝိုင်းကြီးအဖြစ် ပျံ့နှံ့နေသော နှင်းခဲများကို ကြည့်သည်။
အဖူးများကို ကြည့်သည်။ မည်းနက်သော ပြာမှုန်များကြားတွင် ရာနှင့်ချီသော ဖျော့တော့တော့ အစိမ်းရောင် အဖူးများ။
“ကျွန်တော် လက်လွှတ်လိုက်ရင် သူတို့ သေသွားလိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သော်သည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမသည် အဖူးများကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ကျွန်တော့်လက်ဘေးရှိ လောင်ကျွမ်းထားသော မြေကြီးပေါ်တွင် ပြားလျက် တင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ အားအင်နည်းပါးစွာ တဖျတ်ဖျတ် လတ်နေသည်။
ဖျက်ဆီးလိုခြင်း မဟုတ်။ အကြမ်းဖက်ခြင်း မဟုတ်။
နွေးထွေးသည်။
နွေဦးမုန်တိုင်း မတိုင်ခင် ရောက်လာတတ်သည့် နွေးထွေးမှုမျိုး။ ဆောင်းခိုခြင်း ကုန်ဆုံးတော့မည်ဟု မြေကြီးကို အသိပေးသည့် နွေးထွေးမှုမျိုး။
“သူတို့ မသေပါဘူး” ဟု သော်က ပြောသည်။ “သူတို့ စတင်ပြီးသွားပြီ။ သူတို့ ဆက်ပြီး ပွင့်လာလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
သော်က ပြုံးသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက လျှပ်စီး နတ်ဘုရားမလေ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “လျှပ်စီးဆိုတာ အစေ့တွေကို နှိုးဆွပေးတဲ့ အရာပဲ။”
ကျွန်တော် လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
နှင်းခဲများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အဖူးများကမူ မပျောက်ကွယ်။
သူတို့ ဆက်ရှိနေသည်။ လမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ကျွန်တော် မြင်နိုင်သမျှ လောင်ကျွမ်းနေသော တောအုပ်ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့နှင့် တင်းကျပ်စွာ လိပ်နေကြသည်။ ငုတ်တိုတိုင်းပေါ်တွင်။ အမြစ်တိုင်းပေါ်တွင်။
စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျွန်တော် ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ဘရန်နော့သည် ရေတိမ်ပိုင်း၌ ဒူးထောက်လျက် ရှိဆဲပင်။ ကော်ရာသည် သူ၏ လက်မောင်းထဲတွင် ရှိနေသည်။ မိုင်ရက်နှင့် လီအိုရာတို့သည် သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်နေကြသည်။ ကေဒြာသည် သူတို့အပေါ်တွင် လေးကို လျှော့ချလျက် ရပ်နေသည်။ နစ်ဆာသည် နောက်ဆုံးတွင် အရိပ်များထဲမှ ထွက်လာပြီး ရေစပ်တွင် အလွန်နီးကပ်စွာ ရပ်လျက် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဘရူနီနှင့် စကာန်းတို့သည် ကမ်းပါးပေါ်တွင် အတူတကွ ရပ်နေကြပြီး သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှ ရေများ စီးကျနေသည်။
အခြား ဧရာမလူသား သုံးယောက်သည် ချောင်းကူးနေရာမှ တက်လာနေကြသည်။
အာဗာန်သည် သူတို့ကို ကူညီရန် ရေထဲသို့ ဆင်းသွားသည်။
သော်နှင့် ကျွန်တော် မြစ်ကို အတူတူ ဖြတ်ကူးခဲ့သည်။
လျှပ်စီးအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ။ ခြေလျင်ဖြင့်။ ရေစီးက ကျွန်တော်တို့ ခြေထောက်များကို ဆွဲငင်နေသည့် မည်းနက်သော ရေထဲသို့ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ကမ်းနားသို့ ရောက်သောအခါ ဘရန်နော့က မော့ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာသည် စိုစွတ်နေသည်။ မြစ်ရေကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ကျွန်တော် မခွဲခြားနိုင်ပေ။
ကော်ရာသည် ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ရန် သူ၏ လက်မောင်းထဲတွင် လှည့်လိုက်သည်။
သူမသည် သေးငယ်သည်။ ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ သေးငယ်သည်။ ပိန်လှီပြီး အသားညိုကာ သူမနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ရှိမရှိကိုပင် ဂရုမစိုက်သူတစ်ယောက်ပေးထားသည့် ပုံစံမကျသော မီးခိုးရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ရှည်လျားရှုပ်ထွေးနေပြီး အောက်တိုဘာလက သစ်ရွက်များ၏ အရောင်မျိုး ဖြစ်နေသည်။
သူမ ပိန်လှီနေသည်။
သူမ ပင်ပန်းနေသည်။
သူမ ပြုံးနေသည်။
“တောအုပ်ကို အဖူးတွေ ပွင့်လာအောင် လုပ်ပေးတာ မင်းပေါ့” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ အကူအညီ ရှိခဲ့လို့ပါ။”
“ငါ့ဆီကပေါ့” ဟု ကော်ရာက ပြောသည်။ “ငါက အရွက်တွေကို ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ပို့နေခဲ့တာလေ။” သူမသည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ လောင်ကျွမ်းနေသော တောအုပ်နှင့် ပြာမှုန်များကြားတွင် ပျံ့နှံ့နေသော အစိမ်းရောင် အဖူးလေးများကို လှမ်းကြည့်သည်။ “ဘယ်သူက ဒါတွေကို ဘာလုပ်ရမှန်း သိမယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့မိဘူး။”
“ဘရန်နော့က အရွက်တိုင်းကို သိမ်းထားပေးခဲ့တာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ကော်ရာသည် ဘရန်နော့ကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။
သူ ဘာမျှ မပြောပေ။
သူသည် သူ၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီထဲသို့ လက်နှိုက်၍ အစိမ်းရောင် အရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အရွက်၏ အကြောများပေါ်တွင် စာလုံးနှစ်လုံး ရေးသားထားသော အရွက်။
ငါသိတယ်။
သူသည် ထိုအရွက်ကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကော်ရာသည် ထိုအရွက်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ယူလိုက်သည်။
သူမသည် အရွက်ကို သူမ၏ ပါးစပ်နားသို့ ကပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုအရွက်ထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော် မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးညင်းစွာ။
ထို့နောက် သူမသည် အရွက်ကို ဘရန်နော့ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
သူသည် အရွက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
အကြောများ ပြောင်းလဲသွားပြီ။
ယခုမူ စာလုံးနှစ်လုံးမှာ ကွဲပြားသွားပြီ။
သူသည် ထိုစာလုံးများကို ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အရွက်အပေါ်သို့ ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မော့မကြည့်တော့ပေ။
အရွက်ပေါ်တွင် ဘာရေးထားသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေးခဲ့ပါ။
ဒါဟာ ကျွန်တော် မေးသင့်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။
သို့သော် ကျွန်တော်တို့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ—ကော်ရာသည် ဘရူနီ၏ လက်မောင်းတွင် အိပ်ပျော်နေပြီး စကာန်းနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါ သုံးယောက်က ဘေးတွင် လျှောက်လာကြကာ၊ ဘရန်နော့က အရွက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်လျက် ရှေ့မှ လျှောက်လာနေစဉ်—
ဥယျာဉ်ထဲရှိ သစ်တော်သီးပင်သည် အရွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ကိုင်းတိုင်း။ အကိုင်းအခက်တိုင်း။ မီးခိုးရောင် ဆောင်းရာသီ အရုဏ်ဦးတွင် တောက်ပ၍ စိမ်းလန်းပြီး အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေသည်။
အရွက်များကြားတွင်မူ၊ သေးငယ်ပြီး အဖြူရောင်သန်းကာ အခုမှ စတင် ပွင့်စပြုနေသည့်—
ပထမဆုံး ပန်းပွင့်များ။