အခန်း ၄၃၉ - တစ်ထောင့်တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ခုနစ်
“သွားလိုက်ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ကျွန်တော် မေးခွန်းတောင် မေးလို့ မဆုံးသေးပါ။
ဆယ်လစ် မြောက်ဘက်ကနေ ပြန်ရောက်လာသည့်အကြောင်းကို စတင်ပြောပြရုံသာ ရှိသေးသည်။ အက်ဗလင်က သူမဖတ်လက်စ ဆေးရုံမှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လာပြီး ထိုစကားကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“သွားလိုက်ပါ”
“နဂါးနဲ့သွားရင် သွားပြန်ခရီးက သုံးရက်ကြာမှာလေ။ ဘရူနီရဲ့ ကိုးရက်က—”
“အခုဆို ခြောက်ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်” အက်ဗလင်က ဖြတ်ပြောသည်။ သူမသည် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး “သွားပြန်ခရီးက သုံးရက်ဆိုတော့ ရေတိမ်ပိုင်းကို မရောက်ခင် သုံးရက် အချိန်ရသေးတယ်။ ရှင် အချိန်မီ ပြန်ရောက်လာမှာပါ” ဟု ဆက်ပြောသည်။
“ပြီးတော့ မင်းရော?”
အက်ဗလင်သည် ကုတင်ပေါ်ကနေ စောစောဆင်းချင်သလားဟု မေးမြန်းသည့် လူနာများကို သူမကြည့်လေ့ရှိသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာပါ၊ ဖန်ရုပ်မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မမှာ အက်ဒရီယာနာ၊ ကျွန်မအမေ၊ အော်ရီလီယာ၊ အိုင်အို၊ လီအိုရာ၊ ရိုင်ဆာ၊ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်တို့ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ နှာချေလိုက်တိုင်း အစီရင်ခံနေတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးလည်း ရှိသေးတယ်လေ” သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး “ရဲတိုက်ထိန်း” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
“ရှိပါသည်၊ ဘုရင်မကြီး” ဟု နံရံက ပြန်ဖြေသည်။
“မနေ့က ကျွန်မ ဘယ်နှစ်ခါ နှာချေခဲ့လဲ?”
“နှစ်ကြိမ် ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ခါက ဥယျာဉ်ထဲမှာ၊ နောက်တစ်ခါက မြောက်ဘက် လှေကားထစ်မှာပါ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“သွားပါတော့” ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။ “အိုင်ဆိုလ်ဒ်က အဲဒီတံခါးဝကို တစ်ယောက်တည်း ရောက်သွားတော့မှာ။ ရှင် သူမဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဂရေးကိပ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်တော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သင့်တယ်”
မနက်ခင်း၌ ဆယ်လစ်သည် အေလူးန်းနှင့်အတူ ခံတပ်ရိုးပေါ်တွင် ကျွန်တော့်ကို လာစောင့်နေသည်။
ငွေရောင်နဂါးမကြီးသည် ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“နောက်တစ်ခါလား?” ဟု သူမက မေးသည်။
“နောက်တစ်ခါပဲ”
“ဒီတစ်ခါတော့ မြောက်ဘက်လား”
“မြောက်ဘက်ပဲ”
အေလူးန်းသည် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကမ်းရိုးတန်းက အေးတယ်၊ လေကလည်း ကြမ်းတယ်” ဟု ပြောရင်း သူမက ကျွန်တော် တက်စီးနိုင်အောင် ပခုံးကို နိမ့်ချပေးသည်။ “အရင်တစ်ခါထက် ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားပါ။ ကယ်ရိုတောကို သွားတုန်းက ရှင် ချော်ကျမလို ဖြစ်သွားတာလေ”
“ကျွန်တော် မချော်ပါဘူး”
“ရှင် ချော်တာပါပဲ” အေလူးန်းက ပြောသည်။ “ဆီရီဗန် မြင်လိုက်တယ်၊ သူ အကုန်လုံးကို လိုက်ပြောပြနေတာ”
ကျွန်တော့်ဘေးမှ ဆယ်လစ်သည် ရယ်သံလိုလို အသံသေးသေးလေး တစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။
သူသည် ကျီးကန်းအသွင် ပြောင်းလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။
အေလူးန်းကလည်း နောက်က လိုက်သည်။
ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမသည် ချောက်ကမ်းပါးထိပ်တစ်လျှောက်တွင် တည်ရှိသည်။
ဒုတိယနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လေထဲမှနေ၍ ကျွန်တော် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ကုန်းမြေစွန်းနှင့် မီးခိုးရောင် ရေပြင်အကြား မြောက်ဘက်သို့ ကွေ့ကောက်သွားသော အဖြူရောင် လမ်းကြောင်းပါးပါးလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရေပြင်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြင်းများသည် အေလူးန်း၏ အတောင်ပံများကို တုန်ရီသွားစေသည်။
မိုင်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း မီးရောင်တစ်ခုစီ ရှိနေသည်။
သေးငယ်၍ တည်ငြိမ်သော မီးရောင်များ။ လမ်းမပေါ်တွင် တောက်လောင်နေသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ်၏ ခိုလှုံရာစခန်းများ။
ကျွန်တော် ပျံသန်းရင်း မီးရောင်များကို ရေတွက်မိသည်။ ရေတွက်ချင်စိတ် ရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ အိုင်ဆိုလ်ဒ်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ အနီးကပ်နေဖူးသူတိုင်းလိုလိုပင် အလိုအလျောက် ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
နှစ်ဆယ့်သုံး၊ နှစ်ဆယ့်လေး၊ နှစ်ဆယ့်ငါး။
နှစ်ဆယ့်ကိုးခုမြောက်ရောက်သော် မီးရောင်များ ပြတ်တောက်သွားသည်။
လမ်းမသည် မြောက်ဘက်ရှိ မီးခိုးရောင် နယ်မြေထဲသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားသည်။ အမှောင်ထုသာ ရှိတော့သည်။
အေလူးန်းသည် အောက်သို့ စက်ဝိုင်းပုံ ပျံဝဲကာ ဆင်းသက်သည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်တွင်၊ နှစ်ဆယ့်ကိုးခုမြောက် ခိုလှုံရာစခန်း၌ လူအုပ်စုငယ်တစ်ခု မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆင်းသက်ချိန်တွင် အိုင်ဆိုလ်ဒ် မော့မကြည့်ပါ။
သူမသည် စခန်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည်။ ၎င်းသည် ကျောက်ဆောင်တစ်ခု၏ အကာအကွယ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော သေးငယ်သည့် စခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးနံရံတစ်ခု၊ ကျောက်ပြားတစ်ခု။ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် နှစ်လေးဆယ်ကျော် ဆားငန်လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပြောင်လက်နေသော မီးအိမ်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည်။
တိုဘင်က သူမဘေးတွင် မြေပုံတစ်ခုကို ဖြန့်ထားသည်။
“နှစ်ဆယ့်ကိုးခုမြောက် စခန်း” ဟု သူက ဖတ်ပြသည်။ “ထိန်းသိမ်းသူမှာ မော်ဝင်တူးလ်။ တံငါသည်၊ ပန်ဟယ်လိုရွာမှ ဖြစ်သည်။” သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး “ရွာကတော့ မရှိတော့ဘူး၊ မုန်တိုင်းတွေကြောင့်လေ” ဟု ဆိုသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ပြန်မဖြေပါ။
သူမသည် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကို အေးစက်နေသော ကျောက်ပြားပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး—
“မော်ဝင်တူးလ်၊ နှစ်ဆယ့်ကိုး။ အိုင်ဆိုလ်ဒ်၊ နှစ်ဆယ့်ကိုး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျောက်တုံးမှတစ်ဆင့် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အေလူးန်းဘေးမှ ပေသုံးဆယ်ခန့် အကွာတွင် ရပ်နေသည့် ကျွန်တော်ပင် ထိုနွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ်သည် ဒူးထောက်လျက်ပင် အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ရာ ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားသည်။
သူမ အံ့သြသွားပုံ မရပါ။
“ရှင် ရောက်လာတာပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မနက်ဖြန်ဆို အိမ်ကို ရောက်တော့မယ်လို့ ဆယ်လစ် ပြောတယ်”
“နောက်နေ့မှပါ” အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ပြန်ဖြေသည်။ “နောက်ထပ် စခန်းငါးခု ကျန်သေးတယ်။ ရာသီဥတုကလည်း ပြောင်းသွားပြီ” သူမသည် မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း “မနက်ဖြန် နှစ်ခု၊ နောက်နေ့ သုံးခုလောက်တော့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ တိုဘင်က ပြောတယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် ကူပေးရမလား?”
အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မလိုပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ရိုင်းစိုင်းသည့် အသံမဟုတ်၊ ရိုးရှင်းသော အဖြေဖြစ်သည်။
“ရှင် ကြည့်ပေးနေရင်တော့ ကျေးဇူးတင်တယ်” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မီးထွန်းတာကိုတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ချင်တယ်”
“ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် ကြည့်ပေးပါ့မယ်”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ တိုဘင်ဘက်သို့ လှည့်သည်။
“သုံးဆယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဒီလင်းလည်း အတူပါလာသည်။
မူလအစီအစဉ်တွင် သူမ မပါခဲ့ပါ။ အိုင်ဆိုလ်ဒ် ထွက်ခွာသည့်နေ့ မနက်ခင်းတွင် အိတ်တစ်လုံးလွယ်ကာ လက်မောင်းထောက်ထားသည့် ပတ်တီးကို ဖြုတ်ပြီး ဂိတ်ပေါက်ဝသို့ ရောက်လာကာ မေရီကို သူမ လိုက်သွားတော့မည်ဟု ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“တိုဘင်က ကမ်းရိုးတန်းဒေသရဲ့ ရှေးဟောင်းစကားကို မဖတ်တတ်ဘူး” ဟု သူမက ပြောခဲ့သည်။ “ကျွန်မ ဖတ်တတ်တယ်။ ကျွန်မအဘွားက ပန်ဟယ်လိုကလေ”
မေရီသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် “သွားလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယခုအခါ အက်ဒီလင်းသည် နှစ်ဆယ့်ကိုးခုမြောက် စခန်းရှိ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ စာရွက်အလွတ်များပေါ်၌ တိုဘင်၏ မြေပုံမှ အချက်အလက်များကို ကူးယူနေသည်။
“ဘာတွေ ရေးနေတာလဲ?” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမ မော့မကြည့်ပါ။
“နာမည်တွေလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “စခန်းတိုင်း၊ ထိန်းသိမ်းသူတိုင်း၊ ရွာတိုင်းရဲ့ နာမည်တွေကို ရေးနေတာ” သူမ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြောင်း စရေးသည်။ “တိုဘင်က ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေထဲကနေ ရှာတွေ့ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မှတ်တမ်းတွေက မော်ကွန်းတိုက်ထဲမှာပဲ ရှိနေမှာ။ တစ်ယောက်ယောက်က သိချင်တယ်ဆိုရင် ဂရေးကိပ်ကို သွားပြီး မေးရလိမ့်မယ်”
“ဒါကရော?”
အက်ဒီလင်းက စာရွက်ကို မြှောက်ပြသည်။
“ဒါက စခန်းထဲမှာ ထားခဲ့မှာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျောက်တုံးအောက်မှာပေါ့။ ဒါမှ နောက်တစ်ယောက် မီးလာထွန်းတဲ့အခါ ဘယ်သူတွေ သုံးခဲ့လဲဆိုတာ သိရအောင်လေ”
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
နာမည် နှစ်ဆယ့်ကိုးခု။ စခန်း နှစ်ဆယ့်ကိုးခု။ ရွာ နှစ်ဆယ့်ကိုးရွာ၊ အများစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
“အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ရေးခိုင်းတာလား?”
အက်ဒီလင်း ခေါင်းခါသည်။
“အိုင်ဆိုလ်ဒ် မသိသေးဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တိုဘင်နဲ့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ သူမက မိုင်သုံးရာကျော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ နာမည်တွေကို အသံထွက်ပြီး ရွတ်နေခဲ့တာလေ။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ မှတ်တမ်းတင်ထားသင့်တယ် မဟုတ်လား”
ထိုညတွင် ဆယ်လစ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆင်းသက်ပြီးကတည်းက သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ခြေပူးထိုင်လျက် ဒူးပေါ်လက်တင်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။
ထို့နောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
“တစ်ထောင့်တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ခုနစ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
မီးဖိုတစ်ဖက်ရှိ အိုင်ဆိုလ်ဒ် မော့ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့?”
ဆယ်လစ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။
“'ဘယ်သူလဲ' တဲ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မနေ့ညကလိုပဲ။ အရင်ညတွေကလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ တခြားအသံတစ်ခုလည်း ကြားလိုက်ရတယ်”
အိုင်ဆိုလ်ဒ်၏ လက်များသည် သူမပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ဘာတဲ့လဲ?”
ဆယ်လစ်က သူမကို ကြည့်သည်။
“'ကျေးဇူးပြုပြီး' တဲ့”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပါ။
မီးဖိုထဲမှ ထင်းစများ တဖျပ်ဖျပ် မြည်နေသည်။
ချောက်ကမ်းပါးအပြင်ဘက်တွင် ပင်လယ်လှိုင်းများက ကျောက်ဆောင်များကို ရိုက်ခတ်နေသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ် ထရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် စခန်းအစွန်းရှိ မီးထွန်းထားသည့် ကျောက်ပြားနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဒူးထောက်ကာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
သူမ နာမည်ကို မခေါ်ပါ။
သူမ ဂဏန်းကိုလည်း မပြောပါ။
အလွန်တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဤသို့ဆိုသည်။
“ကျွန်မပါ။ ကျွန်မပါ၊ ကျွန်မ လာနေပါပြီ”
ကျောက်တုံးမှတစ်ဆင့် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အရင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်မှ ဆယ်လစ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။
“သွားပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ပိုဝေးသွားပြီ။ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပိုဝေးသွားပြီ”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် မလှုပ်ရှားပါ။
မီးဖိုမီး အားလျော့သွားပြီး အက်ဒီလင်း လာရောက်၍ သူမ ပခုံးပေါ် စောင်ခြုံပေးသည်အထိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်တင်ကာ ဒူးထောက်လျက်ပင် ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်အထိ သူမ ထမလာခဲ့ပါ။
နောက်တစ်နေ့တွင် စခန်းနှစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့သည်။
ရာသီဥတု အလွန်ဆိုးရွားသည်။ မိုးရေများမှာ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေသဖြင့် တိုဘင်၏ မြေပုံမှာ စိုစွတ်သွားပြီး အက်ဒီလင်းသည် နာမည်များကို အလွတ်ကျက်ထားသည့်အတိုင်း ပြန်ဖတ်ပေးရသည်။ ကမ်းပါးလမ်းမှာ ရွှံ့ဗွက်များကြောင့် ချော်နေပြီး အချို့နေရာများတွင် လုံးဝပြိုကျသွားသဖြင့် ကုန်းတွင်းပိုင်းရှိ ချုံပုတ်များကြားမှ တက်ကာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်ဆင်းရသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ် တစ်ခွန်းမျှ မညည်းညူပါ။
သူမသည် လေတိုက်ခတ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း ခေါင်းကိုငုံ့လျက် ရှေ့ဆုံးမှ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ စခန်းတိုင်းတွင် သူမသည် ရွှံ့ဗွက်ထဲ၌ ဒူးထောက်ကာ မီးအိမ်ကို ကိုယ်တိုင်ထွန်းညှိပြီး ထိန်းသိမ်းသူ၏အမည်၊ သူမ၏အမည်နှင့် စခန်းအမှတ်စဉ်တို့ကို ရွတ်ဆိုသည်။
သုံးဆယ်။
သုံးဆယ့်တစ်။
သုံးဆယ့်တစ်ခုမြောက် စခန်းတွင် သူမသည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်ပြောသည်။
“သုံးခုပဲ ကျန်တော့တယ်”
ကျောက်တုံးမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် နွေးထွေးမှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် သူမ၏နောက်တွင် ရပ်နေသည့် တိုဘင်ပင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရသည်။
ထိုညတွင် သတင်းစကား ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဆယ်လစ်သည် မီးဖိုဘေးတွင် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေသည်။
သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ အိုင်ဆိုလ်ဒ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“တစ်ထောင့်တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ရှစ်” ဟု သူ ဆိုသည်။
“ပြီးတော့ကော?”
“ပြီးတော့ နာမည်တစ်ခု” ဆယ်လစ်က ဆိုသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ် လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ဘယ်သူ့နာမည်လဲ”
ဆယ်လစ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ရှင့်နာမည်လေ” ဟု သူက ဆိုသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ ကြားလိုက်ကြပြီ” ဟု ဆယ်လစ်က ပြောသည်။ “ညတိုင်း ရှင့်နာမည်ကို ရှင် ရွတ်နေခဲ့တာလေ။ စခန်းတိုင်းမှာပေါ့။ လမ်းတစ်လျှောက် မီးရောင်တွေ ထိန်လင်းလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ ပိုပြီးတော့ ကြားလာကြတာ။” သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းနေသည်။ “ဒီညတော့ ဂဏန်းကို ရွတ်ပြီးတဲ့အခါ သူတို့က ပြန်ပြောလိုက်တယ်”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် မလှုပ်ရှားပါ။
“သူတို့ ကျွန်မကို မသိကြပါဘူး” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဆယ်လစ်က ထောက်ခံသည်။
“သူတို့ ကျွန်မနာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးကြဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ရွှံ့များပေကျံနေသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် အသားအရေများ ကွဲအက်နေသည်။ လမ်းပျက်စီးသွားသည့်နေရာတွင် ချုံပုတ်များကြားမှ တက်လာရသဖြင့် လက်များတွင်လည်း ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီနာမည်ကို ခေါ်ရတာလဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ဆယ်လစ် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သုံးနှစ်အတွင်း သူတို့ကြားဖူးတဲ့ တစ်ခုတည်းသောနာမည်မို့လို့လေ” ဟု သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “သူတို့ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကလွဲရင်ပေါ့”
တတိယမြောက်နေ့ နေဝင်ချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ သုံးဆယ့်လေးခုမြောက် စခန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
၎င်းသည် ကမ်းရိုးတန်းလမ်း၏ အဆုံးစွန်တွင် တည်ရှိသည်။ ချောက်ကမ်းပါးများ ပင်လယ်ထဲသို့ ဒေါင်လိုက် ထိုးဆင်းသွားသည့် နောက်ဆုံးကျောက်ဆောင်ကုန်းပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာကို ကျော်လွန်သွားလျှင် ဘာမှမရှိတော့ပါ။ မိုးရွာသွန်းမှုများကြောင့် မမြင်ရတော့သည့် ကောင်းကင်မျဉ်းအထိ ဆန့်တန်းနေသော မီးခိုးရောင် ပင်လယ်ပြင်သာ ရှိတော့သည်။
ထိုစခန်းသည် အခြားစခန်းများထက် ပိုကြီးသည်။
အရင်ကတော့ စနစ်တကျ ဆောက်လုပ်ထားသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ ကျောက်နံရံများ ရှိသည်။ အမိုးပြားများမှာ အများစု ပျက်စီးကျိုးကျနေပြီဖြစ်သည်။ လမ်းဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် တံခါးပေါက်တွင် ထွင်းထုထားသော မီးအိမ်တစ်ခုရှိသော်လည်း အလွန်တရာ ဟောင်းနွမ်းနေသဖြင့် ပုံသဏ္ဍာန်ကိုပင် မနည်းကြည့်ရသည်။
ထိုအဆောက်အအုံဘေးတွင် တာဝါတိုင်တစ်ခု ရှိသည်။
ဝိုင်းစက်သည်။ ပုတိုတိုဖြစ်သည်။ ထိုမီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့်ပင် ဆောက်လုပ်ထားသည်။ သုံးထပ်မြင့်ပြီး ပင်လယ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် ပြတင်းပေါက်တစ်ခု အပေါ်ထပ်တွင် ရှိသည်။
ပြတင်းပေါက်တွင် မီးအိမ်တစ်ခု ထွန်းထားသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ် လမ်းပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် တာဝါတိုင်ကို ကြည့်သည်။
ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။
မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
“မီးပြတိုက်တစ်ခုပဲ” တိုဘင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အရင်က ကမ်းရိုးတန်းလမ်းက မီးပြတိုက်မှာ အဆုံးသတ်တာ။ ငါးဖမ်းလှေတွေအတွက်လေ” သူ မြေပုံကို ကြည့်သည်။ “ဘယ်သူက ထိန်းသိမ်းထားလဲဆိုတော့...”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ” အိုင်ဆိုလ်ဒ်က မေးသည်။
တိုဘင် မြေပုံကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မရေးထားဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “နာမည်မရှိဘူး။ အမှတ်အသားတစ်ခုပဲ ရှိတယ်”
သူသည် မြေပုံကို သူမဘက်သို့ လှည့်ပြသည်။
မီးပြတိုက်ဘေးတွင် မှိန်ဖျော့နေသော မှင်ဟောင်းများဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သင်္ကေတငယ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားသည်။
ပိတ်ထားသော တံခါးတစ်ခု။
၎င်းကို မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုဖြင့် ဖြတ်ထားသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ် တာဝါတိုင်ဆီသို့ မသွားပါ။
သူမသည် စခန်းဆီသို့ အရင်သွားသည်။
သူမ မီးထွန်းလိုက်သည်။ အေးစက်နေသော ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လက်ကို ပြားလျက် တင်လိုက်သည်။
“သုံးဆယ့်လေး” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဒီစခန်းကို ဘယ်သူထိန်းသိမ်းလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဆိုသည်။ “မြေပုံထဲမှာ မပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိခဲ့မှာပါ။ လှေတွေအတွက် ညတိုင်း မီးထွန်းပေးခဲ့တဲ့သူပေါ့။ ကျောက်ဆောင်တွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သူတို့ သိအောင်၊ အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရမလဲဆိုတာ သူတို့ သိအောင်လေ”
ကြမ်းပြင်မှတစ်ဆင့် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အိုင်ဆိုလ်ဒ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ခေါ်သည်။
သူမ၏အသံမှာ ကြည်လင်သည်။ ခွန်အားရှိသည်။ ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ “တစ်ခုချင်းစီတိုင်းအတွက်ပေါ့။ သုံးဆယ့်လေးခုလုံးအတွက်ပါ။ နာမည်တိုင်းကို ကျွန်မ ကြားခဲ့ပါတယ်”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“တာဝါတိုင်...” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြန်ပြောသည်။
“အထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ”
ထိန်းသိမ်းသူ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ရေတွက်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တစ်ထောင့်တစ်ရာ့ဆယ့်ကိုးရက်မြောက်နေ့အထိပါ။ ဒီညဆိုရင် တစ်ထောင့်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။” ခေတ္တရပ်ပြီး “ရှင် ပထမဆုံးစခန်းမှာ မီးစထွန်းကတည်းက စောင့်နေခဲ့တဲ့သူပါ။ ဘယ်သူလဲလို့ မေးခဲ့တဲ့သူ၊ ကျေးဇူးပြုပြီးလို့ ပြောခဲ့တဲ့သူ၊ ရှင့်နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တဲ့သူပေါ့”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် မလှုပ်ရှားပါ။
“သူတို့ ကျွန်မကို အထဲဝင်ခိုင်းမလား” ဟု သူမ မေးသည်။
ထိန်းသိမ်းသူ၏အသံမှာ ပို၍နူးညံ့သွားသည်။
“ဒါ သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်သလို၊ ရှင့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဒါဆို ဘယ်သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်လဲ”
တာဝါတိုင်တံခါး၏ အရိပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။
အဘွားအိုတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
သူမသည် အလွန်သေးငယ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း ကုန်းနေသည်။ ပခုံးပေါ်မှ လျောကျနေသည့် ထူထဲသော တံငါသည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးနေပြီး လေထဲတွင် ရှုပ်ထွေးစွာ လွင့်ပျံနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဆားငန်ရေနှင့် နေရောင်ဒဏ်ကြောင့် အရေးအကြောင်းများ ထင်းနေသဖြင့် အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသည်။
သူမသည် မီးအိမ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
သူမသည် မီးအိမ်ကို ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ မြှောက်ပြသည်။
စခန်းတံခါးဝတွင် ဒူးထောက်နေသည့် အိုင်ဆိုလ်ဒ်ကို သူမ ကြည့်သည်။
သူမ၏နောက်မှ တိုဘင်နှင့် အက်ဒီလင်းကို ကြည့်သည်။ ဆယ်လစ်ကို ကြည့်သည်။ လေထဲတွင် ငွေရောင်မြင်းမွေးများ လွင့်ပျံနေလျက် ကျောက်ဆောင်ကုန်းပေါ်တွင် ဝပ်နေသော အေလူးန်းကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သုံးဆယ့်လေး” ဟု အဘွားအိုက ဆိုသည်။
သူမ၏အသံမှာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောရသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အက်ကွဲပြီး ကြမ်းတမ်းနေသည်။
“ရှင် သုံးဆယ့်လေးခုကို ထွန်းခဲ့တာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်လုံးမှာပေါ့။ သူတို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တောက်လာတာကို ကျွန်မ ကြည့်နေခဲ့တာ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း တစ်ခုစီပေါ့။ တာဝါတိုင်ထိပ်ကနေ ကြည့်နေခဲ့တာ”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
အဘွားအိုသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်ကတည်းက ဒီမီးတွေကို ဘယ်သူမှ မထွန်းတော့ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မုန်တိုင်းတွေ တိုက်ခတ်ပြီးကတည်းကပေါ့။ ပန်ဟယ်လိုရွာ ပင်လယ်ထဲ နစ်မြုပ်သွားပြီးကတည်းကပေါ့။” သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒီနေရာမှာ မီးတွေရှိသေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမှတ်မိတော့ဘူး ထင်ခဲ့တာ”
“တိုဘင်က နာမည်တွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ပြောသည်။ “မှတ်တမ်းဟောင်းတွေထဲကနေပေါ့။ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကိုပါ”
အဘွားအို၏ မျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“တစ်ခုချင်းစီတိုင်းလား”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်၏နောက်မှ အက်ဒီလင်းက ဝင်ပြောသည်။ “ဒီတစ်ခုကလွဲရင်ပေါ့။ ဒီစခန်းကို ဘယ်သူထိန်းသိမ်းလဲဆိုတာ မြေပုံမှာ မရေးထားဘူး”
အဘွားအို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ မီးအိမ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
“ဆီဖာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဆီဖာ မော်ရိုး။ ဒီစခန်းကို ကျွန်မ ထိန်းသိမ်းခဲ့တာ။ ကျွန်မရယ်၊ ကျွန်မမတိုင်ခင်က ကျွန်မအမေရယ်၊ သူ့မတိုင်ခင်က သူ့အမေရယ်ပေါ့။” သူမ စခန်းကို ကြည့်သည်။ “မီးထွန်းပေးဖို့ လှေတွေ မရှိတော့တဲ့အခါ ကျွန်မ မီးထွန်းတာ ရပ်လိုက်တာပါ”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် သူမဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။ တစ်စုံတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်ဟု ယူဆရသည့်အရာဆီသို့ လျှောက်သွားသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့်ဖြစ်သည်။
သူမသည် အဘွားအို၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“တာဝါတိုင်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “အထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်”
ဆီဖာ သူမကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ရေတွက်နေတယ်။ ညတိုင်းပေါ့။ သုံးနှစ်လုံးလုံး”
ဆီဖာ ပြန်မဖြေပါ။
“သူတို့က ဘယ်သူလဲလို့ မေးခဲ့တယ်” အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ပြောသည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီးလို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ကျွန်မနာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တယ်”
ဆီဖာ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မ ကြားခဲ့တယ်”
“ရှင် ကြားခဲ့တာလား”
“ညတိုင်းပေါ့” ဟု ဆီဖာက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ လှေကားခြေရင်းမှာ ထိုင်နေတာ။ တံခါးအပြင်ဘက်မှာပေါ့။ သူတို့ ရေတွက်သံကို ကျွန်မ ကြားရတယ်။ သုံးနှစ်လုံးလုံး ညတိုင်း သူတို့ ရေတွက်တာကို ကျွန်မ ကြားခဲ့တာ။” သူမ၏အသံမှာ အက်ကွဲသွားသည်။ “ပထမဆုံးညက သူတို့ ဘယ်သူလဲလို့ မေးသံကို ကျွန်မ ကြားခဲ့တယ်။ သူတို့ ဘယ်သူ့ကို ရည်ရွယ်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရူးသွားပြီလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ”
သူမသည် တာဝါတိုင် ပြတင်းပေါက်ရှိ မီးအိမ်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ နောက်တစ်ညမှာ မီးအိမ်တွေ တောက်လာတာကို ကျွန်မ မြင်ရတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်မှာပေါ့။ အဲဒီအခါကျမှ ကျွန်မ နားလည်သွားတာ”
“ရှင် တံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့တာလား” အိုင်ဆိုလ်ဒ်က မေးသည်။
ဆီဖာ သူမကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ လက်ယာဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်ပြသည်။
သူမ၏ ဖဝါးပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ပြီး ဖြူဖျော့နေသည့် အမာရွတ်တစ်ခု ရှိသည်။
ပိတ်ထားသော တံခါးတစ်ခု။
မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုဖြင့် ဖြတ်ထားသည်။
“သူတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ရောက်လာတာ” ဟု ဆီဖာက ဆိုသည်။ “မီးခိုးရောင် အင်္ကျီတွေ ဝတ်ထားတဲ့ လူတွေ။ လည်ပင်းမှာ ငွေရောင်အဆင်တန်ဆာတွေနဲ့။ လှည်းတစ်စီးလည်း ပါလာတယ်” သူမ တာဝါတိုင်ကို ကြည့်သည်။ “သူတို့က မီးပြတိုက် လိုအပ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူတို့ ခေါ်လာတဲ့သူက အန္တရာယ်များတဲ့သူတဲ့။ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်တဲ့။ အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီက တစ်စုံတစ်ခုကို ခိုးယူသွားတဲ့သူတဲ့”
“ရှင်က သူတို့ကို ယုံလိုက်တာလား”
“ကျွန်မက အသက် ၇၈ နှစ် ရှိပြီ” ဟု ဆီဖာက ဆိုသည်။ “တစ်ယောက်တည်းပါ။ ပန်ဟယ်လိုရွာလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မယောက်ျားလည်း မရှိတော့ဘူး။ မုန်တိုင်းတွေ တိုက်ခတ်တုန်းက ကျွန်မရဲ့ ကလေးတွေလည်း တောင်ဘက်ကို ထွက်သွားကြပြီ” သူမသည် အမာရွတ်ရှိသော သူမ၏ ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ကျွန်မကို ပိုက်ဆံပေးမယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ်။ ရာသီတိုင်းမှာ စားစရာနဲ့ ဆီတွေ ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ သူတို့ကို ကူညီပေးရင် ကျွန်မကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထားခဲ့မယ်လို့ သူတို့ ပြောခဲ့တာ”
“ဒါဆို မလုပ်ဘူးဆိုရင်ရော”
ဆီဖာ ပြန်မဖြေပါ။
သူမ ဖြေရန်လည်း မလိုတော့ပါ။
“သူတို့က ကျွန်မလက်ကို တံခါးနဲ့ ကပ်ထားခိုင်းတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အရာရှိက ကျွန်မ နားမလည်တဲ့ စကားလုံးတွေကို ရွတ်ဆိုတယ်။ ပူလောင်သွားတာပဲ။ သူတို့ လက်လွှတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တံခါးက အပြီးအပိုင် ပိတ်သွားတော့တယ်”
“ပြီးတော့ သူတို့ ထွက်သွားကြတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်၊ ထွက်သွားကြတယ်။” ဆီဖာသည် အမာရွတ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ “စားစရာတွေ ရောက်လာတယ်။ ဆီတွေ ရောက်လာတယ်။ ရာသီတိုင်းမှာ တောင်ဘက်ကနေ လှည်းတစ်စီး ရောက်လာတယ်။ မောင်းတဲ့သူကတော့ အမြဲတမ်း လူသစ်တွေချည်းပဲ။ ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို စကားမပြောခဲ့ကြဘူး။” သူမ တာဝါတိုင်ကို ငေးကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ ညတိုင်းလိုလို ကျွန်မ လှေကားခြေရင်းမှာ ထိုင်ပြီး တစ်ယောက်ယောက် ရေတွက်နေတာကို နားထောင်နေခဲ့ရတာ”
“သူက ဘယ်သူလဲ” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က မေးသည်။
ဆီဖာ သူမကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ မသိဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူတို့ ဘယ်တော့မှ မပြောပြခဲ့ဘူး။ ကျွန်မလည်း မမေးခဲ့ဘူး။” သူမ ခဏရပ်သည်။ “ပထမနှစ်တုန်းကဆို ကျွန်မ သိချင်စိတ်တောင် မရှိခဲ့ဘူး။ မသိရင် ကျွန်မ မှားယွင်းတဲ့အလုပ်ကို လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ထားခဲ့တာ”
“အခုရော”
ဆီဖာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“အခုဆိုရင် သူတို့ တစ်ထောင့်တစ်ရာ့ဆယ့်ကိုးအထိ ရေတွက်တာကို ကျွန်မ ကြားခဲ့ရပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူတို့ ငိုတာကိုလည်း ကြားခဲ့ရတယ်။ သူတို့ ရယ်တာကိုလည်း နှစ်ခါလောက် ကြားဖူးတယ်၊ ဘာကိုမှန်းတော့ ကျွန်မ မကြားရပေမယ့်ပေါ့။ သူတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စကားပြောနေတာကိုလည်း ကြားရတယ်၊ အရမ်းတိုးလွန်းလို့ တံခါးမှာ နားကပ်ပြီး နားထောင်ရတဲ့အထိပဲ။” သူမ၏အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ “သူတို့ ‘ကျေးဇူးပြုပြီး’ လို့ ပြောတာကိုလည်း ကျွန်မ ကြားခဲ့ရတယ်”
သူမ အိုင်ဆိုလ်ဒ်ကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ နာမည်ကိုတော့ မသိဘူး”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူမသည် ဆီဖာ၏ အမာရွတ်ထင်နေသော လက်ကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဆီဖာ တွန့်သွားသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ် လက်မလွှတ်ပါ။
“ကျွန်မလည်း ရေတွက်ခဲ့တာပါပဲ” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သုံးနှစ်လုံးလုံးပေါ့။ တခြားနေရာတစ်ခုမှာ၊ တခြားတံခါးတစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပေါ့။” သူမ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ချင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “နေ့တိုင်းပဲ။ တံခါးတွေ၊ လှေကားထစ်တွေ၊ မီးအိမ်တွေ။ ကျွန်မသာ ရေတွက်တာ ရပ်လိုက်ရင် ဘာအတွက် ရေတွက်နေမှန်း မေ့သွားမှာ ကြောက်ခဲ့တာ”
ဆီဖာ သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ တံခါးကို လာဖွင့်ပေးခဲ့တယ်” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ပြောသည်။ “မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက်ပါ။ မုန့်တွေ ယူလာပေးတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါ၊ ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်သွားလို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။” သူမ၏အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ “ကျွန်မ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ရေတွက်တာကို ရပ်လိုက်တယ်။ သုံးနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်ပေါ့”
သူမ တာဝါတိုင်ကို မော့ကြည့်သည်။
“အထဲမှာ ဘယ်သူပဲ ရှိနေပါစေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူတို့က မေ့မသွားအောင် ရေတွက်နေတာပါ။ နေ့ရက်တွေက တကယ်ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိရအောင်ပေါ့။” သူမ ဆီဖာကို ပြန်ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘယ်သူလဲလို့ မေးခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီးလို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ကျွန်မနာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တယ်” သူမ၏ လက်ဆုပ်က ပိုတင်းကျပ်သွားသည်။ “ဒါက သူတို့ မျှော်လင့်ချက် စတင်ထားပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ ရေတွက်နေတာထက်တောင် ပိုခက်ခဲတယ်လေ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု ဆီဖာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဒါဆို သူတို့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါ” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ဆိုသည်။ “ရေတွက်တာကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ အပြင်ကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါ”
ဆီဖာ သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဘာပြောရမလဲ မသိဘူး”
“ပြောစရာ စကားလုံးတွေ မလိုပါဘူး” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ဆိုသည်။ “ရှင် ရှိနေပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ”
ဆီဖာ အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
ပင်လယ်ဘက်မှ လေပြင်းတိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ ဆံပင်ဖြူများကို မျက်နှာအနှံ့ လွင့်ပျံစေသည်။ တာဝါတိုင် ပြတင်းပေါက်မှ မီးအိမ်မှာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေသည်။
ထို့နောက် သူမ လှည့်လိုက်သည်။
သူမ တာဝါတိုင် တံခါးဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။
တံခါးမှာ လေးလံသည်။ သံချောင်းများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဝက်သစ်ချသားဟောင်း၊ ဆားငန်ရေဒဏ်ကြောင့် အရောင်မှိန်နေသည်။ အဘွားအိုတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးအမြင့်တွင် သစ်သားပေါ်၌ အမှတ်အသားတစ်ခုကို မီးဖြင့် အပူပေး ထွင်းထုထားသည်။ ပိတ်ထားသော တံခါးပုံ၊ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုဖြင့် ဖြတ်ထားသော ပုံစံ။
ဆီဖာ သူမ၏ အမာရွတ်ထင်နေသော လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူမ လက်ကိုင်ကို မကိုင်ပါ။
တံခါးကို ခေါက်သည်။
သုံးချက်။
ညင်သာစွာ။
“ဆီဖာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “လှေကားခြေရင်းက ဆီဖာပါ”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် တာဝါတိုင်အတွင်းမှ၊ လေးလံသော ဝက်သစ်ချတံခါးနှင့် ကျောက်လှေကားသုံးထစ်တို့၏ ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် မှိန်ဖျော့နေသော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
အသံတစ်ခု။
“တစ်ထောင့်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဆီဖာ၏ လက်သည် သစ်သားပေါ်တွင် တုန်ယင်နေသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မလည်း ရှင်နဲ့အတူ ရေတွက်နေခဲ့တာပါ”
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ရှင်နဲ့အတူ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ” ဟု ထိုအသံက မေးသည်။
ဆီဖာ အိုင်ဆိုလ်ဒ်ဘက်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“မီးအိမ်ပေါင်း သုံးဆယ့်လေးလုံးကို ထွန်းခဲ့တဲ့သူပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရှင်ရှိတဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့ ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်လုံးမှာလေ”
နောက်ထပ် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု။
“အိုင်ဆိုလ်ဒ်” ဟု ထိုအသံက ဆိုသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ် အသက်ရှူမှားသွားသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မပါ”
နောက်ဆက်တွဲ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြာမြင့်သည်။
ထို့နောက် အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ထိုသူက ဆိုသည်။
“မင်း ရေတွက်တာ ရပ်လိုက်ပြီပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် တံခါးဝရှိ ဆီဖာ၏ ဘေးသို့ ရောက်သည်အထိ ရှေ့ကို တိုးသွားသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို လာဖွင့်ပေးခဲ့တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ နေ့ရက်တွေက ကျွန်မ ရေတွက်နေစရာမလိုဘဲ သူ့ဘာသာသူ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နေ့ရက်တွေက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ကုန်ဆုံးနေခဲ့တာဆိုတာကို ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားတယ်”
ဆီဖာ လက်ကိုင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဖဝါးပေါ်မှ အမာရွတ်သည် သံချောင်းကို ထိမိသွားသည်။
မြေပြင်တစ်လျှောက်၊ ကျောက်ဆောင်ကုန်းတစ်လျှောက်၊ ပင်လယ်အထိ တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
မည်သူ့ကိုမျှ ပိတ်လှောင်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ကြောင်း သတိရသွားသည့် သော့တစ်ခု။
ဆီဖာ လက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်သည်။
တံခါးပွင့်သွားသည်။
အထဲရှိ လှေကားမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ခရုပတ်ပုံစံဖြစ်ကာ အလွန်မှောင်မိုက်နေသည်။
ဆီဖာ အပေါ်သို့ မတက်ပါ။
သူမသည် သုံးနှစ်လုံးလုံး ညတိုင်း ထိုင်ခဲ့သော နေရာ၊ လှေကားခြေရင်းတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မီးအိမ်ကို မြှောက်ထားလိုက်ရာ အလင်းရောင်မှာ ကျောက်လှေကားထစ်များအတိုင်း ခရုပတ်ပုံစံ လွင့်ပျံသွားသည်။
“ရှင် ဆင်းလာလို့ရတယ်” ဟု သူမ လှမ်းခေါ်သည်။ “ဆင်းချင်ရင်ပေါ့”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ခြေသံများ။
နှေးကွေးသည်။ မရေမရာဖြစ်နေသည်။ အလွန်ကြာမြင့်စွာ လှေကားအတိုင်း မဆင်းဖူးတော့ဘဲ လှေကားထစ် ဘယ်နှထစ်ရှိသည်ကိုပင် မေ့သွားသည့်သူ၏ ခြေသံမျိုး။
ခြေသံများ ရပ်သွားသည်။
ပြန်စသည်။
ရပ်သွားသည်။
“ဘယ်နှထစ်လဲ” ဟု အသံက အောက်သို့ လှမ်းမေးသည်။ “လှေကားထစ်တွေလေ။ ကျွန်တော် မေ့သွားပြီ”
ဆီဖာ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
သို့သော် အိုင်ဆိုလ်ဒ်က သူမထက် အရင် ဖြေလိုက်သည်။
“မရေပါနဲ့တော့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရိုးရိုးပဲ လျှောက်ဆင်းလာခဲ့ပါ”
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ခြေသံများ ပြန်စလာသည်။
မရေတွက်တော့ပါ။
ရိုးရိုးပဲ လျှောက်လာသည်။
သူသည် လှေကား၏ နောက်ဆုံးအကွေ့မှ ဆီဖာ၏ မီးအိမ်အလင်းရောင်ထဲသို့ ထွက်လာသည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်။ အသက်လေးဆယ်ခန့် ရှိမည်။ ပိန်ချုံးနေသည်။ နေရောင်မမြင်ရဘဲ သုံးနှစ်ကြာနေထိုင်ခဲ့ရ၍ ဖြူဖျော့နေသည်။ ဆံပင်များ ရှည်လျားနေပြီး မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာလည်း မရိတ်မသပ် ဖြစ်နေသည်။ သူဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ တစ်ချိန်က အဆင့်အတန်းရှိခဲ့သော၊ ယခုအခါ ဟောင်းနွမ်းပြီး အစွန်းအထင်းများဖြင့်၊ ပုခုံးပေါ်မှ လျောကျနေသည့် ငွေရောင်ကြယ်သီးတပ် စာရေးတစ်ဦး၏ အင်္ကျီဖြစ်သည်။
သူ၏ လက်ချောင်းများတွင် မှင်စွန်းနေသည်။
မှင်ဟောင်းများ။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီ ဖြစ်သည့် မှင်များ။ အရေပြားထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိမ့်ဝင်နေသဖြင့် ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် မဟုတ်သည့် အစွန်းအထင်းများ။
သူ လှေကားခြေရင်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူ ဆီဖာကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျားက အသက်ကြီးနေပြီပဲ” ဟု သူက အံ့ဩတကြီး ပြောသည်။ “ခင်ဗျား ဒီလောက် အသက်ကြီးမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့... ခင်ဗျားအသံကို ကြားပြီး...”
“ကျွန်မ အသက် ၈၁ နှစ် ရှိပြီ” ဟု ဆီဖာက ဆိုသည်။
သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ နောက်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
ဆံပင်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေလျက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အိုင်ဆိုလ်ဒ်ကို ကြည့်သည်။
တိုဘင်နှင့် အက်ဒီလင်းကို ကြည့်သည်။ ဆယ်လစ်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထွန်းညှိထားသော မီးအိမ်ပေါင်း သုံးဆယ့်လေးလုံးကို ကြည့်သည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး မှောင်မိုက်နေသော တောင်ဘက်အရပ်သို့ တန်းစီလျက်ရှိနေသည်။
သူ အချိန်အတော်ကြာ ဘာစကားမှ မပြောပါ။
ထို့နောက် အိုင်ဆိုလ်ဒ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် မင်းနာမည်ကို သိတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းမျက်နှာကိုတော့ မသိခဲ့ဘူး”
“ကျွန်မလည်း ရှင်နာမည်ကို မသိခဲ့ပါဘူး” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ဆိုသည်။ “ရှင်ရေတွက်နေတဲ့ နံပါတ်ကိုပဲ သိခဲ့တာပါ”
သူ သူမကို ကြည့်သည်။
“ဆီယယ်လ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဆီယယ်လ် မော်ရိုး”
ဆီဖာ လုံးဝ တောင့်သွားသည်။
“မော်ရိုး?” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူ သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော့်အမေရဲ့ နာမည်ပါ” ဟု သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “သူက ကမ်းရိုးတန်းကပါ။ ပန်ဟယ်လိုရွာကပေါ့။ မုန်တိုင်းတွေ တိုက်ခတ်တော့ သူ တောင်ဘက်ကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်” သူ ခေတ္တရပ်သည်။ “သူ ကျွန်တော့်ကို မီးပြတိုက်အကြောင်း ပုံပြင်တွေ ပြောပြဖူးတယ်။ အဲဒါကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အကြောင်းလည်း ပြောပြဖူးတယ်”
ဆီဖာ၏ လက်ထဲမှ မီးအိမ်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။
“သူ့နာမည်က ဘာတဲ့လဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “မင်းအမေလေ”
ဆီယယ်လ် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဝဲန်နာ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဝဲန်နာ မော်ရိုး”
ဆီဖာသည် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော အသံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
မီးအိမ်မှာ သူမ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားသည်။
တိုဘင်က ကျောက်ပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီ ဖမ်းလိုက်နိုင်သည်။
ဆီဖာ သတိမထားမိပါ။ သူမသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ယောက်ျားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာကို၊ မှင်စွန်းနေသော သူ၏ လက်များကို၊ ကျွန်တော် မမြင်နိုင်သော်လည်း သူမ မြင်နိုင်သည့် သူ၏ မေးရိုးပုံစံ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြည့်နေသည်။
“ငါ့သမီး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဝဲန်နာက ငါ့သမီးပါ”
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပါ။
ဆီယယ်လ် မော်ရိုးသည် မီးပြတိုက် လှေကားခြေရင်းတွင် ရပ်လျက်၊ သုံးနှစ်လုံးလုံး ညတိုင်း သူ၏တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ သူရေတွက်နေသည်ကို နားထောင်ခဲ့သော အဘွားအိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဆီဖာ မော်ရိုးသည် သူမ၏ အမာရွတ်ထင်နေသော လက်ကို ပါးစပ်ပေါ် ဖိထားလျက် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
လေပြေညင်းက ပွင့်နေသော တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးအိမ်များမှာ တဖျတ်ဖျတ်လင်းလက်နေရာမှ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“သူတို့ မသိခဲ့ကြဘူး” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “ရှင့်ကို ခေါ်လာတဲ့ လူတွေလေ။ သူတို့ မသိခဲ့ကြဘူး”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဆီယယ်လ်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
“သူတို့က မီးပြတိုက်တစ်ခုကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တာ” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒ်က ဆက်ပြောသည်။ “လမ်းတစ်လမ်းရဲ့ အဆုံးမှာရှိတဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။ ဘယ်သူမှ လာကြည့်ဖို့ စိတ်မကူးမိမယ့် နေရာမျိုး” သူမ ဆီဖာကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ အမိန့်ပေးသမျှ လုပ်ပေးမယ့် တစ်ယောက်တည်းနေတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကိုပေါ့”
ဆီဖာ ငိုနေသည်။ အသံမထွက်ဘဲ ငိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးက ခါးကိုင်းလျက် တုန်ရီနေသည်။
ဆီယယ်လ် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
မှင်စွန်းနေသော သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့သည်။
အလွန်ညင်သာစွာ။ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်သကဲ့သို့ပင်။
“အဘွား” ဟု သူ ခေါ်လိုက်သည်။
မေးခွန်းထုတ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
ဆီဖာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ထိုညက ကျွန်တော်တို့အားလုံး အမိုးအကာအောက်မှာ ထိုင်နေကြသည်။
ဆီဖာ၊ ဆီယယ်လ်၊ အိုင်ဆိုလ်ဒ်၊ တိုဘင်၊ အက်ဒီလင်း၊ ဆယ်လစ်နှင့် ကျွန်တော်။
အယ်လူးနေးက တံခါးဝတွင် မှောက်လျက်သားရှိနေပြီး သူမ၏ ငွေရောင်ကိုယ်လုံးကြီးဖြင့် လေကို ကာဆီးပေးထားသည်။
ဆီယယ်လ် စကားအများကြီး မပြောပါ။ ဆီဖာ ဖျော်ပေးထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသော်လည်း မသောက်ပါ။ သူသည် မီးဖိုကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။ အမိုးအကာ နံရံပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။ သူ ပြန်ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ သူ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသော ဆီဖာကို ကြည့်သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်လောက်တွင် သူ စကားစပြောသည်။
“ကျွန်တော် စာရေးတစ်ယောက်ပါ” ဟု သူ ဆိုသည်။
အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။
“ဝှိုက်မီရှာမှာပါ” ဟု သူ ဆက်ပြောသည်။ “အရင်ကပေါ့။ အလေးချိန်တိုင်းတဲ့ အဆောက်အအုံမှာ။ သူတို့တွေ... အကျဉ်းသားတွေကို စစ်ဆေးတဲ့နေရာမှာလေ” သူ စကားရပ်သွားသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
တိုဘင်လည်း ထို့အတူပင်။
“ကျွန်တော် မှတ်တမ်းစာအုပ်တွေကို သိမ်းဆည်းရတာပါ” ဟု ဆီယယ်လ်က ဆိုသည်။ “အစစ်တွေကိုပေါ့။ အရာရှိတွေ မြင်ရတဲ့ စာအုပ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ဆီကို ရောက်သွားမယ့် စာအုပ်တွေ” သူ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “နာမည်တိုင်း၊ သွားရမယ့် လမ်းကြောင်းတိုင်း၊ သူတို့ကို ပို့လိုက်တဲ့ နေရာတိုင်းပေါ့”
“အစိမ်းရောင် မှတ်တမ်းစာအုပ်လား” ဟု တိုဘင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးသည်။
ဆီယယ်လ် တိုဘင်ကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား မြင်ဖူးလား”
“အက်ဒီလင်း သိမ်းထားခဲ့တာ။ မီးလောင်တုန်းကပေါ့။ အလေးချိန်တိုင်းတဲ့ အဆောက်အအုံကို သိမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာလေ”
ဆီယယ်လ် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ကော်လံတစ်ခုကို မြင်ဖူးမှာပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “‘သီးသန့်’ လို့ ရေးထားတဲ့ နေရာလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ အဲဒီထဲက တချို့နာမည်တွေဘေးမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိတယ်မလား။ တံခါးပုံစံ။ ပိတ်ထားတဲ့ပုံ။ ကြက်ခြေခတ်နဲ့ ဖြတ်ထားတာ”
“ဟုတ်တယ်”
ဆီယယ်လ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
“အဲဒီအမှတ်အသားကို ကျွန်တော် ရေးခဲ့တာ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို သူ့အမိန့်နဲ့ပေါ့။ ရေကန်ဆီ မသွားရမယ့် အကျဉ်းသားတွေအတွက်။ တခြား တစ်နေရာရာကို ပို့ရမယ့်သူတွေအတွက်။ ဘယ်သူမှ မရှာတွေ့နိုင်မယ့် နေရာမျိုးတွေဆီကိုလေ” သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ “အစတုန်းကတော့ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး”
“ပြီးတော့ကော”
“ပြီးတော့မှ သိသွားတာ” ဟု ဆီယယ်လ်က ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် စာရင်းကို တွေ့သွားတယ်။ အစစ်အမှန်စာရင်းပေါ့။ အိမ်တွေအကြောင်း၊ သူတို့ ဘယ်မှာရှိတယ်၊ ဘယ်သူတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာတွေပေါ့” သူ မီးဖိုကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော် ကူးရေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပို့ပေးဖို့လေ။ ဘယ်သူ့ကိုမဆိုပေါ့” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “မပို့ခင်မှာပဲ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းမိသွားတယ်”
သူ ဆီဖာကို ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီအိမ်တွေထဲက တစ်ခုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဘယ်နှစ်ခုလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဆီယယ်လ် ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ သူ သိသည်။
“ခုနစ်ခု” ဟု သူက ဆိုသည်။
မီးဖိုထဲမှ ထင်းစများ တဖျောက်ဖျောက် မြည်နေသည်။
“အိမ်ခုနစ်လုံး” ဟု ဆီယယ်လ်က ဆိုသည်။ “ဘယ်သူမှ မသွားတဲ့ လမ်း ခုနစ်လမ်းပေါ်မှာပေါ့” သူ၏ မှင်စွန်းနေသော လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “မဲရိုးဖော့ဒ်က အန်ဝမ်က စတုတ္ထမြောက်ပါ။ ကျွန်တော်က ဆဋ္ဌမမြောက်ပါ”
“ကျန်တဲ့သူတွေကကော”
ဆီယယ်လ် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူတို့ ဘယ်မှာရှိလဲ ကျွန်တော် သိတယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။ “အားလုံးကိုပေါ့။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို မဖမ်းခင်ကတည်းက စာရင်းကို အလွတ်ကျက်ထားခဲ့တာ” သူ မော့ကြည့်သည်။ “သုံးနှစ်လုံးလုံး ညတိုင်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရွတ်နေခဲ့တာ။ နံပါတ်ပြီးရင်လေ။ မေ့မသွားအောင်လို့ပါ”
သူ အိုင်ဆိုလ်ဒ်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် ရေတွက်တာ ရပ်လိုက်ပြီနော်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ကျွန်တော်တော့ မရပ်နိုင်သေးဘူး” ဟု ဆီယယ်လ်က ဆိုသည်။ “အခုထိတော့ မရသေးဘူး။ ဒီအကြောင်းကို တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မယ့်သူကို မပြောရသေးသရွေ့တော့ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အိုင်ဆိုလ်ဒ် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ဆီယယ်လ်ကို ကြည့်သည်။
“ပြောပြပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ ပြောပြသည်။
အိမ် ခုနစ်လုံး။
ပထမဆုံးအိမ်သည် အဝေးဆုံး မြောက်ဘက်တွင် ရှိသည်။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်း၏ အလွန်၊ ဒီရေကျမှသာ သွားရောက်နိုင်သည့် ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအိမ်ကို သူ မသိပါ။ စာရင်းထဲတွင် အမှတ်အသားပဲ ရှိသည်။ နေရာမပါပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေးပြီးမှ ပြန်ခြစ်ထုတ်ထားသလိုမျိုးဖြစ်သည်။
တတိယအိမ်သည် တောင်ဘက် ရွှံ့နွံများထဲတွင် ရှိသည်။ သစ်သားတိုင်များပေါ်တွင် ဆောက်ထားသည့် လမ်းတစ်လမ်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ အများစုမှာ နစ်မြုပ်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဟာလီမာနှင့် ဗော့စ်တို့၏ လမ်း။
စတုတ္ထမြောက်က အန်ဝမ်၏ အိမ်။
ပဉ္စမမြောက်က မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ရှိသည်။ မီးလောင်ထားသော တောအုပ်ထဲတွင် ဖြစ်သည်။
“အဲဒါ ဆာတာ့ရဲ့ အိမ်ပဲ” ဟု သောရ်က နောက်ပိုင်းတွင် ပြောပြလိမ့်မည်။ “အိုသဲလော့စ်ရဲ့ အိမ် မဟုတ်ဘူး”
“သူက ဆာတာ့ကို ငှားထားတာလေ” ဟု ဆီယယ်လ်က ဆိုသည်။ “အိမ်နဲ့ အစောင့်တွေကိုပေါ့။ တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်ပြီးတော့လေ။ ဘာလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ရဘူး”
ဆဋ္ဌမမြောက်က သူ့အိမ်။
ပြီးတော့ သတ္တမမြောက်...
ဆီယယ်လ် စကားရပ်သွားသည်။
“သတ္တမမြောက်က ဘယ်မှာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သတ္တမမြောက်က ပထမဆုံးအိမ်ပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အသက်အကြီးဆုံးပေါ့။ တခြားအိမ်တွေ မဆောက်ခင်ကတည်းက ရှိနေတာ။ ရေကန်မရှိခင်၊ ခန်းမမရှိခင်ကတည်းကလေ” သူ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ “အဲဒီအိမ်မှာ လမ်းမရှိဘူး။ တည်နေရာလည်း မရှိဘူး။ နာမည်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်”
“ဘာနာမည်လဲ”
ဆီယယ်လ် မီးဖိုကို ကြည့်သည်။
“မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှာတော့ ‘ထိန်းသိမ်းသူ၏အိမ်’ လို့ ခေါ်တယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
လေပြင်းက တံခါးဝရှိ အယ်လူးနေး၏ ငွေရောင်ကိုယ်လုံးကို တိုက်ခတ်နေသည်။ အမိုးအကာ နံရံပေါ်မှ မီးအိမ်မှာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သည်။
ထိုအခိုက်၊ သုံးဆယ့်လေးခုမြောက် အမိုးအကာ၏ အေးစက်သော ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ကျွန်တော့်လက်အောက်မှ အပူဓာတ်တစ်ခု ရုတ်တရက် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ပါ။
ငြိမ်သက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
အလွန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက မကြားဖူးတော့သော နာမည်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတစ်ယောက် ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ပင်။
“ထိန်းသိမ်းသူလား” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ကြာရှည်စွာ အဖြေမရခဲ့ပါ။
ထို့နောက် အလွန်မှိန်ဖျော့ပြီး အလွန်ဝေးကွာသော အရပ်မှ လမ်းများ၏ ထိန်းသိမ်းသူက စကားပြောလာသည်။
“အဲဒါ ငါ့အိမ်ပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူ အဲဒီအပေါ်မှာ မဆောက်ခင်ကတည်းကပေါ့။ သူ ရေကန်ကို မယူခင်၊ ခန်းမကို မဆောက်ခင်ကတည်းကလေ”
သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။
“ငါ မသိခဲ့ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူ အဲဒီအိမ်ကို သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်အောင် လုပ်ထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မသိခဲ့ဘူး”
“အဲဒီအိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
ထို့နောက် ရောက်လာသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် သူမထံမှ ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အကြာဆုံး ဖြစ်သည်။
သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေသည့်အခါ သူမ၏ အသံမှာ တိုးညင်းလွန်းသဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံသာသာသာ ဖြစ်နေသည်။
“ငါ မသိဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ငါ မခံစားရဘူး။ အဲဒီနေရာက ဒီလောကကြီးထဲမှာ ငါ မခံစားရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာပဲ”
ခေတ္တရပ်သည်။
“အဲဒီနေရာက” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆက်ပြောသည်။ “ငါ ဘယ်တော့မှ သွားခွင့်မရခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာပဲ”