အခန်း ၄၃၈ - ခွင့်ပြုချက်တောင်းဖို့ ဘယ်သူက လိုအပ်သလဲ
ဂယ်ရစ်ခ်ကတော့ သတင်းကို အက်ဒရီယာနာ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာ လာလည်ပြီး တစ်ပတ်အကြာ၊ ဂရေးကိပ်တွင် နေရောင်ခြည် ရက်အတော်ကြာမှ ပြန်ပေါ်လာပြီး ရဲတိုက်တစ်ခုလုံး နွေးထွေးသွားသည့် မနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို သတင်းပေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်ကတော့ သာမန်မနက်ခင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်စေချင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် သာမန်မနက်ခင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ကာရို၊ ဂယ်ရစ်ခ်၊ ဆီရာဖီနာ၊ အစ်ဂ်နေသီးယပ်စ်၊ လီရီယန်နှင့် ပဲလ် အာဒန့်တို့အားလုံး စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် စုဝေးနေကြသည့် မနက်ခင်း ဖြစ်သည်။ ဂရေးကိပ်ရှိ ကလေးအားလုံးလိုလိုမှာ သူငယ်တန်းအခန်းတွင်သာ အိပ်စက်ကြသဖြင့် နံနက်စာစားချိန်သည် ကောင်စီအစည်းအဝေးတစ်ခုနှင့်ပင် ပိုတူနေတော့သည်။
ရိုဒရစ်ကတော့ အက်ဒရီယာနာ၏ ထိုင်ခုံဘေးရှိ ခြင်းတောင်းထဲတွင် လူးလိမ့်နေသည်ကို လေ့ကျင့်နေသည်။
သူက ထိုအလုပ်ကို အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်ခ်ကတော့ အတော်လေး စိတ်ညစ်နေပုံရသည်။
“မင်းတို့ကို ပြောစရာရှိတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ခေါင်းခြောက်လုံးက သူမဆီသို့ လှည့်လာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်က အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ သူမအနေဖြင့် ဤအလုပ်ကို တစ်ကြိမ်လုပ်ပြီးပြီဖြစ်၍ ယခုတစ်ခါ အခြားသူအလှည့်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“မင်းတို့မှာ မောင်လေး ဒါမှမဟုတ် ညီမလေးတစ်ယောက် ရတော့မယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “နောက်တစ်ယောက်ပေါ့။ နွေရာသီကျရင်လေ။”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကာရို၏ ဇွန်းက သူမပါးစပ်နားသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဂယ်ရစ်ခ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ခံစားချက်များ အလျှိုလျှို ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် သူက “ဘယ်သူမှ ခွင့်မတောင်းဘူး” ဟု ပြောသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ရယ်သံလိုလို၊ ချောင်းဆိုးသံလိုလို အသံတစ်ခုကို ပြုသည်။
ဂယ်ရစ်ခ်က စားပွဲဝိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
“ဘယ်သူမှ ခွင့်မတောင်းဘူး” ဟု သူက ထပ်ပြောသည်။ “အရင်ဆုံး ရိုဒရစ်။ ပြီးတော့ သူက လူးလိမ့်တတ်လာတယ်။ အခု နောက်တစ်ယောက်ထပ်လာမယ်။” သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “အရင်ဆုံး နာမည်ပေးရမယ်။ ပြီးတော့မှ ကိုယ်လိုချင်တာကို ပြောရမယ်။ အဲဒါ စည်းကမ်းပဲ။”
“အဲဒါက မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို သုံးတဲ့အခါမှ စည်းကမ်းလေ” ဟု ကျွန်တော်က သတိထား၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးတွေအတွက်လည်း အဲဒီစည်းကမ်းပဲ ဖြစ်သင့်တာပေါ့။”
ကာရိုက သူမ၏ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“ကလေးတစ်ယောက်ကို ခွင့်ပြုချက်တောင်းလို့ မရဘူးလေ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “သူက မမွေးသေးတာကိုး။”
“ဒါဆိုရင် ငါ့ကို လာတောင်းရမှာပေါ့။”
“ဘာလို့ မင်းကို တောင်းရမှာလဲ။”
ဂယ်ရစ်ခ်က သူမပြောသည့်စကားကို မကြားဝံ့စရာ မိုက်မဲသောစကားဟု သဘောထားသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အကြီးဆုံးအစ်ကိုလေ” ဟု သူက ပြောသည်။
ကာရိုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“မင်းက တစ်ဦးတည်းသော အစ်ကိုလေ။ ရိုဒရစ်ကလွဲရင်ပေါ့။”
“အတိအကျပဲ” ဟု ဂယ်ရစ်ခ်က ဆိုသည်။ “ဒါကြောင့် ငါက အကြီးဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ခွင့်တောင်းသင့်တာပေါ့။”
အစ်ဂ်နေသီးယပ်စ်က စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။
“ငါ့အမေလည်း ကလေးရတော့မှာ” ဟု သူက ပြောသည်။
အားလုံးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။
ထိုမနက်က ဆီရာဖီနာနှင့် အစ်ဂ်နေသီးယပ်စ်တို့နှင့်အတူ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်လာပြီး စားပွဲ၏အဆုံးတွင် ဝန်ဟီးလ်ဒ်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေသည့် အိုင်အိုမှာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားသည်။
“အစ်ဂ်နေသီးယပ်စ်” ဟု သူမက ခေါ်သည်။
အစ်ဂ်နေသီးယပ်စ်က သူမကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ” ဟု သူက ပြောသည်။ “မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းလည်း ငါးကို တွန်းဖယ်လိုက်တာပဲလေ။”
အိုင်အို၏ ပါးစပ်ဟသွားသည်။
ထို့နောက် ပြန်ပိတ်သွားသည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်ကလည်း သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။
“ဘယ်အချိန်တုန်းကလဲ” ဟု အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“လေးရက်ရှိပြီ” ဟု အိုင်အိုက ဆိုသည်။ “အော်ရီလီယာ လာတုန်းကလေ။ ဒီည လက်ဇန်ဒါကို ပြောမလို့ စိတ်ကူးထားတာ။” သူမက မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ “ညစာစားရင်း ပြောမလို့ စီစဉ်ထားတာပါ။”
“ဝန်ဟီးလ်ဒ်လား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“ဝန်ဟီးလ်ဒ်ပဲ” ဟု အိုင်အိုက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထောက်ခံသည်။
“ငါးကိစ္စလား”
“ငါးကိစ္စပါပဲ။”
ဂယ်ရစ်ခ်ကတော့ ဤစကားဝိုင်းကို ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နားထောင်နေသည်။
“နှစ်ယောက်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကလေးနှစ်ယောက် ထပ်တိုးလာမယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ခွင့်မတောင်းဘူး။”
အစ်ဂ်နေသီးယပ်စ်ဘေးရှိ ဆီရာဖီနာက သူမ၏ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ငါက ညီမလေး ရမှာ” ဟု သူမက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။ “မောင်လေး မဟုတ်ဘူး။ အစ်ဂ်နေသီးယပ်စ် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် တော်တော်များနေပြီ။”
“မင်းမှ မသိတာ” ဟု အစ်ဂ်နေသီးယပ်စ်က ပြောသည်။
“ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလေ။”
“မင်း ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး။”
“ခုနကပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။”
စားပွဲအဆုံးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်ကာ ပបរစ်ဂျ်စားရင်း ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်နေသည့် ပဲလ် အာဒန့်က လက်မြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် နှစ်နှစ်ကြာနေခဲ့ရပြီး မနက်စာစားပွဲဝိုင်းသည် တကယ်ရှိနေမှန်း မသေချာသေးသည့် ကိုးနှစ်သားလေးတစ်ယောက်၏ အမူအရာမျိုးဖြင့် ဖြစ်သည်။
အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား” ဟု သူက ပြောသည်။
“ရတာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ပဲလ်က သူ့ပန်းကန်ထဲက ပបរစ်ဂျ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“သူတို့ မွေးလာတဲ့အခါကျရင်လေ” ဟု သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ကလေးတွေလေ။ ကျွန်တော် ကူညီပေးလို့ရမလား။ ပစ္စည်းတွေ သယ်ပေးတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့အိပ်နေတာကို စောင့်ကြည့်ပေးတာမျိုးပေါ့။” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ငြိမ်ငြိမ်နေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအတွက် အများကြီး လေ့ကျင့်ထားရလို့ပါ။”
စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က သူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ရတာပေါ့” ဟု သူမက ပြောသည်။ “မင်း ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။”
ပဲလ်က သူ့လက်ပေါ်ရှိ အက်ဗလင်၏လက်ကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူက ပបរစ်ဂျ်ကို အမြန်ပြန်စားလိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ သူ့မျက်နှာကို မမြင်စေချင်၍ ဖြစ်သည်။
လီရီယန်ကတော့ ဘာမှ မပြောပေ။
သူမသည် ကာရိုနှင့် ဆီရာဖီနာကြားတွင် သူမ၏ ဂျုံအိတ်စောင်ကို ပခုံးပေါ်ခြုံလျက် ထုံးစံအတိုင်း ထိုင်နေပြီး အက်ဗလင်ကို ကြည့်နေသည်။
အက်ဗလင်၏ ဗိုက်ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“မီးအိမ်လေးလား” ဟု သူမက မေးသည်။
အက်ဗလင် တောင့်ခဲသွားသည်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ချစ်လေးရယ်။”
“ကြမ်းပြင်က ပြောပြတာ” ဟု လီရီယန်က ဆိုသည်။ “မနေ့ညကလေ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာအကြောင်း ကြမ်းပြင်ကို ပြောပြနေတုန်းကပေါ့။” သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “ကာရိုရဲ့ မေမေက ပင်ပန်းနေပုံရတယ်လို့ ပြောလိုက်တာ၊ ကြမ်းပြင်က ပြန်ပြောတယ်၊ အဲဒါ သူ့ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်အသစ်တစ်လုံး ရှိနေလို့တဲ့။ အရမ်းသေးတဲ့ မီးအိမ်လေး။ အခုမှ လင်းလာတာတဲ့။” သူမ ခဏရပ်သည်။ “ကျွန်မက တကယ် မီးအိမ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်မရှိဘူးလေ။ ကျွန်မ ရှာကြည့်ပြီးပြီ။”
အက်ဗလင်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာသည်။
သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။
အက်ဒရီယာနာက သူမကိုယ်စား ဖြေပေးသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “အဲဒါ မီးအိမ်လေးပါ။ အရမ်းသေးတဲ့ မီးအိမ်လေးပေါ့။”
လီရီယန်က ထိုစကားကို စဉ်းစားသည်။
ထို့နောက် သူမက ကာရိုကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ငါတို့ အဲဒီအတွက် မီးအိမ်လေး ထွန်းပေးရမယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “အစစ်တစ်လုံးပေါ့။ သူငယ်တန်း ပြတင်းပေါက်မှာလေ။ ငါ့မီးအိမ်နဲ့ ငါ့အမေ့မီးအိမ်ဘေးမှာပေါ့။”
ကာရိုက သူမကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
“လုပ်လို့ရမလား” ဟု သူမက မေးသည်။
အက်ဗလင် စကားမပြောနိုင်ပေ။
သူမ ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်ခ်ကတော့ နေ့လယ်စာစားချိန်အထိ စိတ်ကောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူသည် ရိုင်ဆာနှင့် သင်ခန်းစာယူချိန်တွင် စိတ်ကောက်သည်။ အဗန်းနှင့် လေ့ကျင့်ချိန်တွင်လည်း စိတ်ကောက်သည်။ သူသည် သစ်သားဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားသဖြင့် အဗန်းက နောက်ဆုံးတွင် လေ့ကျင့်ခန်းရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်ချကာ ဘာဖြစ်နေသလဲဟု မေးရသည်။
ဂယ်ရစ်ခ်က အကုန်ပြောပြသည်။
အသေးစိတ်ပင်။
နာမည်ပေးရမည့် စည်းကမ်း၊ ခွင့်တောင်းရမည့် စည်းကမ်း၊ ခွင့်မတောင်းဘဲ လူးလိမ့်တတ်လာသည့် ကလေးများ၏ မတရားမှု၊ တိုင်ပင်ခြင်းမရှိဘဲ ရောက်လာတတ်သည့် ကလေးများအကြောင်း စသည်ဖြင့်။
ဂယ်ရစ်ခ် ပြောပြီးသောအခါ အဗန်းက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကလေ” ဟု သူက ပြောသည်။ “ငါ နတ်ဘုရား မဖြစ်ခင်တုန်းကပေါ့၊ ငါ့မှာ ညီလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။”
ဂယ်ရစ်ခ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ခွင့်မတောင်းခဲ့ဘူး” ဟု အဗန်းက ပြောသည်။ “တစ်နေ့မှာ ညီလေး မရှိဘူး။ နောက်တစ်နေ့ကျတော့ ရှိလာတယ်။ ငါ့အမေက သူ့ကို ငါ့လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ‘သူ့ခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်’ လို့ ပြောခဲ့တယ်။”
“ကိုင်ခဲ့လား။”
“ကိုင်ခဲ့တာပေါ့။” အဗန်း ခဏရပ်သည်။ “သူက အရမ်းသေးတယ်။ အများကြီး ငိုတယ်။ သူ ကြီးလာတော့ ငါမမြင်တဲ့အချိန်မှာ ငါ့ဓားကို ယူပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိခိုက်မိသွားတယ်။”
ဂယ်ရစ်ခ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“သူ အဆင်ပြေသွားလား။”
“ပြေပါတယ်၊ နောက်တော့ ဓားကို ဘယ်လိုကိုင်ရမလဲဆိုတာ ငါ သင်ပေးလိုက်တယ်။” အဗန်းက ဂယ်ရစ်ခ်လက်ထဲက သစ်သားဓားကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ညီလေးလိုချင်လားလို့ မမေးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ညီလေးကို ဓားကိုင်နည်း သင်ပေးနိုင်တဲ့သူက ငါ့ကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ မရှိဘူးလေ။”
ဂယ်ရစ်ခ် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ့ကို ချစ်လား” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ မေးသည်။
အဗန်း ပြုံးသည်။ ထိုအပြုံးက ရှားပါးလှသည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
“အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ချစ်တယ်။ နေ့တိုင်း ချစ်ခဲ့တာ။”
ဂယ်ရစ်ခ်က သူ့သစ်သားဓားကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူက ရှေ့ကို ဓားကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိပ်ဖျားကို အပေါ်မြှောက်ထားသည်။ တံတောင်ဆစ်ကို ကပ်ထားသည်။ ခြေထောက်ကို ခွဲထားသည်။
အဗန်း သင်ပေးထားသည့်အတိုင်းပင်။
“နောက်တစ်ခါ” ဟု သူက ပြောသည်။
ဆီလစ်က ထိုညနေပိုင်းတွင် မြောက်ဘက်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူက ရဲတိုက်တံတိုင်းပေါ်သို့ အမည်းရောင် အမွေးအတောင်များကြားမှ ဆင်းသက်လာပြီး လူပုံစံ ပြောင်းလိုက်သည်။ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး မောပန်းစွာ အသက်ရှူနေသည်။
“နှစ်ဆယ့်နှစ်” ဟု သူက ပြောသည်။
“ခိုလှုံရာနေရာတွေလား”
“နှစ်ဆယ့်နှစ်မီးအိမ်။ အိုင်ဆိုလ်ဒေးက တစ်လုံးချင်းစီကို သူ့ဘာသာသူ ထွန်းထားတာ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ထွန်းခိုင်းမှာမဟုတ်ဘူး။” ဆီလစ်က သူ့မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။ “တိုဘင်က မီးအိမ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသူရဲ့ နာမည်ကို သူဖတ်ပြတယ်။ အိုင်ဆိုလ်ဒေးက နာမည်ကို အသံထွက်ပြောပြီး မီးအိမ်ကို ထွန်းတယ်။ ပြီးတော့ သူက ဒူးထောက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်နာမည်နဲ့ အဲဒီမီးအိမ်ရဲ့ နံပါတ်စဉ်ကို ပြောတယ်။”
“နံပါတ်စဉ် ဟုတ်လား။”
“သူက အဲဒါတွေကို ရေတွက်နေတာ” ဟု ဆီလစ်က ဆိုသည်။ “တစ်၊ နှစ်၊ သုံး။ အဲဒီလိုနဲ့ အဆုံးထိပေါ့။ အဲဒီအိမ်မှာ ရှိနေတဲ့သူကလည်း ရေတွက်နေမယ်လို့ သူက ပြောတယ်။ သူတို့ဆီကို တစ်ယောက်ယောက်က ရေတွက်ရင်း ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ သူတို့ သိစေချင်တာ။”
ကျွန်တော် ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။
“ပြီးတော့ သတင်းစကားကကော” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
ဆီလစ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ပြောင်းလဲသွားပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော့်ရင်ခုန်သံ ရပ်တန့်သွားသလိုပင်။
“နံပါတ်တော့ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူက အလျင်အမြန် ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “နံပါတ်က အရင်အတိုင်းပါပဲ။ မနေ့ညကဆိုရင် တစ်ထောင့်တစ်ရာ့ဆယ့်သုံး။” သူ ခဏရပ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ နံပါတ်နောက်မှာ တစ်ခုခု ပေါ်လာတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ပေါ့။ ဒုတိယမြောက် စကားလုံးတစ်လုံး။”
“ဘယ်စကားလုံးလဲ။”
ဆီလစ် မြောက်ဘက်ဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“‘ဘယ်သူလဲ’ တဲ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
ဆီလစ် ပြန်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် ရဲတိုက်တံတိုင်းပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေမိသည်။
တစ်ထောင့်တစ်ရာ့ဆယ့်သုံးရက်။
ပြီးတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု။
ဘယ်သူလဲ။
ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမပေါ်က ကျောက်အိမ်လေးတစ်လုံးထဲမှာ လူတစ်ယောက်က သုံးနှစ်လုံးလုံး ရေတွက်နေခဲ့တာ။ ရက်တွေဆိုတာ တကယ်ရှိနေကြောင်း၊ အချိန်တွေ ကုန်လွန်နေကြောင်း၊ အပြင်လောကကြီးက ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူကိုယ်သူ သက်သေပြနေခဲ့တာ။
အခုတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့က လမ်းမပေါ်မှာ တစ်ခုခုကို ခံစားမိလိုက်ပြီ။
တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ဆီသို့ ရေတွက်ရင်း ရောက်လာနေပြီဆိုတာ။
နှစ်ဆယ့်နှစ်ခုသော ခိုလှုံရာနေရာ။ နှစ်ဆယ့်နှစ်လုံးသော မီးအိမ်။
ပြီးတော့ သူတို့က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြတယ်။
ထိုညက စမ်းရေတွင်းနားမှာ အုပ်ထိန်းသူ (Keeper) က ကျွန်တော့်ကို ဖြေသည်။
ကျွန်တော် အေးစက်နေသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြီး မြေကြီးပေါ် လက်တင်ကာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု တက်လာသည်။
“အိုင်ဆိုလ်ဒေး” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “မြောက်ဘက်လမ်းမ။”
“ငါ သူ့ကို ကြားနေရတယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူက ပြောသည်။ “ညတိုင်းပါပဲ။ သူက သူ့နာမည်နဲ့ ခိုလှုံရာနေရာရဲ့ နံပါတ်ကို ပြောတယ်။” ခဏရပ်သည်။ “သူက အရမ်းကို တိကျတယ်။ တိုဘင် ဖတ်ပြတဲ့ နာမည်တွေကို အတိအကျ မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်ကတည်းက ဘယ်သူမှ မပြောတော့တဲ့ ရှေးခေတ် ကမ်းရိုးတန်းစကားလုံးတွေနဲ့တောင်ပေါ့။”
“အိမ်ထဲက လူကလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူတို့က ဘယ်သူလဲလို့ မေးလိုက်တာ။”
“ငါ သိပါတယ်။”
“သူတို့ကို ပြောပြပေးလို့ ရမလား။”
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ငါ ကြိုးစားကြည့်ခဲ့တယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူက ဆိုသည်။ “မနေ့ညက မေးခွန်းပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာပေါ့။ အိုင်ဆိုလ်ဒေးရဲ့ နာမည်ကို လမ်းအတိုင်း အောက်ဘက်ဆီ ပြန်ယူသွားပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။” သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ “မရောက်ဘူး။ အဆုံးထိ မရောက်နိုင်ဘူး။ လမ်းက အခုထိ မှောင်နေတုန်းပဲ။ အိုင်ဆိုလ်ဒေးနဲ့ အဲဒီအိမ်ကြားမှာ ခိုလှုံရာနေရာ ၁၂ ခု ကျန်နေသေးတယ်။”
“ဒါဆို သူ အဲဒီကို ရောက်ဖို့—”
“လေးရက်” ဟု အုပ်ထိန်းသူက ပြောသည်။ “ငါးရက်လောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရာသီဥတုက အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ လေးရက်လောက် စောင့်နိုင်ပါ့မလား။”
အုပ်ထိန်းသူ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
“သူတို့က တစ်ထောင့်တစ်ရာ့ဆယ့်သုံးရက်တောင် စောင့်ခဲ့ပြီးပြီပဲ” ဟု သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “နောက်ထပ် လေးရက်လောက်တော့ စောင့်နိုင်မှာပါ။” ခဏရပ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တာ ယူရီယာ။ သုံးနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ သူတို့ တစ်ခုခု မေးလိုက်တာ။ ဆိုလိုတာက သူတို့ မျှော်လင့်ချက် စတင်ထားလိုက်ပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။”
“အဲဒါ မကောင်းဘူးလား။”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အုပ်ထိန်းသူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်တယ်ဆိုတာ ရေတွက်နေတာထက် ပိုပင်ပန်းတယ်။ ရေတွက်တာကိုတော့ မင်း တစ်သက်လုံး လုပ်နိုင်တယ်။ မျှော်လင့်ချက်ကတော့ မင်းကို အကုန်အစင် နွမ်းနယ်သွားစေလိမ့်မယ်။”
တောင်ဘက်ပိုင်းမှ သတင်းကို မယ်လိုဒီကတစ်ဆင့် ရရှိသည်။
ဆီလစ်က ပို့တာမဟုတ်။ ဆီလစ်က မြောက်ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တာ။ မယ်လိုဒီက နီးစပ်ရာ ဂိတ်စခန်းဆီကို စာတစ်စောင်နဲ့အတူ စီးနင်းသူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီစာက ဂရေးကိပ်ဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ မေရီက ကျွန်တော့်ဆီ ကိုယ်တိုင် လာပေးတာ ဖြစ်သည်။
သူမက စာကို အရင်မဖောက်ကြည့်ခဲ့ပေ။
သူမ ဘယ်လောက်တောင် ဖတ်ချင်နေမလဲဆိုတာကို အဲဒီအချက်က ဖော်ပြနေသည်။
သူမ ဖတ်နိုင်အောင် ကျွန်တော် သူမရှေ့မှာပဲ စာကို ဖောက်လိုက်သည်။
စာက တိုတိုလေး။
မယ်လိုဒီက စာရှည်ရှည် မရေးတတ်။ စာရှည်ရေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့လည်း သူမ မမြင်။
ဟာလီမာ ကြိုးစားနေတယ်။ တံတားလမ်းဆီ ရောက်တဲ့ ပထမနေ့မှာပေါ့။ လမ်းက ရွှံ့နွံထဲကို ဝင်သွားတဲ့ အစွန်းဘက်မှာ သူ ရပ်နေတယ်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ တစ်နာရီကြာအောင် မလှုပ်မယှက် နေခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ ပထမဆုံး မိုင်တိုင်က ပေါ်လာတယ်။
ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ လမ်းက အဆုံးမရှိသလို ထင်ရပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်မိုင်စာ လမ်းပိုင်းလို ဖြစ်သွားတယ်။ အဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ အရင်က မမြင်ခဲ့ရတဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခု ရှိနေတယ်။
ဟာလီမာ လဲကျသွားတယ်။ ဗော့စ်က သူ့ကို ဖမ်းထိန်းလိုက်နိုင်တယ်။ သူ အဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ရက်လုံး အိပ်ပျော်သွားတယ်။
ဒီနေ့ သူ နောက်ထပ် တစ်မိုင် ထပ်လုပ်တယ်။
ဟာလီမာ တစ်မိုင်ပြီးတိုင်း ဗော့စ်က သူ့ခေါင်းလောင်းကို တီးတယ်။ ဟာလီမာက အဲဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ တံခါးဝမှာ တစ်ယောက်ယောက်က လာခေါက်ပြီး တံခါးရှိနေသေးကြောင်း အသိပေးနေသလိုမျိုးတဲ့။
ကယ်ဒရစ်ကတော့ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ရက်လေးဆယ် ကြာမယ်လို့ ပြောတယ်။
ဟာလီမာကတော့ ပိုမြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ယုံကြည်ပါတယ်။
စာရွက်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ စာလုံးသေးသေးလေးတွေနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရှိသေးသည်။ သူ နောက်ဆုံးမိနစ်မှာ ထပ်ထည့်လိုက်ပုံရသည်။
မေရီကို ပြောပေးပါ၊ ငါလည်း ရေတွက်နေတယ်လို့။
မေရီက အဲဒီစာကြောင်းကို နှစ်ခါ ဖတ်သည်။
ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်လက်ထဲက စာကို အလွန်သတိထားပြီး ယူလိုက်ကာ ခေါက်ပြီး သူမရဲ့ အင်္ကျီအတွင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ နီးကပ်တဲ့ နေရာမှာပေါ့။
သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပေ။
မရက်ခ်ရဲ့ စာက နောက်တစ်ရက်မှာ ရောက်လာသည်။
မော့ဒ်နဲ့အတူ ရောက်လာတာ ဖြစ်ပြီး၊ သူမက မြောက်ဘက်လမ်းမကနေ မီးအိမ်ဆီတင်တဲ့ လှည်းကို မောင်းလာပြီး ဂိတ်စခန်းကနေတစ်ဆင့် ဒီကို အထူးတလည် ပို့ပေးဖို့ လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
“သူက ကျွန်မကို ကိုယ်တိုင် ပို့ခိုင်းတာ” ဟု စာကို လှမ်းပေးရင်း သူမက ပြောသည်။ “စာပို့သူနဲ့ ပို့ရမယ့် အမျိုးအစားမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်လေ။”
စာက အဗန်းဆီ လိပ်မူထားသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ တွေ့လိုက်သည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်။ ဂယ်ရစ်ခ်က ရိုင်ဆာနဲ့ သင်ခန်းစာယူဖို့ သွားနေပြီ။
သူက ဒိုင်းလွှားရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး လေ့ကျင့်နေတာ မဟုတ်။ အဲဒီအတိုင်း ရပ်နေတာ။
ကျွန်တော် စာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူ စာကို ကြည့်သည်။
စာအိတ်ပေါ်က လက်ရေးကို ကြည့်သည်။
သူ ချက်ချင်း မယူပေ။
“မရက်ခ်ဆီကလား” ဟု သူ မေးသည်။
“ဝှိုက်ဘရွတ်က။”
အဗန်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးတော့ သူ စာကို ယူပြီး တံဆိပ်ကို ခွာကာ ဖြန့်ဖတ်သည်။
သူ မတ်တတ်ရပ်လျက်ပင် ဖတ်သည်။
ပြီးတော့ ဒိုင်းလွှားဘေးက နိမ့်တဲ့ နံရံပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖတ်သည်။
ကျွန်တော် အနည်းငယ် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်နေသည်။
သူ့မျက်နှာကို ကျွန်တော် မကြည့်မိ။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အဗန်း စကားပြောသည်။
“သူမမှာ အဲဒီ ပန်းပုလေး ရှိနေတယ်” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တာဗီယာ။ ခွေးလေး သုံးကောင်လေ။” သူ စာကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူမက အဲဒါကို တံခါးနားက စင်ပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။ ဟာလွန် သူ့ဖိနပ်တွေကို ထားခဲ့လေ့ရှိတဲ့ နေရာမှာပေါ့။”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပေ။
“မရက်ခ်က ဘယ်သူ ထွင်းခဲ့တာလဲဆိုတာ သူမကို ပြောပြလိုက်တယ်” ဟု အဗန်းက ဆိုသည်။ “ပန်းခြံအကြောင်း၊ ဓားအကြောင်း၊ အကုန်လုံးပေါ့။” သူ တံတွေး မြိုချလိုက်သည်။ “သူမ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ထွင်းတာလား၊ တခြားသူကို ထွင်းခိုင်းတာလားလို့ မေးတယ်တဲ့။”
“သူ ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ။”
“ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ထွင်းတာလို့ ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပယ်ရင်က နားရွက်တွေကို ကူညီပေးတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။” အဗန်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ “သူမ ရယ်လိုက်တယ်တဲ့။ စစ်သားတွေ ရောက်လာကတည်းက သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ရယ်တာပဲလို့ မရက်ခ်က ပြောတယ်။”
သူ ခဏ ငြိမ်သွားသည်။
“ပြီးတော့ သူ နောက်ထပ် တစ်ခု မေးလိုက်သေးတယ်။”
“ဘာတဲ့လဲ။”
အဗန်း စာကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူ အသံထွက် မဖတ်ပေ။ အဲဒီအစား စာကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး မရက်ခ်ရဲ့ သေသပ်တဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ နောက်ဆုံးစာကြောင်း အနည်းငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
သူမက သင် တစ်နေ့နေ့မှာ ဝှိုက်ဘရွတ်ကို လာမလားလို့ မေးနေတယ်။ လမ်းတွေ လုံခြုံတဲ့အခါပေါ့။ တောင်းပန်ဖို့အတွက် မဟုတ်ပါဘူး။ သင်က ခွေးလေးတွေနဲ့ တောင်းပန်ပြီးသားပါလို့ သူမ ပြောတယ်။
ဟာလွန်သာဆိုရင် သင့်ကို သဘောကျမှာပဲလို့ သူမ ပြောတယ်။ သူက ပန်းပုထွင်းရမှန်း မသိဘဲနဲ့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေကို အမြဲ သဘောကျတတ်လို့တဲ့။
ညစာစားချိန်မှာ ခွေးလေးတွေက တံခါးဝမှာ စောင့်နေတုန်းပဲလို့ သူမ ပြောတယ်။ တံခါးဝကနေ ဖြတ်ဝင်လာမယ့် လူသစ်တစ်ယောက်ယောက်ကို သူတို့ မြင်ရတာက ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ သူမ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် စာကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
အဗန်း စာကို အချိန်အတော်ကြာ ကိုင်ထားသည်။
“ခင်ဗျား သွားမှာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
အဗန်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ စာကို ခေါက်ပြီး အင်္ကျီအတွင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။
“လမ်းတွေ လုံခြုံတဲ့အခါပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
သူ ဒိုင်းလွှားကို ကြည့်သည်။
“ဂယ်ရစ်ခ် လိုက်ချင်လိမ့်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “သူ ခွေးတွေကို တွေ့ချင်မှာ။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“သူတို့ ခွင့်မတောင်းဘဲ လူးလိမ့်ခွင့် ရှိမရှိ သူ မေးလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။
အဗန်း အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို သင်ပေးလိုက်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “တချို့အရာတွေက ခွင့်တောင်းစရာ မလိုဘူး။ သူတို့က ရောက်လာတာပဲ။” သူ သစ်သားဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သင်က သူတို့ကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချစ်နေမိမှာပဲ။”
နှစ်ရက်အကြာတွင် ဘရူနီသည် ချောင်းကူးနေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတွင်မူ ဘရန်နော့ခ်ပါ လိုက်သွားသည်။
မြစ်ထဲအထိတော့ မဟုတ်ပေ။ ဘရူနီက အဲဒီကိစ္စကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောထားသည်။ ဘရန်နော့ခ်သည် ချောင်းကူးနေရာအထက်ရှိ သစ်ပင်များ၏ အရိပ်အောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ချောင်းတစ်ဖက်ကမ်းရှိ ဧရာမလူသားများ သူ့ကို မမြင်နိုင်သော နေရာမျိုးပေါ့။
သို့သော် သူ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေသည်။
သူ့အင်္ကျီအတွင်းထဲ၊ သူ့နှလုံးသားနဲ့ ကပ်လျက်နေရာမှာ စိမ်းလန်းတဲ့ အရွက်တစ်ရွက်ကို သူ သိမ်းထားသည်။
ဘရူနီက ချောင်းအလယ်ဗဟိုအထိ လမ်းလျှောက်သွားပြီး သီချင်းဆိုလိုက်သည်။
စကားန် ရောက်လာသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ကြာရှည်စွာ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။
ဘရူနီ ပြန်လာတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက အလွန်ပင် တည်ကြည်နေသည်။
သူသည် ဘရန်နော့ခ်၊ သောရ်နှင့် ကျွန်တော့်အနီးရှိ သစ်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ကိုးရက်” ဟု သူ ပြောသည်။
ဘရန်နော့ခ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“စကားန်ရဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ကင်းလှည့်ချိန်လေ” ဟု ဘရူနီက ရှင်းပြသည်။ “ဒီကနေ ကိုးရက်မြောက်နေ့ညမှာ။ သူနဲ့အတူ နောက်ထပ် သုံးယောက်ပေါ့။ အရွက်တွေကို သယ်ခွင့်ပြုထားတဲ့၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသား ဧရာမလူသားတွေ။” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “အဲဒီသုံးရက်အတွင်းမှာ သူတို့ပဲ အိမ်မှာ ကင်းစောင့်နေကြမှာ။”
“ပြီးရင်ရော” ဟု သောရ်က မေးသည်။
“ပြီးရင် သူတို့က တံခါးဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်” ဟု ဘရူနီက ပြောသည်။ “ဒါက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်တွေထဲက တစ်လုံး မဟုတ်ဘူး။ ဆာတာရဲ့ အိမ်။ သာမန်သော့ခတ်ထားတာမျိုးပဲ။ ကင်းစောင့်တွေက သော့ကို ကိုင်ထားတာလေ။” သူ ဘရန်နော့ခ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “စကားန်က ပြောတယ်၊ သူမ လိုလိုလားလား ရှိရင် သူတို့နဲ့အတူ ထွက်လာလိမ့်မယ်တဲ့။”
ဘရန်နော့ခ်၏ လက်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီ ရောက်သွားသည်။
အရွက်ဆီသို့ပေါ့။
“စစ်တပ်ကရော” ဟု သောရ်က မေးသည်။ “အိမ်နဲ့ မြစ်ကြားထဲမှာလေ။”
ဘရူနီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အဲဒါက ခက်ခဲတဲ့အပိုင်းပဲ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ တစ်ရက်စာ လမ်းလျှောက်ရမှာ။ ဆာတာရဲ့ စခန်းတွေက မြစ်တစ်လျှောက် မိုင်ပေါင်းများစွာ နေရာယူထားတာ။ သူတို့ကို မမြင်ဘဲ ဖြတ်သွားဖို့ လမ်းမရှိဘူးလို့ စကားန်က ပြောတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ဘယ်လို—”
“စကားန် ပြောတာကတော့” ဟု ဘရူနီက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။ “ဧရာမလူသားတွေက ဆာတာရဲ့ စခန်းတွေကို နေ့တိုင်း ဖြတ်လျှောက်နေကြတာပဲတဲ့။ သစ်လုံးတွေ သယ်လာတယ်၊ ရိက္ခာတွေ သယ်လာတယ်၊ ဒဏ်ရာရသူတွေကို သယ်လာကြတယ်။” သူ ဘရန်နော့ခ်ကို ကြည့်သည်။ “ဧရာမလူသားတစ်ယောက် ဘာတစ်ခုခု သယ်လာတာကို ဘယ်သူမှ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်မကြည့်ကြဘူး။”
ဘရန်နော့ခ် သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူမကို သယ်သွားမယ်” ဟု သူ ပြောသည်။ “အပြင်ကို။ စစ်တပ်ကြားထဲကနေ။”
“အိတ်အိတ်နဲ့ပေါ့” ဟု ဘရူနီက ဆိုသည်။ “သစ်လုံးတွေလိုမျိုး၊ ရိက္ခာတွေလိုမျိုးပေါ့။” သူ ခဏရပ်သည်။ “စကားန်က ပြောတယ်၊ သူမက အရမ်းသေးတယ်တဲ့။ ဧရာမလူသားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး သေးတယ်လေ။ ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သောရ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ငါတို့က စစ်သားတွေကို အစားအသောက်အိတ်ထဲ ထည့်မသယ်ဘူး” ဟု သူမက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ရေတွက်ရတာ မေ့သွားအောင်လည်း မျှော်လင့်မထားဘူး။”
သူမ အဲဒီစကား ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် မှတ်မိသည်။ ဆယ့်တစ်ယောက်မတိုင်ခင်၊ မြေပုံအခန်းထဲမှာပေါ့။
ဘရူနီ သူမကို ကြည့်သည်။
“သူမက စစ်သား မဟုတ်ဘူး” ဟု သူ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ဒါက အစားအသောက်အိတ်လည်း မဟုတ်ဘူး။ အိမ်ကို တစ်ခုခု သယ်လာတဲ့ ဧရာမလူသားတစ်ယောက်ပဲ။” သူ ဘရန်နော့ခ်ကို ကြည့်သည်။ “ဆောင်းဦးပေါက်ချိန်လေ။ အရာအားလုံးကို စုသိမ်းကြတယ်။ ဆောင်းရာသီမတိုင်ခင် အိမ်ကို ပြန်သယ်ကြတာ။” သူ ခဏရပ်သည်။ “စကားန်က ပြောတယ်၊ သူမ ဒါကို သဘောကျလိမ့်မယ်တဲ့။ သူမ ရယ်မောလိမ့်မယ်လို့ သူ ပြောတယ်။”
ဘရန်နော့ခ် အချိန်အတော်ကြာ ဘာမှ မပြောပေ။
သူသည် လက်ဇန်ဒါစခန်း၏ အစွန်းရှိ သစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မီးလောင်ထားသော တောအုပ်၏ မှောင်မည်းနေသော လိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချောင်းကူးနေရာကို ငေးကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ အင်္ကျီထဲကို လက်နှိုက်ပြီး စိမ်းလန်းတဲ့ အရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူ အရွက်ကို လမင်းကြီးဆီသို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။
စာလုံးနှစ်လုံးက အရွက်ကြောတွေကြားမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ငါ သိတယ်။
“ကိုးရက်” ဟု ဘရန်နော့ခ်က ဆိုသည်။
“ကိုးရက်” ဟု ဘရူနီက ထောက်ခံသည်။
“ပြီးရင် မြစ်ဆီကို တစ်ရက် လမ်းလျှောက်ရမယ်။”
“တစ်ရက် လမ်းလျှောက်ရမယ်။”
“ပြီးရင် ချောင်းကူးနေရာ။”
ဘရူနီ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးရင် ချောင်းကူးနေရာပေါ့” ဟု သူ ပြောသည်။ “ငါတို့ အဲဒီမှာ စောင့်နေကြမယ်။”
ဘရန်နော့ခ် သူ့ကို ကြည့်သည်။
“စကားန်က လိုက်လာမှာလား” ဟု သူ မေးသည်။ “ပြီးရင်ပေါ့။ သူမနဲ့အတူလေ။”
ဘရူနီ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို မေးကြည့်တယ်” ဟု သူ ပြောသည်။ “သူက မသိဘူးလို့ ပြောတယ်။” ဘရူနီ သူ့သံမဏိလက်တွေကို ကြည့်သည်။ “သူက ဆာတာနောက်ကို ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် လိုက်ခဲ့တာ၊ သူ့ထက်ကြီးတဲ့သူ မရှိလို့တဲ့။ အခုတော့ သူ ထက်ကောင်းတဲ့သူ ရှိမရှိ မသေချာသေးဘူးလို့ ပြောတယ်။”
သောရ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ကုန်းမြင့်အစွန်းဆီ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ချောင်းကူးနေရာကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူ့ကို ပြသပေးလိုက်မယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ မနက်အရုဏ်တက်ချိန်မှာ ဂရေးကိပ်ကို ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ဘရန်နော့ခ် ဥယျာဉ်ဆီ တန်းသွားသည်။
သူသည် သစ်တော်သီးပင်အောက်ရှိ ခုံတန်းလျားတွင်၊ ဟာလွန်၏ မီးအိမ်အောက်၌ ထိုင်ကာ စိမ်းလန်းတဲ့ အရွက်ကို ထုတ်ပြီး ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
တစ်နာရီအကြာတွင် ကျွန်တော် သူ့ကို သွားကြည့်သည်။
သူ အိပ်ပျော်နေသည်။ ထိုင်လျက်သားပဲ။ ခေါင်းက သစ်တော်သီးပင်စည်ပေါ် မှီလျက်သားပေါ့။
အရွက်က သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ရှိနေဆဲ။
ပြီးတော့ သူ့အထက်၊ သစ်တော်သီးပင်ရဲ့ အောက်ဆုံးအကိုင်းအခက်မှာ၊ နှင်းခဲကျပြီးကတည်းက ဘာမှ မပေါက်တော့တဲ့ နေရာမှာ—
အဖူးတစ်ဖူး။
သေးငယ်တယ်၊ စိမ်းလန်းတယ်၊ တင်းကျပ်စွာ ပွင့်နေတယ်။
ပထမဆုံး အဖူး။
ဆောင်းရာသီ အလယ်မှာပေါ့။
ကျွန်တော် အဲဒီအဖူးကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဝမ်ဟီးလ်ဆီ သွားရှာသည်။ သူမ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ သိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိပြီး သူမက သူမ မပြောခင်မှာ လက်ဖက်ရည် အရင်သောက်ဖို့ ပြောလိမ့်မယ်လို့လည်း ခန့်မှန်းမိသည်။
သူမ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမ လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပေါင်မုန့်ပန်းကန်ကို ချပေးသည်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်စားပွဲ၌ ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“အဖူးတစ်ဖူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “သစ်တော်သီးပင်ပေါ်မှာ။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ဆောင်းရာသီမှာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဝမ်ဟီးလ် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကိုရာက အရာတွေကို အမြဲတမ်း ပြန်သယ်လာပေးတတ်သူပဲ” ဟု သူမ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။ “သီးနှံတွေ၊ အရွက်တွေ၊ လူတွေပေါ့။ အေးစက်စက် အချိန်တွေ မရောက်ခင်မှာ စုသိမ်းစရာ ရှိသမျှ အကုန်ပေါ့။” သူမ မီးဖိုချောင်ပြတင်းပေါက်ကနေ ဥယျာဉ်ဘက်ကို ငေးကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဆောင်းဦးဆိုတာ အဆုံးသတ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမယ့်အရာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ မြေပြင်ပေါ် ကြွေကျသွားတဲ့ အစေ့တွေ၊ နှင်းတွေအောက်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အရာတွေပေါ့။”
“နွေဦးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ဝမ်ဟီးလ် အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“သူမက အရွက်တွေကိုပဲ ပို့နေတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “သူမ ကိုယ်တိုင်ကို ပို့နေတာ။ တစ်နေ့ကို နည်းနည်းစီပေါ့။ မနက်တိုင်းမှာလေ။” သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ ဘရန်နော့ခ်က သူမကို စောင့်ရင်း အဲဒီသစ်ပင်အောက်မှာ နှစ်ပတ်တိုင်တိုင် ထိုင်နေခဲ့တာ။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီသစ်ပင်က—”
“သစ်ပင်က တုံ့ပြန်နေတာပါ” ဟု ဝမ်ဟီးလ်က ဆိုသည်။ “မြေပြင်က လီရီယန်ကို တုံ့ပြန်သလိုမျိုး၊ စမ်းရေတွင်းက သူမရဲ့ အမေကို တုံ့ပြန်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။” သူမ ကျွန်တော့်ခွက်ထဲ လက်ဖက်ရည် ထပ်ဖြည့်ပေးသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ပထမခွက်ကိုတောင် မသောက်ရသေးပေ။ “တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်နေတဲ့ အရာတွေဆိုတာ သူတို့ဆီကို ဦးတည်ပြီး ကြီးထွားလာတတ်ကြတယ်။”
ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ကို ကြည့်သည်။
ပေါင်မုန့်ကို ကြည့်သည်။
တည်ငြိမ်နွေးထွေးစွာ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲက မီးကို ကြည့်သည်။
“ကိုးရက်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ကိုးရက်” ဟု ဝမ်ဟီးလ် ထောက်ခံသည်။
သူမ ပေါင်မုန့်ပန်းကန်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ပိုနီးအောင် ရွှေ့ပေးသည်။
“စားပါ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “မင်း အားရှိဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဘရန်နော့ခ်လည်း အတူတူပဲ။” သူမ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ “ဒီည ငါ ငါးချက်ပြုတ်လိုက်မယ်။ အက်ဗလင်ကတော့ စားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘရန်နော့ခ်ကတော့ နိုးလာတဲ့အခါ နွေးနွေးထွေးထွေး တစ်ခုခု လိုလိမ့်မယ်။”
သူမ မီးဖိုဆီ ပြန်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမ တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုလိုက်သည်။
မီးက တည်ငြိမ်သွားသည်။
အပြင်ဘက်၊ ဥယျာဉ်ထဲတွင်၊ သစ်တော်သီးပင်အောက်၌ ဘရန်နော့ခ်သည် ပေါင်ပေါ်တွင် စိမ်းလန်းတဲ့ အရွက်ကို တင်လျက်၊ ခေါင်းပေါ်တွင် နွေဦး၏ ပထမဆုံးအဖူးလေး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လန်းလာသည်ကို မသိရှာဘဲ ဆက်လက် အိပ်ပျော်နေလေတော့သည်။