အခန်း (၄၃၇) - တံတားဦးမှ ဘရူနီ
နံနက်စာမစားမီတွင် အော်ရီလီယာက အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
သူမကို လာခေါ်စရာပင် မလိုခဲ့ပေ။ ကျွန်တော် နိုးလာချိန်တွင် အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်နားရှိ ကုလားထိုင်၌ သူမ ထိုင်နေနှင့်ပြီ။ နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထိုးကျလာပြီး သူမ၏လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် ယှက်တင်ထားသည်။
အက်ဗလင်က အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။
အက်ဒီယာနာလည်း အိပ်ပျော်နေသည်။
အော်ရီလီယာက အခန်းတစ်ဖက်စောင်းမှ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဝမ်ဟီးလ်ဒ်” ဟု သူမက တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထထိုင်လိုက်သည်။
“သူမက မင်းကို ပြောပြလိုက်တာလား”
“သူမက မီးဖိုချောင်ထဲက မီးကို ပြောပြတာ” အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေသည်။ “မီးဖိုချောင်မီးကမှတစ်ဆင့် ကျွန်မအခန်းထဲက မီးဖိုကို ပြောပြလိုက်တာပေါ့။ မီးဖိုတွေဆိုတာ ကောလာဟလတွေကို သိပ်ကြိုက်တာ။ အမြဲတမ်းလည်း ဒီလိုပဲလေ” သူမက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ “သင့်တော်မယ့်အချိန် ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မ ချက်ချင်း လာခဲ့တာ။ အခုဆိုရင် ဒါဟာ သင့်တော်တဲ့အချိန် ဟုတ်မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ဖို့ ဒီမှာ ထိုင်စောင့်နေတာ တစ်နာရီတောင် ရှိပြီ”
အက်ဗလင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ အော်ရီလီယာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အို” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ” အော်ရီလီယာက နူးညံ့စွာ နှုတ်ဆက်သည်။ “လုပ်ခွင့်ပြုမလား”
သူမ အချိန်အကြာကြီး မယူလိုက်ပေ။
အိပ်ရာအစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ လက်ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ချောင်းများတစ်ဝိုက်တွင် အက်ဒီယာနာကို စတင်စစ်ဆေးစဉ်ကကဲ့သို့ပင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကုသပေးသည့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အက်ဒီယာနာ နိုးလာသည်။ သူမသည် အက်ဗလင်၏ တစ်ဖက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေရင်း သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ခဏအကြာတွင် အော်ရီလီယာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးနေသည်။
“တစ်ယောက်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အရမ်းသေးငယ်တယ်။ အရမ်းကို အသစ်စက်စက်လေးပါ။ ကျန်းမာရေး အလွန်ကောင်းတယ်”
အက်ဗလင်သည် မနေ့ညကတည်းက အောင့်ထားခဲ့ဟန်တူသော အသက်ရှူသံကို ထုတ်လိုက်သည်။
“သေချာရဲ့လား”
“သေချာပါတယ်။”
“နှစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား”
အော်ရီလီယာက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“နှစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ယောက်တည်းပါ” သူမသည် အက်ဗလင်၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် လက်တင်ထားဆဲဖြင့် ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့…”
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ စိုးရိမ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ စူးစမ်းချင်စိတ် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” အက်ဗလင်က မေးသည်။
အော်ရီလီယာ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများတစ်ဝိုက်ရှိ အလင်းရောင်များ ပိုမိုတောက်ပလာကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သူမ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မျက်ရည်များ စိုစွတ်နေသည်။
“မင်းရဲ့ အမြွှာနှစ်ယောက်က မီးနဲ့ ရေခဲနဲ့ အတူတူ ရောက်လာတာလေ” သူမက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “မီးပွားလေးတွေပေါ့။ မင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးကတည်းက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ခံစားမိတယ်။ သန်မာတယ်။ တောက်ပတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမြဲတွဲခိုနေကြတယ်”
“ဒါဆို ဒီတစ်ယောက်ကရော”
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ယောက်ကတော့ နွေးထွေးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ပူလောင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ နွေးထွေးနေတာ။ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ညလုံး ထိုင်စောင့်နေတဲ့အခါ အခန်းထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နွေးထွေးမှုမျိုးပေါ့” သူမ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ “ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ ကလေးဆီမှာ ဒီလိုမျိုး ခံစားရဖူးတာ တစ်ခါမှ မရှိသေးဘူး”
အက်ဗလင်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“မီးအိမ်လေးနဲ့ တူတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မ ပြောသားပဲ”
ထိုနေ့တွင် ကလေးတွေကို ကျွန်တော်တို့ မပြောပြဖြစ်ကြသေးပေ။
အက်ဗလင်က စောင့်ဆိုင်းချင်နေသည်။ အချိန်အကြာကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။ တစ်ပတ်လောက်ပေါ့။ သူမကိုယ်သူမ ပိုပြီး ယုံကြည်မှုရှိလာတဲ့အထိ၊ ပြီးတော့ ဂရေးကိပ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကိစ္စတွေက ကလေးအသစ်တစ်ယောက်အကြောင်းနဲ့ ရောထွေးမသွားရအောင် ငြိမ်သက်သွားတဲ့အထိ စောင့်ချင်တာဖြစ်သည်။
“သူတို့ ဒေါသထွက်ကြလိမ့်မယ်” အက်ဒီယာနာက ပြောသည်။
“ပြောပြရင်လည်း ဒေါသထွက်မှာပဲ၊ မပြောပြရင်လည်း ဒေါသထွက်မှာပဲ” အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “အနည်းဆုံးတော့ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ပတ်လောက်တော့ အေးအေးဆေးဆေး နေရမှာပေါ့”
အက်ဒီယာနာက ဒါကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
“ဂယ်ရစ်က ဘာလို့ သူ့ခွင့်ပြုချက် မတောင်းတာလဲဆိုပြီး မေးလိမ့်မယ်”
“ဂယ်ရစ်ကတော့” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ရိုဒရစ်နဲ့ပဲ သွားပြောခိုင်းလိုက်”
နှစ်ရက်အကြာတွင် အိုင်ဆိုလ်ဒေး မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူမသည် တံခါးဝတွင် နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။
တိုဘင်သည် နှစ်ညဆက်တိုက် အိပ်စက်ခြင်းမရှိဘဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းမြေပုံများတွင် ပြထားသည့် ကမ်းရိုးတန်းလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ခိုလှုံရာနေရာအားလုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လေးဆယ်က မုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်စဉ်ကတည်းက စွန့်ပစ်ခံထားရသော ငါးဖမ်းရွာများနှင့် ကျောက်ဆောင်များကြားတွင် နေရာပေါင်း ၃၄ ခု ရှိသည်။
မေရီက သူ့ကို မှတ်တမ်းရုံထဲတွင် အခန်းတစ်ခုနှင့် မီးအိမ်တစ်ခု ပေးထားကာ အလုပ်မပြီးမချင်း အပြင်မထွက်ရဟု မှာထားသည်။
သူ အပြင်နှစ်ကြိမ်သာ ထွက်ခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်မှာ အက်ဒီလိုင်းကို အစိမ်းရောင်စာရင်းအင်းစာအုပ်ထဲက ကော်လံတစ်ခုအကြောင်း မေးရန်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ်မှာတော့ အိုင်ဆိုလ်ဒေးကို ဘယ်သူမှ မကြားသင့်သည့် ရေတွက်ခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းတစ်ခု မေးရန်ဖြစ်သည်။
သူ တတိယအကြိမ် အပြင်ထွက်လာသောအခါ မြေပုံတစ်ခု ပါလာသည်။
ခိုလှုံရာနေရာ ၃၄ ခုကို အနီရောင်ဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည်။ တစ်ခုချင်းစီ၏ ဘေးတွင် အမည်များ ရေးထားသည်။ ထိုနေရာကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည့် ရွာနာမည်များနှင့် ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများတွင် ပါရှိသည့်အတိုင်း မီးအိမ်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သူ၏ အမည်များ ဖြစ်သည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒေးသည် မြေပုံကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း နာမည်တွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ” သူမက ဆိုသည်။
“တချို့တော့ တွေ့တယ်” တိုဘင်က ပြောသည်။ “အားလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
တိုဘင်က သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မီးထွန်းတဲ့အခါ ဘယ်သူတွေက အရင်က သုံးခဲ့လဲဆိုတာ သိထားသင့်လို့ပါ”
အိုင်ဆိုလ်ဒေးက သူ့ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
သို့သော် သူမ မြေပုံကို ယူကာ ခေါက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်နားရှိ အင်္ကျီအတွင်းထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။
ထိုနေ့မှ သုံးရက်အကြာတွင် ဟာလီမာနှင့် ဗော့စ်တို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ပယ်ရင်က ဗော့စ်အတွက် တုတ်အသစ်တစ်ခု လုပ်ပေးထားသည်။
ဒါက တုတ်ရိုးရိုးမဟုတ်ပေ။ ဗော့စ်၏ အရပ်နှင့် တူလောက်အောင် ရှည်လျားသော တုတ်ကောက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အက်ရှ်သစ်သားတုံးတစ်တုံးတည်းမှ ထွင်းထုထားပြီး သူ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် လက်ကိုင်ကို ပုံဖော်ပေးထားသည်။ ထိပ်ဖျားတွင် ပယ်ရင်က သံကွင်းငယ်လေးတစ်ခု တပ်ဆင်ပေးထားပြီး ထိုကွင်းမှ ခေါင်းလောင်းငယ်လေးတစ်ခု ဆွဲထားသည်။
ဗော့စ်က ထိုတုတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ ဘာလဲ”
“ခေါင်းလောင်းလေ” ပယ်ရင်က ပြောသည်။
“ငါလည်း မြင်ပါတယ်။”
“တံခါးခေါက်ဖို့လေ” ပယ်ရင်က ဆိုသည်။ “ခင်ဗျားက တံခါးမရှိရင်တောင် အမြဲ ခေါက်တတ်တာပဲ။ ဒါနဲ့ ခေါက်ရင် ကောင်းမယ်လို့ ထင်လို့ပါ” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “လီသန်ရဲ့ ခေါင်းလောင်းကနေ စိတ်ကူးရတာပါ”
ဗော့စ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် တုတ်ကို ယူကာ ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်လာသည်။
အေးစက်သော နံနက်ခင်းလေထုထဲတွင် ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံလေးတစ်ခု။
ဗော့စ်သည် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမျှ မပြောပေ။
ထို့နောက် သူက စူးရဲစွာဖြင့် “လက်ကိုင်က ထူလွန်းတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ပယ်ရင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက အတိအကျပဲလေ”
“ထူလွန်းတယ်လို့”
“မထူပါဘူး”
“ဒါဆို ခေါင်းလောင်းက စောင်းနေတာ”
ပယ်ရင် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။
သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော အယ်လ်ဒရင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ဗော့စ်က သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ခန့်ညားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဟာလီမာနှင့်အတူ တံခါးပေါက်မှ ထွက်သွားခဲ့ရာ သူ လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ခေါင်းလောင်းသံက တိုးညင်းစွာ မြည်ဟည်းနေတော့သည်။
ထိုညတွင် ဘရူနီသည် မြစ်ကူးလမ်းသို့ သွားသည်။
သောရ်နှင့် ကျွန်တော်တို့သည် လက်ဇန်းဒါး၏ စခန်းအထိ သူနှင့်အတူ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
စခန်းသည် မြစ်အထက်နားရှိ ကုန်းမြင့်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ တဲများ၊ ထမင်းချက်သည့် မီးဖိုများနှင့် မြင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လမင်း၏အလင်းရောင်အောက်တွင် မြစ်ကူးလမ်းကို မြင်နေရသည်။ ထိုနေရာတွင် မြစ်ရေပြင်သည် ကျယ်ပြန့်ပြီး ရေတိမ်ကာ ရေစီးသန်သည်။ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ဆာတာ၏ တပ်ဖွဲ့များ၏ မီးတောက်များကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
ရာပေါင်းများစွာ ရှိသည်။
မီးလောင်ထားသော တောအုပ်၏ တောင်စောင်းများတစ်လျှောက်တွင် မီးဖိုထဲမှ မီးသွေးခဲများကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေသည်။
လက်ဇန်းဒါးသည် စခန်းအစွန်းတွင် ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့သည်။
သူသည် ဘရူနီကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သောရ်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“တစ်ယောက်တည်းလား” ဟု သူက မေးသည်။
“တစ်ယောက်တည်းပါ” ဘရူနီက သဘောတူသည်။
“မြစ်ထဲကိုလား”
“မြစ်ထဲကိုပဲ”
လက်ဇန်းဒါးက သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ဧရာမလူသားတစ်ယောက် ရေနစ်သေသွားရင် ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို အရမ်း ဒေါသထွက်မှာပဲ”
“ကျွန်တော် ရေမနစ်ပါဘူး” ဘရူနီက ပြောသည်။ “မြစ်ကူးလမ်းက ခါးလောက်ပဲ ရှိတာပါ”
“မင်းအတွက်တော့ပေါ့”
“ကျွန်တော့်အတွက်ပေါ့” ဘရူနီက ထပ်လောင်းပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ကုန်းမြင့်ပေါ်မှ ကြည့်နေကြသည်။
သောရ်၊ ကျွန်တော်၊ လက်ဇန်းဒါးနှင့် သူ၏ အရာရှိအချို့။ ကျွန်တော်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် ဘရူနီသည် မြစ်ကမ်းပါးသို့ လျှောက်သွားကာ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ မီးတောက်များကို ကြည့်ရင်း ခဏတာ ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ရေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။
ရေသည် သူ၏ ဒူးဆစ်အထိ ရောက်သည်။ ပေါင်အထိ၊ ထို့နောက် ခါးအထိ ရောက်သွားသည်။
သူသည် မြစ်ကူးလမ်း၏ အလယ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
လရောင်အောက်တွင် ရေစီးသန်သန်များ သူ့ပတ်လည်တွင် စီးဆင်းနေစဉ် သူသည် သတ္တုလက်ချောင်းများကို ဘေးသို့ချထားလျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
သူသည် လက်နက်ကို မြှောက်မပြခဲ့ပေ။ စိန်ခေါ်သံလည်း မအော်ခဲ့ပေ။
သူသည် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို စတင်သီဆိုသည်။
ဘရူနီ သီချင်းဆိုသည်ကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါ။
သူ သီချင်းဆိုတတ်မှန်းလည်း မသိခဲ့ပါ။
ဒါဟာ ကျွန်တော် သိထားတဲ့ သီချင်းမျိုး မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော် သိတဲ့ ဘာသာစကားနဲ့လည်း မဟုတ်ပါ။ အသံက နိမ့်ကျပြီး နက်ရှိုင်းကာ နှေးကွေးသည်။ တောင်တန်းတွေသာ သီချင်းဆိုတတ်ပါက တောင်တန်းကြီးတွေရဲ့ အောက်ခြေထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာမယ့် အသံမျိုး ဖြစ်သည်။
ထိုအသံသည် ရေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ မီးတောက်များ တုန်ခါသွားသည်။
မီးတောက်များကြားတွင် အရိပ်များ လှုပ်ရှားနေသည်။
ကြီးမားသော အရိပ်များ။
ဧရာမလူသားများ။
မြစ်ကူးလမ်း၏ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် သူတို့ ပေါ်လာသည်။ ငါးယောက်။ ပြီးတော့ ဆယ်ယောက်။ နောက်ထပ်လည်း အများအပြားပင်။ သူတို့သည် လရောင်အောက်တွင် မြစ်ကမ်းပါး၌ ရပ်တည်နေကြပြီး မြစ်အလယ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်ကာ သီချင်းဆိုနေသည့် ဧရာမလူသားကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
သောရ်၏လက်သည် မြို့လ်နီယာ (Mjölnir) ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“မလုပ်နဲ့” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် လက်နက်ကို မထုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ၏လက်ကိုလည်း အဝေးသို့ မရွှေ့လိုက်ပါ။
ဘရူနီ သီချင်းဆိုခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
နောက်ဆက်တွဲ ပေါ်ပေါက်လာသည့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ကြာရှည်လှသည်။
ထို့နောက် တစ်ဖက်ကမ်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
နက်ရှိုင်းသည်။ ကြမ်းတမ်းသည်။ ဘရူနီ သီဆိုခဲ့သည့် ဘာသာစကားအတိုင်းပင်။
ဘရူနီ ပြန်ဖြေသည်။
ထိုအသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခေါ်ပြန်သည်။
ဘရူနီလည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် အတော်ကြာအောင် ဖြစ်ပျက်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မလှုပ်ရှားကြ။ ဘရူနီက မြစ်ကူးလမ်းအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး ဧရာမလူသားများက တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ရပ်ကာ သူတို့၏ အသံများက ရေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ အပြန်အလှန် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
လက်ဇန်းဒါးက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ကိုယ်ကိုယိမ်းလိုက်သည်။
“သူတို့ ဘာပြောနေကြတာလဲ ဆိုတာ သိလား”
“မသိဘူး”
သောရ်၏လက်သည် မြို့လ်နီယာပေါ်မှ မခွာသေးပေ။
“နည်းနည်းတော့ သိတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သိပ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နားလည်လောက်တော့ ရှိတယ်”
“ပြီးတော့ကော”
သောရ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူက ဘယ်သူလဲလို့ မေးနေတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူ့နာမည်ကို ပြောပြလိုက်တယ်။ ဘရူနီတဲ့။ တံတားရဲ့ ဘရူနီပေါ့။ သူက ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း လာရတာလဲလို့ မေးတော့ သူက စကားပြောဖို့ လာတာလို့ ပြန်ဖြေတယ်”
“အခုကော”
သောရ် နားစွင့်နေသည်။
“အခုတော့ သူတို့ အချင်းချင်း ငြင်းခုံနေကြတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “နားထောင်သင့်၊ မသင့် ဆိုတာကိုပေါ့”
တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ဧရာမလူသားများထဲမှ တစ်ဦးသည် မြစ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။
သူသည် ဘရူနီထက် ပိုကြီးသည်။ အများကြီး ပိုကြီးသည်။ မီးခိုးရောင် အသားအရေနှင့် ပခုံးကားကား၊ ကျောတွင် တုတ်တစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှ မေးရိုးအထိ ရှည်လျားသော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိသည်။
သူသည် မြစ်ကူးလမ်းထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။
ရေသည် သူ၏ ဒူးဆစ်အထိ ရောက်သည်။ ပေါင်အထိ၊ ထို့နောက် ခါးအထိ ရောက်သွားသည်။
သူသည် ဘရူနီနှင့် သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
ဧရာမလူသားနှစ်ဦးသည် လရောင်အောက်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှ သောရ်သည် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူပဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကဲရိုးတော (Carrow Tor) က တစ်ယောက်။ သူ့တုတ်ကို ချထားခဲ့တဲ့ သူပဲ”
သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောကြသည်။
အခုတော့ အော်ဟစ်နေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောနေကြသည်။ ရေစီးကြောင်းများကြားတွင် မြစ်အလယ်၌ ရပ်ကာ ဧရာမလူသားနှစ်ဦး စကားပြောနေကြပြီး ကျွန်တော်တို့ကတော့ သူတို့ ဘာပြောနေမှန်း မကြားရပေ။
လမင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
တစ်ဖက်ကမ်းရှိ မီးတောက်များလည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။
တစ်ခါတွင် ဧရာမလူသားကြီးက အသံကို မြှင့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်က ကျောပေါ်ရှိ တုတ်ဆီသို့ ရောက်သွားရာ သောရ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
ဘရူနီ မလှုပ်ရှားပေ။
သူသည် သတ္တုလက်ချောင်းများကို ဘေးသို့ချထားလျက် ထိုဧရာမလူသားကြီးကို မော့ကြည့်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
ကြာရှည်သော အချိန်တစ်ခုအပြီးတွင် ဧရာမလူသားကြီး၏ လက်သည် တုတ်ပေါ်မှ ပြန်လည် လျောကျသွားသည်။
သူတို့ ဆက်လက် စကားပြောနေကြသည်။
မိုးလင်းခါနီးအချိန်တွင် ဘရူနီ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူသည် မြစ်ကူးလမ်းထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ ရေစက်များက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စီးကျနေသည်။ မီးခိုးရောင် အလင်းရောင်အောက်တွင် မြင်ရသော သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
သူသည် ကျွန်တော်တို့ ရပ်နေသည့် ကုန်းမြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။
သူ ဘာမှ မပြောသေးပေ။ လက်ဇန်းဒါး၏ စခန်းအစွန်းရှိ လဲကျနေသော သစ်လုံးတစ်ခုပေါ်တွင် လေးလံစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ သတ္တုလက်များကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
သောရ်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
ဘရူနီ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ့နာမည်က စကန်း (Skarn) တဲ့” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောသည်။
“ကဲရိုးတောက တစ်ယောက်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်၊ ကဲရိုးတောက တစ်ယောက်ပဲ” ဘရူနီက သူ၏ သတ္တုလက်ချောင်းများကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ ဆာတာ (Surtr) နဲ့အတူ ရှိနေတာ ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ ဆာတာက သူ့ရွာကို မီးရှို့လိုက်ကတည်းကပေါ့။ သူ့မိသားစု တစ်စုလုံးကိုလေ” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “သူ ဆာတာ နောက်ကို လိုက်ခဲ့တာ သူ့ထက် ပိုကြီးတဲ့သူ မရှိတော့လို့တဲ့”
“အခုကော”
ဘရူနီ သောရ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အခု သူ မင်းကို မြင်သွားပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ ငါ့ကိုလည်း မြင်တယ်။ အခုတော့ သူ အရင်လို မသေချာတော့ဘူး”
“အိမ်တော်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဘရူနီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူ သိတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒီဘက်ကမ်းက လူတိုင်း သိကြတယ်။ ဆောင်းဦးလေဒီ (Autumn lady) ကို ဖမ်းထားတဲ့ အိမ်တော်ကိုလေ”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်။
“ဘယ်မှာလဲ”
“မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်နက်နက်ထဲမှာ။ မြစ်ကနေ တစ်ရက်စာ လမ်းလျှောက်ရတဲ့ နေရာ။ ဆာတာက ဧရာမလူသားတွေကို အဲဒီမှာ ထားထားတာ။ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာလေ” ဘရူနီ ခဏရပ်သည်။ “စကန်းက အဲဒီအစောင့်အဖွဲ့ထဲမှာ နှစ်ခါ ပါခဲ့ဖူးတယ်”
“သူမက… အသက်ရှင်သေးလား”
“ရှင်တယ်” ဟု ဘရူနီက ပြောသည်။ “စကန်း ပြောတာတော့ သူမ အသက်ရှင်သေးတယ်တဲ့။ သူမက အစောင့်တွေကို စကားမပြောဘူး။ အစားလည်း သိပ်မစားဘူး” သူ တွန့်ဆုတ်နေသည်။ “ဒါပေမဲ့ နေ့တိုင်း သူမ ထူးဆန်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်တယ်”
“ဘာလုပ်တာလဲ”
ဘရူနီ သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“သူမက အရွက်တစ်ရွက် ပေးတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြ။
“မနက်တိုင်းပဲ” ဘရူနီက ပြောသည်။ “သူမကို အစားအစာ ပေးတဲ့အခါ အစောင့်တစ်ယောက်ယောက်ကို အရွက်တစ်ရွက် ပေးတယ်။ အနီရောင် ဒါမှမဟုတ် ရွှေရောင် ဒါမှမဟုတ် လိမ္မော်ရောင်ပေါ့။ ဆောင်းဦးအရောင်တွေပဲ” သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဆောင်းရာသီ အလယ်မှာပေါ့။ ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် ဘာမှ မပေါက်ရောက်တော့တဲ့ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာလေ”
“သူမက အဲဒီအရွက်တွေကို ဘယ်က ရတာလဲ” သောရ်က မေးသည်။
“စကန်းလည်း မသိဘူး။ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ သူမဆီမှာ အမြဲ ရှိနေတာ။ မနက်တိုင်း အရွက်တစ်ရွက်စီပေါ့” ဘရူနီ ခဏရပ်သည်။ “ပြီးတော့ သူမက အစောင့်ကို အဲဒီအရွက်ကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြောတယ်တဲ့။ အပြင်ဘက်မှာ။ လေထဲကိုပေါ့”
“သူတို့က လွှတ်ပေးကြလား”
ဘရူနီ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“စကန်းက ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းကတော့ အရွက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်တဲ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မှော်အတတ်တစ်ခုခုများလားလို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူက အရွက်ကို ချေမွပြီး မီးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်” ဘရူနီ သူ၏ သတ္တုလက်ချောင်းများကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ “နောက်တစ်နေ့ မနက်ကျတော့ သူမက နောက်ထပ် အရွက်တစ်ရွက် ထပ်ပေးပြန်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထပ်ပြောတယ်”
“အဲဒီနောက်ပိုင်းကော”
“သူ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်” ဘရူနီက ပြောသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး။ သူမက သူ့ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်က သူ့အမေ သူ့ကို ငယ်ငယ်က ကြည့်ဖူးတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ တူတယ်တဲ့။ သူ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိပြီး သူ့အမေက သူ နားလည်လာဖို့ စောင့်နေတဲ့ အကြည့်မျိုးပေါ့”
သူ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“အဲဒီကတည်းက သူ လွှတ်ပေးနေတာပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူ အစောင့်တာဝန်ကျတိုင်းပေါ့။ မနက်တိုင်း အရွက်တစ်ရွက်ကို လေထဲ လွှတ်ပေးတယ်” သူ၏ အသံ တိုးသွားသည်။ “ပြီးတော့ တခြား အစောင့်တွေလည်း လုပ်လာကြတယ်။ အားလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ တချို့ပေါ့”
သောရ် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ကျွန်တော်လည်း ထို့အတူပါပင်။
ကျွန်တော်သည် စမ်းရေတွင်းဘေးရှိ ဥယျာဉ်တွင် ဒူးထောက်လျက် “ကျွန်မအတွက် ရပ်တည်ဖို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးတောင် မကျန်တော့ဘူး” ဟု ပြောနေသည့် ထိန်းသိမ်းသူ (Keeper) အကြောင်းကို တွေးမိနေသည်။ ဒါဟာ သူ့ဆီကို ရောက်သွားခဲ့တာပဲ။
“သတင်းစကားပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဘရန်နော့ (Brannoc) ရဲ့ နာမည်။ ညတိုင်းလေ”
ဘရူနီ ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူမက အရွက်တွေကို ပြောပြနေတာ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “စကန်း တစ်ခါ ကြားဖူးတယ်။ သူ့ကို မပေးခင်လေးမှာပေါ့။ သူမက အရွက်ကို ပါးစပ်နားမှာ ကိုင်ထားပြီး နာမည်တစ်ခု ရွတ်ပြီးမှ ပေးလိုက်တာ” သူ ခဏရပ်သည်။ “အဲဒါ ဘယ်သူ့နာမည်လဲ ဆိုတာ သူ မသိဘူး။ ဘယ်တော့မှလည်း မမေးခဲ့ဘူး”
“ပြီးတော့ ဧရာမလူသားတွေက အဲဒီအရွက်တွေကို လေထဲ လွှတ်ပေးကြတယ်ပေါ့” သောရ်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
“လေထဲကိုပေါ့” ဘရူနီက ထောက်ခံသည်။
“လမ်းမရှိဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ခိုလှုံရာလည်း မရှိဘူး။ ထိန်းသိမ်းသူအတွက် ရပ်တည်ဖို့ ကျောက်တုံးလည်း မရှိဘူး”
“ဟုတ်တယ်” ဘရူနီက ပြောသည်။
သူ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးလင်းရောင်အောက်တွင် မီးခိုးရောင်သန်းနေသည့် မီးလောင်တောကို ငေးကြည့်သည်။ နေထွက်လာသည်နှင့်အမျှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ငြိမ်းသတ်သွားသည့် ဆာတာ၏ တပ်ဖွဲ့များမှ မီးတောက်များကို ကြည့်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဧရာမလူသားတွေ ရှိနေတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မနက်တိုင်း လေထဲကို အရွက်တွေ လွှတ်ပေးနေတဲ့ လူတွေလေ” သူ ကျွန်တော့်ဘက် ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ “တစ်ခါတစ်ရံမှာ အဲဒါကပဲ လမ်းဖြစ်နိုင်တယ်”
သောရ် ထရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ကုန်းမြင့်၏ အစွန်းသို့ လျှောက်သွားပြီး မြစ်ကူးလမ်းကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
ဘရူနီ တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်ကာ သီချင်းဆိုခဲ့သည့် ထိုနေရာကိုပေါ့။
“သူ နောက်ထပ် ဘာပြောသေးလဲ” ဟု သူမ နောက်သို့ မလှည့်ဘဲ မေးသည်။
ဘရူနီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်၊ ဆောင်းဦးလေဒီအတွက် နာမည်တစ်ခုခု ရှိလားတဲ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အစောင့်တွေကတော့ သူမကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ခေါ်ကြတာတဲ့။ သူမက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး”
“မင်း ပြောပြလိုက်လား”
“ကျွန်တော် ကော်ရာ (Corra) လို့ ပြောလိုက်တယ်” ဘရူနီက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ သူမက အရွက်တွေပေါ်မှာ ဘယ်သူ့နာမည်ကို ရွတ်နေတာလဲ ဆိုတာလည်း ပြောပြလိုက်တယ်” သူ ခဏရပ်သည်။ “ဘရန်နော့က ဂရေးကိပ်မှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ တံတားဆီကတည်းက သူမကို လိုက်ရှာနေတာလို့လည်း ပြောပြတယ်။ သူ ရက်သတ္တပတ်တွေကြာအောင် ကောင်းကောင်းတောင် မအိပ်ရသေးဘူး ဆိုတာကိုပေါ့”
“ပြီးတော့ကော”
ဘရူနီ သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“စကန်း အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ သူ ပြောတယ်၊ နောက်တစ်ခါ သူ အစောင့်တာဝန် ကျရင် သူမကို ပြောပြပေးမယ်တဲ့။ အရွက်ကို လေထဲ မလွှတ်ခင်မှာပေါ့” ဘရူနီ၏ အသံသည် အလွန် တိုးညင်းနေသည်။ “သူ ကြားလိုက်တဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုတာ သူမကို ပြောပြပေးမယ်တဲ့”
ကျွန်တော်တို့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ဘရူနီသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မြင်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ သောရ်က သူ့ဘေးတွင် လိုက်ပါလာပြီး သူ လဲကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ပေးထားသည်။
သူ လဲမကျခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်ကတော့ ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီး၍ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ဘရန်နော့ကို ဥယျာဉ်ထဲတွင် တွေ့လိုက်သည်။
သူသည် ဟာလွန်၏ မီးအိမ်အောက်၊ သစ်တော်ပင်အောက်ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်နေသည်။ ထိုညက ညစာစားပွဲတုန်းက သူထိုင်ခဲ့သည့် နေရာအတိုင်းပင်။ သူ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့ကြောင်း ကေးဒရာက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။ အိပ်လည်း မအိပ်၊ အစာလည်း မစား။ ဘရူနီ မြစ်ကူးလမ်းဆီ ထွက်သွားကတည်းက သူ ဒီနေရာမှာပဲ ထိုင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်ထဲ ဝင်လာသောအခါ သူ မော့ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သူ မြင်လိုက်သည်။
သူ ထရပ်လိုက်သည်။
“သူမ အသက်ရှင်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဘရန်နော့ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။
“မြစ်ကနေ တစ်ရက်စာ လမ်းလျှောက်ရတဲ့ နေရာမှာ” ဟု ကျွန်တော် ဆက်ပြောသည်။ “မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်နက်နက်ထဲမှာ။ ဆာတာက သူမကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဧရာမလူသားတွေကို ထားထားတယ်” ကျွန်တော် ခဏရပ်သည်။ “မနက်တိုင်း သူမက အစောင့်တစ်ယောက်ယောက်ကို အရွက်တစ်ရွက် ပေးတယ်။ ဆောင်းဦးအရောင်တွေပေါ့။ ပြီးတော့ အဲဒီအရွက်ထဲကို မင်းနာမည် ရွတ်ထည့်လိုက်တယ်။ လေထဲကို လွှတ်ပေးဖို့ သူတို့ကို တောင်းဆိုတယ်”
ဘရန်နော့၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။
“သူတို့က လွှတ်ပေးကြသလား” ဟု သူ မေးသည်။
“တချို့တော့ လွှတ်ပေးကြတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အထူးသဖြင့် တစ်ယောက်ပေါ့။ စကန်းလို့ခေါ်တဲ့ ဧရာမလူသား။ သူက ရက်သတ္တပတ်တွေကြာအောင် အရွက်တွေကို လွှတ်ပေးနေခဲ့တာ”
ဘရန်နော့ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အရွက်တွေလား” ဟု သူ ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အရွက်တွေ”
“လေထဲမှာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်၊ လေထဲမှာ”
ဘရန်နော့ အပေါ်ကို မော့ကြည့်သည်။
သူ့အထက်ရှိ သစ်တော်ပင်ကို ကြည့်သည်။ အရွက်မရှိ၊ ဆောင်းရာသီ၏ အမှောင်ရိပ်သန်းနေသည်။ ဟာလွန်၏ မီးအိမ်က အမြင့်ဆုံး အကိုင်းအခက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။
“အရင်က သူမ အဲဒီလို လုပ်လေ့ရှိတယ်” ဟု သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ကဲရိုးတော (Carrow Tor) မှာတုန်းကပေါ့။ ဆောင်းဦးပေါက်ချိန်တွေမှာလေ။ သူမက အနီရောင်အရှိဆုံး အရွက်ကို ရှာပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ထွက်ခွာမယ့်သူတိုင်းကို ပေးလေ့ရှိတယ်” သူ၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်သွားသည်။ “အဲဒါက ကံကောင်းစေဖို့လို့ သူမ ပြောတယ်။ ဆောင်းဦးဆိုတာ အရာအားလုံးကို စုစည်းပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်ဆောင်တဲ့ အချိန်လို့ သူမ ပြောခဲ့တာ”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူမ အရွက်တွေကို ပို့နေတာပဲ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “မနက်တိုင်းပေါ့။ အရွက်တွေ။ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့လေ”
သူ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူ့၏ အမာရွတ်ထူထပ်သော လက်ဖဝါးများဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်လိုက်သည်။
သူ့ပခုံးများ တုန်ရီနေသည်။
ကေးဒရာက သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ မိုင်ရက်သ်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ နစ်ဆာက ခုံတန်းလျားနောက်တွင် ရပ်လျက် လက်တစ်ဖက်ကို ဘရန်နော့၏ ပခုံးပေါ် တင်ထားသည်။
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်အစွန်းတွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောခဲ့ပါ။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဘရန်နော့ လက်များကို ချလိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာတွင် မျက်ရည်စများ စိုရွှဲနေသည်။
“စကန်း” ဟု သူ ခေါ်သည်။
“သူမကို ပြောပြပေးမယ်လို့ သူ ပြောတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “နောက်တစ်ခါ သူ အစောင့်တာဝန်ကျရင်လေ။ အရွက်ကို လေထဲ မလွှတ်ခင်ပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က ကြားလိုက်ပြီဆိုတာ သူမကို ပြောပြပေးမယ်တဲ့”
ဘရန်နော့ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်တော့လဲ” ဟု သူ မေးသည်။
“မသိဘူး။ ဘရူနီလည်း မသိဘူး” ကျွန်တော် ခဏရပ်လိုက်သည်။ “မကြာခင် ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ်”
ဘရန်နော့ အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် စောင့်နေမယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ဒီနေရာမှာ။ မီးအိမ်အောက်မှာပေါ့” သူ သစ်တော်ပင်ပေါ်ရှိ ဟာလွန်၏ မီးအိမ်ကို မော့ကြည့်သည်။ “သူ သူမကို ပြောပြတဲ့အခါ ကျွန်တော် သိရမှာပဲ”
“ဘယ်လိုသိမှာလဲ”
ဘရန်နော့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သယောင် ရှိသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက အရွက်တစ်မျိုးကို ပို့ပေးလိမ့်မယ်” ဟု သူ ပြောသည်။
သူ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာသည်။
သုံးရက်အကြာတွင် ထိုအရွက် ရောက်လာသည်။
၎င်းကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြပါ။ မနက်ခင်းတွင် ဘရန်နော့အတွက် နံနက်စာ ယူလာသည့် မိုင်ရက်သ်သာ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဘရန်နော့သည် သစ်တော်ပင်အောက်ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်း တစ်ချိန်ချိန်က သူ ထိုင်လျက်သား အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ခေါင်းက ပင်စည်ကို မှီလျက်သား ဖြစ်နေသည်။
သူ့ပေါင်ပေါ်တွင်၊ ခေါက်ထားသော လက်များပေါ်တွင် အရွက်တစ်ရွက် ရှိနေသည်။
၎င်းသည် အနီရောင် မဟုတ်ပါ။ ရွှေရောင်လည်း မဟုတ်၊ လိမ္မော်ရောင်လည်း မဟုတ်ပါ။
အစိမ်းရောင် ဖြစ်သည်။
တောက်ပပြီး အသစ်စက်စက်၊ နုနယ်သော နွေဦးအစိမ်းရောင်။ ရှည်လျားသော ဆောင်းရာသီအပြီး ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသည့် အရွက်များ၏ အရောင်။ အဆုံးသတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အစပျိုးခြင်းကို ပြသသည့် အရောင်။
ဆောင်းရာသီ၏ အလယ်ဗဟိုမှာပေါ့။
လပေါင်းများစွာ ဘာမှ မပေါက်ရောက်တော့သည့် ဥယျာဉ်တစ်ခုထဲမှာလေ။
မိုင်ရက်သ်သည် ထိုအရွက်ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေမိသည်။
ထို့နောက် သူမ ဘရန်နော့ကို ဖြည်းညင်းစွာ နှိုးလိုက်သည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ထိုအရွက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ ဘာစကားမှ မပြော။
သူသည် အရွက်ကို အမာရွတ်များရှိသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဂရုတစိုက် ကိုင်မြှောက်ပြီး အလင်းရောင်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်သည်။
အရွက်ပေါ်တွင် စာများ ရေးသားထားသည်။
မှင်ဖြင့် မဟုတ်ပါ။ ထွင်းထားခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်သည်။ အရွက်၏ အကြောများမှာ အစီအစဉ်တကျ ရှိနေပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးထားမှန်း သိသာသည်။
စကားလုံး နှစ်လုံး။
ဘရန်နော့ ၎င်းကို ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် အရွက်ကို လက်ဖဝါးထဲတွင် ဂရုတစိုက် ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးကို ရင်ဘတ်ပေါ် ဖိကပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ငိုရှိုက်တော့သည်။
မိုင်ရက်သ် သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ရေးထားတာလဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ဘရန်နော့ ခေါင်းမော့မလာပါ။
“'ငါ သိတယ်' လို့ ရေးထားတယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။