အခန်း ၄၃၆ - တိုက်ပွဲ၏ အနီးအနားတွင်
ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က လူလေးဆယ်စာအတွက် လုံလောက်အောင် ချက်ပြုတ်ထားသည်။
စားပွဲဝိုင်းတွင် လူနှစ်ဆယ့်သုံးယောက် ရှိနေသည်။
သူမကတော့ ဒါကို ပြဿနာတစ်ခုလို့ မထင်ပုံရသည်။ မီးဖိုချောင်ဘေးက အခန်းငယ်လေးထဲရှိ စားပွဲရှည်ကြီး၏ အဆုံးတွင် သူမ ရပ်နေသည်။ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ခေါက်တင်ထားပြီး ခါးစည်းရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ထားလျက်။ သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ စားပွဲဝိုင်းတွင် ဝင်ထိုင်ကြသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ထိုအကြည့်သည် လူပေါင်းများစွာကို နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကျွေးမွေးလာခဲ့ပြီး၊ ရောက်လာသည့် အရေအတွက်သည် စားသုံးရန် လိုအပ်သည့် အရေအတွက်နှင့် အမြဲတမ်း မတူညီတတ်မှန်း နားလည်ထားသည့်သူတစ်ယောက်၏ အကြည့်မျိုးဖြစ်သည်။
ဟယ်လီနာက စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲများကိုကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က “နောက်ထပ် ရောက်လာဦးမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစားအသောက်တွေက မွှေးနေလို့လေ။ ပြီးတော့ တံခါးကလည်း ပွင့်နေတာကိုး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ ပြောတာ မှန်သည်။
ပေါင်မုန့်တွေကို တစ်ခေါက် ဝိုင်းပေးပြီးချိန်တွင် လူအရေအတွက်မှာ သုံးဆယ့်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဘရန်နော့ခ်က စားပွဲခေါင်းတွင် ထိုင်နေသည်။
သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကေးဒရာက သူ့တံတောင်ဆစ်ကို ကိုင်ပြီး ထိုနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ငြင်းဆယ်ဖို့ ကြိုးစားစဉ်မှာပင် မီရက်သ်က သူ့ဘယ်ဘက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ နစ်ဆာကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ညာဘက်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူ အလွန်အမင်း အနေရခက်နေပုံ ပေါ်သည်။
“ဒီနေရာမှာ ကိုရာ အမြဲထိုင်နေကျပါ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကဲရိုးတောမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်မှာပဲ စားစားပေါ့။ သူက စားပွဲခေါင်းကို အမြဲယူထားတတ်တယ်။ တခြားသူတွေ မထိုင်နိုင်အောင်ပေါ့။ ပြီးရင် စစ်ပွဲအကြောင်း မဟုတ်တဲ့ တခြားအကြောင်းအရာတွေကို လူတိုင်း ပြောခိုင်းတတ်တယ်”
“ဒါဆိုရင်လည်း ရှင်ပဲ လုပ်လိုက်ပါလား” ဟု ကေးဒရာက ဆိုသည်။
ဘရန်နော့ခ်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိဘူး”
“သူကိုယ်တိုင်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းက မသိခဲ့ပါဘူး” ကေးဒရာက ပေါင်မုန့်တစ်တုံးကို နှစ်ခြမ်းချိုးပြီး တစ်ခြမ်းကို သူ့ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ “သူက အစ်ရှ်ကာကို သူ့မြင်းအကြောင်း မေးခဲ့တာ”
စားပွဲတစ်ဖက်ရှိ အစ်ရှ်ကာသည် ဟင်းချိုပန်းကန်ထဲမှ ခေါင်းမော့လာသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူ မေးခဲ့ဖူးတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်က ထောက်ပံ့ရေးလှည်းတွေကို သုံးရက်တိုင်တိုင် ဝင်စီးခဲ့ရတာ။ အိပ်တောင် မအိပ်ရသေးဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လာထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်မြင်းက အုတ်ဂျုံကြိုက်သလား၊ မုယောစပါးကြိုက်သလားလို့ မေးခဲ့တာ”
“ရှင် ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
အစ်ရှ်ကာ ခဏလောက် ငြိမ်သွားသည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမေးဖူးခဲ့ဘူးလေ” သူက သူ့ပန်းကန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သူက ကျွန်တော့်ကို သွားပြီး ရှာခိုင်းတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း တည်ခိုခန်းကို သွားပြီး သူစားနေတာကို တစ်နာရီလောက် ရပ်ကြည့်နေမိတယ်။ အဲ့ဒီကျမှပဲ သူက မြင်းတစ်ကောင်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မေ့နေခဲ့မှန်း သိတော့တယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတစ်ခုဆီ ပို့ပေးမယ့် အရာတစ်ခုလို့ပဲ တွေးနေခဲ့တာ”
စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မုယောစပါး” ဟု အစ်ရှ်ကာက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ “သူက မုယောစပါးကို ပိုကြိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောပြတော့ ကိုရာ အရမ်း ဝမ်းသာသွားခဲ့တာ”
ဘရန်နော့ခ်က စားပွဲဝိုင်းကို ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို ကြည့်သည်။ တစ်ဖက်မှာ စုထိုင်နေကြတဲ့ အန်ဘောင်း (Unbound) အဖွဲ့သားတွေကို ကြည့်သည်။ သောရ်၊ အာဗန်နဲ့ အီလျန်တို့ကို ကြည့်သည်။ ရိုဒရစ်ကို ခုံတန်းပေါ်ရှိ ခြင်းတောင်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေစေပြီး ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေကြတဲ့ အက်ဗလင်နဲ့ အဒရီယာနာတို့ကို ကြည့်သည်။ မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီတို့ကို ကြည့်သည်။ မေရီဘေးတွင်ထိုင်ပြီး စာရေးတစ်ယောက်လို ဟန်မဆောင်တော့ဘဲ သာမန်အတိုင်း ရှိနေတဲ့ ကိုဗင်ကို ကြည့်သည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီထားကြတဲ့ ဗော့စ်နဲ့ ဟာလီမာတို့ကို ကြည့်သည်။ လီရီယန်ကို ပွေ့ချီထားတဲ့ အန်ဝင်ကို ကြည့်သည်။ စားပွဲ၏ အဆုံးစွန်တွင် တိတ်တဆိတ် ဝင်ထိုင်နေပြီး ဘာကိုမှ ရေတွက်နေခြင်းမရှိတဲ့ အိုင်ဆိုလ်ဒီကို ကြည့်သည်။
သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
ပြီးနောက် အိုရွန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ တူ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “တံတားပေါ်မှာ မင်း ပျောက်သွားတဲ့ တူလေ”
အိုရွန် လန့်သွားပြီး ခေါင်းမော့လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကိုရာ ပြောဖူးတယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာဆို။ စစ်မဖြစ်ခင်ကပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြဘူးလို့ သူက ပြောတယ်” ဘရန်နော့ခ် ခေတ္တ ရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါ”
အိုရွန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးနောက် သူက ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အတွက် ၁၁ နှစ် ကြာခဲ့တယ်” ဟု သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။
ပြီးနောက် သူ ပြောပြတော့သည်။
အလွန် ရှည်လျားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။
တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်ရှိ ပန်းပဲဖို၊ ခေါက်လိုက်တိုင်း အသံမြည်အောင် သန့်စင်နေတဲ့ သံရိုင်းအကြောင်း၊ အဲ့ဒီသံကို ဘယ်သူပိုင်သလဲဆိုပြီး တောင်စောင့်နတ်နဲ့ ၁၁ နှစ်အတွင်း ၄ နှစ်တိုင်တိုင် အငြင်းပွားခဲ့ရပုံ၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သံရိုင်းကို ခွဲဝေယူဖို့ သဘောတူလိုက်ကြပေမဲ့ တစ်ယောက်မှ အရှုံးမပေးခဲ့ကြတဲ့အကြောင်းကို အိုရွန် ပြောပြသည်။
တောင်စောင့်နတ်က ကလေးလို စိတ်ကောက်နေတဲ့ အပိုင်းကို ပြောပြတော့ ဘရူနီက အရမ်းရယ်မောလွန်းလို့ သူ့သံလက်ချောင်းတွေနဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးထားရသည်။
ပယ်ရင်က သံရည်ပူကို အအေးခံတဲ့ နည်းပညာအကြောင်း မေးခွန်းသုံးခု မေးသည်။
အယ်လ်ဒရင်က နောက်ထပ် တစ်ခု ထပ်မေးသည်။
အိုရွန်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူတို့ မေးသမျှကို ဖြေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ သုံးယောက်လုံး စားပွဲပေါ်တွင် ယိုဖိတ်နေတဲ့ ရေများဖြင့် ပုံစံထုတ်ဆွဲရင်း အားတက်သရော ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်ကလည်း သူတို့ သောက်စရာ မပြတ်သွားအောင် ရေနွေးအိုး အသစ်တစ်လုံးကို တိတ်တဆိတ် လာချပေးသည်။
ဘရန်နော့ခ်က ကြည့်နေသည်။
သူ ဘာမှ မပြောပါ။
ဒါပေမဲ့ ဥယျာဉ်ထဲက ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ့ပခုံးတွေ တင်းမာနေတာ လျော့ကျသွားသည်။
ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဖြစ်နေသည်။
ဘရန်နော့ခ်က ကေးဒရာကို သူမ ပထမဆုံး သတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဒရယ်အကြောင်း မေးသည်။ သူမက ဆောင်းရာသီ တောအုပ်ထဲတွင် ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် ခြေရာခံခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် မသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတဲ့ ဒရယ်တစ်ကောင်အကြောင်း ပြောပြသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင် ထိုဒရယ်ကို သူမ လေးစားသွားမိလို့ပင်။
“ရှင် ဗိုက်ဆာမနေဘူးလား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
“နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ပေါ့” ဟု ကေးဒရာက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့မှ ယုန်တစ်ကောင် ရလိုက်တယ်။ ကျွန်မ အဲ့ဒီယုန်ကိုတော့ အဲ့ဒီလောက်ကြီး မလေးစားမိဘူး”
သူက မီရက်သ်ကို သူမ ပထမဆုံး ကုသပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဒဏ်ရာအကြောင်း မေးသည်။
မီရက်သ် အကြာကြီး ငြိမ်နေသည်။
“ကောင်လေးတစ်ယောက်” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြောသည်။ “သူ့လက်ကို လယ်စပါးရိတ်တဲ့ တံစဉ်နဲ့ ရှမိတာ။ ကျွန်မ အဲ့ဒီတုန်းက အရမ်း ငယ်သေးတယ်။ ကျွန်မက ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း မသိသေးဘူး။ သွေးတိတ်သွားအောင်ပဲ လိုချင်ခဲ့တာ” သူမက သူမလက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သွေးတိတ်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အကြည့်က လမင်းကြီးကို ကိုင်တွယ်ထားနိုင်တဲ့သူကို ကြည့်သလိုမျိုးပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ တွေးမိလိုက်တယ် - အော်၊ ဒါ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲလား”
နစ်ဆာကတော့ ဘရန်နော့ခ် မေးတဲ့အခါ ချက်ချင်း မဖြေချင်ခဲ့ပါ။
သူမက သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
“နောက်မှ ပြောပြမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဘရန်နော့ခ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“နောက်မှပေါ့” ဟု သူက သဘောတူလိုက်သည်။
ပြီးနောက် ဘရန်နော့ခ်က အန်ဝင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက လီရီယန်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေစေရင်း တစ်ညလုံး နားထောင်နေခဲ့သည်။ ဘရန်နော့ခ် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ ခေါင်းမော့လာသည်။
“ရှင် အိုသဲလော့စ်ကို ကုသပေးခဲ့တာ” ဟု ဘရန်နော့ခ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အန်ဝင်က သူ့အကြည့်ကို တည့်တည့်ပြန်ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ယူရီယာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြတယ်။ ဒဏ်ရာအကြောင်း၊ အလင်းရောင်အကြောင်း။ သူ့အစွမ်း မဟုတ်တဲ့ တစ်ခုခုတော့ ပါနေတယ်တဲ့”
“ဟုတ်တယ်”
ဘရန်နော့ခ် ခဏလောက် ငြိမ်သွားသည်။
“ကိုရာ အမြဲ ပြောတတ်တယ်” ဟု သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုသည်။ “စပါးရိတ်သိမ်းချိန်တိုင်းမှာ လယ်ကွင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့တတ်တယ်။ မသိမ်းမိလိုက်တဲ့အရာ၊ အက်ကြောင်းတွေကြားထဲ ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့တဲ့အရာပေါ့” သူက အန်ဝင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲ့ဒီအရာတွေကနေပဲ နောက်နှစ်အတွက် မျိုးစေ့တွေ ဖြစ်လာတာလို့ သူ ပြောတယ်”
အန်ဝင် ဘာမှ မပြောပါ။
“သူ့ဒဏ်ရာထဲမှာ ရှင် ဘာတွေ ထားခဲ့တာလဲ” ဟု ဘရန်နော့ခ်က မေးသည်။
အန်ဝင်က အိပ်ပျော်နေတဲ့ သမီးဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သုံးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ တွေးနေခဲ့တာ” သူမ ခဏ ငြိမ်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သိတယ်။ ကျွန်မ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေက သူ့ကို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကုသပေးနေတဲ့အချိန် တစ်လျှောက်လုံး သူ နာကျင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့လည်း သူက ကျွန်မကို ဆက်ကုခွင့် ပေးခဲ့တယ်” သူမ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ “သူက သူ့ဒဏ်ရာကို သူများသိသွားမှာထက် နာကျင်မှုကို ပိုပြီး ကြောက်နေခဲ့တာပါ”
ညစာ စားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ စားပွဲတွင်ပင် ဆက်ထိုင်နေကြသည်။
ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က ပန်းကန်တွေကို သိမ်းပြီး ပေါင်မုန့်အသစ်တွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်အိုးအသစ်ကို ယူလာပေးသည်။ လက်ဖက်ရည်က ဘယ်တော့မှ မကုန်သွားသလိုမျိုးပဲ။ ဘယ်သူမှလည်း ထမသွားကြပါ။
ဘရန်နော့ခ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အခုတော့” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သတင်းစကား သုံးခု” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အိမ်ကြီး သုံးလုံး။ မြောက်ဘက်၊ တောင်ဘက်နဲ့ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းက အိမ်တွေဆီကပါ”
အန်ဘောင်းအဖွဲ့သားတွေ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
“မြောက်ဘက်က အရင်စမယ်။ ဆေးလစ်?”
ဆေးလစ်သည် စားပွဲ၏ အဆုံးနားတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ပခုံးပေါ်တွင် ခြုံထားသည်။
“တစ်ထောင့်တစ်ရာနဲ့ ခြောက်” ဟု သူက ပြောသည်။ “အဲ့ဒါ အရေအတွက်ပဲ။ ညတိုင်းလေ။ ဒီညတော့ တစ်ထောင့်တစ်ရာနဲ့ ခုနစ် ဖြစ်သွားပြီ” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “မနက်ဖြန်ဆို တစ်ထောင့်တစ်ရာနဲ့ ရှစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
“ရက်တွေပေါ့” ဟု ဟာလီမာက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “ရေတွက်နေတာပေါ့”
စားပွဲ၏ အဆုံးတွင် အိုင်ဆိုလ်ဒီက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
လူတိုင်းက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမသည် တစ်ညလုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါ။ စားပွဲ၏ အစွန်ဆုံးနေရာတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားလျက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူမ ဘာကိုမှ ရေတွက်မနေကြောင်းကိုလည်း ကျွန်တော် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပန်းကန်တွေကို မရေတွက်သလို၊ လူတွေကိုလည်း မရေတွက်၊ စားပွဲပေါ်က ဖယောင်းတိုင်တွေကိုလည်း မရေတွက်ခဲ့ပါ။
“ကျွန်မ သွားမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မေရီက သူမထိုင်ခုံပေါ်တွင် လှည့်လာသည်။
“အိုင်ဆိုလ်ဒီ...”
“ကျွန်မ သုံးနှစ်လုံးလုံး ရေတွက်ခဲ့တာပါ” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒီက ပြောသည်။ “နေ့တိုင်းပေါ့။ တံခါးတွေကို၊ လှေကားထစ်တွေကို၊ မီးအိမ်တွေကို။ ကျွန်မသာ ရေတွက်တာကို ရပ်လိုက်ရင် ဘာအတွက်နဲ့ ဒီဂဏန်းတွေကို မှတ်သားထားရတာလဲဆိုတာကို မေ့သွားမှာ ကြောက်ခဲ့လို့ပါ” သူမက ဆေးလစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲ့ဒီအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ၁၁၀၇ ရက်။ သူတို့ ရေတွက်နေတာက မမေ့သွားအောင်လို့ပဲ”
“ဘာကို မေ့သွားမှာလဲ” ဟု ဆေးလစ်က မေးသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒီက သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ရက်တွေက တကယ်ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရက်တွေက ကုန်ဆုံးနေတယ်ဆိုတာ၊ အိမ်အပြင်ဘက် တစ်နေရာရာမှာ ကမ္ဘာကြီးက လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့ဒီကမ္ဘာရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေဆဲဆိုတာကိုပေါ့” သူမ၏ အသံသည် အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ “တစ်ယောက်တည်း အချိန်အကြာကြီး နေရတဲ့အခါ အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားပြီလို့ ထင်လာမိတတ်တယ်။ ရေတွက်ခြင်းဆိုတာ အချိန်တွေ မရပ်တန့်သွားသေးဘူးဆိုတာကို သက်သေပြတဲ့နည်းလမ်းပဲ”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
“ရေတွက်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဘာပြောရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု အိုင်ဆိုလ်ဒီက ဆိုသည်။ “ကျွန်မကို ပြောခွင့်ပေးပါ”
မေရီက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် အိုင်ဆိုလ်ဒီကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့မှ စားပွဲတစ်ဖက်တွင် အက်ဒီလင်းဘေး၌ ထိုင်နေသည့် တိုဘင်ရီးဒ်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။ တိုဘင်သည် စာအုပ်ငယ်လေးထဲတွင် ခုနစ်ဂဏန်းကို ပြောင်းပြန်ရေးလျက် ရှိနေသည်။
“တိုဘင်” ဟု မေရီက ခေါ်သည်။
သူ မော့ကြည့်သည်။
“မြောက်ဘက်က ကမ်းရိုးတန်းလမ်းက ဘယ်လောက်ဝေးလဲ”
“မိုင်ပေါင်း ၃၀၄ မိုင်” ဟု တိုဘင်က ချက်ချင်း ဖြေသည်။ “ဂရေးကိပ်ကနေပေါ့။ ဟာလီမာ ပြောပြထားတာ”
“လမ်းတစ်လျှောက်က ခိုလှုံရာနေရာတွေကရော”
တိုဘင် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး”
“ရှာကြည့်လိုက်” ဟု မေရီက အမိန့်ပေးသည်။ “ခိုလှုံရာနေရာတိုင်း၊ အဲ့ဒီနေရာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ငါးဖမ်းရွာတိုင်း၊ အုပ်ထိန်းသူ ရပ်တည်နိုင်မယ့် ကျောက်တုံးတိုင်းကို ရှာ။” သူမက အိုင်ဆိုလ်ဒီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ရေတွက်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို သွားပြောဖို့ မိုင် ၃၀၀ လောက် လမ်းလျှောက်ရတော့မှာဆိုတော့ လိုအပ်တာတွေ အကုန် အသင့်ပြင်သွားသင့်တယ်”
အိုင်ဆိုလ်ဒီက သူမကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ တင်းမာမှုများ ပြေလျော့သွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု မေရီက လျင်မြန်စွာ ပြောသည်။ “တိုဘင်ကိုသာ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ။ သူ တစ်ညလုံး အိပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
တိုဘင်က စရေးနေပြီဖြစ်သည်။
အက်ဒီလင်းက ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး သူ့ရဲ့ ခုနစ်ဂဏန်းတစ်ခုကို ပြင်ရေးပေးသည်။
သူလည်း ပြင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
“တောင်ဘက်ကိစ္စ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ဟာလီမာက ဘယ်သူ့ကိုမှ မေးခွန်းထုတ်ခိုင်းမနေတော့ပါ။
“ကျွန်တော် သွားမယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ဗော့စ်က သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး လှည့်ကြည့်သည်။
“မင်း မသွားနိုင်ဘူး။ ဥယျာဉ်အထိတောင် မနည်းလျှောက်နေရတာကို”
“ကျွန်တော် အရှေ့ဘက်တံခါးအထိ လျှောက်ခဲ့ဖူးတယ်” ဟု ဟာလီမာက ဆိုသည်။ “နှစ်ပတ်လောက်ကမှ။ သူတို့ကို လိုက်ပို့ဖို့လေ” သူက ဗော့စ်ကို ကြည့်သည်။ “အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း နေ့တိုင်း ပိုဝေးတဲ့အထိ လျှောက်ဖြစ်တယ်။ ဒီညလည်း မင်းရဲ့ တုတ်ကောက်မပါဘဲ ဒီအထိ လျှောက်လာခဲ့တာပဲ”
ဗော့စ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“တကယ်ပဲလား” ဟု သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ကျွန်တော် သတိမထားမိလိုက်ဘူး”
“ခင်ဗျားက ပယ်ရင်နဲ့ တံခါးပတ္တာအကြောင်း အငြင်းပွားနေလို့လေ”
“ငါ အငြင်းပွားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ပြင်ပေးနေတာ”
ဟာလီမာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူက ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လာသည်။
“ရေလမ်းကြောင်းက လမ်းတွေက ခေါက်ရိုးကျိုးနေတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “အရှေ့ဘက်လမ်းထက် ပိုဆိုးတယ်။ တစ်မိုင်လျှောက်တိုင်း ငါးမိုင်လျှောက်ရသလိုပဲ။ အဲ့ဒါကို ဘယ်သူမှ မလျှောက်နိုင်ဘူး။ လမ်းကို ဘာလုပ်ထားလဲဆိုတာ သိတဲ့သူ မပါဘဲနဲ့တော့ မရဘူး။” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာပါ”
စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒီလမ်းမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဟာလီမာက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုမျိုးလမ်းတွေပေါ့။ သူ့အတွက်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ရတာ။ ဘယ်လို ခေါက်ထားသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ခေါက်ရိုးတွေ ဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲဆိုတာလည်း သိတယ်” သူက သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဲ့ဒီခေါက်ရိုးတွေကို ပြန်ဖြန့်နိုင်မလားတော့ မသိဘူး။ တစ်ခါမှ မစမ်းဖူးဘူး။ အဲ့ဒီလမ်းတွေကို ပိုဆိုးအောင် လုပ်ဖို့ပဲ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်း ခံခဲ့ရတာလေ”
“ဒါဆို ဘာလို့ သွားမှာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
ဟာလီမာ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားလို့လေ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူက ဆိုသည်။ “ညတိုင်းပဲ။ ဘာမှလည်း မပြောဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ ကိုင်ထားတာ” သူ၏ အသံသည် တိုးကျသွားသည်။ “သူတို့ ဘာပြောချင်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို မေ့သွားသလိုမျိုးပဲ” သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီခံစားချက်ကို သိပါတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်အခန်းထဲမှာ ရောက်နေမှန်း မသိတော့တဲ့အထိ မေ့လျော့ခဲ့ဖူးတယ်။ နိုးလာတဲ့အခါ ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲဆိုတာကို မေ့သွားတယ်။ တချို့နေ့တွေဆို ကိုယ့်နာမည်ကိုတောင် မေ့သွားခဲ့တာ”
သူက ဗော့စ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဘယ်အခန်းထဲမှာ ရောက်နေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား ပြောပြပေးခဲ့တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် မေးတိုင်းပေါ့။ ရက်သတ္တပတ်တွေကြာအောင်။ ကျွန်တော် ပြန်မှတ်မိတဲ့အထိပဲ”
ဗော့စ် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
“တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို ပြောပြပေးသင့်တယ်” ဟု ဟာလီမာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အဲ့ဒီအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူကိုပေါ့။ သူတို့ ဘယ်အခန်းထဲမှာ ရောက်နေလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောပြပေးသင့်တယ်”
ဗော့စ်က သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးနောက် စားပွဲကို မှီထားသည့် သူ့တုတ်ကောက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါလည်း လိုက်မယ်”
“ခင်ဗျား မနည်းတောင်...”
“ငါ ဆေးခန်းစင်္ကြံကို တစ်ညခြောက်ခါ လျှောက်တယ်” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “လူတိုင်း သိတယ်။ အုပ်ထိန်းသူက သူတို့ကို ပြောပြထားတာလေ” သူက ကျွန်တော့်ကို လွန်စွာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ ခေါက်ထားတဲ့လမ်းကို ပြန်ဖြန့်ဖို့ ကြိုးစားတော့မယ်ဆိုရင် အဝင်ဝ (threshold) အကြောင်း နားလည်တဲ့သူ လိုလိမ့်မယ်။ ခေါက်ထားတဲ့လမ်းရဲ့ ခေါက်ရိုးတိုင်းက အဝင်ဝတစ်ခုပဲ။ လမ်းက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကွေ့သွားတဲ့ နေရာမျိုးပေါ့”
ဟာလီမာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ခင်ဗျား တကယ်လိုက်မှာလား”
“ကျွန်တော် သူ့အတွက် တံခါးတွေ အကြာကြီး ဖွင့်ပေးခဲ့ဖူးတယ်” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ “မင်းက အကွာအဝေးတွေကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အဲ့ဒီသုံးနှစ်အတွင်းမှာ တူညီတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော် မင်းကို တစ်ခါမှ စကားမပြောခဲ့မိဘူး” သူ၏ မေးရိုး တင်းမာသွားသည်။ “အဲ့ဒီအတွက် အစားပြန်ဆပ်ချင်တယ်”
ဟာလီမာ စားပွဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ရေလဲ့နေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူး” ဟု ဗော့စ်က ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြောသည်။ “ပယ်ရင်ကိုသာ ကျေးဇူးတင်လိုက်။ သူ ငါ့အတွက် တုတ်ကောက် ပိုကောင်းတာတစ်ခု လုပ်ပေးရတော့မှာမို့လို့”
စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည့် ပယ်ရင်က သူ၏ ပုံစံထုတ်ထားသော စာရွက်မှ မော့ကြည့်လာသည်။
“ကျွန်တော် ကြားလိုက်တယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
“ကြားအောင် ပြောတာပဲလေ”
ပြီးနောက် ကိုရာ့အကြောင်း ကျန်သေးသည်။
ဘယ်သူမှ အကြာကြီး စကားမပြောကြပါ။
ဘရန်နော့ခ်သည် စားပွဲခေါင်းတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို သစ်သားပေါ် ပြားလျက်ချကာ ထိုင်နေသည်။ ကေးဒရာ၏ လက်က သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ မီရက်သ်က သူ့ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။
“မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ” ဟု ဘရန်နော့ခ်က နောက်ဆုံးတွင် ဆိုသည်။ “ဆာ့တာ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ။ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်တွေ မိုင် ၂၄၀။ ခိုလှုံရာနေရာ မရှိဘူး။ ကျောက်တုံး မရှိဘူး။ အုပ်ထိန်းသူ ရပ်တည်နိုင်မယ့် လမ်းလည်း မရှိဘူး”
“ပြီးတော့ စစ်တပ်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်” ဟု သောရ်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ စစ်တပ်တစ်ခု ရှိတယ်”
သောရ်က စားပွဲကို ကြည့်သည်။
ပန်းကန်ပြားတွေ၊ ပေါင်မုန့်တွေ၊ ဘယ်တော့မှ မကုန်သွားတဲ့ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကြည့်သည်။
“ကိုရာသာဆိုရင် ကျွန်မတို့ကို ထိုင်ခိုင်းလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ပြီးတော့ စားခိုင်းမယ်။ စစ်ပွဲအကြောင်း မဟုတ်တဲ့ တခြားအကြောင်းတွေကို ပြောခိုင်းလိမ့်မယ်” သူမက ဘရန်နော့ခ်ကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့မှ သူ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရှာလိမ့်မယ်။ တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြတ်သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့။ ပတ်လမ်းရှာလိမ့်မယ်”
“စစ်တပ်ကို ပတ်သွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟု အစ်ရှ်ကာက ပြောသည်။
“စစ်တပ်ကို ပတ်သွားဖို့ နည်းလမ်းဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှိပါတယ်” ဟု နစ်ဆာက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
လူတိုင်းက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမသည် ဘရန်နော့ခ်ကို မေးခွန်းကို နောက်မှ ဖြေမယ်လို့ ပြောပြီးကတည်းက စကားမပြောတော့ပါ။ သူမသည် ဘရန်နော့ခ်ဘေးတွင် စားပွဲပေါ်၌ လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လျက် ထိုင်နေပြီး ဖယောင်းတိုင်တွေကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ဆာ့တာ့ရဲ့ စစ်ကြောင်းတွေကြားထဲ ၁၁ ခါတောင် ဖြတ်ခဲ့ဖူးတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ညဘက်မှာပေါ့။ တစ်ယောက်တည်း။ သူတို့ ကျွန်မကို မမြင်ကြဘူး” သူမ မော့ကြည့်သည်။ “ကျွန်မ အဲ့ဒီအိမ်ကို ရောက်အောင် သွားနိုင်တယ်”
“ပြီးရင်ကော ဘာလုပ်မလဲ” ဟု ကေးဒရာက မေးသည်။ “သူမကို ကျောပိုးပြီး ထွက်လာမှာလား။ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ပြီးတော့လား”
နစ်ဆာက ပြန်မဖြေပါ။
“ကျွန်မ အိမ်ကို ရောက်အောင် သွားနိုင်တယ်” ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်ဆိုတာကို သူမကို ပြောပြနိုင်တယ်။ ကျွန်မ လုပ်နိုင်တာ ဒါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတော့ ကျွန်မ လုပ်နိုင်တယ်”
ဘရူနီက တစ်ညလုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သူက စားပွဲ၏ အစွန်ဆုံးတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ သံလက်ချောင်းများဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ နားထောင်နေသည်။
ယခု သူ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ဧရာမလူသားတွေ (Giants)” ဟု သူက ပြောသည်။
လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ကဲရိုး တော် (Carrow Tor) မှာလေ” ဟု ဘရူနီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ဆာ့တာ့ရဲ့ ဧရာမလူသားတွေ။ အယောက် ၂၀ လောက်ရှိတယ်။” သူက သူ၏ သံလက်ကို ကြည့်သည်။ “သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စကားပြောဖူးတယ်တဲ့။ အေလူးနီးရဲ့ လက်သည်းရာတွေဆီကနေ ကျွန်တော် ဆင်းလာပြီး သူတို့နဲ့ တံခါးကြားမှာ ရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာလေ”
“သူ ဘာပြောလဲ” ဟု သောရ်က မေးသည်။
ဘရူနီ ခဏလောက် ငြိမ်သွားသည်။
“ကျွန်တော်က တံတားရဲ့ ဘရူနီ ဟုတ်မဟုတ် သူ မေးတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မီးဖိုနားက တံတားကို ထိန်းထားပေးခဲ့တဲ့သူ၊ လှည်းတွေ ဖြတ်သွားနိုင်အောင်လေ။” သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “အဲ့ဒီအကြောင်း ဘယ်သူမှ သိမယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
“ပြီးတော့ မင်းက ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ”
“ကျွန်တော် ဟုတ်တယ်လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်” ဟု ဘရူနီက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော်က တံတားတွေကိုပဲ ထိန်းကျောင်းသူပါ၊ တံခါးတွေကို မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သင်ယူမယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်” သူက စားပွဲပေါ်ရှိ သူ၏ ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည်။ “သူက ကျွန်တော့်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ပြီးမှ သူ့ရဲ့ လေးကို ချလိုက်တယ်။ သောရ်တောင် ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပဲလေ”
သောရ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲ့ဒါ ငါထင်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါ မင်းပဲ” ဟု ဘရူနီက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ အဲ့ဒါ ငါလည်း ဟုတ်တယ်” သူက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဧရာမလူသားတွေက စကားပြောကြတယ်။ စခန်းတွေမှာ၊ ညဘက်တွေမှာပေါ့။ ဘယ်သူက သန်မာတယ်၊ ဘယ်သူက အားနည်းတယ်၊ ဘယ်သူ့နောက်ကို လိုက်သင့်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းတွေပေါ့” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူတို့ထဲက တချို့က ဆာ့တာ့ရဲ့ နောက်ကို မလိုက်ချင်ကြဘူး။ တချို့က သူတို့ရွာတွေကို ဆာ့တာ့ မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့လို့သာ အဲ့ဒီမှာ ရောက်နေကြတာ။ ဝံပုလွေလူသားတွေလိုမျိုး၊ မီရက်သ်လိုမျိုးပေါ့”
စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဝံပုလွေလူသားတွေမှာ ချည်နှောင်မှုတွေ ရှိခဲ့တယ်” ဟု ကယ်ဒရစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းတွေမှာလေ။ သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေဖို့အတွက်ပေါ့”
“တချို့မှာတော့ ရှိတာပေါ့” ဟု ဘရူနီက ဆိုသည်။ “တချို့ကျတော့လည်း အဲ့ဒါတွေ မလိုဘူး” သူက သောရ်ကို ကြည့်သည်။ “ဧရာမလူသားတွေထဲက တချို့က ကြောက်လို့ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေကြတာပါ။ ဆာ့တာ့ဆိုတာ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အကြီးမားဆုံးအရာ ဖြစ်နေလို့၊ ပြီးတော့ သူတို့က သူ့ထက် ပိုကြီးတဲ့သူကို မသိကြလို့လေ” သူ ခဏ ရပ်သည်။ “ပြီးတော့မှ သူတို့ မင်းကို မြင်လိုက်ရတာ။ ကဲရိုး တော်မှာလေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုပါ”
သောရ် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
“သူတို့ စကားပြောကြတယ်” ဟု ဘရူနီက ထပ်ပြောသည်။ “ညဘက်တွေမှာ၊ မီးပုံတွေပတ်လည်မှာပေါ့။ ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ ဘာသာစကားကို နားလည်တယ်။ ကျွန်တော် မြစ်ကူးနေရာကို သွားနိုင်တယ်။ သူတို့ကို ရေတစ်ဖက်ကမ်းကနေ စကားပြောနိုင်တယ်” သူ ဘရန်နော့ခ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ မေးမြန်းဖို့အတွက်”
“ဘာကို မေးမှာလဲ” ဟု ဘရန်နော့ခ်က မေးသည်။
ဘရူနီက သူ့ကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းကြောင်းကို သိမလားဆိုတာပါပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်တွေကြားထဲကနေ ကျောက်အိမ်တစ်ခုဆီ ရောက်တဲ့လမ်းပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က ညတိုင်း နာမည်တစ်ခုကို ခေါ်နေတဲ့ အိမ်မျိုးလေ”
ဘယ်သူမှ အကြာကြီး စကားမပြောကြပါ။
ပြီးနောက် သောရ် ရယ်လိုက်သည်။
ကျယ်လောင်စွာ မဟုတ်ပါ။ တိုးတိုးလေးပါ။ အံ့ဩရခြင်းနှင့် ဆင်တူသည့် အသံမျိုးဖြင့် ဖြစ်သည်။
“စစ်ပွဲကို ပတ်သွားတာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“စစ်ပွဲကို ပတ်သွားတာ” ဟု ဘရူနီက ထောက်ခံလိုက်သည်။
သောရ်က ဘရန်နော့ခ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဘရန်နော့ခ်သည် ဘရူနီကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျှော်လင့်ချက်တော့ မဟုတ်သေးပါ။ ထိုထက် ပို၍ သတိထားနေပုံရသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်သည်။
“သူတို့ မင်းကို ပြောပြပေးပါ့မလား” ဟု သူက မေးသည်။
“မသိဘူး” ဟု ဘရူနီက ရိုးသားစွာ ဖြေသည်။ “ပြောပြကောင်း ပြောပြလိမ့်မယ်။ တချို့ကတော့ ကျွန်တော် မေးတယ်ဆိုတာကို ဆာ့တာ့ဆီ သွားပြောကောင်း ပြောလိမ့်မယ်” သူ၏ ပခုံးပြင်ကျယ်ကြီးကို တွန့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ စမ်းကြည့်မကြည့်ဘဲနဲ့တော့ ကျွန်တော် ဘယ်သိနိုင်ပါ့မလဲ”
သန်းခေါင်ယံမတိုင်ခင်မှာပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒ်သည် မြောက်ဘက်သို့ သွားမည်။ သူမနှင့်အတူ လမ်းပြရန် တိုဘင်၊ အက်ဒလင်း၊ ဆေးလစ်တို့ လိုက်ပါမည်ဖြစ်ပြီး ကပ္ပတိန် အီလီဇာ၏ ကင်းထောက်များက အစောင့်အဖြစ် လိုက်ပါမည်။ တိုဘင်က ကမ်းရိုးတန်းလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ခိုလှုံရာနေရာအားလုံးကို ရှာဖွေပြီးသည်နှင့် သုံးရက်အတွင်း သူတို့ ထွက်ခွာကြမည်။
ဟာလီမာနှင့် ဗော့စ်တို့က တောင်ဘက်သို့ သွားမည်။ သူတို့နှင့်အတူ ချည်နှောင်မှုများကို နားလည်သည့် ကယ်ဒရစ်နှင့် သက်ဆရာတို့ လိုက်ပါမည်။ မယ်လိုဒီကလည်း သူ လိုက်မည်ဟု ပြောပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ခွင့်မတောင်းဘဲ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ပယ်ရင်က ဗော့စ်အတွက် တုတ်ကောက် ပိုကောင်းတာတစ်ခု လုပ်ပေးပြီးသည်နှင့် ငါးရက်အတွင်း သူတို့ ထွက်ခွာကြမည်။
ပြီးတော့ ဘရူနီက မြစ်ကူးနေရာသို့ သွားမည်။
တစ်ယောက်တည်း။
“တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး” ဟု သောရ်က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
“တစ်ယောက်တည်းပဲ” ဟု ဘရူနီက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် မင်းကို ခေါ်သွားရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လာတယ်လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် စစ်တပ်တစ်ခုကို ခေါ်သွားရင်လည်း တိုက်ခိုက်ဖို့ လာတယ်လို့ပဲ ထင်ကြမှာ” သူ၏ သံလက်ကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သွားရင်တော့ စကားပြောဖို့ လာတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိမှာပါ”
သောရ်က သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးနောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ဆယ်လ်ဒါ ဗားန်းသည် မာတာ ကွီးလ်ကို တွေ့ဆုံရန် လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည့် အကြောင်းကို ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
ကျွန်တော်သာ ပုန်းနေခဲ့ရင် သူမ မလုပ်ရဲတဲ့ အလုပ်ကို သူမ လုပ်ဖို့ တောင်းဆိုနေသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့။
“သူ ပြောတာ မှန်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သောရ် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“သူ ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူ ပြောတာ မှန်နေတာကိုပဲ ငါ မုန်းတာ”
“ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်” ဟု ဘရူနီက ပြောသည်။
“မင်းက မြစ်ထဲမှာ ရပ်ပြီး စစ်တပ်တစ်ခုကို အော်ပြောနေရမှာလေ”
“အဲ့ဒီလို လုပ်နေရင်းနဲ့တောင် ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်” ဟု ဘရူနီက ဆိုသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဝင်းဟီးလ်ဒ်က ကျွန်တော့်ကို စင်္ကြံလမ်းတွင် စောင့်နေသည်။
ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းဘက်သို့ သွားနေချိန် ဖြစ်သည်။ ကျန်သူအားလုံး အိပ်ရာဝင်သွားကြပြီ။ ရဲတိုက်ကြီးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူမသည် ပုခုံးပေါ်တွင် ပန်းကန်သုတ်ပဝါကို တင်လျက်၊ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ ခေါက်တင်ထားရင်း မီးဖိုချောင် တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီး” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ”
ဝင်းဟီးလ်ဒ်က အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“သူတော်စင်မလေးလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အက်ဗလင်”
“သူ့အကြောင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ဝင်းဟီးလ်ဒ်က သူမ၏ နူးညံ့ပြီး သည်းခံတတ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကျွန်တော့်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ ငါးဟင်းကို မစားဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် နားမလည်ပါ။
“ငါးဟင်းလေ” ဟု ဝင်းဟီးလ်ဒ်က ပြောသည်။ “သူက ငါးဟင်းကို ကြိုက်တာ။ ဟယ်လီနာက ပြောပြဖူးတယ်။ ကျွန်မ ချက်တိုင်း သူက နှစ်ပွဲလောက် စားတာ” သူမ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ဒီညတော့ သူက ပန်းကန်ဘေးကို တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူ့ကိုယ်သူ မယိုင်လဲအောင် ထိန်းထားတဲ့အရာတစ်ခုလိုမျိုး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားတယ်။ ပြီးတော့ ပေါင်မုန့် မစားခင်ကတည်းက အိပ်ရာဝင်သွားတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝင်းဟီးလ်ဒ်၏ အပြုံးက အနည်းငယ် ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။
“ကျွန်မက မီးဖိုချောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားမပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မီးဖိုတွေ၊ အစားအသောက်တွေပေါ့။ ဘယ်သူက ဘာစားတယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ စားတယ်၊ ဘာလို့ စားတယ်ဆိုတာကို သိတဲ့သူပေါ့” သူမသည် ပန်းကန်သုတ်ပဝါကို လက်မောင်းပေါ်သို့ ပြန်ခေါက်တင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မက မိန်းမတွေ အစားအသောက်တွေကို ပန်းကန်ဘေးကို တွန်းဖယ်ထားတာကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးတယ်”
ကျွန်တော့် နှလုံးခုန် ရပ်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။
သို့မဟုတ် စတင်ခုန်ပေါက်လာတာ ဖြစ်မည်။ ဘယ်အရာက ဘယ်အရာမှန်း ကျွန်တော် မခွဲခြားနိုင်တော့ပါ။
“ခင်ဗျားက—”
“ကျွန်မ ဘာမှ မတွေးပါဘူး” ဟု ဝင်းဟီးလ်ဒ်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်မက ညစာ ချက်ပေးတယ်၊ ဘယ်သူ စားသလဲဆိုတာကိုပဲ သတိထားမိတာပါ” သူမ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားနေရာမှာသာဆိုရင် အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားပြီး သူ ဘယ်လို ခံစားနေရလဲဆိုတာ မေးကြည့်လိုက်မယ်။ ပြီးတော့ ငါးဟင်းအကြောင်းတော့ ထည့်မပြောနဲ့ပေါ့”
အက်ဗလင် နိုးနေသည်။
သူမသည် အခန်းထဲတွင် မီးမှိတ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြို့တော်၏ မီးရောင်များ ဝင်လာစေရန် ကုလားကာကို ဖွင့်ထားလျက် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ အက်ဒရီယာနာက သူမဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ ရိုဒရစ်က ပုခက်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
ကျွန်တော် အခန်းထဲ ဝင်လာသောအခါ အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ပါ။
သူမသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဝင်းဟီးလ်ဒ်လေ” ဟု ကျွန်တော် စကားမပြောခင် အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“သူ သတိထားမိသွားတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “ငါးဟင်းအကြောင်းလေ။ သူ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်” သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဆက်ငေးကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ “ကျွန်မ သေချာတဲ့အထိ စောင့်နေတာပါ။ အော်ရီလီယာက ပြောပြနိုင်တဲ့အထိပေါ့”
“မင်းက—”
“ကျွန်မ မသိဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “ဖြစ်နိုင်မယ် ထင်တယ်။ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်မယ်။ အစောကြီး ရှိသေးတာကိုး” သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ “အရင်တစ်ခါ အမြွှာတွေတုန်းကဆို တစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ သူတို့ကို ခံစားမိတယ်လေ။ အဲ့ဒီ အစိုင်အခဲလေးနှစ်ခုလိုမျိုးပေါ့”
“အခုကော”
အက်ဗလင် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ပြီးနောက် သူမသည် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ အသာအယာ တင်ပေးသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မခံစားရပါ။
ဘာမှ မခံစားရသည်မှာလည်း သဘာဝကျပါသည်။ အချိန်က အလွန်စောနေသေးသည်။ လပေါင်းများစွာကြာမှသာ ဘာမှ ခံစားရစရာ မရှိသေးပါ။
သို့သော် အက်ဗလင် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“တစ်ခု” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တစ်ခု ရှိမယ် ထင်တယ်။ အရမ်း သေးငယ်တယ်။ အရမ်း တိတ်ဆိတ်တယ်” သူမ၏ အသံက တုန်ယင်နေသည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ အစိုင်အခဲ မဟုတ်ဘူး။ တခြားအရာတစ်ခု”
“ဘာလဲ”
သူမ မျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းပတ်လည်ရှိ ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင်တို့က မှောင်မိုက်နေသည့် အခန်းထဲတွင် အနည်းငယ် တောက်ပနေသည်။
“မီးအိမ်တစ်ခုလိုမျိုးပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “မီးထွန်းထားတာ ကြာသေးဘူး။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာပေါ့”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
ကျွန်တော် ပြောနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်ဇနီး၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် လက်ကိုတင်လျက်၊ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြို့တော်၏ မီးရောင်များ ဝင်လာနေချိန်တွင် အိပ်ရာစွန်း၌ ထိုင်နေရင်း အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ဘေးတွင် အက်ဒရီယာနာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူမ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော့်လက်ကို ကြည့်သည်။
“အို” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
အက်ဗလင် ရယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက စိုစွတ်နေသည်။
“ကျွန်မ မသေချာသေးပါဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။
“မင်း သေချာပါတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “မင်း မျက်နှာကို ကြည့်တာနဲ့ သိသာနေတာပဲ။ မင်းတို့ ဘယ်တော့လောက် ပြောပြဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ”
“အော်ရီလီယာက အတည်ပြုပေးတဲ့အချိန်မှာပေါ့”
“အော်ရီလီယာက အိပ်ပျော်နေတာလေ။ သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ” အက်ဒရီယာနာက လက်လှမ်းပြီး အက်ဗလင်၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့လည်း ဝင်းဟီးလ်ဒ်က သိပြီးသားလေ”
အက်ဗလင် သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
“သူက ဘယ်လို—”
“ညစာစားချိန်က သူ ကျွန်မကို ပြောပြတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “မင်း ငါးဟင်းကို တွန်းဖယ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာလေ။ သူက ကျွန်မဘက်ကို ကိုင်းညွတ်ပြီး မင်း မကြာသေးခင်က ပင်ပန်းနေသလားလို့ မေးတယ်” အက်ဒရီယာနာ ပြုံးသည်။ “ကျွန်မက ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက ‘အာ’ လို့ပဲ ပြောပြီး မီးဖိုချောင်ဘက် ပြန်သွားတာပဲ”
အက်ဗလင် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
“မီးဖိုချောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားမတဲ့” ဟု လက်ဖဝါးများကြားမှ သူမ ပြောသည်။
“မီးဖိုချောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားမပေါ့” ဟု အက်ဒရီယာနာက ထောက်ခံသည်။ “သူက ဘယ်သူ ဘာစားလဲဆိုတာကို သတိထားမိတာကိုး”
ကျွန်တော်တို့ ထိုညက သိပ်ပြီး မအိပ်ဖြစ်ကြပါ။
ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သား အိပ်ရာကြီးပေါ်မှာ အတူထိုင်နေမိကြတယ်။ ရိုဒရစ်ကတော့ ပုခက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာတော့ မြို့တော်ရဲ့ မီးရောင်တွေက ထိန်လင်းနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စကားတွေ ပြောဖြစ်ကြတယ်။
ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ၊ အရာအားလုံးရဲ့ အကြောင်းအရာတွေပေါ့။
ကလေးက ယောက်ျားလေး ဖြစ်မလား၊ မိန်းကလေး ဖြစ်မလား။ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့က ဝမ်းသာကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသထွက်ကြမလား။ ရိုဒရစ်က တခြားဘက်ကို လှည့်မအိပ်ခင် ခွင့်တောင်းတတ်ဖို့ သင်ယူနိုင်ပါ့မလားဆိုတဲ့အကြောင်းတွေပေါ့။
မြောက်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းလမ်းနဲ့ အဲဒီလမ်းမှာ ရှိတဲ့ စာရင်းကောက်တဲ့ အမျိုးသမီးအကြောင်း။
တောင်ဘက် ကမ်းနီးလမ်းနဲ့ အဲဒီမှာရှိတဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မီးအိမ်အကြောင်း။
နှစ်ရက်အတွင်းမှာ မြစ်ထဲမှာ ရပ်ပြီး ရေပြင်တစ်ဖက်က စစ်တပ်ဆီကို အော်ဟစ်ပြောဆိုမယ့် ဘရူးနီအကြောင်း။
မြစ်တစ်ဖက်က ကျောက်အိမ်ထဲမှာ ညတိုင်း နာမည်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုနေတဲ့ ကိုရာအကြောင်း။
မိုးလင်းခါနီးအချိန်လောက်မှာတော့ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ရင်း အိပ်ပျော်သွားတယ်။
အက်ဒရီယာနာကလည်း အက်ဗလင်ရဲ့ ပုခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ရင်း အိပ်ပျော်သွားပြန်တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ နိုးနေဆဲပါ။
ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် မြို့တော်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ မီးခိုးရောင် အလင်းရောင်အောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားတဲ့ မီးအိမ်တွေကို ကြည့်ရင်း၊ ပြတင်းပေါက်တွေမှာ မီးအိမ်တွေကို ကိုင်ထားကြတဲ့ အပြင်ဘက်က လူတွေအကြောင်းကို တွေးနေမိတယ်။ ကျောက်အိမ်တွေထဲက လူတွေ၊ ဘယ်သူမှ မသွားကြတဲ့ လမ်းတွေပေါ်က လူတွေပေါ့။
ပြီးတော့ ဒီည အက်ဗလင် ခံစားမိခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုအကြောင်းကိုလည်း တွေးနေမိတယ်။
အရမ်းကို သေးငယ်တယ်။ အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်တယ်။
ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာ မီးထွန်းထားလိုက်ရုံလေးပေါ့။