အခန်း (၄၃၅) - ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းများ
လီသန် နိုးနေသည်။
ဒီရက်ပိုင်း သူဆီ ကျွန်တော်သွားတိုင်း သူ အမြဲတမ်း နိုးနေတတ်သည်။ လီအိုရာ ပြောပြပုံအရ လီသန်က လူနာအချို့ ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းမှာ ခြေသံတွေကို နားယဉ်ပြီး သိတတ်လာသလိုမျိုးပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေသံကို သူ စတင်သတိထားမိလာပုံရသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၆ ရက်အတွင်း ညအများစုမှာ သူ နိုးနေခဲ့တာလို့ လီအိုရာက ဆိုသည်။
သူ ဘာကြောင့် နိုးနေရသလဲဆိုတာကိုတော့ လီအိုရာ မပြောပြခဲ့။
သူမ ပြောစရာလည်း မလို။
ကျွန်တော် အခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသည်။
လမ်းလား။
“ငါ ပြန်ရောက်ပြီ။”
ပြောပြ။
ကျွန်တော် ကုတင်နားမှာ ထိုင်ခုံတစ်လုံး ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ လီအိုရာကတော့ ပြတင်းပေါက်နားက ခုံမှာ ထိုင်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်အစွန်းမှာတော့ မီးအိမ်နှစ်လုံး ထွန်းညှိထားသည်။
“ဘယ်ကနေ စပြောရမလဲ။”
သူ့လက်ဘေးမှာ နှင်းခဲလေးတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ပျင်းစရာကောင်းတာ။
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိသည်။
“ကောင်းပြီလေ။” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပေါ့။”
ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်တော် မြစ်ဝှမ်းဒေသအကြောင်း ပြောပြဖြစ်ခဲ့သည်။
တောင်ခြေအဆုံးမှာရှိတဲ့ တည်းခိုခန်းအကြောင်း၊ အဲဒီမှာ ဟင်းရည်က အရမ်းကျဲလွန်းလို့ ကေးဒရာက သူမရဲ့ ပန်းကန်လုံးကို မီးရောင်နဲ့ ထောင်ကြည့်ပြီး ဒါ ဟင်းရည်ဟုတ်ရဲ့လားလို့ မေးခဲ့တဲ့အကြောင်း၊ မာရက်ရဲ့ ဖိနပ်အကြောင်းတွေပေါ့။ မာရက်ရဲ့ ဖိနပ်က ဒုတိယနေ့မှာတင် ရေစိမ့်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဟာလွန်ရဲ့ ဖိနပ်ဖြစ်နေလို့ သူက လုံးဝ အသစ်မလဲဘူးလို့ ငြင်းခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေပေါ့။
တောင်ကြားလမ်းအောက်ခြေက သိုးခြံအကြောင်း၊ အဲဒီမှာ တာဗရော့စ်က ကျောက်တုံးတွေကို ဘယ်လိုစီရမလဲဆိုတာကို မိနစ် ၂၀ လောက်ကြာအောင် ရှင်းပြနေတာ၊ ကျွန်တော်တို့ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ သူ ပြီးတဲ့အထိ နှင်းထဲမှာ ထိုင်စောင့်နေခဲ့ရတဲ့အကြောင်းတွေပေါ့။
မယ်လိုဒီရဲ့ စာရင်းအကြောင်းနဲ့ အဲဒီစာရင်းထဲက စာကြောင်းတစ်ကြောင်းအကြောင်းတွေပေါ့။
လီသန်က နားထောင်နေသည်။
သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကနေ အကြည့်မခွာ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့လက်ဘေးက နှင်းခဲတွေက စာလုံးတစ်လုံး ဖြစ်ပေါ်လာအောင် ရွေ့လျားသွားတတ်သည်။
ပိုပြော။
ဒါမှမဟုတ်
ဘာလို့လဲ။
တာဗရော့စ်နဲ့ ကျောက်ရိုးအကြောင်း ပြောပြနေတုန်းမှာ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကျောက်ရိုးအကြောင်းကိုပဲ ဆက်ကြားချင်တာလား။”
မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်သည်။
ဟုတ်။
ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်တော် ကျောက်ရိုးအကြောင်း အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။ တာဗရော့စ်က အဲဒီအကြောင်းကို သေချာပေါက် ပြောပြခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော် ပြန်ပြောပြနေရင်းမှပဲ အဲဒီအကြောင်းတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် မှတ်မိနေလဲဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။
ပြောပြီးတဲ့အခါ လီသန်ရဲ့ ပါးစပ်က လှုပ်ရှားသွားသည်။
စကားတစ်ခွန်းမှ မဟုတ်။ အခုထိတော့ မဟုတ်သေး။
သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပေါ်ကို ကော့တက်သွားသည်။
ပြတင်းပေါက်နားက လီအိုရာက သူကိုင်ထားတဲ့ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော် တောင်ထိပ်အကြောင်း ဆက်ပြောပြလိုက်သည်။
လေတိုက်နှုန်း၊ ကျောက်ပုံ၊ အောက်ခြေမှာ ဖြန့်ကျက်နေတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်း၊ အဲဒီကြားထဲက လမ်းမကြီးနဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ အမိုးအကာတွေအကြောင်း။
အဲဒီလမ်းရဲ့ အဆုံးစွန်းမှာရှိတဲ့ မီးရောင်အကြောင်း။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဟောလင်းအဆုံး (Hollin's End) အကြောင်း၊ ဂွမ်နဲ့ သူမရဲ့ အဘွား မိုင်ရီက သီချင်းကို အသံမမှန်ဘဲ ဆိုတတ်တဲ့အကြောင်း၊ ဗီရိုထဲမှာ ရှိတဲ့ မီးအိမ်ဆီပုလင်းတွေအကြောင်း၊ ဘယ်သူမှ မရောက်နိုင်တဲ့ အမိုးအကာတွေအတွက် နှစ်ပေါင်း ၄၀ လောက် နှစ်တိုင်း လုပ်ထားပေးခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေပေါ့။
လမ်းလျှောက်ရင်းနဲ့ လမ်းဆုံစခန်းကို ပြန်ရောက်သွားတဲ့အကြောင်း။
မီးအိမ် ၄၁ လုံးကို ထွန်းညှိခဲ့တဲ့အကြောင်း။
ကျောက်အိမ်လေး၊ တံခါး၊ ပြီးတော့ ဘရမ်အကြောင်း။
ကျွန်တော် အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။ ပျင်းစရာမကောင်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေအထိပါမကျန်၊ တစ်နေ့ကမှ ကိုယ်တိုင်ဖြတ်သန်းပြီးဆုံးသွားတဲ့အတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရသေးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေအထိပါ ပြောပြလိုက်သည်။
ဘရမ် တံခါးခေါက်တဲ့ အပိုင်းကို ရောက်တဲ့အခါ လီသန်ရဲ့ လက်က လှုပ်ရှားသွားသည်။
ခေါင်းလောင်းဆီ မဟုတ်။
စောင်အစွန်းဆီသို့။ သူ့လက်ချောင်းတွေက စောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အန်းဝမ် နှင်းထဲကို လျှောက်ထွက်သွားတဲ့ အပိုင်းကို ရောက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးက မှိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် စကားရပ်လိုက်သည်။
လီအိုရာက ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လာသည်။
ခဏအကြာမှာတော့ သူ့မျက်လုံး ပြန်ပွင့်လာသည်။
နှင်းခဲတွေက စာလုံးဖော်သည်။
ဆက်ပြော။
ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်တော် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပြောပြီးတဲ့အချိန်မှာ မိုးလင်းခါနီးနေပြီ။
လီအိုရာက ပြတင်းပေါက်နားက ခုံမှာတင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက်စွန်းက မီးအိမ်တွေကလည်း မီးနည်းသွားပြီ။
လီသန်ကတော့ မအိပ်သေး။
ကျွန်တော် စကားပြောရပ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း သူက မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်ပြီး အကြာကြီး ငြိမ်နေသေးသည်။
ပြီးတော့မှ သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ဆီ လှည့်လာသည်။
သူ့ပါးစပ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံက ကြမ်းတမ်းပြီး တိုးဖျော့လွန်းလို့ အသက်ရှူသံလောက်ပဲ ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အသံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပုံစံရှိသည်။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။
“ကောင်းတယ်” လီသန် ပြောလိုက်သည်။
စကားတစ်ခွန်း။
အသံထွက်ပြီး ပြောလိုက်တာ။
ကျွန်တော် တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ထိုင်နေသည်။
သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့ပါးစပ် ပြန်လှုပ်ရှားသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အချိန်ပိုယူရသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ အားစိုက်နေရတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ သူ့မေးရိုးတွေ တင်းလာပုံနဲ့ စောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်က တုန်ယင်နေပုံတွေပေါ့။
“လမ်း” သူ ပြောသည်။
ပြီးတော့ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် မကြားလိုက်ရမတတ် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ငါ့ဟာလည်းပဲ။”
ကျွန်တော် နားမလည်လိုက်။
မိုးလင်းစ မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းအောက်မှာ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း အဲဒီစကားတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ တွေးကြည့်နေမိသည်။
လမ်း။ ငါ့ဟာ။ လည်းပဲ။
ပြီးတော့မှ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်စွန်းက မီးအိမ်နှစ်လုံးကို။ သမီးသုံးယောက်ရှိတဲ့ အဆိုတော် တီရန်အတွက် တစ်လုံး၊ အထိမ်းအမှတ်နေ့ညမှာ လီသန်က လီအိုရာကို သူအတွက် ထွန်းပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ တစ်လုံး။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ဂရေးကိပ်ကနေ မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတဲ့ လမ်းမကြီးကို။
မြစ်ဆီကို။
မြစ်အထက်ဘက်က စခန်းဆီကို၊ အဲဒီမှာ တီရန်ဆိုတဲ့လူက အသံမမှန်ဘဲ သီချင်းဆိုနေပြီး နောက်စစ်သားတစ်ယောက်ကတော့ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တဲ့ စခန်းဆီကို။
“မင်း အဲဒီလမ်းကို လျှောက်ချင်တာပေါ့နော်။” ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့လမ်း။ မြစ်ဆီကို ပြန်သွားဖို့။”
မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်သည်။
ဟုတ်။
“တစ်နေ့နေ့ပေါ့။”
သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့ပါးစပ် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“တစ်နေ့နေ့” လီသန် သဘောတူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထလိုက်တဲ့အခါ လီအိုရာ နိုးလာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ လီသန်ကို ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။”
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေနိုင်။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက သူမဆီ ရွေ့သွားသည်။
သူ့ပါးစပ် လှုပ်ရှားသည်။
“ကောင်းတယ်” သူ ပြောသည်။
လီအိုရာက သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူမ ဘာမှ မပြော။ သူမ ပြတင်းပေါက်နားက ခုံမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ထိုင်လျက်ပဲ သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမမျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးပြီး နှေးကွေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပြီးနောက်မှာတော့ လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ မျက်နှာကို အုပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နဖူးက ဒူးခေါင်းနဲ့ ထိလုနီးပါးအထိ ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
လီသန်က သူမကို ကြည့်နေသည်။
သူ့လက်ချောင်းတွေက စောင်ပေါ်မှာ လျော့ကျသွားသည်။
သူ့လက်နဲ့ ကုတင်အစွန်းကြားက တစ်လက်မလောက်ရှိတဲ့ နေရာမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူမဆီကို။
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်ကို အဲဒီအတိုင်း ထားခဲ့လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ တကယ်ပဲ လူးလိမ့်တတ်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခံစားချက်တွေ အများကြီး ရှိနေပုံရသည်။
သူ မနက်စာစားချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။
အကျယ်တဝင့်ပေါ့။
“သူက ရုတ်တရက် လူးလိမ့်လိုက်တာ။” ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။ “ဘယ်သူကမှ လုပ်လို့ ပြောမထားဘူး။ သူက ပက်လက်အနေအထားကနေ ရုတ်တရက် မှောက်ရက်ဖြစ်သွားတာပဲ၊ ဘာမှလည်း ခွင့်မတောင်းဘူး။”
“သူက ခွင့်တောင်းဖို့ လိုလို့လား။”
ဂယ်ရစ်က ကျွန်တော့်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်လောက်အောင် မိုက်မဲတဲ့ စကားပြောလိုက်သလိုမျိုး ကြည့်သည်။
“သူက အရမ်းသေးတာကို။” သူ ပြောသည်။ “သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်မိနိုင်တယ်။ ကုတင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားနိုင်တယ်။” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “သူ မကျခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျနိုင်တာပဲ။”
“ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့။”
“ငါ သူ့ကို ပြောထားတာ။” ဂယ်ရစ်က မျက်နှာထား တင်းတင်းနဲ့ ပြောသည်။ “အရင်ဆုံး ခွင့်တောင်းရမယ်လို့ ပြောထားတာ။ အရင်ဆုံး နာမည်ခေါ်၊ ပြီးမှ လိုချင်တာ ပြော။ ရိုင်ဆာ ပြောသလိုမျိုးပေါ့။” သူ စားပွဲတစ်ဖက်က သူ့ညီဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ညီက အက်ဒရီယာနာရဲ့ ထိုင်ခုံဘေးက စောင်ပေါ်မှာ လှဲနေပြီး ခြေထောက်တွေကို လေထဲမှာ ကန်နေသည်။ “သူက နားမထောင်ဘူး။”
“သူက တစ်လသားပဲ ရှိသေးတာလေ။”
“ဒါပေမဲ့ သူ နားထောင်သင့်တာပေါ့။”
သူ့ဘေးက ကာရိုးက မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။
“မင်း တစ်လသားတုန်းကလည်း နားမထောင်ခဲ့ပါဘူး။” သူမ ပြောသည်။
“ငါ တစ်လသားတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မမှတ်မိဘူး။”
“ဒါပေါ့၊ အဲဒါပဲလေ။” ကာရိုးက ပြောသည်။
ဂယ်ရစ် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ရိုဒရစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရိုဒရစ်က ခြေထောက်ကန်တာ ရပ်လိုက်ပြီး အခုတော့ ထပ်လူးလိမ့်ဖို့ အရမ်းကြိုးစားနေပေမဲ့ မအောင်မြင်သေး။
ဂယ်ရစ် သူ့ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်သည်။
သူ့ညီဘေးက စောင်ပေါ်မှာ သွားလှဲလိုက်သည်။
“ဒီလိုလုပ်။” သူ ပြောသည်။ “ငါ့ကို ကြည့်။”
သူ လူးလိမ့်ပြလိုက်သည်။
ရိုဒရစ်က သူ့ကို အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ ထပ်ကြိုးစားသည်။
မအောင်မြင်။
ထပ်ကြိုးစားသည်။
အောင်မြင်သွားသည်။
ဂယ်ရစ် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ညီကို လေးနက်ပြီး မချင့်မရဲဖြစ်တဲ့ ဂုဏ်ယူမှုမျိုးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။” သူ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင် ခွင့်တောင်းဦး။”
မာရက်က နှစ်ရက်အကြာမှာ ဝှိုက်ဘရွတ် (Whitebrook) ကို ထွက်သွားသည်။
သူ ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို စောင့်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သူကတော့ ဘာမှ မပြောခဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မရှိတဲ့ ညတိုင်း သူ ဆေးရုံဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေတတ်တယ်လို့ လီအိုရာက ပြောပြသည်။ သစ်တော်သီးပင်အောက်က ဟာလွန်ရဲ့ မီးအိမ်အောက်မှာ ထိုင်နေတတ်တာတဲ့။ ဖန်ရီယာကလည်း သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေတတ်သည်။
သူ ထွက်သွားတဲ့ မနက်မှာ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
သူ ခရီးသွားဖို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဟာလွန်ရဲ့ ဖိနပ်တော့ မဟုတ်။ ပယ်ရင် လုပ်ပေးထားတဲ့ ဖိနပ်အသစ်တွေကို စီးထားပြီး အဲဒီဖိနပ်ကို စီးထားတဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အားနာတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေသည်။
သူက အိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ထားသည်။
“အရိုးတွေ” သူက ကျွန်တော့်ကို အိတ်ကိုပြရင်း ပြောသည်။ “မီးဖိုချောင်ထဲကပါ။ ဝင်းဟီးလ်ဒ်က ရွေးပေးထားတာ။ သူပြောတာတော့ ဒါတွေက အကောင်းဆုံးတဲ့။” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ခွေးလေးတွေအတွက်လေ။”
“ခွေးသုံးကောင်ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်၊ ခွေးသုံးကောင်” မယ်ရက်က သဘောတူသည်။
သူ အိတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို ဘာပြောရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး” သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တာဗီယာလေ။ ဟာလွန်အကြောင်းပေါ့။ ပန်းခြံအကြောင်း၊ သူ ဘယ်လိုသေသွားတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းတွေပေါ့။”
“အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ပါ” ကျွန်တော် ပြောသည်။
“အမှန်အတိုင်းဆိုရင် သူက လည်ပင်းမှာ စည်းနှောင်ထားတဲ့ မှော်အစွမ်းနဲ့ ဘေးလွတ်ရာလမ်းကို ပြေးနေခဲ့တာ။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို တားလိုက်တာလေ။” မယ်ရက်ရဲ့ မေးရိုးတွေ တင်းသွားသည်။ “အာဗန်းက တားလိုက်တာ။ အာဗန်းက ဒီမှာရှိနေတယ်။ ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ။ မင်းရဲ့သားကို သစ်သားဓားနဲ့ လေ့ကျင့်ပေးနေတာ။”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောမိ။
“ကျွန်တော် ဒေါသထွက်မနေပါဘူး” မယ်ရက်က ပြောသည်။ “ဒီအချက်ကို သိစေချင်တာပါ။ အရင်ကတော့ ဒေါသထွက်ခဲ့တာပေါ့၊ ခဏလောက်တော့။” သူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အာဗန်းက ဂယ်ရစ်ကို ရပ်တည်ပုံတွေ သင်ပေးနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း ပြေးနေခဲ့တာပဲလေ။ အဲဒီနေ့က။ အဲဒီလို စည်းနှောင်မှုမျိုးနဲ့ပဲ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ဘေးလွတ်ရာလမ်းကို မရောက်ခင် ကျွန်တော့်ကို တားလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့...”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
“သူ့ကို ဘာပြောရမလဲ ကျွန်တော် မသိဘူး” သူ ထပ်ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် သူ့နာမည်ကို ပြောပြလိုက်ပါ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ သူ့နာမည်ကို ရေးမှတ်ထားတယ်ဆိုတာ ပြောပြပါ။ ရေးလ်ခရော့စ်မှာ သေဆုံးသူစာရင်းထဲမှာ သူပါနေတယ်၊ တံတားကို ကာကွယ်ရင်း ကျဆုံးသွားတဲ့ စစ်သားတွေဘေးမှာပေါ့။ သူ မေ့လျော့ခံလိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပြောပြလိုက်ပါ။”
မယ်ရက်က ကျွန်တော့်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ပြီးတော့ကော။”
“ပြီးတော့ ခွေးလေးတွေကို အရိုးတွေ ကျွေးလိုက်ပါ” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ပြီးရင် သူ ဘာသိချင်လဲဆိုတာ သူပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ။”
အာဗန်းက သူ့ကို လိုက်ပို့ဖို့ တံခါးဝအထိ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို လိုက်ပို့ခိုင်းတာ မဟုတ်သလို မယ်ရက်ကလည်း ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါ။ မယ်ရက် အရိုးအိတ်ကို ကိုင်ပြီး တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာကို မြင်တော့ အာဗန်းက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး အနည်းငယ်အကွာမှာ ရပ်လိုက်သည်။ သူ ဘာမှ မပြော။
မယ်ရက်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
အာဗန်းက ပြန်ကြည့်သည်။
ခဏတာမျှ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြ။
ထို့နောက် အာဗန်းက သူ့အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
သစ်သားနဲ့ ထွင်းထုထားတဲ့ အရုပ်လေး။ ခွေးရုပ်လေး။ သုံးကောင်ကို တစ်တုံးတည်းမှာပဲ ဘေးချင်းကပ်လျက် ထွင်းထားတာ ဖြစ်သည်။
သူက အဲဒါကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
မယ်ရက်က အဲဒီအရုပ်လေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် ထွင်းထားတာပါ” အာဗန်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကပေါ့။ ခင်ဗျား ဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းက။” သူ ခဏရပ်သည်။ “ကျွန်တော် သိပ်တော့ မကျွမ်းကျင်ပါဘူး။ နားရွက်တွေကိုတော့ ပယ်ရင်က ကူညီပေးထားတာပါ။”
မယ်ရက်က မယူသေး။
“ဘာလို့လဲ” သူ မေးသည်။
အာဗန်း အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က ဘေးလွတ်ရာလမ်းဆီ ပြေးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဓားနဲ့ ပစ်ပေါက်ခဲ့မိလို့ပါ” သူ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ နောက်မှပဲ သူ့နာမည်ကို သိလိုက်ရတာ။ အဲဒီနေ့ကတည်းက သူ့နာမည်ကို နေ့တိုင်း ရင်ထဲမှာ ထမ်းထားခဲ့ရတာပါ။” သူ ထွင်းထားတဲ့ ခွေးအရုပ်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ့ကိုတော့ ကျွန်တော် ပြန်မပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါလေးတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်။”
မယ်ရက်က အရုပ်လေးကို ကြည့်သည်။
ဘေးချင်းကပ်လျက် ထိုင်နေတဲ့ ခွေးလေး သုံးကောင်ကို။
ပြီးတော့ သူ အဲဒါကို ယူလိုက်သည်။
လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အလွန်သတိထားပြီး ကိုင်ထားသည်။
“သူ ဘယ်သူ ထွင်းပေးတာလဲလို့ မေးလိမ့်မယ်” သူ ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် ပြောပြလိုက်ပါ” အာဗန်းက ပြောသည်။
မယ်ရက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ အရုပ်လေးကို အရိုးတွေထည့်ထားတဲ့ အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးပေါ်ကို လျှောက်သွားတော့သည်။ သူ နောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့။
အာဗန်းက သူ အမြင်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ရပ်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ ပြန်သွားပြီး သူ့သစ်သားဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ ဂယ်ရစ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“တစ်ခါပြန်လုပ်” သူ ပြောသည်။
ထိုနေ့လည်မှာ ဆေးလစ်က ကျွန်တော့်ကို လာရှာသည်။
သူ အခုဆိုရင် ပုံမှန်အတိုင်း ပျံသန်းနိုင်ပြီ။ အက်ဗလင်က သူ့လက်နဲ့ ကျောကို စစ်ဆေးပေးပြီးနောက် မိုက်မဲတဲ့အလုပ်တွေ မလုပ်သရွေ့ ပျံသန်းနိုင်ပြီလို့ ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်သည်။
သူက အက်ဗလင်ကို မိုက်မဲတဲ့အလုပ်ဆိုတာ ဘာလဲလို့ မေးခဲ့ဖူးသည်။
သူမက စာရင်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
အတော်လေး ရှည်လျားတဲ့ စာရင်းတစ်ခုပေါ့။
သူ မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ဘေးက ရဲတိုက်နံရံပေါ်ကို ဆင်းသက်လာသည်။ ပြီးတော့ လူပုံစံ ပြောင်းလိုက်ပြီး ဆံပင်တွေကြားမှာ အမွေးအတောင်တွေ ပေကျံနေလျက်၊ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ပခုံးပေါ်မှာ ခြုံထားလျက်နဲ့ ခဏတာ ရပ်နေသည်။
“သုံးခုရှိတယ်” သူ ပြောသည်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်သည်။
“သတင်းစကားတွေလေ” ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “ဘယ်ကို သွားရမှန်းမသိတဲ့ သတင်းစကားတွေ။ ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ခံစားမိနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘာတွေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။” သူ မြို့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “အန်ဝမ်ရဲ့ သတင်းက တစ်ခု။ အခုတော့ သုံးခု ဖြစ်သွားပြီ။”
“ဘယ်မှာလဲ။”
“အဲဒါက ပြဿနာပဲ” ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှာမတွေ့ဘူး။ အတိအကျ မသိဘူး။ တခြားအခန်းထဲက အသံကို ကြားနေရပေမဲ့ ဘယ်အခန်းလဲဆိုတာ မသိရသလိုမျိုးပဲ။”
“ဟာလီမာ” ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “အကွာအဝေး။”
ဆေးလစ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ ထိန်းသိမ်းသူ” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “လမ်းမတွေ။”
ထိုညနေမှာ ကျွန်တော်တို့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ တွေ့ဆုံကြသည်။
မြေပုံအခန်းထဲမှာတော့ မဟုတ်။ ဆေးလစ်က မြေပုံအခန်းမှာ နံရံတွေ များလွန်းတယ်လို့ ပြောသည်။ သူက ကောင်းကင်ကို လိုချင်တာ။
ဒါကြောင့် လီရီယန်က တောင်တန်းတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး စကားလုံးနှစ်လုံး ပို့ခဲ့တဲ့ ဥယျာဉ်ထဲက စမ်းရေတွင်းဟောင်းဘေးမှာ ထိုင်ကြသည်။ ဆေးလစ်က စမ်းရေတွင်းအစွန်းမှာ လက်ကို ကျောက်တုံးပေါ် တင်ပြီး ထိုင်နေသည်။ ဟာလီမာက သူ့ဘေးက ခုံတန်းမှာ စောင်ခြုံပြီး ထိုင်နေပြီး သူ့တစ်ဖက်မှာတော့ ဗော့စ် ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် အေးစက်နေတဲ့ မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လက်ကို မြေကြီးပေါ် ပြားပြားကပ်ထားလိုက်သည်။
“ယူရီယာပါ” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်။”
ချက်ချင်းဆိုသလို နွေးထွေးတဲ့ ခံစားမှုတစ်ခု တက်လာသည်။
“ငါ သိတယ်” ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “ဆေးလစ်က တစ်နာရီလောက်ရှိပြီ ငါ့ဆီ တစ်ခုခု ပို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ သူက ဘယ်လိုပို့ရမလဲ မသိဘူး။”
ဆေးလစ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ကျွန်တော်...”
“နားထောင်နေတာလေ” ထိန်းသိမ်းသူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ မင်းကြားရတဲ့အရာတွေကို ငါ့ကို ပြဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အရမ်းကျယ်လောင်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေတယ်။” ခဏရပ်သည်။ “ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်။”
နောက်တစ်ခု ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားမလည်လိုက်။
ဆေးလစ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ဟာလီမာလည်း မျက်လုံးမှိတ်သည်။ ဗော့စ်က ဟာလီမာရဲ့ ပခုံးပေါ် လက်တင်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးသည်။
စမ်းရေတွင်းက နွေးလာသည်။
ပြီးတော့ ပိုနွေးလာသည်။
ထို့နောက် ရေတွေ လှုပ်ရှားလာသည်။ လှိုင်းထတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ စီးဆင်းနေတာ။ စက်ဝိုင်းပုံစံနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးနေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုဆီကို ဆွဲငင်ခံနေရသလိုမျိုးပေါ့။
ဆေးလစ် အသက်ရှူမှားသွားသည်။
“အဲဒီမှာ” သူ ပြောသည်။ “အဲဒီမှာ။ ပထမဆုံးတစ်ခု။”
“ဘယ်မှာလဲ” ကျွန်တော် မေးသည်။
ဟာလီမာက ဖြေသည်။
သူ့အသံက အလွန်ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ ပြောနေသလို တိုးဖျော့နေသည်။
“မြောက်ဘက်မှာ” သူ ပြောသည်။ “ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်ပေါ့။ ကျောက်ဆောင်တွေ ပင်လယ်နဲ့ ထိစပ်နေတဲ့နေရာ။ မုန်တိုင်းတွေ မဖျက်ဆီးခင်တုန်းက တံငါရွာလေးတွေကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ လမ်းမကြီး။” ခဏရပ်သည်။ “သုံးရာနဲ့ လေးမိုင်အကွာ။”
“ပြီးတော့ သတင်းစကားကကော။”
ဆေးလစ်ရဲ့ မျက်နှာ တင်းသွားသည်။
“ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုပါ” သူ ပြောသည်။ “တူညီတဲ့ ကိန်းဂဏန်းပဲ။ ထပ်ခါထပ်ခါ။ ညတိုင်း။” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “တစ်ထောင့်တစ်ရာနဲ့ ခြောက်။”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြ။
“ရက်တွေ” ဟာလီမာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူတို့ အဲဒီမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီ။ ရေတွက်နေကြတာ။”
“ဒုတိယတစ်ခု” ဆေးလစ် ပြောသည်။
စမ်းရေတွင်းထဲက ရေတွေ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားသည်။ အခုတော့ တစ်ဖက်ကို စီးနေသည်။ ပိုနှေးသွားသည်။
“တောင်ဘက်” ဟာလီမာ ပြောသည်။ “ရွှံ့နွံဒေသ။ သစ်သားတိုင်တွေပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ ရွှံ့နွံဖြတ်လမ်း။ အခုတော့ အများစုက နစ်မြုပ်သွားပြီ။” သူ့အသံ တင်းသွားသည်။ “တစ်ရာနဲ့ ရှစ်ဆယ်နဲ့ နှစ်မိုင်အကွာ။ ဒါပေမဲ့ လမ်းက ခေါက်ရိုးကျိုးနေတယ်။ ဆိုးဆိုးရွားရွားပဲ။ တစ်မိုင်တိုင်းက ငါးမိုင်လောက် ဝေးနေသလိုပဲ။”
“သတင်းစကားကကော။”
ဆေးလစ် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဘာမှ မရှိဘူး” သူ နောက်ဆုံးတော့ ပြောသည်။ “စကားလုံးတွေ မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုးလေးပဲ... ခံစားချက်တစ်ခု။ တစ်ယောက်ယောက်က မီးအိမ်ကို မြှောက်ထားတယ်။ ညတိုင်း။ ဘာမှ မပြောဘူး။ မြှောက်ထားရုံပဲ မြှောက်ထားတယ်။” သူ့အသံ တိုးသွားသည်။ “သူတို့ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာတောင် မေ့သွားကြသလိုမျိုးပဲ။”
ဗော့စ်က ဟာလီမာရဲ့ ပခုံးကို ပိုတင်းအောင် ကိုင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ တတိယတစ်ခုကကော” ကျွန်တော် မေးသည်။
ရေတွေ လှုပ်ရှားတာ ရပ်သွားသည်။
စမ်းရေတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် အလွန်ဖြည်းညင်းစွာနဲ့ပဲ ပြန်လှုပ်ရှားလာသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ စက်ဝိုင်းပုံ မဟုတ်တော့။ တစ်ဖက်တည်းကိုပဲ။ အနောက်ဘက်ဆီကို။
မြစ်ဆီကို။
ဆာတာရဲ့ တပ်တွေ တပ်စွဲထားတဲ့ မြစ်ကမ်းဘေးဆီကို။
ဟာလီမာ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။
သူ ဘာကိုမှ မကြည့်ဘဲ ငေးနေသည်။
“မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ” သူ ပြောသည်။ “ဆာတာရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ။ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်တွေကြားက လမ်းတစ်ခု။ နှစ်ရာနဲ့ လေးဆယ်မိုင်အကွာ။” သူ့အသံက အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ “လမ်းက ခေါက်ရိုး မကျိုးဘူး။ ကျိုးဖို့လည်း မလိုဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း ဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူ့တပ်တွေကြားထဲကို ဘယ်သူမှ ဖြတ်မသွားရဲဘူး။”
ဆေးလစ် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။
“သတင်းစကား” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဆေးလစ်။ သတင်းစကားက ဘာလဲ။”
ဆေးလစ် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေနိုင်။
သူဖြေတဲ့အခါ သူ့အသံက တိုးတိုးလေးသာ ထွက်လာသည်။
“နာမည်တစ်ခုပါ” သူ ပြောသည်။ “ညတိုင်းပဲ။ နာမည်တစ်ခုတည်းကိုပဲ။ သူတို့ကိုယ်ပိုင် နာမည်တော့ မဟုတ်ဘူး။” သူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “တစ်ခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်။ သူတို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်။”
“ဘယ်သူ့နာမည်လဲ။”
ဆေးလစ်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကျော်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ဥယျာဉ်တစ်ဖက်ဆီသို့။
ဟားလွန်ရဲ့ မီးအိမ်အောက်၊ သစ်တော်ပင်အောက်က ခုံတန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဘရန်နော့ဆီသို့။ သူ့ဘေးမှာ ကေးဒရာ ရှိနေပြီး တစ်ဖက်မှာတော့ မိုင်ရက် ရှိနေသည်။
ဘရန်နော့ ကြားသွားပြီ။
သူ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့နာမည်လဲ” ဘရန်နော့က မေးသည်။
သူ့အသံက အလွန်တိုးသည်။
ဆေးလစ်က သူ့ကို အကြာကြီး ကြည့်နေသည်။
“အစ်ကို့နာမည်လေ” သူ ပြောလိုက်သည်။
ဥယျာဉ်ထဲမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဘရန်နော့က သစ်တော်ပင်အောက်မှာ ရပ်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးမားပြီး အမာရွတ်တွေနဲ့။ လက်တွေကို ဘေးမှာ ချထားသည်။
“ငါ့နာမည်...” သူ ပြန်ပြောသည်။
“ညတိုင်းပဲ” ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲတော့ မသိဘူး။ ကာရိုတောမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက။ တံတားမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းကပဲ။” သူ့အသံ တုန်ရီသွားသည်။ “ကျွန်တော်ကတော့ ပိုက်ကွန်တွေကြောင့် ထင်ခဲ့တာ။ ဖေးလန်နဲ့ ကိုရာ၊ ဒန်တို့ကို သူတို့ ဖမ်းသွားတုန်းကလေ။ ကျွန်တော်က သူတို့ အဲဒီ အိုင်ထဲကို ရောက်သွားတာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီခန်းမထဲကို။ သူ့တံခါးတွေနောက်ကိုပေါ့။”
“သူတို့ အဲဒီကို မရောက်ဘူး” ဘရန်နော့က ပြောသည်။
“အားလုံး မဟုတ်ဘူး” ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “မဟုတ်ဘူး...” သူ စကားရပ်သွားသည်။ “ဘရန်နော့။ အဲဒါ ကိုရာ။”
ဘရန်နော့ မလှုပ်ရှား။
“ကိုရာ” သူ ရေရွတ်သည်။
“သူ အစ်ကို့နာမည်ကို ခေါ်နေတာ” ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “ညတိုင်းပဲ။ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ။ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ထဲက လမ်းပေါ်က ကျောက်အိမ်လေးတစ်လုံးထဲမှာ။” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “အန်ဝမ်က လီရီယန်ရဲ့နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ သူ ခေါ်နေတာ။ ပြတင်းပေါက်မှာ နာမည်ကို မြှောက်ပြနေသလိုမျိုးပေါ့။”
ကေးဒရာလည်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူမက ဘရန်နော့ရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
မိုင်ရက်ကတော့ ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်လျက် စမ်းရေတွင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဘရန်နော့က စမ်းရေတွင်းကို ကြည့်သည်။
ငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ မြေပြင်ပေါ်မှာ လက်ထောက်ပြီး ဒူးထောက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကိုရာ” သူ ထပ်ပြောသည်။ အလွန်တိုးညင်းစွာပေါ့။
ပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး ဥယျာဉ်ထဲကနေ ထွက်သွားသည်။
ကေးဒရာက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည်။
မိုင်ရက်လည်း လိုက်သွားသည်။
ကျွန်တော် စမ်းရေတွင်းနားမှာပဲ ကျန်ခဲ့သည်။
ဆေးလစ်၊ ဟာလီမာနဲ့ ဗော့စ်တို့လည်း အတူတူပင်။
အကြာကြီး ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြ။
ထို့နောက် ဟာလီမာ စကားစသည်။
“သုံးခု” သူ ပြောသည်။ “မြောက်ဘက်၊ တောင်ဘက်၊ ပြီးတော့ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်း။”
“သုံးခု” ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။
“မြောက်ဘက်က အဝေးဆုံးပဲ။ တောင်ဘက်က အဆိုးဆုံး ခေါက်ရိုးကျိုးနေတာ။” ဟာလီမာ့အသံက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ “ပြီးတော့ တတိယတစ်ခုက ဆာတာရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ သူ့ကြားမှာ တပ်စစ်ကြောင်းကြီး ရှိနေတယ်။”
ကျွန်တော် အေးစက်နေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ပြားပြားကပ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်မှာ မှုန်ဝါးဝါး ပေါ်နေတဲ့ သရဖူသင်္ကေတကို ကြည့်သည်။
“ထိန်းသိမ်းသူ” ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေအောက်မှာ နွေးထွေးမှုတစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်။
“ငါ ရှိတယ်”
“သူတို့ကို ထိတွေ့လို့ ရမလား။ တစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်။”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“မြောက်ဘက်ကို ငါ ခံစားမိတယ်” ထိန်းသိမ်းသူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “မှုန်ဝါးဝါးလေးပါ။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းက တစ်ချိန်က ငါ့လမ်းပဲ။ တံငါရွာတွေက အဲဒီတစ်လျှောက်မှာ ခိုလှုံရာတွေ လုပ်ထားကြတယ်။ အချို့ ကျောက်တုံးတွေက အခုထိ ရှိနေသေးတယ်။” ခဏရပ်သည်။ “တောင်ဘက်က ပိုခက်တယ်။ အဲဒီ ရွှံ့နွံဖြတ်လမ်းက ငါ့လက်ချက် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို မသိတဲ့လူတွေ ဆောက်ခဲ့တာ။ အဲဒီမှာ ခိုလှုံရာဆိုတာ မရှိဘူး။”
“ပြီးတော့ တတိယတစ်ခုကော။”
နွေးထွေးမှုက တုန်ယင်သွားသည်။
ထိန်းသိမ်းသူ ပြန်ပြောတဲ့အခါ သူမအသံက အလွန်တိုးညင်းနေသည်။
“ဆာတာက အဲဒီတောအုပ်ထဲက ခိုလှုံရာအားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့တာ” သူမ ပြောသည်။ “နှစ်တွေ အတော်ကြာပြီ။ သူ ပထမဆုံး ရောက်လာကတည်းကပဲ။ အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာလည်း သူ သိတယ်။” ခဏရပ်သည်။ “ငါ ရပ်တည်စရာ ကျောက်တုံးတစ်ခုမှ မကျန်တော့ဘူး။ တစ်တုံးမှ မရှိတော့ဘူး။”
ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ကိုရာရဲ့ သတင်းစကားက ဆေးလစ်ဆီ ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။”
ထိန်းသိမ်းသူက အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ငါ မသိဘူး” နောက်ဆုံးတော့ သူမ ပြောသည်။ “မဖြစ်သင့်ဘူး။ သူတို့သွားဖို့ လမ်းမရှိဘူး။ ခိုလှုံရာလည်း မရှိဘူး။ ကျောက်တုံးလည်း မရှိဘူး။” သူမအသံက ထပ်ပြီး တုန်ယင်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူဆီကို ရောက်နေတုန်းပဲ။”
တစ်နာရီကြာပြီးတဲ့နောက် ဘရန်နော့ကို ရဲတိုက်နံရံမှာ ကျွန်တော် တွေ့သည်။
သူက အနောက်ဘက် နံရံနားမှာ ရပ်ပြီး မြစ်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ သွားရပ်တဲ့အခါ သူ လှည့်မကြည့်။
“သူက ဆောင်းဦးရဲ့ နတ်ဘုရားမလေ” သူ ပြောသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“နှစ်တစ်နှစ်ရဲ့ အလှည့်အပြောင်းပေါ့။ ရိတ်သိမ်းချိန်၊ ကြွေကျတဲ့ အရွက်တွေ။” သူ့အသံက ကြမ်းတမ်းနေသည်။ “သူ အမြဲ ပြောဖူးတယ်၊ ဆောင်းဦးဆိုတာ အရာအားလုံး အဆုံးသတ်တာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ အရာအားလုံးကို စုစည်းသိမ်းဆည်းတဲ့ အချိန်တဲ့။ ဆောင်းရာသီ မရောက်ခင်မှာ အိမ်ပြန်ခေါ်တဲ့ အချိန်ပေါ့။”
သူ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြန်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ တစ်နှစ်လုံး အတူတူ တိုက်ခဲ့ကြတယ်” သူ ပြောသည်။ “အန်ဘောင်းတွေပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ကို ရပ်တန့်အောင် လုပ်ပေးတတ်တာ သူပဲ။ တိုက်ပွဲတစ်ခုပြီးတိုင်း၊ အနိုင်ရပြီးတိုင်းပေါ့။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ထိုင်ခိုင်းပြီး ဝမ်ဟီးလ်ရဲ့ အစားအစာတွေကို စားခိုင်းတယ်။ စစ်ပွဲအကြောင်း မဟုတ်တဲ့ တစ်ခြားအကြောင်းအရာတွေကို ပြောခိုင်းတယ်။” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “သူ ပြောတယ်၊ အဲဒီလို မလုပ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာအတွက် တိုက်နေကြလဲဆိုတာ မေ့သွားလိမ့်မယ်တဲ့။”
“တံတားမှာကော။”
“တံတားမှာတော့ ကျွန်တော်က တပ်ကို ထိန်းထားတာ” ဘရန်နော့ ပြောသည်။ “အနောက်ဘက် ခြေငါးဆယ်အကွာမှာပေါ့။ ဖေးလန်က တံတားပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။ ကိုရာက သူ့နောက်မှာ။ လူတွေကို ဆွဲခေါ်ပြီး လုံခြုံတဲ့နေရာကို ပို့ပေးနေတာ။” သူ နံရံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ပိုက်ကွန်တွေက သစ်ပင်တွေကြားထဲက ထွက်လာတာ။ ဖေးလန်ကို အရင်ဖမ်းသွားတာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ ကိုရာက သူ့ကို ကူညီဖို့ လှည့်အကြည့်မှာပဲ သူ့ကိုပါ ဖမ်းသွားကြတယ်။”
သူ သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် သူ့ဆီ မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး” သူ ပြောသည်။ “ခြေငါးဆယ်။ အဲဒီ ခြေငါးဆယ်အကြောင်းကိုပဲ နေ့တိုင်း တွေးနေခဲ့တာ။”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြော။
“အခုတော့ သူက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်နေတယ်” ဘရန်နော့ ပြောသည်။ “ညတိုင်းပဲ။ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှာ။ ဆာတာရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ။” သူ့အသံ တုန်သွားသည်။ “ကျွန်တော် ရောက်လာဖို့ စောင့်နေတာ။”
သူ လှည့်ကြည့်သည်။
သူ့ရဲ့ အမာရွတ်တွေနဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စိုနေသည်။
“အာဗန်းက ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးတယ်” သူ ပြောသည်။ “ကာရိုတောမှာလေ။ တစ်ခါတလေ တံခါးကို ထိန်းထားရုံနဲ့ တံခါးနောက်က အရာတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။” သူ မြစ်ဘက်ကို ပြန်ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော် သူ့အတွက် တံခါးကို မထိန်းထားနိုင်ဘူး။ တံခါးဆိုတာ မရှိဘူး။ ရှိတာက တပ်စစ်ကြောင်းတွေ၊ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်တွေ၊ ပြီးတော့ ခိုလှုံရာမရှိတဲ့ လမ်းမကြီး နှစ်ရာ့လေးဆယ်မိုင်ပဲ ရှိတယ်။”
သူ အကြာကြီး ငြိမ်နေသည်။
“ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ” သူ မေးသည်။
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
လက်ခံရေးခြံထဲက လူ တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်အကြောင်း၊ မာတာကွီးလ် လက်ထဲမှာ ပေါင်မုန့်တွေနဲ့ ခြံဝင်းထဲ ဝင်လာတာ၊ ဘရမ်က သူကိုယ်တိုင် ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကို သုံးချက်ခေါက်နေတာ။
ဒန်စတန်ကို ကျွန်တော် ပထမဆုံး အကြိမ် မေးခဲ့တုန်းက အကြောင်း။
သူတို့ကို ပြန်ခေါ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ။
“ကိုရာဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဘရန်နော့ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“အဲဒီနေရာမှာ အစ်ကိုသာဆိုရင်ပေါ့” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းက ကျောက်အိမ်လေးထဲမှာ။ ညတိုင်း သူ့နာမည်ကို ခေါ်နေရင်ပေါ့။” ခဏရပ်သည်။ “သူ ဘာလုပ်မလဲ။”
ဘရန်နော့ အကြာကြီး မဖြေဘဲ နေသည်။
သူ ဖြေတဲ့အခါ သူ့အသံက အလွန်တိုးညင်းနေသည်။
“သူက လူတိုင်းကို ထိုင်ခိုင်းလိမ့်မယ်” သူ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ စားခိုင်းမယ်။ စစ်ပွဲအကြောင်း မဟုတ်တဲ့ တစ်ခြားအကြောင်းအရာတွေကို ပြောခိုင်းလိမ့်မယ်။” သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ သူ နည်းလမ်းရှာလိမ့်မယ်။ သူ အမြဲတမ်း နည်းလမ်းရှာတတ်တယ်။ တိုက်ပွဲထဲကနေ မဟုတ်ဘဲနဲ့ လမ်းကြောင်းရှာပြီး သွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရမှာ အဲဒါပဲ” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ထိုင်မယ်။ စားမယ်။ စစ်ပွဲအကြောင်း မဟုတ်တဲ့ တစ်ခြားအကြောင်းတွေကို ပြောမယ်။ ပြီးရင် နည်းလမ်းရှာမယ်။”
ဘရန်နော့ ကျွန်တော့်ကို အကြာကြီး ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်က တင်းမာမှုတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသည်။
“ဝမ်ဟီးလ် ညစာ ချက်နေတယ်” သူ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒီကနေတင် အနံ့ရနေတာ။ ဘီထရစ်လည်း သူ့ကို အနားမှာ ရှိနေလို့ ပျော်နေတာ။”
ဘရန်နော့ ပြုံးသလောက် ဖြစ်သွားသည်။
သူ အနောက်ဘက် နံရံကနေ လှည့်ထွက်လာသည်။
မြစ်ဘက်ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မကြည့်တော့။
ဒါပေမဲ့ လှေကားဆီ လျှောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ သူ အလွန်တိုးညင်းစွာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ပြောသလို ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကိုရာ။”
ပြတင်းပေါက်မှာ နာမည်ကို မြှောက်ပြနေသလိုမျိုး။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်း၊ မီးလောင်ထားတဲ့ လမ်းမပေါ်က ကျောက်အိမ်လေးတစ်လုံးထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အသံကို ပြန်ကြားနေမလားဆိုသလိုမျိုးပေါ့။