အခန်း ၄၃၄။ ဒုတိယမြောက် မီးအိမ်
အန်ဝမ်သည် ဟောလင်းအန်းရွာရှိ ဖျားနာနေသူအားလုံးကို မတွေ့ရမချင်း ထိုနေရာမှ မထွက်ခွာခဲ့ပေ။
ဖျားနာသူ အရေအတွက်မှာ များလှသည်မဟုတ်။ ဆောင်းရာသီ ကြာရှည်ပြီး အနီးဆုံး ဆေးဆရာထံ ရောက်ရန်ပင် သုံးနှစ်ကြာ တံခါးပိတ်ခံထားရသည့် နေရာမျိုးဖြစ်လင့်ကစား လူပေါင်း ၁၉ ယောက်သာ ရှိသည်။
သို့သော် ဘရမ် ပြုပြင်ပေးထားသည့် အမိုးအောက်တွင် နေထိုင်သူ တိုမတ်စ် ရှိနေသည်။ သူက ဆောင်းရာသီတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှ တရွှီရွှီမြည်အောင် ဖျားနာတတ်သဖြင့် ထိုင်လျက်ပင် အိပ်စက်ရသူဖြစ်သည်။
လက်မောင်းတွင် အနာရွတ်စွဲနေသည့် ၁၁ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိသည်။
နောက်တစ်ယောက်မှာ ဂွမ် ဖြစ်သည်။ သူမက သူမ၌ ဘာရောဂါမှ မရှိဟု ဆိုသော်လည်း အန်ဝမ်က မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏လက်ကို ကြာရှည်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးနောက် ရောဂါရှိကြောင်း၊ ပျောက်ကင်းအောင် မကုနိုင်သော်လည်း သက်သာရာရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ကြောင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဂွမ်က ပြန်မငြင်းပေ။
သူမက သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော လက်ဆစ်များကို ငုံ့ကြည့်ရင်း “ကျွန်မ အဘွားလက်တွေလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားတာ။ သူက အသက်ရှစ်ဆယ်အရွယ်မှာ ဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားခဲ့တာပါ” ဟု ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းလည်း အသက်ရှစ်ဆယ်အရွယ်မှာ ဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီဆေးနဲ့ လျှောက်ရလိမ့်မယ်” ဟု အန်ဝမ်က ပြောသည်။
အန်ဝမ်သည် တောထဲတွင် ပေါက်ရောက်သော ဆေးမြစ်များကို ရောစပ်ထားသည့် ဆေးအိုးငယ်လေးကို ဂွမ်အား ပေးလိုက်သည်။ ထိုဆေးများကို အန်ဝမ်က ဘရမ်ကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ရှာခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဘာအတွက်မှန်း သူမ မပြောခဲ့ပေ။
“မင်း ဆေးဖော်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား” ဘရမ်က ဆေးအိုးကို ငေးကြည့်ရင်း မေးသည်။ “အဲဒီထဲမှာ။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းကပေါ့။”
“သူတို့ ကျွန်မကို မခေါ်ဆောင်သွားခင်ကတည်းက ကျွန်မက ဆေးဆရာပါ” ဟု အန်ဝမ်က ပြန်ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို ပိတ်ထားလိုက်လို့ ကျွန်မ ဆေးဆရာအလုပ်ကို ရပ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
တာဗရော့စ်ကတော့ ထိုနှစ်ရက်လုံး လမ်းလျှောက်နေသည်။
ဝေးဝေးတော့ မဟုတ်ပါ။ တောစပ်မှ တစ်မိုင် သို့မဟုတ် နှစ်မိုင်ခန့်အထိ သွားလိုက်၊ ပြန်လှည့်လာလိုက်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမနေ့ နံနက်ခင်းတွင် ကျွန်တော်က တဲဝမှနေ၍ သူဘာလုပ်နေမှန်း နားမလည်နိုင်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
ကေဒရာက ရှင်းပြသည်။
“သူ စစ်ဆေးနေတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “လမ်းက ခိုင်မြဲနေသေးလားဆိုတာ။”
“ဒီလမ်းကိုလား။”
“ခေါက်ရိုးကိုလေ” သူမက တာဗရော့စ် ဒုတိယမြောက် အမိုးအကာဆီ ရောက်သွားပြီး ချိတ်တွင် ထွန်းထားသည့် မီးအိမ်ကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ကာ ပြန်လှည့်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားတာနဲ့ လမ်းက ပြန်ပျောက်သွားမှာကို သူ စိုးရိမ်နေတာ။”
“တကယ်ပဲ ပျောက်သွားမှာလား။”
ကေဒရာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူကတော့ မပျောက်လောက်ဘူးလို့ ထင်နေတာပါပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ထင်ထားတဲ့လမ်းမှာ လေးနာရီလောက် လမ်းပျောက်ခဲ့ဖူးတာကိုး။ အကြိမ်နှစ်ဆယ်လောက် လျှောက်ကြည့်ပြီး မသေချာမချင်း သူ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။”
ဒုတိယမြောက် ညနေခင်းတွင် တာဗရော့စ် ပြန်ရောက်လာပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်သည်။
“လမ်းက ခိုင်မြဲနေတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
“သေချာရဲ့လား။”
“လမ်းတစ်ခုအကြောင်း ဒီလောက်သေချာတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ” သူက မီးဖိုဆီ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ “မီးအိမ်တွေ အကုန်လုံး လင်းနေတုန်းပဲ။ ရွာသားတွေကလည်း မီးကို ဆက်ထွန်းထားပေးမယ်လို့ သဘောတူထားကြတယ်။ လူငယ်နှစ်ယောက်ကတော့ နွေဦးရောက်ရင် မြစ်ဝှမ်းဒေသကို သွားပြီး သိုးမွှေးရောင်းဖို့ ခွင့်တောင်းနေကြပြီ။”
သူက မီးတောက်များကို ငေးကြည့်သည်။
“နှစ်လေးဆယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒီချိုင့်ဝှမ်းကနေ ဘယ်သူမှ မထွက်လာခဲ့တာ နှစ်လေးဆယ် ရှိပြီ။ နွေဦးရောက်ရင်တော့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က သိုးမွှေးတွေအပြည့်တင်ထားတဲ့ လှည်းနဲ့ ထွက်လာကြလိမ့်မယ်။ သူတို့ထင်ထားသလို ကမ္ဘာကြီးက ဒီမှာတင် မဆုံးဘူးဆိုတာကို သူတို့ တွေ့ရလိမ့်မယ်။”
သူ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားချင်တယ်” ဟု တာဗရော့စ်က ပြောသည်။ “အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်ပေါ့။ လမ်းကြောင်းတွေကို ပြပေးချင်လို့။ လမ်းကောင်းကောင်းတွေကိုလေ။”
“ ‘ဆိတ်တို့၏ နောင်တ’ လမ်းကြောင်းတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။”
တာဗရော့စ် ပြုံးစပြုသည်။
“ဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူက သဘောတူသည်။
ဘရမ်ကတော့ ကျန်နေခဲ့မည်ဟု ဆိုသည်။
နောက်ဆုံးညတွင် သူ ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြသည်။ သူသည် ၄၁ ခုမြောက် အမိုးအကာအပြင်ဘက်ရှိ နံရံနိမ့်လေးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ပုဆိန်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ တောအစပ်မှ တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားသည့် လမ်းကို ငေးကြည့်နေသည်။
“တိုမတ်စ်ရဲ့ အမိုးလေ” သူက ပြောသည်။
“ဂွမ် ပြောပြတာ ကြားလိုက်တယ်။”
“မြောက်ဘက်ခြမ်းက ယိုနေတာ။” သူက ပုဆိန်ကို လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။ “ရေတွင်းအဖုံးကလည်း ပုပ်နေပြီ။ အရှေ့ဘက်က သိုးခြံတံခါးလည်း အသစ်လဲရမယ်။” သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “ဟောလင်းအန်းမှာ အမိုးထိပ်တွေကို ရောက်အောင် ပြုပြင်နိုင်မယ့်သူက တခြား ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။”
“သူတို့ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ကြမှာပါ။”
“ဂွမ်ကတော့ အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်။”
“မင်းကရော သူပြောတာကို ယုံလား။”
ဘရမ်က အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ ယုံကြည်နေတာကိုတော့ ကျွန်တော် ယုံတယ်” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူက ဆိုသည်။ “အဲဒါကပဲ ကျွန်တော် နှစ်လေးဆယ်အတွင်း ရခဲ့တဲ့ အရာတွေထက် ပိုများနေပါပြီ။”
သူသည် အမာရွတ်ထင်နေသော လက်ဝါးကို ငုံ့ကြည့်သည်။ အမှတ်အသားမှာ ယခုအခါ လုံးဝနီးပါး မှေးမှိန်သွားပြီဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းစွာ ပျောက်ကင်းသွားသည့် အနာဟောင်းလိုမျိုး ဖြူဖျော့ဖျော့ လိုင်းလေးတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။
“အန်ဝမ်က ကျွန်တော့်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “တောင်တန်းတွေကို ကျော်ပြီးတော့လေ။ ဂရေးကိပ်ကိုပေါ့။”
ကျွန်တော် ဒါကို မသိခဲ့ပေ။
“မင်း ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ။”
“နွေဦးရောက်ရင် လိုက်ခဲ့မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်” ဟု ဘရမ်က ဆိုသည်။ “သိုးမွှေးတွေနဲ့အတူ၊ တာဗရော့စ်နဲ့ ကောင်လေးတွေနဲ့အတူ လိုက်သွားမယ်။” သူ လမ်းကို ငေးကြည့်သည်။ “သူ့သမီးကို မြင်ချင်တယ်။ အဲဒီကလေးမလေးကို တောင်းပန်စကား ပြောချင်တယ်။” သူ၏ အသံမှာ တိုးသွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ အမိုးကို အရင်ဆုံး ပြင်ပေးချင်သေးတယ်။ မသွားခင်မှာ တစ်ခုခုကို မှန်မှန်ကန်ကန် လုပ်ပေးခဲ့ချင်တာပါ။”
မိုးလင်းတော့ အန်ဝမ်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။
သူတို့ ဘာတွေ ပြောကြသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မကြားလိုက်ရပါ။ သူတို့သည် တောစပ် ၄၁ ခုမြောက် အမိုးအကာဘေးတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် အနည်းငယ်ခွာ၍ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ကြားတွင် မီးအိမ်က လင်းလက်နေသည်။ အန်ဝမ်က လီရီယန်၏ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပြီး ဘရမ်က ပုဆိန်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့ ကြာရှည်စွာ စကားပြောကြသည်။
စကားပြောအပြီးတွင် အန်ဝမ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ နှလုံးသားရှိရာ နေရာပေါ်သို့ပေါ့။
ဘရမ်က သူမ၏လက်ပေါ်သို့ သူ၏ အမာရွတ်ထင်နေသော လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်သည့် လမ်းအတိုင်း နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ လျှောက်သွားတော့သည်။
ဘရမ်က သူမသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူ သူမနောက်သို့ မလိုက်ပေ။
သူမ အမြင်ကွယ်သွားသည်အထိ သူ တောစပ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အမိုးအကာဘေးရှိ ပုံထားသော အမိုးပြားများကို ကောက်ယူပြီး သစ်ပင်များကြားမှတစ်ဆင့် ဟောလင်းအန်းရွာဘက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။
တိုမတ်စ်၏ အမိုးဆီသို့ပေါ့။
အိမ်ပြန်လမ်းမှာ ပိုတိုသလို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် ပြောချင်တာက စကားလုံးအရ ပိုတိုတာ မဟုတ်ပါ။ ဟာလီမာက တောင်ကြားထိပ်မှ မီးအိမ်ရှိသော အိမ်အထိ နှစ်ရာတစ်ဆယ့်တစ်မိုင် ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး အမှန်တကယ်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သွားတုန်းက တစ်မိုင်တိုင်းသည် သုံးမိုင်လောက် ဝေးသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ပြန်လာသည့်အခါတွင်မူ တစ်မိုင်သည် တစ်မိုင်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
အမိုးအကာ ၄၁ ခု။
မီးအိမ် ၄၁ လုံး လင်းလက်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အမိုးအကာတိုင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး အန်ဝမ်သည် အမိုးအကာတိုင်းတွင် ရပ်တန့်ခဲ့သည်။
သူမသည် သူမ၏နာမည်ကို မပြောခဲ့သလို ဒူးလည်း မထောက်ခဲ့ပေ။ လီရီယန်၏ မီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ အမိုးအကာတစ်ခုစီ၏ ရှေ့တွင် ခဏမျှရပ်ပြီး ချိတ်တွင် လင်းလက်နေသော မီးအိမ်ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။
အမိုးအကာ အနှစ်ဆယ်မြောက်တွင် သူမကို အကြောင်းရင်း မေးကြည့်မိသည်။
သူမ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သုံးနှစ်လုံးလုံး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ ညတိုင်း မီးအိမ်ကို ထွန်းထားခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမြင်နိုင်မလဲဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။” သူမသည် ချိတ်တွင် လင်းနေသော မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။ “အခုတော့ သူတို့ရဲ့ မီးအိမ်တွေကို ကျွန်မ မြင်ချင်လို့ပါ။”
တောင်တက်ရသည်မှာ တောင်ဆင်းရသည်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။
တောင်တန်း၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ အမိုးအကာ ၁၁ ခုမှာလည်း ဆက်လက် လင်းလက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ကျွန်တော်က လီရီယန်၏ မီးအိမ်နှင့် ဖယောင်းတိုင်တိုလေးဖြင့်သာ ထွန်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုဖယောင်းတိုင်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်၍ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆီပြန်ဖြည့်ထားပေးသည်။
တာဗရော့စ်က အရင်ဆုံး သတိထားမိသည်။ သူသည် တောင်တက်လမ်းရှိ တတိယမြောက် အမိုးအကာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်ပြားပေါ်တွင် လင်းနေသော မီးအိမ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါ ကျွန်တော်တို့သုံးတဲ့ ဆီမဟုတ်ဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။
သူ ပြောတာ မှန်သည်။ မီးအိမ်မှာ အသစ်ဖြစ်သည်။ သံမဟုတ်ဘဲ ကြေးဝါဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ကျောက်တုံးထဲသို့ မကြာသေးမီကမှ ရိုက်သွင်းထားသည့် ချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး သတ္တုမှာ တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျောက်ပြား၏ အောက်ခြေတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထွင်းထုထားသော ကျောက်တုံးငယ်လေးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။
မီးအိမ်ပုံစံ ဖြစ်သည်။
တာဗရော့စ်က ၎င်းကို ကောက်ယူပြီး လှည့်ကြည့်သည်။
အနောက်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စာလုံးနှစ်လုံး ထွင်းထားသည်။
O. O.
“အိုဒရစ်” တာဗရော့စ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “မြစ်ဝှမ်းက ပန်းရံဆရာ။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”
တာဗရော့စ်သည် တောင်အောက် မြစ်ဝှမ်းဒေသဘက်သို့ ငေးကြည့်သည်။ ဂရေးကိပ်ဆီသို့၊ အဝေးမြောက်ဘက်ရှိ မြစ်ဝှမ်းဆီသို့ပေါ့။
“တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပြောပြလိုက်တာ ဖြစ်မယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒီလမ်းအကြောင်း၊ ဒီအမိုးအကာတွေအကြောင်းပေါ့။” သူသည် ကျောက်တုံးကို လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ သူ ရောက်လာတာပဲ။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် တောင်ထိပ်တွင် သူ့ကို တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
သူတို့ထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ ပထမဆုံးညက စုဝေးနားခိုခဲ့ကြသည့် ကျောက်ပုံကြီး၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် လူခြောက်ယောက် စခန်းချနေကြသည်။ အိုဒရစ်၊ မြစ်ဝှမ်းမှ အခြား ပန်းရံဆရာနှစ်ယောက်။ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းခွဲထိပ်တွင် ကျွန်တော် မြင်ဖူးသည့် ရေတင်သမားတစ်ယောက်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် လုံးဝမမြင်ဖူးသည့် လူနှစ်ယောက်၊ ဂရေးကိပ်၏ အရောင်အသွေး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ သူတို့သည် တောင်ပေါ်မြင်းကျားတစ်စုံ၏ ကျောပေါ်တွင် ဆီအိုးများကို တင်ဆောင်လာကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ အိုဒရစ် ထရပ်လိုက်သည်။
သူသည် အန်ဝမ်ကို ကြည့်သည်။
သူမလက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် ကျောက်မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
သူ ဘာမှ မပြောပေ။ လမ်းပေါ်တွင် လှည်းသမားချင်း ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်သလိုမျိုး တစ်ချက်သာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူပေါ့” ဟု အိုဒရစ်က ဆိုသည်။ “သူမက ဟက်စ်ကတ်ကို မင်းတို့ အရှေ့ဘက်ကို သွားတယ်လို့ ပြောပြတယ်။ တောင်တန်းတွေကို ကျော်ပြီးတော့လေ။ ဘယ်သူမှ မသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်းပေါ့။” သူ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ဟက်စ်ကတ်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။ မင်းတို့နောက်မှာ မီးအိမ်တွေကို တစ်ယောက်ယောက်က လင်းနေအောင် ထွန်းထားပေးဖို့ လိုမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်တာ။”
“ခင်ဗျားတို့ မြစ်ဝှမ်းကနေ လာတာလား။”
“ဂရေးကိပ်ကနေ လာတာ” ဟု အိုဒရစ်က ပြောသည်။ “မင်းတို့ရဲ့ တံခါးပေါက်ကတစ်ဆင့်၊ ပြီးတော့ မြစ်ဝှမ်းဒေသ၊ ပြီးတော့ တောင်တက်လမ်းအတိုင်းပေါ့။” သူသည် ဂရေးကိပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် လူငယ်နှစ်ယောက်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “မင်းတို့ရဲ့ မေရီက ဒီဆီတွေကို သူတို့နဲ့ ထည့်ပေးလိုက်တာ။ တောင်ပေါ်မှာ မီးအိမ်တွေ လျှောက်ထွန်းနေမယ့်သူတွေ ရှိရင် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေသင့်တယ်လို့ သူက ပြောတယ်။”
မယ်လိုဒီက ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
အိုဒရစ်က သူမကို ကြည့်သည်။
“သူမက နောက်တစ်ခုလည်း မှာလိုက်သေးတယ်” ဟု သူက ထပ်ပြောသည်။ “သူမ ရေတွက်နေတယ်ဆိုတာ ပြောပြပေးပါတဲ့။”
မယ်လိုဒီ ရယ်သံ ရပ်သွားသည်။
သူမသည် သူမ၏ အင်္ကျီအတွင်း လက်ကို ထည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ခေါက်ထားသော စာရင်းစာရွက် ရှိသည်။
“သူမကို ကျွန်မ ပြန်လာနေပြီလို့ ပြောလိုက်ပါ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“သူမ သိပါတယ်” ဟု အိုဒရစ်က ဆိုသည်။ “သူမက အဲဒါကိုလည်း ပြောခိုင်းလိုက်သေးတယ်။”
ဆယ်လစ်က တောင်ကြားလမ်းအဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်နေသည်။
သူက ပျံသန်းလာခြင်းဖြစ်သည်။
မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီးအောက်တွင် အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် သူပျံသန်းလာသည်ကို ကျွန်တော် အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။ သိုးခြံဟောင်း ရှိသည့် မြက်ခင်းပြင်အမြင့်ကြီး၏ အထက်တွင် သူ ဝဲပျံနေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ အောက်သို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးဆင်းလာပြီး ကျောက်တံတိုင်းဘေးရှိ နှင်းများပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အမည်းရောင်ကုတ်အင်္ကျီဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူ၏ လက်မောင်းတွင် ပတ်တီးစည်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ဆံပင်များကြားတွင် ငှက်မွေးများ ရောယှက်နေသည်။
“နှစ်ပတ်” ဟု သူက ဘယ်သူမှ စကားမပြောခင် ကြိုပြောလိုက်သည်။ “အက်ဗလင်က နှစ်ပတ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆယ့်ခြောက်ရက် ရှိသွားပြီ။”
“သူမက ခင်ဗျားကို ပျံသန်းဖို့ ခွင့်ပြုပေးလိုက်လို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဆယ်လစ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျလာရင်တော့ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ဆေးရုံတင်ပြီး ကုတင်နဲ့ ချည်နှောင်ထားမယ်လို့ ပြောတယ်” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို ဟုတ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တယ်။”
ထို့နောက် သူ အန်ဝမ်ကို မြင်လိုက်သည်။
သူ လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားသည်။
ခဏတာမျှ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောကြပေ။
“ရှင်ပဲပေါ့” ဟု အန်ဝမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “အဲဒါကို သယ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့သူ။”
ဆယ်လစ်က ခေါင်းခါသည်။
“ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ “သုံးနှစ်လုံးလုံးပေါ့။ ရှင် အဲဒါကို ပို့လွှတ်နေတာ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ ညတိုင်းလေ။ ဘယ်ကို သွားပို့ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။” သူ၏ အသံ တိုးသွားသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။”
အန်ဝမ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် ခံစားမိခဲ့တာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ညတိုင်းလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“သုံးနှစ်လုံးလုံး။”
“ဟုတ်တယ်။”
အန်ဝမ် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ခဲ့ဘူးပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဟုတ်တယ်မလား။ တစ်ယောက်ယောက်က ကြားခဲ့တာပဲ။”
ဆယ်လစ် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သူ ပြန်ပြောဖို့လည်း မလိုပါ။
သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ထက် အရင် သတင်းစကား ပါသွားခဲ့သည်။
သူ လာခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဒါကြောင့်ပင်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ မဟုတ်ပါ။ အဲဒီအတွက် အက်ရှ်ဖဲလ်မှာ ဆာရီဗန်နှင့် အေလွန်းတို့ စောင့်နေကြသည်။ သူ လာခဲ့သည်မှာ ဂရေးကိပ်မှ သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာရန်နှင့် ပြန်ယူသွားရန် ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်မှ သတင်းစကားမှာ အက်ဗလင်ထံမှ ဖြစ်သည်။
စာက တိုတောင်းသည်။
အက်ဒရီယာနာက ရေတွက်နေတယ်။ ကျွန်မလည်း ရေတွက်နေတယ်။ ရိုဒရစ်က ကိုယ်တိုင် လှိမ့်တတ်သွားပြီ။ ဂယ်ရစ်ကတော့ ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်မှ အရင်မတောင်းဘဲ လုပ်ရသ냐ဆိုပြီး အတော်လေး စိတ်ဆိုးနေတယ်။
လီရီယန်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်မှာ အခု မီးအိမ်နှစ်လုံး ရှိနေပြီ။ သူမက တစ်လုံးမှ မငြိမ်းအောင် ထိန်းထားတယ်။
အိမ်ပြန်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် သုံးခေါက် ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းကို ခေါက်ပြီး လီသန်၏ စာတိုဘေးတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘာပြန်ပို့ချင်လဲ” ဟု ဆယ်လစ်က မေးသည်။
ကျွန်တော် အန်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် မြက်ခင်းပြင်အမြင့်၏ အစွန်းတွင် ရပ်ကာ အနောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ မြစ်ဝှမ်းဒေသဘက်ဆီသို့။ ဂရေးကိပ်ဆီသို့။ မီးအိမ်နှစ်လုံး လင်းလက်နေသည့် ကလေးထိန်းခန်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ပေါ့။
သူမသည် ကျောက်မီးအိမ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“သူမကို မေးကြည့်လိုက်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဆယ်လစ် သူမဆီ သွားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အတော်ကြာအောင် တိုးတိုးလေး စကားပြောကြသည်။
သူ ပြန်လာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“သူမ ဘာပြောလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဆယ်လစ်သည် ပတ်တီးစည်းထားသည့် သူ၏ လက်မောင်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“လီရီယန်ကို မီးအိမ်တွေ အလုပ်ဖြစ်တယ်လို့ ပြောပေးပါတဲ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အားလုံးပေါ့။ တစ်လုံးမကျန် အကုန်လုံး။” သူ ခဏ ရပ်သည်။ “ပြီးတော့ သူမ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် လျှောက်လာနေတယ်လို့ ပြောပေးပါတဲ့။”
နဂါးကြီးတွေက အက်ရှ်ဖဲလ်မှာ စောင့်နေကြသည်။
ဆာရီဗန်က အန်ဝမ်နှင့် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားသည်။ အေလွန်းက ကျန်သူတွေကို ခေါ်သွားသည်။ တာဗရော့စ်ကတော့ နွေဦးကို စောင့်ရန်နှင့် သိုးမွှေးယူလာမည့် ကောင်လေးတွေကို စောင့်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အိုဒရစ်နှင့် ပန်းရံဆရာများသည် တောင်တက်လမ်းရှိ အမိုးအကာ ၁၁ ခု လင်းလက်နေစေရန် ဆီအသစ်များဖြင့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်တက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
အန်ဝမ်မှာ ပျံသန်းဖူးခြင်း မရှိသေးပေ။
သူမသည် ဆာရီဗန်၏ ကျောကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျောက်မီးအိမ်ကို အင်္ကျီအတွင်း၌ ထည့်ထားကာ ပထမဆယ်မိနစ်တွင် ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အောက်တွင် ဖြန့်ကျက်နေသည့် မြစ်ဝှမ်းဒေသကို ကြည့်သည်။ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ရွာများ၊ လယ်ယာများနှင့် လမ်းမများကို ကြည့်သည်။ ဆောင်းရာသီ ညနေခင်းမှ ညဘက်သို့ ကူးပြောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပြတင်းပေါက်များတွင် မီးရောင်များ စတင် လင်းလက်လာသည်ကို ကြည့်သည်။
“အများကြီးပဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“မီးအိမ်တွေလား။”
“မီးအိမ်တွေ။” သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “အရင်တုန်းက မာရိုးဖို့ဒ်မှာဆိုရင် အရှည်ဆုံးညမှာ အိမ်တိုင်းမှာ မီးအိမ်တစ်လုံးစီ ရှိတယ်။ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူအတွက်လေ။ ခရီးသွားတွေ သူတို့ကို ကြိုဆိုတယ်ဆိုတာ သိအောင်လို့လို့ ကျွန်မ အမေက ပြောဖူးတယ်။” သူမ ပြန်ငုံ့ကြည့်သည်။ “ဘယ်သူမှ ဒီလို လုပ်တော့မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“သူတို့ မလုပ်တော့တာ ကြာပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အတော်ကြာတဲ့အထိပေါ့။”
“အခုရော။”
ကျွန်တော် အောက်ဘက်ရှိ မီးရောင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အခုတော့ သူတို့ ပြန်စလိုက်ကြပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တောင်ကုန်းများကို ကျော်လာသောအခါ ဂရေးကိပ်သည် မီးရောင်များဖြင့် ထိန်လင်းနေသည်။
ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာပေါ့။
ကျွန်တော် ဒါကို အရင်ကလည်း မြင်ဖူးသည်။ အရှည်ဆုံးညမှာ၊ အမွှာတွေရဲ့ မွေးနေ့မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ညနေခင်း အချိန်မျိုးတွင်၊ အိမ်ပြန်လာသည့်အခါမျိုးတွင် ကောင်းကင်ထက်မှ ဤမျှ လှပစွာ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။
မြို့တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အောက်တွင် မီးခဲလေးများ ပြန့်ကျဲနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လမ်းတိုင်း၊ အိမ်တိုင်း။ ရဲတိုက်သည် တာဝါတိုင်တိုင်း၏ ပြတင်းပေါက်တိုင်းတွင် မီးအိမ်များဖြင့် ထိန်လင်းနေသည်။
ပြီးတော့ အရှေ့ဘက်ခြမ်း အမြင့်ဆုံး ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာ မီးအိမ်နှစ်လုံး ဘေးချင်းယှဉ်၍ လင်းလက်နေသည်။
အန်ဝမ် မြင်သွားသည်။
ကျွန်တော် ညွှန်ပြစရာ မလိုတော့ပေ။
သူမသည် ဆာရီဗန်၏ ကျောပေါ်တွင် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကို အတော်လေး ယိုင်ကာ ငုံ့ကြည့်နေသဖြင့် သူမ မပြုတ်ကျစေရန် ကျွန်တော် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းပေးလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုပြတင်းပေါက်ကို ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲသော အမူအရာဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။
“အဲဒါ—”
“ကလေးထိန်းခန်းလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူမ ပြန်မဖြေနိုင်တော့ပေ။
ဆာရီဗန်သည် အသာအယာ ကွေ့လိုက်ပြီး အောက်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။
ဧည့်ခံခန်းမထဲတွင် လူတွေ ပြည့်နေသည်။
သူတို့ကို ဘယ်သူက ပြောလိုက်သလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိ။ ဆယ်လစ် အရင်ဆုံး ပျံလာပြီး ပြောလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဘယ်သူ လာနေတယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း သိနေတတ်သည့် ကက်စတယ်လန် ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ကြမ်းပြင်ကတစ်ဆင့် သိသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အရေးမကြီးပါ။
သူတို့အားလုံး အဲဒီမှာ ရှိနေကြသည်။
အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာ၊ အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ထဲတွင် ရိုဒရစ်ကို ချီထားသည်။ မေရီနှင့် သော်။ ဟယ်လီနာနှင့် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်။ အိုင်အိုနှင့် လက်ဇန်းဒါး၊ အစ်ဂ်နေရှပ်နှင့် ဆီရာဖီနာတို့နှင့်အတူ။ ဗော့စ်က သူ၏ တုတ်ကောက်ကို မှီထားသည်။ ဟာလီမာက သူ့ဘေးတွင် သူ့ဘာသာသူ ရပ်နေသည်။ ဖန်ရီယာက ခန်းမ၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် လှဲနေသည်။ လီအိုရာ။ ဝက်စ်မီးယားမှ ရောက်လာကြသည့် ကိုရန်၊ အဲလ်ဒေါ့စ်နှင့် ဟီလ်ဒီ။
ဟက်စ်ကတ်က သူ၏ အပြာရောင် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည်။
မာတာ ကွီးလ်က သူမ၏ အနီရောင် ပုဝါကို ပတ်ထားပြီး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ဘယ်ကို သွားရမည်ကို ပြောပြလိုက်သဖြင့် မနက်ကပင် မြစ်ဝှမ်းမှ ပျားရည်မုန့်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ တောင်တက်လမ်းအတိုင်း လာခဲ့သူဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူတို့အားလုံး၏ ရှေ့တည့်တည့်မှာ၊ မုန့်ညက်အိတ် စောင်ကို ပခုံးတွင် ပတ်ကာ အလွန်ပင် မတ်မတ်ရပ်နေသူမှာ လီရီယန် ဖြစ်သည်။
ကာရိုက သူမ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
ဆီရာဖီနာက သူမ၏ ညာဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်း မီးအိမ် ကိုင်ထားကြသည်။
လီရီယန်ကတော့ ဘာမှ မကိုင်ထားပေ။ သူမ၏ လက်များသည် ဘေးတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး စောင်၏ အစွန်းများကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူမသည် မုခ်ဦးပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
အန်ဝမ် အရင်ဆုံး ဝင်လာသည်။
ကျွန်တော် သူမ ဝင်လာနိုင်ရန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော် မုခ်ဦးဘေးတွင် ရပ်ကာ ကျောက်မီးအိမ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး ဧည့်ခံခန်းမထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည့် သူမကို ကြည့်နေသည်။
သူမ ရပ်လိုက်သည်။
သူမ လီရီယန်ကို မြင်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လုံးဝ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ဧည့်ခံခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
လီရီယန်သည် သူမ၏မိခင်ကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို၊ ပိန်ပါးသော ပခုံးနှင့် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို၊ ထို့ပြင် နားထင်စပ်တွင် မီးခိုးရောင် သမ်းလာသော သူမ၏ ဆံပင်နက်တို့ကို ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမလက်ထဲမှ ကျောက်မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
လီရီယန်၏ မေးရိုးများ တုန်ရီလာသည်။
“သမီးဆီကို လာခဲ့တာပဲ” ဟု လီရီယန်က ပြောသည်။
အန်ဝမ် စကားမဆိုနိုင်ပေ။
သူမသည် ဧည့်ခံခန်းမ၏ ကျောက်ခင်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ ဂရုတစိုက်ဖြင့်ပေါ့။ အဖိုးတန်လွန်းသည့် အရာတစ်ခုခုရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရသလိုမျိုးပင်။
သူမသည် ကျောက်မီးအိမ်ကို သူမရှေ့ရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
လီရီယန် ပြေးမသွားပေ။
သူမ လျှောက်သွားသည်။ တစ်လှမ်းချင်းစီပေါ့။ ဧည့်ခံခန်းမကို ဖြတ်၍၊ ကာရိုနှင့် ဆာရီဖီနာတို့ဘေးကို ကျော်၍၊ ကြည့်ရှုရန် ရောက်နေကြသည့် လူအုပ်ကြားကို ဖြတ်၍ လျှောက်သွားသည်။ သူမ၏ မုန့်ညက်အိတ် စောင်စကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူမ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေသည်။
သူမသည် မိခင်၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည့် ကျောက်မီးအိမ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကြမ်းပြင်ကပဲ သယ်လာပေးတာ” ဟု လီရီယန်က ပြောသည်။ “စကားလုံး နှစ်လုံးကိုလေ။”
“အမေ သိပါတယ်” ဟု အန်ဝမ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အမေ ကြားလိုက်တယ်။”
“ပြီးတော့ အမေကလည်း နှစ်လုံး ပြန်ပြောခဲ့တယ်မလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
လီရီယန်သည် သူမ၏မိခင်ကို မော့ကြည့်သည်။
“အမေက ‘ငါ လာနေတယ်’ လို့ ပြောခဲ့တာလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ အမေ တကယ်လာခဲ့တယ်။”
အန်ဝမ်၏ ဟန်ချက်များ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
“အမေ လာခဲ့တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “လီရီယန်... အမေ လာခဲ့တယ်။”
လီရီယန်သည် သူမ၏ စောင်ကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
စောင်သည် သူမ၏ နောက်ဘက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
သူမသည် မိခင်၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကြားသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အဲဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေခဲ့ကြသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါ။
အက်ဒရီယာနာက ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ရိုဒရစ်၏ ခေါင်းကို သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ကပ်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြာသည်။ သော်က လှည့်ထွက်သွားပြီး ဝေးလံသည့် နံရံကို အသည်းအသန် ငေးကြည့်နေနိုင်လောက်အောင် ကြာသည်။ မာတာ ကွီးလ်က ခန်းမနောက်ဘက်တွင် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ရင်း ရပ်နေကာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြာသည်။
ကာရိုနှင့် ဆာရီဖီနာတို့ မလှုပ်ရှားကြပေ။
သူတို့သည် မူလနေရာတွင်ပင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်း မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားကာ ကြည့်နေကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ကာရိုသည် ငုံ့၍ လီရီယန် လွှတ်ချထားသည့် မုန့်ညက်အိတ် စောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
သူမက ထောင့်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ဆာရီဖီနာက ကျန်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့သည် စောင်ကို လီရီယန်ဆီသို့ မပေးကြပေ။ သူတို့ကြားတွင်သာ ကိုင်ထားပြီး စောင့်နေကြသည်။ လီရီယန် ပြန်လိုလာမည့်အချိန်အတွက်ပေါ့။
လီရီယန် နောက်ဆုံးတွင် မော့ကြည့်သည်။
သူမသည် မိခင်ကို မလွှတ်ပေးပေ။ အန်ဝမ်၏ ပခုံးတွင် ခေါင်းအပ်ထားလျက်ပင် ခေါင်းကိုလှည့်၍ ခန်းမတစ်ဖက်ရှိ ကာရိုနှင့် ဆာရီဖီနာကို လှမ်းကြည့်သည်။
သူတို့ကြားတွင် ကိုင်ထားသည့် စောင်ကို ကြည့်သည်။
သူတို့လက်ထဲမှ မီးအိမ်နှစ်လုံးကို ကြည့်သည်။
“မေမေ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “အဲဒါတွေက သမီးဟာတွေ။ သူတို့က မီးအိမ်တွေကို ထွန်းပေးတာ။ ပြတင်းပေါက်မှာလေ။”
အန်ဝမ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ကြာရှည်စွာ ကြည့်နေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကာရိုက ခေါင်းခါသည်။
“အားလုံး ဝိုင်းလုပ်ပေးကြတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မြို့သူမြို့သားတွေ အကုန်လုံးပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ သမီးအတွက်တော့ သူတို့ လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ” ဟု အန်ဝမ်က ပြောသည်။
ကာရိုသည် ဒါကို ခဏတာ စဉ်းစားသည်။
ထို့နောက် သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ သမီးအတွက် ကျွန်မတို့ လုပ်ပေးခဲ့တာပါ” ဟု သူမက သဘောတူသည်။
အက်ဗလင်က မုခ်ဦးနားမှာ ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပေ။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး ကျွန်တော်လည်း ပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘယ်သူမှ အကြာကြီး မလွှတ်ပေးခဲ့ကြပါ။
“ရှင် ပိန်သွားတယ်” ဟု သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“တောင်တွေကြောင့်လေ။”
“ရှင် အေးစက်နေတယ်။”
“တောင်တွေကြောင့်ပါ။”
“ရှင်က နှင်းနံ့နဲ့ ဝံပုလွေနံ့တွေ ရနေတယ်။”
“အဲဒါ မာရက်ရဲ့ အနံ့ပါ။”
အက်ဗလင်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“ရှင် သူမကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပေးနိုင်ခဲ့တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ဘရမ်က သူမကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပေးတာပါ။ သူ တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ဂွမ်က လမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။ တာဗရော့စ်လည်း ပါတာပဲ။ ပြီးတော့ အိုဒရစ်နဲ့ ပန်းရံဆရာတွေက ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ မီးအိမ်တွေကို လင်းလက်နေအောင် ထားပေးခဲ့ကြတယ်။” ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ကတော့ မီးအိမ်တစ်လုံးပဲ သယ်လာခဲ့တာပါ။”
“ရှင်က မီးအိမ်တစ်လုံးကို မိုင်နှစ်ရာနဲ့ တစ်ဆယ့်တစ်မိုင်အထိ သယ်လာခဲ့တာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “မီးမထွန်းဘဲနဲ့ပေါ့။ ဒါမှ ရှင် အဲဒီရောက်တဲ့အခါ အဲဒီမီးအိမ် ရှိနေမှာမို့လို့လေ။”
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။
သူမသည် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“အဲဒါက ရှင် လုပ်လေ့ရှိတဲ့ အလုပ်ပဲ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ရှင် အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ လုပ်တတ်တာ။”
အက်ဒရီယာနာကတော့ ဘာမှ မပြောပေ။
သူမသည် ရိုဒရစ်ကို ချီပိုးလျက် ခန်းမကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ့ကို ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ယူလိုက်သည်။
သူ ပိုလေးလာသည်။ ကျွန်တော် ထွက်သွားတာ ဆယ့်ခြောက်ရက်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ သူ ပိုလေးလာသည်။ သူ့မျက်နှာလေး ပြည့်လာသည်။ သူ့ဆံပင်တွေ ရှည်လာသည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည့်အခါ အရင်ကလို အကြည့်မလွှဲတော့ပေ။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြာရှည်စွာ ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ပုံအတိုင်းပင်။ အမှားအယွင်း မရှိပေ။
“သူ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိတော့ဘူးထင်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“သူ မှတ်မိပါတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “သူ ရှင့်ကို စိတ်ကောက်နေတာ။”
“ထွက်သွားလို့လား။”
“အေးစက်စက်နဲ့ ပြန်လာလို့လေ။” သူမသည် ရိုဒရစ်၏ ကျောပေါ်ရှိ ကျွန်တော့်လက်ပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ကို တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများ ပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။ ကျွန်တော် မထွက်ခွာခင်က သူမ ပေးခဲ့သည့် ငြင်းဆန်မှုမျိုး။ သူမ၏ အရေပြားထဲသို့ ပြန်လည် နစ်ဝင်သွားသလိုမျိုးပေါ့။
“ကျွန်မ ရေတွက်ထားတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဆယ့်ခြောက်ရက်။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ရှင် ပြန်ရောက်လာတယ်။”
“ရှင်က ကျွန်တော့်ကို တခြားဘာမှ လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ကျွန်မ ဘာမှ လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော်တို့ကြားရှိ ရိုဒရစ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်မှာ ကြာပြီဟု ယူဆကာ ထိုအကြောင်းကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ် ဖော်ပြလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် မျက်ရည်ကြားမှ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြန်ယူလိုက်သည်။
“ဂယ်ရစ်က ရှင့်ကို သူ လူးလှိမ့်တတ်တဲ့ အကြောင်း ပြောပြဦးမှာ” ဟု သူမက သတိပေးသည်။ “အသေးစိတ်ပေါ့။ သူ အဲဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခံစားချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတာ။”
အန်ဝမ်က ထိုညတွင် ကျွန်တော့်ကို တွေ့လိုကြောင်း ပြောသည်။
သူမသည် ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။
တကယ်လည်း ဖြစ်သင့်တာပေါ့။ သူမကို တခြားနေရာမှာ အိပ်ဖို့ ဘယ်သူမှ မတိုက်တွန်းခဲ့သလို၊ လီရီယန်ကလည်း ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ပေ။ ဟယ်လီနာသည် ကုတင်တစ်လုံး ရှာပေးပြီး လီရီယန်၏ ကုတင်ဘေးတွင်၊ လီရီယန်နှင့် ကာရိုတို့ကြားတွင် ထားပေးလိုက်သည်။ အန်ဝမ်ကတော့ ထိုကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မီးအိမ်ရောင်အောက်တွင် သူမ၏သမီးလေးက သူမဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
မီးအိမ်နှစ်လုံးသည် ပြတင်းပေါက်တွင် လင်းလက်နေသည်။
ကျောက်မီးအိမ်ကတော့ မီးအိမ်နှစ်လုံးကြားရှိ ပြတင်းပေါက်အစွန်းတွင် တင်ထားသည်။
ကာရိုနှင့် ဆာရီဖီနာတို့လည်း အိပ်ပျော်နေကြပြီ။ အခန်းတစ်ဖက်ရှိ ဂယ်ရစ်နှင့် အစ်ဂ်နေရှပ်တို့လည်း အိပ်ပျော်နေကြသည်။ ပဲလ် အာဒင့်လည်း အိပ်ပျော်နေသည်။ သူ ဘယ်တုန်းက ဒီကလေးထိန်းခန်းမှာ ကုတင်ရသွားသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သေချာ မမှတ်မိကြပေ။
ကျွန်တော် အန်ဝမ်၏ ကုတင်ဘေး ကြမ်းပြင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ ခဏလောက် စကားမဆိုပေ။
သူမသည် လီရီယန်၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ အတိုလေးဖြစ်ပြီး အလှမကျသည့် ဆံပင်တွေကိုပေါ့။ တစ်ခါပြီး တစ်ခါ ပွတ်သပ်နေသည်။
“ဘယ်သူ ညှပ်ပေးလိုက်တာလဲ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး။ သူမ ရောက်လာကတည်းက ဒီလိုပဲ။”
အန်ဝမ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“အရင်တုန်းကဆို အမေပဲ ဆံပင်ကျစ်ပေးနေကျ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “မနက်တိုင်းပေါ့။ သူက အမေ့ရှေ့ ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ပြီး အမေ ဆံပင်ကျစ်ပေးနေတုန်း သူ့အိပ်မက်တွေအကြောင်း ကြမ်းပြင်ကို ပြောပြနေကျ။” သူမ၏ လက်ချောင်းများ ငြိမ်ကျသွားသည်။ “သူ ပြန်ရှည်လာမှာပါ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက “ရှင့်ကို ပြောပြစရာ တစ်ခုရှိတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“သူတို့က ကျွန်မကို အရှေ့ဘက်ကို ခေါ်သွားတာ ကျွန်မက ဆေးကုသသူ ဖြစ်လို့ မဟုတ်ဘူး” ဟု အန်ဝမ်က ပြောသည်။ “ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအကြောင်းတည်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူး။” သူမသည် အိပ်ပျော်နေသည့် သမီးကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ တစ်ခုခုကြောင့် သူတို့ ကျွန်မကို ခေါ်သွားတာ။”
မီးအိမ်ရောင်များ ပြတင်းပေါက်တွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။
“မာရိုးဖို့ဒ်မှာလေ” ဟု အန်ဝမ်က ပြောသည်။ “သူတို့ မရှင်းလင်းခင်ကပေါ့။ ညနက်ပိုင်းမှာ လူတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူ့ဘေးနံရိုးမှာ အနာတစ်ခုနဲ့၊ အဲဒီအနာက မကျက်ဘူး။ သူက ရိုးရိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားတယ်။ သူ့နာမည်ကိုလည်း မပြောဘူး။ ငွေနဲ့ပဲ ပေးချေသွားတယ်။”
ကျွန်တော် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်မ သူ့ကို ကုသပေးခဲ့တယ်” ဟု အန်ဝမ်က ပြောသည်။ “တစ်ညလုံး ကြာတယ်။ အနာက ထူးဆန်းတယ်။ ပုံမှန်အနာတွေလို သွေးမထွက်ဘူး။ အလင်းရောင်တွေ ထွက်နေတာ။” သူမ၏ အသံ တိုးသွားသည်။ “ကျွန်မ ကုသပေးပြီးတဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို ကြာရှည်စွာ ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ အရမ်းယဉ်ကျေးစွာနဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး ထွက်သွားတယ်။”
“ပြီးတော့ နောက်တစ်ပတ်မှာ—”
“နောက်တစ်ပတ်မှာပဲ တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ ရောက်လာတယ်” ဟု အန်ဝမ်က ပြောသည်။ “ပြီးတော့ မာရိုးဖို့ဒ်ကို ရှင်းလင်းလိုက်တယ်။ လီရီယန်နဲ့ ကျွန်မကို လှည်းပေါ် တင်လိုက်တယ်။” သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်မ ဒီအိမ်မှာ နေခဲ့ရတဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ အဲဒီအကြောင်းကိုပဲ တွေးနေခဲ့တာ။ သူက သူ အနာတရ ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေချင်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဘယ်နေရာမှာ ဖြစ်ခဲ့သလဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်သလဲဆိုတာကိုပေါ့။”
“ဩသဲလော့စ်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
အန်ဝမ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ့မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတော့ဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မြင်လိုက်ရင်တော့ သိမှာပါ။ အဲဒီအနာကိုလည်း မှတ်မိတယ်။ ဘယ်နေရာမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အတိအကျ သိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ သိတာက—” သူမ စကားရပ်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ။”
အန်ဝမ်သည် အိပ်ပျော်နေသည့် သမီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီအနာက အကုန်လုံး ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကုပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအနာထဲမှာ ကျွန်မ မရောက်နိုင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ အရမ်းဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။ သူ့အရာ မဟုတ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခု။” သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။ “အဲဒီကတည်းက ကျွန်မ တွေးနေမိတာ။ အဲဒီအရာက အခုထိ ရှိနေသေးမလားဆိုပြီးတော့။”
ကျွန်တော် ထိုစကားကို ကြားပြီး အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေမိသည်။
အန်ဝမ်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
သူမသည် သူမ၏ သမီးလေး၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ မီးအိမ်ရောင်များက ပြတင်းပေါက်တွင် လင်းလက်နေပြီး၊ အခန်းတစ်ဖက်တွင် ဂယ်ရစ်က အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်းများအကြောင်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “တခြားသူတွေကော။ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်တွေထဲကလေ။ ဗော့စ်က အဲဒီလို အိမ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။”
အန်ဝမ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်မကို ခေါ်လာတုန်းက အရာရှိတွေ ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေတာ။” သူမ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “သူတို့ ပြောတာက ကျွန်မက စတုတ္ထမြောက်တဲ့။ စတုတ္ထမြောက် အိမ်တဲ့။”
“စတုတ္ထမြောက်။”
“ကျွန်မ မတိုင်ခင်ကလည်း တခြားသူတွေ ရှိသေးတယ်” ဟု အန်ဝမ်က ပြောသည်။ “တခြား အိမ်တွေပေါ့။ ဘယ်သူမှ မသွားတဲ့ တခြား လမ်းတွေပေါ်မှာလေ။” သူမ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။ ဘေးချင်းယှဉ် လင်းလက်နေသော မီးအိမ်နှစ်လုံးကိုပေါ့။ “ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာလည်း ကျွန်မ မသိဘူး။”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မ သိတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ညတိုင်း မီးအိမ်ကို မြှောက်ထားရပြီး ဘယ်သူမှ မြင်နိုင်မမြင်နိုင် မသိရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပေါ့။”
သူမနှင့် သူမ၏သမီးကို ထိုနေရာတွင် ထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့သည်။
ထွက်လာသည့် လမ်းတွင် ကလေးထိန်းခန်း ပြတင်းပေါက်၌ ကျွန်တော် ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
မီးအိမ်နှစ်လုံးမှာ ဆက်လက် လင်းလက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျောက်မီးအိမ်ကတော့ မီးအိမ်နှစ်လုံးကြားတွင် တင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ ထိုမီးအိမ်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်မှာ မီးကုန်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မြို့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အလင်းရောင် အားလုံးကိုပေါ့။
ဂရေးကိပ်မှ အရပ်မျက်နှာတိုင်းသို့ ဦးတည်သွားနေသော လမ်းများကိုပေါ့။
တစ်နေရာရာမှာ၊ ဘယ်သူမှ မသွားတဲ့ တခြားလမ်းတွေပေါ်မှာ၊ ဘယ်ဘက်ကမှ ဖွင့်လို့မရတဲ့ တံခါးတွေရှိတဲ့ တခြား ကျောက်အိမ်တွေထဲမှာ၊ တခြားလူ သုံးယောက်က မီးအိမ်တွေကို မြှောက်ထားကြလိမ့်ဦးမည်။
သူတို့ ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါ။
သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာလည်း ကျွန်တော် မသိပါ။
ဒါပေမဲ့ ဆီလစ်စ်က ဘယ်မှ သွားစရာမရှိတော့တဲ့ သတင်းစကားတွေကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ပြီးတော့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက လူတွေ ဆိုလိုရင်းကို သယ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။
ပြီးတော့ နှစ်ပတ်လောက်ကမှ လူတိုင်း ဘယ်ကိုမှ မရောက်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ အရှေ့ဘက် တောင်တန်းတွေပေါ်က လမ်းတစ်ခုမှာ မီးအိမ်ပေါင်း လေးဆယ့်တစ်ခု လင်းလက်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
ကျောက်မီးအိမ်ကို ထပ်မံ မီးညှိလိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းကို မီးအိမ်နှစ်လုံးကြားရှိ ပြတင်းပေါက်အစွန်းတွင် ပြန်တင်ထားခဲ့ပြီး လီသန်ကို ရှာဖို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ့ကို လမ်းအကြောင်း ပြောပြမည်ဟု ကျွန်တော် ကတိပေးထားခဲ့သည်။
ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အပိုင်းတွေ အပါအဝင်ပေါ့။
ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အပိုင်းတွေဆိုရင် ပိုလို့တောင် ပြောပြဦးမည်။