အခန်း (၄၃၃) - တံခါးကို ပိတ်လှောင်ခဲ့သူ
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ဘရမ်သည် ထင်းခုတ်တဲဘေးတွင် ပုဆိန်ကို ပခုံးပေါ်တင်လျက် ရပ်နေသည်။ သူသည် ပုဆိန်ကို မြှောက်မထားသလို ချထားခြင်းလည်း မရှိ။ ထင်းခုတ်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေသော ကျွန်ုပ်တို့ ခြောက်ယောက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အေးစက်သောလေထုထဲတွင် သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေသည်။
ကေးဒရား၏လက်သည် သူမ၏ လေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို မကြည့်မိ။
“မလုပ်နဲ့” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ လေးကို မဆွဲထုတ်ပါ။ သို့သော် သူမ၏လက်ကိုလည်း လေးဆီမှ မရုပ်သိမ်းပေ။
ကျွန်တော့်ဘေးမှ မရက်ခ်မှာမူ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲတော့မည့်သူ၏ ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်။ နားစွင့်နေသူတစ်ယောက်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှာခေါင်းပွတ်များမှာ ပွင့်လာသည်။
“သူ ကြောက်နေတာ” ဟု မရက်ခ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“ငါတို့ကိုလား”
မရက်ခ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ငါတို့ကိုတင် မဟုတ်ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်ရှိ ပြတင်းပေါက်တွင် အန်းဝမ်သည် သူမ၏ မီးအိမ်ကို မချသေးပေ။
သူမသည် လွတ်နေသောလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မှန်ကို ပြားပြားကပ်ထားသည်။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ သူမသမီး၏နာမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘရမ်က သူမကို မော့မကြည့်ပါ။
သူသည် ကျွန်တော့်လက်ထဲရှိ ကျောက်မီးအိမ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါကို ဘယ်ကရတာလဲ” ဟု သူ မေးသည်။
“ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ပေးလိုက်တာပါ”
“ဘယ်ကလေးမလဲ”
“သူ့နာမည်က လီရီယန်တဲ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “သူက လေးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ တောင်တန်းကြီးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက ဂရေးကိပ်မှာ ရှိနေတာ။ မီးအိမ်လေး ထွန်းပေးထားတဲ့ ကလေးမနှစ်ယောက်ကြားမှာ သူ အိပ်ပျော်နေတယ်” ကျွန်တော် မီးအိမ်ကို နည်းနည်းလေး မြှောက်ပြလိုက်သည်။ “သူ့အမေဆီ ဒါကို ပို့ပေးပါတဲ့။ ဒါဟာ သူ့ဆီကနေ တကယ်လာတာဆိုတာ သူ့အမေ သိရအောင်လို့ပါ”
ဘရမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲပါ။
သို့သော် သူ၏ပခုံးပေါ်ရှိ ပုဆိန်မှာ အနည်းငယ် ရွေ့သွားသည်။ အလွန်နည်းပါးသော ရွေ့လျားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။
“ဒီလမ်းအတိုင်း ဘယ်သူမှ မလာကြဘူး” ဟု သူ ထပ်ပြောသည်။
ဒီတစ်ခါ သူပြောပုံက ပြောင်းသွားသည်။ သတိပေးသံမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
သူကိုယ်တိုင်က ဒီစကား ဘာကြောင့် မှန်ရတာလဲဆိုတာကို ပြန်အမှတ်ရဖို့ ကြိုးစားနေသလိုမျိုး ဖြစ်သည်။
“လမ်းက ခေါက်ထားသလို ဖြစ်နေလို့ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဘရမ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းကို လိမ်ချိုးထားတာ” ဟု ကျွန်တော် ဆက်ပြောသည်။ “ဒီလမ်းကို လျှောက်တဲ့သူတိုင်း စက်ဝိုင်းပုံစံပဲ လျှောက်နေမိအောင်ပေါ့။ အဆုံးမရှိဘဲနဲ့လေ။ တောင်ကြားလမ်းရဲ့ အောက်ခြေမှာရှိတဲ့ လမ်းဆုံဂိတ်ကိုပဲ ပြန်ရောက်နေအောင် လုပ်ထားတာ” ကျွန်တော် ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ဟော်လင်စ်အက်က လူတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်ကတည်းက ဒီလမ်းကို မလျှောက်ကြတော့ဘူး။ တောင်တန်းတစ်ဖက်ခြမ်းက ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပြီလို့ သူတို့ ထင်နေကြတာ”
ဘရမ် ဘာမှ မပြောပါ။
“ခင်ဗျား ဒီလမ်းကို လျှောက်ဖူးတယ်မလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
သူ၏ မေးရိုးများ တင်းသွားသည်။
“ခင်ဗျား ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားဖူးတယ်မလား” ဟု ကျွန်တော် ဆက်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ဒီနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်မလား”
သူ အကြာကြီး ပြန်မဖြေဘဲ နေသည်။
ထို့နောက် သူ ပုဆိန်ကို ချလိုက်သည်။
သူ ပုဆိန်ကို မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ခြင်း မဟုတ်။ ပုဆိန်ရိုးကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားလျက် ပုဆိန်ခေါင်းကို သူ၏ ဖိနပ်ဘေးရှိ အေးခဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချထားလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“တစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်” ဟု သူ ပြောသည်။
သူသည် ထင်းခုတ်ကွင်းထဲတွင် ရပ်လျက် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြသည်။
သူ ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ မချဉ်းကပ်သလို ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း သူ့ဆီသို့ လာခွင့်မပြုပါ။ သူသည် ထင်းခုတ်တဲဘေးတွင် ပုဆိန်ကို လက်ဖြင့်ကိုင်လျက်၊ သူ့ပတ်လည်တွင် နှင်းများ အသာအယာ ကျဆင်းနေစဉ် သူတစ်ခါမျှ မပြောပြဖူးသော အကြောင်းအရာကို အမူအရာမဲ့သည့် ငြိမ်သက်သောလေသံဖြင့် ပြောပြနေသည်။
သူတို့က သူ့ကို တောင်တန်းတွေကျော်ပြီး ခေါ်လာခဲ့တုန်းက သူက အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။
သူက အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပါ။ မြစ်ဝှမ်းဒေသတွင် အခြားသူ တစ်ဒါဇင်ခန့်နှင့်အတူ မည်သူမျှ မကြားဖူးသော တောင်ကြားတစ်ခုတွင် အိမ်ဆောက်ရန် ငှားရမ်းခံခဲ့ရသည်။ လုပ်ခလစာက ကောင်းသည်။ နွေရာသီတစ်ခုစာ အလုပ်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တောင်ဘက်တောင်ကြားလမ်းမှတစ်ဆင့် ကျောက်တုံးများ၊ သစ်သားများ၊ သံထည်ပစ္စည်းများတင်ထားသော လှည်းတန်းဖြင့် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် အိမ်ကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
ပြီးနောက် သူတို့ကို ငှားရမ်းသူများက အလုပ်သမားများကို ထင်းခုတ်ကွင်းတွင် စုရုံးစေပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် ဒီမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ရမည်ဟု ပြောသည်။ အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ရန်။ လိုအပ်လာသည့်အချိန်တွင် အိမ်မှာ အသင့်ဖြစ်နေစေရန် ဖြစ်သည်။
“ဘယ်သူ့မှာမှ မိသားစုမရှိဘူးလဲလို့ သူတို့ မေးတယ်” ဟု ဘရမ်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်မှာ မရှိဘူး။ အမေက ဆုံးသွားပြီ။ အဖေက အရက်သမား။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက—” သူ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ “ဒါဟာ ကောင်းမှုတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့တာ။ တောအုပ်ထဲက အိမ်တစ်လုံး။ နှစ်တိုင်း ပို့ပေးမယ့် လုပ်ခလစာ။ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို အမိန့်ပေးမယ့်သူလည်း မရှိဘူးပေါ့”
“ပြီးတော့ကော”
“ပြီးတော့ သူတို့ ထွက်သွားကြတယ်” ဟု ဘရမ်က ဆိုသည်။ “တစ်လလောက်ကြာတော့ လုပ်ခလစာတွေ မရောက်လာလို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်တယ်။ လမ်းဆုံဂိတ်ဆီ သုံးရက်လောက် လမ်းလျှောက်လိုက်တာ နောက်ဆုံး ဒီနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်နေတယ်”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြ။
“နွေဦးမှာ တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်တယ်” ဟု ဘရမ်က ပြောသည်။ “နောက်နှစ် ဆောင်းဦးမှာလည်း တစ်ခါ။ ပထမငါးနှစ်အတွင်းမှာ တစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်တောင် ကြိုးစားခဲ့တာ” သူ၏အသံမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ “ပြီးတော့မှ ကျွန်တော် ထပ်မကြိုးစားတော့ဘူး”
“သုံးဆယ့်ငါးနှစ်တောင်” ဟု တာဗရော့စ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဘရမ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“သုံးဆယ့်ခုနစ်နှစ်” ဟု သူ ပြင်ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ် ဆောင်းရာသီအထိပေါ့။ သူတို့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်အထိပဲ”
သူတို့သည် အမိုးအကာပါသော လှည်းဖြင့် ရောက်လာကြသည်။
ထိုလူတွေပဲ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် ထိုလူတွေနှင့် ဆင်တူသူများ ဖြစ်သည်။ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံများ၊ လည်ပင်းတွင် ငွေရောင်အဆောင်များဖြင့်။ သူတို့သည် သူတို့အောက်တွင် ခေါက်ကျိုးနေသင့်သော လမ်းအတိုင်း တောင်တန်းကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြသည်။ လှည်းကို ထင်းခုတ်ကွင်းထဲ မောင်းသွင်းပြီး လှည်းတံခါးကို ဖွင့်ပြသည်။
လှည်းထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေသည်။
“သူတို့က ဒီမိန်းမ ဖျားနေတယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု ဘရမ်က ဆိုသည်။ “သူသာ အိမ်ကနေ ထွက်သွားရင် ဟော်လင်စ်အက်က လူတွေအားလုံးကို ကူးစက်မယ့် ရောဂါမျိုးတဲ့။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒီအိမ်ကို ဆောက်ထားရတာတဲ့။ သူ့လိုလူမျိုးအတွက်ပေါ့”
သူ ပြတင်းပေါက်ဆီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ထင်းခုတ်တဲထဲမှ ထွက်လာသည့်အချိန်ကစ၍ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် အန်းဝမ်ကို ကြည့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် ထိုနေရာမှာပင် ရှိနေသေးသည်။ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားဆဲ။ သူမ၏ လွတ်နေသောလက်မှာ မှန်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမသည် ဘရမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါ လိမ်နေတာမှန်း ကျွန်တော် သိတယ်” ဟု ဘရမ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ပထမဆုံး တစ်ပတ်မှာတင်ပေါ့။ သူက ဆေးဆရာမတစ်ယောက်ပါ။ တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။ ရွာထဲမှာ ဖျားနာနေတဲ့သူ ရှိလား၊ သူကူညီပေးလို့ ရမလားလို့ မေးတယ်” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “ဖျားနေတဲ့လူတွေက အဲဒီလိုမျိုး မမေးကြဘူးလေ”
“ဒါဆို ဘာလို့—”
“သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တံခါးပိတ်ခိုင်းလို့ပဲ”
သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို သူ၏လက်ကို ပြသည်။
သူသည် လက်အိတ်ကို ချွတ်ပြီး လက်ဖဝါးကို မြှောက်ပြသည်။
အဲဒီမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်။
သရဖူမဟုတ်ပါ။ သရဖူနှင့်လည်း မတူပါ။ သူ၏လက်ဖဝါးအလယ်တွင် တံခါးပုံစံ အမာရွတ်ဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ပိတ်ထားသည်။ အလယ်တွင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်လျက်သား ဖြစ်နေသည်။
“သူတို့က ကျွန်တော့်လက်ကို သစ်သားတံခါးပေါ်မှာ ဖိထားခိုင်းတယ်” ဟု ဘရမ်က ပြောသည်။ “အရာရှိက စကားလုံးတွေကို ရွတ်ဆိုနေချိန်မှာပေါ့။ ပူလောင်လိုက်တာ။ သူတို့ လက်လွှတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တံခါးက ပိတ်သွားပြီး ဒီအမှတ်အသားက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးမှာ ပေါ်လာတာပဲ” သူသည် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ဒီအမှတ်အသား ရှိနေသရွေ့ တံခါးက ပိတ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်က တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားရင် ရောဂါပိုးတွေ ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မယ်တဲ့။ ကျွန်တော့်ဆီ၊ ရွာထဲက လူတွေဆီ၊ အားလုံးဆီပေါ့”
“ခင်ဗျား သူတို့စကားကို ယုံတာလား”
“ဘာကို ယုံရမှန်း မသိတော့ပါဘူး” ဘရမ်၏အသံမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တုန်ယင်သွားသည်။ “ကျွန်တော် ဒီတောအုပ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း သုံးဆယ့်ခုနစ်နှစ်တောင် ရှိနေခဲ့တာ။ သူတို့က အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ရောက်လာတဲ့ ပထမဆုံးလူတွေပဲ။ တောင်တန်းတစ်ဖက်ခြမ်းက ကမ္ဘာကြီးမှာ စစ်ဖြစ်နေပြီလို့ သူတို့ ပြောတယ်။ နတ်ဘုရားတွေကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေကြပြီတဲ့။ မှားယွင်းတဲ့သူတွေကို ကူညီမိတဲ့သူတိုင်းကို ရှာဖွေပြီး အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်တဲ့” သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူတို့ ပြန်သွားကြတယ်။ လမ်းအတိုင်းပဲ။ ပြီးတော့ လမ်းက သူတို့နောက်မှာ ပြန်ခေါက်ကျိုးသွားတယ်”
“ပြီးတော့ ခင်ဗျား ကျန်နေခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ကျန်နေခဲ့တယ်” ဟု ဘရမ်က ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် သူ့အတွက် အစားအသောက်တွေ၊ ထင်းတွေ၊ မီးအိမ်အတွက် ဆီတွေ နေ့တိုင်း သုံးနှစ်လုံးလုံး ပို့ပေးခဲ့ရတယ်”
သူ ပြတင်းပေါက်ဆီ မော့ကြည့်သည်။
“ညတိုင်း သူက မီးအိမ်ကို မြှောက်ထားပေးတယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တောင်တန်းတွေဘက်ကို ညွှန်ပြီးတော့ပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် မကြားနိုင်တဲ့ နာမည်တစ်ခုကို ခေါ်နေတယ်”
မရက်ခ်က စကားပြောသည်။
ကျွန်တော် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ဘရမ် စကားစပြောကတည်းက မရက်ခ်သည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏နှာခေါင်းပွတ်များ ပွင့်လျက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း ငြိမ်သက်ပြီး အကဲခတ်နေခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား သူ့ကို စကားပြောတယ်မလား” ဟု မရက်ခ်က မေးသည်။
ဘရမ်က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်သည်။
“တံခါးကနေတစ်ဆင့်ပေါ့” ဟု မရက်ခ်က ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားဆီကနေ အဲဒီအနံ့ကို ကျွန်တော် ရနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ရနံ့လေ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဝတ်ရုံပေါ်မှာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ လက်တွေမှာ။ ခင်ဗျား တံခါးကို မှီပြီး ထိုင်နေခဲ့တာပဲ။ နာရီပေါင်းများစွာ။ အကြိမ်ကြိမ်ပေါ့”
ဘရမ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ နီရဲသွားသည်။
ထို့နောက် အလွန်တရာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို ပုံပြင်တွေ ပြောပြတယ်” ဟု သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ သူ၏အသံမှာ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ “သူ့သမီးအကြောင်း၊ သူကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ မြစ်ကမ်းနားက မြို့လေးအကြောင်း၊ သူ ကုသပေးခဲ့တဲ့ လူတွေအကြောင်းပေါ့” သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ကတော့ တောအုပ်အကြောင်း၊ ဟော်လင်စ်အက်က သိုးတွေအကြောင်း၊ အဘိုးတိုးမားစ်ရဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးအကြောင်းတွေ ပြောပြတယ်”
သူ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို စာဖတ်တတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “တံခါးကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။ သူက အက္ခရာတွေကို ဆိုပြမယ်၊ ကျွန်တော်က မြေကြီးပေါ်မှာ ရေးဆွဲမယ်။ မှားနေရင် သူက ပြင်ပေးတယ်” သူ၏လက်က ပုဆိန်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်အရင်က စာမဖတ်တတ်ဘူး။ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို မသင်ပေးခဲ့ဖူးဘူး”
“ပြီးတော့ ခင်ဗျား တံခါးကို တစ်ခါမှ မဖွင့်ခဲ့ဘူးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဘရမ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော် အသိအမှတ်ပြုမိသည့် အရာတစ်ခု။ ဆဲလိုးလ် (Sallow) ဆီမှာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ဘာမှရေတွက်စရာမရှိဘဲ စာရင်းကိုင်ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့အချိန်မျိုးပေါ့။ ဒေါ်ရန် (Dorran) ဆီမှာလည်း မြင်ဖူးသည်။ အရှေ့ဘက်စင်္ကြံလမ်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့အချိန်မျိုးပေါ့။
“ကျွန်တော် ကြောက်ခဲ့တာပါ” ဟု ဘရမ်က ပြောသည်။ “ရောဂါပိုးကို ကြောက်တာ။ သူတို့ ပြန်လာမှာကို ကြောက်တာ။ ရွာထဲကလူတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာကို ကြောက်တာ” သူ၏အသံမှာ တိုးဝင်သွားပြီး မကြားရတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “ကျွန်တော်သာ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ ထွက်သွားခဲ့ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ကြောက်တာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကိုလည်း ကြောက်တာပါ”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
နှင်းများက ထင်းခုတ်ကွင်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်တည့်တည့် ပြတင်းပေါက်မှာတော့ အန်းဝမ်က မီးအိမ်ကို နောက်ဆုံးတော့ အောက်သို့ ချလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် မီးအိမ်ကို ရင်ဘတ်ဆီ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပေါ့။ လေတိုက်နေတဲ့အချိန်မှာ မီးကို ကာကွယ်ပွေ့ဖက်ထားသလိုမျိုး။
“နှစ်လမ်းလုံးပဲ” ဟု ကော်ရန်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။ “ဘယ်သူလာသလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီးတော့ပေါ့”
ကျွန်တော် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် ကျောက်မီးအိမ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အေးစက်နေသည့် လေထုထဲတွင် တုန်ခါနေသည့် မီးတောက်လေးကိုပေါ့။
ထို့နောက် ဘရမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လမ်းက အခုတော့ ခေါက်ကျိုးမနေတော့ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အမိုးအကာ ၄၁ ခုလုံးကို မီးထွန်းထားလိုက်ပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဟော်လင်စ်အက်က ဆီတွေနဲ့ပေါ့။ ဂွမ်က တစ်လမ်းလုံး လမ်းလျှောက်လာခဲ့တာ။ သူက ၇၃ နှစ်ရှိပြီ။ ရွာသား ၁၁ ယောက်ကလည်း သူနဲ့အတူ ပါလာကြတယ်” ကျွန်တော် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “သူတို့ အခု နောက်ဆုံးအမိုးအကာမှာ ထိုင်နေကြတယ်။ တောအုပ်အစွန်းမှာလေ။ ဒီနေရာနဲ့ဆို တစ်မိုင်ရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ဝေးတယ်”
ဘရမ်၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“လမ်းက သူ ဘယ်လောက်ရှည်ရမလဲဆိုတာကို မှတ်မိနေတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “မိုင် ၂၁၁ မိုင်။ တောင်ကြားလမ်းကို ကျော်ပြီး မြစ်ဝှမ်းဒေသဆီကို။ အဲဒီကနေမှတစ်ဆင့် ခင်ဗျား သွားချင်တဲ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို သွားလို့ရတယ်”
“ဘယ်နေရာမဆို” ဟု ဘရမ်က ပြန်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်နေရာမဆို”
“ရောဂါပိုးကော—”
“ရောဂါပိုးဆိုတာ မရှိဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အရင်ကလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး”
ဘရမ်သည် သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူတို့ကော။ သူ့ကို ခေါ်လာတဲ့ လူတွေကော။ သူတို့ ပြန်လာရင်—”
“သူတို့ ပြန်မလာတော့ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူတို့က လမ်းကို ခေါက်ပြီး တစ်ယောက်မှ ထွက်မသွားနိုင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ လမ်းက ပြန်ဖြန့်လိုက်ပြီ။ ဘယ်သူမဆို ဒီလမ်းအတိုင်း သွားနိုင်ပြီ။ ဘယ်ဘက်ကိုမဆိုပေါ့” ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သူတို့သာ ပြန်လာခဲ့ရင် မီးအိမ် ၄၁ လုံး ထွန်းထားတဲ့ လမ်းကိုပဲ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိတဲ့ ရွာတစ်ရွာကိုပဲ တွေ့ရလိမ့်မယ်”
ဘရမ်က တံခါးကို ကြည့်သည်။
သစ်သားပေါ်မှာ လောင်ကျွမ်းထားသည့် အမှတ်အသားကို။ ပိတ်ထားပြီး အလယ်မှာ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်ထားသည့် တံခါးကို။
သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်မှာလည်း ထိုအမှတ်အသားအတိုင်း ရှိနေသည်။
“ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိဘူး” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူတို့က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ထားတယ်။ စကားလုံးတွေကို ရွတ်ဆိုတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီစကားလုံးတွေကို မသိဘူး”
“ဗော့စ် (Vaust) သိတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ဘရမ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“တံခါးကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အကျဉ်းသားပဲ။ သူမလိုမျိုးပေါ့။ သူတို့က သူ့ကို တံခါးတွေ ဆောက်ခိုင်းခဲ့တာ။ သူက ဒီတံခါးအကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြခဲ့တယ်” ကျွန်တော် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “သူပြောတာက ဒီတံခါးကို ပိတ်ခဲ့တဲ့သူပဲ ပြန်ဖွင့်လို့ရမယ်တဲ့။ ပြီးတော့ စကားလုံးတွေလည်း မလိုဘူးတဲ့”
“ဒါဆို ဘာလိုတာလဲ”
ကျွန်တော် ဗော့စ်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ မြေပုံအခန်းထဲမှာ တုတ်ကိုမှီပြီး ရပ်နေတဲ့ ဗော့စ်ကိုပေါ့။
ဘယ်ဘက်ကမှ ဖွင့်လို့မရတဲ့ တံခါးတစ်ခု။ ကျွန်တော် သူ့အတွက် တစ်ခါ ဆောက်ပေးဖူးတယ်။ ဒါက ဘာအတွက်လဲဆိုတာ မသိခင်ကပေါ့။
ဥယျာဉ်ထဲမှာ ဖန်းနရစ် (Fenrir) ပြောခဲ့တာကိုလည်း ပြန်တွေးမိသည်။ ‘သူက တံခါးမရှိတဲ့နေရာမှာတောင် တံခါးခေါက်တတ်တယ်။ သူပြောတာက ဝင်ရမယ့်နည်းလမ်းကို သိတိုင်း ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်မလာဘူးတဲ့’
“ခင်ဗျား ဖွင့်ချင်စိတ်ရှိဖို့ လိုတာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဘရမ်သည် မလှုပ်ရှားပေ။
သူသည် ထင်းခုတ်တဲဘေးမှာ ပုဆိန်ကို ကိုင်လျက်၊ လက်ဖဝါးမှာ အမာရွတ်ကို ပိုင်ဆိုင်လျက်၊ သူ့ပတ်လည်မှာ နှင်းတွေ ကျဆင်းနေလျက် ရပ်နေသည်။
သူသည် တံခါးကို ကြည့်သည်။
သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။
သူသည် လီရီယန်၏ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်သာ ဖွင့်လိုက်ရင်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူ ထွက်သွားလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“သူ တောင်တွေကို ကျော်သွားလိမ့်မယ်။ သူ့သမီးဆီကို”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့မယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားလည်း လိုက်လာလို့ရတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ဟော်လင်စ်အက်ကို သွားချင်ရင်ပေါ့။ ဂွမ်ပြောတာက ခင်ဗျား တိုးမားစ်ရဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးကို ပြန်မိုးပေးခဲ့တယ်တဲ့။ သူတို့ ခင်ဗျားကို ကြိုဆိုကြမှာပါ” ကျွန်တော် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “ဒါမှမဟုတ် တောင်တွေကို ကျော်ပြီး ဂရေးကိပ်ကို သွားမလား။ မြစ်ဝှမ်းဒေသကို သွားမလား။ ဘယ်နေရာမဆိုပေါ့။ လမ်းက အခု နှစ်လမ်းလုံး သွားလို့ရပြီ”
ဘရမ်၏ အသက်ရှူသံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ လိုချင်မှာလဲ” ဟု သူက မေးသည်။ “ကျွန်တော် သူ့ကို သုံးနှစ်လုံးလုံး အခန်းထဲ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာလေ”
ကျွန်တော် အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ပါ။
ဘယ်လိုဖြေရမလဲ မသိခဲ့ပါ။
ဒါပေမဲ့ မယ်လိုဒီကတော့ သိသည်။
သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ ကေးဒရာနှင့် နစ်ဆာတို့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့နှင့် ဘရမ်ကြားရှိ ထင်းခုတ်ကွင်း အလယ်တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဘရမ်ကို မော့ကြည့်သည်။ ပုဆိန်ကို ကြည့်သည်။ အမာရွတ်ထင်နေသည့် လက်ဖဝါးကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား သူ့ကို နေ့တိုင်း အစားအသောက်တွေ ပို့ပေးခဲ့တာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
ဘရမ်က သူမကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ထင်းတွေကော”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ မီးအိမ်အတွက် ဆီတွေကော။ သူ ညတိုင်း မီးအိမ်ကို မြှောက်ထားနိုင်အောင်လေ”
ဘရမ်၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။
“ဟုတ်တယ်”
မယ်လိုဒီက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျား သူ့ကို အသက်ရှင်အောင် ထားပေးခဲ့တာပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သုံးနှစ်လုံးလုံးပေါ့။ ခင်ဗျား မဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ထဲမှာ၊ ခင်ဗျားကို လိမ်ခဲ့တဲ့ လူတွေအတွက်၊ ခင်ဗျား ထွက်မသွားနိုင်တဲ့ လမ်းပေါ်မှာပေါ့” သူမ၏ နားရွက်များက ခေါင်းနားသို့ အနည်းငယ် ကပ်သွားသည်။ “ခင်ဗျားလည်း အကျဉ်းသားပဲလေ။ ခင်ဗျားမှာ ခေါက်ဖို့ တံခါးမရှိခဲ့တာပဲ ရှိတာပါ”
ဘရမ်သည် ပုဆိန်ကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
ပုဆိန်သည် သူ၏ဖိနပ်ဘေးရှိ နှင်းများထဲသို့ ‘ဖတ်’ ခနဲ ကျသွားသည်။
သူ ကောက်မယူခဲ့ပါ။
သူသည် ထင်းခုတ်ကွင်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ မယ်လိုဒီကို ကျော်ပြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ကျော်ပြီး၊ ကျွန်တော့်လက်ထဲရှိ ကျောက်မီးအိမ်ကို ကျော်ပြီးလျှောက်သွားသည်။
သူသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သစ်သားပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းထားသည့် အမှတ်အသားကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ကို မော့ကြည့်သည်။
အန်းဝမ်က ထိုနေရာမှာပင် ရှိနေသေးသည်။ မီးအိမ်ကို ရင်ဘတ်ဆီ ပွေ့ဖက်ထားလျက်။ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဘရမ်သည် အမာရွတ်ထင်နေသည့် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူသည် အမှတ်အသားပေါ်တွင် လက်ကို ဖိမထားပါ။ လက်ကိုင်ကိုလည်း မဆုပ်ကိုင်ပါ။
သူ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
သုံးချက်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
တံခါးတစ်ဖက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်နေမှန်း သိတဲ့အခါ ခေါက်တတ်တဲ့ အခေါက်မျိုးပေါ့။
“အန်းဝမ်” ဟု သူက ခေါ်သည်။ သူ၏အသံမှာ မကြားရမတတ်ပင်။ “ကျွန်တော် ဘရမ်ပါ”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် တံခါးနောက်ဘက်မှ၊ ထူထဲသော ဝက်သစ်ချတံခါးကြောင့် အသံမှာ အနည်းငယ် အုပ်နေသော်လည်း ကြားလိုက်ရသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
ဘရမ် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ လူတွေ ရောက်နေတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “တောင်တွေ ဟိုဘက်ကနေ လာကြတာ။ ခင်ဗျားရဲ့ သမီးဆီကနေ တစ်ခုခု ပါလာတယ်”
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” အန်းဝမ်က ထပ်ပြောသည်။ သူမ၏အသံမှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။ “ကျွန်မ မြင်တယ်”
“ကျွန်တော် တံခါးဖွင့်တော့မယ်” ဟု ဘရမ်က ပြောသည်။
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်ပေါ့” ဟု ဘရမ်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ဖွင့်စေချင်ရင်ပေါ့”
နောက်ထပ် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု။ အလွန် ကြာမြင့်သည်။
ထို့နောက် -
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု အန်းဝမ်က ပြောသည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဘရမ်။ ရှင် ဖွင့်ပေးတာကို ကျွန်မ လိုချင်ပါတယ်”
သူသည် လက်ကို လက်ကိုင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အမာရွတ်က သံနှင့် ထိသွားသည်။
ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။ မြေကြီးမှတစ်ဆင့်။ ကျွန်တော့်ဖိနပ်ခြေဖဝါးမှတစ်ဆင့်ပေါ့။ အသက်ရှူအောင့်ထားရာမှ လွှတ်ချလိုက်သလိုမျိုး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထိန်းသိမ်းသူ (Keeper) ရဲ့ အစွမ်းမဟုတ်ပါ။ သူမ၏ နွေးထွေးမှုလည်း မဟုတ်ပါ။
ပို၍ သေးငယ်သောအရာတစ်ခု။
မည်သူ့ကိုမျှ ပိတ်လှောင်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည့် သော့ခလောက်တစ်ခု။
ဘရမ်သည် လက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်သည်။
တံခါး ပွင့်သွားသည်။
အန်းဝမ်သည် လှေကားရင်းတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားဆဲ။ ဘရမ် တံခါးခေါက်နေချိန်မှာ သူမ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဆင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ပဝါကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မီးအိမ်ကို ရင်ဘတ်ဆီ တင်းတင်းပွေ့ဖက်ကာ ကျဉ်းမြောင်းသော လှေကားရင်းမှာ ရပ်နေသည်။ ပွင့်နေသည့် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။
ထင်းခုတ်ကွင်းကို ကြည့်သည်။
နှင်းများကို ကြည့်သည်။
အေးစက်နေသည့် လေထုထဲမှာ ရပ်နေသည့် သူစိမ်း ခြောက်ယောက်ကို ကြည့်သည်။
တံခါးခုံပေါ်မှာ လက်ကိုင်ကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည့် ဘရမ်ကို ကြည့်သည်။
သူမ မလှုပ်ရှားပါ။
သူလည်း မလှုပ်ရှားပါ။
“ခင်ဗျား အပြင်ထွက်လာလို့ရပြီ” ဟု ဘရမ်က ပြောသည်။
သူ၏အသံမှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းနေသည်။
အန်းဝမ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် အရင်ကတည်းက ဖွင့်ပေးလို့ ရတာပဲ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“သုံးနှစ်လုံးလုံးပေါ့”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ညတိုင်း ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စကားပြောခဲ့တယ်လေ။ တံခါးကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။ ကျွန်မကို သူ့ဆီ သွားခွင့်ပေးမလားလို့”
ဘရမ်၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်” သူ တိုးတိုးလေး ညည်းသည်။ “ကျွန်တော် ကြောက်ခဲ့တာပါ”
အန်းဝမ်သည် ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
တစ်လှမ်း။ လှေကားထစ်အောက်မှ ကျောက်ခင်းထားသော ခန်းမထဲသို့။ နောက်တစ်လှမ်း။ သူမသည် တံခါးဝ၏ အတွင်းဘက်တွင် ရပ်နေပြီး ဘရမ်မှာမူ တစ်ဖက်တွင် ရှိနေကာ လက်တစ်ကမ်းအလိုတွင် ရှိနေသည်။
သူမ ဘရမ်ကို မထိတွေ့ပါ။
သူမသည် ဘရမ်၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှင် စာဖတ်တတ်အောင် ကိုယ့်ဘာသာ သင်ယူခဲ့တာပေါ့နော်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တံခါးကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မ ပြောတဲ့ စာလုံးတွေကို ရေးနိုင်ဖို့အတွက်လေ”
“ခင်ဗျားက သင်ပေးခဲ့တာပါ”
“ကျွန်မက စာလုံးတွေကို ပြောပြတာပါ” အန်းဝမ်က ပြန်ပြောသည်။ “ကျန်တာတွေကိုတော့ ရှင်လုပ်ခဲ့တာ။ ညတိုင်းလေ။ မြေကြီးပေါ်မှာ၊ အအေးဒဏ်ကြားထဲမှာပေါ့” သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ “ဘရမ်၊ ရှင် ကျွန်မအတွက် သုံးနှစ်လုံးလုံး နေ့တိုင်း မီးဆီတွေ လာပို့ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တံခါးကနေ အော်ဟစ်ခဲ့တဲ့ နေ့တွေမှာတောင်၊ ကျွန်မ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ နေခဲ့တဲ့ နေ့တွေမှာတောင်ပေါ့”
ဘရမ် စကားမပြန်နိုင်ခဲ့ပါ။
အန်းဝမ်သည် သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။
ထင်းခုတ်ကွင်းထဲသို့။ နှင်းများကြားထဲသို့။
သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း သူမ မရပ်တည်ခဲ့ဖူးသော ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်သည့် အလင်းရောင်ထဲသို့။
သူမ ကျွန်တော့်ဆီသို့ မလာပါ။
အစပိုင်းမှာတော့ မလာခဲ့ပါ။
သူမသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင်၊ ဘရမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်၍ အသက်ရှူနေသည်။
နှင်းမှုန်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
သူမ ၎င်းတို့ကို မသုတ်ဖယ်ပါ။
အချိန်အတော်ကြာမှ သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ ဘရမ်ဘက်သို့ လှည့်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ဘရမ်သည် သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မကို ထွက်ခွင့်ပေးလို့ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မီးဆီတွေအတွက်၊ ထင်းတွေအတွက်ပေါ့” သူမ၏ အသံမှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ “ပြီးတော့ အဲဒီညတွေအားလုံးမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မဖြစ်ရအောင် တံခါးနားမှာ လာထိုင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက်ပါ”
ထို့နောက် သူမသည် ဘရမ်ဆီမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူမသည် ထင်းခုတ်ကွင်းကို ဖြတ်၍ ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်ဆီသို့။
ကျွန်တော့်လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်မီး အားနည်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည့် ကျောက်မီးအိမ်ငယ်ဆီသို့။
သူမ ကျွန်တော့်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။
လူတစ်ယောက်က အမြန်ရွေ့လိုက်ရင် ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ကြောက်တဲ့ အရာတစ်ခုခုဆီသို့ လျှောက်သွားသလိုမျိုးပေါ့။
ကျွန်တော် မလှုပ်ရှားပါ။
ကျွန်တော် မီးအိမ်ကို ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
ဖယောင်းတိုင်ထည့်သည့် ခွက်ပဲ့ပဲ့ကို ကြည့်သည်။ တစ်ဖက်သို့ စောင်းနေပြီး လာမည့်သူကို မျှော်လင့်နေသည့် ထိုကျောက်မီးအိမ်လေးကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မသမီးက ဒါကို ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်တာလား” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“လီရီယန်လား”
“ဟုတ်တယ်၊ လီရီယန်ပါ”
အန်းဝမ်၏ လက်များ မြောက်တက်လာသည်။ တုန်ယင်လျက်။ မီးအိမ်ကို မထိဘဲ အပေါ်မှ အုပ်မိုးထားသည်။
“သူ အသက်ရှင်နေတယ်ပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သူ အသက်ရှင်နေပါတယ်။ သူ ဘေးကင်းပါတယ်။ သူ ဂရေးကိပ်မှာ၊ မူကြိုကျောင်းမှာ၊ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်လေးတစ်လုံးနဲ့ ရှိနေပါတယ်။” ကျွန်တော် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “ဒါဟာ သူ့ဆီက အစစ်အမှန်ဆိုတာ ခင်ဗျား ယုံကြည်နိုင်အောင် ဒါကို ယူလာပေးဖို့ သူ ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုခဲ့တာပါ”
အန်းဝမ်၏ လက်ချောင်းများက မီးအိမ်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်တွေပေါ်မှာပေါ့။
သူမ မီးအိမ်ကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ မယူပါ။ သူမသည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူမ၏လက်များဖြင့် ကျွန်တော့်လက်များကို အုပ်ကိုင်ထားသည်။ ကျွန်တော်တို့ကြားတွင် သေးငယ်သော မီးတောက်လေးက တဖျတ်ဖျတ် လောင်ကျွမ်းနေသည်။
“သူ ကျန်းမာရဲ့လား” ဟု သူမ မေးသည်။
“သူ အရမ်းผอมသွားတယ်။ သူ့ဆံပင်တွေကို သူကိုယ်တိုင် ညှပ်လိုက်တယ်ထင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က ဆိုးဆိုးရွားရွား ညှပ်ပေးလိုက်တာ။ သူက မုန့်ညက်အိတ်စောင်ကို နေရာတိုင်း သယ်သွားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အကိုင်မခံဘူး” ကျွန်တော် ခေတ္တရပ်သည်။ “သူ ညတိုင်း ကြမ်းပြင်ကို စကားပြောတယ်။ သူ့တစ်နေ့တာအကြောင်းကို ပြောပြတယ်”
အန်းဝမ်သည် အသံတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။
ငိုရှိုက်သံမဟုတ်ပါ။ ထိုထက် ပို၍ ရှေးကျသော အသံတစ်ခု။ ကျောက်အိမ်ကြီးထဲတွင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ရသည့် အရာတစ်ခု။
“သူ အဲဒီလို အမြဲလုပ်နေကျပါ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ ငယ်ငယ်ကပေါ့။ မဲရိုးဖော့ဒ်က ကျွန်မတို့အိမ်မှာတုန်းက ကြမ်းပြင်ကို စကားပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို သူလုပ်တာတွေက ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေကျပါ”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုရယ်သံမှာ တစ်ဝက်တွင် ပြတ်တောက်သွားသည်။
“သူလုပ်တာ ရူးကြောင်ကြောင် မဟုတ်ခဲ့ဘူးနော်” ဟု အန်းဝမ်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကြမ်းပြင်က နားထောင်နေခဲ့တာပါ”
ထိန်းသိမ်းသူ (Keeper) က စကားပြောလာသည်။
မြေကြီးမှတစ်ဆင့် မဟုတ်ပါ။ နှင်းများမှတစ်ဆင့်လည်း မဟုတ်ပါ။
ကျောက်မီးအိမ်မှတစ်ဆင့်ပါ။
ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်လက်ကို အုပ်ကိုင်ထားသော အန်းဝမ်၏ လက်များထဲတွင်ပေါ့။ သေးငယ်သော ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်သည် တောက်ပြောင်ပြီး တည်ငြိမ်သွားကာ ထိုနွေးထွေးမှုသည် ကျောက်သားမှတစ်ဆင့် ကျွန်တော်တို့၏ လက်ချောင်းများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
“အန်းဝမ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ခေါ်သည်။
အန်းဝမ်သည် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မဲရိုးဖော့ဒ်က အန်းဝမ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ကုသပေးသူတစ်ယောက်။ ရှင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ညတိုင်း မီးအိမ်ကို မြှောက်ထားခဲ့တာပါ။ ရှင့်ကို ရှာတွေ့ဖို့ ကျွန်တော် ကြာသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”
အန်းဝမ်သည် မီးအိမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင်က—”
“ကြမ်းပြင်ပါ” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ရှင့်သမီးက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို ခေါ်တာပါ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီနာမည်ကို သဘောကျမိပါတယ်”
အန်းဝမ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်။
“သူ... သူက... ရှင်...”
“သူ အိပ်ပျော်နေပါတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “ဂရေးကိပ်မှာပေါ့။ ကာရိုနဲ့ ဆီရာဖီနာဆိုတဲ့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကြားက မူကြိုမှာပါ။ သူ့အိပ်ရာအပေါ်က ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်လုံး ရှိတယ်။ ကာရိုက ညတိုင်း အဲဒီမီးအိမ်ကို ထွန်းပေးတယ်” ခေတ္တရပ်သည်။ “သူ အိပ်ပျော်ခါနီးမှာ ကျွန်တော့်ကို မေးခဲ့တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ရှင့်ဆီ ရောက်ပြီလားတဲ့”
အန်းဝမ်၏ လက်များက ကျွန်တော့်လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် သူ့ကို ဘာပြောလိုက်လဲ”
“ကျွန်တော် မရောက်သေးဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ “မကြာခင် ရောက်တော့မယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်”
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူ အခု နိုးလာရင် ကျွန်တော် ပြောပေးရမလား” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက မေးသည်။ “သူ မနက်ခင်းမှာ ပထမဆုံး ကြားရမယ့် စကားဖြစ်အောင်လေ”
အန်းဝမ် စကားမပြန်နိုင်ခဲ့ပါ။
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထိန်းသိမ်းသူက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ပြောလိုက်ပါ” ဟု သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “သူ ကြားချင်တဲ့ ဘယ်အရာမဆိုပေါ့။ ကျွန်တော် ပို့ပေးပါ့မယ်”
အန်းဝမ်သည် ကျောက်မီးအိမ်ပေါ်သို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
သူမ ‘ကျွန်မ ဒီမှာရှိတယ်’ ဟု မပြောပါ။
သူမ သုံးနှစ်လုံးလုံး အဲဒီစကားကို ပြောခဲ့ပြီးသားပါ။
သူမ အခြားစကားတစ်ခုကို ပြောသည်။
အလွန် တိုးညင်းစွာပေါ့။ ကျွန်တော် သူမ၏ အသက်ရှူသံကို လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ခံစားရသည်အထိ နီးကပ်စွာ ရပ်နေသော်လည်း မကြားရမတတ်ပင်။
“မေမေ လာနေပြီ” ဟု အန်းဝမ်က ဆိုသည်။ “လီရီယန်။ မေမေ အိမ်ပြန်လာနေပြီ”
မီးအိမ်သည် နွေးထွေးလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် ခံစားရသည်အထိ နွေးထွေးသွားသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်သည် လေတိုက်နေခြင်း မရှိသကဲ့သို့ တည့်မတ်စွာ တည်ငြိမ်နေသည်။
ထို့နောက် ၎င်းသည် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ရောက်သွားပါပြီ” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “အဝေးကြီးကနေ ပို့လိုက်ပါပြီ”
အန်းဝမ်သည် မီးအိမ်ကို မလွှတ်ပါ။
သူမသည် မီးအိမ်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကျွန်တော့်လက်များကိုလည်း သူမ၏လက်များထဲတွင် ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ခေါင်းငုံ့ကာ ငိုကြွေးနေသည်။
ဘရမ်သည် သူမ၏နောက်က ကျောက်အိမ်ကြီး၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ အမာရွတ်ထင်နေသော လက်သည် ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေသည်။
မယ်လိုဒီသည် သူ၏ဘေးတွင် သွားရပ်သည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပါ။
သူမသည် တစ်ယောက်ယောက် အနားမှာ ရှိနေမှန်း သူသိစေရန်အတွက်သာ နီးကပ်စွာ ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ညနေစောင်းတွင် တောအုပ်ထဲမှတစ်ဆင့် ပြန်လာခဲ့သည်။
အန်းဝမ်သည် ကျောက်မီးအိမ်ကို ကိုင်လျက် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လျှောက်လာသည်။
ဘရမ်က သူမ၏နောက်မှ လိုက်လာသည်။
သူ ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါ။ သူ ဘာကိုမှ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါ။ အန်းဝမ်သည် ထင်းခုတ်ကွင်းမှ လမ်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်သည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လှမ်းတက်သွားသောအခါ ဘရမ်သည် ကျောက်အိမ်ကြီး၏ တံခါးဝတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်၍ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
သော့မခတ်ပါ။ သော့ဆိုသည်မှာ မရှိတော့ပြီ။ သစ်သားပေါ်ရှိ အမှတ်အသားမှာလည်း သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အမာရွတ်များ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသလိုမျိုး မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။
သူသည် ပြန်လာရန် မရည်ရွယ်တော့သည့် နေရာတစ်ခုမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် တံခါးကို ပိတ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း ပိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။
ဂွမ်သည် လေးဆယ့်တစ်ခုမြောက် ခိုလှုံရာနေရာတွင် စောင့်နေသည်။
ရွာသားအချို့လည်း ရှိနေသည်။ သူတို့သည် တဲထဲတွင် မီးဖိုထားပြီး တံခါးဝတွင် မီးအိမ်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ကျွန်တော်တို့ သစ်ပင်များကြားမှ ထွက်လာချိန်တွင် မီးဖိုပတ်လည်၌ ထိုင်နေကြသည်။
သူတို့ အန်းဝမ်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ ထရပ်လိုက်ကြသည်။
ဂွမ်သည် တုတ်ကောက်မပါဘဲ နှင်းများပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် အန်းဝမ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“ရှင်က မီးအိမ်ပဲ” ဟု ဂွမ်က ဆိုသည်။ “ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်လေးလေ”
အန်းဝမ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“သုံးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မတို့ ကြည့်ခဲ့ရတာပါ” ဟု ဂွမ်က ပြောသည်။ “ညတိုင်းပေါ့။ ဘယ်သူ့အတွက်လဲဆိုတာ မသိခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ကြည့်နေခဲ့တာပါ”
အန်းဝမ် သူမကို ကြည့်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က မြင်နေရမယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး မြင်နေရတာပါ” ဟု ဂွမ်က ဆိုသည်။ “မိုင်လေးဆယ်ပတ်လည်မှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်လေ”
သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
အန်းဝမ် ထိုလက်များထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
ဘရမ်သည် တောစပ်တွင် ရပ်နေသည်။
သူ မီးရောင်ရှိရာသို့ မလာပါ။ သူသည် ပုဆိန်ကို ကိုင်လျက်၊ အမာရွတ်ထင်နေသော လက်ဖဝါးဖြင့်၊ နှင်းများ ကပ်ငြိနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့်အတူ ဟော်လင်စ်အက်ရွာသားများကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဂွမ် သူ့ကို မြင်သည်။
သူမ အန်းဝမ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ ဘရမ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် နှင်းပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ဘရမ်ရပ်နေသည့်နေရာသို့ ရောက်သွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် တိုမတ်စ်ရဲ့ အမိုးကို ပြင်ပေးခဲ့တယ်နော်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ဘရမ်က ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
“ဘယ်သူမှလည်း ခိုင်းတာမဟုတ်ဘဲနဲ့လေ” ဟု ဂွမ်က ဆိုသည်။ “ဆောင်းရာသီ အလယ်ခေါင်မှာ၊ နှင်းတွေကျနေတဲ့အချိန်ကြီးမှာပေါ့”
“အမိုးက ပြိုကျတော့မလို့လေ” ဟု ဘရမ်က အသံဝင်ဝင်ဖြင့် ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဂွမ်က ထောက်ခံသည်။ “ပြီးတော့ တခြားဘယ်သူမှလည်း အဲဒီအမိုးခုံးတွေကို မမှီနိုင်ကြဘူးလေ။” သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “တိုမတ်စ်က အခုထိ အဲဒီအကြောင်း ပြောနေတုန်းပဲ”
ဘရမ်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို လိမ်ခဲ့တာ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကိုပေါ့။ သူမအကြောင်း၊ အဖျားရောဂါအကြောင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ”
“ရှင် လိမ်ခဲ့တာပေါ့” ဟု ဂွမ်က ပြန်ပြောသည်။
“သုံးနှစ်လုံးလုံးပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
ဘရမ်၏ မျက်နှာသည် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
ဂွမ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့၏ အမာရွတ်ထင်နေသော လက်ကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“လမ်းက အခု ပွင့်သွားပြီ” ဟု သူမ တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “ရှင် ကြိုက်တဲ့နေရာကို သွားလို့ရပြီ။” သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ တိုမတ်စ်ရဲ့ အမိုးက ပြန်ယိုနေပြန်ပြီ။ မြောက်ဘက်ခြမ်းမှာလေ။ ဟော်လင်စ်အက်မှာ အဲဒီအမိုးခုံးတွေကို မှီနိုင်တဲ့သူက ရှင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်”
ဘရမ်က သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဂွမ်က သူ့လက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။
“လာပါ၊ ဟင်းရည် နည်းနည်းလောက် သောက်လိုက်ဦး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ပြီးမှ အမိုးကိစ္စကို စဉ်းစားကြတာပေါ့”
ထိုညတွင် လူအများ အိပ်ပျော်သွားကြချိန်၌ ကျွန်တော်သည် လေးဆယ့်တစ်ခုမြောက် ခိုလှုံရာနေရာတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
အန်းဝမ်သည် တဲထဲတွင် ဂွမ်၏ ပုဝါကိုခြုံလျက် အိပ်ပျော်နေသည်။ ကျောက်မီးအိမ်ကို သူမ၏ ခေါင်းရင်းရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားသည်။ ဘရမ်သည် တဲနံရံကိုမှီ၍ အပြင်ဘက်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ မဲရက် ပြောပြဖူးသည့်အတိုင်း သူမ၏ တံခါးဝတွင် အိပ်စက်နေကျ အလေ့အထအတိုင်းပင်။ မယ်လိုဒီက သူ့ကို မနိုးစေဘဲ စောင်တစ်ထည် ခြုံပေးထားသည်။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ ဗလာလက်ဝါးကို အေးခဲနေသော မြေကြီးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ယူရီယာ ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
နွေးထွေးမှုသည် ချက်ချင်းပင် ရောက်လာသည်။
“ရှင် သူမကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပေါ့” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။
“ဘရမ် ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ သူ တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့တာပါ”
“ရှင် လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ခဲ့တာကိုး” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “ဒါမှ သူသွားစရာ နေရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို သူ အမှတ်ရမှာလေ။” ခေတ္တရပ်သည်။ “လမ်းဆိုတာ အဲဒီအတွက် ရှိတာမဟုတ်လား”
ကျွန်တော် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
“လီရီယန် ကြားလိုက်ရလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
နွေးထွေးမှုသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။
“သူမ တစ်နာရီလောက်ကမှ နိုးလာတာပါ” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “မနက်မိုးမလင်းခင်ပေါ့။ သူမက အိပ်ရာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လက်တင်ကာ သူမရဲ့ အမေ ရောက်လာပြီလားလို့ မေးခဲ့ပါတယ်”
“ပြီးတော့ရော”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်ပါတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“သူမ မငိုပါဘူး” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆက်ပြောသည်။ “သူမ ဘာမှလည်း မပြောပါဘူး။ အိပ်ရာပေါ်က ဆင်းလာပြီး ကာရိုနဲ့ ဆီရာဖီနာကို နှိုးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ သုံးယောက်လုံး ပြတင်းပေါက်ဆီ သွားပြီး ကာရို ထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်ကို အတူတူ ကြည့်နေကြတယ်၊ အတော်ကြာကြာပေါ့”
“ပြီးတော့ရော”
“ပြီးတော့ လီရီယန်က နောက်ထပ် မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းလို့ရမလားလို့ ကာရိုကို မေးတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “ပြတင်းပေါက်မှာ ဒုတိယမြောက် မီးအိမ်တစ်လုံးပေါ့”
“ဘယ်သူ့အတွက်လဲ”
ထိန်းသိမ်းသူ၏ အသံသည် အလွန်ပင် နူးညံ့နေသည်။
“သူမရဲ့ အမေအတွက်ပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူမ အမေ ဘယ်ကို လာရမလဲဆိုတာ သိအောင်လို့လေ”