အခန်း ၄၃၂။ ဟောလင်းအဆုံးသတ်
အရုဏ်တက်ချိန်တွင် အလင်းတန်းက ရှိနေဆဲပင်။
အလင်းတန်းသည် ရွေ့လျားမသွားသလို ငြိမ်းသွားခြင်းလည်း မရှိ။ တောအုပ်၏ အမည်းရောင်မျဉ်းကြောင်းကို နောက်ခံပြုလျက် တောင်ကြားလမ်း၏ အဆုံးပိုင်းတွင် တစ်ခုတည်းသော ငြိမ်သက်သည့်အမှတ်အသားအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။ ထိုအလင်းကို ကိုင်ထားသူမှာ တစ်ညလုံး မချဘဲ တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်ထားသကဲ့သို့ပင်။
ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူတို့ မချခဲ့ကြのかもしပေ။
တာဗရော့စ်က ကျွန်တော့်ဘေးနားရှိ တောင်ကုန်းအကွေ့တွင် ရပ်ကာ ထိုအလင်းကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
“နှစ်ရာမိုင်...” သူက ပြောသည်။
“နှစ်ရာနဲ့ တစ်ဆယ့်တစ်မိုင်။”
“ခေါက်ထားတာပဲ။” သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် တောင်ကြားပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး လိမ်ညာနေသလိုမျိုး တောင်ကြားလမ်းကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။”
ကေးဒရာက ကျွန်တော့်တစ်ဖက်သို့ ရောက်လာပြီး ကျောတွင်လွယ်ထားသည့် လေးကို ကြိုးဖြုတ်ထားသည်။ သူမက အောက်ဘက်ရှိ လမ်းမကို မျက်စိကျဉ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။
“နှင်းတွေမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် ဘာမှမထူးခြားဟု ထင်ရသည်။ တောင်စောင်းပေါ်က နှင်းများ၊ တောင်ကြားလမ်းပေါ်က နှင်းများ၊ ထိုနှင်းများကြားတွင် ကွေ့ကောက်နေသည့် လမ်းမ၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့မျဉ်းကြောင်းသာ။
ထို့နောက် သူမဆိုလိုသည်ကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားသည်။
လမ်းမက တန်းတန်းမတ်မတ် မဟုတ်ပေ။ အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် တောင်ကြားလမ်းအစမှ အဆုံးထိ တောအုပ်အထိ သန့်ရှင်းသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုလိုပင်။
သို့သော် အရိပ်များက မမှန်ကန်ပေ။
မိုင်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း နှင်းပေါ်ရှိ အရိပ်များက ကွေးညွတ်နေသည်။ ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းကို လိမ်လိုက်သည့်အခါ ခေါက်ရာများ ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။ လမ်းက ရှေ့ကို သွားနေသလိုလိုနှင့် တစ်ဖက်တွင်လည်း နောက်ပြန်လှည့်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
“သူ ခေါက်ထားလိုက်တာပဲ” ဟု ကျွန်တော်တို့နောက်မှ မဲရက်ခ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူက လူ့ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းထားပြီး အရောင်ဖျော့ကာ တုန်ရီနေသည်။ ညလုံးပေါက် ဝံပုလွေပုံစံဖြင့် စခန်း၏ အလယ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ခဲ့ရ၍ လူ့ပုံစံ ပြန်ပြောင်းပြီးချိန်တွင် တုန်ရီနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟာလီမာရဲ့ လက်ဆောင်လေ” ဟု မဲရက်ခ်က ပြောသည်။ “ခင်ဗျား သူ့ကို မလွတ်မြောက်ခင်တုန်းကပေါ့။ အိုသဲလော့စ်က ဒီလမ်းကို ခေါက်ထားခိုင်းခဲ့တာ၊ ဒီလမ်းပေါ် လျှောက်တဲ့သူတိုင်း အဆုံးမရှိ လျှောက်နေရအောင်လို့။”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြ။
“ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ ဒီလမ်းကို မလျှောက်ကြတာပဲ” ဟု တာဗရော့စ်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “တစ်ဖက်မှာ ဘာမှမရှိလို့ မဟုတ်ဘူး။ ကြိုးစားတဲ့သူတိုင်း တစ်ဖက်ကို မရောက်နိုင်လို့ပဲ။”
သို့သော် ကျွန်တော်တို့ ဆက်ဆင်းခဲ့ကြသည်။
အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေဖို့ တောင်တက်လာခြင်းမှ မဟုတ်တာ။
ဆင်းရသည်မှာ တက်ရသည်ထက် ပိုလွယ်သည်။ ပိုမတ်စောက်သော်လည်း အရှေ့ဘက်မျက်နှာပြင်ရှိ နှင်းများက လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပို၍မာကျောနေသည်။ နေ့လယ်အချိန်တွင် တောင်ကြားလမ်း၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ပထမဆုံး အမိုးအကာကို တောင်ကြားလမ်းအောက်ခြေတွင် တွေ့ရသည်။
တောင်တက်စဉ်က တွေ့ခဲ့ရသည့် အမိုးအကာများထက် ပိုကြီးသည်။ အိမ်တစ်လုံး၏ အရိုးအိမ် သို့မဟုတ် အိမ်တစ်လုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။ ကျောက်နံရံလေးခု၊ အမိုးမရှိတော့၊ လမ်းမဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် တံခါးပေါက်တစ်ခုနှင့် အပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် မီးအိမ်တစ်ခုရှိသည်။ ထိုမီးအိမ်မှာ အလွန်တရာ ဟောင်းနွမ်းနေသဖြင့် လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်မှသာ သိရသည်။
အတွင်းဘက်တွင် ရေခွက်တစ်ခုရှိသည်။ အေးခဲနေပြီး အလယ်တွင် အက်ကွဲနေသည်။
နံရံတွင် မီးအိမ်ဆွဲစရာ ချိတ်တစ်ခုရှိသော်လည်း ဗလာကျင်းနေသည်။
မဲရက်ခ်က ရေခွက်ထဲမှ ရေခဲများကို ခွဲလိုက်သည်။ အောက်တွင် ရေရှိနေသည်။ အလွန်အေးပြီး အလွန်တိတ်ဆိတ်သည်။
တာဗရော့စ်က သူ၏ မီးအိမ်ကို ချိတ်တွင် ဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် ဆီများပင်။
ကေးဒရာက မီးညှိပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က အေးခဲနေသည့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
“ယူရီယာ၊ ကျွန်တော်တို့ တောင်ကြားလမ်းထဲ ရောက်နေပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အနွေးဓာတ်က ဒီတစ်ခါတွင် ပိုမြန်မြန် ရောက်လာသည်။
သိပ်တော့ မများလှပါ။ သို့သော် အရင်ကထက် ပိုမြန်သည်။
“မင်းကို ငါ ခံစားမိတယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူ (Keeper) က ပြောသည်။ သူမ၏ အသံမှာ မှိန်ဖျော့နေဆဲ၊ ဝေးကွာနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် တောင်ပေါ်တွင်ထက် ပို၍ ကြည်လင်နေသည်။ “ဒါက တစ်ချိန်က ခရီးသည်နားခိုရာ စခန်းတစ်ခုပါ။ ခရီးသွားတွေ တောင်မတက်ခင် ဒီမှာ နားကြတယ်။ အိပ်ရာတွေရှိတယ်၊ မီးဖိုရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီနေရာကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ။” ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ ရှာကြည့်ပါ့မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ယူရီယာ...” သူမ၏ အသံ ပြောင်းသွားသည်။ သတိထားဟန် ပေါက်လာသည်။ “ရှေ့ကလမ်းက ခေါက်ထားတာ။ အလွန်ဆိုးရွားတယ်။ မင်းတို့ လျှောက်သွားရင် ရှေ့ကို တိုးနေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်နေလိမ့်မယ်။”
“ဒါကို ဘယ်လို တားရမလဲ။”
“အမိုးအကာတွေမှာ မီးထွန်းပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တစ်ခုမကျန် ထွန်းရမယ်။ မီးအိမ်တစ်ခုချင်းစီက လမ်းကို နေရာမှာ တည်ငြိမ်အောင် ချိတ်ပေးထားလိမ့်မယ်။ အဝတ်စတစ်ခုကို အပ်နဲ့ ထိုးသတ်ထားသလိုမျိုးပေါ့။” ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ဆီမှာ ဆီလုံလောက်အောင် မရှိဘူး။”
ကျွန်တော့်ဘေးမှ တာဗရော့စ်က သူ၏ ဆီဘူးဗလာကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူ ဘာမှ မပြော။
ပြောစရာလည်း မလိုပေ။
ကျွန်တော်တို့ ဆက်လျှောက်ကြသည်။
လမ်းက အုပ်ထိန်းသူ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
ပထမတစ်နာရီတွင် လွယ်ကူသည်။ ခြေအောက်တွင် နှင်းများ၊ ရှေ့တွင် တောအုပ်၊ နောက်တွင် တောင်တန်းများ။ ကေးဒရာက လေးကို ကြိုးတပ်လျက် ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်သည်။ နစ်ဇာက ကျွန်တော်တို့ မမြင်ရသလောက် နောက်ဆုံးမှ လိုက်သည်။ မဲရက်ခ်က ဝံပုလွေပုံစံဖြင့် ရှေ့ဆုံးမှ သွားကာ နှင်းများကို နမ်းရှူ၍ လမ်းကြောင်းကို ဖတ်နေသည်။
ပထမတစ်နာရီအပြီးတွင် ဒုတိယ အမိုးအကာကို တွေ့ရသည်။
ပိုသေးသည်။ နံရံနိမ့်နိမ့်နှင့် မီးအိမ်ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်တိုင်တစ်ခု။
ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆီမရှိ။
ကျွန်တော့်တွင် လီရီယန်၏ မီးအိမ်နှင့် ဖယောင်းတိုင်တို တစ်တိုင်သာ ကျန်တော့သည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှေ့က လမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မီးအိမ်ကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“အခု မဟုတ်သေးဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ပဲ ကျန်တော့တာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ပြီးတော့ မိုင်နှစ်ရာကျော် လျှောက်ရဦးမယ်။ အခု သုံးလိုက်ရင် ဟိုရောက်တဲ့အခါ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။”
မယ်လိုဒီက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆက်လျှောက်ကြသည်။
တစ်နာရီအကြာတွင် တတိယမြောက် အမိုးအကာကို တွေ့ရသည်။
ထို့နောက် စတုတ္ထမြောက်။
ထို့နောက် လေးနာရီမြောက်တွင် ပထမဆုံး အမိုးအကာဆီ ပြန်ရောက်သွားသည်။ တောင်ကြားလမ်းအောက်ခြေရှိ အကြီးစား အမိုးအကာပင်။ အမိုးမရှိသည့် နံရံလေးခုနှင့် အတွင်းဘက် ချိတ်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးအိမ်တစ်ခု။
ကျွန်တော်တို့ စတင်ခဲ့သည့် နေရာကို ပြန်ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
တာဗရော့စ်က နှင်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူ အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြော။ နံရံတွင် လောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးအိမ်ကို ငေးကြည့်လိုက်၊ လမ်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်၊ မီးအိမ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်နှင့်သာ။
“လေးနာရီ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောသည်။ “လေးနာရီကြာအောင် လျှောက်ပြီးမှ ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်နေတာ။”
“အုပ်ထိန်းသူက သတိပေးခဲ့တာပဲ” ဟု ကေးဒရာက ပြောသည်။
“သူ သတိပေးခဲ့တာ သိပါတယ်။” တာဗရော့စ်က သူ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က တောင်ကြားလမ်းတွေရဲ့ နတ်ဘုရားလေ။ တောင်တက်လမ်းတွေ၊ လမ်းကြောင်းရှာရတဲ့ နတ်ဘုရား။” သူ၏ အသံမှာ အုပ်မိနေသည်။ “ကျွန်တော့်ဘဝမှာ လမ်းပျောက်ဖူးတာ တစ်ခါမှ မရှိဘူး။”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြ။
ဝံပုလွေပုံစံ မဲရက်ခ်က သူ့ဘေးရှိ နှင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ တာဗရော့စ်၏ ဒူးကို ပခုံးဖြင့် အသာမှီထားသည်။
ခဏအကြာတွင် တာဗရော့စ်က လက်များကို ဖယ်လိုက်သည်။
“အမိုးအကာတွေပဲ” ဟု သူက ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ မီးထွန်းရမယ်။ တစ်ခုမကျန် ထွန်းရမယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆီမရှိဘူးလေ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
“ဒါဆို ဆီရှာရမယ်။”
“ဘယ်မှာ ရှာမလဲ။”
တာဗရော့စ်က တောင်ကြားလမ်းအောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းမကို၊ တောအုပ်ကို၊ အဝေးဆုံးအဆုံးပိုင်းတွင် မီးလောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် အလင်းတန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီအောက်မှာ သုံးနှစ်လောက် မီးအိမ်ကို ထွန်းထားခဲ့တာ” ဟု သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ “အဲဒါ ဆီအများကြီးပဲ။”
နစ်ဇာက ရွာကို ရှာတွေ့သွားသည်။
သူမက ဘယ်သွားမယ်ဆိုတာ မပြောခဲ့။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ ပျောက်သွားပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် ပခုံးပေါ်တွင် နှင်းများတင်လျက် ကျွန်တော်တို့၏ အမိုးအကာ မီးဖိုဘေးတွင် ရောက်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။
“လူတွေ ရှိတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“တောအုပ်ထဲမှာ။ လမ်းရဲ့ မြောက်ဘက်။ တောထဲကို တစ်မိုင်ဝက်လောက် ဝင်သွားရမယ်။” နစ်ဇာ၏ အသံက အမြဲတမ်းလိုပင် တိုးညင်းနေသည်။ “ရွာလေးတစ်ရွာ။ အိမ်ရှစ်လုံးပဲ ရှိတယ်။ မီးခိုးခေါင်းတိုင် သုံးခုကနေ မီးခိုးထွက်နေတယ်။”
“ခေါက်ထားတဲ့ လမ်းထဲမှာလား” ဟု တာဗရော့စ်က မေးသည်။
နစ်ဇာက ခေါင်းခါသည်။
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ ထူးဆန်းနေတာပဲ။” သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “လမ်းမကပဲ ခေါက်ထားတာ။ ရွာက မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ လမ်းမပေါ်ကနေ တောထဲကို ခြေချလိုက်တဲ့အခါ ခေါက်ထားတဲ့ အတိုင်းအတာက ရပ်သွားတယ်။ ကျွန်မ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားတာပဲ။”
တာဗရော့စ် ထရပ်လိုက်သည်။
“လမ်းမပဲ ခေါက်ထားတာပေါ့” ဟု သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုသည်။ “ပတ်ဝန်းကျင်က မြေပြင်တွေ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် လမ်းမဘေးကနေ လျှောက်ကြမယ်” ဟု ကေးဒရာက ပြောသည်။ “လမ်းမပေါ်က မလျှောက်နဲ့။”
တာဗရော့စ်က ခေါင်းခါသည်။
“တောအုပ်က အရမ်းထူတယ်။ လမ်းမပြင်ပဆို နှင်းတွေက ပိုနက်နေလိမ့်မယ်။” သူ နစ်ဇာလာသည့် တောအုပ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ရွာတစ်ရွာရှိတယ်ဆိုရင် လူတွေ ရှိမှာပဲ။ ဒီလို အေးတဲ့ဒေသမှာ နေတဲ့သူတွေဆို ဆီတော့ ရှိမှာပါ။”
ဟောလင်းအဆုံးသတ် (Hollin's End) ရွာလေးသည် နစ်ဇာပြောသည့်အတိုင်း တောအုပ်ကြားရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် တည်ရှိနေသည်။
အိမ်ရှစ်လုံး။ ကျောက်နံရံများ၊ နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် မြက်မိုးအိမ်များ။ ကွင်းပြင်အလယ်တွင် အဖုံးအုပ်ထားသည့် ရေတွင်းတစ်ခု။ နံရံတိုင်းတွင် ထင်းပုံများ စုပုံထားသည်။
မီးခိုးခေါင်းတိုင် သုံးခုမှ မီးခိုးများ ထွက်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် အနီးဆုံးအိမ်မှ တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်လာသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူဖြစ်သည်။ ဆံပင်များမှာ မီးခိုးရောင်သမ်းနေပြီး ထူထဲသော ပဝါတစ်ထည်ကို ပတ်ထားသည်။ သူမလက်တစ်ဖက်တွင် မီးအိမ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
သူမ ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်သည်။
ဆောင်းရာသီတွင် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည့် သူစိမ်းခြောက်ယောက်ကို ကြည့်သည်။ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ကြည့်သည်။ လေးကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော် ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မေ့နေခဲ့သည့် လက်ဝါးပေါ်မှ တောက်ပနေသော အမှတ်အသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။
သူမ အော်ဟစ် အကူအညီ တောင်းမနေပါ။
တံခါးကိုလည်း ဒိုင်းခနဲ ပိတ်မချပါ။
သူမ ကျွန်တော်တို့ကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် အသက်အရွယ်နှင့် အသုံးမပြုမှုကြောင့် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် သူမ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ တောင်တွေကို ကျော်လာခဲ့တာပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဘယ်သူမှ တောင်တွေကို မကျော်လာကြဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ ကျော်လာခဲ့ပါတယ်။”
အဘွားအိုက သူမ၏ မီးအိမ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ တွန့်ကြေသွားသည်။
“ဒါဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးက ရှိနေသေးတာပေါ့” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တစ်ဖက်ခြမ်းမှာပေါ့။ ငါတို့ကတော့... ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။” သူမ စကားရပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ နာမည်မှာ ဂွမ် (Gwen) ဖြစ်သည်။
သူမသည် အသက် ၇၃ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဟောလင်းအဆုံးသတ် (Hollin's End) ရွာလေးတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ရွာရှိ ကျန်လူများလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ယခုဆိုလျှင် ရွာသား ၁၉ ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။ ဂွမ် ငယ်စဉ်ကဆိုလျှင် လူ ၆၀ ခန့် ရှိခဲ့ဖူးသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ် ၄၀ အတွင်း မည်သူမျှ တောင်တွေကို ကျော်ပြီး မရောက်လာခဲ့ကြ။
“လမ်းမကြီးက အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး” ဟု ဂွမ်က ပြောသည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို သူမ၏ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ မီးဖိုထဲတွင် မီးတောက်နေပြီး မျက်နှာကြက်မှ အခြောက်ခံထားသည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ချိတ်ဆွဲထားသည့် အခန်းငယ်လေးဖြစ်သည်။ အခြားရွာသား သုံးယောက်သည်လည်း တံခါးဝတွင် လာရပ်နေကြပြီး လူကြီးဘဝရောက်သည်အထိ သူစိမ်းတစ်ယောက်မျှ မမြင်ဖူးသည့် လူများ၏ အကြည့်ဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
“ကျွန်မ အဖေက ဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်ဖူးတယ်” ဟု ဂွမ်က ပြောသည်။ “ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းကပေါ့။ သိုးမွေးရောင်းဖို့ မြစ်ဝှမ်းဒေသဘက်ကို တောင်ကျော်ပြီး သွားခဲ့တာ။ တစ်နှစ်ကို နှစ်ခါပေါ့။” သူမ မီးဖိုကို ငေးကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ “တစ်ခါတော့ ဆောင်းဦးရာသီမှာ သူ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ နောက်နွေဦးမှာ ရွာက လူငယ်အချို့ သူ့ကို ရှာဖို့ သွားကြတယ်၊ သူတို့လည်း ပြန်မလာကြတော့ဘူး။”
“လမ်းခေါက် (The fold) ပဲ” ဟု တာဗရော့စ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဂွမ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါက အဲဒါမျိုးလား။”
“တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းကို လိမ်ချိုးထားလိုက်တာပါ” ဟု တာဗရော့စ်က ဆိုသည်။ “ဒါကြောင့် လမ်းလျှောက်တဲ့သူတိုင်းက စက်ဝိုင်းပုံစံပဲ ပြန်ပတ်နေမိတော့တာ။”
ဂွမ် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်မတို့က অভိသရ (ကျိန်စာ) လို့ ထင်ခဲ့တာ” ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “ဒါမှမဟုတ် တောင်တွေက ရွေ့သွားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါမှမဟုတ် တောင်တန်းတွေရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပြီး လမ်းက ဘယ်ကိုမှ မရောက်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။” သူမ မီးဖိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ “လူငယ်တွေက ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားတာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။ လူကြီးတွေကလည်း တစ်ဖက်ခြမ်းအကြောင်း ပြောတာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့တယ်။ သိုးတွေကိုပဲ မွေးတယ်။ မီးတွေကိုပဲ ထွန်းထားခဲ့တယ်။” သူမ၏ အသံမှာ တိုးသွားသည်။ “မီးအိမ်တွေကို ကျွန်မတို့ ဆက်ထွန်းထားခဲ့တယ်။”
“မီးအိမ်တွေလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဂွမ်က ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“အမိုးအကာတွေပေါ်မှာလေ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “လမ်းတစ်လျှောက်မှာပေါ့။ ကျွန်မ အဘွားက မီးအိမ်တွေကို ထွန်းထားခဲ့တယ်။ သူ့အမေကလည်း ထွန်းခဲ့တယ်။ ဆောင်းရာသီတိုင်းမှာ ဟောလင်းအဆုံးသတ်က တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းအတိုင်း တတ်နိုင်သလောက် လျှောက်ပြီး မီးအိမ်တွေကို ထွန်းပေးကြတယ်။ ခရီးသွားတွေ သိအောင်လို့ပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ လမ်းက ခေါက်နေတာလေ။”
“ကျွန်မတို့ အဲဒါကို မသိခဲ့ဘူး” ဟု ဂွမ်က ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ သိတာက တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် လမ်းလျှောက်ရတာ ပိုတိုလာပြီး လမ်းဆုံစခန်းဆီပဲ ပြန်ပြန်ရောက်နေတာကိုပဲ သိခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် နှစ်တိုင်း မီးအိမ်တွေ လျော့ထွန်းဖြစ်ခဲ့တယ်။” သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ နောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့နှစ်က အသက် ၃၀။ လမ်းဆုံစခန်းက မီးအိမ်နဲ့ နောက်ထပ် အမိုးအကာတစ်ခုကို ထွန်းခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တစ်ရက်လောက် လျှောက်လိုက်တာ လမ်းဆုံစခန်းကိုပဲ ပြန်ရောက်နေပြန်ရော။” သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲသွားသည်။ “အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ ကျွန်မ သွားတာ ရပ်လိုက်တော့တယ်။”
အိမ်ငယ်လေးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက အတော်ကြာအောင် လွှမ်းမိုးနေသည်။
ထို့နောက် မယ်လိုဒီက စကားစသည်။
“အလင်းရောင်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “တောင်ကြားလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ။ တောအုပ်နားမှာလေ။”
ဂွမ်၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။
“မင်းတို့ မြင်ခဲ့တာပေါ့။”
“မနေ့ညကပါ။ တောင်ကြားလမ်း ထိပ်ကနေ မြင်ခဲ့တာ။”
ဂွမ်က တံခါးဝတွင် ရှိနေသော ရွာသားများကို ကြည့်သည်။
သူတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ကျောက်အိမ်လေးလေ” ဟု သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပြောသည်။ အသက် ၅၀ ခန့်ရှိမည့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ထူထပ်သော အမျိုးသားဖြစ်သည်။ “လမ်းဆုံးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း။ တောအုပ်စတဲ့နေရာမှာလေ။”
“ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဲဒီမှာ အိမ်မရှိဘူး” ဟု ဂွမ်က ပြောသည်။ “အဲဒါကို တည်ဆောက်ခဲ့တာက...” သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၄၀ လောက်ကလား။ ဒါမှမဟုတ် နည်းနည်းပဲ လျော့မလား။ တစ်ဖက်ခြမ်းက သူစိမ်းတွေ တောင်ကျော်လာခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ နောက်ဆုံးမြင်ခဲ့ရတဲ့ သူစိမ်းတွေပေါ့။ သူတို့ နွေရာသီတစ်ခုအတွင်းမှာ အိမ်ကို ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ ပြန်သွားကြတယ်။”
“အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် နေနေတာလား။”
“အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေါ့” ဟု ဂွမ်က ပြောသည်။ “ဆောင်းရာသီ သုံးခု ရှိပြီ။ အိမ်ရှိတဲ့ နေရာကို ရောက်လာတဲ့ အတိုင်းပဲ သူမလည်း ရောက်လာတာ။ သူစိမ်းတွေက သူမကို ခေါ်လာတာ။ ပိတ်ထားတဲ့ လှည်းတစ်စီးနဲ့ပေါ့။” သူမ၏ အသံမှာ တိုးသွားသည်။ “ပြီးတော့ သူမကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ထားခဲ့တယ်။”
သူ့နာမည်က ဘရမ် (Bram) ဖြစ်သည်။
သူက တစ်လတစ်ခါ ဟောလင်းအဆုံးသတ်ရွာကို ဆင်းလာပြီး စားစရာတွေနဲ့ လဲလှယ်တတ်သည်။ ဂျုံမှုန့်၊ ဆား၊ မီးအိမ်ဆီတွေပေါ့။ သူက ရွာသားတွေ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ငွေဒင်္ဂါးတွေနဲ့ ပေးချေသည်။ သူက စကား အပြောနည်းသည်။
“သူက လူဆိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဂွမ်က ပြောသည်။ “အဲဒါက ထူးဆန်းတာပဲ။ သူက တိတ်ဆိတ်တယ်။ သူ့ဘာသာသူပဲ နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးတိုမားစ်ရဲ့ အိမ်ခေါင်မိုး လွန်ခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီက ပြိုကျသွားတော့ ဘရမ်က ဘယ်သူမှ မခိုင်းဘဲ ဆင်းလာပြီး ပြန်ပြင်ပေးခဲ့တယ်။”
“အဲဒီအမျိုးသမီးကရော။”
“ကျွန်မတို့ သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” ဟု ဂွမ်က ပြောသည်။ “သူမရဲ့ မီးအိမ်ကိုပဲ မြင်ဖူးတာ။ ညတိုင်းလေ။ ပြတင်းပေါက်မှာ။” သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘရမ်ကတော့ သူမ ဖျားနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ တခြားသူတွေကို ကူးစက်နိုင်တဲ့ ရောဂါမျိုးတဲ့။ သူမကို စောင့်ရှောက်ဖို့ သူက အဲဒီမှာ နေပေးနေတာတဲ့။”
“အဘွားက သူ့စကားကို ယုံလား။”
ဂွမ် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ပထမနှစ်တုန်းကတော့ ယုံခဲ့ပါတယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ဒုတိယနှစ်မှာတော့ ဖျားနာနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဘာလို့ ပြတင်းပေါက်မှာ ညတိုင်း မီးအိမ် ထွန်းထားရတာလဲလို့ တွေးမိလာတယ်။ ဘာလို့ တောင်တန်းတွေဘက်ကို ချိန်ပြီး ကိုင်ထားရတာလဲပေါ့။” သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “တတိယနှစ်မှာတော့ ကျွန်မ မယုံတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၄၀ အတွင်း တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ လာတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူလေ။ တခြား ဘယ်သူ့ကို ပြောရမှာလဲ။”
ကျွန်တော် လီရီယန်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ပါ။ အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ နတ်ဘုရားတွေ၊ ခန်းမဆောင်တွေအကြောင်း မပါပါ။ အရေးကြီးသည့် အပိုင်းတွေကိုသာ ပြောပြလိုက်သည်။
မိခင်ထံမှ ခွဲခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရတဲ့ လေးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးအကြောင်း။ တစ်နေရာရာကို ခေါ်ဆောင်သွားခံလိုက်ရတဲ့ မိခင်အကြောင်း။ တောင်တန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပို့လိုက်တဲ့ စကားလုံး နှစ်လုံးပါတဲ့ သတင်းစကားအကြောင်း။
ကျွန်တော် ပြောပြပြီးတဲ့အခါ ဂွမ် ငိုနေသည်။
တံခါးဝတွင် ရှိနေသည့် မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် အမျိုးသားလည်း ငိုနေသည်။
“သူမရဲ့ သမီးလေး” ဟု ဂွမ် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူမက သမီးလေးအတွက် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပေးနေတာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ညတိုင်း။ သုံးနှစ်လုံးလုံးပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ဂွမ်က သူမ၏ ပဝါစဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ထရပ်သည်။
သူမ အခန်းထောင့်ရှိ ဗီရိုဆီသို့ သွားပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် ဖန်ပုလင်းများ စနစ်တကျ စီထားသည်။ အများကြီးပင်။ ဖယောင်းဖြင့် အလုံပိတ်ထားသည်။
မီးအိမ်ဆီများဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ အဘွား လုပ်ထားတာပါ” ဟု ဂွမ်က ပြောသည်။ “သိုးဆီကနေ လုပ်တာ။ နှစ်တိုင်းလေ။ အမိုးအကာတွေမှာ ထွန်းဖို့အတွက်ပေါ့။” သူမ ပုလင်းတွေကို ကြည့်သည်။ “လမ်းမပေါ်မှာ ကျွန်မတို့ မလျှောက်ကြတော့တဲ့နောက်ပိုင်း အဲဒါတွေကို မသုံးတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လုပ်တာတော့ တစ်ခါမှ မရပ်ခဲ့ဘူး။”
သူမ နောက်လှည့်လာသည်။
“အမိုးအကာ ဘယ်နှစ်ခု ရှိလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။ “ဒီကနေ ကျောက်အိမ်အထိလေ။”
တာဗရော့စ်က လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်သည်။
“၄၁ ခု” ဟု သူ ပြောသည်။ “ဟားလ်မား ပြောသလို လမ်းက ရှည်ရင်ပေါ့။”
ဂွမ်က ပုလင်းတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တံခါးဝရှိ ရွာသားတွေကို ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် လူတိုင်း လိုမယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။
သူတို့ လိုက်လာကြသည်။
၁၉ ယောက်လုံးတော့ မဟုတ်ပါ။ အချို့က အသက်ကြီးလွန်းသည်။ အချို့က ငယ်လွန်းသည်။ ဒါပေမဲ့ ၁၁ ယောက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ အထူဆုံး အင်္ကျီတွေကို ဝတ်ဆင်ပြီး အိတ်ထဲတွင် မီးအိမ်ဆီပုလင်းများ ထည့်ကာ၊ ဆယ်စုနှစ်များစွာ မလျှောက်ခဲ့ကြတော့သည့် လမ်းမပေါ်သို့ နှင်းများကြားမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဂွမ်က သူတို့ကို ဦးဆောင်သည်။
သူမက အသက် ၇၃ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး တုတ်ကောက်ဖြင့် လျှောက်သည်။ မယ်လိုဒီက သူမ၏ အိတ်ကို လွယ်ပေးမည်ဟု ပြောသော်လည်း ဂွမ်က ငြင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဘွားက အသက် ၈၀ မှာ ဒီလမ်းကို လျှောက်ခဲ့တာ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ကျွန်မလည်း ၇၃ နှစ်မှာ လျှောက်နိုင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ လမ်းဆုံစခန်းဆီ ပြန်သွားကြသည်။
တာဗရော့စ် ချိတ်ထားခဲ့သည့် မီးအိမ်က မီးတောက်နေဆဲပင်။
ဂွမ်က အမိုးမရှိသည့် အဆောက်အအုံ တံခါးဝတွင် အတော်ကြာအောင် ရပ်ပြီး မီးအိမ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဒီတစ်ခုကို ငါ ထွန်းခဲ့တာ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ၄၃ နှစ်ကပေါ့။ ငါ နောက်ဆုံး ထွန်းခဲ့တဲ့ မီးအိမ်ပဲ။”
သူမ တုတ်ကောက်ကို ချလိုက်သည်။
သူမ အိတ်ထဲမှ ဆီပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး မီးအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဖြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ကျွန်တော် ဒူးထောက်ခဲ့သလိုမျိုး လမ်းဆုံစခန်း၏ အေးခဲနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်ဝါးကို ပြားပြားကပ်လိုက်သည်။
“ဂွမ်ပါ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ဟောလင်းအဆုံးသတ်ကပါ။ မလာတော့တာအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
နွေးထွေးမှုတစ်ခုက ကြမ်းပြင်အောက်မှတစ်ဆင့် တက်လာသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အားပျော့နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။
အားအင်အပြည့်ပင်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် ရွာသားအားလုံးက သူတို့၏ ဖိနပ်များမှတစ်ဆင့် ထိုနွေးထွေးမှုကို ခံစားမိလိုက်ကြပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
“ဂွမ်” ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ “ဟောလင်းအဆုံးသတ်ရွာက ဂွမ်။ မင်းရဲ့ အဘွား မေရီလေ။ ဒီမီးအိမ်ကို ထွန်းတိုင်း သူက သီချင်းဆိုလေ့ရှိတယ်။ အသံတော့ မကောင်းဘူးပေါ့။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဆက်ဆိုနေတုန်းပဲလေ။”
ဂွမ်သည် ရယ်သံနှင့် ငိုသံရောထွေးနေသည့် အသံတစ်မျိုးကို ပြုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ သူက အသံတော့ တကယ်ဆိုးတာပါ။”
“သူက အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့သူပါ” ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ငါ သူ့ကို လွမ်းတယ်။ မင်းတို့အားလုံးကို လွမ်းနေတာပါ။”
နောက်တစ်နာရီအကြာတွင် ဒုတိယမြောက် အမိုးအကာကို ကျွန်တော်တို့ ထွန်းညှိခဲ့ကြသည်။
နောက်တစ်နာရီအကြာတွင် တတိယမြောက်ကို ထွန်းသည်။
လမ်းမကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ပြီး ပိတ်ဆို့မသွားတော့ပေ။
ပထမနေ့ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် အမိုးအကာ ကိုးခုကို ထွန်းညှိနိုင်ခဲ့ပြီး ဒုတိယနေ့ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ၂၂ ခုအထိ ဖြစ်လာသည်။
ရွာသားတွေက အလှည့်ကျ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ အမိုးအကာတစ်ခုစီတိုင်းမှာ တစ်ယောက်က မီးအိမ်ကို ဆီပြန်ဖြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် မီးအိမ်အသစ် ချိတ်ဆွဲခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ပြီး ဒူးထောက်ကာ သူတို့၏ နာမည်ကို ရွတ်ဆိုကြသည်။ ထိုအခါတိုင်းမှာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြန်ဖြေပေးသည်။ သူမက သူတို့အားလုံးကို သိသည်။ သူတို့၏ အဘိုးအဘွားများ၊ ဘိုးဘေးများ၊ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်ခဲ့ဖူးသူများအပြင် လျှောက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သူများကိုပါ သိသည်။
ပြီးတော့ အခါတိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့နောက်က လမ်းမကြီးက ပိုတိုသွားသလို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။ တာဗရော့စ်လည်း ခံစားမိသည်။ ပထမနေ့က မိုင်တိုင်းသည် သုံးမိုင်လောက် ဝေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဒုတိယနေ့ နေ့လယ်လောက်တွင် မိုင်တိုင်းသည် နှစ်မိုင်လောက်သာ ဝေးသည်ဟု ခံစားရသည်။
ဒုတိယနေ့ ညနေခင်းတွင်မူ တစ်မိုင်လောက်သာ ဝေးတော့သလို ခံစားရသည်။
“သူက ပြန်မှတ်မိနေတာ” ဟု တာဗရော့စ်က ပြောသည်။ သူသည် ၂၂ ခုမြောက် အမိုးအကာဘေးတွင် မီးအိမ်ကို ချိတ်ဆွဲထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “လမ်းမကြီးပေါ့။ ဘယ်လောက် ရှည်လျားခဲ့ရမလဲဆိုတာကို သူ ပြန်မှတ်မိနေတာ။”
သူသည် တောင်တန်းများဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
တောင်ကြားလမ်းသည် အဆုံးမရှိတော့သလို မဟုတ်တော့ပေ။ တောင်ကြားတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ ရှည်လျားသည်တော့ ဟုတ်သည်။ သို့သော် အစနှင့် အဆုံးရှိပြီး အလယ်တွင် လမ်းမကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည့် တောင်ကြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ မိုင်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း မီးအိမ်တစ်ခုစီ ရှိနေသည်။
“နှစ်ရာနဲ့ ဆယ့်တစ်ခု” ဟု တာဗရော့စ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အခုတော့ ငါ ယုံကြည်လိုက်ပြီ။”
တတိယမြောက်နေ့တွင် ကျွန်တော်တို့ တောအုပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
လမ်းမကြီးက သစ်ပင်များကြားထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးအမိုးအကာသည် တောအုပ်အစွန်းတွင် ရှိနေသည်။ ၄၁ ခုမြောက် အမိုးအကာ ဖြစ်သည်။ တံခါးအထက်တွင် ထွင်းထုထားသည့် မီးအိမ်ပါရှိသော ကျောက်အိမ်ငယ်လေးဖြစ်ပြီး အတော်လေးကို အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသည်။
ဂွမ်က သူမကိုယ်တိုင် မီးထွန်းလိုက်သည်။
သူမသည် တံခါးဝတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်ကိုတင်ကာ သူမ၏ နာမည်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ထိုအခါ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အိမ်က ရှေ့မှာ တစ်မိုင်ရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက်မှာ ရှိတယ်။ သစ်ပင်တွေကြားထဲမှာ။”
ဂွမ်က မော့ကြည့်သည်။
“သူမ အဲဒီမှာ ရှိနေတာလား။”
“ရှိနေပါတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ “ပြတင်းပေါက်မှာပေါ့။ သူမရဲ့ မီးအိမ်နဲ့အတူ။ သူမက လမ်းမကြီးကို နှစ်ညတိုင်တိုင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ ပထမဆုံး အမိုးအကာကို စထွန်းလိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းကပေါ့။” ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမက ဆက်ပြောသည်။ “သူမက မီးအိမ်တိုင်း မီးတောက်လာတာကို မြင်နေခဲ့တာ။ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး။ တောင်ကြားလမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာလေ။”
ဂွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်လာသည်။
“သူမ သိနေတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက် လာနေပြီဆိုတာကို။”
“သိနေတာပေါ့” ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ “သူမက တစ်နေ့လုံး မီးအိမ်ကို မြှောက်ထားခဲ့တာ။ သူ့လက်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူမ ချမထားဘူး။”
ရွာသားတွေကတော့ ၄၁ ခုမြောက် အမိုးအကာမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ကြသည်။
ဒါက ဂွမ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့် ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်ပါ။
“မင်းတို့ ဒီတံခါးဝမှာ သိုးထိန်း ၁၁ ယောက်လုံး ရှိဖို့ မလိုဘူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “မင်းတို့ လိုတာက ကလေးမလေးရဲ့ သတင်းစကားပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီသတင်းကို သယ်သွားမယ့်သူပေါ့။” သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “အဲဒါ မင်းပဲ။”
သူမသည် ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဘရမ်ပေါ့” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာတွေပဲ လုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့။ သူက တိုမားစ်ရဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးကို ပြန်ပြင်ပေးခဲ့တဲ့သူလေ။”
“ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ တောအုပ်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားကြသည်။
တာဗရော့စ်၊ ကေးဒရာ၊ နစ်ဆာ၊ လူပုံစံဖြင့် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေသည့် မာရက်ခ်၊ မယ်လိုဒီတို့နှင့်အတူ ဖြစ်သည်။
သစ်ပင်ကြီးများက ကျွန်တော်တို့ကို ဝန်းရံပိတ်ဆို့ထားသည်။ နှင်းများဖြင့် လေးလံနေသည့် ထင်းရှူးပင်အိုကြီးများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားမှ လမ်းကြောင်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း ရှင်းလင်းနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ပုံမှန် လမ်းလျှောက်နေကျအတိုင်းပင်။
တစ်လတစ်ခါပေါ့ဟု ကျွန်တော် တွေးလိုက်သည်။ ဂျုံမှုန့်၊ ဆားနှင့် မီးအိမ်ဆီတွေအတွက် ဟောလင်းအဆုံးသတ်ရွာကို ဆင်းသွားလေ့ရှိသည့်အတိုင်းပင်။
ထို့နောက် သစ်ပင်များကြားမှ လမ်းပွင့်သွားသည်။
အိမ်က လမ်းဆုံးရှိ လွင်ပြင်ငယ်လေးတစ်ခုတွင် တည်ရှိနေသည်။
ကျောက်အိမ်ဖြစ်သည်။ နှစ်ထပ်အိမ်။ ကျောက်ပြားမိုး။ မီးခိုးတန်းလေး အနည်းငယ် ထွက်နေသည့် မီးခိုခေါင်းတိုင်တစ်ခု။
တံခါးတစ်ခု။
ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု။
ပြတင်းပေါက်က အပေါ်ထပ်တွင် ရှိပြီး အနောက်ဘက် တောင်တန်းများဆီသို့ မျက်နှာမူထားသည်။ ၎င်းသည် သေးငယ်ပြီး လေးထောင့်ပုံ ဖြစ်ကာ ကျောက်နံရံထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ဝင်နေသည့် ထူထဲသော မှန်ချပ်တစ်ခု ရှိသည်။
မှန်နောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
သူမက ပိန်ပါးသည်။ ဆံပင်အနက်ရောင်ဖြစ်သော်လည်း နားထင်ဘက်တွင် ဆံဖြူများ စတင်ပေါက်နေပြီ။ သူမက ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပခုံးပေါ်တွင် ပဝါခြုံထားသည်။
သူမက မီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
အပြင်ဘက်သို့၊ တောင်တန်းများရှိရာသို့ မြှောက်ထားသည်။
သူမ၏ လက်မှာ တုန်ယင်နေသည်။
သူမ ကျွန်တော်တို့ကို မြင်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
မီးအိမ်က အောက်သို့ ငိုက်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် ပြန်လည် မြင့်တက်လာသည်။ ပို၍ မြင့်မားစွာပင်။
မှန်တစ်ဖက်မှ သူမ ပြောနေသည်ကို ကျွန်တော် မကြားရပါ။ သို့သော် သူမ၏ နှုတ်ခမ်း လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ရသည်။
စကားလုံး နှစ်လုံး။
အကြိမ်ကြိမ်ပင်။
ကျွန်တော် တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းသည် သာမန်တံခါးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထူထဲသော ဝက်သစ်ချသားဖြင့် လုပ်ထားသည်။ သံပတ္တာများ တပ်ဆင်ထားသည်။ သံလက်ကိုင်တစ်ခု။
ပြီးတော့ တံခါးသားပေါ်တွင် ကျွန်တော့် မျက်လုံးအမြင့်တွင် မီးဖြင့် အမှတ်အသားတစ်ခု ထွင်းထားသည်။
ပိတ်ထားသည့် တံခါးပုံစံ။
အလယ်တွင် ကြက်ခြေခတ် လိုင်းတစ်ခုနှင့်။
ကျွန်တော် ထိုတံခါးကို မထိရဲပါ။
ထိလိုက်လျှင် ဘာဖြစ်မည်ကို ကျွန်တော် သိသည်။ ဗော့စ်က ပြောပြထားသည်။ မည်သည့်ဘက်ကမှ ဖွင့်၍မရသည့် တံခါး။ သော့ဖြင့်လည်း မရ၊ အင်အားဖြင့်လည်း မရ၊ မည်သည့်နတ်ဘုရား၏ လက်ဆောင်ဖြင့်မျှ မရပေ။
၎င်းကို ပိတ်ခဲ့သူမှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ မဖွင့်နိုင်ပါ။
ကျွန်တော် အိတ်ထဲမှ လီရီယန်၏ မီးအိမ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဖယောင်းတိုင်တိုလေးက အတွင်းတွင် ရှိနေဆဲပင်။ ကျွန်တော် မီးမထွန်းဘဲ မိုင်ပေါင်း ၂၁၁ မိုင်အထိ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အခု မီးထွန်းလိုက်သည်။
သေးငယ်သော မီးတောက်လေးက လွင်ပြင်၏ အေးစက်သော လေထုထဲတွင် တုန်ခါနေသည်။
ကျွန်တော် မီးအိမ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်သို့၊ ပြတင်းပေါက်ရှိရာသို့။
မှန်နောက်မှ မီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ပြန်မြှောက်ထားသည့် အမျိုးသမီးရှိရာသို့။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြုံလှီသွားသည်။
သူမသည် လွတ်နေသည့် လက်တစ်ဖက်ကို မှန်ပေါ်သို့ ပြားပြားကပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ထပ်မံ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်ရသည်။ ယခုအခါ စကားလုံး နှစ်လုံး မဟုတ်တော့ပေ။ ပိုများသည်။ ကျွန်တော် မကြားရသော်လည်း ကြားဖို့လည်း မလိုတော့ပါ။
သူမ ဘာပြောနေသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသည်။
လီရီယန်။
ကျွန်တော်တို့နောက်တွင် တံခါးတစ်ခု ပွင့်လာသည်။
အိမ်ရှေ့တံခါး မဟုတ်ပေ။ ဘေးဘက်တံခါး။ အိမ်၏ မြောက်ဘက်နံရံတွင် တွဲဆောက်ထားသည့် ထင်းစင်တံခါး ဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
သူက အရပ်ရှည်ပြီး ပခုံးကျယ်သည်၊ မုတ်ဆိတ်မွှေးများက မီးခိုးရောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထူထဲသော သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ပုဆိန်ကို ကိုင်ထားသည်။ ပုဆိန်သွားက သူ့ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
သူ ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်သည်။
သူ့လွင်ပြင်ပေါ်တွင် သူစိမ်းခြောက်ယောက်။ ဝံပုလွေလူသားတစ်ယောက်၊ လေးသမားတစ်ယောက်၊ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၊ တောင်ကြားလမ်း၏ နတ်ဘုရားတစ်ယောက်၊ ခါးတွင် ဓားကို ချိတ်ထားသည့် ယုန်နားရွက်ပါသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်။
ကျောက်မီးအိမ်လေးကို ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ မြှောက်ထားသည့် ကျွန်တော်။
သူ့မျက်လုံးများက မီးအိမ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ဝါးပေါ်တွင် တောက်ပနေသည့် သရဖူဆီသို့။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသွားပါ။
သို့သော် ပုဆိန်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ့လက်များက ပိုမိုတင်းကျပ်သွားသည်။
“ဒီလမ်းအတိုင်း ဘယ်သူမှ လာလေ့မရှိဘူး” ဟု ဘရမ်က ပြောသည်။
သူ့အသံက အလွန် တိုးညင်းနေသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့တာပါပဲ။”