အခန်း (၄၃၁) - ဘယ်သူမှမလျှောက်တဲ့ လမ်း
ကျွန်တော် တာဗရော့စ်ကို မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ ရယ်မောလိုက်တယ်။
မေတ္တာမပါတဲ့ ရယ်မောခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မွေးနေ့ပွဲပြီးတဲ့ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ သူက ဥယျာဉ်ထဲမှာ ထိုင်နေတယ်။ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ကိုင်ထားရင်း ဂယ်ရစ်ကို ကြည့်နေတာပါ။ ဂယ်ရစ်က အာဗန် သင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း သစ်သားဓားကို ကိုင်ဖို့ လေ့ကျင့်နေပါတယ်။ ဓားကို အပေါ်မြှောက်၊ တံတောင်ဆစ်ကို ကပ်၊ ခြေထောက်ကို ခွာထားပေါ့။
ဂယ်ရစ်က လေးခါလောက် လဲကျသွားတယ်။
သူ လေးခါလုံး ပြန်ထတယ်။
အဲဒီအချိန်တွေမှာ အာဗန်က ဘာမှမပြောဘူး။ ဒါကို ဂယ်ရစ်က ချီးကျူးစကားတစ်ခုလို နားလည်ထားပုံရတယ်။
"အရှေ့ဘက်" တာဗရော့စ်က ပြောတယ်။ "အရှေ့ဘက် တောင်စွယ်ကို ကျော်သွားရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
"ဘယ်သူမှမလျှောက်တဲ့ လမ်းတစ်လမ်းအတိုင်းပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့"
သူ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်တယ်။
"အဲဒီလမ်းကို ဘာလို့ ဘယ်သူမှမလျှောက်ကြတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား"
"မသိဘူး"
"ငါလည်း မသိဘူး" တာဗရော့စ်က ဆိုတယ်။ "ဒါကိုပဲ ငါ စိတ်ပူနေတာ"
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်မှာ သူက မြေပုံအခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို မြေပုံဆွဲပြတယ်။
လမ်းကို ဆွဲပြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလမ်းကို မသိဘူးလေ။ သူ ဆွဲပြတာက တောင်တန်းတွေပါ။
အရှေ့ဘက် တောင်စွယ်က မြစ်ဝှမ်းဒေသတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ နံရံတစ်ခုလို မတ်မတ်ကြီး ထိုးထွက်နေတယ်။ တာဗရော့စ် အဲဒီတောင်ကို ၁၁ ခါလောက် ဖြတ်ဖူးတယ်။ သူက တောင်ကြားလမ်း သုံးခုကို သိတယ်၊ နွေရာသီဆိုရင် ဖြတ်လို့ရတဲ့ လမ်းလေးခုကိုလည်း သိတယ်၊ နောက်ပြီး 'ဆိတ်တို့ရဲ့ နောင်တ' လို့ သူခေါ်တဲ့ လမ်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲဒီလမ်းကိုတော့ ခြေလေးချောင်းထက်နည်းတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူ မแนะนำ (အကြံမပေး) ဘူး။
"ဆောင်းရာသီမှာဆိုရင်တော့ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်" သူက ပြောတယ်။
သူက အဲဒီလမ်းနှစ်လမ်းကို အမှတ်အသား လုပ်ပြတယ်။
"မြောက်ဘက်လမ်းက ပိုတိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ စောင့်ကြည့်ခံထားရတယ်။ ဆာထာရဲ့ လူတွေက တောင်ပေါ်သစ်တောတွေကနေ သစ်တွေသယ်ဖို့ အဲဒီလမ်းကို သုံးကြတယ်" သူက တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ "ဒါက ပိုဝေးတယ်။ တောင်ထိပ်ရောက်ဖို့ သုံးရက်၊ ဟိုဘက်ဆင်းဖို့ နှစ်ရက် ကြာမယ်။ ဘယ်သူမှ မသုံးတဲ့လမ်းမို့ ဘယ်သူမှလည်း စောင့်ကြည့်မနေဘူး"
"ဘာလို့ မသုံးကြတာလဲ" သောရ်က မေးတယ်။
တာဗရော့စ် ခဏလောက် ငြိမ်သွားတယ်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟိုဘက်မှာ ဘာမှမရှိလို့လေ" သူက ပြောတယ်။ "အားလုံး ပြောကြတာကတော့ အဲဒီနေရာက ဒေသဟောင်းကြီး၊ လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့နေရာတဲ့။ ငါ နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဖြစ်ခင်ကတည်းက ရွာတွေက ပျက်စီးသွားပြီ။ လမ်းတွေလည်း ပျက်ကုန်ပြီ။ ဘယ်သူမှ မသွားကြတာက သွားစရာ နေရာမရှိလို့ပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ မီးအိမ်ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လေ" ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"ဟုတ်တယ်၊ မီးအိမ်ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်" တာဗရော့စ်က ထောက်ခံတယ်။ "လူသူကင်းမဲ့တယ်လို့ အားလုံးက ပြောနေကြတဲ့ တိုင်းပြည်ထဲက၊ လမ်းဟောင်းတစ်ခုပေါ်က ကျောက်အိမ်လေးထဲမှာပေါ့" သူက သူ့မြေပုံကို ငုံ့ကြည့်တယ်။ "ဘယ်သူက ဒီနေရာကို လူသူကင်းမဲ့တယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်တာလဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတာကိုတော့ ငါ သိချင်တယ်"
ဆေးလစ်စ်ဆီမှာ အချက်အလက် ပိုရှိနေတယ်။
သူက စားပွဲရဲ့ အဆုံးမှာ သူ့ရဲ့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေတယ်။ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပေမဲ့ မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ့ရဲ့ ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ လက်ကို ပေါင်ပေါ် တင်ထားတယ်။
"သူ့နာမည်က အန်ဝမ်" သူက ပြောတယ်။
အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
"စောင့်ရှောက်သူက ငါ့ကို ပြောပြတာ။ မနေ့ညက လီရီယန် အိပ်ပျော်သွားပြီးမှပေါ့" သူ ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ "ငါ မေးလိုက်တာ။ ငါ့အနေနဲ့ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဘယ်သူ့ရဲ့ သတင်းစကားကို သယ်လာခဲ့ရတာလဲဆိုတာ သိချင်လို့"
"အန်ဝမ်" ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
"အရင်က ကုသပေးသူတစ်ယောက်ပါ။ အိုသယ်လို့စ်ရဲ့ အရာရှိတွေ ရှင်းလင်းလိုက်တဲ့ မြစ်ကမ်းဘေးမြို့လေးတွေထဲက တစ်မြို့မှာပေါ့" ဆေးလစ်စ် ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ "သူနဲ့ လီရီယန်ကို အတူတူ ဖမ်းသွားတာ။ အရှေ့ဘက်သွားတဲ့ လမ်းမှာ ခွဲလိုက်ကြတယ်။ လီရီယန်ကို မြစ်ဝှမ်းဆီ ပို့လိုက်ပြီး အန်ဝမ်ကိုတော့..." သူ တာဗရော့စ်ရဲ့ မြေပုံပေါ်က တောင်တန်းတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ "ဟိုဘက်ကို ပို့လိုက်တယ်၊ တစ်နေရာရာပေါ့"
"ဘာလို့ သူတို့ကို ခွဲလိုက်တာလဲ" မေရီက မေးတယ်။
ဆေးလစ်စ်ရဲ့ မေးရိုးတွေ တင်းသွားတယ်။
"စောင့်ရှောက်သူလည်း မသိဘူး။ ငါလည်း မသိဘူး" သူ တွန့်ဆုတ်နေတယ်။ "ဒါပေမဲ့ တိုဘင် ဖတ်နေတဲ့ စာရင်းအုပ်ထဲမှာ 'သီးသန့်' ဆိုပြီး အမှတ်အသား လုပ်ထားတဲ့ ကော်လံတစ်ခု ရှိတယ်။ သာမန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေနဲ့ မဆက်ဆံရမယ့် အကျဉ်းသားတွေတဲ့။ အသက်ရှင်လျက် အပ်နှံရမယ့်သူတွေပေါ့"
"အိုသယ်လို့စ်ဆီကိုလား" သောရ်က မေးတယ်။
"တစ်နေရာရာဆီကိုပေါ့" ဆေးလစ်စ်က ပြောတယ်။ "သူတို့အားလုံး မြစ်ဝှမ်းကို ရောက်သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး"
မေရီ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
သူမက သူမလက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ စာရင်းအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
သူမ အကြာကြီး ရှာစရာတောင် မလိုလိုက်ဘူး။
"မဲရိုးဖို့ဒ်က အန်ဝမ်" သူမ ဖတ်ပြတယ်။ "ကုသပေးသူ၊ သီးသန့်" သူမ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ "အဲဒီဘေးမှာ တခြား အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေတယ်။ မြစ်ဝှမ်းရဲ့ အမှတ်အသား မဟုတ်ဘူး။ ဒီစာရင်းအုပ်ထဲမှာ တခြား ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ အမှတ်အသားပဲ"
သူမက စာမျက်နှာကို ကျွန်တော်တို့ဘက် လှည့်ပြလိုက်တယ်။
အစွန်းမှာ ရှိတဲ့ အမှတ်အသားလေးတစ်ခု။
ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးပုံစံ။ အဲဒီတံခါးကို မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုနဲ့ ဖြတ်ထားတယ်။
ဗော့စ်က အဲဒါကို မှတ်မိသွားတယ်။
သူက သူ့ခြေထောက်နဲ့ သူ လမ်းလျှောက်ပြီး မြေပုံအခန်းကို ရောက်လာတာပါ။ ဟာလီမာက ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေ စီစဉ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ခိုင်းလို့ သူ လာခဲ့တာ။ ဗော့စ်ကတော့ ဆေးခန်းလမ်းကြောင်းကို ခြောက်ခါတောင် လမ်းလျှောက်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေနဲ့ မြေပုံအခန်းကို တစ်ခါလောက်တော့ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပေါ့။
သူက အဲဒီအမှတ်အသားကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"တိတ်ဆိတ်တဲ့ အိမ်" သူက ပြောတယ်။
ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြဘူး။
"သူ့မှာ အဲဒီလိုနေရာမျိုး အများကြီး ရှိတယ်" ဗော့စ်က ပြောတယ်။ "မြစ်ဝှမ်းမတိုင်ခင်၊ ခြံဝင်းမတိုင်ခင်ပေါ့။ သူ မတွေ့စေချင်တဲ့ အကျဉ်းသားတွေကို ထားတဲ့နေရာတွေ။ ထောင်ဆဲလ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်တွေ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် သာမန်အတိုင်းပဲ။ ကျောက်အိမ်၊ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု၊ တံခါးတစ်ခု။ လမ်းမတွေနဲ့ အလှမ်းဝေးတဲ့နေရာ။ ဘယ်သူမှ လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်တဲ့နေရာပေါ့"
"ပြီးတော့ ဒီအမှတ်အသားကရော"
"ပိတ်ထားတဲ့ တံခါး" ဗော့စ်က ပြောတယ်။ "မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုနဲ့ ဖြတ်ထားတဲ့ တံခါး။ ဘယ်ဘက်ကမှ ဖွင့်လို့မရတဲ့ တံခါးပေါ့" သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ "တစ်ခါတုန်းက သူ့အတွက် ကျွန်တော် ဒါကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါက ဘာအတွက်လဲဆိုတာ မသိခင်ကပေါ့"
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
"ဘယ်လို ဖွင့်ရမလဲ" သောရ်က မေးတယ်။
ဗော့စ်က အမှတ်အသားကို ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
"ဖွင့်လို့ မရဘူး" သူက ပြောတယ်။ "အဲဒါက အဓိကပဲ။ ဘယ်လိုမှ မရဘူး။ သော့နဲ့လည်း မရဘူး၊ အားနဲ့လည်း မရဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့လည်း မရဘူး" သူ ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ "အဲဒီတံခါးကို ဘယ်သူက ပိတ်လိုက်တာလဲ၊ အဲဒီသူပဲ ပြန်ဖွင့်နိုင်အောင် ကျွန်တော် ဖန်တီးခဲ့တာ"
"အိုသယ်လို့စ်"
"အိုသယ်လို့စ်ပဲ"
ကျန်တဲ့သူတွေ ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် မြေပုံအခန်းထဲမှာပဲ ထိုင်နေမိတယ်။
သောရ်ကတော့ ကျန်နေခဲ့တယ်။
သူမ အကြာကြီး ဘာမှ မပြောဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး မျိုလ်နီယာကို စားပွဲပေါ် မှီထားရင်း မေရီရဲ့ စာရင်းအုပ်ထဲက အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ မျဉ်းကြောင်းနဲ့ ဖြတ်ထားတဲ့ ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးပုံစံ။
"မင်း သွားတော့မှာပေါ့" နောက်ဆုံးတော့ သူမ ပြောတယ်။
ဒါက မေးခွန်း မဟုတ်ဘူး။
"ဟုတ်တယ်"
"မွေးကင်းစ သားလေးတစ်ယောက်နဲ့။ အက်ဗလင်ကလည်း နောက်တစ်ယောက် လိုချင်နေချိန်မှာ။ ပြီးတော့ အိုသယ်လို့စ်က သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ ဒေါသထွက်ပြီး ငြိမ်သက်နေချိန်မှာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
သောရ် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
"ဘာလို့လဲ"
ကျွန်တော် ရိုးသားစွာ စဉ်းစားကြည့်တယ်။
"လေးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ယောက်က တောင်တန်းတွေကို ကျော်ပြီး စကားလုံး နှစ်လုံး ပို့လိုက်လို့လေ" ကျွန်တော် ပြောတယ်။ "ပြီးတော့ သူ့အမေက အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အခုတော့ သူ့အမေက ဘယ်သူမှမလျှောက်တဲ့ လမ်းအတိုင်း တစ်ယောက်ယောက် လာလိမ့်မယ်ဆိုပြီး ဖွင့်လို့မရတဲ့ အိမ်ထဲမှာ ပြတင်းပေါက်နား ထိုင်စောင့်နေတယ်" ကျွန်တော် လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ "အဲဒီတံခါးကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဘယ်သူမှ သိမယ်လို့လည်း မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ အဲဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလူဟာ ပေးထားတဲ့ ကတိကို တည်မယ့်သူ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"
သောရ် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
"အနောက်ဘက် တပ်ဦး" သူမ ပြောတယ်။ "ဆာထာက မြစ်ကူးလမ်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ"
"မင်းနဲ့ လက်ဇန်ဒါးတို့ ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်"
"မင်း မရှိတဲ့အချိန် အိုသယ်လို့စ်က လှုပ်ရှားလာရင်ကော"
"အဲဒီအခါကျရင်လည်း မင်းတို့ပဲ ထိန်းထားနိုင်မှာပါ" ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်တယ်။ "အဲဒီအတွက် မင်း ငါ့ကို မလိုဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလည်း မလိုခဲ့ပါဘူး"
သောရ် ပြုံးစပြုတယ်။
"ဟုတ်ပါတယ်" သူမ ပြောတယ်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ အငြင်းပွားရတာကို ငါ အကျင့်ပါနေပြီလေ"
အက်ဗလင်ကတော့ ဘာမှ မငြင်းဘူး။
သူမ ငြင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့တာပါ။ သောရ်ကို ပြောဖို့ ပြင်ဆင်ထားသလိုပဲ သူမကို ပြောဖို့လည်း ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ဒီလို ပြောတယ် -
"ဘယ်လောက်ကြာမလဲ"
"တာဗရော့စ် ပြောတာကတော့ ဖြတ်ဖို့ တစ်ပတ်ကြာမယ်တဲ့။ ပြီးရင်တော့ လမ်းခရီးက ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး"
"တံခါးကရော"
"မသိဘူး"
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"အိုသယ်လို့စ်တစ်ယောက်ပဲ ဖွင့်နိုင်တဲ့ တံခါးဆီကို မင်း သွားတော့မှာပေါ့" သူမ ပြောတယ်။ "ပြီးတော့ အဲဒီရောက်ရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာလည်း မင်း မသိဘူး"
"ဟုတ်တယ်"
"ဒါက မင်း ပြောတဲ့အစီအစဉ်တွေထဲမှာ အရိုးသားဆုံးပဲ"
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမ အနည်းငယ် ပြုံးတယ်။
"သွားပါ" သူမ ပြောတယ်။ "သူမကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ။ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ပြန်မခေါ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် သူမဆီ စကားပါးလိုက်ပါ။ သူမရဲ့ သမီးလေး လုံခြုံတယ်ဆိုတာ သိအောင် လုပ်ပေးပါ။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရောက်လာတယ်ဆိုတာ သူမ သိအောင် လုပ်ပေးပါ" သူမရဲ့ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို ရှာတွေ့သွားတယ်။ "ဒါက မင်းရဲ့ အလုပ်ပဲလေ၊ မဟုတ်လား။ တစ်ယောက်ယောက် စောင့်နေတဲ့နေရာကို သွားပြီး တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိအောင် လုပ်ပေးတာလေ"
အက်ဒရီယာနာကတော့ ပိုခက်ခဲတယ်။
သူမ ငြင်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ဘာမှ မငြင်းလို့။
သူမက ကုတင်ပေါ်မှာ ရိုဒရစ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး အိပ်ပျော်နေအောင် လုပ်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော် ပြောသမျှကို နားထောင်နေတယ်။ ကျွန်တော် ပြောပြီးသွားတဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးကို အကြာကြီး ငုံ့ကြည့်နေပြီး ဘာမှ မပြောဘူး။
ပြီးတော့ သူမက "သူက သုံးပတ်ပဲ ရှိသေးတယ်" လို့ ပြောတယ်။
"ငါ သိပါတယ်"
"မင်း မရှိတာကို သူ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါ သိပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ငါ မှတ်မိနေမှာ"
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘူး။
“မင်းကို မနေပါနဲ့လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီအချက်ကိုတော့ မင်း သိထားစေချင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်နေတဲ့အချိန်မှာ မင်းကို နေပေးပါလို့ ငါ ဘယ်တော့မှ တောင်းဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး” သူမအသံက တင်းမာသွားသည်။ “ငါ ပြောချင်တာကတော့ ငါ ဒီမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။ ညတိုင်းပေါ့။ သူနဲ့အတူတူပဲ။ ပြီးတော့ ငါ ရက်တွေကို ရေတွက်နေမှာ”
ကျွန်တော် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေ ဝန်းကျင်မှာ ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေ တောက်ပလာတယ်။ ကယ်ရိုတော (Carrow Tor) မတိုင်ခင်က သူမ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ အလင်းမျိုးပါပဲ။ နူးညံ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငြင်းဆန်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုး။
“နောက်ထပ်တစ်ခါလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အကြိမ်တိုင်းပေါ့” အက်ဒရီယာနာက ပြန်ပြောတယ်။ “မင်း သွားတဲ့ အကြိမ်တိုင်းပေါ့။ မင်း ပြန်မလာတော့တဲ့အထိပေါ့” သူမ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးတော့ မော့ကြည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက စူးရဲနေပြီး မျက်ရည်တွေ စို့နေတယ်။ “ပြီးတော့ မင်း ရပ်တန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ရပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်လို့လေ”
လီရီယန်က လိုက်သွားဖို့ ခွင့်တောင်းတယ်။
သူမ တောင်းမှာပဲလေ။
သူမက ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ရှေ့ တည့်တည့် ရပ်နေတယ်။ လက်ထဲမှာ ကျောက်မီးအိမ်လေးကို ကိုင်ထားပြီး ပခုံးမှာတော့ မုန့်ညက်အိတ်နဲ့ ချုပ်ထားတဲ့ စောင်ကို ပတ်ထားတယ်။ သူမရဲ့ မေးစေ့ကို မော့ထားတဲ့ ပုံစံက ကာရိုရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးနေကျ ပုံစံမျိုးပဲ။
“အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ အမေလေ” သူမက ပြောတယ်။
“ငါ သိပါတယ်”
“ဒါကြောင့် ကျွန်မ လိုက်သွားသင့်တယ်”
ကျွန်တော် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမနဲ့ မျက်လုံးချင်း ဆုံအောင် လုပ်လိုက်တယ်။
“လမ်းက ဝေးတယ်” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “ပြီးတော့ အေးစက်တယ်။ တောင်တွေကိုလည်း ကျော်ဖြတ်ရမယ်။ လမ်းဆုံးမှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး”
“ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး”
“မင်း ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်” ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းအမေကတော့ ဂရုစိုက်တယ်။ သူမက အဲဒီပြတင်းပေါက်နားမှာ သုံးနှစ်လောက် ထိုင်စောင့်နေတာ၊ မင်း လုံခြုံပါစေလို့ ဆုတောင်းရင်းပေါ့။ အခုတော့ မင်း လုံခြုံတယ်ဆိုတာ သူမ သိသွားပြီ” ကျွန်တော် ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “မင်းသာ လိုက်သွားပြီး လမ်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် သူမ မင်းကို နှစ်ခါ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်”
လီရီယန်ရဲ့ မေးစေ့က တုန်ရီသွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမ ငိုမချပါဘူး။
သူမက လက်ထဲက ကျောက်မီးအိမ်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် ဒါကို ယူသွားပါ” သူမ ပြောတယ်။
သူမက မီးအိမ်ကို ကမ်းပေးတယ်။
“အမေ သိအောင်လို့ပါ” လီရီယန်က ပြောတယ်။ “အဲဒီရောက်ရင်လေ။ ဒါက ကျွန်မဆီကနေ တကယ်လာတာဆိုတာ သူမ သိအောင်လို့ပါ”
ကျွန်တော် မီးအိမ်ကို ယူလိုက်တယ်။
အရမ်းသေးငယ်တဲ့ မီးအိမ်လေး။ အောလ်ဒေါ့စ် ဖန်းက ကိုရန်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ထွင်းထုထားတာ။ ဖယောင်းတိုင်ထည့်တဲ့ အခေါင်းပေါက်လေးက နည်းနည်း စောင်းနေတယ်။ မီးအိမ်ရဲ့ ဘေးဘက်မှာတော့ လာမယ့်သူဆီကို ဦးတည်ပြီး လက်ကမ်းပေးထားတဲ့ ပုံစံလေး ရှိတယ်။
“ငါ ဒါကို မီးထွန်းထားပေးမယ်” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
“လမ်းတစ်လျှောက်လုံးလား”
“လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပေါ့”
လီရီယန်က ဒါကို စဉ်းစားလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။ အလွန်ကို လေးနက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ပေါ့။ ပြီးမှ နောက်ဆုတ်သွားတယ်။
ကာရိုက သူမရဲ့ နောက်ကနေ ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။
“ကျွန်မ သူမရဲ့ မီးအိမ်ကို ထွန်းထားပေးမယ်” ကာရိုက ပြောတယ်။ “မင်းတို့ မရှိတဲ့အချိန်မှာပေါ့။ ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်ကိုလေ။ အမေဖြစ်သူ မြင်နိုင်အောင်လို့ပေါ့”
“ကျေးဇူးပဲ”
“ညတိုင်းပေါ့” ကာရိုက ပြောတယ်။
“ညတိုင်းပေါ့” လီရီယန်ကလည်း ထပ်ပြောတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ဆာရာဖီနာကတော့ ဘာမှ မပြောဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူမက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး လီရီယန်ရဲ့ စောင်စကို လှမ်းကိုင်ထားလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ လေးရက်အကြာမှာ ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်။
တာဗရော့စ်က အဖွဲ့သားတွေကို ရွေးချယ်တယ်။
သူက အဖွဲ့က သေးရမယ်ဆိုတာကို အလွန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားတယ်။ တောင်တန်းတွေက လူအုပ်ကြီးနဲ့ဆိုရင် မဖော်ရွေဘူးလေ။ လူတစ်ယောက် ပိုလာတိုင်း အောက်စီဂျင် ရှူရမယ့် အဆုတ်တစ်စုံ ပိုလာမယ်၊ ရေခဲပြင်ပေါ် ချော်နိုင်တဲ့ ဖိနပ်တစ်ရံ ပိုလာမယ်၊ စားစရာ ရှားလာတဲ့အခါ ပါးစပ်တစ်ပေါက် ပိုလာမှာပဲ။
“ခြောက်ယောက်” သူက ပြောတယ်။ “အဲဒီထက် မပိုရဘူး”
ဦးဆောင်ဖို့အတွက် တာဗရော့စ်။
စားစရာ ကုန်သွားတဲ့အခါ အမဲလိုက်နိုင်ဖို့နဲ့ တခြားသူတွေ မမြင်ခင် အန္တရာယ်ကို အရင် မြင်နိုင်ဖို့အတွက် ကေးဒရာ။
အိမ်တစ်လုံးကို လူမသိအောင် ချဉ်းကပ်ဖို့ လိုလာရင် ကျွန်တော်တို့ထဲမှာ အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူမို့ နစ်ဆာ။
မီရက်ခ်။
ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မွေးနေ့ပြီးတဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာပဲ မီရက်ခ်က ကျွန်တော့်ကို လာရှာပြီး ဘာမှ အထွေအထူး မပြောဘဲ သူ လိုက်သွားချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။
“ဝှိုက်ဘရွတ်ရော” ကျွန်တော် မေးတယ်။ “တာဗီယာ၊ ခွေးတွေကော”
“ပြီးမှပဲ” မီရက်ခ်က ပြောတယ်။ “ကျွန်တော် သူမဆီ စာရေးထားတယ်။ မော့ဒ်က စာကို ယူသွားပေးတယ်။ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်” သူ ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ပြန်မလာနိုင်တော့မယ့်သူတစ်ယောက်ကို ပြတင်းပေါက်မှာ စောင့်ရတာ ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒီအမျိုးသမီးကိုတော့ သူ စောင့်ရမယ့် အချိန်ထက် ပိုပြီး မစောင့်စေချင်ဘူး”
ကယ်လ်ဒရစ်က သူနဲ့ မသွားခင် တစ်ခါထပ်ပြီး စစ်ဆေးပေးခဲ့တယ်။ ချုပ်နှောင်မှုရဲ့ နောက်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ မီရက်ခ်က အခုဆိုရင် သူ့ဆန္ဒအတိုင်း အပြည့်အဝ အသွင်ပြောင်းနိုင်သလို ပြန်လည်း ပြောင်းနိုင်ပြီ။ သူ အသွင်ပြောင်းပြီးတဲ့အခါတိုင်း တုန်ရီနေတုန်းပဲ။ တစ်ခါတလေ ဘယ်သူမှ မကြည့်ဘူးလို့ ထင်တဲ့အချိန်မျိုးမှာ သူ့လည်ပင်းကို သူ လက်နဲ့ ဖိထားတတ်တုန်းပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ ပြေးနိုင်တယ်။
တောင်တန်းတွေမှာဆိုရင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ရဲ့ အနံ့ခံနိုင်စွမ်းက မီးအိမ်တစ်ဒါဇင်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ တာဗရော့စ်က ပြောတယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ ဘယ်သူမှ တားလို့မရတာကြောင့် လိုက်လာတယ်။
သူမက ခွင့်မတောင်းဘူး။ သူမက ခရီးဆောင်အိတ်ကိုပဲ သိမ်းနေတာ။ မေရီက သူမ အိတ်သိမ်းနေတာကို တွေ့တဲ့အခါ တံခါးဝမှာ အကြာကြီး ရပ်ကြည့်နေပြီးမှ စားပွဲဆီ ပြန်သွားပြီး စာရင်းတစ်ခု ရေးတယ်။
ဒီတစ်ခါ စာရင်းက တစ်မျက်နှာပဲ ရှိတယ်။
အဲဒီထဲမှာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းပဲ ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက အဲဒါကို ဖတ်တယ်၊ ခေါက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အင်္ကျီထဲက တခြားစာရွက်တစ်ရွက်ဘေးမှာ ထည့်ထားလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်။
ခြောက်ယောက်။
ဟာလီမာက ကျွန်တော်တို့ကို လာပို့ပေးတယ်။
သူ လမ်းလျှောက်လာတယ်။
ဒါက ကျွန်တော် သတိထားမိတဲ့ ပထမဆုံး အချက်ပဲ။ သူ ဆေးခန်းကနေ အရှေ့ဘက် တံခါးပေါက်အထိ လမ်းလျှောက်လာတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ သူ့ခြေထောက်နဲ့ သူ၊ တစ်ဖက်မှာ ဗော့စ်ရဲ့ လမ်းလျှောက်တုတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ဘေးမှာ ဗော့စ်ကိုယ်တိုင် ပါလာတယ်။
ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပြီးကတည်းက သူ ဒီလောက်အထိ မလမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။
သူ တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
သူ ကျွန်တော်တို့ ခြောက်ယောက်ကို ကြည့်တယ်။ တာဗရော့စ်ရဲ့ မြေပုံကို ကြည့်တယ်။ ဂရေးကိပ်ကနေ ကြည့်ရင် မမြင်ရပေမဲ့ မြစ်ဝှမ်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ တောင်တန်းတွေကို ကြည့်တယ်။ တောင်တန်းတွေကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်ဆိုတာ သိတဲ့အခါ သူတို့က အမြဲတမ်း ရှိနေသလိုမျိုးပေါ့။
“လမ်း” ဟာလီမာက ပြောတယ်။ “ဟိုဘက်ခြမ်းက လမ်းလေ။ ဘယ်လောက် ဝေးလဲ”
တာဗရော့စ်က သူ့ကို ကြည့်တယ်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး”
“ကျွန်တော် သိတယ်” ဟာလီမာက ပြောတယ်။
အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ဒီနတ်ဘုရားအိုကြီးရဲ့ မျက်နှာက ကယ်ရိုတော နောက်ပိုင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ခြံဝင်းထဲက ဖြစ်ရပ် နောက်ပိုင်းပေါ့။ သူက အခုထိ ပိန်လှီနေတုန်းပဲ၊ တခြားသူတွေရဲ့ အဆင်ပြေမှုအတွက် အကွာအဝေးတွေကို ခေါက်သိမ်းပေးရလို့ ပင်ပန်းနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကလည်း ရှိနေတုန်းပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ပိုကြည်လင်လာတယ်။
“အကွာအဝေးဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်ပယ်ပဲ” ဟာလီမာက ပြောတယ်။ “ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို ခေါက်သိမ်းဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ ဝေးတဲ့နေရာတွေကို နီးအောင် လုပ်ပေးရတယ်။ နီးတဲ့နေရာတွေကို ဝေးအောင် လုပ်ပေးရတယ်” သူ အရှေ့ဘက်ကို ကြည့်တယ်။ “ကျွန်တော် အခု အဲဒါတွေကို မခေါက်နိုင်တော့ဘူး။ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့။ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ဖြစ်နိုင်တယ်” သူ ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အခုထိ ခံစားနိုင်သေးတယ်။ အကွာအဝေးတွေက တကယ်တော့ ဘယ်လောက် ဝေးသလဲ၊ လမ်းတစ်လမ်းက တကယ်တော့ ဘယ်လောက် ရှည်သလဲဆိုတာပေါ့”
“ဒါဆို ဒီလမ်းကရော” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
ဟာလီမာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။
သူ အကြာကြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ငြိမ်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ ပြောတယ် - “မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်တစ်မိုင်။ တောင်ဘက် တောင်ကြားလမ်းရဲ့ ထိပ်ကနေ မီးအိမ်ရှိတဲ့ အိမ်အထိပေါ့” သူ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်တယ်။ “ဒါက ရှည်လျားတဲ့ လမ်းပဲ။ ရှေးကျတဲ့ လမ်းလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒါကိုလည်း ခေါက်သိမ်းထားကြတယ်။ လမ်းက တကယ့်အရှည်ထက် ပိုရှည်နေသလို ခံစားရအောင် လုပ်ချင်တဲ့သူတစ်ယောက်ကပေါ့”
“အိုသယ်လို့စ်လား”
“ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟာလီမာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ လမ်းကို လျှောက်မယ့်သူတွေအတွက် လမ်းကို ခေါက်သိမ်းထားရင် ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒီလမ်းက ခေါက်သိမ်းထားတာ ကြာပြီ။ တစ်မိုင်တိုင်းက သုံးမိုင်လောက် ဝေးနေသလို ခံစားရလိမ့်မယ်”
“ခင်ဗျား ဒါကို ပြန်ဖြေပေးနိုင်မလား”
ဟာလီမာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ဒီနေရာကနေတော့ မရဘူး” သူ ပြောတယ်။ “အခုတော့ မရသေးဘူး” သူ တွေဝေသွားတယ်။ “ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်လမ်းက သူ တကယ် ဘယ်လောက် ရှည်ရမလဲဆိုတာကို မှတ်မိနေတတ်တယ်။ လူအများကြီးသာ ဒီလမ်းကို လျှောက်သွားမယ်၊ မီးအိမ်တွေကို ထွန်းထားမယ်၊ လမ်းရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်မယ်ဆိုရင်—သူ ပြန်မှတ်မိလာလိမ့်မယ်”
သူ ဗော့စ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ဗော့စ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ခြံဝင်းလိုမျိုးပေါ့” ဗော့စ်က ပြောတယ်။
“ခြံဝင်းလိုမျိုးပေါ့” ဟာလီမာက ထောက်ခံတယ်။
သူ ကျွန်တော့်ဘက် ပြန်လှည့်လာတယ်။
“ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းမှာ မီးထွန်းထားခဲ့ပါ” သူ ပြောတယ်။ “ခင်ဗျား တွေ့သမျှ နေရာတိုင်းမှာပေါ့။ ပျက်စီးနေတဲ့ နေရာတွေမှာတောင်မှပေါ့။ ကျောက်တုံးလေးပဲ ကျန်တော့ရင်တောင်မှပေါ့။ ခင်ဗျား ထွန်းတဲ့ မီးအိမ်တိုင်းက နောက်ထပ် တစ်မိုင်ကို ပိုတိုသွားစေလိမ့်မယ်”
လီအိုရာမှာ နောက်ထပ် တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာခင်လေးမှာပဲ သူမက အပြေးလေး ရောက်လာတယ်။ ပခုံးမှာ ဆေးဆရာအိတ်ကို လွယ်ထားပြီး မျက်နှာက နီရဲနေတယ်။
“လီသန်လေ” သူမက ပြောတယ်။ “သူ ခင်ဗျားကို ဒါလေး ပေးခိုင်းလိုက်လို့”
သူမက စာရွက်အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကို ကမ်းပေးတယ်။
ကျွန်တော် ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။
အဲဒါက နှင်းခဲတွေနဲ့ ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ မှင်နဲ့ ရေးထားတာ။
တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့။ စာလုံးကြီးတွေက မညီမညာ ဖြစ်နေတယ်။ တစ်လုံးချင်းစီကို အကြီးအကျယ် အားစိုက်ပြီး ရေးထားတဲ့ပုံပဲ။
ဒါပေမဲ့ ရေးထားတာ။
သူကိုယ်တိုင် ရေးထားတာ။
အိမ်ပြန်ခဲ့ပါ။ လမ်းအကြောင်း ပြောပြပါ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
“သူ ဒါကို ရေးတာလား”
“သူ့ရဲ့ ညာလက်နဲ့လေ” လီအိုရာက ပြောတယ်။ သူမအသံက မတည်ငြိမ်ဘူး။ “သူ တစ်ညလုံး အားစိုက်ပြီး ရေးတာ။ ကျွန်မကို အကူအညီတောင် မယူဘူး။ သူ ပြောတာကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်သူမှ မလျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းကို ခင်ဗျား လျှောက်ရတော့မှာမို့လို့ သူလည်း သူ ထပ်ရေးနိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားတဲ့ စကားလုံး ငါးလုံးကို ရေးပေးလိုက်တာတဲ့”
ကျွန်တော် စာရွက်ကို အသေအချာ ခေါက်ပြီး အင်္ကျီအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
လီရီယန်ရဲ့ မီးအိမ်လေးဘေးမှာပေါ့။
“သူ့ကို ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာမယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ အရာအားလုံးကိုလည်း အကုန်ပြောပြမယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ”
“ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေပါ အပါအဝင်လား”
“အထူးသဖြင့် ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုပေါ့”
လီအိုရာ ရယ်လိုက်သည်။ သူမအသံက စိုစွတ်နေသည်။
“သူ ဒါကို သဘောကျမှာပါ” သူမက ပြောသည်။
မြစ်ဝှမ်းဒေသကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နှစ်ရက် ကြာသည်။
တောင်ခြေတွေကို ဖြတ်ဖို့ တစ်ရက် ကြာသည်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ တောင်ကြားလမ်းရဲ့ အောက်ခြေကို ရောက်လာကြပြီး တာဗရော့စ်က မြင့်မားတဲ့ မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုရဲ့ အစွန်းမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ နှင်းတွေက ရှေးဟောင်းသိုးခြံ နံရံတွေဆီကို စုပုံနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒီကနေစပြီး” သူ ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ တက်ရတော့မယ်”
သူ ပြောတာ အပိုမဟုတ်ပေ။
တောင်ကြားလမ်းဆိုတာ လမ်းကောင်းတစ်ခု မဟုတ်တော့ပါ။ တစ်ချိန်ကတော့ လမ်းဖြစ်ခဲ့ဖူးပေလိမ့်မည်။ အခုတော့ တောင်စောင်းမှာ ထွင်းထုထားတဲ့ ကွေ့ကောက်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ ဖြစ်နေပြီး တစ်နေရာရာဆိုရင် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းလို့ ကျောက်တောင်နံရံကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ထောက်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီပဲ လျှောက်ခဲ့ရသည်။ နှင်းတွေက ဒူးဆစ်အထိ နက်သည်။ တောင်ထိပ်ကနေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြင်းတွေက အေးစက်နေပြီး မီရက်ခ်ကို လူ့ပုံစံ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အမွေးအမှင်တွေ ထောင်မတ်သွားလောက်အောင် အထိ ဖြစ်စေသည်။
ကေးဒရာက တာဗရော့စ်နဲ့အတူ ရှေ့ဆုံးက လမ်းလျှောက်သည်။
နစ်ဆာက အနောက်က လိုက်လာသည်။ သူမ ဘယ်လောက်တောင် တိတ်ဆိတ်သလဲဆိုရင် သူမ ရှိနေသေးရဲ့လားလို့ အမြဲတမ်း နောက်ကို လှည့်ကြည့်နေရသည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်သည်။
သူမ စကားသိပ်မပြောပါ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးလည်း စကားမပြောဖြစ်ကြပါ။ အမြင့်ပေကြောင့် စကားပြောဖို့တောင် အားအင်ကုန်ခမ်းစေသည်။
ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးညမှာတော့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ စခန်းချပြီး တာဗရော့စ်က မီးခိုးငွေ့အနည်းငယ်သာ ထွက်တဲ့ မီးဖိုတစ်ခုကို လုပ်ပေးထားတဲ့အချိန်မှာ မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ သူ တစ်ကြောင်းပဲ ရေးတယ်”
မေရီအကြောင်း ပြောနေမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ရေးထားလဲ”
မယ်လိုဒီက သူမအင်္ကျီထဲက ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူမ ဖွင့်မကြည့်ပါ။
“‘ပြန်လာခဲ့ပါ’ တဲ့” မယ်လိုဒီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တစ်ခါပဲ ရေးထားတာ။ ၄၁ ခါ မဟုတ်ဘူး” သူမ မီးဖိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ တစ်ခါပဲ ရေးတာလဲလို့ ကျွန်မ မေးကြည့်တယ်။ သူကတော့ ရေတွက်တတ်အောင် သင်ယူနေတာတဲ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မ တကယ် ဆိုလိုရင် တစ်ခါဆိုတာ လုံလောက်တယ်တဲ့”
“မင်း တကယ် ဆိုလိုတာလား”
မယ်လိုဒီက စာရွက်ကို သူမအင်္ကျီထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“အမြဲတမ်းပေါ့” သူမ ပြောသည်။
တောင်တက်တဲ့ ဒုတိယနေ့မှာတော့ ပထမဆုံး ခိုလှုံရာနေရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဲဒါက ဘာမှလည်း မဟုတ်လှပါ။
နှင်းတွေ တစ်ဝက်လောက် မြုပ်နေတဲ့ လမ်းဘေးက ကျောက်တုံးအဝိုင်းလေးတစ်ခု။ နိမ့်တဲ့ နံရံတစ်ခုရဲ့ အကြွင်းအကျန်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပြောင်ချောနေတဲ့ ကျောက်ပြားတစ်ခုသာ တစ်ဖက်မှာ စိုက်ထူထားသည်။
အဲဒီကျောက်ပြားပေါ်မှာတော့ အလွန်ဖျော့တော့နေလို့ ကျွန်တော် လွတ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်တဲ့ မီးအိမ်ပုံတစ်ခုကို ထွင်းထုထားသည်။
ရှေ့ကို ထိုးပြထားတဲ့ပုံ။
လာမယ့်သူဆီကိုပေါ့။
တာဗရော့စ် ရပ်လိုက်သည်။
သူ အဲဒါကို ကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ဒီလမ်းကို ကျွန်တော် တစ်ဒါဇင်လောက် ဖြတ်သွားဖူးတယ်” သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒါ ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခုမှန်း တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး”
“ဘယ်သူမှ ဒီလမ်းကို မလျှောက်ကြဘူးလေ” ကေးဒရာက ပြောသည်။
“ကျွန်တော် လျှောက်တာပဲ” တာဗရော့စ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မရပ်ခဲ့မိတာပါ”
ကျွန်တော် အိတ်ထဲက လီရီယန်ရဲ့ ကျောက်မီးအိမ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
အထဲက ဖယောင်းတိုင်က ပထမနေ့မှာပဲ လေတိုက်လို့ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ ညတိုင်း ကျွန်တော် ပြန်ထွန်းပေးနေတာ။ အခုတော့ ဖယောင်းတိုင်အစအနလောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ထွင်းထုထားတဲ့ မီးအိမ်ပုံရဲ့ အောက်က ကျောက်ပြားပေါ် တင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ထွန်းလိုက်သည်။
မီးတောက်က အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ခါသွားသည်။
ပြီးတော့မှ တည်ငြိမ်သွားသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီ ရှေးဟောင်းခိုလှုံရာနေရာဘေးက နှင်းတွေပေါ်မှာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ လက်ဝါးကို ပြားလျက်သား တင်လိုက်သည်။
“ယူရီယာပါ” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ဘက်ကို သွားနေတာ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးတော့ အလွန်ဖျော့တော့တဲ့၊ အလွန်ကို ဖျော့တော့လွန်းလို့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတာ ဟုတ်မဟုတ်တောင် မသေချာတဲ့ အသံတစ်ခု—
နွေးထွေးမှုတစ်ခု။
သိပ်တော့ မဟုတ်လှပါ။ ကျွန်တော့်လက်ဝါးအောက်က အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ကနေ တက်လာတဲ့ အသက်ရှူသံလေး တစ်ချက်လောက်ပေါ့။
“ငါ မင်းကို မြင်တယ်” အုပ်ထိန်းသူ (Keeper) က ပြောသည်။
သူမအသံက အလွန်ဝေးကွာလွန်းလို့ ပဲ့တင်သံရဲ့ ပဲ့တင်သံလိုမျိုး ကြားရသည်။
“ဒီလမ်းက မှောင်နေတာ ကြာပြီ” သူမ ပြောသည်။ “ဒါ ငါ့လမ်းမှန်းတောင် ငါ မေ့နေခဲ့တာ”
“လမ်းကို ခေါက်သိမ်းထားတယ်လို့ ဟာလီမာက ပြောတယ်”
“ဟုတ်တယ်” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလမ်းပေါ်မှာ မီးအိမ်တစ်ခု ထွန်းလိုက်ပြီ။ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာ ငါ မသိတော့ဘူး။ အတော်လေးကို ကြာနေပြီ”
“ဒါ လုံလောက်ပြီလား”
“တစ်မိုင်ပေါ့” အုပ်ထိန်းသူက ပြောသည်။ “ဒါ အစပဲ”
ကျွန်တော်တို့ တောင်တက်ရင်း ခိုလှုံရာနေရာ ၁၁ ခုကို မီးထွန်းခဲ့ကြသည်။
တချို့နေရာတွေက ကျောက်တုံးတစ်တုံးပဲ ရှိသည်။ တချို့ကတော့ နံရံတွေ ပျက်စီးနေပြီး မီးအိမ်ပုံက တစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ် မြင်နေရသေးသည်။ တစ်ခုကတော့ မပျက်စီးသေးဘဲ ရှိနေသေးသည်။ တောင်စောင်းမှာ ဆောက်ထားတဲ့ ကျောက်တဲလေး၊ အမိုးက ကျောက်ပြားတွေနဲ့၊ အပြင်ဘက်မှာ အေးခဲနေတဲ့ စမ်းရေတွင်းလေးတစ်ခု ရှိသည်။
မီရက်ခ်က ရေခဲတွေကို ခွဲလိုက်သည်။
ကေးဒရာက တဲထဲမှာ မီးအိမ်တစ်ခုကို တွေ့တယ်။ အဟောင်းကြီး၊ သံချေးတွေ တက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပုံစံမပျက်ဘူး။
တာဗရော့စ်က သူ့အိတ်ထဲက ဆီတွေကို အဲဒီမီးအိမ်ထဲ ထည့်ပြီး ထွန်းလိုက်ကာ တံခါးဝမှာ ချိတ်ထားလိုက်သည်။
အဲဒီနေရာမှာတော့ အုပ်ထိန်းသူရဲ့ အသံက ပိုသန်မာလာသည်။
သိပ်တော့ မဟုတ်လှပေမဲ့ ပိုသန်မာလာသည်။
“မင်းတို့ လမ်းကို တိုသွားအောင် လုပ်နေကြတာပဲ” သူမ ပြောသည်။ “ငါ ခံစားမိတယ်။ လမ်းက ပြန်သတိရလာနေပြီ”
အဲဒီနောက်ပိုင်း ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းမှာ တောင်တက်ရတာ ပိုလွယ်ကူလာသည်။
ကျွန်တော် ဒါကို ရှင်းမပြတတ်ပါ။ တာဗရော့စ်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပါပဲ။ လမ်းကွေ့တွေက မပြောင်းလဲဘူး။ နှင်းတွေကလည်း နက်နေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ မိုင်တိုင်တွေက ပိုတိုသလို ခံစားရသည်။
တတိယနေ့မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ တောင်ထိပ်ကို ရောက်လာကြသည်။
တောင်ကြားလမ်းက တောင်ထိပ်နှစ်ခုကြားက မြင့်မားတဲ့ တောင်ကုန်းတစ်ခုဆီကို ရောက်သွားသည်။
လေက အလွန်ပြင်းထန်သည်။ နှင်းတွေက မျက်စိစူးအောင် တိုက်ခတ်နေသည်။ တာဗရော့စ် ရှေ့ကို ထောက်လှမ်းနေစဉ် ကျွန်တော်တို့ ကျောက်ပုံကြီးတစ်ခုရဲ့ အကာအကွယ်မှာ စုရုံးနေကြသည်။
သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာ အမူအရာက ပြောင်းသွားသည်။
“လာကြည့်ကြပါဦး” သူ ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး တောင်ကုန်းအစွန်းကို ရောက်သွားကြသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်မှာတော့ တောင်တန်းတွေရဲ့ အရှေ့ဘက်ခြမ်းက တောင်ကြားရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ နှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တောအုပ်တွေက ဝိုင်းရံထားသည်။
ပြီးတော့ အဲဒီတောင်ကြားရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ တောင်ကြားလမ်းကနေ တောင်ကြားရဲ့ အဆုံးဘက်ဆီကို ကွေ့ကောက်ပြီး ဆင်းသွားတဲ့ လမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
အိုမင်းနေပြီ။ ပေါင်းမြက်တွေ ဖုံးနေသည်။ နှင်းတွေ တစ်ဝက်မြုပ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်ခုတော့ ဟုတ်သည်။ တောင်စောင်းမှာ ထွင်းထုထားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို မြင်နေရပြီး ဝေးလံတဲ့ တောအုပ်ဆီကို တောင်ကြားလမ်းတစ်လျှောက် တည့်တည့်မတ်မတ် သွားနေတာကို မြင်နိုင်ပါသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်မှာတော့ ခိုလှုံရာနေရာတွေကို မိုင်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း မြင်နေရသည်။
မှောင်မည်းနေသည်။
အားလုံးက မှောင်မည်းနေသည်။
“မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်တစ်မိုင်” မယ်လိုဒီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဟာလီမာ ပြောတာ”
“အဲဒါ မိုင်နှစ်ရာ မဟုတ်ဘူး” ကေးဒရာက ပြောသည်။ “အဲဒါက—”
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
သူမ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် သိသည်။
တောင်ထိပ်ကနေ ကြည့်ရင် တောင်ကြားက မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ရှည်လျားနေသည်။ အဆုံးမရှိသလိုပါပဲ။ လမ်းက နှင်းတွေ၊ တောအုပ်တွေကြားထဲကနေ အဆုံးမရှိဘဲ ဆက်သွားနေသလိုမျိုး၊ နောက်ဆုတ်သွားနေတဲ့ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီကို သွားနေသလိုမျိုးပေါ့။
ခေါက်သိမ်းထားတယ်လို့ ဟာလီမာ ပြောခဲ့တာ။ တစ်မိုင်တိုင်းက သုံးမိုင်လောက် ဝေးနေသလို ခံစားရတယ်။
“ဘယ်လောက် ဝေးမလဲ” ကျွန်တော် တာဗရော့စ်ကို မေးလိုက်သည်။
သူက လမ်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး” သူ ပြောသည်။ “ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အကွာအဝေးဆိုတာ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလေ”
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီညက တောင်ကုန်းမှာပဲ စခန်းချလိုက်ကြသည်။
မီးမဖိုပါ။ တာဗရော့စ်က ဒီလို လေတိုက်တဲ့နေရာမှာ မီးမဖိုရဲပါ။ ကျွန်တော်တို့ အပေါ်ရုံတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ခြုံပြီး ကျောက်ပုံကြီးရဲ့ အကာအကွယ်မှာ စုရုံးနေကြသည်။ မီရက်ခ်က ဝံပုလွေပုံစံနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အနွေးဓာတ်ရအောင် ကွေးအိပ်နေသည်။
ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ပါ။
ကျွန်တော် တောင်ကုန်းအစွန်းမှာ လီရီယန်ရဲ့ မီးအိမ်ကို လက်ထဲကိုင်ပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ တောင်ကြားကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဖယောင်းတိုင်က အစအနလောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။ ကျွန်တော့်အိတ်ထဲမှာ နောက်ထပ် တစ်တိုင်ပဲ ကျန်တော့သည်။ ပြီးရင် ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။
အောက်က လမ်းက အမည်းရောင် ဖြစ်နေသည်။ ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းက မှောင်နေသည်။
မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်တစ်မိုင်။
တစ်မိုင်ကို သုံးမိုင်လောက် ခံစားရအောင် ခေါက်သိမ်းထားတာ။
ပြီးတော့ အဲဒီလမ်းရဲ့ တစ်ဖက်အဆုံးမှာတော့ မီးအိမ်တစ်ခုနဲ့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။
တံခါးပေါက်နားက ဟာလီမာကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသည်။
ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းမှာ မီးထွန်းခဲ့ပါ။ ခင်ဗျား တွေ့သမျှ နေရာတိုင်းပေါ့။ ခင်ဗျား ထွန်းတဲ့ မီးအိမ်တိုင်းက နောက်ထပ် တစ်မိုင်ကို ပိုတိုသွားစေလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော် မှောင်မည်းနေတဲ့ လမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ဝါးပေါ်က ဖျော့တော့တဲ့ သရဖူပုံစံကိုပေါ့။
ကျွန်တော် ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို တစ်ခါမှ မီးမထွန်းဖူးပါ။
ကျွန်တော် လုပ်နိုင်မလား မသိပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး တောင်တက်တုန်းက ပထမဆုံး ခိုလှုံရာနေရာကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးအဝိုင်းလေး။ ကျောက်ပြားပေါ်က မီးအိမ်ပုံလေး။ လီရီယန်ရဲ့ ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းလိုက်တဲ့အခါ အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ကနေ တက်လာတဲ့ နွေးထွေးမှုလေးကိုပေါ့။
အုပ်ထိန်းသူက “ဒါ ငါ့လမ်းမှန်းတောင် ငါ မေ့နေခဲ့တာ” လို့ ပြောတာကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
လျှပ်စီးနဲ့ မဟုတ်ပါ။ နှင်းခဲနဲ့လည်း မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော် နာမည်မပေးတတ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုနဲ့ပေါ့။ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုနဲ့။ ဝက်စ်မီးယားမှာ ကျွန်တော် ကျောက်တုံးကို ထိလိုက်တဲ့အခါ တုံ့ပြန်ခဲ့တဲ့ အရာမျိုး။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်က ရေမြောင်းတွေ၊ လမ်းကြောင်းတွေ၊ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေကို ခံစားမိအောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အရာမျိုးနဲ့ပေါ့။
ကျွန်တော် တောင်တန်းကြီးထဲသို့၊ တောင်တန်းကြီးကို ဖြတ်သန်း၍၊ အောက်ဘက်ရှိ တောင်ကြားလမ်းဟောင်းအတိုင်း အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပထမဆုံးသော မှောင်မည်းနေသည့် ခိုလှုံရာနေရာကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မီးထွန်းနိုင်စွမ်း မရှိပါ။ အလွန်ဝေးကွာလွန်းသည်။ ထိုမျှလောက် လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် အားအင်လည်း ကျွန်တော့်မှာ မရှိတော့ပါ။
သို့သော် ထိုနေရာကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
ကျောက်တုံးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ပုံစံ။ ထွင်းထုထားသော မီးအိမ်ပုံ။ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ခိုလှုံရာနေရာ။
ကျွန်တော် အမှောင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုး အဲဒီနေရာကို စိတ်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ လာနေပါပြီ”
ကျွန်တော် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေဆဲပင်။
ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းမှာပေါ့။
တစ်ခုမှလွဲပြီး။
အောက်ဘက် အဝေးကြီး၊ အဝေးကြီးထဲမှာ။ တောင်ကြားလမ်းအဆုံး၊ လမ်းကြောင်းက တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာတွင်။
အလင်းရောင်တစ်ခု။
သေးငယ်လွန်းသည်။ အပ်ဖျားလေးတစ်ခုလိုပင်။ ကျွန်တော်သာ စောင့်ကြည့်မနေခဲ့လျှင် မြင်ရမည်မဟုတ်လောက်အောင်ကို သေးငယ်သည်။
ခိုလှုံရာနေရာ မဟုတ်ပါ။
ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ သူမလည်း အောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အဲဒါက—” သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်ပါ။
အလင်းရောင်က တဖျတ်ဖျတ် လင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် တည်ငြိမ်သွားသည်။
ထို့နောက် အလွန်နှေးကွေးစွာပင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုအလင်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်ပြသနေသကဲ့သို့ အလင်းရောင်က မြင့်တက်လာသည်။
အပြင်ဘက်သို့။
လာနေသူများဆီသို့ ဦးတည်လျက်။