အခန်း (၄၃၀) - ဖယောင်းတိုင်သုံးတိုင်
ကာရိုးလ်က ရဲတိုက်ပုံစံ ကိတ်မုန့်ကို လိုချင်သည်။
ဂယ်ရစ်က မြင်းပုံစံ ကိတ်မုန့်ကို လိုချင်သည်။
ဘီထရစ်ကတော့ နှစ်ပတ်လောက်ကတည်းက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမက ကလေးတွေနဲ့ ကိတ်မုန့်ကိစ္စဆိုရင် အမြဲလုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း ဘာမှမကြားလိုက်သလိုလိုနဲ့ နှစ်ပတ်လုံး လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူမ စိတ်ကြိုက်သာ ဖုတ်မည်။ ကလေးတွေကလည်း ကြိုက်ကြဦးမှာပဲ။ မူလတောင်းဆိုချက်တွေကို ဘယ်သူမှလည်း မှတ်မိနေတော့မှာ မဟုတ်။
ဒီနည်းလမ်းက မွေးနေ့နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင်ပြေခဲ့သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မဟုတ်တော့ပေ။
"ရဲတိုက်" လို့ ကာရိုးလ်က နံနက်စာစားပွဲမှာ ပြောသည်။ သူမက ထိုင်ခုံမှာ ခါးကိုမတ်မတ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့မှာယှက်ထားကာ ကောင်စီကို အစီရင်ခံစာ တင်ပြနေသည့်ပုံစံမျိုးနဲ့ ထိုင်နေသည်။ "မျှော်စင်တွေနဲ့။ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်လေးတစ်ခုပါရမယ်"
"မြင်း" လို့ ဂယ်ရစ်က သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း တူညီတဲ့အနေအထားနဲ့ ပြောသည်။ "ပြေးနေတဲ့ပုံစံ။ ပြီးတော့ လည်ဆံမွေးလေးတွေနဲ့"
ဟယ်လီနာက ရေနွေးအိုးကို ကိုင်ရင်း သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"နှစ်ခုလုံးတော့ မရဘူး"
"ဘာလို့လဲ" လို့ ကာရိုးလ်က မေးသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကိတ်မုန့်တစ်လုံးတည်းမို့လေ"
ကာရိုးလ်နဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။ ဒါမျိုးကို ကျွန်တော် အလွတ်ရနေပြီ။ ဂယ်ရစ်က ရေပန်းကို ကွေးညွှတ်လိုက်တဲ့အခါမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ကာရိုးလ်က အရွက်တွေကို အေးခဲစေလိုက်တဲ့အခါမျိုးမှာ သူတို့နှစ်ယောက် အမြဲကြည့်တတ်တဲ့ အကြည့်မျိုး။ သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်တိတ်ကလေး တိုင်ပင်ပြီး တခြားသူတွေကို ဘာမှမပြောပြဘဲ သဘောတူညီမှု ရထားပြီးသားဆိုတာကို ဖော်ပြနေတဲ့ အကြည့်မျိုးပေါ့။
"ရဲတိုက်" လို့ ကာရိုးလ်က ပြောသည်။ "ထဲမှာ မြင်းတစ်ကောင်ပါတဲ့ ရဲတိုက်"
ဟယ်လီနာ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"မင်းရဲ့ ကလေးတွေက" သူမက ပြောသည်။ "ညှိနှိုင်းရေးမှူးတွေ ဖြစ်နေကြတာပဲ"
"သူတို့က မေရီဆီက အမွေပါလာတာလေ"
"မင်းဆီက ပါလာတာပါ" ဟယ်လီနာက မျက်စိမျက်နှာပျက်နဲ့ ပြောသည်။ "မေရီဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ စာရေးမှတ်ထားတတ်သေးတယ်"
ထဲမှာ မြင်းပါတဲ့ ရဲတိုက်ကိတ်မုန့်ကို ဖုတ်ဖို့ ဟယ်လီနာ၊ လစ်ဘက်သ်၊ မီရယ်လ်နဲ့ ဝမ်ဟီးလ်တို့ တစ်မနက်ခင်းလုံး အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ဟီးလ်ကတော့ လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ခေါ်လာပြီးတဲ့နောက် သူမ တစ်နေကုန်တစ်ညလုံး အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ လက်တင်ထားပြီး အက်ဗလင်ကလည်း တစ်နာရီတစ်ခါ လာကြည့်ပေးသည်။ မွေးနေ့မနက်အရုဏ်တက်ချိန်မှာ သူမ နိုးလာပြီး ဆေးခန်းကုတင်ပေါ် ထိုင်လိုက်ကာ မီးဖိုချောင် ဘယ်မှာလဲလို့ မေးလိုက်သည်။
လီအိုရာက သူမကို အနားယူဖို့ ပြောခဲ့သည်။
ဝမ်ဟီးလ်က သူမကို ငြိမ်းချမ်းပြီး သည်းခံတတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ကာ "ကလေးရယ်၊ ငါက မင်းအဘွားရဲ့ အဘွားမမွေးခင်ကတည်းက မီးဖိုချောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားမ ဖြစ်ခဲ့တာ။ အနားယူတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ အဲဒါက နွေးထွေးတဲ့ မီးဖိုချောင်တစ်ခုပါပဲ" လို့ ပြောလိုက်သည်။
လီအိုရာက အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။
အော်ရီလီယာက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "သူပြောတာ မှန်တယ်။ သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ" လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဒါနဲ့ ဝမ်ဟီးလ်လည်း မီးဖိုချောင်ကို ရောက်လာသည်။
သူမက အလုပ်ကို ဝင်မလုပ်ပေ။ အဲ့ဒါက လူတိုင်းကို အံ့ဩသွားစေသည်။ အထူးသဖြင့် တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် ကြိုပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဘီထရစ်ကိုပေါ့။ ဝမ်ဟီးလ်က ဘယ်မှာထိုင်ရမလဲလို့ပဲ မေးပြီး ဟယ်လီနာက မီးဖိုဘေးက ထိုင်ခုံကို ပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ဟီးလ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ကာ အမျိုးသမီးသုံးဦး အလုပ်လုပ်နေတာကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ကြည့်နေသည်။
ခဏကြာတော့ သူမ တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုသည်။
မီးဖိုထဲက မီးတောက်တွေက ထင်းစိုနေလို့ တစ်မနက်လုံး မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့တာ၊ အခုတော့ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဟယ်လီနာက အရင်ဆုံး သတိထားမိသည်။ သူမ မီးတောက်ကို ကြည့်လိုက်၊ ဝမ်ဟီးလ်ကို ကြည့်လိုက်နဲ့ ဘာမှမပြောပေ။
မုန့်နှစ်တွေက ပုံမှန်ထက် ပိုမြန်မြန် ဖောင်းကြွလာသည်။
မုန့်လုပ်တဲ့ ခရင်မ်တွေကလည်း ပိုပြီး ပျစ်လာသည်။
ရဲတိုက်မျှော်စင်တွေကလည်း ပထမအကြိမ်နဲ့တင် ပုံကျသွားသည်။ ဒါမျိုးက လေးဆယ်နှစ်အတွင်း တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူးလို့ ဟယ်လီနာက နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။
"သူ ဘာမှကို မလုပ်ဘူး" ဟယ်လီနာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောသည်။ "သူက ထိုင်နေတာပဲ။ ညည်းဆိုနေတာ"
"မီးဖိုတွေက အဲဒီလိုပဲလေ" ဝမ်ဟီးလ်က မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ ပြောသည်။ "သူတို့က ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ နေတတ်တယ်။ သူတို့ရှိနေရင် အရာရာက ပိုကောင်းလာတတ်တယ်"
လစ်ဘက်သ်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ အရမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ဝမ်ဟီးလ်ဘေးမှာ ထိုင်ခုံတစ်ခု ဆွဲချလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
"အဲဒါကို ကျွန်မကို သင်ပေးပါ" လို့ သူမ ပြောသည်။
ဝမ်ဟီးလ်က မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်ကြည့်သည်။
"မင်းက အဲဒါကို သိပြီးသားပါ" လို့ သူမ ပြောသည်။ "မင်းက သတိထားမိဖို့လောက်အထိ ငြိမ်ငြိမ်မနေတတ်တာ"
ပါတီကတော့ ခန်းမကြီးထဲမှာ ကျင်းပသည်။
ကျင်းပရတာ လိုအပ်လို့တော့ မဟုတ်။ လာချင်တဲ့သူတွေကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်တော့ ဒီခန်းမလောက်တဲ့ အခန်းမရှိတော့တာမို့လို့ ဖြစ်သည်။
မေရီက စာရင်းတစ်ခု လုပ်ထားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ကြိုးစားကြည့်ခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ စတင်ပြီး၊ ကွန်ကော်ဒီယာက လူတွေကို ထည့်၊ ပြီးတော့ ရဲတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး အမြွှာနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ထည့်၊ ပြီးတော့ အရှေ့တောင်ပံက ဧည့်သည် ၁၂ ယောက်ကို ထည့်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လီရီယန် လာမှာမို့လို့ပါ။ လီရီယန်ဆိုတာ မာတာမရှိတဲ့နေရာကို လူတွေ အများကြီးနဲ့ ဖြည့်ဆည်းပေးရမှ ကျေနပ်သူမို့ပါ။
ပြီးတော့ ကာရိုးလ်က သူတို့အကြောင်း ကြားပြီး မွေးနေ့မတိုင်ခင် တစ်ရက်ကမှ ကယ်တင်ခံခဲ့ရတဲ့သူတိုင်း ဖိတ်ရမယ်လို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် ကယ်ရိုးတောက နတ်ဘုရား ကိုးပါးကိုလည်း ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဂယ်ရစ်က ပဲလ်အတွက် မီးအိမ်ထွန်းပေးဖူးတာကြောင့် သူ့ကိုလည်း ဖိတ်ရမယ်ဆိုပြီး ပဲလ်အာဒန့်နဲ့ သူ့အဖေကို ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကိုရန်နဲ့ အယ်လ်ဒပ်စ်တို့က ဟစ်လ်ဒေနဲ့အတူ ဝက်စ်မီးယားကနေ လာကြသည်။ အယ်လ်ဒပ်စ်က အမြွှာတွေကို ကျောက်မီးအိမ်လေးတွေ ထုလုပ်ပေးထားပြီး သူကိုယ်တိုင် ပေးချင်လို့ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ ဟက်စ်ကတ်၊ သူက အိုရန်နဲ့အတူ လမ်းလျှောက်လာပြီး အကာအကွယ်စခန်းမှာ သူ့မပါဘဲ တစ်ရက်လောက်တော့ အဆင်ပြေမှာပါ၊ ပြီးတော့ သူလာခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတာမို့လို့ လာခဲ့တာပါလို့ ပြောသည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ မေရီ စာရင်းလုပ်တာ ရပ်လိုက်တော့သည်။
"ဒါက စာရင်းမဟုတ်တော့ဘူး" လို့ မယ်လိုဒီကို သူမ ပြောသည်။ "ဒါက လူဦးရေစာရင်းပဲ"
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
"မင်း ဒါကို ကြိုက်တယ်မလား"
"ကြိုက်တာပေါ့" လို့ မေရီက ဝန်ခံသည်။ "ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ကြိုပြောပေးသင့်တယ်"
ကလေးတွေက နေ့လယ် ၁၂ နာရီမှာ အောက်ကို ဆင်းလာကြသည်။
သူတို့အားလုံး အတူတူပဲ။ အပေါ်ထပ်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အလိုလို စုမိနေကြတဲ့ပုံပဲ။ ကာရိုးလ်နဲ့ ဂယ်ရစ်က ရှေ့ဆုံးမှာ၊ လက်ကောက်ဝတ်နားမှာ အနည်းငယ် တိုနေပြီဖြစ်တဲ့ အဝတ်အစားသစ်တွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့နောက်မှာ ဆီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်စ်တို့ ရှိသည်။ ကာရိုးလ်နဲ့ ဆီရာဖီနာကြားမှာတော့ လီရီယန် ရှိသည်။ သူမရဲ့ မုန့်ညက်အိတ်စောင်လေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိုက်ထားသည်။ မွေးနေ့ဖြစ်ပေမဲ့လည်း အဲဒီစောင်ကိုတော့ သူမ ခွဲမသွားပေ။
ပဲလ်အာဒန့်က ဂယ်ရစ်ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လာသည်။
သူ ဘာလို့ လိုက်လာရမှန်း သေချာ မသိပုံရသည်။ ဒါပေမဲ့ ဂယ်ရစ်က ဒီမနက်မှာ သူ့ကို တွေ့ပြီး ဒီနေ့ သူ့မွေးနေ့မို့ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်တာကြောင့်၊ ထောင်ထဲမှာ နှစ်နှစ်ကြာ နေခဲ့ရပြီး ဘယ်သူမှ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မခံခဲ့ရတဲ့ ပဲလ်က ဘာမှပြန်မမေးဘဲ လိုက်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ရိုဒရစ်လည်း ပါလာသည်။ အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ထဲမှာ၊ ဟယ်လီနာက မြင်းရုပ်လေးတွေ အနုစိတ် ချုပ်ပေးထားတဲ့ စောင်နဲ့ ပတ်ထားသည်။
သူကတော့ အိပ်ပျော်နေသည်။
ဒီနေ့က အရေးကြီးတဲ့နေ့လို့ သူ့ကို ပြောပြထားပေမဲ့ သူကတော့ စိတ်ဝင်စားပုံ မရပေ။
ကလေးတွေ ခန်းမထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတန်းက တစ်ယောက်ယောက်က လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ အားလုံးက တီးကြသည်။
ကာရိုးလ်က တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်သည်။ ဂယ်ရစ်လည်း အတူတူပဲ။ သူတို့ ခန်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ လူတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ စားပွဲရှည်တွေကို၊ ဂရေးကိပ်မှာ ဘယ်သူမှ မီးမငြိမ်းကြသေးတာကြောင့် ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ ထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်တွေကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
စားပွဲခေါင်းမှာ တင်ထားတဲ့ ကိတ်မုန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရဲတိုက်။ မျှော်စင်တွေနဲ့။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာ မီးအိမ်လေးတစ်ခုနဲ့။
ပြီးတော့ ပွင့်နေတဲ့ တံခါးပေါက်ကနေ ပြေးထွက်လာတဲ့ သကြားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်၊ သူ့ရဲ့ လည်ဆံမွေးတွေက လေထဲမှာ လွင့်နေသည်။
ကာရိုးလ် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
ဂယ်ရစ်လည်း အတူတူပဲ။
သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"နှစ်ခုလုံးပဲ" လို့ ကာရိုးလ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"နှစ်ခုလုံးပဲ" လို့ ဂယ်ရစ်က ထောက်ခံလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူတို့ ပြေးသွားကြတော့သည်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းကိုတော့ ကျွန်တော် မဖော်ပြတော့ပါဘူး။
အရာအားလုံးက အများကြီး ဖြစ်လွန်းလို့ပါ။ ဆူညံသံတွေ၊ အစားအသောက်တွေ၊ စားပွဲတွေကြားထဲ ပြေးလွှားနေတဲ့ ကလေးတွေ။ ဘရန်းနော့ခ်က စားပွဲတစ်ဖက်မှာ ထိုင်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ဦးထုပ်ကို ချွတ်ထားပြီး သူ့ရဲ့ အမာရွတ်တွေနဲ့ မျက်နှာက စိတ်ထဲ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်စ်က ဘာမှမမေးဘဲ သူ့ပေါင်ပေါ် တက်ထိုင်ပြီး ရေကျုံးကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်ရမလဲဆိုတာ စရှင်းပြတော့ ဘရန်းနော့ခ်ကလည်း ထောင်စုနှစ်ချီပြီး ဒိုင်းကာတံတိုင်းတွေ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ နားထောင်နေတော့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အင်ဂျင်နီယာချင်း တွေ့ဆုံနေကြသလိုပါပဲ။
ကေဒရာက သောရ်ဘေးမှာ ခါးကို တည့်မတ်စွာ ထိုင်နေပြီး တစ်ယောက်ယောက်က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ရယ်လိုက်တိုင်း တွန့်သွားတတ်သည်။ မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ တစ်ဖက်မှာ လာထိုင်ပြီး ပဲရင်တစ်ယောက် လှည်းတစ်စီး ပိုမြန်မြန် သွားနိုင်အောင် ဘီးတွေကို ဖြုတ်လိုက်တဲ့အကြောင်း ပြောပြတဲ့အချိန်အထိ သူမ ဒီအတိုင်းပဲ။
ကေဒရာက နားထောင်နေသည်။
ဇာတ်လမ်းဆုံးတဲ့အခါ သူမ ရယ်လိုက်သည်။ တစ်ခါတည်း၊ တိုတိုလေး၊ လန့်သွားသလိုမျိုး။
ပြီးတော့မှ သူမကိုယ်သူမ ထိတ်လန့်သွားဟန်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက သူမကို ပြုံးပြသည်။
"ဒီမှာဆိုရင် အဲဒီလိုလုပ်လို့ ရတယ်လေ" လို့ သူမ ပြောသည်။
ဩရွန်းနဲ့ ဘရူနီတို့က ခန်းမရဲ့ အစွန်ဆုံးမှာ အတူထိုင်နေကြသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ကယ်ရိုးတောကတည်းက စကားပြောတာ မရပ်ကြသေးပေ။ ဩရွန်းက စစ်ပွဲမတိုင်ခင်ကတည်းက ပန်းပဲနတ်ဘုရား ဖြစ်ခဲ့သူပါ။ ဘရူနီမှာတော့ ဩရွန်းတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပြုပြင်ပေးချင်သွားတဲ့ သတ္တုလက်ချောင်းတွေ ရှိနေသည်။
"အဆစ်တွေကလေ" လို့ ကျွန်တော် ဖြတ်လျှောက်သွားချိန်မှာ ဩရွန်းက ပြောနေသည်။ "ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီက ပတ်လည်ဝင်ရိုးကိုသာ နည်းနည်း ရွှေ့လိုက်မယ်ဆိုရင်..."
"ပဲရင် လုပ်ထားတာပါ" လို့ ဘရူနီက ပြောသည်။
"ဒါဆို ပဲရင်ကတော်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပတ်လည်ဝင်ရိုးကိုသာ..."
"ခင်ဗျား ပဲရင်ကိုပဲ သွားပြောရလိမ့်မယ်"
ဩရွန်းက ခန်းမတစ်ဖက်ဆီ ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီမှာ ပဲရင်နဲ့ အယ်လ်ဒရမ်တို့က ပတ္တာတစ်ခုခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံနေကြသည်။
"သူ နားထောင်ပါ့မလား"
ဘရူနီက စဉ်းစားသည်။
"သူ ငြင်းလိမ့်မယ်" လို့ သူ ပြောသည်။ "ပြီးရင်တော့ နားထောင်မှာပါ"
ဩရွန်းရဲ့ ပြန့်ကားတဲ့ မျက်နှာကြီးက ပြုံးရွှင်သွားသည်။
"ကောင်းပြီ" သူက ပြောသည်။ "ငါ ငြင်းရတာ ကြိုက်တယ်"
တာဗရော့စ်က ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေသည်။
သူက တစ်နေ့လယ်လုံး တစ်ခါမှ မထိုင်ခဲ့ပေ။ သူက နံရံကို ကျောပေးပြီး သူ့ရဲ့ နေရောင်ဒဏ်သင့် မျက်နှာကို မှန်ဘက် လှည့်ကာ မြို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။ လမ်းမတွေကို ငေးကြည့်နေသည်။ ဂရေးကိပ်ကနေ မြောက်၊ တောင်၊ အရှေ့၊ အနောက် ဘက်ပေါင်းစုံကို ဦးတည်သွားတဲ့ လမ်းတွေကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ သွားရပ်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျား လမ်းတွေကို ရေတွက်နေတာပေါ့" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
"လမ်းတွေလေ" လို့ ကျွန်တော် ပြောသည်။ "မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားတဲ့လမ်းတွေ။ ခင်ဗျား ထွက်ပေါက် ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲ ရေတွက်နေတာမလား"
တာဗရော့စ်က အတော်ကြာအောင် ငြိမ်နေသည်။
"အကျင့်ဟောင်းတစ်ခုပါ" လို့ သူ ပြောသည်။
"ဘယ်နှစ်ခု ရှိလဲ"
"ရဲတိုက်ကနေဆို ၁၁ ခု။ မြို့ထဲကနေဆို ၃၂ ခု" သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ "တံခါးပေါက်တွေကို မရေတွက်သေးဘူးနော်"
"အဲလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလား"
တာဗရော့စ်က ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော့်ဘက်ကို တည့်တည့် လှည့်ကြည့်သည်။
"တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် ရောက်ခဲ့တဲ့နေရာတွေထဲကမှ" သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "ထွက်ပေါက်လမ်းတွေကို ရေတွက်ကြည့်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ မလိုဘူးလို့ ခံစားရတဲ့ ပထမဆုံးနေရာပဲ"
နစ်ဆာက ခန်းမထဲကို လုံးဝ မဝင်လာခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် သူမကို စင်္ကြံလမ်းမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောင်းတော်ရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်နေခဲ့သလိုမျိုး တံခါးပေါက် အရိပ်ထဲမှာ ရပ်နေသည်။
"ဆူညံလိုက်တာ" လို့ ကျွန်တော် မမေးခင်ကတည်းက သူမ ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်"
"ကျွန်မက ဆူညံတာနဲ့ မရင်းနှီးဘူး။ ဆူညံတယ်ဆိုတာ တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတတ်တယ်လေ"
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ခဏရပ်နေလိုက်သည်။
ပြီးတော့ "မိုင်ရက်သ်က အတွင်းထဲမှာ ရှိတယ်။ မီးဖိုနားမှာ။ အော်ရီလီယာနဲ့အတူတူပဲ" လို့ ပြောလိုက်သည်။
နစ်ဆာရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခန်းမတံခါးတွေဆီ ရွေ့သွားသည်။
"သူ ထိုင်နေတာလား"
"သူ ထိုင်နေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိပြီ။ အော်ရီလီယာက သူ့ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ပေးထားပြီးတော့၊ သူသာ ဘယ်သူ့ကိုမှ စစ်ဆေးဖို့ ထမယ်ဆိုရင် အော်ရီလီယာကိုယ်တိုင် သူ့ကို ထိုင်ခုံဆီ ပြန်ချီသွားမယ်လို့ ပြောထားတယ်"
နစ်ဆာ ငြိမ်သွားသည်။
"သူ တစ်နှစ်လောက် ထိုင်မနေခဲ့တာပါ" လို့ နောက်ဆုံးမှာ သူမ ပြောသည်။ "ပုံမှန်အတိုင်းဆိုရင်ပေါ့။ တစ်ခါမှ မထိုင်ခဲ့ဘူး"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်"
နစ်ဆာက တံခါးတွေကို ကြာကြာလေး ငေးကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူမ အရိပ်ထဲကနေ ထွက်လာသည်။
သူမ ခန်းမထဲတော့ မဝင်သေးပေ။ ဒါပေမဲ့ တံခါးပေါက်ဆီ သွားပြီး အတွင်းဘက် နံရံကပ်မှာ ရပ်နေလိုက်သည်။ အဲဒီနေရာကနေဆိုရင် မီးဖိုနားမှာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး မျက်လုံးတွေကို တစ်ဝက်မှိတ်ထားတဲ့ မိုင်ရက်သ်ကို သူမ မြင်နေရသည်။
သူမ နေ့လယ်ကျန်တဲ့အချိန် တစ်လျှောက်လုံး အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေခဲ့သည်။
မိုင်ရက်သ် သိနိုင်လောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာပေါ့။
အာဗာန်းက ဂယ်ရစ်ကို ဓားတစ်လက် ပေးသည်။
အဲဒါက သစ်သားဓားပါ။ သေးသေးလေး။ ပြာသစ်သားတုံး တစ်တုံးတည်းကနေ ထွင်းထုထားတာဖြစ်ပြီး လက်ကိုင်မှာ သားရေပတ်ထားကာ လက်ကိုင်ဖျားက မြင်းခေါင်းပုံစံ ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်က နှစ်လက်စလုံးနဲ့ ကိုင်ပြီး အဲဒီဓားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ အာဗာန်းကို မော့ကြည့်သည်။
"မကြာခင်လား" လို့ သူ မေးသည်။
အာဗာန်းက ဂယ်ရစ်ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ တန်းတူဖြစ်အောင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"မကြာခင် မဟုတ်ဘူး" သူက ပြောသည်။ "အခုပဲ။ အသေးအဖွဲလေးတွေ အရင်လုပ်ရမယ်။ ဘယ်လို ကိုင်ရမလဲ။ ဘယ်လို ရပ်ရမလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်အောင် ဘယ်လို လဲကျရမလဲဆိုတာမျိုးပေါ့"
ဂယ်ရစ်က ဒါကို စဉ်းစားသည်။
"ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ တစ်ခုခုကို ထိုးရမှာလဲ"
"အကြာကြီး စောင့်ရဦးမယ်"
"ဘာလို့လဲ"
အာဗာန်းက သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဓားတစ်လက်က အရင်ဆုံး သင်ပေးတာက" သူက ပြောသည်။ "ဓားကို ဘယ်တော့ မသုံးရမလဲဆိုတာပဲ"
ဂယ်ရစ်က ဓားကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ပြီးတော့ ခန်းမတစ်ဖက်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောလိုက်ပေ။
ဂယ်ရစ်က အာဗာန်းဆီ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖေဖေက သူ့ဓားကို မသုံးခဲ့ဘူး" လို့ သူ ပြောသည်။ "လမ်းမှာတုန်းကလေ။ သောရ်က ပြောပြတယ်"
"ဟုတ်တယ်" အာဗာန်းက ထောက်ခံသည်။ "သူ မသုံးခဲ့ဘူး"
"အဲဒါ ခက်ခဲလား"
အာဗာန်း ခဏ ငြိမ်သွားသည်။
"ဒါက ဓားတစ်လက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက် လုပ်တာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အခက်ခဲဆုံးပဲ" လို့ သူ ပြောသည်။ "သူက ဓားတောင် မထုတ်ခဲ့ဘူးလေ"
ဂယ်ရစ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
ပြီးတော့ အာဗာန်း အသုံးမပြုချိန်မှာ သူ့ဓားကို ကိုင်ထားသလိုမျိုးပဲ သစ်သားဓားကို ချိုင်းကြားညှပ်ပြီး ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာနဲ့ စားပွဲဆီ ပြန်လျှောက်သွားသည်။
ကာရိုးလ်ရဲ့ လက်ဆောင်တွေကတော့ တစ်မျိုးစီ ဖြစ်သည်။
သူမ လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ရသည်။ မေရီဆီက စာအုပ်တွေ။ အက်ဒရီယာနာဆီက ပန်းချီဆေးစုံ။ ဟယ်လီနာရဲ့ အမေပိုင်ခဲ့တဲ့ အက်ဗလင်ဆီက ငွေလက်ကောက်လေး။ ပဲရင်နဲ့ အယ်လ်ဒရမ်တို့က အချိန်အကြာကြီး ငြင်းခုံပြီးမှ ပေးတဲ့ သစ်သားပဟေဠိ၊ အဲဒါက မတော်တဆပဲ ဂရေးကိပ်မှာ အရှုပ်ထွေးဆုံး ပဟေဠိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အယ်လ်ဒပ်စ် ဖန်းက သူမကို ကျောက်မီးအိမ်လေး တစ်လုံး ပေးသည်။ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်နိုင်လောက်အောင် သေးပြီး အပေါ်မှာ ဖယောင်းတိုင်ထွန်းဖို့ အခေါင်းပေါက်လေး ပါသည်။
ကိုရန်က သူ့ကို ထွင်းထုရာမှာ ကူပေးထားသည်။
"ဒါက အလင်းရောင်ကို နှစ်မျိုးလုံး ထိန်းပေးတယ်" လို့ အယ်လ်ဒပ်စ်က ရှင်းပြသည်။ "အပြင်ဘက်ရော၊ အနီးတစ်ဝိုက်အတွက်ရောပေါ့။ ဘယ်သူ လာနေလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီးတော့ပေါ့"
ကာရိုးလ်က အဲဒီမီးအိမ်လေးကို အတော်ကြာအောင် ကိုင်ထားသည်။
ပြီးတော့ ခန်းမတစ်ဖက်ကို သွားပြီး လီရီယန်ကို ရှာလိုက်သည်။ လီရီယန်က စားပွဲခေါင်းအောက်မှာ ဆီရာဖီနာနဲ့အတူ ထိုင်နေပြီး စားပွဲခင်းနဲ့ ခံတပ်ပုံစံ ဆောက်ထားကြသည်။
ကာရိုးလ်က သူတို့ဘေးမှာ ဝင်တွားသွားလိုက်သည်။
သူမ မီးအိမ်လေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"မင်း ပြတင်းပေါက်အတွက်" လို့ သူမ ပြောသည်။ "ညဘက်လေ။ မင်းအမေ မင်း ဘယ်မှာရှိလဲ သိရအောင်ပေါ့"
လီရီယန်က မီးအိမ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မအမေ ဒီမှာ မရှိဘူး" လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ငါ သိပါတယ်" ကာရိုးလ်က ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ တစ်နေရာရာမှာ ရှိမှာပါ။ သူသာ ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် ဒါကို မြင်ရမှာပါ"
လီရီယန်က မီးအိမ်လေးကို ယူလိုက်သည်။
သူမ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သေသေချာချာ ကိုင်ထားသည်။
"ဒီမြေကြီးက ဒါကို သယ်ပေးနိုင်လား" လို့ သူမ မေးသည်။ "မုန့်ညက်အိတ်လိုမျိုးပေါ့"
ကာရိုးလ်က စဉ်းစားလိုက်သည်။
"နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်" သူမ ပြောသည်။ "ဖေဖေက လူတွေ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတာကို သူက သယ်ပေးတယ်လို့ ပြောတယ်"
ဆေးလစ်က ခန်းမအစွန်းကနေ ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူက ဘီးတပ်ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ လက်ကို ခေါင်းအုံးပေါ် တင်ထားကာ တစ်နေ့လယ်လုံး စကားသိပ်မပြောပေ။ သူက မောပန်းနွမ်းနယ်နေဆဲပါ။ ကျောကလည်း နာနေဆဲပါ။ လီအိုရာက သူ့ကို အနည်းဆုံး နှစ်ပတ်လောက် မပျံသန်းရဘူးလို့ ကတိပေးခိုင်းထားပြီး သူကတော့ ရက်တွေကို ရေတွက်နေပုံရတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကတိပေးခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ကာရိုးလ်က လီရီယန်ကို မီးအိမ်ပေးတဲ့အချိန်မှာတော့ သူ ရှေ့ကို ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ခန်းမတစ်ဖက်ကနေ သူ လုပ်တာကို မြင်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် သူ့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဆေးလစ်က စားပွဲအောက်က ကလေးမလေးနှစ်ယောက်ဆီကနေ အကြည့်မခွာပေ။
"အဲဒီ ကလေးမလေးလေ" သူက ပြောသည်။ "သေးသေးလေး။ စောင်ခြုံထားတဲ့ ကလေး"
"လီရီယန်လေ"
"သူ့အမေ"
ကျွန်တော် ရပ်တန့်သွားသည်။
"သူ့ကို ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရတယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောသည်။ "ဆောင်းရာသီ သုံးနှစ်လောက်ကပေါ့။ လီရီယန် မြစ်ဝှမ်းကို မရောက်ခင်ကပါ။ ထိန်းသိမ်းသူက သူ့အသံကို မကြားရဘူး။ အဲဒီ အထိမ်းအမှတ်ည မတိုင်ခင်အထိပေါ့" ကျွန်တော် အသံကို လျှော့လိုက်သည်။ "ထိန်းသိမ်းသူ ပြောတာက အရှေ့ဘက်မှာ လမ်းတစ်ခု ရှိတယ်တဲ့။ တောင်တန်းတွေကို ကျော်သွားတာ။ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီမှာရှိတဲ့ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာ မီးအိမ်ထွန်းပြီး လီရီယန်ရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တယ်တဲ့"
ဆေးလစ်က ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာက ထူးဆန်းသွားသည်။
"သတင်းစကားတွေ" သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "အဲဒါ ကျွန်တော့်နယ်ပယ်လေ။ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်မလား။ ကျွန်တော်က သယ်ပေးတာ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူက သတင်းစကား ပို့ချင်နေပြီး မပို့နိုင်ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်"
"ဟုတ်တယ်"
“အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်” လို့ ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “အရှေ့ဘက်မှာ။ တောင်တန်းတွေကို ကျော်ပြီးတော့လေ။ ဘယ်သူမှ မသွားတော့တဲ့ လမ်းဟောင်းတစ်ခုပေါ်က ကျောက်အိမ်လေးတစ်လုံးထဲမှာ” သူ့အသံက တိုးသွားသည်။ “သူမက သုံးနှစ်လောက်ရှိပြီ စာတစ်စောင် ပို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ညတိုင်းပဲ။ အဲဒီ စာသားအတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော် ‘အန်ဘောင်းဒ်’ (Unbound) စွမ်းအားကို ရကတည်းက အဲဒါကို ခံစားမိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့အတွက်လဲဆိုတာတော့ မသိခဲ့ဘူး”
ခန်းမထဲက ဆူညံသံတွေက ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားရသည်။
“အဲဒီစာက ဘာတဲ့လဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဆေးလစ်က စားပွဲအောက်မှာ ကျောက်မီးအိမ်လေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားတဲ့ လီရီယန်ဆီ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“အရမ်းတိုပါတယ်” သူက ပြောသည်။ “စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းပါပဲ”
သူ ခဏ ငြိမ်သွားသည်။
“ကျွန်မ ဒီမှာ” (I’m here) တဲ့။
ကျွန်တော် အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။
ဆေးလစ်လည်း အတူတူပါပဲ။
စားပွဲအောက်မှာ လီရီယန်က ကျောက်မီးအိမ်လေးကို သူမနဲ့ ကာရိုးလ်၊ ဆီရာဖီနာတို့ကြားက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ချထားလိုက်ပြီး ကလေးမလေး သုံးယောက်ကတော့ အဲဒီမီးအိမ်လေးကို အလွန်အလေးအနက်ထားပြီး ငေးကြည့်နေကြသည်။
“ကျွန်တော် ဒါကို မသယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး” ဆေးလစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကြိုးစားကြည့်တာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ။ ပို့ပေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်တိုင်း ဘယ်ကို ပို့ရမလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ပို့ပေးရမယ့်သူလည်း မရှိဘူး။ အဲဒီစာကို လက်ခံရမယ့်သူက သေသွားပြီလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ” သူက သူ့လက်မောင်းက ပတ်တီးတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်အတွက် စာသယ်ပေးနေရတာလို့ ထင်ခဲ့တာ”
“အခုရော”
ဆေးလစ် ခဏလောက် ငြိမ်သွားသည်။
“အခုတော့ ဘယ်ကို သွားရမလဲဆိုတာ သိသွားပြီ” သူက ပြောသည်။
ပြီးတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“နှစ်ပတ်” သူက ပြောသည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးကုသပေးတဲ့သူက ကျွန်တော် ပျံသန်းနိုင်ဖို့ နှစ်ပတ်လောက် စောင့်ရမယ်လို့ ပြောတယ်။ လက်မောင်းအတွက်၊ နောက်ကျောအတွက်ပေါ့” သူက မေးရိုးကို တင်းထားလိုက်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ‘ကျွန်မ ဒီမှာ’ လို့ သုံးနှစ်လောက် တောက်လျှောက် ပြောနေတာကို ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေပေးနိုင်ဘူးဆိုတာ အရမ်း ကြာလွန်းတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုပါ”
ကျွန်တော် လီရီယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကျောက်မီးအိမ်လေးကို ကြည့်သည်။
သူမပခုံးပေါ်မှာ ခြုံထားတဲ့ မုန့်ညက်အိတ်စကို ကြည့်သည်။ အဲဒီအစွန်းတစ်ဖက်ကို ကာရိုးလ်က ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်ကို ဆီရာဖီနာက ကိုင်ထားသည်။
“ဒါဆိုရင် သူမကို နှစ်ပတ်လောက် စောင့်ခိုင်းမနေတော့ဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဥယျာဉ်ထဲက ရေပန်းကနေ ထိန်းသိမ်းသူက ပြန်ဖြေသည်။
ကိတ်မုန့်တွေ လှီးပြီး၊ ဖယောင်းတိုင်တွေ မှုတ်ပြီး၊ ကလေးတွေကို သကြားဓာတ်တွေ ကုန်အောင် ဥယျာဉ်ထဲမှာ ပြေးလွှားခိုင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆေးလစ်ကို သူ့ဘီးတပ်ထိုင်ခုံနဲ့အတူ အဲဒီနေရာကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။
လီရီယန်က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်လာသည်။ လီရီယန် လိုက်လာတဲ့အတွက် ကာရိုးလ်နဲ့ ဆီရာဖီနာတို့လည်း လိုက်လာကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ မရောက်ခင်ကတည်းက ရေပန်းက နွေးနေနှင့်ပြီ။
“ကျွန်မ ကြားပါတယ်” ကျွန်တော် တံခါးမခေါက်ခင်မှာပင် ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။
ဆေးလစ်က ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ခင်ဗျားက သူမပေါ့” သူက ပြောသည်။ “ဒုက္ခသည်တွေ ပြောနေတဲ့သူ။ လမ်းတွေက ဘေးကင်းတယ်လို့ ခံစားရအောင် လုပ်ပေးတဲ့သူလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ထိန်းသိမ်းသူက ဝန်ခံသည်။ “ဆေးလစ်၊ ခင်ဗျားက လူတွေကို ကျွန်မရဲ့ လမ်းတွေပေါ်ကို တစ်နှစ်လောက် ပို့ပေးခဲ့တာလေ။ ကျွန်မက သူတို့ကို အိမ်ပြန်ရောက်အောင် ပို့ပေးခဲ့တာပါ။ အခုလို တွေ့ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ဆေးလစ်ကတော့ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိပုံပေါ်သည်။
လီရီယန်က ရေပန်းအစွန်းမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမ ရေပြင်နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ကိုင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မအမေ အဲဒီမှာ ရှိလား” လို့ သူမ မေးသည်။
ရေပြင်က နွေးနွေးလေး လှုပ်ရှားသွားသည်။
“အရှေ့ဘက် တစ်နေရာရာမှာပေါ့” ထိန်းသိမ်းသူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “တောင်တန်းတွေကို ကျော်ပြီးတော့လေ။ ကျွန်မတောင် မေ့နေခဲ့တဲ့ လမ်းဟောင်းတစ်ခုပေါ်မှာ။ ကျွန်မ သူမရဲ့ မီးအိမ်ကို ခံစားမိတယ်။ သူမ မင်းနာမည်ကို ခေါ်နေတာကိုလည်း ကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူမဆီ မရောက်နိုင်ဘူး။ အဆင်ပြေပြေ မရောက်နိုင်တာ။ လမ်းက အရမ်းဟောင်းနေပြီ။ ချုံနွယ်တွေ ပိတ်ဖုံးနေတယ်။ အဲဒီလမ်းကို ဘယ်သူမှ မသွားတာ အရမ်း ကြာသွားပြီ”
“သူမကို ကျွန်မ ဒီမှာရှိတယ်လို့ ပြောပေးလို့ ရမလား”
ခဏ ငြိမ်သွားသည်။
“ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်မယ်” ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သတင်းစကားတစ်ခုဆိုတာ သတင်းပို့သူ လိုအပ်တယ်။ နောက်ဆုံး ခရီးစဉ်အထိ သယ်ပေးမယ့်သူပေါ့”
လီရီယန်က ဆေးလစ်ကို ကြည့်သည်။
ဆေးလစ်က သူ့လက်မောင်းက ပတ်တီးတွေကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် မပျံနိုင်ဘူး” သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “နှစ်ပတ်အတွင်းမှာ မပျံနိုင်ဘူး”
လီရီယန်က ဒါကို စဉ်းစားသည်။
ပြီးတော့ သူမ လက်ထဲက ကျောက်မီးအိမ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကာရိုးလ် ပေးထားတဲ့ မီးအိမ်လေး။
သူမ အဲဒါကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ ရေပန်းပေါ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီဟာကို သယ်သွားပေးလို့ ရမလား” သူမ မေးသည်။ “ကျွန်မအစားပေါ့”
ထိန်းသိမ်းသူက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
သူမ ပြန်ဖြေတဲ့အခါ သူမရဲ့ အသံက ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မီးထွန်းလိုက်” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် အိတ်ထဲက ဖယောင်းတိုင်တစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။ အထိမ်းအမှတ်ညကတည်းက ကျွန်တော် အမြဲဆောင်ထားတာပါ။ ဂရေးကိပ်က လူတိုင်း ဆောင်ထားကြသလိုမျိုးပေါ့။
ကာရိုးလ်က မီးအိမ်ကို ငြိမ်အောင် ကိုင်ပေးထားသည်။
ကျွန်တော် အထဲက ဖယောင်းတိုင်ကို မီးညှိလိုက်သည်။
မီးတောက်လေးက အေးစက်တဲ့ ဆောင်းလေထဲမှာ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေသည်။
လီရီယန်က အဲဒီမီးတောက်ကို ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူမ ရေပြင်နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ကိုင်းလိုက်ပြီး အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“လီရီယန်ပါ။ ကျွန်မ ဒီမှာပါ”
စကားလုံး နှစ်လုံး။
အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံး နှစ်လုံး။
ရေပန်းက နွေးသွားသည်။ အေးစက်တဲ့ လေထဲမှာ ရေပြင်ကနေ ရေနွေးငွေ့တွေ တက်လာလောက်အောင်အထိ နွေးသွားသည်။ ကျောက်တုံးတွေ၊ ကျွန်တော့် ဖိနပ်တွေ၊ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးအထိ ခံစားမိလောက်အောင်အထိ နွေးထွေးသွားသည်။
ဆေးလစ် အသက်ရှူသံ ပြင်းသွားသည်။
သူ ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာတဲ့ လက်က ထိုင်ခုံလက်တင်ခုံပေါ်မှာ လက်သီးဆုပ်ထားသည်။
“သူမ ယူသွားပြီ” သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူမ ယူသွားပြီ။ သူမ ယူသွားတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်”
“ဘယ်ကိုလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးသည်။
ဆေးလစ် ဘာမှ ပြန်မပြော။
သူ အရှေ့ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။
ဥယျာဉ်နံရံကို ကျော်ပြီး၊ မြို့ကို ကျော်ပြီး၊ တောင်ကုန်းတွေကို ကျော်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တဲ့ တောင်တန်းတွေဆီကိုပေါ့။
“တစ်လမ်းလုံးပဲ” သူ ပြောသည်။ သူ့အသံက တုန်ယင်နေသည်။ “လမ်းဟောင်းအတိုင်း တစ်လမ်းလုံးပဲ။ စာတစ်စောင်က သုံးနှစ်လောက်ကြာမှ အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာတွေ့သွားသလိုမျိုးပဲ”
ဘယ်သူမှ အတော်ကြာအောင် စကားမပြောကြပါ။
လီရီယန်က ကျောက်မီးအိမ်လေးကို ကိုင်ပြီး ရေပန်းအစွန်းမှာ ဒူးထောက်ကာ မီးတောက်လေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကာရိုးလ်နဲ့ ဆီရာဖီနာတို့က သူမရဲ့ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ ဒူးထောက်နေကြသည်။
ရေပြင်ကနေ တက်လာတဲ့ ရေနွေးငွေ့တွေက ဆောင်းလေထဲမှာ လွင့်ပျောက်သွားသည်။
ပြီးတော့ ထိန်းသိမ်းသူက စကားပြောသည်။
အလွန် တိုးတိုးလေးပါ။
“သူမ ကြားသွားပြီ” သူမ ပြောသည်။
လီရီယန် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူမ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေတယ်” ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “လမ်းဟောင်းတစ်ခုပေါ်က ကျောက်အိမ်လေးထဲမှာ။ သူမက သုံးနှစ်လောက်ရှိပြီ ညတိုင်း ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်လေး ထွန်းပြီး မင်းနာမည်ကို ခေါ်နေတာ။ ဒီည သူမ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ခုက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်”
လီရီယန်ရဲ့ လက်တွေက တုန်ယင်လာသည်။
ကာရိုးလ်က လှမ်းပြီး မီးအိမ်ကို ငြိမ်အောင် ကိုင်ပေးလိုက်သည်။
“သူမ ဘာလုပ်လဲ” လီရီယန် တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ အသံက အလွန် နူးညံ့သည်။
“သူမ ငိုနေတယ်” သူမ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ရယ်လည်း ရယ်နေတယ်။ နှစ်ခုလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်းပဲ။ သူမ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှာ တင်ထားပြီး တစ်ခုခုကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေတယ်”
“ဘာတဲ့လဲ”
ခဏ ငြိမ်သွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်တဲ့” ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်တဲ့။ ဒါကို သယ်ပေးတဲ့သူကိုလေ”
လီရီယန်က သူမလက်ထဲက မီးအိမ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကာရိုးလ်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ဆီရာဖီနာကို ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် သူမ မီးအိမ်ကို ရေပန်းအစွန်းမှာ သေချာ ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ မုန့်ညက်အိတ်စထဲမှာ မျက်နှာအပ်ကာ ငိုချလိုက်သည်။
ကလေးတွေ နာကျင်တဲ့အခါ ငိုသလိုမျိုး မဟုတ်ပါ။
လူတစ်ယောက်က အကြာကြီး သည်းခံ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ရတဲ့ အရာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးမှာ ချလိုက်ရတဲ့အခါ ငိုတတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။
ကာရိုးလ်က သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ဆီရာဖီနာလည်း အတူတူပါပဲ။
ကျွန်တော်လည်း အေးစက်တဲ့ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ သူတို့ဘေးနား ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း ဘာမှ မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။
ဆေးလစ်က ရေပန်းဘေးမှာ သူ့ဘီးတပ်ထိုင်ခုံနဲ့အတူ အရှေ့ဘက်ကို ကြည့်ရင်း တိတ်တိတ်ကလေး ငိုနေသည်။
မှောင်သွားတော့ ကျွန်တော်တို့ အထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။
ပါတီက မပြီးဆုံးသေးပါ။ ဂရေးကိပ်က ပါတီတွေဆိုတာ ချက်ချင်းကြီး ပြီးဆုံးသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ လူတွေက အိပ်ဖို့၊ စကားပြောဖို့ ဒါမှမဟုတ် မီးဖိုနားမှာ ထိုင်ဖို့အတွက် တဖြည်းဖြည်းချင်း လူစုကွဲသွားကြတာမျိုးပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို စင်္ကြံလမ်းမှာ တွေ့သည်။
သူမ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”
ကျွန်တော် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြလိုက်သည်။
သူမ စကားမပြောဘဲ နားထောင်နေသည်။ ကျွန်တော် ပြောပြီးတဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်ဘေးက နံရံကိုမှီပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
“စကားလုံး နှစ်လုံး” သူမ ပြောသည်။
“စကားလုံး နှစ်လုံးပါ”
“သုံးနှစ်ကြာပြီးမှပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင် အတော်ကြာအောင် ငြိမ်နေသည်။
“ဆေးလစ်က နှစ်ပတ်လောက် မပျံနိုင်ဘူး” သူမ ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ အရှေ့ဘက်သွားတဲ့ လမ်းကလည်း ထိန်းသိမ်းသူအတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါ်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ”
“သူမ ပြောတာလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ”
အက်ဗလင် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းလျှောက်သွားရတော့မှာပေါ့” သူမ ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်မလား”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်သည်။
သူမလည်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“တာဗရော့စ်” လို့ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “သူက မြစ်နဲ့ အရှေ့ဘက် တောင်ကုန်းကြားက တောင်ကြားလမ်းတိုင်းကို သိတယ်”
“အဲဒီထက်ကျော်သွားရင်ရော”
“ကျွန်တော် မသိဘူး။ ကျွန်တော် မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်သည်။
“မေးကြည့်ပါ” သူမ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ မဟုတ်ဘူး”
သူမ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီညက အမြွှာလေးတွေရဲ့ မွေးနေ့လေ” သူမက ပြောသည်။ “သူတို့ သုံးနှစ်ပြည့်ပြီ။ သူတို့က မိခင်ကို ဆုံးရှုံးထားတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို ကျောက်မီးအိမ်လေး ပေးလိုက်ကြတယ်၊ အဲဒီကလေးမလေးက အဲဒီမီးအိမ်လေးနဲ့ပဲ တောင်တန်းကြီးကို ကျော်လွန်ပြီး သတင်းစကား ပို့လိုက်နိုင်ခဲ့တယ်” သူမရဲ့ အသံက အလွန်နူးညံ့နေသည်။ “ကျွန်မ သူတို့ကို အိပ်ရာဝင်စေချင်တယ်။ သူတို့တွေ ပိုမကြီးလာခင်မှာပဲ အတူတူ အိပ်စေချင်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်ပေးပြီးချိန်မှာတော့ ကာရိုးလ်နဲ့ ဂယ်ရစ်တို့က အိပ်ပျော်နေကြပြီ။
သူတို့က အရမ်းဆော့ထားကြတာကိုး။ ဂယ်ရစ်က သူ့ရဲ့ သစ်သားဓားလေးကို လက်မောင်းအောက်မှာ ညှပ်လျက်သားနဲ့ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကာရိုးလ်ကတော့ သူမနဲ့ လီရီယန်ရဲ့ အိပ်ရာကြားက နေရာလွတ်ဆီကို လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်လျက်၊ မုန့်ညက်အိတ်စ စောင်စွန်းပေါ်မှာ လက်တင်ထားရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။
လီရီယန်လည်း အိပ်ပျော်နေပြီ။
ကျောက်မီးအိမ်လေးက သူမအိပ်ရာအထက် ပြတင်းပေါက်စွန်းမှာ ရှိနေသည်။ ဖယောင်းတိုင်က အရည်ပျော်ကုန်ပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အသစ်တစ်ချောင်းနဲ့ အစားထိုးပေးထားလိုက်ပုံရသည်။
အဲဒီမီးတောက်ကတော့ ဆက်လက် လင်းထိန်နေဆဲပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေး တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။
သူမက ကလေးသုံးယောက်ကို ကြည့်သည်။ ကျောက်မီးအိမ်လေးကို ကြည့်သည်။ စင်္ကြံလမ်းမှာ လင်းနေတဲ့ မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“မွေးနေ့ပြီးရင်လေ” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အဲဒီလိုပဲ ကျွန်မတို့ ပြောခဲ့ကြတာလေ။ ဆောင်းရာသီ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါလို့”
“ဟုတ်တယ်”
“ဆောင်းရာသီက အရှည်ဆုံးညမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တာပါ” အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “အဲဒီအချိန်ကတည်းက နွေဦးဆီကို ဦးတည်နေခဲ့တာ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးသည်။
“ဒီည ချက်ချင်းလုပ်ရမယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး” သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလို့ ပြောတာပါ။ ဘယ်အချိန်ပဲ ဖြစ်လာပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကြာပါစေ”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူမရဲ့ ဗိုက်ပေါ်ကို အလွန်နူးညံ့စွာ တင်ပေးလိုက်သည်။
အဲဒီနေရာမှာ ဘာမှ မရှိသေးပါ။
ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့တော့ ရှိလာလိမ့်မယ်။
“ဒီကလေးလေးက ရိုဒရစ်နဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာစေချင်တယ်” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ကာရိုးလ်၊ ဂယ်ရစ်တို့နဲ့အတူပေါ့။ လီရီယန် တကယ်လို့ ဆက်နေမယ်ဆိုရင်လည်း လီရီယန်နဲ့အတူပေါ့။ ပြီးတော့ အိုင်အိုတို့ဆီက ကလေးလေးတွေ ရလာတဲ့အခါမှာလည်း အတူတူပေါ့” သူမက ကျွန်တော့်ကို မှီတွယ်လိုက်သည်။ “မီးအိမ်တွေ အမြဲလင်းထိန်နေတဲ့ အိမ်တစ်ခုမှာ သူတို့အားလုံး ကြီးပြင်းလာစေချင်တယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် တံခါးဝမှာ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေတာကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။
အရှေ့ဘက် အဝေးကြီးမှာ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးတဲ့ တောင်တန်းတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်နားမှာ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှာ တင်ထားရင်း ထိုင်နေရှာလိမ့်မယ်။
သူမက သုံးနှစ်လောက်ရှိပြီ ‘ကျွန်မ ဒီမှာပါ’ လို့ ပြောနေခဲ့တာ။
ဒီညမှာတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို ပြန်ဖြေလိုက်ပါပြီ။