အခန်း ၄၂၉။ လွတ်မြောက်သူများ
နေ့လယ်ခင်းတွင် ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် မီးခိုးငွေ့များကြားမှတစ်ဆင့် ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။
၎င်းရောက်ရှိလာသည်ကို ကျွန်ုပ် မမြင်လိုက်ရပါ။ မည်သူမျှလည်း မမြင်လိုက်ပါ။ ဂရေးကိပ်အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံသည် ကြည်လင်အေးစက်ပြီး ငြိမ်သက်နေသည်မှာ တစ်ခဏသာရှိသေးသည်။ ထို့နောက် ဘာမျှမီးလောင်ကျွမ်းခြင်းမရှိသည့် အရှေ့ဘက်ခံတပ်နံရံများမှ မီးခိုးငွေ့များ အူတက်လာပြီး အမည်းရောင်အရာတစ်ခုသည် တစ်စုံတစ်ယောက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည့်အလား ကျောက်သားပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
ခံတပ်၏ သတိပေးနှိုးစက်သံ တစ်ချက်မြည်လာသည်။
ထို့နောက် ရပ်တန့်သွားသည်။
မည်သူမျှ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ရန် မပြင်ရသေးခင်မှာပင် “ဒါ တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်ဘူး” ဟု ရဲတိုက်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက စာပို့သူတစ်ယောက်ပါ။ ပြီးတော့ သူ ဒဏ်ရာရထားတယ်”
ကျွန်ုပ် ခံတပ်နံရံပေါ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ထိုကျီးကန်းမှာ ကျီးကန်းတစ်ကောင်အဖြစ် မရှိတော့ပေ။
သူသည် လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဆံပင်အမည်းရောင်ရှိသူ။ လက်မောင်းတစ်ဖက်တွင် စုတ်ပြဲနေပြီး ကျောဘက်တွင် မီးလောင်ထားသည့် အမည်းရောင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ကျောက်သားပြင်ပေါ်တွင် ဘေးတစောင်း လဲလျောင်းနေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကွေးထားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းနှင့် အမောတကော ရှူနေသည်။ သူ၏ ဆံပင်နှင့် ကော်လာတွင် အမည်းရောင် တောက်ပသည့် အမွေးအတောင်များ ကပ်ငြိနေဆဲဖြစ်ရာ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းမှာ အပြည့်အဝ ပြီးဆုံးသွားပုံမရပေ။
အစောင့်နှစ်ယောက်က သူ့ကို အထူးအဆန်းသဖွယ် ကြည့်နေကြသည်။
သောက သူတို့ကို တွန်းဖယ်ကာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
“ဆေးလစ်” ဟု သူမ ခေါ်လိုက်သည်။
ထိုလူက မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်သည်။
“သော” သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။ “ကောင်းလိုက်တာ။ ငါ မင်းဆီကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားလာခဲ့တာ။ ငါ ရောက်ပါ့မလားလို့ စိတ်မချခဲ့ဘူး”
“မင်း ခံတပ်နံရံပေါ်ကို ရောက်လာတာလေ”
“ငါ ရဲတိုက်ကို ရောက်အောင်လာခဲ့တာပါ” သူ ပြုံးရန် ကြိုးစားသည်။ “အတောင်ပံတစ်ဖက်တည်းနဲ့ ပျံရတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်အတွက်တော့ ဒါက လုံလောက်ပါတယ်”
ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ လှန်တက်သွားပြီး ကျောက်သားပေါ်သို့ ဦးခေါင်း မစိုက်ကျခင်မှာပင် သောက သူ့ကို ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။
သုံးမိနစ်အကြာတွင် အက်ဗလင် ရောက်ရှိလာသည်။
သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ အရိုးနှစ်နေရာ ကျိုးနေသည်။ သူ၏ ကျောဘက်တွင် ရှိနေသော မီးလောင်ဒဏ်ရာများမှာ မီးကြောင့် ဖြစ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့မှာ ငွေရောင်ဝါယာကြိုးများဖြင့် အကြောင်းလိုက် ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မုခ်ဦးရှိ ချည်နှောင်သည့်တုတ်တံကို ပတ်ထားသည့် ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကဲလ်ဒရစ်က ထိုပုံစံကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။
“ဖမ်းဆီးတဲ့ ပိုက်ကွန်ပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူ ပျံသန်းနေတုန်းမှာပဲ ပစ်အုပ်လိုက်တာ”
“သူ အဲဒါကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့တာပဲ” ဟု သောက ပြောသည်။
“သူ အများစုကိုတော့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တယ်” ကဲလ်ဒရစ်က ဆေးလစ်၏ ပခုံးစွန်းတစ်လျှောက် အသားအရေ ပွန်းပဲ့နေသည့် နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ပိုက်ကွန်က သူ့ကို ဒီဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်လောက်တဲ့အထိတော့ ဖမ်းထားနိုင်ခဲ့တယ်”
အက်ဗလင်၏ လက်များမှာ လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများအကြားမှ ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဆေးလစ်သည် ကုသမှုကြောင့် သတိပြန်လည်လာသည်။
သူ အော်ဟစ်ခြင်း မရှိပေ။ အက်ဗလင်ကို မော့ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ ကျော်လွန်၍ သောကို ကြည့်ကာ ဤသို့ ပြောသည်။
“ကဲရိုး တော”
သော အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ”
“ငါတို့ ကိုးယောက်။ တိုက်ခိုက်နိုင်သူ ခြောက်ယောက်။ မတိုက်ခိုက်နိုင်သူ သုံးယောက်” ဆေးလစ်သည် နာကျင်စွာ တွန့်ကွေးသွားလောက်အောင် အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ငါတို့ ၁၂ ယောက် ရှိခဲ့တာ”
“တံခါးဝကို ဘယ်သူ စောင့်နေတာလဲ”
“ဘရန်နော့”
သော မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“သူပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့”
တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ကျွန်ုပ်တို့ မြေပုံအခန်း၌ တွေ့ဆုံကြသည်။
ဆေးလစ်သည် ဆေးရုံတွင် ဆက်နေရန် ငြင်းဆန်သည်။ အက်ဗလင်က သူ၏ လက်မောင်းကို အရိုးပြင်ပေးပြီး အဆိုးရွားဆုံး ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့ပြီးနောက် သူက အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။ ထို့နောက် အက်ဗလင်က လီအိုရာနှင့် စကားပြောနေချိန်တွင် သူက အိပ်ရာမှ ထွက်သွားခဲ့ရာ လီအိုရာက သူ့ကို စင်္ကြံလမ်းတစ်ဝက်တွင် နံရံကို မှီ၍ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက သူ့အတွက် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရှာပေးလိုက်သည်။
ဗော့စ်အတွက် ပယ်ရင် တည်ဆောက်ပေးထားခဲ့သော်လည်း ဗော့စ်က အသုံးပြုရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည့် ကုလားထိုင်ဖြစ်သည်။ ဆေးလစ်ကတော့ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် မြေပုံစားပွဲ၏ အဆုံးတွင် ထိုင်နေပြီး၊ ကျောက်ပတ်တီးစည်းထားသော လက်ကို ခေါင်းအုံးပေါ် တင်ထားကာ အမည်းရောင်အင်္ကျီကို ပုခုံးပေါ်တွင် ခြုံထားလျက် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြသည်။
သူတို့ကိုယ်သူတို့ ‘လွတ်မြောက်သူများ’ (The Unbound) ဟု ခေါ်ကြသည်။
မည်သူကမျှ သူတို့ကို မချုပ်နှောင်ထား၍ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်သူမျှ မချုပ်နှောင်နိုင်သေး၍ ဖြစ်သည်။
သူတို့မှာ အိုသယ်လော့စ်က ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သည့် နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့မဟုတ် အခြားသူများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် အလှည့်ကို စောင့်မနေလိုသည့် နတ်ဘုရားများ ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ဆာတာ မြစ်ကို မဖြတ်ကူးခင်ကတည်းက မြစ်၏ အရှေ့ဘက် တောင်တန်းဒေသတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။ အချို့မှာမူ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်းမှသာ စုစည်းမိကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ ဘယ်လိုမျိုး အချင်းချင်း ရှာတွေ့ကြတာလဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ငါက သူတို့ကို ရှာတွေ့တာပါ” ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “သတင်းစကားဆိုတာ ငါ့ရဲ့ နယ်ပယ်ပဲ။ ငါက သူတို့ကို သယ်ဆောင်ပေးတယ်။ ဘယ်သူက သတင်းပို့ချင်နေပြီး မပို့နိုင်ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်” သူသည် သူ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒီနှစ်က သတင်းပို့ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ နတ်ဘုရားတွေ အများကြီးပဲ။ အများစုကတော့ ရပ်တန့်သွားခဲ့ကြတယ်”
မည်သူမျှ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို မမေးကြပေ။
ကိုးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။
ဆေးလစ်က သူတို့၏ အမည်များကို ပြောပြသည်။
ဘရန်နော့ - ချုပ်ကိုင်ခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရား။ နပန်းသမားများ၊ ရန်ပွဲသမားများနှင့် ရန်သူနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ အလွတ်မပေးဘဲ ဖက်တွယ်ထားတတ်သူများ၏ နတ်ဘုရားဖြစ်သည်။ သောက သူ့ကို သိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့သော စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် အတူတိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးကြသည်။ ထိုစစ်ပွဲအကြောင်းကိုတော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မပြောပြလိုကြပေ။
“သူက ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကို တစ်နာရီလောက် ဖမ်းချုပ်ထားဖူးတယ်” သောက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “လက်ဗလာနဲ့လေ။ ဝက်ဝံက လက်လျှော့ပြီး လဲလျောင်းသွားတဲ့အထိပေါ့” သူမ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့မှ သူက လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ ဝက်ဝံက တရားမျှတစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့လို့တဲ့”
ကေးဒရာ - အမဲလိုက်ခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားမ။ လေးသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချည်နှောင်သည့်တုတ်တံကို ခြေသုံးရာအကွာမှ လေးဖြင့် ပစ်ခတ်နိုင်သူဖြစ်သည်။
တာဗရော့စ် - မြစ်နှင့် အရှေ့ဘက်တောင်တန်းကြားရှိ တောင်ကြားလမ်းနှင့် ဆိတ်လမ်းကြောင်းတိုင်းကို သိရှိသူ။ သူသည် စစ်တပ်တစ်ခုကို နံနက်ခင်းက သူတို့ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် တောင်ကြားလမ်းမှာပင် လမ်းပျောက်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
နိုက်ဆာ - ညအချိန်တွင် လှုပ်ရှားသူဖြစ်ပြီး သင်ရှာဖွေသည့်နေရာတွင် ဘယ်သောအခါမှ ရှိမနေတတ်သူဖြစ်သည်။
အစ်ရှ်ကာ - စစ်မြင်းစီးသူရဲတို့၏ နတ်ဘုရား။ မြင်းနှင့် စီးနင်းသူတို့သည် တစ်သားတည်းကျအောင် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ လှံကို နိမ့်နိမ့်ကိုင်၍ စီးနင်းခြင်း၊ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လှည့်ပတ်ခြင်း၊ မြင်းစီးရင်း လေးပစ်ခြင်းတို့တွင် ကျွမ်းကျင်သည်။
အိုရွန် - စစ်ပွဲမတိုင်ခင်က ပန်းပဲဖိုများ၏ နတ်ဘုရားဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ရန်သူ တည်ဆောက်ထားသမျှကို ဖျက်ဆီးသည့် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာသည်။
“ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိတဲ့ သုံးယောက်ကရော” ဟု သောက မေးသည်။
“မိုင်ရက်သ်” ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “သူက ကုသပေးသူပါ။ ဒဏ်ရာတွေ၊ သံချပ်ကာတွေ၊ ကျိုးနေတဲ့ အရိုးတွေကို ပြုပြင်ပေးတယ်။ သူကပဲ ငါတို့ကို တစ်နှစ်လုံး အသက်ရှင်အောင် စောင့်ရှောက်လာခဲ့တာ” သူ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ “သူ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ”
“ပြီးတော့ကော”
“ဝမ်ဟီးလ်။ မီးဖိုချောင်နှင့် ထောက်ပံ့ရေး။ ငါတို့ စခန်းချတဲ့နေရာတိုင်းမှာ မီးခိုးမထွက်တဲ့ မီးဖိုတစ်ခုနဲ့ မကုန်ခမ်းတဲ့ အစားအစာတွေ ရှိနေတတ်တယ်” သူ အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ “သူသာ မရှိရင် ငါတို့ အငတ်ဘေးနဲ့ သေနေတာ ကြာပြီ”
“ပြီးတော့ တတိယလူကတော့ မင်းပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ဆေးလစ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“သတင်းစကားတွေပေါ့” သူက ဆိုသည်။ “ကင်းထောက်တာ၊ ငါတို့ ကွဲသွားတဲ့အခါ အချင်းချင်း သတင်းသယ်ပေးတာ၊ ထောက်ပံ့ရေးယာဉ်တန်းတွေကို ရှာဖွေတာတွေပေါ့” သူသည် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဆာတာရဲ့ ထောက်ပံ့ရေးယာဉ်တန်းရော၊ အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ ယာဉ်တန်းတွေကိုပါ ငါတို့ တစ်နှစ်လုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ”
သူသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုများအကြောင်း ပြောပြသည်။
အားလုံးကိုတော့ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ အလွန်များပြားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံလောက်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။
ဆာတာ၏ သစ်လုံးတင်ယာဉ်တန်းများကို မြစ်ကူးနေရာများသို့ မရောက်ခင် မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်တွင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ အစ်ရှ်ကာနှင့် မြင်းစီးသူရဲများက ၎င်းကို အဓိက လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နေဝင်ချိန်တွင် တောင်ကုန်းများမှ ဆင်းလာကာ ဘီလူးများ သတိမပြုမိခင်မှာပင် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အိုသယ်လော့စ်၏ အကျဉ်းသားပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တန်းများကို တောင်ကြားလမ်းများတွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး၊ လှောင်အိမ်များကို ဖျက်ဆီးကာ အကျဉ်းသားများကို တာဗရော့စ် သိရှိထားသည့် ဆိတ်လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် တောင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
“ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ” ဟု အီလီဇာက စူးရှစွာ မေးသည်။
“တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ၆၃ ယောက်။ အားလုံးတော့ မရောက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး” ဆေးလစ်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ “အများစုကတော့ ရောက်ပါတယ်။ ငါတို့ သူတို့ကို ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းလမ်းတွေ၊ ခိုလှုံရာနေရာတွေဆီ ပို့ပေးခဲ့တာ” သူသည် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။ “သူတို့က ဘယ်သူပိုင်တဲ့ နေရာတွေလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီလမ်းတွေက ပိုလုံခြုံတယ်လို့ပဲ ခံစားရလို့ပါ”
ထိန်းသိမ်းသူ။
ကျွန်ုပ် သောကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ နွေဦးတုန်းက ဝက်စ်မီးယားကို ရောက်လာတဲ့ ဒုက္ခသည် အချို့” သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ “အရှေ့ဘက်က လာတဲ့သူတွေ။ သူတို့ ပြောတာက လမ်းမှာ ဘယ်သူမှန်းမသိတဲ့သူတစ်ယောက်က သူတို့ကို လွှတ်ပေးပြီး တောင်ဘက်ကို ညွှန်ပြပေးခဲ့တယ်တဲ့။ သူတို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိခဲ့ကြဘူး”
“ကေးဒရာ ဖြစ်မှာပါ” ဆေးလစ်က ဆိုသည်။ “သူမက ညွှန်ပြပေးတာ။ ဘရန်နော့ကတော့ အော်ဟစ်ပြီး လမ်းရှင်းပေးတာပေါ့”
“ဘာလို့ ငါတို့ဆီ မလာခဲ့တာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။ “အခုအချိန်ထိပေါ့။ မင်းတို့ ဂရေးကိပ်အကြောင်း သိနေရင်လေ”
ဆေးလစ် ကျွန်ုပ်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါတို့ ဂရေးကိပ်အကြောင်း မသိခဲ့ပါဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သေချာတော့ မသိခဲ့တာပါ။ ကောလာဟလတွေပဲ ကြားခဲ့ရတာ။ လက်ထဲမှာ မုန်တိုင်းကို ကိုင်ထားတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး။ နတ်ဘုရားတွေကို လက်ခံပေးတဲ့ မြို့တစ်မြို့တဲ့” သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အိုသယ်လော့စ်ကလည်း ကောလာဟလတွေကို ဖြန့်နေတာပဲ။ နတ်ဘုရားတွေကို လက်ခံတဲ့နေရာတွေတဲ့လေ။ ငါတို့က အဲဒီလိုနေရာတွေကို မယုံကြည်ဖို့ သင်ခန်းစာယူထားခဲ့ရတာ”
“အခုရော”
“အခုတော့ ဒီကနေ မြစ်အထိ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ မီးအိမ်တွေ ထွန်းညှိထားတယ်” ဆေးလစ် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးညက ငါ အဲဒီအပေါ်ကနေ ပျံသန်းလာခဲ့တာ။ အရှည်ဆုံးညမှာပေါ့။ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်။ ငါ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” သူ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ ပြန်ရောက်တော့ ကျန်တဲ့သူတွေကို ပြောပြလိုက်တယ်။ ငါ ပြောလိုက်တာက ‘ဒါ ဘယ်နေရာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူပိုင်တဲ့နေရာတော့ မဟုတ်ဘူး’ ဆိုတာပါပဲ”
“ပြီးတော့ကော”
“ပြီးတော့ နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ဆာ့ထရ်က ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားတယ်။”
ကာရိုတောသည် ရှေးဟောင်း ဘုန်းကြီးကျောင်းဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဆေးလစ်က သူ၏ ကျန်းမာသော လက်ဖြင့် ပုံကြမ်းဆွဲပြသည်။ မြစ်ချိုင့်ဝှမ်းအထက် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသော ကျောက်အဆောက်အအုံများ စုစည်းရာနေရာဖြစ်ပြီး အောက်ဘက်မှ လာနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ရှိကာ ကျန်သုံးဖက်မှာမူ မတ်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါးများ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံထားသော တံတိုင်းနှင့် ဂိတ်တံခါးတစ်ခုလည်း ရှိသည်။
“ငါတို့က အဲဒါကို စခန်းချတဲ့နေရာအဖြစ် သုံးခဲ့ကြတာ” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဝမ်ဟီးလ်က မီးဖိုကို ထိန်းသိမ်းတယ်၊ မိုင်ရက်သ်က ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကုသပေးတယ်။ ငါတို့က အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်ပြီးရင် အဲဒီကိုပဲ ပြန်လာကြတာပဲ။”
“ဆာ့ထရ်က အဲဒီနေရာကို ရှာတွေ့သွားတာပေါ့”
“ဘယ်သူကမှ ပြောပြလိုက်တာနေမှာ” ဆေးလစ်၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။ “ငါတို့ လွှတ်ပေးခဲ့တဲ့ ဒုက္ခသည်တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး။ သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောတာ ဟုတ်မဟုတ်လည်း မသိဘူး။ အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ ချုပ်ကိုင်သူ အရာရှိတွေက နီးနီးကပ်ကပ် ရောက်လာပြီဆိုရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ နာမည်တွေကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်လေ။”
ကယ်ဒရစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“အတင်းအကျပ် ပြောခိုင်းတာပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ငါတို့လည်း ကြုံဖူးပါတယ်”
“ဆာ့ထရ်က ဘီလူးတွေကို စေလွှတ်လိုက်တယ်” ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “အကောင်နှစ်ဆယ်။ ပြီးတော့ အိုသယ်လော့စ်ကလည်း တုတ်တံတွေ၊ ပိုက်ကွန်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ အရာရှိတွေကို စေလွှတ်လိုက်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ လေးဆယ်လောက် ရှိမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပိုတောင် များဦးမယ်” သူသည် ပုံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူတို့က နှစ်ရက်လောက်က ချိုင့်ဝှမ်းအတိုင်း တက်လာကြတာ။ ငါတို့က တောအောက်နားက တံတားမှာ သူတို့ကို ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ဖေးလန်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်”
“ဖေးလန်လား” ဟု သောက မေးသည်။
“မြစ်တွေရဲ့ နတ်ဘုရားလေ။ ငါတို့ နောက်ဆုတ်ချိန်မှာ သူက တံတားကို ထိန်းထားပေးခဲ့တာ” ဆေးလစ်၏ အသံမှာ တုန်ယင်ခြင်း မရှိပေ။ “ပြီးတော့ ဆောင်းဦးရဲ့ နတ်ဘုရားမ ကော်ရာ၊ ငါတို့ရဲ့ မြင်းတွေကို စောင့်ရှောက်တဲ့ ဒန်။ ပိုက်ကွန်တွေက သူတို့သုံးယောက်လုံးကို ဖမ်းသွားတယ်”
ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်။
အသတ်ခံရခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“အစ်ရှ်ကာက ဒန်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ပြန်စီးနင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်” ဆေးလစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သုံးကြိမ်တောင်ပဲ။ ပိုက်ကွန်တွေကြားထဲကနေပေါ့။ တတိယအကြိမ်မှာတော့ သူ့မြင်းက သူ့အောက်မှာ လဲကျသွားတယ်။ ကေးဒရာက သူ့ကို ကော်လာကနေ ဆွဲပြီး တောင်စောင်းပေါ်ကို ဆွဲတင်ပေးလိုက်ရတယ်”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
“အခုတော့ သူတို့ တောအုပ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီ” ဆေးလစ်က ဆိုသည်။ “ငါတို့ ကိုးယောက်လုံးပေါ့။ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ ခြောက်ယောက်နဲ့ မတိုက်နိုင်တဲ့ သုံးယောက်။ ဂိတ်တံခါးက သစ်သားတွေက ပထမနေ့ကတည်းက ကွဲသွားပြီ။ ထောက်တိုင်လည်း အက်နေပြီ။ ဘရန်နော့က သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပိတ်ပြီး ထိန်းထားပေးနေတာ” သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ ထိန်းထားပေးသရွေ့ ဘီလူးတွေက ဝင်လို့မရဘူး၊ ကေးဒရာက တံတိုင်းပေါ်မှာ ရှိနေသရွေ့ အရာရှိတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ တုတ်တံတွေကို သုံးနိုင်လောက်တဲ့အထိ ကပ်မလာနိုင်ဘူး”
“သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မှာလဲ” ဟု သောက မေးသည်။
ဆေးလစ်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဘရန်နော့ကို သိတာပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
သောက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
“သူ လဲကျသွားတဲ့အထိပေါ့” ဟု သူမ ပြောသည်။
“သူ လဲကျသွားတဲ့အထိပါပဲ” ဆေးလစ်က ထောက်ခံသည်။ “သူက တစ်ခုခုကို ကိုင်ထားရင် ဘယ်တော့မှ မလွှတ်ဘူးလေ။ မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒါက သူ့ရဲ့ စရိုက်ပဲ” သူ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ “မိုင်ရက်သ်က သူ့ကို မလဲကျအောင် ထိန်းပေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူမကလည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ ဝမ်ဟီးလ်ရဲ့ မီးကလည်း ငြိမ်းတော့မယ်။ ကေးဒရာရဲ့ မြားတွေကလည်း ကုန်တော့မယ်” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ငါ မနေ့မနက်က ထွက်လာခဲ့တာ။ အပြင်ရောက်ဖို့ မီးခိုးတွေကြားထဲကနေ ပျံသန်းလာခဲ့ရတယ်။ ပိုက်ကွန်တွေက ငါ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖမ်းမိသေးတယ်။ ငါ နှစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့တာ”
သူ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်မှာ ရှိတဲ့၊ ဂိတ်တံခါးတစ်ခုတည်းနဲ့ ဘုရားတစ်ပါးက လက်ဗလာနဲ့ ပိတ်ထိန်းထားတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ ပုံကြမ်းကိုပေါ့။
“သူ အခုထိ မတ်တပ်ရပ်နေသေးလားဆိုတာ ငါ မသိဘူး” ဆေးလစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ရော အသက်ရှင်နေသေးရဲ့လား ဆိုတာလည်း ငါ မသိဘူး”
သောက မစောင့်ဆိုင်းတော့ပေ။
သူမ စားပွဲကနေ ထလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်က မျိုနီယာ (Mjölnir) ပေါ်တွင် ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လောက်ဝေးလဲ”
“လမ်းခရီးနဲ့ဆို လေးရက်။ နဂါးနဲ့ဆို နှစ်ရက်”
“ကြာလွန်းတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
သောက နံရံပေါ်က ကက်စတယ်လန်၏ မီးအိမ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဂိတ်တံခါး ရှိလား”
“ကာရိုတောမှာတော့ မရှိဘူး” ဟု ရဲတိုက်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မြစ်ဝှမ်းဒေသက အက်ရှ်ဖဲလ်မှာ ဂိတ်တစ်ခု ရှိတယ်။ တောရဲ့ တောင်ဘက် မိုင်ခြောက်ဆယ်အကွာမှာ။ အဲဒါက ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ အရှေ့ဘက် စခန်းတစ်ခုပါ။ ငါတို့ ပြီးခဲ့တဲ့ နွေရာသီက ပြန်ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ”
“မိုင်ခြောက်ဆယ်” ဟု သောက ပြောသည်။
“နဂါးနဲ့ဆို မိနစ်လေးဆယ်ပါ” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။ “အရေးတကြီးဆိုရင်တော့ ပိုမြန်မှာပေါ့”
သောက ကျွန်ုပ်ဆီသို့ လှည့်လာသည်။
ကျွန်ုပ်က မတ်တပ်ရပ်နေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
စင်္ကြံလမ်းတွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။
သူမက မြေပုံအခန်းထဲကနေ ကျွန်ုပ်နောက်ကို လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ကျွန်ုပ်ကို တားမနေပေ။ ကျွန်ုပ်နှင့် အခြားသူများ မကြားနိုင်တော့သည့်အထိ လက်နက်တိုက်ဆီသို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
“ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်ရဲ့ မွေးနေ့က နောက်နှစ်ရက်နေရင် ရောက်တော့မယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။
“ငါ သိပါတယ်”
“ရှင် သူတို့ကို ကတိပေးထားတာလေ”
“ငါ သိပါတယ်”
သူမ လျှောက်တာ ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမနှင့်အတူ ရပ်လိုက်သည်။
“ရှင် မသွားပါနဲ့လို့ ငါ မတားပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ငါ ဒါကို သိစေချင်တာပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က အကူအညီ လိုအပ်နေချိန်မှာ ဂိတ်တံခါးကို ပိတ်ထိန်းထားတဲ့သူကို ထားခဲ့ပြီး ရှင်မသွားပါနဲ့လို့ ငါ ဘယ်တော့မှ မပြောဘူး” သူမ ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ငါ ပြောချင်တာက ပြန်လာခဲ့ဖို့ပါ”
“ငါ ပြန်လာမှာပါ”
“မွေးနေ့အတွက်ပေါ့”
“မွေးနေ့အတွက်ပေါ့”
သူမ ကျွန်ုပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင် မသေချာရင် ကတိမပေးပါနဲ့” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျိုးနေသော ဂိတ်တံခါးကို ပိတ်ထိန်းထားသည့် ဘရန်နော့အကြောင်းကို တွေးမိသည်။
အာဗာရာ၏ တံတားနှင့် မြစ်အောက်ပိုင်းက ရေတိမ်ပိုင်းအကြောင်းကိုလည်း တွေးမိသည်။
အနောက်ဘက် လမ်းမပေါ်က မြင်းစီးသူရဲ သုံးဆယ်နှင့် မီးအိမ်များမှလွဲ၍ ဘာမျှမပါသော ပန်းရန်သမားများ၏ တန်းစီပုံကိုလည်း တွေးမိသည်။
“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ကယ်ထုတ်မယ်။ အိမ်ကို ခေါ်လာမယ်။ ဆာ့ထရ်ရဲ့ တပ်တစ်ခုလုံးကို တိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ လိုက်ဖမ်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဂိတ်ကို ဖွင့်ပြီး သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်လာရုံပါပဲ” ကျွန်ုပ် သူမ၏ လက်ကို ဖိညှစ်လိုက်သည်။ “အဲဒီအတွက် နှစ်ရက်ကြာမယ်ဆိုရင် မွေးနေ့အတွက် အိမ်ကို ပြန်ရောက်မှာပါ။ အဲဒီထက် ကြာသွားမယ်ဆိုရင်တော့—”
“ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးစီးတဲ့အခါ ပြန်လာခဲ့ပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်ုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။
“သူတို့ကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့ပါ” ဟု ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် သူမ ပြောသည်။ “ကိုးယောက်လုံးပေါ့။ ပြီးရင် ရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်လာခဲ့ပါ”
ကျွန်ုပ် ပြောပြသည့်အခါ အက်ဒရီယာနာ ဘာမှ မပြောပေ။
သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ရိုဒရစ်နှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။ ရိုဒရစ်က ထိုနေ့လည်ကတည်းက သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်များကို အပေါ်မြှောက်ပြီး လှဲနေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးအနေအထားဟု ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စွမ်းအား ပထမဆုံး နိုးထလာသည့်နေ့က မြင်ခဲ့ရသည့် တောက်ပသော နံရံမျိုး မဟုတ်ပေ။ ပို၍ နူးညံ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ လက်အပေါ် လက်အိတ်တစ်စုံကဲ့သို့ အုပ်မိုးကာ အရေပြားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။
“ဒါက ဘာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“ငါလည်း မသိဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ “ငါထင်တာတော့ ဒါက ငြင်းဆန်ခြင်းတစ်ခုပဲ”
“ဘာကို ငြင်းတာလဲ”
သူမ ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင် အိမ်ပြန်မလာမှာကိုပေါ့” ဟု သူမ ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
သောက၊ အာဗာန်၊ အီလန်။ ဘာမှ မမေးဘဲ လိုက်ပါလာသည့် မယ်လိုဒီ။ အီလီဇာနှင့် သူမ၏ ကင်းထောက် ၁၂ ယောက်။ ကယ်ဒရစ်နှင့် သက်ဆရာတို့သည် ကယ်ဒရစ်က ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် ကိရိယာအစုံကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ငွေရောင်ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ရန်၊ ပိုက်ကွန်များကို ဖြေရှင်းရန်နှင့် အထဲတွင် ဖမ်းထားသည့်အရာများကို မထိခိုက်စေဘဲ တုတ်တံများကို ချိုးဖျက်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ဘရူနီလည်း လိုက်ပါလာသည်။ ဘီလူးတွေက သူတို့ကို မကြောက်တဲ့ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ သောကက ပြောသည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ နဂါးနှစ်ကောင်။
အတောင်ပံအောက်တွင် ရွှေရောင်နှင့် အမြီးတစ်လျှောက် ကြေးနီရောင်ရှိသည့် ဆာရီဗန်။ သူက ဂရေးကိပ်ကို သံတမန်အဖြစ် ရောက်လာပြီးနောက် အရှေ့ဘက် တည်းခိုဆောင်နားက မုန့်ဖုတ်ဆိုင်က ပေါင်မုန့်တွေမှာ ပျားရည်တွေ အများကြီး ထည့်ပေးတတ်တာကြောင့် အဲဒီအရသာကို စွဲလမ်းသွားပြီး ဆက်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အေလူးန်း။ သူမ၏ လည်ဆံမွေးက အဖြူရောင်ဟု ထင်ရသော်လည်း အရိပ်ကျမှသာ ငွေရောင်များကို မြင်ရသည်။ သူမသည် ရဲတိုက်နောက်က တောင်ပေါ်တွင် လပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်နှင့် စကားဆယ်ခွန်းထက် ပိုမပြောခဲ့ဖူးပေ။
သူမ အခု လေးခွန်း ပြောသည်။
“တက်။ ငါတို့ နောက်ကျနေပြီ”
ဆေးလစ်လည်း လိုက်ပါလာသည်။
အက်ဗလင်က မလိုက်ရဟု ပြောခဲ့သည်။ ဆေးလစ်က သူမကို အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီးနောက် သူ ပျံသန်းနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် နဂါးပေါ် စီးနင်းခွင့်ပြုဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အက်ဗလင်က သူ့၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်နှင့် ကျောကို ကြည့်ကာ နဂါးစီးခြင်းသည် မြင်းစီးခြင်းနှင့် အလွန်ကွာခြားကြောင်း ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဆေးလစ်က ဆိုသည်။ “ပိုမြန်တာပေါ့”
အက်ဗလင် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် ဆေးလစ်ကို ကြည့်သည်။
“သူတို့က ငါတို့ကို ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အစပိုင်းမှာတော့ပေါ့။ ဘရန်နော့က တစ်နှစ်လုံး တိုက်ခိုက်လာခဲ့တာ။ သူက အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ လူတွေက ဖော်ရွေတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေနဲ့ လာတာကို အရင်က မြင်ဖူးပြီးသား” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “သူက ငါ့ကိုတော့ ယုံတယ်”
အက်ဗလင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ လီအိုရာ မင်းနဲ့ လိုက်သွားမယ်။ ပြီးတော့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့”
ဆေးလစ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“သန့်ရှင်းသူတို့ အလိုအတိုင်းပါပဲ”
အက်ဗလင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်ကြောင့် သူ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပို၍ မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ရသည်။
အက်ရှ်ဖဲလ်ရှိ ဂိတ်တံခါးသည် မြစ်ဝှမ်းဒေသဘက်သို့ ဖွင့်ထားသည်။
တောင်ကုန်းနိမ့်များ၊ အရွက်မရှိသော ဆောင်းရာသီသစ်ပင်များ။ ရွာတစ်ရွာ၏ အောက်ဘက်တွင် အရှေ့မှ အနောက်သို့ စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးတစ်စင်း။ ရွာသူရွာသားများသည် နဂါးများ တံခါးပေါက်မှ ဖြတ်ဝင်လာသည်ကို ခဏမျှ ငေးကြည့်နေကြပြီးနောက် သူတို့လုပ်လက်စ အလုပ်များကိုသာ ပြန်လုပ်နေကြသည်။ အက်ရှ်ဖဲလ်သည် တိုင်းပြည်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် ပါဝင်နေသည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ရှိပြီဖြစ်ရာ သူတို့ နဂါးများကို အရင်ကလည်း မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဆာရီဗန်နှင့် အေလူးန်းတို့က စောင့်မနေတော့ပေ။
သူတို့သည် လူတိုင်း တက်စီးပြီးသည်နှင့် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ မြစ်ဝှမ်းဒေသသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဆာရီဗန်၏ ကျောပေါ်တွင် သောက၊ ဆေးလစ်တို့နှင့်အတူ စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်။ မယ်လိုဒီနှင့် အီလန်တို့က အေလူးန်းကို စီးသည်။ ဘရူနီကမူ ပေရင်တစ်ယောက် ဤကိစ္စအတွက် အထူးရည်ရွယ်ပြီး တည်ဆောက်ပေးထားသည့် သံကြိုးပုခက်ထဲတွင် တွဲလောင်းကျလျက် လိုက်ပါလာသည်။ ဘရူနီကမူ ထိုပုခက်ထဲရောက်သည့်နေ့ကတည်းက ၎င်းကို မေ့ပစ်ချင်နေခဲ့သူဖြစ်သည်။
ကျန်သူများကမူ မြင်းများဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ သူတို့ ရောက်လာသည့်အခါ အချိန်အတော်ကြာနေပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ရောက်လာစရာ တစ်စုံတစ်ရာ ကျန်ရှိနေသေးပါကပေါ့။
ကျွန်ုပ်တို့ မီးခိုးငွေ့ကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။
မြစ်ဝှမ်းအထက်ရှိ ကျောက်ဆောင်စွန်းတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် မီးခိုးတန်းပါးပါးလေးဖြစ်သည်။ ဆေးလစ် မြေပုံဆွဲပြထားသည့် နေရာအတိုင်းပင်။ ပိုနီးလာသည့်အခါ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျောက်တုံးအဆောက်အအုံများ၊ တံတိုင်းတစ်ခုနှင့် ဂိတ်တံခါးတစ်ခု။
ဂိတ်တံခါး၏ အောက်ဘက်တွင်မူ စစ်တပ်ရှိသည်။
ဘီလူးကြီး အကောင်နှစ်ဆယ်။ ဆေးလစ်ပြောသည့်အတိုင်းပင်။ သူတို့သည် တောင်ကုန်းခြေရင်းတွင် ကွင်းပတ်၍ ရပ်နေကြသည်။ အလွန်ကြီးမားပြီး အရေပြားမှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ မြင်းတစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုရှည်သော တုတ်များကို ကိုင်ထားကြသည်။
သူတို့ကြားထဲတွင်မူ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်များ ရှိသည်။
အိုသယ်လော့စ်၏ အရာရှိများဖြစ်သည်။
လေးဆယ်ကျော် ရှိလိမ့်မည်။ ခြောက်ဆယ်နီးပါးလောက်ပင်။ သူတို့သည် ဂိတ်တံခါးဆီသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် သစ်သားဘောင်များကို တန်းစီထားသည်။ အနက်ရောင် သစ်သားနှင့် အရောင်ဖျော့သော သတ္တုများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ ကျွန်ုပ် တောအုပ်စောင်းရှိ ဂိတ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် မြင်ခဲ့ရသည့် ဘောင်များနှင့် ပုံစံတူပင်။ ငွေရောင်ဝါယာကြိုးများက အစွန်းတိုင်းတွင် တောက်ပနေသည်။
ပြီးတော့ ဂိတ်တံခါးက...
ဂိတ်တံခါးက ကျိုးပဲ့နေသည်။
โอခ်သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဂိတ်ရွက်ကြီးနှစ်ခုအနက် တစ်ခုမှာ ပတ္တာတစ်ခုတည်းတွင် ယိုင်နဲ့နဲ့ တွဲလောင်းကျနေသည်။ နောက်တစ်ခုမှာမူ ထိပ်မှအောက်ခြေအထိ ကွဲအက်နေသည်။ ဂိတ်တံခါးကို ပိတ်ထားပေးရမည့် သံတန်းမှာ အလယ်မှ ကျိုးကျနေသည်။
ထိုဂိတ်တံခါး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ လူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။
ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် အလွန်ကြီးမားသည့် လူတစ်ယောက်။ သူ၏ ကျောပြင်က ကွဲအက်နေသော သစ်သားတံခါးကို မှီထားပြီး လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဘေးတစ်ဖက်စီရှိ သံကွင်းများထဲသို့ ချိတ်ထားကာ ကျိုးပဲ့နေသည့် ဂိတ်တံခါးရွက်များကို အင်အားသုံး၍ ပိတ်ထိန်းထားသည်။ သူ၏နောက် တံတိုင်းပေါ်တွင်မူ လေးကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဘီလူးတစ်ကောင်က ၎င်း၏တုတ်ဖြင့် ဂိတ်တံခါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
သစ်သားများ တုန်ခါသွားသည်။ အစအနများ လွင့်စင်သွားသည်။
သူ့နောက်ကလူမှာ ယိုင်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏လက်များက မလွတ်သွားပေ။
ဘီလူးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရိုက်သည်။
သူ ယိုင်သွားပြန်သည်။
သူ၏ လက်များက မလွတ်သွားပေ။
“ဘရန်နော့” ဟု သောကက ပြောသည်။
ဆေးလစ်က ဆာရီဗန်၏ ကျောပေါ်တွင် ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။
သူသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပါးစပ်နားကပ်ပြီး တရူးတရူး လေချွန်လိုက်သည်။
ထိုအသံသည် လူတို့၏အသံ မဟုတ်ပေ။ ကျီးကန်းတစ်ကောင်၏ အော်သံကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းပြီး မြင့်မားကာ ဝေးဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုအသံသည် လေးမြားတစ်စင်းကဲ့သို့ တောင်ကြားထဲသို့ စူးဝင်သွားသည်။
တံတိုင်းပေါ်ရှိ လေးကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီး လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ နဂါးများကို မြင်လိုက်သည်။
သူမ လေးကို ထောင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆေးလစ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ လေးက အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အောက်ဘက် ဂိတ်တံခါးဝဆီသို့ တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ဂိတ်တံခါးကို ပိတ်ထိန်းထားသည့် လူက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ပေ။
သို့သော် သူ၏ ခေါင်းကိုမူ အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။ သစ်သားကွဲအက်ရာမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ကို မြင်နိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
သောကက အရင်ဆုံး ဆင်းသွားသည်။
သူမ ဆာရီဗန် မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်သည်အထိ မစောင့်တော့ပေ။ ပေတစ်ရာအမြင့်ကနေ ခုန်ချလိုက်သည်။ မြို့ဂျိုနီယာတူကြီးက သူမနှင့်အတူ ပါလာပြီး ဂိတ်တံခါးနှင့် အနီးဆုံးဘီလူးကြား တောင်ကုန်းခြေရင်းသို့ သူမ သက်ဆင်းလိုက်သည့်အခါ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။
လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်ထွက်သွားသည်။
ဘီလူးက နောက်ပြန်လဲကျသွားသည်။
အရာရှိများ၏ တန်းစီထားမှုမှာ ပျက်စီးသွားသည်။
အေလူးန်းက သစ်သားဘောင်များအပေါ်သို့ နိမ့်နိမ့်လေး ပျံသန်းလာသည်။ သူမ မီးမမှုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ အတောင်ပံလေဟုန်ကြောင့် သစ်သားဘောင် သုံးခုမှာ မြေကြီးထဲမှ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး ငွေရောင်ကြိုးများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလျက် တောင်စောင်းအောက်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။
ဘရူနီက သူမ၏ လက်သည်းကြားမှ တောင်ကြားထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။
သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် ဆာ့ထရ်၏ ဘီလူးများလောက် မမြင့်ပေ။ မကျယ်ပြန့်ပေ။ သို့သော် သူသည် ဘီလူးများနှင့် ဂိတ်တံခါးကြားတွင် သူ၏ သံလက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လျက်၊ မျက်နှာကို တည်တင်းထားလျက် ရပ်နေသည်။ ထိုတောင်ကြားထဲရှိ ဘီလူးတိုင်းက ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဘီလူးတစ်ကောင်က ကျွန်ုပ် နားမလည်သော ဘာသာစကားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။
ဘရူနီက ထိုဘာသာစကားဖြင့်ပင် ပြန်ပြောသည်။
ဘီလူးက သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဘရူနီ ဘာပြောလိုက်သလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်ုပ် နောက်မှ သိခဲ့ရသည်။
သူက 'ငါ ပိတ်ထိန်းထားတာ တံခါးမဟုတ်ဘူး၊ တံတားတွေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကိုလည်း သင်ယူသွားမယ်' လို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ဂိတ်တံခါးဆီသို့ သွားသည်။
ဆာရီဗန်က ကျွန်ုပ်ကို လေးကိုင်သည့် အမျိုးသမီးဘေးရှိ တံတိုင်းပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ သူမက လေးကို တင်ပြီး ကျွန်ုပ်၏ လည်ပင်းကို သုံးပေအကွာမှ ချိန်ထားသည်။
“ရှင် ဘယ်သူလဲ”
“ယူရီယာဂရေး”
သူမ လေးကို မလျှော့ပေ။
“မုန်တိုင်းဘုရင်”
“တချို့လူတွေကတော့ အဲဒီလို ခေါ်ကြပါတယ်”
“အိုသယ်လော့စ်က ရှင့်ကို အဲဒီလိုပဲ ခေါ်တာ” သူမ၏ မျက်ဝန်းများက တင်းမာနေသည်။ “သူက ရှင့်နာမည်ကို သုံးပြီးတော့ အရင်ကလည်း လူတွေကို စေလွှတ်ဖူးတယ်”
ဆေးလစ်က ကျွန်ုပ်နောက်ရှိ တံတိုင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ သူ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိထားသည်။ လီအိုရာက ဆေးအိတ်ကို ဆွဲလျက် ဆာရီဗန်၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ နောက်မှ လိုက်လာသည်။
“ကေးဒရာ” ဆေးလစ်က ပြောသည်။ “သူက တကယ်ပါပဲ”
လေးကိုင်ထားသူက ဆေးလစ်ကို ကြည့်သည်။
သူ့လက်ကို ကြည့်သည်။ သူ၏ ကျွမ်းနေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်သည်။
ကောင်းကင်ယံရှိ နဂါးများကို ကြည့်သည်။ တောင်ကြားထဲတွင် မီးလောင်ထားသော မြေပြင်ပေါ်၌ ရပ်နေသည့် သောကကို ကြည့်သည်။ ဘီလူးအကောင်နှစ်ဆယ်ကို လက်ဗလာဖြင့် ရင်ဆိုင်နေသည့် ဘရူနီကို ကြည့်သည်။
သူမ လေးကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“ဘရန်နော့” သူမ ပြောသည်။ “အောက်မှာ။ သူ ဂိတ်တံခါးကို မလွှတ်ပေးဘူး”
သူ မလွှတ်ပေးခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်သည် အတွင်းဘက်ရှိ လှေကားမှတစ်ဆင့် ဂိတ်ပေါက်ထဲသို့ ဆင်းသွားပြီး ဆေးလစ် ပြောပြသည့်အတိုင်း သူရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် အလွန်ကြီးမားသည်။ သောကထက် ပိုမြင့်သည်။ ဘရူနီထက် ပိုကျယ်သည်။ သူသည် သံချပ်ကာ မဝတ်ဆင်ထားပေ။ ပခုံးတစ်ဖက်တွင် ကွဲအက်နေသော သားရေအင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ထားသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများမှာ အသားပိုများ ထွက်နေပြီး သံကွင်းများ စူးဝင်ထားမှုကြောင့် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်။ မျက်ခုံးထက်မှ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ စီးကျလာပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများထဲတွင် ခြောက်သွေ့နေသည်။
သူ၏ ကျောပြင်က ကျိုးပဲ့နေသော ဂိတ်တံခါးကို မှီထားသည်။ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဘေးတစ်ဖက်စီရှိ သံကွင်းများထဲတွင် ချိတ်ထားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားတိုင်းမှာ တောင့်တင်းနေသည်။
သူသည် ဂိတ်တံခါးကို ပိတ်ထိန်းထားဆဲပင်။
သူ့နောက်က ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ခြံဝင်းထဲတွင် အခြားသူများကို ကျွန်ုပ် မြင်ရသည်။ မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ်သာ ထွက်နေသော မီးဖိုဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည့် ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ သူမအပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် လက်များမှ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသည့် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ လှံကျိုးကို ဒူးပေါ်တင်ကာ နံရံကို မှီလျက် မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် မြင်းစီးသူရဲ ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ယောက်။ တံခါးဝ အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေသည့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ မှောက်လျက်သား စည်ပိုင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဘာကိုမှန်းမသိ ငေးကြည့်နေသည့် တူကိုင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက်။
“ဘရန်နော့” ဟု ကျွန်ုပ် ခေါ်လိုက်သည်။
သူ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ပေ။
“ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်” သူ ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး နွမ်းနယ်နေသည်။ “ကေးဒရာ အော်လိုက်တာ ကြားလိုက်တယ်”
“ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်ထုတ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ”
“ကျွန်တော် ဂိတ်တံခါးကို ထိန်းထားရမယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ကျွန်တော် လွှတ်လိုက်ရင် ဒါက ပြိုကျသွားလိမ့်မယ်။ သူတို့ ဝင်လာလိမ့်မယ်”
“သောက အပြင်မှာ ရှိနေတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။ “တံတားတွေကို ထိန်းထားတတ်တဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင်လည်း ရှိတယ်။ နဂါးနှစ်ကောင်လည်း ပါလာတယ်။ ဘယ်သူမှ ဝင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဘရန်နော့ မလှုပ်ပေ။
“ကျွန်တော် ဒါမျိုး အရင်က ကြားဖူးတယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တောင်ကုန်းအောက်က တံတားမှာတုန်းကပေါ့။ ဖေးလန်က ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ခွာချိန်မှာ သူ ထိန်းထားပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ ဖြတ်မလာနိုင်ဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့တာ”
ကျွန်ုပ် ဘာမှ ပြန်မပြောမိပေ။
“သူတို့ သူ့ကို ခေါ်သွားကြတယ်” ဘရန်နော့က ပြောသည်။ “ပိုက်ကွန်တွေနဲ့။ တံတားပေါ်ကနေ တန်းပြီးတော့လေ။ ကျွန်တော်က ခြေငါးဆယ်လောက်ပဲ ဝေးတာ။ ကျွန်တော် သူ့ဆီ မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး” သူ၏ လက်များက သံကွင်းများကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သဖြင့် သံချေးတက်နေသော သံကွင်းများမှာ တကျွီကျွီ မြည်လာသည်။ “ကျွန်တော်က အရာတွေကို ထိန်းထားတတ်တဲ့သူ။ ဒါပဲ ကျွန်တော် ဖြစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင် ဘယ်တော့မှ မလွှတ်ဘူး” သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်လာသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ဆီ မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး”
အာဗာန်က ကျွန်ုပ်နောက်ရှိ လှေကားမှ ဆင်းလာသည်။
သူ ရောက်နေမှန်း ကျွန်ုပ် မသိခဲ့ပေ။ ကျွန်ုပ် ကေးဒရာနှင့် စကားပြောနေစဉ်က သူသည် အေလူးန်း၏ ကျောပေါ်မှတစ်ဆင့် တံတိုင်းကို ကျော်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
သူကတော့ ဘာမှ စမပြောသေးပေ။
သူသည် ကျွန်ုပ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဂိတ်ပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ဘရန်နော့၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ကွဲအက်နေသော တံခါးဘောင်ကို ကြည့်သည်။ ဘရန်နော့၏ လက်မောင်းများမှ စီးကျနေသော သွေးများကို ကြည့်သည်။ ခွန်အားစိုက်ထုတ်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သွေးထွက်လုမတတ် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် တံတားတစ်ခုကို တစ်ခါက ထိန်းထားဖူးတယ်” ဟု အာဗန်က ပြောသည်။
ဘရန်နော့၏ မျက်လုံးများက သူ့ဆီသို့ ရွေ့လျားလာသည်။
“ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတဲ့ စစ်သားတိုင်းကို ကျွန်တော် အနိုင်ယူခဲ့တယ်” အာဗန်က ဆက်ပြောသည်။ “ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုတ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး” သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီတံတားကို ထိန်းထားတုန်းမှာပဲ မြင်းစီးသူရဲတွေက အောက်ဘက်က ရေတိမ်ရာကို တွေ့သွားကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော် တံတားကို ထိန်းပေးထားတဲ့ လူတွေကို ဖမ်းခေါ်သွားကြတယ်”
ဘရန်နော့က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
“အဲဒီတံတားအကြောင်းကို အဲဒီနေ့ကတည်းက နေ့တိုင်းလိုလို ကျွန်တော် တွေးမိတယ်” အာဗန်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ဘာလုပ်ခဲ့သင့်သလဲဆိုတာကိုပေါ့။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်က လမ်းမပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး ဓားတောင် မဆွဲထုတ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ ကျွန်တော် တစ်ခုခု သင်ယူခဲ့ရတယ်” သူက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘရန်နော့ဆီ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ “တခါတလေ ဂိတ်ကို ထိန်းထားရုံနဲ့ သူ့နောက်ကွယ်က အရာတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး”
ဘရန်နော့၏ မေးရိုးတင်းသွားသည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ခိုင်းချင်တာပေါ့”
“ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ယူပေးချင်တာပါ” အာဗန်က ပြောသည်။ “အဲဒီလိုမှ ခင်ဗျား သူတို့ကို တားဆီးနိုင်မှာ”
သူက ခြံဝင်းဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် အမျိုးသမီး၊ သူမအပေါ် ဒူးထောက်နေသည့် ကုသသူ၊ လှံကျိုးကို ကိုင်ထားသည့် မြင်းစီးသူရဲ၊ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးနှင့် စည်ပိုင်းပေါ်တွင် ဘာကိုမှန်းမသိ ငေးကြည့်နေသည့် အမျိုးသားတို့ဆီသို့ သူ အရိပ်အမြွက် ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“သူတို့က ခင်ဗျား ဒီနေရာမှာ ရပ်တည်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ” အာဗန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ခင်ဗျားက ဒီခံတပ်ရဲ့ နတ်ဘုရားပဲ။ ဒါဆိုရင် တကယ်အရေးကြီးတာကို ထိန်းထားပါ။ သွားပြီး သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပါ”
ဘရန်နော့ အတော်ကြာအောင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။
ထို့နောက် အလွန် နှေးကွေးစွာပင် သူ၏ လက်များကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။
သူသည် သံကွင်းများထဲမှ လက်များကို တစ်ဖက်ပြီးတစ်ဖက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သံကွင်းများ စူးဝင်ထားသည့် သူ၏ လက်မောင်းအရေပြားများမှာ ပြဲထွက်သွားသော်လည်း သူ သတိမပြုမိသလိုပင်။
ကျိုးပဲ့နေသော ဂိတ်တံခါးမှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
အာဗန်က ထိုနေရာသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်။
သူသည် ဓားကို မဆွဲထုတ်ပေ။ သူသည် ဂိတ်ပေါက်အတွင်း၊ ပျက်စီးနေသော တံခါးရွက်များကြားတွင် လက်ကို ဘေးသို့ချလျက် ရပ်နေလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ဂိတ်တံခါးကို ရိုက်ခတ်နေခဲ့သော ဘီလူးကြီးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လက်နက်မပါ၊ ဓားကိုလည်း အိမ်ထဲတွင် ထည့်ထားလျက် ဂိတ်ပေါက်ဝတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသော နတ်ဘုရားကို ကြည့်သည်။
ဘီလူးကြီး တွေဝေသွားသည်။
အောက်ဘက် တောင်ကြားထဲမှ သောက၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သူက ငါ့လူ” ဟု သူမက သာသာယာယာ ပြောသည်။ “မင်းတို့ သူ့ကို လိုချင်ရင် ငါ့ကို အရင် ကျော်သွားမှ ရမယ်”
ဘီလူးကြီးက သောကကို ကြည့်သည်။
သူမဘေးက ဘရူနီကို ကြည့်သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေသည့် နဂါးနှစ်ကောင်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဘီလူးကြီးက သူ၏ တုတ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
ဘရန်နော့ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူသည် ခြံဝင်းထဲကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လက်နှစ်ဖက်မှ သွေးများ စီးကျလျက် မီးဖိုဘေးက ကုတင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် အမျိုးသမီးမှာ ဆံပင်နက်ပြီး အလွန် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်။ သူမအပေါ် ဒူးထောက်နေသည့် ကုသသူ၏ လက်များမှ အလင်းရောင်မှာ ငြိမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်များက ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသမီး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ တင်ထားသည်။
“မိုင်ရက်သ်” ဘရန်နော့က ခေါ်လိုက်သည်။
ကုသသူက မော့ကြည့်သည်။
သူမမှာ ဆံပင်များ မီးခိုးရောင်သမ်းပြီး ပိန်ချုံးနေကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။ သူမသည် ဘရန်နော့ကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ကျော်ကာ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်ုပ်နောက်က ဆေးအိတ်ကို ဆွဲထားသော လီအိုရာကို ကြည့်သည်။
“ဝမ်ဟီးလ်ဒ်” မိုင်ရက်သ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူမရဲ့ မီးက တစ်နာရီလောက်ကတည်းက ငြိမ်းသွားပြီ။ သူမက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားနဲ့ မီးကို ဆက်ထိန်းထားခဲ့တာ။ ကျွန်မ မတတ်နိုင်တော့ဘူး...” သူမ စကားရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူမနဲ့ ဘရန်နော့။ ကျွန်မ ဘရန်နော့ကို ရွေးခဲ့တာ”
သူမသည် ကုတင်ပေါ်က အမျိုးသမီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာ” မိုင်ရက်သ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဂိတ်တံခါးက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ သူမ ပြောခဲ့တာ”
လီအိုရာက ဒူးထောက်လိုက်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
သူမ၏ လက်များက ဝမ်ဟီးလ်ဒ်၏ လည်ပင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အာရုံစူးစိုက်မှုကြောင့် အလွန် တည်ငြိမ်သွားသည်။
“သူမ အသက်ရှင်သေးတယ်” လီအိုရာက ပြောသည်။ “နည်းနည်းလေးပဲ”
မိုင်ရက်သ်သည် ကျွန်ုပ် ဖော်ပြရန်ပင် မတတ်နိုင်သော အသံတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။
“ရှင်... နိုင်မလား”
“ဒီနေရာမှာတော့ မဖြစ်ဘူး” လီအိုရာက ပြောသည်။ “တစ်ယောက်တည်းနဲ့လည်း မရဘူး” သူမ ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်သည်။ “သူမကို အက်ဗလင် လိုအပ်တယ်။ အော်ရီလီယာ လိုအပ်တယ်။ သူမ အနားယူနိုင်မယ့်၊ သူမကို ထိန်းထားပေးနိုင်မယ့် နွေးထွေးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရောက်ဖို့ လိုတယ်” သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ “သူမ အိမ်ပြန်ဖို့ လိုတယ်”
ဘရန်နော့က သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
သူ အလွန် သတိထားပြီး ချီသည်။ ဘရူနီ ကလေးတွေကို ချီသလိုမျိုး၊ အော်ရီလီယာ ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသလိုမျိုးပေါ့။ သူ၏ ပြဲထွက်နေသော လက်မောင်းများဖြင့် သူမ၏ ပခုံးနှင့် ဒူးခေါင်းအောက်မှ ထိန်းကိုင်ထားကာ သူမကို ဘာအလေးချိန်မှ မရှိသလိုမျိုး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပွေ့ပိုက်ထားသည်။
သူသည် ဝမ်ဟီးလ်ဒ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ထားပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပခုံးပေါ်တင်ထားကာ သူမ၏ ဆံပင်နက်များက သူ၏ ပျက်စီးနေသော သားရေအင်္ကျီပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။
သူ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“အိမ်” သူက ပြောသည်။ “ဘယ်မှာလဲ”
“ဂရေးကိပ်”
“မီးအိမ်တွေရှိတဲ့ မြို့လေနော်”
“ဟုတ်တယ်”
ဘရန်နော့က သူ့ရင်ခွင်ထဲက အမျိုးသမီးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်လာပြီး အာဗန် ဆက်လက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ဂိတ်ပေါက်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။ အာဗန်မှာမူ ဓားကို အိမ်ထဲတွင် ထည့်ထားလျက် လက်ကို ဘေးသို့ချလျက် ရပ်နေဆဲပင်။
ကျန်သူများက နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။
အစ်ရှ်ကာမှာ ခြေဆွဲလျက် လိုက်လာသည်။ သူ၏ လှံကျိုးကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်၊ သူ အဲဒါကို စွန့်ပစ်မသွားလို၍ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး မြင်းပေါ်မှာပဲ နေလာခဲ့ရသူတစ်ယောက်၏ လမ်းလျှောက်ဟန်အတိုင်း လျှောက်နေပြီး ခြံဝင်းထောင့်ရှိ မြင်းဇောင်းဟောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်နေသည်။ အိုရွန်မှာမူ စည်ပိုင်းပေါ်မှ ဆင်းရန် အကူအညီ လိုအပ်ခဲ့ပြီး ဂိတ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ဘရူနီကို အသိအမှတ်ပြုဟန်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ကြည့်နေသည်။ နစ်ဆာကမူ တံခါးဝ အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး မိုင်ရက်သ်ဘေးတွင် စကားမပြောဘဲ လိုက်လာသည်။
တာဗရော့စ်က အနောက်ဆုံးမှ လိုက်လာသည်။
သူသည် ဝေးလံသော တံတိုင်းဘက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ် သူ့ကို မမြင်လိုက်မိပေ။ သူသည် ပိန်ပါးပြီး ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည်ရှိကာ တောင်တန်းကြီးကိုယ်တိုင်က ဖန်တီးထားသလိုမျိုး ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ဂိတ်ပေါက်အစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် တောင်ကြားကို ငေးကြည့်သည်။
ဘီလူးများကို ငေးကြည့်သည်။ သူတို့၏ ကျိုးပဲ့နေသော ဘောင်များနောက်တွင် ပြန်လည် စုဖွဲ့နေသည့် အိုသယ်လော့စ်၏ အရာရှိများကို ကြည့်သည်။ သောက၊ ဘရူနီနှင့် နဂါးများကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်” သူ ပြောသည်။
“လိုက်လာပါစေ” ဟု အောက်ဘက်မှ သောကက လှမ်းပြောသည်။
တာဗရော့စ်က သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ရှင် နားမလည်သေးဘူး” သူက ပြောသည်။ “ဒီတောင်ကြားကနေ ထွက်ဖို့ လမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အောက်ခြေ မရောက်ခင် သူတို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်”
သောကက သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“တောင်တန်းတွေကို သိတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် လမ်းပေါင်း ဘယ်နှစ်လမ်း ရှိသလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
တာဗရော့စ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာတွင် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသည်။
“တစ်ဆယ့်ခုနစ်လမ်း” သူ ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် နဂါးတွေ လိုက်နိုင်မယ့် လမ်းတစ်ခုကို ရွေးလိုက်” ဟု သောကက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ဆိတ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကာရိုတောမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
တာဗရော့စ်က ရှေ့ဆောင်သည်။ သူ အလျင်မလိုပေ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းနောက်က ကျောက်ဆောင်ကြားရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးအတိုင်း သူတို့ ရှေ့မှ လျှောက်သွားသည်။ အချို့နေရာများတွင် အလွန် ကျဉ်းမြောင်းသဖြင့် ဘရန်နော့သည် ဝမ်ဟီးလ်ဒ်ကို ချီလျက် ဘေးစောင်းပြီး ဖြတ်သန်းရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပေါ်ဘက်တွင် ဆာရီဗန်နှင့် အေလူးန်းတို့ ဝဲပျံနေကြသည်။
အစ်ရှ်ကာသည် လမ်းကြားဝတွင် တစ်ကြိမ် ရပ်လိုက်ပြီး တောင်ကြားကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
“မြင်းတွေ” သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒန်ရဲ့ မြင်းတွေ။ ပိုက်ကွန်တွေ ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့ ပြန့်ကျဲသွားကြတယ်”
“ကျွန်မတို့ ရှာတွေ့မှာပါ” ကေးဒရာက ပြောသည်။
“မင်း မသေချာဘူးလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ကေးဒရာက သဘောတူသည်။ “ဒါပေမဲ့ မြင်းတွေက အိမ်ပြန်တတ်တယ်။ အဲဒါကို ရှင် ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တာလေ” သူမက သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ အခု သူတို့ ပြန်စရာ အိမ်တစ်ခု ရှိနေပြီ”
အစ်ရှ်ကာက သူမကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်ကာ တာဗရော့စ်နောက်မှ လမ်းကြားအတိုင်း လိုက်သွားသည်။
သောကနှင့် ဘရူနီတို့က ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်က ဂိတ်ပေါက်ကို ထိန်းထားပေးသည်။
သူတို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းတော့ မရှိပေ။ တကယ်တော့ သူတို့ ဂိတ်ပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး ဘီလူးများကို ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်သည်။ ဘီလူးများကလည်း ကြည့်နေရုံသာ ကြည့်ပြီး မတက်ရဲကြပေ။
အရာရှိများက တစ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်သည်။
သူတို့က ငွေရောင်ကြိုးများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသည့် ဘောင်တစ်ခုကို သယ်လာပြီး ဂိတ်ပေါက်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
ကေးဒရာက လမ်းကြားအပေါ်မှနေ၍ ပေသုံးရာအကွာမှ ထိုတုတ်ကို မြှားတစ်စင်းဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
သူတို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြိုးစားတော့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှ နောက်ဆုံးလူ ထွက်သွားသောအခါ သောကနှင့် ဘရူနီတို့သည် ဂိတ်ပေါက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ်လာပြီး လမ်းကြားအတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့နောက်သို့ လိုက်လာကြသည်။
သူတို့ကို ဘယ်သူမှ နောက်က လိုက်မလာခဲ့ပေ။
ဆိတ်လမ်းကြောင်းသည် တောင်ကြားအထက်ရှိ ကျောက်တောင်ကုန်းမြင့်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဆာရီဗန်နှင့် အေလူးန်းတို့က စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
တာဗရော့စ်သည် တောင်ကုန်းမြင့် အစွန်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ကာရိုတောဘက်သို့ နောက်လှည့်ကြည့်သည်။ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်၏ မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းခဲ့သည့် ခြံဝင်းထဲမှ တက်လာဆဲဖြစ်သော မီးခိုးငွေ့များကို ကြည့်သည်။ ဘယ်သူမှ မထိန်းချုပ်ထားတော့သည့် ကျိုးပဲ့နေသော ဂိတ်ပေါက်ကို ဝိုင်းရံလျက် ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်သော အောက်ဘက်က စစ်တပ်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ တစ်နှစ် နေခဲ့တာ” သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“သိပါတယ်” ဆေလစ်က ပြန်ပြောသည်။
“အိမ်တစ်လုံးလို ခံစားရတယ်”
“သိပါတယ်”
တာဗရော့စ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားကြမလဲ” သူ မေးသည်။
ဆေလစ်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝမ်ဟီးလ်ဒ်ကို ပွေ့ချီထားသော ဘရန်နော့ကို ကြည့်သည်။ လီအိုရာ၏ လက်ကို အားပြုနေရသည့် မိုင်ရက်သ်ကို ကြည့်သည်။ လေးကို ကိုင်ထားသော ကေးဒရာ၊ ကျိုးနေသော လှံကို ကိုင်ထားသည့် အစ်ရှ်ကာ၊ တူများအကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည့် အိုရွန်နှင့် ဘရူနီတို့ကို ကြည့်သည်။ မိုင်ရက်သ်ကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့တော့ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည့် မိုင်ရက်သ်ဘေးတွင် ကပ်ရပ်နေသော နစ်ဆာကို ကြည့်သည်။
“မီးအိမ်တွေကို ဆက်ထွန်းထားပေးမယ့် နေရာတစ်ခုကိုပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ညနေစောင်းချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ အက်ရှ်ဖဲလ်သို့ ပြန်ရောက်ကြသည်။
နှစ်နာရီအကြာတွင် ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်သည်။
ဧည့်ခံခန်းမထဲတွင် အက်ဗလင် စောင့်နေသည်။
သူမ ကျွန်ုပ်ကို မြင်သောအခါ ဘာမှ မပြောပေ။ သူမသည် ကျွန်ုပ်နောက်မှ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်ကို ပွေ့ချီလာသော ဘရန်နော့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် တည်ငြိမ်သွားပြီး အလျင်မလိုဘဲ ခန်းမကို ဖြတ်လျှောက်လာကာ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်၏ နဖူးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။
ဝမ်ဟီးလ်ဒ်၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။
သူမသည် အက်ဗလင်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှင်က ဘယ်သူလဲ” သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“အက်ဗလင်ပါ” ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက ပြောသည်။ “ရှင် ဂရေးကိပ်မှာ ရောက်နေတာပါ။ ဘေးကင်းပါတယ်။ အခု အနားယူနိုင်ပါပြီ”
ဝမ်ဟီးလ်ဒ်သည် သူမကို ကျော်၍ ကြည့်သည်။ ဧည့်ခံခန်းမကို ကြည့်သည်။ ဂရေးကိပ်တွင် မည်သူမျှ မီးမငြိမ်းလိုကြသဖြင့် အခမ်းအနားပြီးဆုံးပြီးနောက် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာသော်လည်း ပြတင်းပေါက်တိုင်းတွင် ဆက်လက် ထွန်းညှိထားဆဲဖြစ်သော မီးအိမ်များကို ကြည့်သည်။
“အော်” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “နွေးလိုက်တာ”
ထို့နောက် သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ဘရန်နော့ကို မော့ကြည့်သည်။
သူ့လက်မောင်းများကို ကြည့်သည်။ သံကွင်းများ စူးဝင်ခဲ့သည့် နေရာမှ ပေါက်ပြဲနေသော အရေပြားနှင့် တံတောင်ဆစ်အထိ မည်းနက်ခြောက်သွေ့နေသော သွေးစများကို ကြည့်သည်။
“ရှင် နောက်တစ်ယောက်” သူမ ပြောသည်။
ဘရန်နော့သည် သူ့လက်မောင်းများကို သူပိုင်မှန်းပင် မေ့သွားသလိုမျိုး ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
“ဘာမှ မဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ထိုင်လိုက်”
ဘရန်နော့သည် သူမကို အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဧည့်ခံခန်းမကြမ်းပြင်တွင် သူရပ်နေသည့်နေရာ၌ပင် ဝမ်ဟီးလ်ဒ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ထားလျက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့လက်များကို ဆန့်ပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် တစ်နာရီအတွင်း ရောက်လာသည်။
သူမသည် ဆေးခန်းထဲရှိ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး မခွာတော့ပေ။ မိုင်ရက်သ်က တာဝန်ယူရန် ကြိုးစားသောအခါ အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်ပြီး အလွန် နူးညံ့စွာ ပြောသည်။
“ရှင် တစ်နှစ်လုံး လူတွေကို အသက်ရှင်အောင် ထိန်းထားပေးခဲ့တာ။ ရှင့်ကိုကျတော့ ဘယ်သူက ထိန်းထားပေးခဲ့လဲ”
မိုင်ရက်သ်က သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် နောက်ကုတင်စွန်းတွင် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ နစ်ဆာက သူမဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ပခုံးကို ဖက်ထားပေးသည်။ အော်ရီလီယာက ဝမ်ဟီးလ်ဒ်၏ နဖူးပေါ်တွင် လက်တင်ထားရင်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ကျွန်ုပ် ဘရန်နော့ကို ဥယျာဉ်ထဲတွင် တွေ့သည်။
သူသည် ဖန်ရီယာဘေးရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်နေသည်။ ထိုအကောင်ကြီးသည် သူ၏ ရှေ့ခြေထောက်များပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ထားသည်။ ဘရန်နော့၏ လက်ဖျံများကို သံကွင်းများ ပေါက်ပြဲသွားသည့်နေရာတွင် သန့်ရှင်းသော ပိတ်ဖြူစများဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်။ ပတ်တီးများအထက်ရှိ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြန့်ကားပြီး အမာရွတ်များ ထင်နေကာ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ထိုင်လိုက်သောအခါ သူ မော့မကြည့်ပေ။
“ဖေးလန်၊ ကိုရာ၊ ဒန်” သူ ခေါ်သည်။
“အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ”
“ပိုက်ကွန်တွေကြောင့်။ တံတားပေါ်မှာ” သူ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်များကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော်က အရာတွေကို ထိန်းထားတတ်တယ်။ အဲဒါပဲ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်တတ်တာ။ ကျွန်တော် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်၊ ထိန်းထားတယ်၊ မလွှတ်ပေးဘူး” သူ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညှင်းနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လူ သုံးယောက်က ကျွန်တော့်လက်လှမ်းမီရာ ခြေလှမ်းငါးဆယ်အကွာမှာ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်”
ကျွန်ုပ် ဘာမှ မပြောမိပေ။
“သောက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်” ဘရန်နော့က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ခြံဝင်းအကြောင်း၊ မုန့်ဖုတ်သမားတွေအကြောင်း၊ တစ်ယောက်ယောက်က မီးအိမ်ထွန်းပေးလို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတဲ့ ကောင်မလေးအကြောင်းပေါ့” သူ ခေါင်းခါသည်။ “ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး”
“ကျွန်တော်လည်း အပြည့်အဝ မနားလည်ပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်”
“ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါတယ်”
ဘရန်နော့သည် ဂရေးကိပ်၏ ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်သည်။ ဆက်လက် ထွန်းညှိထားဆဲဖြစ်သော မီးအိမ်များကို ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သင်ယူမယ်” သူ ပြောသည်။ “အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ဘယ်လို အလုပ်လုပ်တာလဲ ဆိုတာကိုပေါ့” သူ၏ မေးရိုး တင်းသွားသည်။ “ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ သွားပြီး သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာမယ်”
“သူ့တံခါးတွေကနေတော့ မဟုတ်ဘူး”
“သူ့တံခါးတွေကနေ မဟုတ်ဘူး” ဘရန်နော့က သဘောတူသည်။ “သောကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်။ တတိယလမ်းကြောင်းတစ်ခုခုပေါ့” သူ ဖန်ရီယာကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူမက ကြမ်းပြင်က စကားပြောတယ်လို့ ပြောတယ်”
ဖန်ရီယာသည် မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ” ထိုဝံပုလွေက ပြောသည်။ “မင်းလည်း ကျင့်သားရသွားမှာပါ”
ကျွန်ုပ် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ကလေးထိန်းခန်းသို့ သွားသည်။
အချိန် အတော် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ ကလေးများ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ ကာရိုးနှင့် ဂယ်ရစ်တို့ သူတို့ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်နေကြသည်။ လီရီယန်က ကာရိုးနှင့် ဆီရာဖီနာကြားတွင် ရှိနေသည်။ အိုင်အိုက လီရီယန် အဖော်လိုချင်သည့် ညတိုင်း ဆီရာဖီနာ နေခွင့်ရှိသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့် ဆီရာဖီနာမှာလည်း ဒီည ဒီမှာပင် အိပ်နေသည်။
ခန်းမထဲက မီးအိမ်မှာ ထွန်းထားဆဲပင်။
ကျွန်ုပ် ကာရိုး၏ ကုတင်ဘေး ကြမ်းပြင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ လှုပ်ရှားသွားသည်။
မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။
“ပါပါး?”
“ဖေဖေ ရှိတယ်”
“သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာလား”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်သူက ပြောပြလဲ”
“မားမား” ကာရိုး သမ်းဝေလိုက်သည်။ “ဖေဖေက ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတချို့ကို သွားခေါ်တာလို့ ပြောတယ်။ ဖေဖေက သမီးမွေးနေ့မှာ ပြန်ရောက်မယ်လို့ ပြောတယ်”
“ဖေဖေ ပြန်ရောက်ပြီ”
“သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့တာလား”
“ကိုးယောက်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
ကာရိုး ဒါကို စဉ်းစားနေသည်။
“အဲဒါ အများကြီးလား”
“လုံလောက်ပါတယ်”
ကာရိုး အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကောင်းလိုက်တာ” သူမ ပြောသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ မနက်ဖြန် သမီးမွေးနေ့လေ”
ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။
အပြင်ဘက် ကောင်းကင်မှာ မီးခိုးရောင် သန်းစပြုနေပြီဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။ “ဒီနေ့ ဖြစ်သွားပြီ”
ကာရိုး၏ မျက်လုံးများ အကြီးကြီး ပွင့်သွားသည်။
“ဒီနေ့လား”
“ဒီနေ့”
သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် ဆတ်ခနဲ ထိုင်လိုက်သည်။
အခန်းတစ်ဖက်မှ ဂယ်ရစ်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ အချက်ပေးသလိုမျိုး ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့” ဂယ်ရစ် ပြောသည်။
“ဒီနေ့” ကာရိုးက သဘောတူသည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်ုပ်ကို စင်ကြယ်သော၊ တောက်ပသော ပျော်ရွှင်မှု အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ထိုအခါ ကာရိုးနှင့် ဆီရာဖီနာကြားမှ လီရီယန်က မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို မော့ကြည့်သည်။
“ဒီနေ့က ဘာနေ့လဲ” သူမ မေးသည်။
ကာရိုးက သူမဘက် လှည့်သည်။
“ငါတို့ သုံးနှစ်ပြည့်ပြီ” သူမ ပြောသည်။
လီရီယန်က ကာရိုးကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ အရပ်ကို၊ ရှည်လျားသော ခြေတံများနှင့် တည်ကြည်သော မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“မင်းကို သုံးနှစ်သမီးနဲ့ မတူပါဘူး” လီရီယန် ပြောသည်။
“သိတယ်” ကာရိုး ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ သုံးနှစ်ပြည့်ပြီ”
လီရီယန် ဒါကို စဉ်းစားနေသည်။
“ငါက လေးနှစ်” သူမ ပြောသည်။
ကာရိုး သူမကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ အရပ်ပုပုလေးကို၊ ဆံပင်အတိုလေးနှင့် ဂျုံအိတ်စစောင်လေးကို ကြည့်သည်။
“မင်းကို လေးနှစ်သမီးနဲ့ မတူပါဘူး” ကာရိုး ပြောသည်။
လီရီယန် စဉ်းစားနေသည်။
ထို့နောက် ဂရေးကိပ်၏ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
သေးငယ်သော ရယ်သံလေးဖြစ်သည်။ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ ရယ်ရမှန်း မေ့သွားပြီးမှ ပြန်မှတ်မိအောင် ကြိုးစားနေရသလိုမျိုး ဖြစ်သည်။
ကာရိုးလည်း ရယ်သည်။
သူတို့ကြားတွင် နိုးလာသော ဆီရာဖီနာလည်း ရယ်သည်။
အခန်းတစ်ဖက်မှ ဂယ်ရစ်လည်း ရယ်သည်။
ခန်းမတစ်နေရာ၊ အက်ဒရီယာနာ၏ ကုတင်ဘေးက ပုခက်ထဲတွင် ရိုဒရစ်သည် ထိုရယ်သံများကို ကြားပြီး နိုးလာကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သူ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် မီးခိုးရောင် မနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် ကလေးထိန်းခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ထိုင်လျက် ထိုအသံများကို နားထောင်နေသည်။
ဆေးခန်းတွင် အိပ်ပျော်နေကြသော နတ်ဘုရား ကိုးပါး။
တည်းခိုခန်းတွင် အိပ်ပျော်နေကြသော ဧည့်သည် ဆယ့်နှစ်ယောက်။
အရှေ့ဘက်တွင် သမီးဖြစ်သူ၏ သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ပြတင်းပေါက်၌ မီးအိမ်ထွန်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။
တံခါးကို ပွင့်လျက်ထားပြီး ခန်းမထဲတွင် မီးထွန်းထားသော အခန်းထဲတွင် ရယ်မောနေကြသည့် ကလေး ငါးယောက်။
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ကို အိမ်ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ။