အခန်း (၄၂၈) - ဧည့်သည်တော်များ
သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့ကြတယ်။ လမ်းဖြည်းဖြည်းနဲ့ပေါ့။
အကူးအပြောင်းတံခါး (Transit gate) ကနေ မဟုတ်ပါဘူး။ အစကတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူးပေါ့။ ဟာလီမာက တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဆန္ဒအလျောက် ပွင့်လာတဲ့ တံခါးပေါက်တွေကို ထပ်ဖြတ်သန်းရမှာကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေတယ်။ ကောလ်ဒရစ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံခါးတွေဟာ နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ သဘောတူညီချက် လိုအပ်ပြီး အိမ်ပြန်မယ့် ခရီးသည်ကို ပိတ်ပင်ထားလို့ မရကြောင်း အလွန်ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်တဲ့အခါ၊ ထိုနတ်ဘုရားအိုကြီးက သူ့ကို တစ်ခဏတာ စူးစိုက်ကြည့်ပြီးမှ -
“ငါလည်း တစ်ချိန်က သူ့တံခါးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဲဒီလိုပဲ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြန်မပြောကြတော့ဘူး။
ဒါနဲ့ပဲ သူ့ကို ဒန်စတန်ရဲ့ လှည်းပေါ်မှာ မုန့်ညက်အိတ်တွေ၊ စောင်တွေနဲ့ ခင်းထားတဲ့ အိပ်ရာပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ ဗော့စ်ရဲ့ လမ်းလျှောက်တုတ်ကိုလည်း သူ့ဘေးမှာ ချထားပေးလိုက်တယ်။ ဗော့စ်က အဲဒီရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ သူ့တုတ်ကို Relay station ကတစ်ဆင့် ပို့ပေးထားတာမို့ပါ။ ဒန်စတန်လည်း သူ့ကို လှည်းနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တောင်ဘက်ဆီ မောင်းနှင်သွားခဲ့တယ်။
လေးရက်ကြာခဲ့တယ်။
ဟာလီမာက ခရီးတစ်လျှောက်လုံးလိုလို အိပ်ပျော်နေခဲ့တယ်။ နိုးလာတဲ့အချိန်တွေမှာတော့ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်တတ်တယ်။ တစ်ရက်မှာ၊ ဒုတိယမြောက်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတုန်းက၊ ချောင်းရေသံကို နားထောင်ချင်လို့ ချောင်းစပ်မှာ ရပ်ပေးဖို့ ဒန်စတန်ကို တောင်းဆိုခဲ့ဖူးတယ်။ ဒန်စတန်လည်း ရပ်ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်—လှည်းသမားနဲ့ နတ်ဘုရား—ချောင်းစပ်မှာ တစ်နာရီနီးပါးလောက် ဘာစကားမှမပြောဘဲ ထိုင်နေခဲ့ကြတယ်။
“ဒီချောင်းမှာ အယူအဆတွေ ရှိတတ်သလား” ဟာလီမာက နောက်ဆုံးမှာ မေးတယ်။
ဒန်စတန်က ချောင်းရေကို ငေးကြည့်ပြီး စဉ်းစားတယ်။
“တော်တော်များများကတော့ ရှိကြတာပေါ့ဗျာ” သူက ပြောတယ်။ “ဒီချောင်းကတော့ တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ။ သူပြောစရာရှိတာတွေ အကုန်ပြောပြီးပြီလို့ ထင်နေပုံရတယ်”
ဟာလီမာ ရယ်မောလိုက်တယ်။
သူ ရယ်တာကို ဘယ်သူမှ မကြားဖူးခဲ့ကြဘူး။ အဲဒီရယ်သံက ကြမ်းတမ်းပြီး တိုတောင်းတယ်၊ သူ့ကိုယ်သူတောင် အံ့ဩသွားပုံရတယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူ ပိုပြီး အိပ်ပျော်လွယ်လာတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ တံခါးကတစ်ဆင့် လာခဲ့ကြတယ်။
အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ Relay station က လူအများကြီးကို တစ်ခါတည်း မပို့နိုင်ဘူးလေ။ ကက်စ်တယ်လန်ကလည်း ဖြတ်သန်းမှုတိုင်းကို သတိထားပြီး စီမံတယ်။ လူတိုင်းကို သူတို့မဖြတ်သန်းခင်မှာ စကားပြောတယ်။ ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေ၊ သူတို့ သွားရမယ့်နေရာရဲ့ နာမည်တွေ၊ ပြီးတော့ ဒီလမ်းကြောင်းက သူတို့ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းကိုပဲ သတိပေးတာပါ။
အရေအတွက်ရေတွက်သူ အမျိုးသမီးက အရင်ဆုံး ဖြတ်လာခဲ့တယ်။
သူမနာမည်က အိုင်ဆိုလ်း။ သူမက အခုတော့ မရှိတော့တဲ့ မြစ်ကမ်းဘေးမြို့လေးတစ်မြို့မှာ စာရေးမတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တရားရုံးအရာရှိတွေက ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့ မိသားစုတိုင်းရဲ့ စာရင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားမိလို့ သူမကို ဖမ်းဆီးသွားခဲ့တာပါ။ အိုသယ်လို့စ်က အဲဒီမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို လိုချင်ခဲ့တယ်။ သူမက ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို လုံးဝ မပြောခဲ့ဘူး။
သူမ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ငြင်းဆန်ခဲ့တာပါ။
“ကျွန်မ ရေတွက်နေခဲ့တာ” မေရီနဲ့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း သူမ ပြောပြတယ်။ လက်ဖက်ရည်ကိုတော့ သူမ မသောက်ပါဘူး။ “နေ့တိုင်းပဲ။ တံခါးတွေကို၊ လှေကားထစ်တွေကို၊ မီးအိမ်တွေကို၊ အစားအသောက်တွေကိုပေါ့။ အဲဒီလို ရေတွက်တာ ရပ်လိုက်ရင်၊ ကျွန်မ ဘာအတွက် ရေတွက်နေရသလဲဆိုတာကို မေ့သွားမှာ ကြောက်ခဲ့လို့ပါ”
“အခုရော ဘယ်လိုလဲ” မေရီက မေးတယ်။
အိုင်ဆိုလ်းက စင်ပေါ်က မှတ်တမ်းစာအုပ်တွေကို ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ စားပွဲဝိုင်းရဲ့ အဝေးဆုံးမှာ ခုနစ်ဂဏန်းတွေကို ပြောင်းပြန်ရေးနေတဲ့ တိုဘင်ရီးဒ်ကို ကြည့်တယ်။
“အခုတော့ ကျွန်မ အဲဒီစာအုပ်ကို ဘယ်မှာ မြှုပ်ထားခဲ့လဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောပြချင်ပြီ” သူမ ပြောတယ်။ “ကျွန်မ မေ့မသွားခင်ပေါ့”
မေရီလည်း သူမရဲ့ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
သူမ စက္ကူအလွတ်တစ်ရွက်နဲ့ ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ယူပြီး အိုင်ဆိုလ်းရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မ နားထောင်နေပါတယ်” မေရီက ပြောတယ်။
ပယ်လ် အာဒန့်နဲ့ သူ့အဖေတို့က တံခါးကို အတူတူ ဖြတ်ကျော်လာကြတယ်။
ဂယ်ရစ်နဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်စ်တို့က တံခါးရဲ့ တစ်ဖက်မှာ စောင့်နေကြတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို မပြောပြခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း မပြောခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကာရိုက လီရီယန် လာတော့မယ်လို့ ပြောပြထားပြီး၊ ဆီရာဖီနာကလည်း လီရီယန်လာရင် အရှေ့ဘက်အဆောင်ကလူတွေ အကုန်လုံး လာကြမှာပဲလို့ ပြောထားတာမို့ ကလေးတွေက မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ဂရေးကိပ်ရဲ့ လက်ခံရေးတံခါးဝမှာ ရောက်နေကြတာပါ။ ဂယ်ရစ်က သူ့လက်ထဲက ပယ်လ် အာဒန့်ရဲ့ နာမည်ရေးထားတဲ့ စာရွက်စလေးကို ကြည့်ပြီး၊ တစ်ယောက်ယောက်အတွက် မီးအိမ်ထွန်းပေးဖူးသူဟာ အဲဒီလူ ရောက်လာတဲ့အခါမှာ ရှိနေသင့်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်။
ပယ်လ်က သူ့အဖေရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။
သူက ကိုးနှစ်အရွယ်။ ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ ဖြူဖျော့နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့၊ အခန်းလေးခန်းထဲမှာပဲ အချိန်အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့သူတွေရဲ့ မျက်ဝန်းတွေလိုပါပဲ။
သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူ မြင်လိုက်တယ်။
ဂယ်ရစ်က စာရွက်စလေးကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
“ဒါ မင်းအတွက်” သူက ပြောတယ်။ “ငါ မင်းအတွက် မီးအိမ်ထွန်းပေးထားတာ”
ပယ်လ်က စာရွက်ကို ငေးကြည့်တယ်။ မေရီရဲ့ သေသပ်တဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ သူ့နာမည်ကိုပေါ့။
“ဘာလို့လဲ” သူက မေးတယ်။
ဂယ်ရစ်က အဲဒီမေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားတယ်။
“မင်း ဘယ်ကို လာရမလဲဆိုတာ သိရအောင်လေ” သူက ဖြေတယ်။
အစ်ဂ်နေရှပ်စ်ကလည်း သူ့လက်ထဲက စာရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ပယ်လ်ရဲ့ အဖေနာမည် ရေးထားတဲ့ စာရွက်ပေါ့။
“ခင်ဗျားအတွက်လည်း” သူက လူကြီးကို ပြောတယ်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် လုပ်ပေးထားတာ”
ပယ်လ်ရဲ့အဖေက ကလေးနှစ်ယောက်ကို အချိန်အကြာကြီး ငေးကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ တံခါးဝနားက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ သူ့သားကို ပွေ့ဖက်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်တယ်။
ဂယ်ရစ်နဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်စ်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ပြီးတော့ သူတို့လည်း ဘေးတစ်ဖက်စီမှာ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ မထိမကိုင်ဘဲနဲ့ပေါ့။ သူတို့ အနားမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိရုံလေးပဲ။
တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရောက်လာပြီဆိုတာ သိနိုင်လောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာပေါ့။
လီရီယန်က မာတာနဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့တယ်။
သူမက သူ့စောင်ကို ကိုယ်တိုင် သယ်လာတယ်။ တခြားသူကို လုံးဝ မကိုင်ခိုင်းဘူး။ အဲဒါက ခိုလှုံရာစခန်းမှာ မော့ဒ် ပေးထားတဲ့ မုန့်ညက်အိတ်စောင်လေး ဖြစ်ပြီး၊ ထောင့်တစ်နေရာမှာ အပေါက်လေးတစ်ခု ရှိတယ်။ လီရီယန်က အဲဒီအပေါက်ထဲကို သူ့လက်ချောင်းလေးကို အမြဲ ထိုးထည့်ထားတတ်တယ်။
သူမက မာတာရဲ့လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားတယ်။
တံခါးရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ကာရိုနဲ့ ဆီရာဖီနာတို့ စောင့်နေကြတယ်။
သူတို့က ကလေးတွေထက်တောင် ပိုစောင့်နေကြတာ။ မနေ့ညကတည်းကပါ။ ဟယ်လီနာက သူတို့နှစ်ယောက်ကို သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ လက်ခံရေးခန်းက ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ စောင်တစ်ထည်တည်းခြုံပြီး လီရီယန်လို့ ရေးထားတဲ့ စာရွက်စလေးကို သူတို့ကြားမှာ ညှပ်ထားပြီး အိပ်ပျော်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။
ဟယ်လီနာ သူတို့ကို မနှိုးခဲ့ဘူး။
သူမ ခုံတန်းပေါ်မှာ သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်ပေးခဲ့တယ်။
အခုတော့ ကလေးမလေးနှစ်ယောက်က တံခါးဝရှေ့မှာ ရပ်နေကြတယ်။ တစ်ယောက်တစ်ဖက်စီကနေ စာရွက်စလေးကို ကိုင်ထားကြတယ်။
လီရီယန် ရပ်လိုက်တယ်။
သူမ သူတို့ကို ကြည့်တယ်။
သူမက နှစ်ယောက်စလုံးထက် ပိုသေးတယ်။ အများကြီး ပိုသေးတယ်။ ကာရိုက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အတွင်းမှာ အရပ်တွေ အများကြီး ရှည်လာလို့ ခြောက်နှစ်အရွယ်လောက် ရှိနေပြီ၊ ဆီရာဖီနာကလည်း အနီးစပ်ဆုံးပါပဲ။ လီရီယန်ကတော့ လေးနှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး ပိုတောင် ငယ်သေးတယ်။
သူမ သူတို့လက်ထဲက စာရွက်ကို ကြည့်တယ်။
“အဲဒီမှာ ကျွန်မ နာမည် ရေးထားတယ်” သူမ ပြောတယ်။
ကာရို ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ကျွန်မတို့ မီးအိမ်ထွန်းပေးထားတာ” ဆီရာဖီနာက ရှင်းပြတယ်။ “တူတူပေါ့။ ကလေးထိန်းခန်း ပြတင်းပေါက်မှာလေ”
လီရီယန် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“ကြမ်းပြင်က တစ်ယောက်ယောက် လုပ်ပေးထားတယ်လို့ ပြောတယ်” သူမ ပြောတယ်။ “ကျွန်မက ကြမ်းပြင်က ပြောတာလို့ ထင်နေတာ”
ကာရို ခေါင်းခါတယ်။
“ကျွန်မတို့ လုပ်ပေးတာပါ” သူမ ပြောတယ်။ “နောက်ပြီး လူတွေ အများကြီးလည်း ပါတယ်လေ။ မြို့သူမြို့သားတွေ အကုန်လုံးပဲ” ကာရို ခဏရပ်ပြီး “ဒါပေမဲ့ လီရီယန်အတွက်တော့ ကျွန်မတို့ လုပ်ပေးတာ”
လီရီယန် မာတာကို ကြည့်တယ်။
မာတာ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
လီရီယန် မာတာရဲ့လက်ကို လွှတ်လိုက်တယ်။
သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားပြီး ကလေးမလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ စာရွက်စလေးကို ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ကာရိုကို ကြည့်တယ်။ ဆီရာဖီနာကို ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ မုန့်ညက်အိတ်စောင်လေးက အပေါက်ထဲကို လက်ချောင်းထိုးထည့်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
“မင်းတို့ ဒါကို ကိုင်ထားလို့ ရတယ်” သူမ ပြောတယ်။ “ကိုင်ချင်ရင်ပေါ့။ ဒါ ကျွန်မအပိုင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ကိုင်ထားလို့ ရပါတယ်”
ကာရိုက ထောင့်တစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။
ဆီရာဖီနာက နောက်ထပ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။
လီရီယန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရပ်ပြီး အလယ်ကနေ ကိုင်ထားတယ်။
သူတို့ ဘာမှ ထပ်မပြောကြတော့ဘူး။
ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး။
အက်ဗလင်က နောက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ သူတို့ ၁၂ ယောက်လုံးကို စစ်ဆေးပေးခဲ့တယ်။
သူမက သေသေချာချာ၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း စစ်ဆေးတယ်။ လီအိုရာ၊ အိုင်အိုနဲ့ ရိုင်ဆာတို့က ဘေးမှာ ကူညီပေးကြတယ်။ အော်ရီလီယာကတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကူညီပေးနိုင်ဖို့ ဆေးခန်းရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်နေတယ်။
ဒဏ်ရာအများစုက ဟောင်းနေပြီ။ အနာကျက်တာ မကောင်းတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ၊ အချိန်အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရလို့ တောင့်တင်းနေတဲ့ အဆစ်တွေ၊ ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ သွားတွေ။ အသက်ရှင်ဖို့လောက်ပဲ စားခဲ့ရပြီး ကျန်းမာဖို့အတွက် မလုံလောက်တဲ့ အစားအစာတွေကြောင့် ပိန်လှောင်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ။
ဟာလီမာကတော့ အဆိုးဆုံးပါပဲ။
သူက စတုတ္ထမြောက်နေ့မှာ ဒန်စတန်ရဲ့ လှည်းနဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အက်ဗလင်က တံခါးဝမှာ စောင့်နေပြီး လှည်းဘေးကနေ ဆေးခန်းအထိ လိုက်ပါသွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို လှည်းဘေးမှာတင်ထားပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ လိုက်ပါသွားခဲ့တာပါ။
သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လှောင်အိမ်တွေကြားမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ထိန်းထားဖို့ သုံးခဲ့ကြတယ်။ ဗော့စ်ရဲ့ စွမ်းအားလိုမျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကယ်လ်ဒရစ် ပြောပြပုံအရဆိုရင် ဗော့စ်ထက်တောင် ပိုဆိုးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟယ်လီမာရဲ့ နယ်ပယ်က တံခါးတွေမဟုတ်ဘဲ အကွာအဝေးတွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ တစ်နေရာနဲ့ တစ်နေရာကြားက နေရာလွတ်တွေပေါ့။ အိုသဲလော့စ်က အဲဒီနေရာလွတ်တွေကို အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါက်ချိုးခေါက်ချိုး လုပ်ခဲ့တာကြောင့် ဟယ်လီမာဆိုသူဟာ သူ ဘယ်နေရာမှာ ရောက်နေမှန်းတောင် သေချာ မသိတော့ပါဘူး။
“သူက ဒီအခန်းက ဘယ်အခန်းလဲလို့ ခဏခဏ မေးနေတယ်” လို့ လီအိုရာက ပထမဆုံးညမှာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။ “သူ သိပါတယ်။ သူ မြင်လည်း မြင်နေရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မေးမြန်းနေတုန်းပါပဲ။ အဖြေက ပြောင်းသွားတော့မလိုမျိုးပေါ့”
“မင်းက သူ့ကို ဘာလို့ ပြန်ပြောလဲ”
“အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောပါတယ်။ အကြိမ်တိုင်းမှာပေါ့” လီအိုရာက သူ့မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ “ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဆေးခန်းပါ။ အရှေ့ဘက် ပြတင်းပေါက်ပါ။ အပြင်ဘက်က ဥယျာဉ်ပါ”
“သူ မင်းပြောတာကို ယုံလား”
“မယုံသေးဘူး” သူမက ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောတယ်။ “ဗော့စ်က သူနဲ့အတူ ထိုင်ပေးနေတယ်။ သူတို့ စကားသိပ်မပြောကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ မေးတိုင်း ဗော့စ်ကလည်း အတူတူပဲ ပြန်ဖြေပေးတယ်”
လီရီယန်က ဆေးခန်းမှာ အိပ်ဖို့ ငြင်းဆန်တယ်။
သူမက သူမ မမြင်နိုင်တဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ရှိတဲ့ ဘယ်နေရာမှာမှ မအိပ်ဘူး။
အက်ဗလင်က ဒါကို ချက်ချင်း နားလည်သွားတယ်။ ဟယ်လီနာလည်း နားလည်ပါတယ်။ သူမက သူတော်စင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ့် သမီးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ဖူးသူမို့၊ အမှောင်ကို ကြောက်ရတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ စိတ်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ပါတယ်။ အဲဒီအကြောက်တရားက အမှောင်နဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကြောင့် ဖြစ်နေတာကိုလည်း သူ သိပါတယ်။
သူတို့က လီရီယန်ကို ကလေးထိန်းခန်းမှာ ကုတင်တစ်လုံး ပေးလိုက်တယ်။
ကာရိုနဲ့ ဆီရာဖီနာတို့ရဲ့ ကုတင်ကြားမှာပေါ့။
တံခါးကိုတော့ ဟထားခဲ့တယ်။ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ မီးအိမ်တစ်လုံးကို ထွန်းထားခဲ့တယ်။ ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ မဟုတ်ဘဲ ခန်းမဆောင်ထဲမှာပေါ့။ လီရီယန်က သူ့ခေါင်းအုံးပေါ်ကနေ လှမ်းမြင်နိုင်တဲ့ နေရာမှာပါ။
“အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းလား” လီရီယန်က ပထမဆုံးညမှာ မီးအိမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး မေးတယ်။
ဟယ်လီနာက သူမ ကုတင်စွန်းမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်မှာပေါ့” သူမက ပြောတယ်။ “သမီး ကြိုက်ရင်လေ”
လီရီယန်က မီးအိမ်ကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေတယ်။
“အရင်က မီးအိမ်က ပိုလှတယ်” သူမက နောက်ဆုံးတော့ ပြောတယ်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီမီးအိမ်က ပိုနီးတယ်”
ဟယ်လီနာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“သူငယ်ချင်းတွေဆိုတာ အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ” သူမက ပြောတယ်။
မာတာက ဂရေးကိပ်မှာ သုံးရက်ကြာ နေခဲ့တယ်။
သူမ မနေချင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအကြောင်းကို ပထမဆုံး မနက်ခင်းမှာတင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။ သူမရဲ့ ခေါင်းကို ပဝါနီလေးနဲ့ စည်းနှောင်ထားပြီး ဟယ်လီနာ မုန့်ဖုတ်နေတာကို ပညာရှင်ဆန်ဆန် သံသယအပြည့်နဲ့ ငေးကြည့်နေရင်းပေါ့။
“ကျွန်မရဲ့ မီးဖိုတွေ” သူမက ပြောတယ်။ “ဘယ်သူမှ မီးမညှိကြဘူး။ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး ဗိုက်ဆာနေတော့မှာပဲ”
“မုန့်ဖုတ်သမားတချို့ ကျန်ခဲ့ကြပါတယ်” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
“တချို့ပဲ” သူမ ခေါင်းခါတယ်။ “မလုံလောက်ဘူး။ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေကလည်း—” သူမ စကားရပ်သွားတယ်။
သူမ ဘာကို မပြောဘဲ ထားခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။
အိုဒရစ်နဲ့ လက်သမားတွေက စီးနင်းသူတွေ နောက်ပြန်လှည့်သွားပြီးတဲ့နောက် တောင်တက်လမ်းအတိုင်း ပြန်တက်လာခဲ့ကြတယ်။ အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့က လှည်းတွေနဲ့ တောင်ဘက်ကို လိုက်သွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိုဒရစ်က လမ်းဘေးမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ လက်နက်တွေကို ကြည့်တယ်၊ သူကိုယ်တိုင် ထွင်းထုထားတဲ့ မီးအိမ်ကို ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ တောင်ကြားကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့တယ် -
“တစ်ယောက်ယောက်တော့ မီးအိမ်တွေကို ဆက်ထွန်းထားပေးရမယ်”
ခုနစ်ယောက်က သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြတယ်။
ဟက်စ်ကတ်ကလည်း အပြာရောင် မီးအိမ်ကို ကိုင်ပြီး လိုက်သွားတယ်။ လစ်စ်လည်း ပါတယ်။ မော့ဒ်ကလည်း သူ့ဆီပုလင်းတွေနဲ့ လိုက်သွားတယ်။
“သူ သူတို့ကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်” မာတာက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “အိုသဲလော့စ်လေ။ ငါတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာအတွက်ပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
“ရှင် မသိရသေးဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် မသိဘူး” ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ အုပ်ထိန်းသူကတော့ ခြံဝင်းဟာ အခုထိ ခိုလှုံရာစခန်းပဲလို့ ပြောတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ဆက်ထိန်းထားသရွေ့ပေါ့။ ပြီးတော့ ခိုလှုံရာစခန်းဆိုတာ အတွင်းဘက်မှာ သော့ခတ်စရာ မလိုဘူး”
မာတာ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
“တမ်” သူမ နောက်ဆုံးတော့ ပြောတယ်။ “ကျွန်မရဲ့ သား။ သူ မပါလာဘူး”
အဲဒါကို ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။
သူက ကုန်တင်တံခါးတွေနားက အဆောက်အအုံရှည်ကြီးထဲမှာ ရှိနေတာပါ။ အရှေ့ဘက်အဆောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဧည့်သည်လည်း မဟုတ်ဘူး။ မုန့်ဖုတ်လှည်း ရောက်လာတိုင်း မနက်တိုင်း ရပ်စောင့်နေတတ်တဲ့ ကုန်ထမ်းသမားလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်။
အုပ်ထိန်းသူ ပြောတာတော့ အဲဒီမနက်မှာလည်း သူ အရင်အတိုင်း ရပ်စောင့်နေတုန်းပဲတဲ့။
ပြီးတော့ မုန့်နံ့ကိုလည်း မရခဲ့ဘူး။
“သူ တစ်ခုခု ဖြစ်မှန်း သိသွားလိမ့်မယ်” မာတာက ပြောတယ်။ “သူ ကျွန်မကို—” သူမ စကားရပ်သွားပြန်တယ်။
“ဒါဆိုလည်း ပြန်သွားလိုက်ပါ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
မာတာ ကျွန်တော့်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်တယ်။
“ရှင် ကျွန်မကို ပြန်ခွင့်ပြုမှာလား”
“ဒါက ကျွန်တော် ခွင့်ပြုရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး” ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်၊ မြောက်ဘက်ဆီကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ “ခင်ဗျားက အိမ်ရှင်ပဲ။ ခင်ဗျားက ခိုလှုံရာကို ထိန်းထားပေးရမှာ။ လီရီယန်က လုံခြုံတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း လုံခြုံတယ်။ ခင်ဗျား ပြန်သွားပြီး မီးဖိုတွေကို မီးညှိချင်တယ်၊ ပျားရည်သုပ်ထားတဲ့ မုန့်တွေကို ဖုတ်ချင်တယ်၊ ခင်ဗျား ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သားဖြစ်သူ သိအောင် လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်—”
ကျွန်တော် စကားမဆုံးလိုက်ဘူး။
ဆုံးအောင် ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး။
မာတာ ဟယ်လီနာရဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ ခါးစည်းအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်တယ်၊ သေသပ်စွာ ခေါက်လိုက်တယ်၊ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တယ်။
“လီရီယန်ကို ပြောပေးလိုက်ပါ” သူမ ပြောတယ်။ “ကျွန်မ မုန့်ဖုတ်ဖို့ ပြန်သွားပြီလို့။ မုန့်တွေ ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါ”
သူမ နောက်တစ်ရက် မနက်မှာ ထွက်သွားတယ်။
လီရီယန်ကိုတော့ သူမသွားပြီးမှပဲ ပြောပြခဲ့တယ်။ ဟယ်လီနာက အဲဒီလိုဆို ပိုလွယ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မလွယ်ခဲ့ပါဘူး။
လီရီယန် မငိုခဲ့ဘူး။
သူမ တိတ်ဆိတ်သွားတော့တာပါပဲ။ ကလေးထိန်းခန်းထဲက သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ မုန့်ညက်အိတ်စောင်လေးကို ပခုံးပေါ်ခြုံပြီး တစ်နေ့လုံးလိုလို ခန်းမဆောင်ထဲက မီးအိမ်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။
ကာရိုနဲ့ ဆီရာဖီနာတို့က သူမဘေးမှာ ထိုင်နေကြတယ်။
သူတို့ လီရီယန်ကို စကားမပြောကြဘူး။ သူတို့က သူမဘေးတစ်ဖက်စီမှာ ထိုင်ပြီး စောင်စလေးတွေကို တစ်ယောက်တစ်ဖက် ကိုင်ထားပေးတယ်။ လီရီယန် နောက်ဆုံးတော့ လှဲအိပ်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့လည်း အတူတူ လှဲအိပ်လိုက်ကြတယ်။
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကြည့်ဖို့ ကလေးထိန်းခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။
လီရီယန် နိုးနေတယ်။
သူမ ဘေးစောင်းပြီး ခန်းမဆောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ မီးအိမ်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။
ကျွန်တော် သူမကုတင်နားမှာ ဒူးထောက်လိုက်တဲ့အခါ သူမ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘူး။
“သူမ ကြမ်းပြင်ဆီ ပြန်သွားပြီ” လီရီယန်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
“တောင်ကြားဆီလေ။ သူ့မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ဆီပေါ့”
“သူမ အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတာ ကြမ်းပြင်က ကျွန်မကို ပြောပြပေးမလား”
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်တယ်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး” ကျွန်တော် ရိုးသားစွာပဲ ဖြေလိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်”
လီရီယန် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“ဘယ်လိုလဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ဥယျာဉ်ထဲ ခေါ်သွားတယ်။
စောင်လေးနဲ့ ပတ်ထားပေးတယ်။ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေက ဗလာဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံးတွေက အေးစက်နေလို့၊ ပြီးတော့ သူမက အရမ်းသေးငယ်နေလို့ ကျွန်တော် ချီသွားရတယ်။ ကာရိုက နောက်က လိုက်လာတယ်။ ဆီရာဖီနာလည်း လိုက်လာတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ ဂယ်ရစ်နဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်စ်တို့လည်း လိုက်လာကြတယ်။ မိန်းကလေးတွေ ထသွားတာကို ကြားတော့ သူတို့လည်း မကျန်ခဲ့ချင်ကြဘူးလေ။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲမှာတော့ ရေခွက် (trough) မရှိဘူး။
ဒါပေမဲ့ 분수 (ဖောင်တိန်/ရေပန်း) တစ်ခု ရှိတယ်။ အော်ရီလီယာ လက်ထက်ကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ အဟောင်းလေးပါ။ ဂယ်ရစ်က တစ်ချိန်က အဲဒီရေတွေကို ချုံနွယ်တွေကြားထဲ ရောက်အောင် ခေါက်ချိုးဖန်တီးပေးဖူးတယ်။
ကျွန်တော် လီရီယန်ကို အဲဒီရေပန်းစွန်းမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။
“သမီး ဒီနေရာမှာ သူမနဲ့ စကားပြောလို့ ရတယ်” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “ဒါက ခိုလှုံရာစခန်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရေတွေက မြေအောက်ကနေ လာတာလေ။ ကျန်တဲ့အရာတွေ အားလုံးဖြစ်တည်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကနေ လာတာပဲ”
လီရီယန် ရေကို ငေးကြည့်တယ်။
“သမီးနာမည်ကို ပြောရမှာလား”
“ပြောချင်ရင် ပြောလေ”
သူမ စဉ်းစားလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အနောက်ဘက် တောင်တက်လမ်းနားက ရေခွက်နားမှာ လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ရေနဲ့ အရမ်းနီးကပ်သွားအောင် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် -
“လီရီယန်ပါ၊ မာတာ အဆင်ပြေရဲ့လား”
ရေပြင်က တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
သူမနောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကလေးကြီးလေးယောက်က အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ငြိမ်သက်နေကြတယ်။
ပြီးတော့ ရေပန်းက နွေးထွေးလာတယ်။
ကျွန်တော် လက်အောက်က ကျောက်တုံးတွေကနေ တစ်ဆင့် ခံစားမိလိုက်တယ်။
“သူမ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ” အုပ်ထိန်းသူ ပြောတယ်။ အလွန်တိုးပြီး အလွန်ဝေးကွာတဲ့ အသံပါ။ ဒါပေမဲ့ ကြည်လင်နေတယ်။ “သူမ ဒီမနက် မီးဖိုတွေကို မီးညှိလိုက်ပြီ။ မုန့်နှစ်လုံးမှာ ပျားရည်တွေ ပါတယ်”
လီရီယန်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘူး။
“သူ့သားအတွက် တစ်လုံးလား” သူမ မေးတယ်။
“သူ့သားအတွက် တစ်လုံးပါ”
“နောက်တစ်လုံးကရော”
ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“နောက်တစ်လုံးကိုတော့” အုပ်ထိန်းသူက နူးညံ့စွာ ပြောတယ်၊ “သူမ ပြတင်းပေါက်ဘေးက စင်ပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်တယ်။ ဘေးမှာ မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့ပေါ့။ နောက်ထပ် လိုအပ်မယ့်သူအတွက်လို့ သူ ပြောတယ်”
လီရီယန် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူမ ရေနားကို ထပ်ပြီး ကိုင်းညွတ်လိုက်တယ်။
“သူမကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးပါ” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ဒီက မီးအိမ်က ပိုနီးပေမဲ့၊ အရင်က မီးအိမ်ကို လွမ်းတယ်လို့ ပြောပေးပါ”
“ငါ ပြောပေးလိုက်ပါ့မယ်” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။
ဓားကို ချထားလိုက်တဲ့ စီးနင်းသူ လူငယ်လေးရဲ့ နာမည်က ဝမ်ဒဲလ်။
သူက ဆဲလိုးရဲ့ ညီငယ်လေးပါ။
ဒီအကြောင်းကို ဒုတိယမြောက်နေ့မှာ ကျွန်တော် သိခဲ့ရတယ်။ ဆီရီယန်က လက်ချောင်းတွေမှာ မှင်တွေပေနေပြီး ဂရုတစိုက် ထားထားတဲ့ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းမွေးလေးတွေ နည်းနည်း ရှုပ်ပွနေလျက်နဲ့ လက်ခံရေးခန်းဆီ ရောက်လာတယ်။ အိုသဲလော့စ်ရဲ့ ကပ္ပတိန်ကို ငြင်းဆန်ခဲ့တဲ့ စီးနင်းသူတွေ တံခါးကို ဖြတ်လာကြတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပြောပြထားလို့ပါ။
သူ ဝမ်ဒဲလ်ကို တခြားသူတွေနဲ့အတူ ရပ်နေတာ မြင်လိုက်တယ်။
သူ ရပ်သွားတယ်။
ဝမ်ဒဲလ်ကလည်း သူ့ကို မြင်တယ်။
သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မလှုပ်ရှားကြဘူး။
ပြီးတော့ ဆဲလိုးက လက်ခံရေးခန်းကို ဖြတ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာတယ်၊ သူ့ညီရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် -
“မင်း အမေကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လိုက်တယ်ပေါ့လေ”
“သူမက ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းလိုက်တာပါ” ဝမ်ဒဲလ်က ပြောတယ်။ “သူမ မီးဖိုကို မီးခဲမြှုပ်ထားခဲ့တယ်တဲ့။ ပဲပင်တွေကို ရေလောင်းထားခဲ့တယ်တဲ့။” သူ တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်တယ်။ “ပြီးတော့ ကြက်တွေအတွက် အိမ်နီးချင်းကို ပေးဖို့ စာတစ်စောင် ရေးထားခဲ့တယ်လို့လည်း ပြောတယ်”
ဆဲလိုးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ ရယ်လိုက်တယ်။ အသံက ကြားထဲမှာ အက်ကွဲသွားတယ်။
“သူ သိနေတာပဲ” သူက ပြောတယ်။ “သူက အမြဲတမ်း သိနေကျပဲ”
“အစ်ကို တစ်နေရာရာ ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို ရောက်သွားပြီလို့ သူ ပြောတယ်” ဝမ်ဒဲလ်က ဆိုတယ်။ “ကျွန်တော် မယုံခဲ့ဘူး”
“အခုရော”
ဝမ်ဒဲလ်က လက်ခံရေးခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ပြတင်းပေါက်တွေမှာ ဆက်လက် ထွန်းညှိထားတဲ့ မီးအိမ်တွေဆီ၊ စားပွဲတွေမှာ အလုပ်လုပ်နေကြတဲ့ စာရေးဝန်ထမ်းတွေဆီ၊ နံရံတွေပေါ်က ကက်စ်တယ်လန်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အလင်းရောင်တွေဆီကို သူ ကြည့်လိုက်တယ်။
“အခုတော့ သူ ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်တယ်” သူက ပြောတယ်။ “အမြဲတမ်းလိုပဲပေါ့”
ဆဲလိုးက သူ့ညီကို ဖက်လိုက်တယ်။
သူတို့ရဲ့ အမေက ဆယ်မိနစ်အကြာမှာ အဆောင်ကနေ ရောက်လာတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပြောပြလိုက်လို့ပါ။ သူမ အမြန်မလာခဲ့ပါဘူး။ လက်ခံရေးခန်းထဲကို လျှောက်ဝင်လာပြီး အလယ်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားတဲ့ သားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ကာ ဝမ်ဒဲလ်ရဲ့ ကော်လာကို ပြင်ပေးလိုက်တယ်။
အမှန်တော့ ပြင်စရာ မလိုပါဘူး။
“ကဲ” သူမက ပြောတယ်။ “ဒီလိုမျိုးပဲ ဖြစ်လေ့ရှိတာပေါ့လေ”
စတုတ္ထမြောက်နေ့မှာ အာဗားန်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့တယ်။
ကျွန်တော် လေ့ကျင့်မနေပါဘူး။ ဒိုင်းလွှားဘေးက နိမ့်တဲ့နံရံမှာ ထိုင်ပြီး လီရီယန်ရဲ့ ပျားရည်သုပ်မုန့် နောက်ဆုံးအစကို ကိုင်ထားနေတာပါ။ အဲဒါကို စားဖို့ ကျွန်တော် အတော်လေး အားယူနေရတာပါ။
သူ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
သူ အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောဘူး။
ပြီးတော့ သူ ပြောလိုက်တယ်၊ “မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
“မင်း ဓားတောင် မထုတ်ခဲ့ဘူးလို့ သော (Thor) က ပြောတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ စီးနင်းသူ ၃၀ လောက် လမ်းမပေါ်ကို ရောက်လာတာကို မင်းက လက်နက်မပါတဲ့ လက်သမားတန်းရဲ့ အနောက်မှာ ရပ်ပြီး တစ်ချက်ကလေးမှ မလှုပ်ခဲ့ဘူးတဲ့”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲဒါ ဝေဖန်တာလား”
အာဗားန်က အဲဒီမေးခွန်းကို သေချာ စဉ်းစားကြည့်တယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး” သူက ပြောတယ်။ “လမ်းမတစ်ခုပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် လုပ်ဆောင်လိုက်တာမျိုးထဲမှာ ဒါဟာ ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှ အခက်ခဲဆုံး အလုပ်ပဲ”
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။
“ကျွန်တော် တစ်ခါတုန်းက တံတားတစ်စင်းကို ထိန်းခဲ့ဖူးတယ်” အာဗားန်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “မင်းကို ပြောဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတဲ့ စစ်သားတိုင်းကို ကျွန်တော် ရိုက်ချခဲ့တယ်။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုတ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး” သူ သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ “ကျွန်တော် တံတားကို ထိန်းထားချိန်မှာပဲ မြင်းစီးသူတွေက အောက်ဘက်ရေတိမ်ပိုင်းကို တွေ့သွားကြတယ်”
“ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်”
“အဲဒီတံတားအကြောင်းကို အဲဒီနေ့ကတည်းက နေ့တိုင်း တွေးနေမိတယ်” အာဗားန်က ပြောတယ်။ “ကျွန်တော် ဘာလုပ်ခဲ့သင့်သလဲ။ ဘာတွေများ ကွဲပြားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့မလဲပေါ့” သူ ခဏ ငြိမ်သွားတယ်။ “ကျွန်တော် ကာကွယ်ပေးနေတဲ့သူတွေရဲ့ အနောက်မှာ ရပ်ပြီး သူတို့ကို တံတားကို ထိန်းခိုင်းထားလိုက်သင့်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“မင်းမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိပါတယ်” သူက ပြောတယ်။
ပြီးတော့ သူ ထလိုက်တယ်၊ လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဒိုင်းလွှားကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
“နောက်တစ်ခါ” သူက ပြောတယ်။ “မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ။ ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး”
ပဉ္စမမြောက်ညမှာ အုပ်ထိန်းသူက ကျွန်တော့်ကို စကားပြောတယ်။
ရေပန်းကတစ်ဆင့် မဟုတ်ဘူး။ ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော် ထိုင်ဖို့ သွားခဲ့တဲ့ ကလေးထိန်းခန်းရဲ့ ကြမ်းပြင်ကတစ်ဆင့်ပါ။
လီရီယန်က ကာရိုနဲ့ ဆီရာဖီနာကြားမှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။ သူမရဲ့ မုန့်ညက်အိတ်စောင်က သူတို့သုံးယောက်လုံးမှာ ရှုပ်ထွေးပြီး ရစ်ပတ်နေတယ်။ ဂယ်ရစ်နဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်စ်တို့က ဘေးကုတင်တွေမှာ အိပ်ပျော်နေကြတယ်။ ရိုဒရစ်ကတော့ ခန်းမတစ်လျှောက်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ ကုတင်ဘေးက ပုခက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။
စင်္ကြံထဲက မီးအိမ်ကို ထွန်းထားတယ်။
“ယူရီယာ” အုပ်ထိန်းသူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာပါ”
“ရင်ပြင်က အခုထိ ခိုလှုံရာ ဖြစ်နေတုန်းပဲ” သူမက ပြောတယ်။ “အိုဒရစ်နဲ့ တခြားသူတွေက ညတိုင်း မီးအိမ်တွေကို ထွန်းကြတယ်။ သူတို့က လီရီယန်နာမည်ကို ရွတ်တယ်၊ ဟယ်လီမာနာမည်ကို ရွတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးရဲ့ နာမည်ကိုလည်း ရွတ်တယ်။ သူတို့က မီးအိမ်တွေကို ဘယ်သူတွေအတွက် ထွန်းညှိထားသလဲဆိုတာ အမှတ်ရနေစေချင်လို့တဲ့”
“အိုသဲလော့စ်ကရော”
ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“သူက သူ့တံခါးတွေကို ပိတ်လိုက်ပြီ” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ရင်ပြင်ဘက်ကို ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးတွေကိုလေ။ သူက အဲဒါတွေကို နံရံတွေအဖြစ် ပြောင်းလိုက်တယ်။ သူက ခန်းမရဲ့ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာဆီ ဆုတ်ခွာသွားတယ်၊ အဲဒီနေရာက ကြမ်းပြင်တွေက ကျွန်မပိုင်မဟုတ်ဘဲ သူ့ပိုင်ဖြစ်သွားပြီ” သူမအသံက သတိထားနေပုံရတယ်။ “သူ အရမ်း ဒေါသထွက်နေတယ်။ ပြီးတော့ အရမ်း တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ သူ တိတ်ဆိတ်နေရင် ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး”
ကျွန်တော်လည်း မကြိုက်ပါဘူး။
“နောက်ထပ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်” သူမက ပြောတယ်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်တယ်။
“လီရီယန်ရဲ့ အမေလေ”
ကျွန်တော့်လက်တွေ လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားတယ်။
“သူမက အရှေ့ဘက်အဆောင်မှာ မရှိခဲ့ဘူး” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ကျွန်မ ဗော့စ်ကို ပြောခဲ့တာပါ။ သူမကို ရွှေ့လိုက်တာ။ ဆောင်းရာသီ သုံးခုကတည်းကပါ။ လီရီယန်ကို ရေကန်ဆီ မခေါ်လာခင်ကတည်းကပေါ့” ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ “အဲဒီနောက်ပိုင်း သူမရဲ့ အသံကို ကျွန်မ မကြားရတော့ဘူး။ လမ်းတွေမရှိတဲ့၊ ကျောက်တုံးတွေမရှိတဲ့၊ ကျွန်မ လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာတစ်ခုခုကို ရောက်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ”
“အခုရော”
ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်က နွေးထွေးမှုက ရွေ့လျားသွားတယ်။
အုပ်ထိန်းသူ နောက်တစ်ခါ စကားပြောတဲ့အခါ သူမအသံမှာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ အရာတစ်ခု ပါလာတယ်။ မျှော်လင့်ချက်တော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုပြီး သတိထားရတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။
“ငါးညလောက်က” သူမက ပြောတယ်၊ “ဂရေးကိပ်မှာ၊ ဝက်စ်မီးယားမှာ၊ ဝှိုက်ဘရွတ်မှာ၊ ပြီးတော့ လမ်းတိုင်းပေါ်က ခိုလှုံရာတိုင်းမှာ မီးအိမ်တွေ ထွန်းညှိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ—အရမ်းကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ အာရုံတစ်ခုကို ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတယ်”
“ဘာလဲ”
“လမ်းတစ်ခုပါ” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “အရှေ့ဘက် အဝေးကြီးမှာ။ တောင်တန်းတွေကို ကျော်ပြီးတော့ပေါ့။ ကျွန်မ သိထားတာကို မေ့သွားတဲ့ လမ်းတစ်ခုပါ။ အရမ်းဟောင်းနေပြီ။ ချုံနွယ်တွေ ပိတ်နေပြီ။ ဘယ်သူမှလည်း သိပ်မသွားတော့ဘူး” ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ “တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ ရပ်နေတယ်။ မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းထားတဲ့သူ။ မီးအိမ်လေး တစ်လုံးပေါ့။ ကျွန်မ မသိခဲ့တဲ့ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာပေါ့”
ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။
“သူမ နာမည်တစ်ခု ခေါ်လိုက်တယ်” အုပ်ထိန်းသူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “တစ်ခါပဲ။ အရမ်း တိုးတိုးလေး။ သုံးနှစ်လောက်အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်မပြုခဲ့တဲ့ နာမည်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်သမီးနဲ့ အိုင်အိုရဲ့သမီးကြားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ လီရီယန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဘယ်နာမည်လဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိနှင့်ပြီးသားပါ။
အုပ်ထိန်းသူက ချက်ချင်း မဖြေဘူး။
သူမ ဖြေတဲ့အခါ အသံက အရမ်း နူးညံ့နေတယ်။
“လီရီယန်” လို့ သူမ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှိုးခဲ့ဘူး။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေတာကို ကြည့်ရင်း မိုးလင်းတဲ့အထိ ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာပဲ ထိုင်နေခဲ့တယ်။
အရှေ့ဘက် အဝေးကြီးမှာ၊ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ တောင်တန်းတွေကို ကျော်ပြီး၊ အုပ်ထိန်းသူ မေ့သွားခဲ့တဲ့ လမ်းတစ်ခုပေါ်မှာ၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်လေး ထွန်းပြီး သူ့သမီးနာမည်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ သမီး ဘေးကင်းတယ်ဆိုတာ သူမ မသိဘူး။
သူမရဲ့ သမီး မိုင်သုံးရာအကွာက ရဲတိုက်တစ်ခုမှာ၊ သူမအတွက် မီးအိမ်ထွန်းပေးထားတဲ့ ကလေးမလေးနှစ်ယောက်ကြားမှာ၊ မုန့်ညက်အိတ်စောင်လေးကို ကိုင်ပြီး အိပ်ပျော်နေတယ်ဆိုတာ သူမ မသိဘူး။
သူမ သိတာကတော့ တစ်နေရာရာမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မီးကို ဆက်ပြီး ထွန်းထားပေးရမယ်ဆိုတာပါပဲ။
ပြီးတော့ သူမလည်း သူမရဲ့ မီးကို ဆက်ပြီး ထွန်းထားလိမ့်မယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ရဲ့ မွေးနေ့က သုံးရက်ပဲ လိုတော့တယ်။
နေရောင်ခြည် ဂရေးကိပ်အပေါ် ကျရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို တွေးနေမိတယ်။
သူတို့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမလဲဆိုတာပေါ့။ အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ်နဲ့ တူတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အသက်သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့၊ သူစိမ်းတွေအတွက် မီးအိမ်ထွန်းတတ်နေပြီဖြစ်တဲ့ နှလုံးသားပိုင်ရှင်လေးတွေပေါ့။
ပြီးတော့ အရှေ့ဘက်ကို သွားတဲ့ လမ်းအကြောင်းကိုလည်း တွေးမိတယ်။
ဘယ်သူမှ မသွားကြတော့တဲ့ လမ်းပေါ့။
စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ လမ်းတစ်ခုပေါ့။