အခန်း (၄၂၇) - အတွင်းဘက်မှာ သော့ခလောက် မရှိခြင်း
အရင်ဆုံး စတင်လှုပ်ရှားသူမှာ သောရ် ဖြစ်သည်။
သူမ ပြေးမသွားပေ။ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ လှည့်ထွက်လာပြီးနောက် မိမိသွားရမည့်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည့်အလျောက် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ တည်ငြိမ်သော အရှိန်ဖြင့် ဘုရားကျောင်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"အီလျန်"
သူက ဘုရားကျောင်းထဲမှာ မရှိပေ။ သူ ဂရေးကိပ်မှာ ကျန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သောရ်က သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်ပုံမှာ စစ်မြေပြင်တစ်ဖက်စွန်းမှာ ရှိနေသည့် မြို့ဂျိုလ်နီယာကို ခေါ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် တံခါးဘေးရှိ လေထု ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး အီလျန် ရောက်လာသည့်အခါ ကျွန်တော် မအံ့သြမိတော့ပါ။ သူ၏ ဖိနပ်နှစ်ဖက်လုံးတွင် ရွှံ့များပေကျံနေသည်။
"အမိုးအကာဆီသွား၊ ဟက်စကတ်ဆီ၊ အခုချက်ချင်း" သောရ်က အမိန့်ပေးသည်။
"သူ့ကို ဘာပြောရမလဲ"
သောရ်က နစ်ခ် (niche) ခေါ် နံရံကပ်နေရာဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးဆီသို့ မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားသည့် ရုပ်တုဆီသို့ပင်။
"တံခါးတွေ ပွင့်နေပြီလို့ ပြောလိုက်" သူမက ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ မာတာကွီးလ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က သွားပြောပေးရမယ်"
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အီလျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဘုရားကျောင်းထဲတွင် လူများ ဆက်ရှိနေဆဲပင်။
မည်သူမျှ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိကြပေ။ သူတို့သည် အရှည်လျားဆုံးညတွင် ရုပ်တုကို ဖွင့်လှစ်ပြသသည်ကို ကြည့်ရှုရန် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ကြမ်းပြင်အောက်မှ နတ်ဘုရားမတစ်ပါး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မိုင်သုံးရာဝေးကွာသည့်နေရာတွင် လေးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် တံခါးပွင့်နေသည့်နေရာ၌ ရပ်နေကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ရသည်။
အီဒရစ်ဗေးလ်က နောက်ဆုံးတန်းခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။
သူက အသံကို မမြှင့်ပေ။
"ညက မကုန်သေးဘူး" သူက ပြောသည်။ "မီးအိမ်တွေကို ထွန်းထားကြပါ။ အိမ်ပြန်ကြပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ဆက်နေချင်လည်း နေကြပါ။ ဟီးလ်ဒီက တံခါးတွေကို ဖွင့်ထားပေးလိမ့်မယ်"
ဟီးလ်ဒီက သော့တွဲကို ကိုင်ရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"တစ်ညလုံးပါပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အချို့လူများ အိမ်ပြန်သွားကြသည်။
အများစုကတော့ ကျန်နေခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် နွေးထွေးနေသည့် ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ကျောက်ခုံများပေါ်၌ ထိုင်နေကြသည်။ သံစင်ပေါ်တွင် မီးအိမ်က လင်းလက်နေပြီး ရုပ်တုက သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူတို့သည် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ထိန်းသိမ်းသူ (Keeper) စောင့်ဆိုင်းသကဲ့သို့၊ လမ်းမပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေသည့်သူများနည်းတူ သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ဗော့စ်က နစ်ခ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ နံရံတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ တံခါးမခေါက်တော့ပါ။ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် လက်ဝါးကိုသာ ဖိကပ်ထားလိုက်ရာ ထိန်းသိမ်းသူက သူရောက်လာမည်ကို စောင့်နေသည့်အလား ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောလာသည်။
"ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါ" သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "တတ်နိုင်သလောက် အကုန်လုံး၊ အခု ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို"
"သေချာရဲ့လား"
"ဟုတ်ကဲ့"
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဒါဆို နားထောင်" သူမက ဆိုသည်။
သူမက အသံကျယ်ကျယ် မပြောပေ။ ပြောစရာလည်း မလိုပါ။ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသဖြင့် သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းက နောက်ဆုံးတန်းခုံအထိ ကြားနေရသည်။
"ထိုင်နေတဲ့ အစောင့်နာမည်က ဒေါ်ရန်" ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ "သူက အရှေ့ဘက်အဆောင်မှာ နှစ်နှစ်လောက် တာဝန်ကျနေတာ။ အစားအသောက်တွေ ပို့ပေးတတ်တယ်။ သူက တံခါးနောက်က မျက်နှာတွေကို တစ်ခါမှ မကြည့်ဖူးဘူး"
"အခုရော"
"အခုတော့ သူ ကြည့်နေပြီ"
တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
"လီရီယန်က စင်္ကြံလမ်းပေါ်ကို ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီ" ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ "မီးအိမ်ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ မီးကို လက်နဲ့ ကာထားသလိုမျိုး မီးအိမ်ဆီ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားတယ်" ခဏရပ်သည်။ "ဒေါ်ရန်က သူ့ကို ငေးကြည့်နေတယ်။ သူ လှုပ်တောင် မလှုပ်ဘူး"
"နောက်အစောင့်တစ်ယောက်ရော" တံခါးဝမှ သောရ်က မေးသည်။
"အဆောင်မှူးကို သွားခေါ်နေတယ်"
သောရ်၏ မေးရိုးများ တင်းသွားသည်။
"ဘယ်လောက်ကြာမလဲ"
"အဆောင်မှူးက အပြင်ဘက်ကင်းစခန်းမှာ အိပ်နေတာ။ သူ့တံခါးတွေထဲက တစ်ခုကနေတဆင့် သွားရမယ်" ထိန်းသိမ်းသူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။ "ကြာတော့ ကြာလိမ့်မယ်"
မိနစ်များက အလွန်နှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးနေသည်။
အဒရီယာနာက ဟီးလ်ဒီဘေးတွင် ရိုဒရစ်ကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက် ထိုင်နေသည်။ အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ထိုင်သည်။ အော်ရီလီယာက ပလက်ဖောင်းမှ မရွေ့သေးပါ။ သူမသည် ရုပ်တုဘေးတွင် ရပ်လျက် ရုပ်တု၏ ကျောက်ဖြင့် ထုလုပ်ထားသော ဝတ်ရုံကို လက်တင်ထားပြီး ထိန်းထားပေးသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်က ဗော့စ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော် ထိုင်မရပါ။
"ဟာလီမာက သူ့တံခါးဆီ ရောက်လာပြီ" ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ "သူ စင်္ကြံလမ်းကို ကြည့်နေတယ်။ လီရီယန်ကို ကြည့်တယ်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဒေါ်ရန်ကို ကြည့်တယ်" ခဏရပ်သည်။ "သူက ဒေါ်ရန်ကို ဒါ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလားလို့ မေးနေတယ်"
ဗော့စ်က မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
"ဒေါ်ရန်က ဘာပြောလဲ"
"သူလည်း မသိဘူးလို့ ပြောတယ်" နွေးထွေးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သူ တံခါးတွေကို ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ပိတ်မရဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူ နားမလည်ဘူးတဲ့" ထပ်ရပ်သည်။ "သူ ကြောက်နေတယ်တဲ့"
"ကောင်းပြီ" တံခါးဝမှ သောရ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်း သူမကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။
"ကြောက်နေတဲ့ အစောင့်ဆိုတာ တွေးတောနေတဲ့ အစောင့်ပဲ" သူမက ဆိုသည်။ "မကြောက်တဲ့ အစောင့်ကတော့ အမိန့်ကိုပဲ နာခံနေမှာ"
မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင် အီလျန် ပြန်ရောက်လာသည်။
သူက ဘုရားကျောင်းတံခါးမှ တန်းဝင်လာပြီး ပလက်ဖောင်းဆီ မရောက်မချင်း မရပ်ပေ။
"ဟက်စကတ် မရှိတော့ဘူး" သူက ဆိုသည်။
"ဘယ်သွားတာလဲ"
"လမ်းအတိုင်းပဲ။ ခြေလျင်နဲ့။ အော်ရင်နဲ့အတူ" အီလျန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည်။ "ကျွန်တော် ရောက်တော့ သူ ရေခွက်ဘေးမှာ ရှိနေတယ်။ ရေတွေက တစ်နာရီလောက် နွေးနေတယ်၊ တစ်ခုခုဖြစ်မှန်း သူ သိနေတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်တော့ သူ ဘာမှ မမေးတော့ဘူး။ မီးအိမ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတာပဲ"
"မာတာဆီသွားတာလား"
"အရှေ့ဘက် ရေတွင်းဆီ။ သူမရဲ့ မုန့်ဖုတ်ရုံဆီ" အီလျန်က နဖူးကို သုတ်သည်။ "ခြေလျင်ဆို သုံးနာရီလောက် ကြာမယ်တဲ့။ သူမက လေးနာရီဆို မီးဖိုစမီးမွှေးတာမို့ အချိန်မီမယ်လို့ သူ ပြောတယ်"
"ဒန်စတန်ရော"
"ဒန်စတန်က အမိုးအကာအောက်မှာ အိပ်နေတာ။ ဟက်စကတ် ထွက်သွားတော့ နိုးလာတယ်။ သူ မြည်းတွေကို ကုန်းနှီးတင်နေတယ်"
ကျွန်တော် သောရ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီးသားဖြစ်သည်။
"ကျောက်မိုင်း" သူမက ဆိုသည်။ "သူတို့ ထွက်လာရင် ဒီလမ်းအတိုင်း လာမှာ။ အိုသဲလော့စ်ရဲ့ လူတွေက သူတို့နောက်ကို လိုက်လာရင်..."
"သူတို့လည်း ဒီလမ်းအတိုင်းပဲ လိုက်လာမှာပဲ"
သောရ်က တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
အက်ဗလင်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
"သွား" သူမက ပြောသည်။
"ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ်..."
"သိပါတယ်" အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "လမ်းကို ထိန်းထားပါ။ သူ့တံခါးတွေဘက်ကိုတော့ မသွားနဲ့"
"ဒီဘက်ခြမ်းမှာပဲ" ကျွန်တော် ပြောသည်။
"ဒီဘက်ခြမ်းမှာပဲ" သူမက ကျွန်တော့်ကို နမ်းသည်။ "သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ"
အဒရီယာနာက မတ်တတ်မရပ်ပေ။ သူမက ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ဖက်ထားလျက် မေးရိုးကို တင်းထားပြီး ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
"အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ လာတဲ့သူတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ကလိုက်လာရင်" သူမက ပြောသည်။ "ဒီလမ်းက လမ်းလျှောက်နေတဲ့သူတွေပိုင်တာဆိုတာ သူတို့ ကောင်းကောင်း နားလည်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ပါ"
ကျွန်တော်တို့ ဝက်စ်မီးယားတံခါးမှတဆင့် မြောက်ဘက် ဆက်သွယ်ရေးစခန်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
သောရ်၊ ဂရေးကိပ်မှာ ရှိနေပြီး ကက်စတယ်လန်က နှိုးလိုက်သည်နှင့် ရောက်လာသည့် အီလီဇာ၊ ခွင့်တောင်းစရာမလိုဘဲ လိုက်ပါလာပြီး မည်သူမျှလည်း တားမရသည့် မယ်လိုဒီ။ ရန်နာနှင့် အီလီဇာ၏ ကင်းထောက်ခြောက်ယောက်။ သူ့အစ်မနှင့်အတူ ဘုရားကျောင်းတွင် ရှိနေပြီး နောက်မကျန်ခဲ့လိုသည့် ဗားန်း။
ပြီးတော့ မီရက်။
သူ လိုက်ပါလာမည်ဟု ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ပါ။ ဂရေးကိပ်မှ ထွက်ခွာစဉ်က သူသည် ဟာလွန်၏ မီးအိမ်အောက်၊ ဆေးရုံဥယျာဉ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွယ်ရေးစခန်း ရောက်သည့်အခါ သူက ဖန်ရီးယားနှင့်အတူ ရပ်စောင့်နေသည်။ သူတို့နောက်တွင် ကားလ်ဒရစ်က အလွန်ရှည်လျားသော ငြင်းခုံမှုတစ်ခုကို ရှုံးနိမ့်ထားသည့်အလား မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသည်။
"မင်း ပြေးလို့ မရဘူး" ကားလ်ဒရစ်က သူ့ကို ပြောသည်။ "ဒီလောက် ဝေးဝေး မပြေးနိုင်ဘူး။ အဲဒီပုံစံနဲ့ဆို ပိုဆိုးမယ်။ မင်းကမှ..."
"ကျွန်တော် ပြေးနိုင်ပါတယ်" မီရက်က ပြောသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။
"လမ်းတစ်ခု ရှိတယ်" သူက ဆိုသည်။ "လူတွေက အမှောင်ထဲမှာ ဒီလမ်းအတိုင်း လာနေကြတာ။ တချို့က လမ်းမလျှောက်နိုင်ကြဘူး။ တချို့က အရိပ်တိုင်းကို ကြောက်နေကြလိမ့်မယ်" သူ့အသံက တည်ငြိမ်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီလမ်းကို သိတယ်။ ဒီလမ်းပေါ်မှာ ရှိနေရတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်"
သူ ဖန်ရီးယားကို ကြည့်သည်။
"ပြီးတော့ အမှောင်ထဲမှာ လူတွေကို ဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာလည်း ကျွန်တော် သိတယ်" သူက ပြောသည်။ "ဟာလွန် ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးခဲ့တယ်"
ဖန်ရီးယား၏ ကြီးမားသော ခေါင်းကြီးက ကျွန်တော့်ဆီ လှည့်လာသည်။
"သူ ပြောတာ မှန်တယ်" ဝံပုလွေက ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်"
ကျွန်တော်တို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း စီးနင်းလာခဲ့ကြသည်။
လမ်းမပေါ်က မဟုတ်ပါ။ မယ်လိုဒီက ကျွန်တော်တို့ကို ကုန်းမြင့်ဒေသတွေဘက် ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ သူမ၏ ကင်းထောက်များ ရက်သတ္တပတ်များစွာ စောင့်ကြည့်လေ့လာရင်း ရရှိထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်းပင်။ ချုံနွယ်များ၊ ပြိုကျနေသည့် နံရံများ၊ စီးဆင်းနေသည့် ချောင်းများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ အီလျန်က ရှေ့ကနေ ပျံသန်းသွားပြီး ပြန်လှည့်လာကာ ရှေ့ကို ထပ်ပျံသွားပြန်သည်။
မီရက်က မြင်းများဘေးတွင် ပြေးလိုက်လာသည်။
အစပိုင်းတွင် သူ ပုံစံမပြောင်းသေးပေ။ သူသည် လူသားပုံစံဖြင့် ဖန်ရီးယားဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲ ပြေးလာသည်။ သို့သော် ဒုတိယချောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည့်နောက်တွင် ကျွန်တော့်နောက်မှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသဖြင့် မြင်းပေါ်မှ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
မီရက်၏ ပုံစံသည် ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်သည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့ပခုံးတွေက အရင်ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြီးတော့ သူ့ကျောပြင်။ သူ ပြေးနေတာကို မရပ်တန့်ခဲ့ပါ။ နာကျင်မှုတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြေးလွှားသလိုမျိုး သူက အဲဒီအပြောင်းအလဲကို ကျော်ဖြတ်ပြေးလာခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကုန်းကိုကျော်ပြီး ကျွန်တော့်မြင်းဘေးကို သူရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူက မီးခိုးရောင်အမွေးအမှင်တွေနဲ့၊ မေးရိုးရှည်လျားတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ဖြစ်နေပြီး လေးချောင်းထောက်နဲ့ ပြေးနေပါပြီ။ အမှောင်ထဲမှာ သူ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ ပြင်းထန်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ မရပ်ပါ။
သူ နောက်ကို ပြန်မလှည့်ကြည့်ပါ။
ဖန်ရီးယားက သူ့ဘေးမှာ ပြေးလိုက်လာသည်။ တစ်ခါတုန်းက မီရက် ကျောက်စရစ်ခဲတွေပေါ်မှာ ခြေချော်သွားတဲ့အခါ အဲဒီဝံပုလွေကြီးက သူ့ပခုံးနဲ့ မီရက်ရဲ့ ပခုံးကို တွန်းပေးလိုက်ပြီး မီရက် ပြန်လည်ခြေလှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးသည်။
ကျောက်မိုင်းမှာရှိနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ ထိန်းသိမ်းသူ၏ အသံ ရောက်လာသည်။
အမိုးအကာဆီက မဟုတ်ပါ။ အဲဒီနားမှာ ကျွန်တော်တို့ မရှိပါ။ အသံက မြေကြီးထဲကနေ လွင့်ပျံလာတာဖြစ်သည်။ အလွန်ဝေးကွာတဲ့ ရေတွင်းအောက်ခြေကနေ စကားပြောနေသလိုမျိုး အသံက အားပျော့နေသည်။
ကျွန်တော် အသံကို မကြားခင်ကတည်းက မြင်းခွာသံတွေကတစ်ဆင့် ခံစားလိုက်ရသည်။
"ယူရီယာဂရေး" သူမက ခေါ်သည်။
ကျွန်တော် မြင်းဇက်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။
သောရ်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
"မာတာ ကွီးလ်က အိမ်ရှေ့ရင်ပြင်မှာ ရောက်နေပြီ" ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဘာတစ်ခုကိုမှ မမြင်ရပါ။
ဒီအကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ လူတွေက အဲဒီညက ရင်ပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲလို့ မေးကြတဲ့အခါ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်လို့ ထင်မှတ်ကြလို့ပါ။ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ မရှိခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်က ရေကန်ကြီးရဲ့ သုံးမိုင်အောက်ဘက်၊ အမှောင်ထဲမှာရှိတဲ့ စွန့်ပစ်ကျောက်မိုင်းဝမှာ သောရ်၊ မယ်လိုဒီ၊ စစ်သားတစ်ဒါဇင်၊ ဝံပုလွေနှစ်ကောင်တို့နဲ့အတူ ရှိနေခဲ့ပြီး ကျောက်တုံးတွေကတစ်ဆင့် ပြောပြနေတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးရဲ့ စကားကို နားထောင်နေခဲ့တာပါ။
သူမ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြခဲ့တာတွေကတော့ ဒါပါပဲ။
ဟက်စကတ်က ညနေ သုံးနာရီခွဲလောက်မှာ အရှေ့ဘက် ရေတွင်းဘေးက မုန့်ဖုတ်ရုံကို ရောက်သွားခဲ့သည်။
မာတာက အဲဒီမှာ ရောက်နှင့်နေပြီ။ သူမ အိပ်မပျော်တာကြောင့် မုန့်ဖုတ်မီးဖိုတွေကို စောစောစီးစီး မီးမွှေးဖို့ ရောက်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း သူမ ပြောပြတာတော့ အဲဒီညက ရင်ပြင်မှာရှိတဲ့ မီးအိမ်တွေက ထူးထူးခြားခြား လင်းလက်နေတယ်တဲ့။ သူမက မီးအိမ်တွေကြားမှာ ရပ်ပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်နေခဲ့မိတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့လည်း မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်ရင်း ခြေဖဝါးအောက်မှာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေသလို ခံစားချက်မျိုးနဲ့ အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူးတဲ့။
ဟက်စကတ်က သူမကို အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။
တံခါးတွေအကြောင်း၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ ဒေါ်ရန်အကြောင်း၊ လီရီယန်က မီးအိမ်ကို လက်လှမ်းပြီး စင်္ကြံလမ်းမှာ ရပ်နေတဲ့အကြောင်းတွေကိုပေါ့။
မာတာက သူ ဘယ်လိုသိသလဲလို့ မမေးခဲ့ပါ။
အဲဒါ အမှန်ဟုတ်မဟုတ်လည်း သူမ မမေးခဲ့ပါ။
သူမ သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အအေးခံစင်ဆီ သွားကာ မနက်ဖြန်အတွက် မုန့်ဖုတ်လှည်းမှာ တင်ဖို့ မနေ့ညက ဖုတ်ထားတဲ့ မုန့်နှစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။ ပျားရည်ထည့်ထားတဲ့ မုန့်တွေပါ။
သူမက အဲဒီမုန့်တွေကို အဝတ်နဲ့ ပတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ အနီရောင် ပဝါကို ခြုံပြီး မုန့်ဖုတ်ရုံထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျောက်ပြင်သမားတွေကလည်း စုရုံးရောက်ရှိနေနှင့်ကြပြီ။
ဘယ်သူကမှ သူတို့ကို ခေါ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါ။ မာတာ နိုးလာသလိုမျိုး သူတို့အားလုံးလည်း ခြေဖဝါးအောက်မှာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားသလို ခံစားချက်နဲ့ နိုးလာကြတာပါ။ အဲဒီလူရှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ခါးပန်းတွေမှာ ကိရိယာတွေ တပ်လျက်၊ အမှောင်ထဲမှာ အရှေ့ဘက် ရေတွင်းနားမှာ ရပ်နေကြသည်။ တခြား မုန့်ဖုတ်ရုံက မုန့်ဖုတ်သမား သုံးယောက်။ ရေခပ်သမား နှစ်ယောက်။ ဒန်စတန်ကို အခြောက်ခံထားတဲ့ ပန်းတွေအကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးတဲ့ လစ်စ်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလည်း ပါသည်။
သူတို့က မာတာကို ကြည့်သည်။
သူမက သူတို့ကို ကြည့်သည်။
"မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်" မာတာက ပြောသည်။ "အရှေ့ဘက် အဆောင် စင်္ကြံလမ်းမှာ ရပ်နေတာ။ သူ့တံခါးက ပွင့်နေတယ်။ သူ အပြင်ထွက်ဖို့ ခွင့်ပြုချက် ရှိမရှိတောင် သူ မသိဘူး"
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
"ကျွန်မတို့ သူ့အတွက် မီးအိမ်တွေကို ထွန်းပေးခဲ့တယ်" မာတာက ဆိုသည်။ "သူ့နာမည်ကိုလည်း ခေါ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာကို အမိုးအကာတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်" သူမအသံက တင်းမာသွားသည်။ "ဧည့်သည်တစ်ယောက်အတွက် မီးအိမ်ထွန်းပေးပြီးရင် စင်္ကြံလမ်းမှာ ရပ်ခိုင်းထားလို့ မရဘူးလေ"
သူမက အတွင်းဘက် တံခါးပေါက်ဆီ လျှောက်သွားသည်။
သူတို့က သူမနောက်ကို လိုက်သွားကြသည်။
အတွင်းဘက် တံခါးပေါက်က သူ့တံခါးတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်သည်။
အမြဲတမ်းလည်း ဖြစ်ခဲ့တာပါပဲ။ လှည်းတွေက မနက်တိုင်း အဲဒီတံခါးကတစ်ဆင့် ရင်ပြင်ထဲ ဝင်လာကြတယ်။ မုန့်တွေ၊ ရေတွေ၊ မီးအိမ်ဆီတွေကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေ၊ ကျောက်ပြင်သမားတွေနဲ့ ရေခပ်သမားတွေကလည်း မီးအိမ်ထွန်းဖို့ ညတိုင်း အဲဒီတံခါးကနေ ဝင်ကြတာပါ။
သူတို့ကို မခိုင်းဘဲနဲ့တော့ သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ အဲဒီတံခါးကနေ မဝင်ခဲ့ဖူးပါ။
မာတာ မရပ်ပါ။
သူမက လက်ထဲမှာ မုန့်ကိုပိုက်လျက်၊ ခေါင်းမှာ အနီရောင်ပဝါကိုခြုံကာ တံခါးဝဆီ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို လက်နဲ့ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
"ပွင့်သွားတယ်" ထိန်းသိမ်းသူက ကျွန်တော်တို့ကို တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။ "သူက အဆောင်ဆီ ပစ္စည်းလာပို့တဲ့သူတိုင်းအတွက် ပွင့်အောင် တံခါးကို ဆောက်ထားတာ။ သူမက မုန့်တွေ ယူလာတာလေ။ တံခါးက သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို မှတ်မိသွားတာပဲ"
သောရ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်း ထွက်လာသည်။
"ရင်ပြင်ကရော"
"ရင်ပြင်က အမိုးအကာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ" ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ "သန်းခေါင်ယံကတည်းက ဖြစ်နေတာ။ မာတာ အထဲဝင်သွားတော့ မီးအိမ်တွေက လင်းနေတယ်၊ ရေခွက်တွေက ပြည့်နေတယ်၊ ရင်ပြင်က သူမကို မှတ်မိနေတယ်" ခဏရပ်သည်။ "သူတို့အားလုံးကို မှတ်မိနေတာ။ သူတို့က ရက်သတ္တပတ်တွေကြာအောင် ဒီနေရာကို ထိန်းသိမ်းပေးလာခဲ့ကြတာလေ။ သူတို့က အိမ်ရှင်တွေပဲ"
အရှေ့ဘက် အဆောင်က ရင်ပြင်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိသည်။
မာတာက အဲဒီဘက်ကို ကူးသွားသည်။
စောင့်ရှောက်သူ နှစ်ယောက်က တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။ ဒေါ်ရန်တော့ မဟုတ်ပါ။ တခြားသူတွေ။ အဆောင်ကပ္ပတိန်နဲ့အတူ လိုက်လာတဲ့သူတွေပါ။
ကပ္ပတိန်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။
သူက လည်ပင်းမှာ ငွေရောင်အဆင်တန်ဆာတွေပါတဲ့ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်လူတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်ထားပြီး ပွင့်နေတဲ့ တံခါးတွေနဲ့ ရင်ပြင်ကြားက စင်္ကြံလမ်းမှာ ရပ်နေသည်။ သူ ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက အခုတော့ အသုံးမဝင်တော့ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာမျိုးနဲ့ပေါ့။ သူ ဘာလုပ်ရမှန်းကို မသိသေးပုံပါပဲ။
သူ မာတာကို မြင်လိုက်သည်။
သူမနောက်က လိုက်လာတဲ့ ကျောက်ပြင်သမားတွေကို မြင်သည်။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေ၊ ရေခပ်သမားတွေကို မြင်သည်။
"ပြန်သွားကြ" သူက ပြောသည်။
မာတာ မရပ်ပါ။
"ကျွန်မ မုန့်တွေ ယူလာတယ်" သူမက ပြောသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ မုန့်ဖုတ်ရုံကို ပြန်သွားကြ။ ဒီအဆောင်ကို ပိတ်ထားတယ်"
"မပိတ်ထားပါဘူး" မာတာက ဆိုသည်။ "တံခါးတွေ ပွင့်နေတာပဲ"
"ဒါဆိုရင် ငါ ပိတ်လိုက်မယ်"
"ရှင် ကြိုးစားကြည့်ပြီးပြီလေ" မာတာက ပြောသည်။ "မဟုတ်ဘူးလား"
ကပ္ပတိန်က ပြန်မဖြေပါ။
မာတာက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။
ထိန်းသိမ်းသူက အဲဒီနေရာမှာ ခဏရပ်သည်။
သူမ ထပ်ပြောတဲ့အခါ အသံက အလွန်တိုးသွားသည်။
"သူ ဓားကို မြှောက်လိုက်တယ်" သူမက ပြောသည်။ "ကပ္ပတိန်လေ။ သူ သူမကို ခုတ်ဖို့ မြှောက်လိုက်တာ"
ကျောက်မိုင်းမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပါ။
"ပြီးတော့ ကျောက်ပြင်သမားတစ်ယောက်က သူမရှေ့ကို ကာရပ်လိုက်တယ်" ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ "အိုဒရစ်တဲ့။ သူက အဲဒီရင်ပြင်က မီးအိမ် ၄၁ လုံးကို ထွင်းထားခဲ့သူလေ။ သူ ဘာမှ မပြောဘူး။ သူက အဲဒီနေရာမှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေလိုက်တာပဲ"
"ကပ္ပတိန်ကရော" သောရ်က မေးသည်။
"ကပ္ပတိန်က အမိုးအကာတစ်ခုအောက်မှာ ရပ်နေတာ" ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ "ဧည့်ဝတ်ကျေမှုဆိုင်ရာ ရှေးအကျဆုံး ဥပဒေအရ အိမ်ရှင်က ဧည့်သည်ကို မရိုက်ရဘူး။ ဧည့်သည်ကလည်း အိမ်ရှင်ကို မရိုက်ရဘူး" ခဏရပ်သည်။ "သူက အိုဒရစ်ရဲ့ ဦးခေါင်းပေါ်မှာ ဓားကို မြှောက်ထားတာ ကြာလှပြီ။ သူ ဓားကို မချနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး"
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အသံလေး တစ်ချက် ထွက်လာသည်။
"သူက အိမ်ရှင်မဟုတ်ဘူးလေ" သောရ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်" ထိန်းသိမ်းသူက ထောက်ခံသည်။ "သူက ဧည့်သည်ပဲ။ သူက အမြဲတမ်း ဧည့်သည်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ သူ ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီခန်းမထဲက ဘယ်သူမှ ဒီနေရာကို ထိန်းသိမ်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ မုန့်တွေ ယူလာပေးတဲ့သူတွေပဲ ထိန်းသိမ်းခဲ့တာ"
မာတာ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားသည်။
သူမက ပွင့်နေတဲ့ တံခါးတွေကို တစ်ပေါက်ပြီး တစ်ပေါက် ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ အမှောင်ထဲကနေ မျက်နှာတွေက သူမကို ကြည့်နေကြသည်။ ဟာလီမာက မီးခိုးရောင် အသားအရေနဲ့ ပိန်ချုံးနေပြီး တံခါးဘောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားရင်း တစ်ခုခုကို ရေတွက်နေသည်။ မှင်တွေပေနေတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ လူတစ်ယောက်။ ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ လက်ကို ပခုံးပေါ်တင်ထားတဲ့ ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်။
ပယ်လ် အာဒန့်။
ဂါရစ်ရဲ့ နာမည်။
မာတာ သူတို့အတွက် မရပ်ပါ။ အခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါ။
သူမ စင်္ကြံလမ်းထဲက မီးအိမ်ဆီ ရောက်တဲ့အထိ လျှောက်သွားသည်။
လီရီယန်က မီးအိမ်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
သူမက အလွန်သေးငယ်သည်။ ကာရိုလ် လေးနှစ်အရွယ်တုန်းကထက်တောင် ပိုသေးသေးလေး။ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို တိုတိုနဲ့ မညီမညာ ညှပ်ထားပြီး ခြေဗလာနဲ့ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ရပ်နေသည်။ သူမက မီးကို လက်နဲ့ ခံထားသလိုမျိုး မီးအိမ်ကို လက်လှမ်းထားသည်။
ခြေသံကြားတော့ သူမ လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ မာတာကို မော့ကြည့်သည်။
အနီရောင် ပဝါကိုကြည့်သည်။ မာတာ ပိုက်ထားတဲ့ အထုပ်ကို ကြည့်သည်။
သူမ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"မုန့်" သူမက ပြောသည်။
မာတာက စင်္ကြံလမ်းရဲ့ ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမ အဝတ်ကို ဖြည်လိုက်သည်။
မီးရောင်အောက်မှာ ပျားရည်မုန့်တွေက တောက်ပနေသည်။
"မင်းအတွက် ငါ ယူလာပေးတယ်" မာတာက ပြောသည်။ သူမအသံတွေ တုန်ရီနေသည်။ "ပြီးတော့ မင်းကို တစ်ခု ပြောပြချင်လို့ လာခဲ့တာ။ မင်းက ဒီမှာ ဧည့်သည်ပဲ။ အဲဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မင်း သိလား"
လီရီယန်က ခေါင်းခါပြသည်။
“အဲဒါက မင်းကို စောင့်မျှော်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက် ရှိတယ်လို့ ပြောတာပဲ” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “မင်းအတွက် မီးအိမ်တွေကို ထွန်းပေးထားတဲ့သူ ရှိတယ်လို့ ပြောတာပေါ့။ ပြီးတော့ မင်း ကြိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ရတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လည်း ပါတယ်” သူမက လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “အမေနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား”
လီရီယန်က သူမလက်ကို ချက်ချင်း မဖမ်းမိပါ။
သူမက ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ ထွက်သွားလို့ရတာလား” သူမက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
သူမ ဘာပြောလိုက်သလဲဆိုတာကို ထိန်းသိမ်းသူက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြသည်။
ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။
လီရီယန်က မာတာကို မေးနေတာ မဟုတ်ပါ။
သူမက ကြမ်းပြင်ကို မေးနေတာပါ။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်က ‘ရတယ်’ လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လီရီယန်က မာတာရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ရင်ပြင်က မီးအိမ်တွေအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပလာခဲ့တယ်လို့ ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ ပိုလင်းသွားတာတော့ မဟုတ်ပါ။ ပိုပြီး နွေးထွေးသွားတာမျိုးပါ။ အေးစက်နေတဲ့ အခန်းထဲကို ပြတင်းပေါက်ဖွင့်လိုက်သလိုမျိုး နွေဦးပေါက်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဝင်လာသလိုပါပဲ။
ဟာလီမာက သူ့အခန်းတံခါးကနေ ထွက်လာသည်။
ပြီးတော့ အရေအတွက်ကို ရေတွက်နေတဲ့ အမျိုးသမီး။ သူမက ဆက်ရေတွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကလည်း လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမက စင်္ကြံလမ်းထဲ လျှောက်လာပြီး မီးအိမ်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်ကာ အကြာကြီး ငေးကြည့်နေသည်။ ပြီးမှ “ဆယ့်နှစ်” ဟု အသံထွက်အောင် ပြောလိုက်ပြီး ရေတွက်နေတာကို ရပ်လိုက်သည်။
ပယ်လ် အာဒန့်နဲ့ သူ့ဖခင်။
မှင်တွေပေနေတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ လူ။
အားလုံးပါပဲ။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ပေါ့။ သူတို့အခန်းတွေထဲက ထွက်လာကြသည်။ စင်္ကြံလမ်းထဲ ရောက်လာကြသည်။ အိုဒရစ်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဓားကို မြှောက်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ ကပ္ပတိန်ကို ကျော်ဖြတ်သွားကြသည်။ အရှေ့ဘက် အဆောင်တံခါးကနေတစ်ဆင့် မီးအိမ်တွေ ထွန်းညှိပေးထားတဲ့ ရင်ပြင်ထဲကို ထွက်သွားကြသည်။
ဧည့်သည် ဆယ့်နှစ်ယောက်။
သူတို့နောက်မှာတော့ ဒေါ်ရန်။
သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ထလာခဲ့သည်။ သူက အကျဉ်းသားတွေရဲ့ နောက်ဆုံးလူနောက်ကနေ လမ်းလျှောက်လာသည်။ လက်တွေကို ဘေးမှာ ဖြန့်ထားလျက်သားပါ။ ကပ္ပတိန်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်တဲ့အခါ ဒေါ်ရန်က ဒီစကားကိုပဲ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သူတို့ကို နှစ်နှစ်လုံးလုံး ထမင်းကျွေးခဲ့တယ်။ သူတို့နာမည်ကို တစ်ခါမှ မမေးခဲ့မိဘူး”
သူ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
သူတို့က မနက်ခင်း မုန့်တင်လှည်းတွေနဲ့အတူ အတွင်းဘက် တံခါးပေါက်ကနေ ထွက်လာကြသည်။
ဒါက ကျောက်ပြင်သမားတွေရဲ့ အကြံပါ။ တံခါးက ပစ္စည်းတွေ လာပို့တဲ့သူတိုင်းအတွက် ပွင့်ပေးသလို၊ လှည်းအလွတ်တွေ ပြန်ထွက်သွားတဲ့အခါမှာလည်း ပွင့်ပေးတာကိုး။
ဒါကြောင့် ဧည့်သည်တွေက လှည်းအလွတ်တွေပေါ်မှာ စီးပြီး ထွက်သွားကြသည်။
လီရီယန်က မာတာရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။ ပထမဆုံးလှည်းရဲ့ ထိုင်ခုံမှာပေါ့။ ပျားရည်မုန့်ကို စားနေသည်။
ဟာလီမာက အဝေးကြီး မလမ်းလျှောက်နိုင်ပါ။ အိုဒရစ်နဲ့ တခြား ကျောက်ပြင်သမားတစ်ယောက်က သူ့ကို ဒုတိယလှည်းဆီ ပွေ့ချီသွားပြီး မုန့်ညက်အိတ်တွေပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်သည်။
အရေအတွက် ရေတွက်တဲ့ အမျိုးသမီးက တတိယလှည်းဘေးမှာ လက်ကိုတင်ပြီး လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူမ ဘာကိုမှ မရေတွက်တော့ပါ။
ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မတားဆီးပါ။
ဘယ်သူမှ သူတို့ကို စာရင်းမကောက်ပါ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သတိထားမိသွားသည်။
ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ချိတ်ပုံစံ တောင်ကုန်းပေါ်မှာ မီးခိုးရောင် အလင်းရောင် ပထမဆုံး စတင်ဖြာထွက်လာချိန်မှာ ထိန်းသိမ်းသူက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြသည်။
“သူ နိုးလာပြီ” သူမက ပြောသည်။
သောရ်ရဲ့ လက်က မျိုးလ်နီးယား (Mjölnir) ဆီ ရောက်သွားသည်။
“ဩသယ်လော့စ်လား”
“သူ့ကပ္ပတိန်က သူ့ဆီ သွားနေပြီ။ သူ့တံခါးတွေထဲက တစ်ပေါက်ကနေတစ်ဆင့်ပေါ့” ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ အသံက အေးစက်ပြီး သတိထားနေဟန် ရှိသည်။ “အဆောင်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သူ သိသွားပြီ။ ဘယ်သူက သူတို့ကို ထုတ်သွားလဲဆိုတာလည်း သူ သိတယ်။ သူ စစ်သည်တွေကို လွှတ်လိုက်ပြီ”
“ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ”
“သုံးဆယ်”
“အနောက်ဘက် လမ်းမကြီးကနေလား”
“အနောက်ဘက် လမ်းမကြီးကနေပဲ”
သောရ်က သူမရဲ့ မြင်းကို တောင်ကုန်းတက်လမ်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီနေရာမှာပဲ ကျွန်မတို့ ခုခံမယ်” သူမက ပြောသည်။
ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားလေးက ကျောက်မိုင်းရဲ့ အပေါ်ဘက် လေးပုံတစ်မိုင်လောက်မှာ ရှိသည်။
လမ်းက ကျောက်တုံးတွေ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ နံရံနှစ်ခုကြားကနေ တက်သွားရသည်။ လှည်းနှစ်စီးတောင် အတူမဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာတွေ ရှိသည်။ အပေါ်ဘက်မှာတော့ မြေကျင်းရှိပြီး အောက်ဘက်မှာတော့ ကျောက်မိုင်းနဲ့ အမိုးအကာ၊ ပြီးတော့ တောင်ဘက်ကို သွားတဲ့ လမ်းရှည်ကြီး ရှိသည်။
မုန့်တင်လှည်းတွေ တောင်ကုန်းထိပ်ကို ရောက်လာချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားသည်။
အခြားဘာကိုမှ မမြင်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် အဲဒါကို အရင်မြင်လိုက်ရသည်။
မြင်းနှစ်ကောင် ဆွဲလာတဲ့ လှည်းကြီးတစ်စီး။ လမ်းကွေ့တွေအတိုင်း သတိကြီးကြီးထားပြီး ဆင်းလာနေသည်။ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ အနီရောင် ပဝါကို ခေါင်းမှာခြုံထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ သူမ ပေါင်ပေါ်မှာတော့ မုန့်ညက်အိတ်နဲ့ ပတ်ထားတဲ့ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်၊ မုန့်တစ်ခြမ်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူတို့နောက်မှာတော့ လှည်းတွေ ထပ်ပါလာသည်။
လှည်းတွေနောက်မှာတော့ ခြေလျင်လမ်းလျှောက်လာတဲ့ လူတွေ။ ကျောက်ပြင်သမားတွေ။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေ။ ရေခပ်သမားတွေ။ ဟက်စကတ်က လက်တစ်ဖက်မှာ အပြာရောင် မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားသည်။ သူ့ဘေးမှာ အိုရန်။
ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးရဲ့ နောက်မှာ၊ တောင်ကုန်းထိပ်မှာ၊ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို နောက်ခံထားပြီး မြင်းစီးသူရဲတွေ။
သောရ်က မစောင့်တော့ပါ။
“လမ်းကြားထဲ ဖြတ်သွားကြ” လှည်းတွေကို သူမ လှမ်းအော်ပြောသည်။ “မရပ်နဲ့။ ဆက်သွား။ အမိုးအကာ ရှိတဲ့နေရာအထိ ရောက်အောင်သွား”
ပထမဆုံးလှည်း ဖြတ်သွားချိန်မှာ မာတာက သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။
လက်ထဲမှာ တူကိုင်ပြီး လမ်းပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ မိုးကြိုးနတ်သမီးဆီကိုပေါ့။
ပြီးတော့ သူမဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကို။
သူမ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာလက်ဆီ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော် လက်အိတ်ကို ချွတ်ထားခဲ့သည်။
သရဖူက တောက်ပနေသည်။
မာတာရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမ လှည်းကို မရပ်လိုက်ပါ။
“လီရီယန်” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကြည့်စမ်း။ လမ်းကို ခုခံပေးဖို့ လူတွေ ရောက်လာကြပြီ”
လီရီယန်က ကျွန်တော်တို့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူမက မုန့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူမက သောရ်ကို ကြည့်သည်။ မယ်လိုဒီကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝံပုလွေပုံစံနဲ့ ရောက်လာတဲ့ မီရက်ကို ကြည့်သည်။ မီးခိုးရောင် အမွေးတွေနဲ့ တုန်ယင်နေပေမဲ့ လမ်းပေါ်မှာ မြဲမြံစွာ ရပ်နေတဲ့ သူ့ကို ကြည့်သည်။ သူ့ဘေးက ကြီးမားတဲ့ ဖန်ရီးယားကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့မှ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျားက ကြမ်းပြင်လား” သူမ မေးသည်။
ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်း မသိပါ။
“မဟုတ်ဘူး” နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကြမ်းပြင်ကိုတော့ ကျွန်တော် သိတယ်”
လီရီယန်က ဒါကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။
ပြီးတော့မှ သူမက မုန့်တစ်ခြမ်းကို ကမ်းပေးသည်။
“ခင်ဗျားအတွက်” သူမက ပြောသည်။ “လမ်းကို ခုခံပေးလို့”
ကျွန်တော် မုန့်ကို ယူလိုက်သည်။
လှည်းတွေ ဆက်သွားကြသည်။
ကျန်တဲ့လှည်းတွေလည်း ဖြတ်သွားကြသည်။
မုန့်ညက်အိတ်တွေပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့ ဟာလီမာက မျက်လုံးတွေ ပွင့်လျက် ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ အရေအတွက် ရေတွက်တဲ့ အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ လှည်းဘေးမှာ ဘာကိုမှ မရေတွက်ဘဲ လမ်းလျှောက်လာသည်။ ပယ်လ် အာဒန့်က သူ့ဖခင်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ စီးလာသည်။ ဒေါ်ရန်က နောက်ဆုံးလှည်းအနောက်မှာ လက်တွေကို ဘေးမှာ ဖြန့်ထားလျက် လမ်းလျှောက်လာသည်။
သူ ကျွန်တော့်ဘေးကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ရပ်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ လက်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူ့နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ မြင်းစီးသူရဲတွေကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ ကျွန်တော့်ကို လိုချင်နေကြမှာ” သူက ပြောသည်။ “အဓိကတော့ ကျွန်တော့်ကိုပဲ”
“ဆက်လျှောက်သွားပါ” ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ကျောက်ပြင်သမားတွေက လမ်းကြားထိပ်မှာ ရပ်လိုက်ကြသည်။
အိုဒရစ်က အရှေ့ဆုံးမှာ။ သူက နောက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်လာတဲ့ မြင်းစီးသူရဲတွေကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။ ခါးမှာ ထွင်းထုတဲ့ ဆောက်ကို ချိတ်ထားပြီး လက်တွေကို ဘေးမှာ ဖြန့်ထားသည်။
ကျန်တဲ့သူတွေလည်း သူနဲ့အတူ လှည့်လိုက်ကြသည်။
မုန့်ဖုတ်သမားတွေ။ ရေခပ်သမားတွေ။ လစ်ရဲ့ ဝမ်းကွဲ။ အပြာရောင် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ဟက်စကတ်။
သူတို့က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားထိပ်မှာ လမ်းကို ပိတ်ပြီး ရပ်နေကြသည်။ မုန့်ညက်တွေ ပေကျံနေတဲ့ ခါးစည်းတွေကို ဝတ်ထားပြီး ကျောက်မှုန်တွေ ပေနေတဲ့ အင်္ကျီတွေကို ဝတ်ထားတဲ့ လူတန်းကြီး။ သူတို့လက်ထဲမှာ မီးအိမ်တွေကလွဲရင် ဘာမှမရှိပါ။
သောရ်က သူတို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မတို့ နောက်ကို ဝင်ခဲ့ကြ” သူမ ပြောသည်။
အိုဒရစ်က ခေါင်းခါသည်။
“ကျွန်တော်တို့က အိမ်ရှင်တွေလေ” သူက ပြောသည်။ “အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလား” သူက ကျွန်တော်တို့နောက်ကနေ လမ်းအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ လှည်းတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “အိမ်ရှင်ဆိုတာ ဧည့်သည်တွေကို တံခါးကနေ ထွက်သွားတဲ့အထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ နောက်ကနေ လိုက်မလာစေရဘူးလေ”
မြင်းစီးသူရဲတွေက နောက်ဆုံးလမ်းကွေ့ကို ဖြတ်ကျော်လာကြသည်။
သူတို့က သုံးဆယ်။ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီတွေ ဝတ်ထားသည်။ လည်ပင်းမှာ ငွေရောင် အဆင်တန်ဆာတွေနဲ့။ သူတို့ရဲ့ ရှေ့ဆုံးမှာတော့ အဆောင်ကပ္ပတိန်။ သူ့ဓားက လေထဲမှာ မရှိတော့ဘဲ သူ့လက်ထဲမှာ ပြန်ရောက်နေပြီ။
သူတို့က လမ်းပေါ်မှာ ပိတ်ရပ်နေတဲ့ ကျောက်ပြင်သမားတွေကို မြင်လိုက်သည်။
သူတို့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ သောရ်ကို မြင်သည်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်။ ဝံပုလွေနှစ်ကောင်ကို မြင်သည်။
ကပ္ပတိန်က မြင်းကို တားလိုက်သည်။
သူက အိုဒရစ်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဖယ်ပေး” သူ ပြောသည်။
အိုဒရစ် မဖယ်ပါ။
ကပ္ပတိန်က သူ့ကို ကျော်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မင်းပဲ” သူ ပြောသည်။ “မင်းက ဂရေးပဲ။ နတ်ဘုရားကို ယူသွားတဲ့ကောင်”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါ။
ဘာမှလည်း ထပ်မပြောတော့ပါ။
“သူတို့ကို ဖယ်ခိုင်းလိုက်” ကပ္ပတိန်က ပြောသည်။ “မဟုတ်ရင် ငါ သူတို့အပေါ်ကို နင်းပြီး ဖြတ်မောင်းသွားမယ်”
ကျွန်တော် လမ်းပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျောက်ပြင်သမားတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားတဲ့ ဟက်စကတ်ကို ကြည့်သည်။
ကပ္ပတိန်ရဲ့ နောက်မှာရှိတဲ့ မြင်းစီးသူရဲ သုံးဆယ်ကို ကြည့်သည်။ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီတွေ ဝတ်ထားပြီး လက်နက်တွေ ကိုင်ထားကြတယ်။ သူတို့အားလုံးက လမ်းပေါ်မှာ လက်နက်မဲ့ ရပ်နေတဲ့ လူတန်းကြီးကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေဟာ ကျွန်တော် အရင်က မြင်ဖူးတဲ့ အကြည့်မျိုးတွေပါပဲ။
ဆဲလိုးက အမိုးအကာဆီ စီးလာပြီး စည်ကို ရိုက်ခွဲတုန်းက သူ့မျက်နှာမှာ မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အကြည့်။
ဗန်းက သူ့ညီမအကြောင်း ပြောပြတုန်းက သူ့မျက်နှာမှာ မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အကြည့်။
ဒေါ်ရန်က လှည်းနောက်ဆုံးမှာ လက်တွေကို ဖြန့်ပြီး လမ်းလျှောက်လာတုန်းက သူ့မျက်နှာမှာ မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အကြည့်။
သူတို့ ကြောက်နေကြတာပါ။
“ကျွန်တော် သူတို့ကို မဖယ်ခိုင်းနိုင်ဘူး” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူတို့က ကျွန်တော့်လူတွေ မဟုတ်ဘူးလေ”
ကပ္ပတိန်ရဲ့ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
သူ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူ ဓားကို မချနိုင်ပါ။
သူ မချနိုင်ခဲ့ပါ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ လမ်းမကြီးက နွေးထွေးနေလို့ပါ။
ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်ကနေ တစ်ဆင့် အဲဒီနွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သောရ်လည်း ခံစားမိသည်။ တောင်ကုန်းလမ်းပေါ်က မြင်းတိုင်းလည်း ခံစားမိကြသည်။ အဲဒီနွေးထွေးမှုက ကျောက်တုံးတွေဆီကနေ၊ ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးဆီကနေ၊ ခိုလှုံရာရှာနေတဲ့ ခရီးသည်တွေ လေးရာစုနှစ်တိုင်တိုင် လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ လမ်းရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေဆီကနေ တက်လာတာပါ။
ပြီးတော့ လမ်းမကြီးရဲ့ စောင့်ရှောက်သူက စကားပြောလာသည်။
ရေခွက် (trough) ကနေ မဟုတ်သလို၊ နံရံကနေလည်း မဟုတ်ပါ။
လမ်းမကြီးကိုယ်တိုင်ကနေ ပြောလိုက်တာပါ။ မြင်းစီးသူရဲတွေ အားလုံး ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်ပါတယ်။
“ဒီလမ်းမကြီးက” သူမက ပြောသည်။ “ဒီလမ်းပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ လူတွေအတွက်ပဲ”
ကပ္ပတိန်ရဲ့ မြင်းက တုန်လှုပ်သွားသည်။
“မင်းတို့က ဒီလမ်းပေါ်မှာ ရပ်နေကြတာ” စောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ “မင်းတို့အားလုံးပေါ့။ မင်းတို့ တစ်သက်လုံး ဒီလမ်းပေါ်မှာပဲ ရပ်တည်လာခဲ့ကြတာ။ မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကလည်း တစ်ချိန်က ခရီးသည်တွေပဲ။ မင်းတို့ အားလုံးက တစ်နေရာရာကနေ ဒီချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ရောက်လာခဲ့ကြတာပဲ။ အလုပ်ရှာဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ခိုလှုံရာရှာဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့နေရာလေးတစ်ခု ရှာဖို့ပေါ့” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ နာမည်ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်”
မြင်းစီးသူရဲတွေ အားလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
“ငါ သူတို့နာမည်တွေကို သိတယ်” စောင့်ရှောက်သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “သုံးဆယ်လုံးကို သိတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ နာမည်တွေ၊ မင်းတို့ အမေတွေရဲ့ နာမည်တွေ၊ မင်းတို့ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ လမ်းတွေကို ငါ သိတယ်။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက စိတ်လှုပ်ရှားရင် အသံပြုတတ်သလဲ၊ ဘယ်သူ့အိမ်က ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်လေး ထွန်းထားတုန်းလဲဆိုတာအထိ ငါ သိတယ်”
ကပ္ပတိန်ရဲ့ ဓားက တုန်ရီနေသည်။
“မင်းတို့ ဒီလမ်းအတိုင်း ဆက်စီးသွားလို့ ရပါတယ်” လမ်းမကြီးရဲ့ စောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ “ဘယ်သူမှ တားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်တဲ့ အိမ်တစ်အိမ်ဆီကို ဧည့်သည်တွေကို ပြန်ဆွဲခေါ်ဖို့ ဒီလမ်းကို စီးလာတာဆိုရင်တော့ တစ်ခုတော့ သိထားရမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ငါ သိထားတယ်ဆိုတာကိုပေါ့”
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ပြီးတော့ ငါ အဲဒါတွေကို မှတ်ထားလိမ့်မယ်”
ဘယ်သူမှ အတော်ကြာအောင် မလှုပ်ရှားကြပါ။
ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတန်းနားက မြင်းစီးသူရဲတစ်ယောက်၊ သပ်ရပ်တဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က မြင်းပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
သူက ရှေ့ကို လျှောက်လာသည်။ ကျန်တဲ့သူတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကပ္ပတိန်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။
သူ ကပ္ပတိန်ကို မကြည့်ပါ။
သူ အိုဒရစ်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော့်အမေက မီးအိမ်ထွန်းထားတတ်တယ်” သူက ပြောသည်။ “ရေတွင်းရဲ့ နောက်ဆုံး တတိယမြောက် အိမ်ကလေးမှာ။ ညတိုင်းပဲ”
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဆဲလိုးတော့ မဟုတ်ပါ။ ဆဲလိုးက ဂရေးကိပ်မှာ အီလီနော်နဲ့အတူ ခရီးသွားမှတ်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးနေမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အိမ်ကလေးက အတူတူပဲ။
ရေတွင်းကလည်း အတူတူပဲ။
“ကျွန်တော့်အစ်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်” လူငယ် မြင်းစီးသူရဲက ပြောသည်။ “နှစ်လလောက်ရှိပြီ။ သူက လက်ခံရေး အရာရှိ။ သူက ဘာမဆို နှစ်ခါ ပြန်ရေတွက်တတ်တဲ့သူ” သူ့အသံက တုန်ယင်သွားသည်။ “အမေက သူ ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို ရောက်သွားပြီလို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် မယုံခဲ့ဘူး”
သူ လမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ၊ သူကိုယ်တိုင် နင်းရပ်နေတဲ့ လမ်းကိုပေါ့။
“အခုတော့ ကျွန်တော် ယုံပြီထင်တယ်” သူက ပြောသည်။
သူ ခါးပတ်က ဓားကို ချွတ်လိုက်သည်။
လမ်းပေါ်မှာ ချထားလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ အိုဒရစ်ကို ကျော်ဖြတ်၊ ဟက်စကတ်ကို ကျော်ဖြတ်၊ သောရ်၊ ဝံပုလွေတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားသည်။ မုန့်လှည်းတွေ သွားခဲ့တဲ့ အမိုးအကာရှိရာ လမ်းကြားကျဉ်းလေးဆီကိုပေါ့။
နောက်ထပ် ၁၁ ယောက်က သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြသည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ပါ။ တစ်ယောက်ချင်းစီပါ။ တစ်ယောက်ချင်းစီ မြင်းပေါ်က ဆင်းကြသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ လမ်းပေါ်မှာ တစ်ခုခု ချထားခဲ့ကြသည်။ ဓားတစ်လက်၊ လှံတစ်လက်၊ ငွေရောင် ရာထူးတံဆိပ်တစ်ခု။
သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း ကျောက်ပြင်သမားတွေကို မကြည့်ဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားကြသည်။
ကပ္ပတိန်က သူတို့ သွားတာကို ငေးကြည့်နေသည်။
၁၂ ယောက်မြောက်လူ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ကပ္ပတိန်က သူ့မြင်းခွာအောက်က လမ်းကို အကြာကြီး ငုံ့ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ မြင်းကို လှည့်ပြီး တောင်တက်လမ်းအတိုင်း ပြန်စီးသွားသည်။
မြင်းစီးသူရဲ ၁၇ ယောက်က သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြသည်။
သူတို့ နောက်ကို တစ်ချက်မှ ပြန်မကြည့်ကြပါ။
သောရ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှိုက်လိုက်သည်။
သူမ မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို အောက်ချလိုက်သည်။
သူမ တစ်ချက်မှ မရွယ်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။
သရဖူက ကျွန်တော့်လက်ဝါးမှာ တောက်ပနေဆဲပါ။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ တစ်ချိန်လုံး လက်က မလွှတ်ခဲ့တဲ့ ပျားရည်မုန့် တစ်ခြမ်းကိုပါ ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးက မီရက်က လမ်းပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူ့ပုံစံက ပြန်ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပါ။ နာကျင်စွာပါ။ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူက ဖုန်တွေကြားထဲမှာ ဒူးထောက်လျက်၊ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ လက်တွေကို ဖြန့်ချထားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။
သူ ဘာကိုမှ သတိထားမိပုံ မရပါ။
သူ လမ်းအောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ အမိုးအကာဆီကို။ လှည်းတွေဆီကိုပေါ့။
“၁၂ ယောက်” သူက အသံဝင်ဝင်နဲ့ ပြောသည်။
“၁၂ ယောက်” ကျွန်တော်လည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ၁၂ ယောက်လည်း ထပ်လာဦးမှာ” သောရ်က ပြောသည်။ လက်နက်တွေကို ချထားပြီး အပြာရောင် မီးအိမ်ဆီ လျှောက်သွားတဲ့ မြင်းစီးသူရဲတွေကို သူမ ကြည့်နေသည်။ “ပြီးတော့ ဒေါ်ရန်။ ပြီးတော့ ဒီတန်းထဲက ကျောက်ပြင်သမား၊ မုန့်ဖုတ်သမား အားလုံးပဲ” သူမ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်သည်။ “သူတော့ သူ့မုန့်သူ ဖုတ်ရတော့မှာပဲ”
အိုဒရစ် လှည့်လာသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်သည်။ တောက်ပနေတဲ့ သရဖူကို ကြည့်သည်။ မုန့်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ လမ်းပေါ်မှာ ပုံထားတဲ့ လက်နက်တွေကို ကြည့်သည်။
“ဒီဟာတွေကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” သူ မေးသည်။
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်သည်။
“ထားခဲ့လိုက်ပါ” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဒီလမ်းက ဘယ်ကို ဦးတည်သွားသလဲဆိုတာကို သတိရစေဖို့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ လိုအပ်နေမှာပါ”
အိုဒရစ် ဒါကို စဉ်းစားနေသည်။
ပြီးတော့ သူ ခါးပတ်က ဆောက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ အနီးဆုံးဓားဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိတဲ့ ခြံဝင်းအတွက် မီးအိမ် ၄၁ လုံး ထွင်းထုခဲ့ဖူးတဲ့ လက်ရာနဲ့၊ အဲဒီဓားဘေးက ကျောက်တုံးပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အလွန်သေသပ်စွာ ထွင်းထုလိုက်သည်။
မီးအိမ်ပုံပါ။
ရှေ့ကို ကမ်းပေးထားတဲ့ ပုံစံပါ။
လာမယ့်သူတိုင်းအတွက်ပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ အမိုးအကာရှိရာကို အတူတူ လျှောက်သွားကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ အားလုံးပေါ့။ သောရ်၊ မယ်လိုဒီနဲ့ ကင်းထောက်တွေ။ ဖန်ရီးယား ပခုံးပေါ် မှီတွဲလျက် ခြေနှစ်ချောင်းနဲ့ လျှောက်လာတဲ့ မီရက်။ ကျောက်ပြင်သမားတွေ၊ မုန့်ဖုတ်သမားတွေနဲ့ ရေခပ်သမားတွေ။ ဟက်စကတ်ကတော့ သူ့အပြာရောင် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားဆဲပါ။ တောင်ကုန်းထိပ်မှာ နေထွက်ပြီး တစ်ချိုင့်ဝှမ်းလုံး ဆောင်းမနက်ခင်းရဲ့ အလင်းရောင်တွေနဲ့ လင်းထိန်နေပေမဲ့ သူ မီးအိမ်ကို မငြိမ်းခဲ့ပါ။
လှည်းတွေကို ရေခွက်ဘေးမှာ ရပ်ထားသည်။
ဧည့်သည်တွေက မာတာ သူ့လှည်းထဲကနေ ယူလာပေးတဲ့ စောင်တွေကိုခြုံပြီး အမိုးအကာအောက်မှာ ထိုင်နေကြသည်။ ဒန်စတန်က ရေခွက်ထဲကနေ ရေတွေကို ခွက်နဲ့ ခပ်ပေးနေသည်။ အိုရန်က မီးမွှေးဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
လီရီယန်က ရေခွက်ဘေးက နံရံနိမ့်လေးပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။
သူမ ပျားရည်မုန့်ကို စားပြီးသွားပြီ။ သူမက ကျောက်တုံးပေါ် တံတောင်ဆစ်တင်ပြီး ရေထဲကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ရေထဲက သူမရဲ့ အရိပ်ကိုပေါ့။
ကျွန်တော် အနားရောက်တဲ့အခါ သူမ မော့ကြည့်သည်။
“သူမ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေတာလား” သူမ မေးသည်။
“တစ်ခါတလေပေါ့” ကျွန်တော် ပြောသည်။
လီရီယန် ရေထဲကို ပြန်ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူမက အရမ်းနီးကပ်အောင် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ နှာခေါင်းက ရေကို ထိလုနီးပါးပါပဲ။ ပြီးတော့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောသည်။
“ကျွန်မအတွက်လို့ ပြောပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ရေက နွေးသွားသည်။
ကျွန်တော် သုံးလှမ်းအကွာမှာ ရပ်နေပေမဲ့ အဲဒီအပူငွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ပြီးတော့ လေးရာစုနှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့တဲ့၊ လမ်းလျှောက်နေသမျှ ခရီးသည်တိုင်းအတွက် မီးအိမ်ကို ထွန်းပေးခဲ့တဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ကျေးဇူးတင်စကားကို ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ခံရရှိခဲ့တဲ့ လမ်းမကြီးရဲ့ စောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။
“ရပါတယ် လီရီယန်။ ရပါတယ်ကွယ်”
လီရီယန် နံရံပေါ်မှာ ပြန်မှီထိုင်လိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူမ ပင်ပန်းနေပုံရတယ်” သူမ ပြောသည်။
“သူမ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်နေခဲ့တာကိုး” ကျွန်တော် ပြောသည်။
လီရီယန်က ဒါဟာ အလွန်သဘာဝကျတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမ အကြီးအကျယ် သန်းလိုက်သည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံး သန်းလိုက်တဲ့အထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမတတ်ပါပဲ။
သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ မာတာက သူမကို ပခုံးဖက်ထားလိုက်သည်။
လီရီယန် မာတာကို မှီလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ စောင်တစ်ထည်တောင် မရှာပေးလိုက်ရခင်မှာပဲ သူမ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။