အခန်း ၄၂၆။ အရှည်လျားဆုံးည
ကျွန်တော် ဂိတ်ပေါက်ကနေ ဝင်လာချိန်မှာတော့ ဂရေးကိပ်မြို့မှာ မီးရောင်တွေ ထွန်းညှိနေနှင့်ပြီ။
ပြတင်းပေါက်တိုင်းတော့ မဟုတ်သေးပါ။ နှစ်ရက်လောက် လိုပါသေးတယ်။ အစဉ်အလာအရတော့ အရှည်လျားဆုံးညမှာ နေဝင်ရီတရောအချိန်ကျမှ မီးထွန်းရတာဖြစ်လို့ လူအများစုကတော့ မီးမထွန်းကြသေးပေ။
ဒါပေမဲ့ သောရ် ပြောတာ လွန်မနေခဲ့ပါ။
လက်ခံရေးခြံဝင်းထဲကနေ ကြည့်လိုက်ရင် မြို့တစ်ခွင်မှာ မီးရောင်တွေ ပြန့်ကျဲနေတာကို မြင်ရသည်။ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ပြတင်းပေါက်မှာ၊ လက်သမားဆရာရဲ့ အလုပ်ရုံအပေါ်ထပ်မှာ၊ ရစ်ခရော့စ်က မိသားစုတွေကို နေရာချပေးထားတဲ့ မြစ်ကမ်းနံဘေးက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အိမ်တန်းလျားတွေမှာပေါ့။ တည်းခိုဆောင်တွေထဲမှာလည်း အနည်းငယ်ရှိသည်။ ကိုရန်ရဲ့ လူတစ်ဆယ့်တစ်ယောက်ကို နေရာပေးထားတဲ့နေရာ၊ ဝင်းနားက သူ့ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ ဆီပုလင်းတစ်လုံးနဲ့ မီးအိမ်နှစ်လုံးကို ဘယ်တော့မှ မငြိမ်းအောင် ထွန်းထားတဲ့နေရာမျိုးတွေမှာပေါ့။
ပြီးတော့ အမြင့်ဆုံးနေရာတစ်ခုမှာ၊ ဆေးကုသဆောင်ဘက်မှာ မီးရောင်တစ်ခု။
အခုတော့ နှစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။
လီသန်ဆီမှာ မီးအိမ်ဒုတိယတစ်ခု တိုးလာပြီပေါ့။
ကျွန်တော် မြစ်ကျောက်တုံးကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ရင်း လက်ခံရေးခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်ကာ အဲဒီမီးရောင်တွေကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
"နောက်ကျလိုက်တာ" လို့ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ ကာရိုလိုင်းရဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
"ပွဲတော်မတိုင်ခင် ရောက်အောင်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ"
"ရှင် ပြောတော့ ပြောခဲ့ပါတယ်" သူမက သဘောတူဟန်နဲ့ "ကျွန်မကတော့ နှစ်ရက်လောက် ကြိုရောက်မယ်လို့ ထင်ထားတာ"
ကျွန်တော် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဝတ်ရုံကို ခပ်တင်းတင်းခြုံထားရင်း ခြံဝင်းအစွန်းမှာ ရပ်နေသည်။ သူမဘေးမှာတော့ အက်ဒရီယာနာက ရိုဒရစ်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပတ်ထားတဲ့ စောင်တွေနဲ့ ထွေးပွေ့ထားသည်။ ကလေးရဲ့ မျက်နှာလေးပဲ ပေါ်နေပြီး စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေသည်။
"သူက အအေးကို မကြိုက်ဘူး" လို့ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
"မြင်ရပါတယ်"
"ဒါ ရှင်ကြောင့်လို့ သူက သိစေချင်နေတာ"
"ငါ့ကြောင့် ဟုတ်လား"
"ရှင် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ပိုအေးလာတာကိုး။ သူက အဲဒီလိုပဲ ကောက်ချက်ချလိုက်တာပေါ့"
ကျွန်တော် ကလေးကို သူမဆီကနေ ယူလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ဟပ်ပိုးတစ်ချက် ဖောက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာလေး တစ်ခုလုံး ပျောက်သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ စိတ်ဆိုးနေတာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ အရင်ကတည်းက စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုး ငြိမ်သက်စွာ မှီလိုက်သည်။
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တွဲလိုက်သည်။
"အထဲဝင်ရအောင်" သူမက ပြောသည်။ "အမေ ရေနွေးအိုး တည်ထားတယ်"
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော် သူတို့ကို မာတာအကြောင်း ပြောပြဖြစ်ခဲ့သည်။
အစာခွက်အကြောင်း၊ ပေါင်မုန့်လှည်း လာတိုင်း ရပ်စောင့်နေတဲ့ သားဖြစ်သူအကြောင်း၊ ပေါင်မုန့်နှစ်လုံးထဲက ပျားရည်အကြောင်း၊ ကြမ်းပြင်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခိုင်းခဲ့တဲ့ လီရီယန်အကြောင်း။
အစာခွက်ဘေးက ပေါင်မုန့်၊ ခေါက်ထားတဲ့ အဝတ်စနဲ့ ကျောက်တုံးအကြောင်း။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးကို ထုတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားက စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက အရင်ဆုံး ကောက်ကိုင်သည်။ သူမက ကျောက်တုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ရေတိုက်စားလို့ ပါးသွားတဲ့ မီးအိမ်ပုံစံ အမှတ်အသားလေးကို တွေ့သွားသည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပါ။
သူမက ကာရိုလိုင်းဆီကို ကျောက်တုံးကို ကူးပေးလိုက်သည်။
ကာရိုလိုင်းက ကျောက်တုံးကို ကြာရှည်စွာ ကိုင်ထားသည်။ သူမမျက်လုံးဝန်းကျင်က ရွှေရောင်နဲ့ အပြာရောင်အလင်းတွေက ဒဏ်ရာတစ်ခုရဲ့ အောက်ခြေမှာ တစ်ခုခုကို စမ်းသပ်ရှာဖွေနေသလိုမျိုး အနည်းငယ် ပိုတောက်ပလာသည်။
"ဒါက အရမ်းဟောင်းတာပဲ" သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အရမ်းကို ဟောင်းနေပြီ။ ဒီခိုလှုံရာထက်တောင် ပိုဟောင်းဦးမယ်"
"ဟက်စကက် ပြောတုန်းကတော့ အရင်က မရှိဘူးတဲ့"
"ကျွန်မ ယုံပါတယ်" ကာရိုလိုင်းက ကျောက်တုံးကို ချလိုက်သည်။ "မာတာ ဒါကို လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူ အကြာကြီး သိမ်းထားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ အခုမှပဲ ပေးလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာနေမှာ"
"ဘယ်သူ့ကို ပေးရမှာလဲ" အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ကျွန်တော် ဒီကျောက်တုံးကို မိုင်သုံးရာလောက် သယ်လာခဲ့တာ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဒီအကြောင်းပဲ တွေးလာခဲ့တာ။ အခု ဒီစားပွဲမှာ ရိုဒရစ်ကို ရင်ခွင်မှာ ပွေ့ထားပြီး အပြင်ဘက်မြို့ပြရဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေမှာ မီးရောင်တွေ ထွန်းညှိနေချိန်မှာမှ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်နိုင်တော့သည်။
"အော်ရီလီယာကို ပေးမှာ" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့က သူ့မွေးနေ့လေ"
မေရီက နာမည်စာရင်းတွေကို ပြင်ဆင်ထားပေးသည်။
ကျွန်တော် မြောက်ဘက်ကို မထွက်ခွာခင် မနက်ခင်းကတည်းက သောရ်ရဲ့ အကြံဉာဏ်က မေရီရဲ့ တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ အဲဒါကလည်း နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးကို ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သောရ်ကတော့ မြို့သူမြို့သားတွေကို အကြောင်းကြားဖို့ပဲ တွေးခဲ့တာ။ မေရီကတော့ အဲဒီသတင်းကို အတိအကျ သိစေဖို့ တွေးခဲ့တာပေါ့။
ခန်းမကြီးထဲက စားပွဲရှည်ကြီးပေါ်မှာ စာရွက်အပိုင်းအစလေးတွေ အများကြီး ရှိနေသည်။ ရာနဲ့ချီရှိမယ်။ စာရွက်တိုင်းမှာ မေရီရဲ့ စနစ်တကျ ရေးသားထားတဲ့ နာမည်တစ်ခုစီ ပါရှိသည်။
လီရီယန်။ ဟယ်လီမာ။ တမ် ကွီးလ်။ ဗော့စ် ဝက်စ်မီးယားမြို့ရိုးကနေ ကြားခဲ့ရတဲ့ နာမည်တွေ။ တိုဘင်က အစိမ်းရောင်စာရင်းအုပ်ထဲကနေ ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ 'အရန်' လို့ အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ နာမည်တွေ။ အောဒေါ့စ် ဖန်းရဲ့ အဆောက်အအုံရှည်ထဲက သူငယ်ချင်းတွေ။ ဗားန်းရဲ့ အစောင့်ရဲဘော်တွေ၊ ဗော့စ် လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း အဖမ်းခံလိုက်ရသူတွေ။ အလုပ်သမားတွေ၊ ထမ်းပိုးသမားတွေ၊ စာရေးတွေ။ လေးလလောက်ကတည်းက မုန်လာဥတွေ တင်လာရင်း ပြန်မထွက်နိုင်တော့တဲ့ လှည်းသမားတစ်ယောက်။
စားပွဲရဲ့ အဆုံးမှာတော့ သီးသန့်ပုံထားတဲ့ စာရွက်ပုံတစ်ပုံ ရှိသေးသည်။
အဲဒါတွေကတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေအတွက် မဟုတ်ပါ။
ဟာလွန်။ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို ထမင်းစားခန်းပြတင်းပေါက်ကနေ ကူညီရင်း သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ဟာလင်။ ရစ်ခရော့စ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ စစ်သည်တွေ။ သမီးသုံးယောက်ကျန်ခဲ့တဲ့ အဆိုတော် တီရန်၊ လီသန် စကားပြန်ပြောနိုင်တဲ့ ပထမဆုံးအပတ်မှာပဲ သူ ပေးခဲ့တဲ့ နာမည်။
"နာမည်တစ်ခုခုကို ယူချင်သူတိုင်း ယူနိုင်ပါတယ်" မေရီက ပြောသည်။ "ပြီးတော့ အဲဒီလူအတွက် မီးအိမ်တစ်ခု ထွန်းပေးပါ။ ဘယ်သူ့အတွက် ထွန်းနေတယ်ဆိုတာလည်း သိနေပါစေ"
"သူတို့ မထွန်းချင်ရင်ကော" ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"အော်ရီလီယာအတွက် ထွန်းလိုက်ရုံပေါ့" မေရီက ပြောသည်။ "အရင်ကလိုပါပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး"
သူမက မညီမညာဖြစ်နေတဲ့ စာရွက်ပုံကို ပြန်ညှိလိုက်သည်။
"မြို့သူမြို့သားတွေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်က နာမည်တစ်ခုစီ ယူမယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတာ" သူမက ပြောသည်။ "စာရွက်တွေကို မနေ့က မနက်ကတည်းက ချထားပေးတာလေ"
ကျွန်တော် စားပွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။
စာရွက်တွေက အခု လေးဆယ်လောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။
မေရီက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
"ကျွန်မ ခန့်မှန်းတာ မှားသွားပြီ" သူမက ပြောသည်။ ကျွန်တော် သူမကို သိလာတဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ မှားသွားလို့ ဝမ်းသာနေတဲ့လေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကလေးတွေကတော့ အရင်ဆုံး ရွေးသွားကြတာပေါ့။
ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ပါပဲ။
တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်းမှာပဲ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့က ခန်းမကြီးထဲကို ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က စီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်တို့နဲ့အတူ စားပွဲရှည်နားမှာ ရပ်နေကြသည်။ စီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်ကတော့ ဒီပွဲကို တက်ရောက်ဖို့အတွက် ကွန်ကော့ဒီယာကနေ မနေ့ညကတည်းက ရောက်နေတာပါ။ သူတို့က စာရွက်ပေါ်က နာမည်တွေကို တစ်လုံးချင်းစီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်ပြနေကြတယ်။
ပြီးတော့ ကာရိုက လီရီယန်လို့ ရေးထားတဲ့ စာရွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
"ငါ့ဟာ" သူမက ပြောသည်။
စီရာဖီနာကလည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီစာရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ခဏတာ တင်းမာမှု ဖြစ်သွားသည်။
တံခါးဝကနေ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဟယ်လီနာက ပြဿနာမကြီးထွားခင် ဝင်တားလိုက်သည်။
"လီရီယန်ဆိုတဲ့ နာမည်က တစ်ခုပဲ ရှိတာလေ" သူမက ပြောသည်။
"သိပါတယ်" ကာရိုက ပြန်ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် နှစ်ယောက်သား ခွဲယူကြပေါ့"
မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ စာရွက်ကို ကြည့်သည်။
"အတူတူလား" လို့ စီရာဖီနာက မေးတော့ "အတူတူ" လို့ ကာရိုက ပြန်ဖြေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က စာရွက်ကို တစ်ယောက်တစ်ဖက်က ကိုင်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို သယ်သွားကြသည်။ ရဲတိုက်ထဲမှာ အလုံခြုံဆုံး အရာတစ်ခုကို သယ်သွားသလိုမျိုးပေါ့။
ဂယ်ရစ်နဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်ကတော့ အချိန်နည်းနည်း ပိုယူရသည်။
သူတို့က နာမည်တွေကို နှစ်ခါဖတ်တယ်။ သုံးခါမြောက်ကျမှ ဂယ်ရစ်က မေရီဆီ သွားပြီး အကျဉ်းသားတွေထဲမှာ အငယ်ဆုံးက ဘယ်သူလဲလို့ မေးသည်။
မေရီက စာရင်းတွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ပယ်လ် အာဒန့်" သူမက နောက်ဆုံးမှာ ပြောသည်။ "ကိုးနှစ်။ ထမ်းပိုးသမားရဲ့ သား။ သူ့အဖေနဲ့အတူ အဖမ်းခံရတာ"
ဂယ်ရစ်က အဲဒီစာရွက်ကို ယူလိုက်သည်။
အစ်ဂ်နေရှပ်က သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
"သူ့အဖေ နာမည်ကလည်း စာရွက်ထဲမှာ ပါလား" သူက မေးသည်။
မေရီ စစ်ကြည့်သည်။
"ပါတယ်"
အစ်ဂ်နေရှပ်က အဲဒီစာရွက်ကို ယူလိုက်သည်။
ကောင်လေးနှစ်ယောက်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ နာမည်စာရွက်တွေကို ကိုင်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားကြသည်။
လီသန်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် မီးအိမ်ကတော့ တီရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ပွဲတော်မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော် သူ့ကို သွားတွေ့တော့ လီအိုရာက အဲဒီအကြောင်း ပြောပြသည်။ စာရွက်တွေ စချတဲ့နေ့ကတည်းက သူ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ သူက အသက်ရှင်နေတဲ့သူရဲ့ နာမည်ကို မလိုချင်ခဲ့ပါ။ မြစ်ကမ်းနံဘေးက စခန်းမှာ အိပ်ပျော်ချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ဘေးမှာ အသံမကောင်းပေမဲ့ သီချင်းဆိုပေးခဲ့တဲ့ အဆိုတော်ကို သူ လိုချင်ခဲ့တာပါ။
"တီရန်အတွက် မီးထွန်းပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဘူးတဲ့" လီအိုရာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "လမ်းခရီးမှာလည်း မရှိဘူး၊ သူ သေတော့လည်း မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ သူ့အတွက် ထွန်းပေးသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်"
ကျွန်တော် ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
ပြန်ရောက်ပြီပေါ့။
"ပြန်ရောက်ပြီ"
မြောက်ဘက်ကကော။
"ပေါင်မုန့်တွေ" ကျွန်တော် ပြောသည်။ "ပျားရည်တွေ။ လီရီယန်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်"
သူ့အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်အကြည့်နဲ့ ဆုံနေသည်။
ကျွန်တော် အားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။ အစာခွက်နားက မာတာအကြောင်း၊ ပစ္စည်းချတဲ့ တံခါးဝက တမ်အကြောင်း။ ကြမ်းပြင်အောက်ကနေ ပို့ပေးလိုက်တဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားအကြောင်း။
သူ့လက်ဘေးက နှင်းခဲတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားသည်။
“ကောင်းပြီ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောသည်။
“သယ်ဆောင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်” ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သူ သယ်ဆောင်ပေးတယ်”
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြတင်းပေါက်ဆီ ရွေ့လျားသွားသည်။ ပြတင်းပေါက်အစွန်းမှာ မီးအိမ်နှစ်လုံး ရှိနေသည်။ တစ်လုံးက သူကိုယ်တိုင် လက်တစ်ဆစ်ချင်းစီ ရွေ့ပြီး တင်ထားတာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်လုံးကတော့ လီအိုရာ တင်ပေးထားတာပါ။
ပြီးတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
စကားလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ နောက်ထပ်တစ်လုံး။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ စကားလုံးတိုင်းအတွက် သူ အားစိုက်ထုတ်နေရသလိုမျိုး။
'ကျွန်တော့်အတွက်။ လည်း။'
ကျွန်တော် အစကတော့ နားမလည်ခဲ့ပါ။
ပြီးတော့ လီအိုရာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မှပဲ ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားသည်။
“မင်းအတွက်လည်း တစ်လုံး ထွန်းပေးစေချင်တာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
မျက်တောင် တစ်ချက်ခတ်သည်။
ဟုတ်ကဲ့။
ကျွန်တော် လီအိုရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားသည်။
“ကျွန်တော် ထွန်းပေးပါ့မယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့-
'မဟုတ်ဘူး။'
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
နှင်းခဲတွေ ရွေ့လျားသွားသည်။
'သူမ။'
သူက လီအိုရာကို ကြည့်နေတာပါ။
မဲရက်က ဟာလွန်အတွက် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ပါ။ ကယ်လ်ဒရစ်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြမှပဲ ကျွန်တော် သိခဲ့ရတာ။ ကယ်လ်ဒရစ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း မဲရက်က မီးအိမ်အတွက် တောင်းဆိုတဲ့အချိန်မှာ အခန်းထဲမှာ ရှိနေလို့သာ သိခဲ့တာပါ။
“သူ ကိုယ်တိုင် ထွန်းချင်နေတာ” ကယ်လ်ဒရစ်က ပြောသည်။ “ဒီညလေ။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်တွေနဲ့ပေါ့”
“သူ လုပ်နိုင်ပါ့မလား”
ကယ်လ်ဒရစ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“နောက်ဆုံးအပိုင်းအစက လေးရက်လောက်က ထွက်လာတာ” သူက ပြောသည်။ “နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ သူ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ လက်တွေပဲ ပြောင်းတာ။ ပြီးတော့ သူ သူ့ကိုယ်သူ တားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တစ်နာရီလောက် ထိုင်နေခဲ့တယ်၊ တုန်ရီနေတဲ့အထိပဲ”
“ပြီးတော့ကော”
“နောက်နေ့မှာလည်း သူ ထပ်လုပ်တယ်။ ပိုကြာကြာပေါ့။ သူ သူ့ကိုယ်သူ ထပ်တားလိုက်ပြန်တယ်” ကယ်လ်ဒရစ်က သူ့မှတ်စုတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ လေ့ကျင့်နေတာ။ မနက်တိုင်းပဲ။ တစ်ခါလုပ်တိုင်း အရင်ကထက် နည်းနည်း ပိုပြီးတော့ပေါ့”
“ဘာလို့ ဒီညမှလဲ”
“ဟာလွန်က အရှည်ဆုံးညတွေမှာ အခြေချနေထိုင်ရာနေရာတွေမှာ မီးအိမ်တွေ ထွန်းလေ့ရှိတယ်လို့ သူက ပြောတယ်လေ။ အမဲလိုက်မီးအိမ်တွေပေါ့။ ဝံပုလွေအသွင်နဲ့ အပြင်မှာ ကျန်ခဲ့သူတွေ အိမ်ပြန်လမ်းကို တွေ့နိုင်အောင် တောစပ်က သစ်ပင်တွေမှာ ချိတ်ထားတာ” ကယ်လ်ဒရစ် ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ဟာလွန်က အမြဲတမ်း သူ့လက်တွေကို ပြောင်းပြီးမှ မီးထွန်းတာတဲ့။ အမြင့်ဆုံးကိုင်းတွေကို မှီဖို့ ပိုလွယ်လို့တဲ့လေ”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောခဲ့ပါ။
“သူ ဟာလွန်အတွက် မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းချင်နေတာ” ကယ်လ်ဒရစ်က ပြောသည်။ “ဟာလွန်က တခြားသူတွေအတွက် ထွန်းပေးသလိုမျိုးပေါ့”
အော်ရီလီယာက မွန်းတည့်ချိန်မှာ ဂရေးကိပ်ကို ရောက်လာသည်။
သူမက ဂိတ်တံခါးကို မသုံးခဲ့ပါ။ သူမ လုပ်နေကျအတိုင်းပဲ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ခြံဝင်းထဲမှာ ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းစွပ်ကို နောက်ကို လှန်ထားတဲ့ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံရိုးရိုးနဲ့၊ ငွေရောင်ဆံပင်တွေကို ပခုံးပေါ်မှာ လွှတ်ချထားလျက်ပေါ့။
ဘယ်သူမှ သူမကို အရိုအသေ မပေးကြပါ။
ဒါက သူမ ပထမဆုံးနှစ်ကတည်းက တောင်းဆိုထားတာပါ။ သူမက အရှည်ဆုံးညမှာ ဘုရင်မတစ်ပါးလို မနေချင်ပါ။ သူမက မြို့ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ ရပ်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောချင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ နေချင်တာပါ။
ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ အရိုအသေ မပေးကြပါ။
သူတို့က သူမကို ပြုံးပြကြပြီး သူမကလည်း ပြန်ပြုံးပြသည်။ ကလေးတွေက သူမဆီ ပြေးလာပြီး သူတို့ရဲ့ မီးအိမ်တွေကို ပြကြရာ သူမက တစ်လုံးချင်းစီကို ချီးကျူးပေးသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ဥယျာဉ်ထဲမှာ ဖန်းနရီးနဲ့အတူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝံပုလွေကြီးက သူ့ခေါင်းကို သူ့လက်သည်းတွေပေါ် တင်ထားပြီး မျက်လုံးတွေကို တစ်ဝက်လောက် မှိတ်ထားသည်။ အော်ရီလီယာက သူ့ဘေးက ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်နေပြီး တစ်ဖက်လက်က ဝံပုလွေရဲ့ လည်ဆံမွေးပေါ်မှာ တင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြပါ။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ နောက်တစ်ဖက်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် တစ်ခုခု ယူလာတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြသယောင်ယောင်နဲ့ ကြည့်လာသည်။
“ရှင် ကျွန်မအတွက် ဘာမှ မယူလာဖူးဘူးလေ”
“ကျွန်တော် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအတွက် ဘာယူလာရမှန်း မသိခဲ့လို့ပါ”
“အခုကျတော့ သိသွားပြီပေါ့”
“မဟုတ်ပါဘူး” ကျွန်တော် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ တခြားသူတစ်ယောက်ကတော့ သိနေခဲ့တယ်”
ကျွန်တော် အိတ်ထဲက ကျောက်တုံးကို ထုတ်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ချက်ချင်း မယူပါ။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ဝါးထဲက အဲဒီကျောက်တုံးကို အကြာကြီး ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ မီးအိမ်ပုံစံလေးကို၊ ဆောင်းရာသီရဲ့ အလင်းရောင်က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အစွန်းတွေကို ထိတွေ့နေပုံကိုပေါ့။
သူမ နောက်ဆုံးမှာ လှမ်းယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ လက်တွေက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။
သူမက ကျောက်တုံးကို လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ကိုင်ပြီး လှန်ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူမ လက်ကို ဆုပ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ရင်ဘတ်မှာ ဖိကပ်ကာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။ အကြာကြီးအထိ ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။
ဖန်းနရီးက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းကြီးကို သူမရဲ့ ဒူးပေါ်မှာ အသာအယာ တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဒါကို သူ့ကို ပေးခဲ့တာ” အော်ရီလီယာက နောက်ဆုံးမှာ ပြောသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးရာက။ ပထမဆုံး ကူးသန်းသွားလာရေး ဂိတ်တံခါး ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာလေ။ ဂရေးကိပ်အောက်က မြစ်ထဲမှာ ကျွန်မ ဒါကို တွေ့ခဲ့တာ။ ရေစီးကြောင့် ဒါက အဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်နေပြီ” သူမရဲ့ အသံက တုန်ရီနေသည်။ “ကျွန်မ ဒါကို ကိုယ်တိုင် ထွင်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ဒီလိုအလုပ်မျိုးမှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဒါကို သူ့ကို ပေးခဲ့ပြီး ဂိတ်တံခါးဘေးက ဘုရားကျောင်းအတွက်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါမှ ဂိတ်ကနေ ဖြတ်လာသူတိုင်း သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေမှန်း သိမှာလေ”
သူမက လက်သီးကို ဖြန့်ပြီး ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ ဒါကို သိမ်းထားခဲ့တာပဲ” အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိပေါ့”
“သူ ဒါကို ဟက်စ်ကတ်ဆီ ပေးလိုက်တယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “မာတာရဲ့ ပေါင်မုန့်တွေအတွက်ပေါ့။ ပြီးတော့ ဒါက ခင်ဗျားဆီ ရောက်စေချင်လို့ သူ ရည်ရွယ်ခဲ့တာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”
အော်ရီလီယာ ရယ်လိုက်သည်။ အဲဒီရယ်သံက ငိုရှိုက်သံနဲ့ ပိုတူနေသည်။
“ဟုတ်မှာပါ” သူမ ပြောသည်။ “သူက ဘာမဆို ဘယ်နေရာမှာ ရှိသင့်တယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း တိတိကျကျ သိနေတတ်သူပဲလေ”
အရှည်ဆုံးညမှာ ညနေစောင်းက စောစောစီးစီး ရောက်လာသည်။
နေ့လယ်ခင်းလောက်မှာတင် အလင်းရောင်တွေ မှိန်ဖျော့စပြုနေပြီ။ ခေါင်းလောင်းတွေ လေးချက်မြည်တဲ့အချိန်မှာ နေက အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းတွေနောက်ကို ရောက်သွားပြီး ဂရေးကိပ်အပေါ်က ကောင်းကင်ကြီးက ဆောင်းညရဲ့ နက်ပြာရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပြီးတော့ မီးအိမ်တွေ စတင်ထွန်းညှိကြတော့သည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ပါ။ အချက်ပေးသံလည်း မရှိပါ။ တံပိုးမှုတ်သံလည်း မရှိပါ။ ဘယ်သူကမှ အမိန့်ပေးတာ မဟုတ်ပါ။
မြစ်ကမ်းနံဘေးက မြို့ရိုးအနီးမှာရှိတဲ့ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာ မီးရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ပြီးတော့ နှစ်အိမ်ကျော်မှာ တစ်ခု။
ပြီးတော့ ဈေးဆီကို ဦးတည်သွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ တစ်ဒါဇင်လောက်။
ပြီးတော့ မြို့ကြီးတစ်ခုလုံးက အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြန်ထုတ်လိုက်သလိုမျိုးပဲ ရာနဲ့ချီ၊ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ မီးရောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိမ်တိုင်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်တိုင်း၊ ဆိုင်ခန်းတိုင်း၊ ရဲတိုက်ရဲ့ တာဝါတိုင်တိုင်းမှာပေါ့။
ကျွန်တော် မိသားစုနဲ့အတူ ခံတပ်နံရံပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ဂရေးကိပ်မြို့ကြီး မီးတွေ ထွန်းညှိနေတာကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်တစ်ဖက်မှာ ရိုဒရစ်နဲ့အတူ ရပ်နေသည်။ ရိုဒရစ်ကတော့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ နိုးနေပြီး အလင်းရောင်တွေကို အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်နဲ့ ငေးကြည့်နေသည်။
ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့က သူတို့ကြားမှာ စီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ်နေရှပ်တို့ကို ထားပြီး ခံတပ်နံရံမှာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့နောက်မှာတော့ အိုင်အိုနဲ့ လီဇန်ဒါတို့ ရှိနေသည်။ ဟယ်လီနာနဲ့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်။ မီရယ်လ်၊ ကက်ဆီယာနဲ့ ဂျူလီယန်။ လိုင်ဆန်ဒရာနဲ့ လစ်ဘက်သ်တို့လည်း ရှိကြသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်က ကလေးထိန်းခန်း ပြတင်းပေါက်မှာတော့ မီးအိမ်နှစ်လုံး ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး လင်းလက်နေသည်။
တစ်လုံးက လီရီယန်အတွက်။
တစ်လုံးက ပယ်လ် အာဒန့်နဲ့ သူ့အဖေအတွက်။
အော်ရီလီယာက အဲဒီညမှာ မြို့ထဲ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။
သူမက နှစ်တိုင်း ဒီလိုပဲ လုပ်သည်။ လမ်းတိုင်းကို ဖြတ်ပြီး၊ ပြတင်းပေါက်တိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာပေါ့။ သူမ အလျင်မလိုပါ။ မီးအိမ်ထွန်းထားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ရပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောသလို၊ တံခါးဖွင့်ထားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာလည်း ဘေးက စာရွက်ပေါ်က နာမည်က ဘယ်သူ့နာမည်လဲလို့ မေးမြန်းသည်။
ကျွန်တော် သူမနဲ့အတူ ခဏ လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။
မုန့်ဖုတ်ဆိုင်မှာတော့ မုန့်ဖုတ်သမားရဲ့ ဇနီးက မီးအိမ်အောက်မှာ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထိုးထားသည်။ 'တမ် ကွီးလ်'။
အော်ရီလီယာက မေးတဲ့အခါ “သူ့အမေအကြောင်း ကြားခဲ့ရတယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။ “ပေါင်မုန့်တွေ၊ ပျားရည်တွေလေ။ ကျွန်မ ထင်တာက—” သူမ ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ စကားရပ်လိုက်သည်။ “နောက်ထပ် မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက်က သူ့အတွက် မီးထွန်းပေးသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သူမ ပြောသည်။
လက်သမားဆိုင်မှာတော့ ပယ်ရင်နဲ့ အယ်လ်ဒရန်တို့က မီးအိမ်သုံးလုံး ထွန်းထားသည်။ တစ်လုံးက ပယ်လန်အတွက်၊ သူက အပေါ်ထပ်မှာ အိပ်ပျော်နေပြီး သူ့ရဲ့ အပြာရောင်အကာအကွယ်သစ်ကို ခုတင်တိုင်မှာ သေသေချာချာ ချိတ်ထားသည်။ တစ်လုံးက ဘီရာအတွက်။ နောက်တစ်လုံးကတော့ ကျွန်တော် မရင်းနှီးတဲ့ နာမည်တစ်ခု။
“သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အကာအကွယ်ကို တပ်ဆင်ပေးတဲ့ အစောင့်လေ” ကျွန်တော် မေးတော့ ပယ်ရင်က ပြောသည်။ “သစ်သားဆိုတာ သစ်သားပဲလို့ ပြောခဲ့တဲ့သူလေ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူက အကျဉ်းသား မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဟုတ်တယ်” ပယ်ရင်က သဘောတူသည်။ “သူက လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက အခုထိ အဲဒီအိုးခွက်တွေကြားထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လေ။ ပယ်လန်က သူ့အတွက်လည်း တစ်ယောက်ယောက် မီးထွန်းပေးမလားလို့ မေးခဲ့တာ” သူ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပုံရသည်။ “ပယ်လန်က သူ ရက်စက်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ သူက သစ်သားအကြောင်းကို မသိခဲ့တာပဲ ရှိတာတဲ့”
အယ်လ်ဒရန်က ရယ်သံလိုလို အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ကျွန်တော် အဲဒီ အောက်ခံပြားကို ဆက်သိမ်းထားဦးမှာ” သူက ပြောသည်။
မဲရက်က သူ့မီးအိမ်ကို ဆေးရုံဆောင် ဥယျာဉ်ထဲမှာ ထွန်းသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။ ကယ်လ်ဒရစ်နဲ့ သက်ဆရာလည်း ရှိသည်။ ဖန်းနရီးလည်း ရှိနေပြီး ဘယ်သူမှ မခေါ်ဘဲ ဥယျာဉ်စပ်မှာ လာအိပ်နေကာ သူ့ခေါင်းကြီးကို လက်သည်းတွေပေါ် တင်ထားသည်။
မဲရက်က မီးအိမ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားသည်။
မီးမထွန်းရသေးပါ။
သူက မီးအိမ်ကို အကြာကြီး ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူက ထိုမီးအိမ်ကို ဥယျာဉ်စပ်ရှိ နိမ့်သောကျောက်ရိုးပေါ်တွင် သေသေချာချာ တင်လိုက်သည်။ ထိုနေရာ၏ အပေါ်ဘက်တွင် သစ်တော်ပင်အိုကြီး၏ အကိုင်းအခက်များက မိုးမိုးလေး ဖြစ်နေသည်။ သူက အမြင့်ဆုံးအကိုင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
သူ့လက်တွေ ပြောင်းလဲသွားသည်။
မြန်မြန်ဆန်ဆန် မဟုတ်ပါ။ လွယ်လွယ်ကူကူလည်း မဟုတ်ပါ။ သူ့လက်ချောင်းတွေ ရှည်ထွက်လာပုံ၊ လက်သည်းတွေ အရောင်ရင့်လာပုံ၊ လက်ကောက်ဝတ်နောက်ဘက်တစ်လျှောက် အမွေးအမှင်တွေ ထွက်လာပုံကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။ သူ့ပခုံးတွေ တင်းမာသွားသည်။ သူ့အသက်ရှူသံက တိုတောင်းပြီး မြန်ဆန်လာသည်။
သူ ရပ်မသွားပါ။
ကယ်လ်ဒရစ်က ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
မဲရက်က သူ့ကို မကြည့်ဘဲ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
သူက လက်အဖြစ် မဟုတ်တော့သည့် လက်တွေနဲ့ မီးအိမ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သစ်တော်ပင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအကိုင်းဆီကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
အတော်လေး လှမ်းရသည်။
သူ အောင်မြင်သွားသည်။
သူက မီးအိမ်ကို အကိုင်းအခက်မှာ ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်တွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ အမွေးအမှင်တွေ ပြန်ဝင်သွားပြီး လက်ချောင်းတွေလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်တိုသွားသည်။ သူက သစ်ပင်အောက်မှာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူကိုယ်တိုင် ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ မီးရောင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။
ဖန်းနရီးက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သူက မဲရက်ကို ခဏတာ အသေအချာ ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူက ရှည်လျားပြီး တိုးညှင်းတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လိုက်သည်။ ဟောင်သံမဟုတ်ပါ။ ပိုပြီး နူးညံ့သည်။ မှောင်မိုက်ထဲမှာ အခြားဝံပုလွေတစ်ကောင် ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ အသိပေးတဲ့အခါ ဝံပုလွေတွေ ပြုလုပ်လေ့ရှိတဲ့ အသံမျိုးဖြစ်သည်။
မဲရက်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
သူက သစ်တော်ပင်အောက်ရှိ အေးစက်နေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် မြှုပ်ထားလိုက်သည်။ ဖန်းနရီးက ထလိုက်ပြီး ဥယျာဉ်ကို ဖြတ်ကျော်လာကာ သူ့ဘေးမှာ လာအိပ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက မဲရက်အနီးတွင် ကွေးညွတ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးသား ဟားလွန်ရဲ့ မီးအိမ်အောက်မှာပဲ တစ်ညလုံး ရှိနေကြတော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ဆယ့်တစ်နာရီအချိန်မှာ ဝက်စ်မီးယားကို ရောက်သွားကြသည်။
ဗော့စ် လာသည်။ အော်ရီလီယာ လာသည်။ သူမ လက်ထဲတွင် ကျောက်တုံးကို ကိုင်ထားသည်။ အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာတို့ လာကြသည်။ အက်ဒရီယာနာရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ ပုခက်ထဲမှာ ရိုဒရစ်က အိပ်ပျော်နေသည်။ သော (Thor) လည်း လိုက်လာသည်။ သူမက အဲဒီမျက်နှာကို မြင်ချင်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ တကယ်တော့ လမ်းပြအစောင့် (Keeper) စကားပြောမယ့် ဘယ်နေရာမဆို သူမ ရောက်နေချင်တာလို့ ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
ဝက်စ်မီးယားမှာလည်း မီးတွေ ထွန်းထားသည်။
ပြတင်းပေါက်တိုင်း၊ လမ်းတိုင်းမှာပေါ့။ အီဒရစ်က စာရေးကြီးရုံး ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်လုံး၊ ကူးသန်းသွားလာရေး ဂိတ်တံခါးမှာ တစ်လုံး၊ ပြီးတော့ လူတိုင်း မြင်နိုင်တဲ့ ဈေးရင်ပြင်မှာ အကြီးစား မီးအိမ်တစ်လုံးကို ထွန်းထားသည်။
ဘုရားကျောင်း တံခါးတွေက ပွင့်နေသည်။
အတွင်းမှာတော့ ခုံတန်းလျားတိုင်း ပြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် မသိတဲ့ လူတွေပါ။ ဝက်စ်မီးယားက လူတွေပေါ့။ လယ်သမားတွေ၊ ကုန်သည်တွေ၊ စစ်သည်တွေနဲ့ စစ်သည်တွေရဲ့ ကလေးတွေ။ ဟီလ်ဒါက သူမရဲ့ သော့တွဲကို ပေါင်ပေါ်တင်ပြီး ရှေ့ဆုံးခုံမှာ ထိုင်နေသည်။ သူမဘေးမှာ အောလ်ဒပ်စ် ဖန်း ရှိပြီး သူက သူကိုယ်တိုင် ဆေးခြယ်ထားတဲ့ မီးအိမ်အကောက်ကို ခုံပေါ်မှာ တင်ထားသည်။
ကိုရန်က နစ်ချ် (niche) အပေါက်ရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
ရုပ်တုကို ထူထဲတဲ့ အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားသည်။
သူက မိန့်ခွန်း မပြောပါ။ သူက မိန့်ခွန်းပြောတတ်သူ မဟုတ်ပါ။ သူက လူပြည့်နေတဲ့ ခုံတန်းတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရှည်ဆုံးညမှာ သူ ထွင်းထုထားတာကို ကြည့်ဖို့ ရောက်လာကြတဲ့ လူတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ပုံစံက အနည်းငယ် နေမကောင်းဖြစ်နေသလိုပါပဲ။
ပြီးတော့ သူ အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကိုရန်က အဝတ်စကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။
ဘုရားကျောင်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လမ်းပြအစောင့် (Keeper of Roads) က သူမရဲ့ နစ်ချ်အပေါက်ထဲမှာ ရပ်နေသည်။ သူမက မီးအိမ်ကို တံခါးဘက်သို့ ဆန့်တန်းထားသည်။ သူမရဲ့ ဝတ်ရုံက ပခုံးပေါ်ကနေ ထူထဲတဲ့ အလွှာတွေအဖြစ် ကျဆင်းနေသည်။ သူမရဲ့ ခေါင်းက အနည်းငယ် ရှေ့ကို ငိုက်စိုက်ကျနေပြီး တံခါးကနေ တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာတာကို အခုလေးတင် မော့ကြည့်လိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာက—
ကျွန်တော်က နတ်သမီးတစ်ပါးကို မျှော်လင့်ထားခဲ့တာပါ။ နတ်သမီးရုပ်တုတွေမှာ အမြဲရှိတတ်တဲ့ တည်ငြိမ်ပြီး ဝေးကွာလှပတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။
ကိုရန်က နတ်သမီးတစ်ပါးကို ထွင်းထုထားတာ မဟုတ်ပါ။
သူက ညလုံးပေါက် စောင့်မျှော်နေခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ထွင်းထုထားတာပါ။
သူမက ငယ်ရွယ်သူ မဟုတ်ပါ။ သူမမျက်လုံးထောင့်တွေမှာ တွန့်ကြောင်းလေးတွေ ရှိနေသည်။ အဲဒါက လူတွေကို လှောင်ပြောင်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အတူတူ ရယ်မောခဲ့ကြလို့ ဖြစ်လာတဲ့ တွန့်ကြောင်းမျိုးပါ။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းက အပြည့်အဝ ပြုံးမနေပါ။ ဒါက တံခါးကနေ စိုရွှဲပြီး ရွှံ့တွေပေကျံကာ နောက်ကျမှ ဝင်လာတဲ့ သင့်ကို မြင်လိုက်ရလို့ ဝမ်းသာလွန်းပြီး စိတ်ပူမိတဲ့အတွက် ရယ်ရမလား၊ ဆူရမလား မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။
သူမ ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
ညလုံးပေါက် ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်စောင့်နေတဲ့သူတွေ ပင်ပန်းနေတတ်သလိုမျိုးပေါ့။
ဝမ်းနည်းနေတာ မဟုတ်ပါ။
စောင့်မျှော်နေရုံသက်သက်ပါ။
ကျွန်တော့်ဘေးက အော်ရီလီယာဆီကနေ အသံသေးသေးလေး ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျောက်တုံးကို လက်သီးနဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ ဖိကာ ရုပ်တုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါ သူမပဲ” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒါ အတိအကျ သူမပဲ”
ကိုရန် ကြားလိုက်သည်။
သူ အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ တင်းမာနေမှန်း မသိခဲ့တဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ပြေလျော့သွားသည်။
အော်ရီလီယာက စင်မြင့်ပေါ် တက်လိုက်သည်။
သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သည်။ ဗော့စ် တက်ခဲ့သလိုမျိုး၊ မြန်မြန်လုပ်မိရင် ပျောက်ကွယ်သွားမှာ ကြောက်တဲ့သူတွေ ချဉ်းကပ်တတ်သလိုမျိုးပေါ့။
သူမက ရုပ်တုရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ကျောက်တုံးကို မီးအိမ်ရဲ့ အောက်ခြေ၊ ကိုရန်က မီးစာတိုင်ရဲ့ သံထည်ကို မပြီးဆုံးဘဲ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နေရာလေးမှာ တင်လိုက်သည်။
အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားသည်။
ကိုရန်က အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဒါကို မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး” သူ ပြောသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” အော်ရီလီယာက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ”
သူမ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။
သံထည်စင်ပေါ်က မီးအိမ်က တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာသည်။
ပြီးတော့ နွေးထွေးမှုက ဘုရားကျောင်း ကြမ်းပြင်ကနေ၊ ခုံတန်းတွေကနေ၊ အဲဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ဖိနပ်တွေကနေတဆင့် တက်လာသည်။ ကျွန်တော့်ဆီတင် မဟုတ်ပါ။ ဗော့စ်၊ အော်ရီလီယာ၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ အသံကို အရင်က ကြားဖူးတဲ့ ကျွန်တော်တို့ အနည်းငယ်ဆီကိုတင် မဟုတ်ပါ။
လူတိုင်းဆီကိုပါ။
လူအုပ်ကြီးထဲမှာ အဲဒီနွေးထွေးမှု ပြန့်နှံ့သွားတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။ ဟီလ်ဒါက သူမရဲ့ သော့တွဲကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ အောလ်ဒပ်စ် ဖန်းက သူ့ခြေထောက်တွေကို အံ့အားသင့်စွာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတန်းက စစ်သည်တစ်ယောက် လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားသည်။ တတိယတန်းက ကလေးမလေးတစ်ယောက်က သူမအမေကို လှည့်ကြည့်ပြီး “မေမေ၊ ကြမ်းပြင်က နွေးနေတယ်” လို့ အသံကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ လမ်းပြအစောင့် (Keeper of Roads) က စကားပြောသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သူမ ပြောသည်။
အသံကျယ်ကြီး မဟုတ်ပါ။
ကျယ်ဖို့လည်း မလိုပါ။
ဘုရားကျောင်းထဲက လူတိုင်း အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မီးအိမ်တွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ လမ်းပြအစောင့်က ပြောသည်။ “အားလုံးအတွက်ပါ။ ဝက်စ်မီးယားမှာ၊ ဂရေးကိပ်မှာ၊ ပြီးတော့ ဒီည ပြတင်းပေါက်နားမှာ ခွေးသုံးကောင်နဲ့ ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိတဲ့ ဝှိုက်ဘရွတ်မှာလည်းပေါ့။ တခြားသူတစ်ယောက်အတွက် မီးထွန်းထားပေးတဲ့ လမ်းတိုင်းက နေရာတိုင်းမှာလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဘုရားကျောင်းထဲမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ခင်ဗျားတို့က နာမည်တွေအတွက် မီးထွန်းပေးခဲ့တာ” သူမ ပြောသည်။ “တချို့က အဲဒီနာမည်တွေကို သိကြတယ်။ အများစုကတော့ မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း ခင်ဗျားတို့ ထွန်းပေးခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မက အဲဒီတစ်ခုစီတိုင်းကို သယ်ဆောင်ထားခဲ့တာပါ”
လူအုပ်ကြားထဲက တစ်နေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် တိုးတိုးလေး ငိုရှိုက်လာသည်။
“ပြီးတော့ ရေကန်ဘက်မှာလည်း” လို့ လမ်းပြအစောင့်က ပြောသည်။ “ကျွန်မရဲ့ အိမ်ပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ ခန်းမအောက်မှာပေါ့။ ပေါင်မုန့်ဖုတ်ပြီး၊ မီးအိမ်တွေ ထွင်းထုကာ၊ ကျွေးမွေးတဲ့သူတွေက ဒါဟာ ဘာလဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ့ အကာအကွယ်ပေးထားခဲ့ကြတယ်” နွေးထွေးမှုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာသည်။ “ဒီည သူတို့က သူတို့ရဲ့ နေ့စဉ် ညတိုင်း လုပ်နေကျအတိုင်း ခြံဝင်းထဲက မီးအိမ်တွေကို ထွန်းညှိခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ သူတို့က တစ်ယောက်ယောက်အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ထွန်းခဲ့ကြတာပါ”
ဗော့စ် လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“သူတို့က သူမနာမည်ကို ခေါ်ခဲ့ကြတယ်” လို့ လမ်းပြအစောင့်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မာတာ ကွီးလ်က အရင်ဆုံး ခေါ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေပေါ့။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေ၊ ပန်းရန်သမားတွေ၊ ရေခပ်တဲ့သူတွေ။ သူတို့က ညတိုင်း ရပ်ခိုင်းတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်ပြီး မီးအိမ်တွေကို ထွန်းခဲ့ကြတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က 'လီရီယန်' လို့ ခေါ်လိုက်တော့ နောက်တစ်ယောက်က ပြန်ခေါ်လိုက်တယ်”
သော (Thor) က ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ကော” သူမ မေးသည်။
နောက်ဆက်တွဲ တိတ်ဆိတ်မှုက အတော်လေး ကြာမြင့်သည်။
လမ်းပြအစောင့် ပြန်ပြောတဲ့အခါ သူမရဲ့ အသံက ပြောင်းလဲသွားသည်။
အားနည်းသွားတာ မဟုတ်ပါ။
ပိုပြီး ပြည့်စုံလာသည်။
လေးရာနှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ပိုင်းတစ်စ အိပ်ပျော်နေခဲ့တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက အခုလေးတင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သလိုမျိုးပေါ့။
“သန်းခေါင်ယံမှာ” လို့ လမ်းပြအစောင့်က ပြောသည်။ “အရှေ့ဘက် အဆောင်က သော့ခလောက်တိုင်း ပွင့်သွားတယ်”
ဘယ်သူမှ အသက်မရှူရဲကြပါ။
“ကျွန်မ ဖွင့်တာ မဟုတ်ပါဘူး” သူမ ပြောသည်။ “ကျွန်မ မဖွင့်နိုင်ပါဘူး။ သူ့တံခါးတွေကနေတဆင့်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခြံဝင်းက အကာအကွယ်ပေးရာနေရာ ဖြစ်လာပြီး၊ အကာအကွယ်ပေးရာနေရာဆိုတာ အတွင်းဘက်မှာ သော့ခလောက် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီအဆောင်ရဲ့ ကြမ်းပြင်က ကျွန်မပိုင်တာလေ” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “တံခါးတွေ ပွင့်လာတယ်။ တစ်လက်မလောက်ပေါ့။ အဲဒီထက် ပိုမပွင့်ဘူး”
ဗော့စ်ရဲ့ လက်တွေ တုန်ရီနေသည်။
“အကျဉ်းသားတွေကော” သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ အကုန်လုံး နိုးနေကြပြီ” ဟု လမ်းပြအစောင့်က ပြောသည်။ “အားလုံးပဲ။ တံခါးအက်ကြောင်းကနေ ဝင်လာတဲ့ အလင်းရောင်ကို ငေးကြည့်နေကြတယ်။ ဟာလီမာက သူ့တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်။ ရေတွက်တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးက စင်္ကြံလမ်းက မီးအိမ်တွေကို ရေတွက်နေတယ်။ သူမ အခုထိတော့ မမှားသေးဘူး”
“လီရီယန်ရော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ခြေဖဝါးအောက်က နွေးထွေးမှုက ပိုပြီး ပျော့ပျောင်းသွားသလို ခံစားရသည်။
“လီရီယန်က သူ့တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်” ဟု လမ်းပြအစောင့်က ပြောသည်။ “သူ့လက်က တံခါးအစွန်းမှာ တင်ထားလျက်ပေါ့။ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းလို့ ခေါ်တဲ့ မီးအိမ်လေး လင်းလက်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းကို ငေးကြည့်နေတာ။ သူမက ဒါဟာ သူမအတွက်လားလို့ ကျွန်မကို မေးတယ်”
“ရှင် သူမကို ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ” ဟု အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“အမှန်အတိုင်းပဲပေါ့” ဟု လမ်းပြအစောင့်က ဖြေသည်။ “ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
သော (Thor) ၏ အသံက အလွန်တိုးညင်းနေသည်။
“ဘယ်သူမှ အပြင်ထွက်လာကြသလား”
လမ်းပြအစောင့်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
“မထွက်လာကြသေးဘူး” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြောသည်။ “မထွက်လာရဲကြသေးတာပါ။ ဆောင်းရာသီ သုံးခုကြာတဲ့အထိ ပိတ်ထားခဲ့ရတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်က တစ်လက်မလောက် ပွင့်လာပြီဆိုရင် အဲဒါက ထိဖို့တောင် ကြောက်ရတဲ့ တံခါးမျိုး ဖြစ်နေပြီလေ။ ပြီးတော့ တံခါးပွင့်ရုံနဲ့ မပြီးသေးဘူး။ သူတို့ကို လာခေါ်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်သေးတယ်။ အကာအကွယ်ပေးရာနေရာကို စောင့်ရှောက်တဲ့သူပေါ့။ ဧည့်သည်အခွင့်အရေးဆိုတာ အဲဒီလို လုပ်ဆောင်ရတာလေ။ အိမ်ရှင်က ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုရမယ်။ ဧည့်သည်ကမှ လွတ်လပ်စွာ ထွက်သွားနိုင်မှာ”
“မာတာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“မာတာနဲ့ တခြားသူတွေပေါ့” ဟု လမ်းပြအစောင့်က ထောက်ခံသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့ ဘာလုပ်လိုက်မိသလဲဆိုတာ မသိကြသေးဘူး။ သူတို့က မီးအိမ်တွေကို ထွန်းပြီး နာမည်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်ကြတာ။ တံခါးတွေ ပွင့်သွားပြီဆိုတာ သူတို့ မသိသေးဘူး”
သော၏ မေးရိုးတွေ တင်းမာသွားသည်။
“အစောင့်တွေကော” ဟု သူမ မေးသည်။ “အဲဒီအဆောင်မှာ အစောင့်တွေ ရှိတယ်။ အိုသဲလော့စ်ရဲ့ လူတွေလေ။ တံခါးတွေ ပွင့်နေရင်...”
နွေးထွေးမှုက ရွေ့လျားသွားသည်။
လမ်းပြအစောင့်၏ အသံထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော တစ်စုံတစ်ခုကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေသည့် ပုံစံမျိုးနှင့် အလွန်နီးစပ်သည်။
“ဒီည အရှေ့ဘက် အဆောင်မှာ အစောင့် နှစ်ယောက် ရှိတယ်” ဟု သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “သော့ခလောက်တွေ လည်သွားတဲ့အခါ သူတို့ ကြားလိုက်တယ်။ စင်္ကြံလမ်းဆီကို လာကြည့်တယ်။ တံခါးတွေ ပွင့်နေတာကို သူတို့ မြင်လိုက်ကြတယ်”
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပါ။
“သူတို့က ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်” ဟု လမ်းပြအစောင့်က ပြောသည်။ “နှစ်ယောက်လုံးပဲ။ သူတို့လက်တွေကို တံခါးပေါ်တင်ပြီး တွန်းကြည့်ကြတယ်”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူတို့ မပိတ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “တံခါးတွေက မလှုပ်ဘူး။ ကျွန်မက ပိတ်ထားလို့ မဟုတ်ဘူး။ အကာအကွယ်ပေးရာနေရာဆိုတာ အတွင်းဘက်မှာ သော့ခလောက် မရှိဘူးလေ။ ပြီးတော့ အဲဒီအစောင့်တွေက အခု အကာအကွယ်ပေးရာနေရာထဲမှာ ရပ်နေကြတာကိုး”
ဘုရားကျောင်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်လို့ သွားသည်။
“သူတို့ အခု စင်္ကြံလမ်းမှာ ရပ်နေကြတယ်” ဟု လမ်းပြအစောင့်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “နှစ်ယောက်လုံးပဲ။ ပွင့်နေတဲ့ တံခါးတွေကို ကြည့်နေကြတယ်။ မီးအိမ်တွေကို ကြည့်နေကြတယ်။ သူ့တံခါးအစွန်းမှာ လက်တင်ထားတဲ့ လေးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးကို ကြည့်နေကြတယ်”
ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
“သူတို့ထဲက တစ်ယောက်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “အခုလေးတင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီ”