အခန်း (၄၂၅) - ပျားရည်သုတ်ထားသော ပေါင်မုန့်
ဆယ်လ်ဒါ ဗန်းသည် တောင်ကြားဒေသရှိ မုန့်ဖုတ်သမားအားလုံးကို သိသည်။
သူမသည် ပထမဆုံးမနက်ခင်းတွင် မြေပုံအခန်းရှိ ရှည်လျားသောစားပွဲ၌ ထိုင်ရင်း၊ မိုင်ရယ်လ်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ထားကာ သူမဘေးတွင်ရှိသော အစ်ကိုဖြစ်သူကိုလည်း အားကိုးတကြီးကြည့်ရင်း ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြခဲ့သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်မှာ သူမ၏ ကုလားထိုင်နောက်မှီပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
သူမသည် ထိုစကားကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဒန်စတန်က ဘီးများအကြောင်း ပြောလေ့ရှိသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့်သာ ပြောသည်။
"အပြင်ဘက် အခြေချနေထိုင်ရာမှာ မီးဖို ကိုးလုံးရှိတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "သုံးလုံးက အဆောက်အအုံရှည်ကြီးအတွက်၊ နှစ်လုံးက အစောင့်တွေအတွက်၊ ကျန်တဲ့အလုံးတွေကတော့ အလုပ်သမားတွေနဲ့ သူတို့မိသားစုတွေအတွက်ပေါ့။ အဲဒီမီးဖိုအားလုံးက မုန့်ဗန်းတွေကို ကျွန်မ သယ်ဖူးပါတယ်"
"ဘယ်မီးဖိုက ခြံဝင်းအတွက် မုန့်ဖုတ်ပေးတာလဲ" ဟု သောရ်က မေးသည်။
"အကြီးဆုံးတစ်ခုလေ။ မာတာ ကွီးလ်ရဲ့ မီးဖိုပေါ့။ အရှေ့ဘက် ရေတွင်းနားမှာရှိတာ" ဆယ်လ်ဒါက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှည့်ရင်း ပြောသည်။ "မနက်တိုင်း လှည်းနှစ်စီး လာတယ်။ တစ်စီးက အဆောက်အအုံရှည်အတွက်၊ နောက်တစ်စီးက အတွင်းခန်းမအတွက်။ မာတာက ဒုတိယလှည်းကို သူကိုယ်တိုင် မောင်းလာတာ။ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကိုင်ခိုင်းဘူး"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဆယ်လ်ဒါသည် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဗန်းက ဘာမျှမပြောပေ။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့သားက အဲဒီထဲ ရောက်သွားလို့လေ" ဆယ်လ်ဒါက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီနှစ်ခုကပေါ့။ ပစ္စည်းထမ်းသမားအဖြစ်နဲ့ ဝင်သွားတာ ပြန်မထွက်လာတော့ဘူး။ မာတာက မနက်တိုင်း အတွင်းတံခါးဝထိ လှည်းမောင်းလာတယ်၊ မုန့်ချဖို့ ခဏတာအချိန်လေးမှာ အဲဒီနားမှာ ရပ်နေနိုင်အောင်လို့လေ" သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ "သူ့သားက ဘယ်နားမှာပဲ ရှိရှိ၊ မုန့်နံ့ကိုရရင် သူ့အမေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်လို့ သူက ပြောတယ်"
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အက်ဒလင်းဘေးတွင် စာရေးနေသော မေရီသည် စာရေးခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က မည်သည့်အရာကိုမျှ စာဖြင့်မှတ်သားထားခြင်းကို ခွင့်မပြုပေ။
သူက ယခင်ညကပင် ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သလို၊ ယခုလည်း မအောင်မြင်မှုများရေးထားသည့် စာရွက်သုံးရွက်ကို ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲတွင် ခေါက်ထည့်ထားရင်း ထပ်ပြောပြန်သည်။
"စာတွေ မရေးရဘူး။ မီးအိမ်ဆီပုလင်းတွေထဲမှာ မှတ်စုတွေ မထည့်ရဘူး။ အမှတ်အသားတွေလည်း မလုပ်ရဘူး" သူသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော အက်ဒလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အလေးချိန်တိုင်းတာတဲ့ နေရာက သုံးတဲ့ အတိုကောက်စာလုံးတွေနဲ့တောင် မရေးရဘူး။ ဆဲလ်လိုးက အဲဒီပုလင်းတွေကို သိတယ်။ တခြားသူတွေကလည်း သိလာလိမ့်မယ်"
"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ" ဟု အက်ဒလင်းက မေးသည်။
"လှည်းသမားတွေ အချင်းချင်း စကားပြောသလိုမျိုးပေါ့" ကယ်လ်ဒရစ်က ဆိုသည်။ "ရေသောက်တဲ့နေရာမှာ၊ လမ်းမပေါ်မှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘီးကျိုးတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့" သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ "စကားလုံးတွေကတော့ ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့နိုင်တဲ့ အထောက်အထားမျိုး ကျန်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဆယ်လ်ဒါက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
"မီးဖိုချောင်ထဲမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ စကားပြောကြတာပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ စာမရေးကြဘူး။ ရေးရင် မုန့်ဖုတ်ဖို့တောင် အချိန်မရှိတော့ဘူးလေ"
"ဒါဆိုရင် ဘာပြောရမလဲဆိုတာ မင်းပဲ ပြောပြပေးပါ" ဟု သောရ်က ပြောသည်။
ဆယ်လ်ဒါက မော့ကြည့်သည်။
"ကျွန်မကိုလား"
"မင်းက မီးဖိုတွေကို သိတယ်။ မာတာကို သိတယ်။ ဘယ်သူက စေတနာနဲ့ ဖုတ်ပေးမလဲ၊ ဘယ်သူကတော့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်းပဲ ဖုတ်မလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်လေ" သောရ်က ကုလားထိုင်တွင် မှီထိုင်လိုက်သည်။ "တံခါးကို ဘယ်လိုဖျက်ရမလဲဆိုတာတော့ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မတွေ့ဖူးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အတွက် ပေါင်မုန့်ထဲမှာ ပျားရည်ထည့်ပေးဖို့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုတောင်းဆိုရမလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး"
ဆယ်လ်ဒါက သောရ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ မိုးကြိုးနတ်သမီး၏ စကားကို ကျွန်တော် ပြင်ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။
ကျွန်တော် မပြင်ခဲ့ပါ။
"သူ ပြောတာ မှန်တယ်" ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုတောင်းဆိုရမှန်း မသိဘူး။ မင်းက သိတယ်လေ"
ဆယ်လ်ဒါသည် တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။
သူမသည် မြေပုံအခန်းထဲတွင် မလုပ်ခဲ့ပါ။ မီးဖိုချောင်ကို သုံးခွင့်ပြုပါရန် တောင်းဆိုခဲ့ရာ ဟယ်လီနာက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်အိုးဆီသို့ ပြန်သွားရင်း၊ အလုပ်နားရက်ပြီးဆုံးသွားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်ဖြင့် ပေါင်မုန့်ဖုတ်မီးဖိုဘေးရှိ ထောင့်တစ်နေရာကို နေရာချပေးကာ ဂျုံမှုန့်တစ်အိတ် ပေးလိုက်ပြီး အကြောင်းရင်းကို မမေးခဲ့ပေ။
နေ့လယ်နှောင်းပိုင်းတွင် သူမကို ထိုနေရာ၌ တွေ့ရသည်။ သူမ လက်မှာ ဂျုံနယ်နေသည့်အတွက် ဂျုံမှုန့်များဖြင့် ပေကျံနေသည်။
"မုန့်ဖုတ်နေတာလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"စဉ်းစားနေတာပါ" သူမက ဂျုံကို ခေါက်လိုက်၊ လက်ဖဝါးဖြင့် ဖိနယ်လိုက် လုပ်နေသည်။ "ဒီလိုလုပ်နေမှ စဉ်းစားရတာ ပိုကောင်းလို့ပါ။ မာတာလည်း အဲဒီလိုပဲ။ ကျွန်မတို့အများစုက ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာ"
သူမရှေ့ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။
"ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ"
"မာတာက ဒါကို ယုံပါ့မလားဆိုတာပါ" သူမက ဂျုံကို ခေါက်လိုက်၊ ဖိလိုက်၊ လှည့်လိုက် လုပ်သည်။ "သူမ အရင်ကလည်း ကြားဖူးမှာပါ။ တောင်ကြားဒေသမှာ ကောလာဟလတွေက အမြဲရှိနေတာပဲ။ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ နတ်ဘုရားအကြောင်း၊ အရှေ့ဘက် အတောင်ပံမှာရှိတဲ့ အကျဉ်းသားတွေအကြောင်း၊ ကြမ်းခင်းအောက်မှာ စကားပြောတဲ့ အရာတစ်ခုခုအကြောင်းပေါ့" သူမက ခေါင်းခါသည်။ "အဲဒီထဲက အများစုက မဟုတ်တရုတ်တွေချည်းပဲ။ လူအများစုကလည်း နားမထောင်တော့ဘူး"
"သူမကို ဘယ်လို နားထောင်အောင် လုပ်မလဲ"
ဆယ်လ်ဒါသည် ဂျုံနယ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ဂျုံကို ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"သူမကို ကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ သွားမပြောရဘူး" သူမက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ "ကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း ကြားဖူးပြီးသား။ ဒါကလည်း နောက်ထပ် ကောလာဟလတစ်ခုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
"ဒါဆို ဘာပြောရမလဲ"
"အဲဒီကလေး ဘာကြိုက်လဲဆိုတာကို ပြောပြရမယ်"
သူမသည် ဂျုံကို ဆက်နယ်သည်။
"ကလေးတစ်ယောက် ဘာကြိုက်လဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မုသားစကားနဲ့ လုပ်ကြံမပြောကြဘူး" ဆယ်လ်ဒါက ဆိုသည်။ "အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ လုပ်ကြံပြောလို့ ရတယ်။ သူ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတယ်ဆိုတာကိုလည်း လုပ်ကြံပြောလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက စင်္ကြံလမ်းက မီးအိမ်ကို သူငယ်ချင်းလို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူမက ကြမ်းပြင်ကို သူမရဲ့ တစ်နေ့တာအကြောင်းတွေ ပြောပြတယ်ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ လုပ်ကြံမပြောကြဘူး" သူမက ဂျုံကို ခေါက်လိုက်၊ ဖိလိုက် လုပ်သည်။ "အဲဒါက လိမ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် အရမ်းကို အသေးအဖွဲလေး ဖြစ်နေလို့ပဲ"
ကျွန်တော် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
"သူမက ပျားရည်သုတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကို ကြိုက်တယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဆယ်လ်ဒါ၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။
"တကယ်လား"
"ထိန်းသိမ်းသူက ဗော့စ်ကို ပြောပြခဲ့တယ်။ လီရီယန်က ကြမ်းပြင်ကို ပြောပြခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အမေ..." ကျွန်တော် စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ "သူမရဲ့ အမေကို မရွှေ့ပြောင်းခင်တုန်းက သူတို့က သူမကို ပျားရည်သုတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်တွေ ကျွေးလေ့ရှိတယ်။ သူမ လွမ်းဆွတ်နေတဲ့အကြောင်းတွေကို ကြမ်းပြင်ကို ပြောပြတဲ့အခါ တစ်ခါတလေ ပျားရည်သုတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကို တောင်းဆိုတတ်တယ်"
ဆယ်လ်ဒါသည် ကျွန်တော့်ကို ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမဘေးရှိ စင်ပေါ်မှ ပုလင်းတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ပျားရည်။
သူမက ဂျုံနယ်နေသည့် ဘေးတွင် ထိုပုလင်းကို ချထားလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် အဲဒါကိုပဲ ပြောကြမယ်" သူမက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ "'ကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်' လို့ မပြောဘူး။ 'အရှေ့ဘက် အတောင်ပံက ကလေးမလေးက ပျားရည်သုတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကို လွမ်းနေတယ်' လို့ ပြောမယ်။ ပြီးရင်တော့ မာတာကိုပဲ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်မယ်"
လေးရက်အကြာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အများကြီး မဟုတ်ပေ။ အဲဒါက ကယ်လ်ဒရစ်၏ နောက်ထပ် စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သောရ်ကလည်း သူမကိုယ်တိုင်က ကယ်လ်ဒရစ်ကို အရင်အကြံပေးခဲ့သလားဟု ထင်ရလောက်အောင်ပင် ခိုင်ခိုင်မာမာ သဘောတူခဲ့သည်။
ဆယ်လ်ဒါ။ သူ့အစ်မကို တစ်ယောက်တည်း မလွှတ်နိုင်သဖြင့် လိုက်ပါလာသူ ဗန်း (သူ့လက်မှာလည်း စလွယ်သိုင်း၍ ရုပ်နိုင်လောက်အောင် သက်သာလာပြီ)။ ရန်နာ။ ချောင်းရေများမှာ ထူးထူးခြားခြား အပြောင်းအလဲ မရှိကြောင်း သေချာစေရန် လိုက်လာသူ အီလျန်။
နှင့် ကျွန်တော်။
ကျွန်တော် Evelyn ကို ပြောပြသောအခါ သူမက ဘာကြောင့်လိုက်သွားရသလဲဟု မေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော် မဖြေခင်ကပင် သေချာစွာ စဉ်းစားထားခဲ့သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ခါတုန်းက ဒန်စတန်ကို သူ ဘာလုပ်မလဲလို့ မေးဖူးတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ "သူက ပြန်ဖြေတယ်၊ အဲဒီအဖြေက ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတာထက် ပိုကောင်းနေတယ်" ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆယ်လ်ဒါက မာတာကို တောင်းဆိုတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ရှိနေချင်တယ်။ ဘာမှ ပြောဖို့မဟုတ်ဘူး၊ နားထောင်ဖို့အတွက်ပဲ"
Evelyn က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်သည်။
"ရှင်က တိတ်ဆိတ်နေတတ်ဖို့ သင်ယူနေတာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ကျွန်တော် ကြိုးစားနေတာပါ"
"ရှင် ထင်တာထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်နေပါပြီ" သူမက ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်သည်။ "ပွဲတော်မတိုင်ခင် အိမ်ပြန်လာခဲ့နော်"
"ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"
Roderic နှင့်အတူ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အက်ဒရီယာနာကလည်း ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ပြီးတော့ တောင်ကြားဒေသက ပျားရည်တွေကိုလည်း ယူခဲ့ပေးဦး။ လှောင်အိမ်ထဲက ကလေးတစ်ယောက်အတွက် ကောင်းတယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ သားအတွက်လည်း ကောင်းမှာပေါ့"
"သူက ပျားရည် စားလို့ မရသေးဘူးလေ" ဟု Evelyn က ဆိုသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မအတွက်ပဲပေါ့"
အနောက်ဘက် တောင်တက်လမ်းအောက်ရှိ ခိုလှုံရာနေရာမှာ ပုံစံပြောင်းသွားသည်။
ဟက်စကတ်သည် အလုပ်များနေခဲ့သည်။
ရေသောက်သည့် ကျင်းမှာ ကိုရန် ခုတ်ထွင်ပေးထားသည့် အသစ်ဖြစ်ပြီး ကတ္တရာစေးဖြင့် သုံးထပ်သုတ်ကာ အလုံပိတ်ထားသည်။ ပိုက်မှာ တောင်စောင်းမှ တန်းမတ်စွာ ဆင်းလာသည်။ တံခါးဝအပေါ်ဘက်တွင်၊ အရင်က ထွင်းထုထားသော မီးအိမ်ဟောင်းကို ဖျက်ဆီးထားသည့်နေရာ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးအိမ်ပုံ အသစ်ကို ရေးဆွဲထားသည်။ အပြာရောင်။ နည်းနည်းတော့ စောင်းနေသည်။
အစစ်အမှန် မီးအိမ်ကတော့ ထိုပုံအောက်ရှိ သံချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။
မီးထွန်းထားသည်။
ခိုလှုံရာနေရာမှာလည်း လူမရှိသည် မဟုတ်ပေ။
ဒန်စတန်သည် နိမ့်သော နံရံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဦးထုပ်ဖြင့် မျက်လုံးကို ဖုံးထားသည်။ မော့ဒ်သည် သူမ၏ လှည်းပေါ်မှ ဆီပုလင်းများကို ချနေသည်။ လစ်စ်သည် ထင်းများသယ်လာပြီး လက်မောင်းများကို ပင့်တင်ထားသည်။ အော်ရန်က ခိုလှုံရာနေရာကို အရေးကြီးဆုံးအလုပ်တစ်ခုလိုမျိုး ဂရုတစိုက် တံမြက်လှည်းနေသည်။
ဟက်စကတ်ကတော့ ပိုက်တံကို ကိုင်ပြီး ရေကျင်းဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
မီးထွန်းထားသည်။ ပိုက်တံထဲတွင် ဆေးရွက်ကြီးလည်း ပါသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မော့ကြည့်သည်။
"ပြန်လာမယ်လို့ ထင်ထားတာ" ဟု သူ ဆိုသည်။
"ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် အမြဲသိနေတာလဲ"
သူက ပခုံးတွန့်သည်။
"ရေတွေက တစ်မနက်လုံး နွေးနေတာကိုး" ဟု သူက ဆိုသည်။ "သူမ နှစ်သက်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် လမ်းပေါ်မှာ ရောက်နေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ"
နေ့လယ်အချိန်တွင် မာတာ ကွီးလ် တောင်တက်လမ်းမှ ဆင်းလာသည်။
ဆယ်လ်ဒါက သူမကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။
သူမက ရေခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ရေကျင်းဘေးမှာ ရပ်နေတုန်း ဂျုံတင်လာတဲ့ လှည်းတစ်စီးက တောင်ကွေ့ထိပ်မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ လှည်းမှာ လေးလံလှပြီး မြင်းနှစ်ကောင်က ဆွဲလာသည်။ လှည်းခုံပေါ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပဝါနီတစ်ထည်ဖြင့် ပတ်ထားကာ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားသည်။
ဆယ်လ်ဒါသည် ရေခွက်ကို ချလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။
"ငါ အထဲကနေ ထွက်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ မသိဘူး" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "တောင်ကြားဒေသမှာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ သူတို့က ငါ သေပြီလို့ပဲ ထင်နေကြမှာ။ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာတစ်ခုခုပေါ့"
"မင်း လှည်းဆီ ပြန်သွားချင်သလား" ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။ "ရန်နာကို အရင် စကားပြောခိုင်းလိုက်ရမလား"
ဆယ်လ်ဒါ ခေါင်းခါသည်။
"မလိုဘူး" သူမက ဆိုသည်။ "ငါသာ ပုန်းနေရင် သူမကို ငါကိုယ်တိုင် မလုပ်ရဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ခိုင်းသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
သူမသည် လမ်းမပေါ်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။
မာတာ ကွီးလ်သည် သူမကို မြင်သောအခါ လှည်းကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သဖြင့် မြင်းများပင် ခေါင်းကို ရမ်းခါသွားသည်။
ခဏတာမျှ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မလှုပ်ရှားကြ။
ထို့နောက် မာတာသည် လှည်းခုံပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ သူမရှေ့တွင် ရှိနေသောအရာသည် အမြန်သွားလိုက်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသူတစ်ယောက်လို ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားသည်။
"ဆယ်လ်ဒါ" ဟု သူမက ခေါ်သည်။
"မာတာ"
"မင်းကို အထဲကို ခေါ်သွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ။ သုံးပတ်လောက်ရှိပြီ။ အထဲကို ရောက်သွားတဲ့သူ ဘယ်သူမှ ပြန်မထွက်လာနိုင်ဘူးလို့ ဆိုကြတာပဲ"
"ငါ လမ်းလျှောက်ပြီး ထွက်လာခဲ့တာ"
မာတာသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဘယ်သူမှ လမ်းလျှောက်ပြီး ထွက်မလာနိုင်ဘူး"
"ငါ ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်" ဆယ်လ်ဒါက ဆိုသည်။ "လမ်းအောက်က တစ်စုံတစ်ခုက ဘယ်လမ်းကို သွားရမလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြတယ်၊ လမ်းဆုံတိုင်း၊ လမ်းခွဲတိုင်းမှာပေါ့" သူမ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ "အဲဒါ အော်ဒေါ့စ် ဖန်းကို ပြောပြခဲ့တဲ့ အရာနဲ့ အတူတူပဲ"
မာတာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမသည် ဆယ်လ်ဒါ၏ နောက်ဘက်၊ ခိုလှုံရာနေရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ရေကျင်းဘေးရှိ ဟက်စကတ်ဆီသို့၊ နေ့လယ်ခင်းအလင်းရောင်အောက်မှာ လင်းလက်နေတဲ့ အပြာရောင်မီးအိမ်ဆီသို့ ကြည့်သည်။
"ဖန်းရဲ့ ကောင်လေး" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "သူ ထွက်လာပြီလား"
"သူ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပတ်သက်တာ သင်ယူနေတယ်" ဟု ဟက်စကတ်က ရေကျင်းဘေးမှ ပြောသည်။ "ဝက်စ်မီးယားမှာလေ။ တစ်ချိန်လုံး ညည်းချင်းဆိုနေတာ။ ကျောက်ဆစ်သမားတောင် ခေါင်းကိုက်ပြီး ရူးတော့မယ်"
မာတာသည် သူ့ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဆယ်လ်ဒါကို ပြန်ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် သူမသည် လမ်းဘေး၊ ဖုန်မှုန့်များပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ပဝါနီက ခေါင်းပေါ်မှ လျှောကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။
ဆယ်လ်ဒါသည် သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမ ဘာမှ မပြော။
ထိန်းသိမ်းသူက တံခါးခေါက်ပြီးနောက် စောင့်ဆိုင်းသလိုမျိုး သူမလည်း စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ကြာမြင့်စွာ ကြာပြီးမှ မာတာက မော့ကြည့်သည်။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် ရန်နာဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ဆဲလ်လိုး ဒီလမ်းအတိုင်း စီးလာစဉ်က ကျွန်တော် ရပ်နေခဲ့သည့်အတိုင်းပေါ့။ သာမန်ဝတ်စုံ၊ လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်များ။ ပြောခိုင်းမှသာ စကားပြောသည့် ပုံစံဖြင့်။
"သူက ဘယ်သူလဲ" မာတာက မေးသည်။
"သူက လှည်းဘီးပြင်တာ ကူညီပေးတယ်" ဟု နံရံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဒန်စတန်က ဦးထုပ်ကို မဖယ်ဘဲ ပြောသည်။
မာတာသည် ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်၏ လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ယာဘက်ကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
"ဟုတ်လား" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြော။
ဆယ်လ်ဒါသည် ကျွန်တော့်အကြောင်း ရှင်းပြမနေ။
သူမသည် လီရီယန်အကြောင်းကိုသာ ရှင်းပြသည်။
သူမသည် အရှေ့ဘက် အတောင်ပံတွင် ကလေးတစ်ယောက် ရှိသည်ဟု မပြောခဲ့။
သူမသည် ဆုံးဖြတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပြောသည်။ ဆောင်းရာသီနှစ်ခုလုံး၊ မနက်တိုင်း မနက်တိုင်း ပေါင်မုန့်လှည်းကို အတွင်းတံခါးဝအထိ မောင်းလာခဲ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ဘေး၊ ဖုန်မှုန့်များပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် သူမ ပြောသည်။
"ကလေးမလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်" ဆယ်လ်ဒါက ပြောသည်။ "အရှေ့ဘက် အတောင်ပံမှာ။ သံတိုင်ခတ်ထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပေါ့။ သူမက လေးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်"
မာတာ၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲ။
သူမ ဒါကို အရင်က ကြားဖူးပြီးသားဖြစ်သည်။ လူတိုင်း ကြားဖူးပြီးသား။
"သူမက စင်္ကြံလမ်းက မီးအိမ်ကို သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းလို့ ခေါ်တယ်" ဆယ်လ်ဒါက ဆိုသည်။ "အစောင့်တွေက သူတို့အတွက် ထားထားတာလေ။ သူမက တံခါးအောက်ကနေ အဲဒီအလင်းရောင်လေးကို နည်းနည်း မြင်ရတယ်။ သူမက အဲဒီမီးအိမ်လေးကို ညချမ်းပါလို့ နှုတ်ဆက်လေ့ရှိတယ်"
မာတာသည် တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်။
"သူမက ကြမ်းပြင်ကို စကားပြောတယ်" ဆယ်လ်ဒါက ဆက်ပြောသည်။ "ညတိုင်းပေါ့။ သူမရဲ့ တစ်နေ့တာအကြောင်းတွေကို ပြောပြတယ်။ အစောင့်က ဘာပြောသွားလဲ၊ ဟင်းရည်က ပူရဲ့လား၊ မနက်ဖြန်သာ တခြားပုံစံမျိုး ဖြစ်လာရင် ဘာလုပ်ချင်သလဲဆိုတာတွေပေါ့" ဆယ်လ်ဒါ၏ အသံ တိုးသွားသည်။ "ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ကလည်း ပြန်ဖြေတယ်။ သူမက သူမ အိပ်မက်မက်နေတာလို့ ထင်နေတာ။ တကယ်တော့ မဟုတ်ဘူး"
မာတာ၏ လက်များက သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"ပြီးတော့ သူမက ပျားရည်သုတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကို လွမ်းနေတယ်" ဆယ်လ်ဒါက ဆိုသည်။ "သူမရဲ့ အမေက သူမကို ကျွေးလေ့ရှိတယ်။ သူမရဲ့ အမေကို မရွှေ့ပြောင်းခင်တုန်းကပေါ့။ သူမက ကြမ်းပြင်ကို အဲဒီအကြောင်း တစ်ခါတလေ မေးတတ်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်များ အဲဒါမျိုး လုပ်ပေးသေးရဲ့လားလို့ပေါ့"
လမ်းမပေါ်တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လစ်စ်သည် ထင်းချခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ မော့ဒ်သည် ဆီပုလင်းများ ချခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ အော်ရန်သည် တံမြက်စည်းကို ကိုင်လျက် ခိုလှုံရာနေရာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
မာတာသည် ဆယ်လ်ဒါကို ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းကို ဘယ်သူ ပြောပြတာလဲ" သူမ မေးသည်။
"ကြမ်းပြင်ကလေ" ဆယ်လ်ဒါက ပြောသည်။
မာတာသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ လိုက်မရယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဟက်စကတ်ကို ကြည့်သည်။ သူမကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော၊ ဦးထုပ်ကို အနောက်သို့ တွန်းတင်ထားသည့် ဒန်စတန်ကို ကြည့်သည်။ ရေတွေ ကြည်လင်စွာ စီးဆင်းနေပြီး အနားနားမှာ ရပ်ကြည့်လျှင် ဆောင်းရာသီ လေအေးထဲမှာပင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေသည့် ရေကျင်းကို ကြည့်သည်။
"ဒါက ရူးစရာပဲ" မာတာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဆယ်လ်ဒါက ထောက်ခံသည်။
"လှောင်အိမ်ထဲက ကလေးမလေးတစ်ယောက် ပျားရည်သုတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကို လွမ်းနေတယ်ဆိုတာကို ကြမ်းပြင်က ပြောပြတယ်ဆိုတာကို ငါယုံရမယ်ပေါ့လေ"
"မဟုတ်ဘူး" ဆယ်လ်ဒါက ဆိုသည်။ "အဲဒါက ဘယ်သူမဆို လုပ်ကြံပြောနိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုး ဟုတ်မဟုတ်ကိုပဲ မင်း ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ ငါ မျှော်လင့်တာပါ"
မာတာသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ ပြန်မပြော။
ထို့နောက် သူမသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စကတ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်ကာ ရေကျင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
သူမသည် ရေကျင်းအပေါ်မှ ရပ်လျက် ရေကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
ဘယ်သူကမှ သူမကို ရေကျင်းအကြောင်း မပြောပြခဲ့။ ထိန်းသိမ်းသူအကြောင်း၊ ရေလမ်းကြောင်းများအကြောင်း၊ ဟက်စကတ် ငယ်စဉ်က ပိုက်တံထဲသို့ ဘာတွေ ပြောခဲ့သလဲဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူမှ မပြောပြခဲ့။
သို့သော် သူမ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဟက်စကတ် လုပ်သည်ကို သူမ မြင်ဖူးကောင်း မြင်ဖူးလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် ဟက်စကတ်၏ အဘွားက ပြောပြဖူးသလို သူမ၏ အဘွားကလည်း ပြောပြဖူးကောင်း ပြောပြဖူးလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် တောင်းဆိုစရာ နေရာမရှိတော့သည့်အခါ ရေတွင်းမှာ လုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း သူမ လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူမ ပိုက်တံနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ နာမည်ကို မပြော။
သူမ၏ သား၏ နာမည်ကိုသာ ပြောသည်။
"တမ်" သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။ "တမ် ကွီးလ်။ ကုန်တင်သမား။ ဆောင်းရာသီနှစ်ခုကမှ အထဲကို ရောက်သွားတာ"
ရေများ ဆက်လက် စီးဆင်းနေသည်။
နေ့လယ်ခင်း နေရောင်ခြည်က ရေကျင်းပေါ်တွင် တောက်ပနေသည်။
ထို့နောက် ရေသည် နွေးလာသည်။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့် ဖိနပ်မှတစ်ဆင့် ခံစားမိသည်။ ပိုက်တံကို ပါးစပ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်လိုက်သော ဟက်စကတ်လည်း ခံစားမိသည်။ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သော ဆယ်လ်ဒါလည်း ခံစားမိသည်။
ထို့နောက် လမ်းများ၏ ထိန်းသိမ်းသူက စကားပြောလာသည်။ မာတာနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ အနီးဆုံးရှိသူများသာ ကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ဖြစ်သည်။
"သူက မနက်တိုင်း ပေါင်မုန့်နံ့ကို ရတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။ "သူက ကုန်တင်ကုန်ချ တံခါးတွေနဲ့ နီးတဲ့ အဆောက်အအုံရှည်ကြီးထဲမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ မင်းရဲ့ လှည်းရောက်လာတဲ့အခါ သူ အလုပ်ရပ်လိုက်တယ်။ ခဏလေးပါပဲ။ နေ့တိုင်းပါပဲ"
မာတာသည် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော အသံမျိုးကို ထုတ်လိုက်သည်။
"မင်း သူ့ကို မေ့သွားပြီလို့ သူ ထင်နေတယ်" ထိန်းသိမ်းသူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "မင်းက မဖြစ်မနေ လာရလို့သာ လှည်းမောင်းလာတယ်လို့ သူ ထင်နေတာ။ မင်း တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်ဆိုတာ သူ မသိဘူး"
မာတာသည် ငိုကြွေးနေသည်။ တိတ်ဆိတ်စွာပင်။ သူမ၏ ပဝါနီကို နောက်က ဖုန်မှုန့်များပေါ်တွင် ချထားလျက် ရေကျင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသည်။
"သူ့ကို ဘယ်လို ပြောပြရမလဲ" သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ထိန်းသိမ်းသူသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ပေါင်မုန့်ထဲမှာ တစ်ခုခု ထည့်ပေးလိုက်" ဟု သူမက ပြောသည်။ "မင်းပဲ ထည့်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုခုပေါ့။ သူ သိသွားလိမ့်မယ်"
မာတာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သူမ ရေကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဆယ်လ်ဒါကို ကြည့်သည်။
"ပျားရည်" ဟု သူမ အသံတိမ်ဝင်စွာ ပြောသည်။ "ငါ သူ့အတွက် ပျားရည် အမြဲ ထည့်ပေးတယ်။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းကပေါ့။ ပျားရည်မပါရင် သူ မစားဘူး"
ဆယ်လ်ဒါ၏ မျက်လုံးများ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။
"ဒါဆိုရင် ပေါင်မုန့်နှစ်လုံးထဲမှာ ထည့်ပေးလိုက်" သူမက ဆိုသည်။ "တစ်ခုက တမ်အတွက်၊ နောက်တစ်ခုက အရှေ့ဘက် အတောင်ပံက ကလေးမလေးအတွက်"
မာတာသည် တစ်နာရီအကြာတွင် တောင်ကွေ့ကို ပြန်တက်သွားသည်။
သူမ ဘာကိုမှ ကတိမပေးခဲ့။
ပေးစရာလည်း မလို။
လှည်းခုံပေါ် မတက်ခင် သူမသည် ဆယ်လ်ဒါကို တစ်ခု မေးသည်။
"ကလေးမလေး။ သူမ နာမည်က ဘယ်သူလဲ"
ဆယ်လ်ဒါသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"လီရီယန်" ဆယ်လ်ဒါက ပြောသည်။
မာတာသည် သူမ မှတ်မိထားလိုသည့်အရာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုသလိုမျိုး ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ရာ လှည်းသည် တောင်ကြားဒေသဆီသို့၊ ကျိုးပဲ့နေသော ချိတ်တောင်ကုန်းကို ကျော်ဖြတ်၍၊ သူမ၏ သား အလုပ်လုပ်နေသည့် ကုန်တင်ကုန်ချ တံခါးဝနှင့် ကလေးမလေးတစ်ယောက် ကြမ်းပြင်ကို သူမ၏ တစ်နေ့တာအကြောင်း ပြောပြနေသည့် ခိုးယူခံထားရသော ခန်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
ဟက်စကတ်သည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
"သူမ တခြားသူတွေကို ပြောပြလိမ့်မယ်" ဟု သူ ဆိုသည်။
"သူတို့က သူမကို ယုံပါ့မလား" ကျွန်တော် မေးသည်။
ဟက်စကတ် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
"အရေးမကြီးပါဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။ "မာတာကွီးလ်က ဒီရေကျင်းအတွက် မုန့်ဖုတ်လာတာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ရှိပြီ။ မာတာ့ပေါင်မုန့်နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်သူမှ ငြင်းခုန်လေ့မရှိကြဘူး"
ကျွန်ုပ်တို့သည် ခိုလှုံရာနေရာတွင် နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာ ဆက်နေခဲ့သည်။
ဒါဟာ သောရ်၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်သည်။ သတင်းစကားကို စောင့်နေဖို့ မဟုတ်ပါ။ မာတာသည် လမ်းအတိုင်း ပြန်ဆင်းလာပြီး ထွက်ခွာသွားရန် လိုအပ်နေသူ တစ်ဦးဦးကို ခေါ်လာခဲ့လျှင် အဆင်သင့်ရှိနေစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
ဘယ်သူမှ ရောက်မလာခဲ့။
သို့သော် ဒုတိယမြောက် ညနေခင်းတွင် ဒန်စတန်သည် အလွတ်စည်ပိုင်းများကို သယ်ဆောင်ကာ တောင်ကွေ့အတိုင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်တော့်ဘေးရှိ နံရံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။
"မုန့်ဖုတ်သမားတွေ စကားပြောနေကြပြီ"
"သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"
"အရှေ့ဘက် အတောင်ပံအတွက် ဖုတ်တဲ့ ပေါင်မုန့်တွေထဲမှာ ပျားရည်တွေ ထည့်ထားတယ်တဲ့။ မာတာ့လှည်းကလေ။ မနက်တိုင်းပဲ" သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ တခြား မီးဖိုတွေကလည်း ဘာလို့ မာတာ့ဆီမှာပဲ ပျားရည်ပါတယ်ဆိုတာကို အံ့သြနေကြတယ်"
"ပြီးတော့ရော"
ဒန်စတန်သည် သူ့မေးရိုးကို ကုတ်လိုက်သည်။
"မြောက်ဘက် ရေတွင်းနားက မီးဖိုကတော့ မနေ့က အစောင့်တွေအတွက် ဖုတ်တဲ့ ပေါင်မုန့်ထဲကို မှားပြီး ပျားရည်ထည့်မိလိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်" သူက ဆိုသည်။ "အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က အဲဒီလိုပဲ ခေါ်နေကြတာပေါ့။ အဲဒီက မုန့်ဖုတ်သမားက သူ့လက် လျှောသွားတာလို့ ပြောတယ်" သူ့ပါးစပ်က တွန့်သွားသည်။ "နှစ်ခါတောင်တဲ့"
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့။
"ပြီးတော့ လစ်စ်ရဲ့ ဝမ်းကွဲက အတွင်းခန်းမထဲကို ရေသွားပို့တယ်" ဒန်စတန်က ဆက်ပြောသည်။ "ခြံဝင်းထဲက ရေကျင်းတွေကို အရင်ကထက် ပိုမြန်မြန် ဖြည့်ပေးနေရတယ်တဲ့။ လူတွေကလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး သီချင်းဆိုနေကြတယ်တဲ့" သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ "မီးအိမ်တွေနားမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ပန်းတွေ လာထားပေးနေတာတဲ့။ ပန်းခြောက်တွေ။ အိမ်နောက်ဖေး ဥယျာဉ်က ပန်းတွေပေါ့"
"ဘယ်သူ့အတွက်လဲ"
ဒန်စတန်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"ဘယ်သူမှ မပြောဘူး" သူက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့က အရှေ့ဘက် အတောင်ပံကို နာမည် တစ်ခု ပြောင်းခေါ်နေကြပြီ။ အရာရှိတွေ မကြားတဲ့အချိန်ပေါ့"
"ဘာလို့လဲ"
ဒန်စတန်သည် သူ့ဦးထုပ်ကို မျက်လုံးပေါ်သို့ ပြန်ဆွဲချလိုက်သည်။
"ဧည့်ခန်းတွေတဲ့" သူက ဆိုသည်။
တတိယမြောက် ညနေခင်းတွင် ထိန်းသိမ်းသူက စကားပြောလာသည်။
ကျွန်တော့်ကို ပြောတာ မဟုတ်ပါ။ ဟက်စကတ်ကို ပြောခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် နေဝင်ချိန်တွင် ရေကျင်းဘေး၌ ဒူးထောက်ထိုင်နေကျအတိုင်း ထိုင်နေပြီး သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်ကာ ထိုနေ့က လမ်းပေါ်တွင် ကြားခဲ့သမျှကို ပြောပြနေသည်။ သာမန် အကြောင်းအရာများ။ ရာသီဥတုအကြောင်း။ မြင်းစားဂျုံဈေးနှုန်း။ မြောက်ဘက်လမ်းတွင် ဘီးကျွတ်သွားပြီး လူလေးယောက်နှင့် အလွန်ဒေါသထွက်နေသော ဆိတ်တစ်ကောင်တို့ ဝိုင်းတွန်းခဲ့ရသည့် လှည်းတစ်စီးအကြောင်း။
သူမသည် ထိုဆိတ်အကြောင်းကို ရယ်မောသည်။
ထို့နောက် သူမက ပြောသည်။
"လီရီယန် ပေါင်မုန့် စားသွားပြီ"
ဟက်စကတ် ငြိမ်ကျသွားသည်။
အနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်နေသော ကျွန်တော်လည်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
"သူမ အဲဒါကို အကြာကြီး ကိုင်ထားသေးတယ်" ထိန်းသိမ်းသူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "သူမ အနံ့ခံကြည့်တယ်။ သူမ မယုံဘူး။ သူမ အိပ်မက် မက်နေပြန်ပြီလို့ ထင်နေတာ" ရေများ နွေးလာသည်။ "ပြီးတော့ သူမ ကြမ်းပြင်ကို ပြောပြတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို သတိရနေတယ်ဆိုတာ။ အပြင်က တစ်ယောက်ယောက်က သူမ ဘာကြိုက်လဲဆိုတာ သိနေတယ်ဆိုတာပေါ့"
ဟက်စကတ်၏ လက်ထဲမှ ပိုက်တံသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
"ပြီးတော့ရော" သူ မေးသည်။
"ပြီးတော့ သူမ ကြမ်းပြင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်" ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ "ဘယ်သူပဲ ဖုတ်ဖုတ်ပေါ့"
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကျေးဇူးတင်စကားကို သယ်ပေးဖို့ တစ်ခါမှ အတောင်းမခံရဖူးဘူး" ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ သူမ၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျွန်တော် သူမဆီကနေ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသေးသည့် အသံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ အံ့ဩခြင်းနှင့် နီးစပ်သည့် တစ်စုံတစ်ခုပေါ့။ "နှစ်လေးရာအတွင်းမှာပေါ့။ လူတွေက ငါ့ကို မီးအိမ်အတွက် တောင်းတယ်။ လမ်းအတွက် တောင်းတယ်။ အိမ်ပြန်လမ်းအတွက် တောင်းတယ်။ ဘယ်သူမှ ကျေးဇူးတင်စကား သယ်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုဖူးဘူး"
မာတာသည် နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် လမ်းအတိုင်း ဆင်းလာသည်။
သူမသည် မုန့်ညက်တင်လှည်းကို မောင်းလာခြင်း မဟုတ်ပါ။
သူမ လမ်းလျှောက်လာသည်။
သူမသည် ဆံပင်ပေါ်တွင် ပဝါနီကို ခြုံထားပြီး လက်မောင်းတွင် အဖုံးပါသည့် တောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်လျက် တောင်ကွေ့အတိုင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူမသည် ခိုလှုံရာနေရာ၊ ရေကျင်းနှင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို မမြင်သလိုမျိုး ဖြတ်ကျော်သွားပြီး လမ်းဆုံရာ၊ တောင်ဘက်ရှိ အချက်ပေးစခန်းဆီသို့ ဦးတည်သည့် နေရာသို့ ရောက်သည်အထိ လမ်းလျှောက်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုနေရာတွင် အကြာကြီး ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ လှည့်ပြန်လာပြီး ရေကျင်းဆီသို့ ပြန်လာသည်။
သူမ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ဘာမှ မပြော။
သူမသည် တောင်းကို ရေကျင်းဘေးတွင် ချလိုက်ပြီး အဖုံးကို လှပ်လိုက်သည်။
ပေါင်မုန့်နှစ်လုံး။ ရွှေရောင်သန်းနေသည်။ ဆောင်းရာသီ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေစေရန် ပျားရည်များ သုတ်လိမ်းထားသည်။
"ကျေးဇူးတင်စကားကို သယ်ပေးတဲ့သူအတွက်ပါ" မာတာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "မင်းက ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ မင်း စားတတ်လား မစားတတ်လားလည်း ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း သယ်ပေးခဲ့တယ်လေ" သူမ၏ အသံ တုန်ရီသွားသည်။ "ဒါကြောင့် မင်း ပေါင်မုန့် ရမယ်။ ငါ့ မီးဖိုချောင်မှာ ဒီလိုပဲ လုပ်တာ"
သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး စကတ်ကို ခါထုတ်ကာ လမ်းအတိုင်း ပြန်တက်သွားသည်။
သူမ နောက်ကို တစ်ချက်မှ မလှည့်ကြည့်။
ရေကျင်းထဲမှ ရေများသည် သုံးရက်တိုင်တိုင် နွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဟက်စကတ်က ပေါင်မုန့်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မကိုင်ခိုင်း။
သူသည် ပေါင်မုန့်များကို ရေကျင်းဘေး၊ အပြာရောင် မီးအိမ်အောက်တွင် ထားခဲ့သည်။ မနက်တိုင်း သူ စစ်ဆေးသည်၊ ညနေတိုင်းလည်း သူ ပြန်စစ်ဆေးသည်။
စတုတ္ထမြောက် မနက်တွင်တော့ ပေါင်မုန့်များ မရှိတော့ပါ။
ခြေရာလက်ရာ မရှိပါ။ ပေါင်မုန့်အစအနလည်း မရှိပါ။ တောင်ကုန်းများမှ တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကောင် ဆင်းလာသည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိပါ။
အဝတ်စသည် ရေကျင်းဘေးတွင် သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသည်။
ထိုအဝတ်စပေါ်တွင်မူ သေးငယ်ပြီး ချောမွေ့ကာ အနည်းငယ် နွေးနေဆဲဖြစ်သော မြစ်ကျောက်စရစ်ခဲ တစ်လုံး တင်ထားသည်။
ဟက်စကတ်သည် ထိုကျောက်ခဲကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
သူသည် ထိုကျောက်ခဲကို လက်ချောင်းများကြားတွင် အကြာကြီး လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ပေးသည်။
တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရေစီးကြောင်း၏ တိုက်စားမှုကြောင့် နှစ်ပေါင်းလေးရာကြာမြင့်သကဲ့သို့ မှေးမှိန်နေသည့် မီးအိမ်ပုံလေး တစ်ခုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထွင်းထုထားသည်။
တံခါးဝဆီသို့ ဦးတည်လျက်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အထိမ်းအမှတ်ပွဲ မတိုင်မီ နှစ်ရက်အလိုတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကြသည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုကျောက်ခဲကို ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည်။
အချက်ပေးစခန်းတွင် အယ်လယန်သည် သောရ်ထံမှ သတင်းစကား တစ်စောင်နှင့်အတူ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဆင်းသက်လာသည်။
စာမှာ တိုတောင်းသည်။
မာရက် ဒီမနက် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေါ့။ လက်တွေလောက်ပဲ။ သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် တားလိုက်နိုင်တယ်။ သူ ကြောက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ရယ်လည်း ရယ်နေတယ်။ နောက်ဆုံးအပိုင်းအစ ပျောက်သွားပြီလို့ ကယ်ဒရစ်က ပြောတယ်။
လီသန်က ဒုတိယ မီးအိမ်တစ်ခု တောင်းထားတယ်။ ပြတင်းပေါက်အတွက်တဲ့။
လစ်ဇ်ဘက်သ်က အစားအစာ ၄၁ မျိုး ပိုပို့လိုက်တယ်။ သူမ အကုန်စားပြစ်မယ်လို့ အိုင်အိုက ပြောတယ်၊ ဒေါသထွက်ပြီးတော့ပေါ့။
ဂရေးကိပ်မှာ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ မီးအိမ်တွေ ရှိနေပြီ။ ဘယ်သူမှ မစောင့်တော့ဘူး။
အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် နှစ်ခါ ဖတ်သည်။
ထို့နောက် ကျောက်ခဲဘေးရှိ အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ မြင်းကို ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးလှည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်နောက် မိုင်သုံးရာအကွာ၊ မြောက်ဘက်တွင်၊ အတုအယောင် မီးအိမ်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း အစစ်အမှန်တွေ ဖြစ်လာနေတဲ့ ခိုးယူခံထားရတဲ့ ခန်းမကြီးထဲမှာ လီရီယန်ဆိုတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ပျားရည်သုတ် ပေါင်မုန့်ကို စားသောက်ပြီး ကြမ်းပြင်ကို ညချမ်းဆုတောင်းစကား ပြောနေရှာသည်။
ဆောင်းရာသီ သုံးနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က နားထောင်ပေးနေကြောင်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေသည်။