ဂျုံစစ်ပွဲ
ဂျုံဈေးနှုန်း တက်လာတာက ကြာသပတေးနေ့ တစ်ရက်မှာပါ။
ဘီထရစ်က ကောင်စီစားပွဲပေါ်ကို ပေါင်မုန့်တစ်လုံး တင်ပေးလာပြီး ဒါဟာ နိုင်ငံရေးပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီလို့ ပြောပြမှပဲ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီပေါင်မုန့်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ဘာမှ ထူးခြားသွားပုံ မပေါ်ပါဘူး။”
“မနေ့ကမှ ကျွန်မ ဖုတ်ထားတာကိုး၊ ရှင်။”
ဘီထရစ်ရဲ့ လက်အောက်က စာရွက်ကို မေရီက လှမ်းယူလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်တယ်။
“ဘာတွေ ဖြစ်လို့လဲ။”
“မြောက်ပိုင်း ကုန်သည်တွေ ဈေးတင်လိုက်ကြလို့ပါ။”
“အားလုံးပဲလား။”
“ကုန်သည်လှည်းတန်း သုံးခု၊ ကုန်သည် သုံးယောက်ပေါ့။ တင်တဲ့နှုန်းကတော့ အတူတူပဲ။”
ကျွန်တော် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်တယ်။
“ဘယ်လောက်တောင်လဲ။”
“ကျွန်မတို့ ဝယ်နိုင်တဲ့ပမာဏကို လျှော့ချရမလောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ဆီက ပိုက်ဆံ ပိုတောင်းရမလောက်အထိပေါ့။”
ကျွန်တော်တို့မှ ငွေစရှာစပြုလာချိန် ရှိသေးတယ်။
အခုတော့ အဲဒါကပဲ လူအာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားပုံပါပဲ။
စားပွဲတစ်ဖက်ခြမ်းကနေ အီလီနော်က ပေါင်မုန့်ကို အတုံးသေးသေးလေး တစ်တုံး ချိုးယူလိုက်တယ်။
ဘီထရစ်က သူမကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“ဒါက သက်သေပြစရာလေ။”
“ဒါက နံနက်စာလည်း ဖြစ်တယ်လေ။”
“ရှင်စားဖို့ မဟုတ်ဘူး။”
အီလီနော်လည်း ချိုးထားတဲ့ ပေါင်မုန့်စကို ပြန်ချလိုက်တယ်။
မေရီက ငွေတောင်းခံလွှာတွေကို နှစ်ခေါက်တိုင်တိုင် ဖတ်ကြည့်နေတယ်။
“သူတို့ရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စရိတ်တွေများ ပြောင်းလဲသွားလို့လား။”
“ကုန်တင်လှည်းသမားတွေ ပြောတာတော့ ဘာမှ မပြောင်းဘူးတဲ့၊” လို့ ဘီထရစ်က ဆိုပါတယ်။ “လမ်းတွေတောင် ပြီးခဲ့တဲ့လကထက် ပိုကောင်းနေသေးတယ်။”
“သီးနှံ ရိတ်သိမ်းချိန် ဆုံးရှုံးမှုတွေများ ရှိလို့လား။”
“ဗေးလ်ဝုဒ်ဘက်ကို ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ရောင်းတဲ့အခါ တင်ပြလာတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။”
အက်ဗလင်က စာရွက်တွေကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
သူမက စာရွက်အောက်ခြေက တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားချက်တွေကို ယှဉ်ကြည့်နေတယ်။
“ဒီကုန်သည်တွေက ကုန်သွယ်ရေး အိမ်ရာတစ်ခုတည်းကနေတဆင့် ဝယ်ယူနေကြတာပဲ။”
“အဲတော့ သူတို့က ဈေးနှုန်းကို ညှိနှိုင်းသတ်မှတ်ထားကြတာပေါ့၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း အမိန့်တစ်ခုတည်းကို တူတူ လက်ခံရရှိထားတာ ဖြစ်မယ်။”
“သူတို့ကို သွားမေးလို့ ရမလား။”
ဘီထရစ်က လက်ဝိုက်ပိုက်လိုက်တယ်။
“မေးပြီးပြီလေ။ သူတို့ပြောတာကတော့ သာယာဝပြောတဲ့ တိုင်းပြည်တွေအနေနဲ့ သာယာဝပြောတဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို လက်ခံကြိုဆိုရမှာပဲတဲ့။”
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ စကားမစပြောကြတော့ဘူး။
အဲဒီနောက် မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ පුටီခုံပေါ်ကို မှီထိုင်လိုက်တယ်။
“သူတို့ကို ကျုပ်နဲ့ တစ်ခေါက်လောက် တွေ့ပေးပါလား။”
“အဲဒါကြောင့်မို့လို့လည်း မင်းကို ဒီညှိနှိုင်းရေးကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ခွင့် မပေးတာပေါ့၊” လို့ မေရီက ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒီကုန်သည်ရဲ့ နာမည်က အော့စ်ဝင်း ပယ်လ် (Oswin Pell) တဲ့။
သူက ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ စטיဝပ် (အိမ်တော်ထိန်း) နဲ့ ဘာမှ မတော်စပ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် မေးကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်။
အဲဒီလို မေးလိုက်တာကို သူက အကြည့်လွန်တယ်လို့ ခံစားသွားရပုံ ရပါတယ်။
မာစတာ ပယ်လ်က သစ်သားတွေ တစ်ခါမှ မသယ်ဖူးတဲ့ အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်စွပ်တွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး ရရှိခဲ့တဲ့ ငွေသားသတ္တု တင်ပို့မှုတန်ဖိုးထက် တောင် ပိုတန်မယ် ထင်ပါတယ်။
သူက အက်ဗလင်ကို ဦးညွှတ်ပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ဆက်ညွှတ်တယ်။
“အရှင်မင်းမြတ်တို့ခင်ဗျာ။ မကြာသေးခင်က မင်္ဂလာပွဲအတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊” လို့ အက်ဗလင်က ဆိုတယ်။ “ထိုင်ပါခင်ဗျာ။”
သူလည်း ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
မေရီက ငွေတောင်းခံလွှာတွေကို ဖြန့်ခင်းလိုက်တယ်။
မေရီ စာရွက်တွေကို တန်းစီပြီး စီစဉ်ပြီဆိုရင်တော့ ဘယ်သူ့အတွက်မဆို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ စကားစတော့မယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သင်ယူပြီးသားပါ။
“ဒီဂျုံမှုန့်ကိစ္စလေ၊” လို့ သူမ စပြောလိုက်တယ်။
ပယ်လ်က ပြုံးလိုက်တယ်။
“အာ။”
ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတဲ့ အသံမျိုးပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီအသံကို ချက်ချင်းပဲ မနှစ်မြို့တော့ဘူး။
“ဒီဈေးနှုန်းတက်လာတာက မရေရာမသေချာမှုတွေကို ప్రతిဟပ် (ထင်ဟပ်) နေလို့ပါ၊” လို့ သူက ဆိုတယ်။
“ဘာတွေက မရေရာ မသေချာတာလဲ။” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“တောင်းဆိုမှုတွေ မြင့်တက်လာတာ၊ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဝယ်ယူမှု အချိန်ဇယားတွေ၊ ပြီးတော့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ အန္တရာယ်တွေကြောင့်ပေါ့။”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝယ်ယူရေး အချိန်ဇယားကို ဒီမှာ အတိအကျ ရေးထားပါတယ်။”
မေရီက စာမျက်နှာကို လက်ညှိုးနဲ့ ပုတ်ပြလိုက်တယ်။
“ပြုပြင်ပြီးသား လမ်းတွေကြောင့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခရီးက ပိုတိုသွားတယ်။”
နောက်တစ်ချက် ထပ်ပုတ်တယ်။
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လှည်းတွေက ဂရေးကိပ်ရဲ့ လုံခြုံရေး ပေးထားတဲ့ ရပ်နားရာနေရာတွေကို အခကြေးငွေမယူဘဲ သုံးစွဲနေကြတယ်။”
တတိယအချက်။
ပယ်လ်က သူ့ရဲ့ လက် cuffs (လက်စွပ်အနားစ) ကို ပြင်ဝတ်လိုက်တယ်။
“အဲဒီ တိုးတက်မှုတွေကိုတော့ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကုန်သွယ်မှုဆိုတာ ယုံကြည်မှုကို လိုအပ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားက ဂျုံမှုန့်အတွက် ပိုက်ဆံပိုပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂရေးကိပ် တည်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို လက်ခံယုံကြည်လာအောင် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တို့ သက်ပြရမှာလား။”
သူ့ရဲ့ အပြုံးက တိမ်သွားတယ်။
“စိတ်ချပါ အရှင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်က အရှင်တို့ရဲ့ အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ ပြောပြပါ။”
ပယ်လ် တွေဝေသွားတယ်။
ခဏတာလေးပါပဲ။
“သတင်းတွေအရ သိရတာကတော့ သိသာထင်ရှားတဲ့ သတ္တုသိုက် အမြောက်အမြားကို ပြန်လည်တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်ဆိုပဲ။”
အဲဒီလို ထွက်လာတော့တာပဲ။
အက်ဗလင်က နောက်ကို မှီထိုင်လိုက်တယ်။
“ငွေစစသတ္တုအကြောင်း ကြားလိုက်ရလို့ပေါ့လေ။”
“ဈေးကွက်ထဲမှာ အဲဒီလို သတင်းတွေ အများကြီး ကြားနေရတာပေါ့။”
“ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ လုပ်ကွက်ဟောင်းတွေကနေ ပထမအသုတ် အသေးစားလေးကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လည်တူးဖော်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ဘဏ္ဍာတိုက်ကြီးတော့ ပြည့်မသွားသေးပါဘူး၊” လို့ မေရီက ပြောတယ်။
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီသတင်းတွေက ချဲ့ကားပြောထားတာ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“ခင်ဗျားရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကတော့ ချဲ့ကားထားတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
သူက လက်ကို ဖြန့်လိုက်တယ်။
“အရှင်တို့အနေနဲ့ တခြားနေရာမှာ ဝယ်ချင်ဝယ်လို့ ရပါတယ်။”
သူ့ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောပစ်လိုက်ချင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘီထရစ်အတွက် သူ့ဆီက ကောက်ပဲသီးနှံတွေ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိနေတယ်။
အဲဒီ အချက်နှစ်ချက်က အတူတကွ ရှိနေဖို့ သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလှပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
ပြီးမှ ပယ်လ်ဘက်ကို ပြန်လှည့်တယ်။
“ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ဆုံး လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ ပို့ဆောင်ရေး သဘောတူညီချက်ပါ နှုန်းထားအတိုင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်လက် ရောင်းချပေးမှာလဲ။”
သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွားတယ်။
မေရီက သဘောတူညီချက် စာချုပ်ကို စားပွဲပေါ်ကနေ သူ့ဘက်ကို တွန်းပေးလိုက်တယ်။
“လက်ရှိ တင်ပို့မယ့် ကုန်စည်က အဲဒီစာချုပ်ထဲက စည်းကမ်းချက်အတိုင်းပါပဲ။”
သူက စာမျက်နှာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့မှာ အဲဒီမိတ္တူ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့တာ သေချာတယ်။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက “လက်ရှိ တင်ပို့မှုကိုတော့ အရင်နှုန်းထားအတိုင်း ရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်၊” လို့ ပြောလာတယ်။
“နောက်လာမယ့် တင်ပို့မှုတွေကော။” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်တယ်။
“သဘောတူညီချက် အသစ်တစ်ခု ထပ်ချုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင်တော့ တခြားကမ်းလှမ်းချက်တွေကို အရင်ရှာဖွေကြည့်ပြီးမှပဲ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားကြတာပေါ့။”
ပယ်လ်က သူ့ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ အပြုံးအများစုကို ထိန်းသိမ်းရင်း သူ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ သူ အတော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။
တံခါးပိတ်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလိုက်တာ။”
“ဒါပေမဲ့ အသုံးလည်း ဝင်တာပဲလေ၊” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“ဘယ်လိုပုံနဲ့လဲ။”
“အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုကုန်သည်တွေအပေါ်မှာ မှီခိုနေရတယ်ဆိုတာကို အတိအကျ သိသွားပြီလေ။”
မေရီက စာရွက်တွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။
“နည်းလွန်းတယ်။”
ဈေးပေါတဲ့ ပေါင်မုန့်တွေ ဝယ်ဖို့ မှာလိုက်ရုံနဲ့ ဒီပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါဘူး။
တခြားဘယ်သူတွေဆီက ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ဝယ်လို့ရမလဲဆိုတာကို မေးမြန်းခြင်းအားဖြင့် ဒီပြဿနာရဲ့ ပထမအစကို ဖြေရှင်းခဲ့ကြတယ်။
အနီးနားက လယ်ယာတွေနဲ့ ဈေးမြို့လေးတွေဆီကို မြင်းစီးသူတွေ ထွက်သွားခဲ့ကြတယ်။
ဗေးလ်ဝုဒ်က သုံးခဲ့တဲ့ ကုန်သည်စာရင်းတွေကို မျှဝေပေးဖို့ ဂါရစ်က သဘောတူခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အက်ဗလင်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ဘာသာ ကိုယ်ပိုင်အကောင့်နဲ့ပဲ ဝယ်ယူရမယ်လို့ တင်းတင်းမာမာ ပြောခဲ့တယ်။
“ဂရေးကိပ်ထဲက ပေါင်မုန့်တိုင်းက ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ရောက်လာတာမျိုး ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး။”
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို မလိုချင်ပါဘူး။
စတုန်းဖို့ဒ် (Stoneford Exchange) ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး စာရင်းကွက်က သွားလာရေးမြေပုံပေါ်မှာ ပြန်ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ကုန်ပစ္စည်းလက်ခံတဲ့ ကြမ်းပြင်က ပိတ်ဆို့နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဖက်ကမ်းက အာဏာပိုင်တွေကလည်း စစ်ဆေးခွင့်ပြုဖို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ပြန်မဖြေသေးပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ မက်ဆေ့ချ် အသစ်တစ်ခု ထပ်ပို့လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်အထိတော့ လမ်းမတွေကိုပဲ အဓိက အားကိုးရမှာပေါ့။
ဘီထရစ်က ကုန်လှောင်ရုံတွေကို ပြန်လည်စစ်ဆေးခဲ့တယ်။
ကတိပေးထားပြီးသား ဂျုံမှုန့်တွေက မဖြုန်းတီးဘူးဆိုရင် ညှိနှိုင်းဖို့ အချိန်လောက်ငှပါတယ်။
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာပဲ ဈေးမှာ ဂျုံစေ့၊ ပဲအမျိုးမျိုးနဲ့ အမြစ်စားသီးနှံတွေအတွက် ပုံမှန်စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်ကြောင်း ကြေညာချက်တွေ ထွက်လာခဲ့တယ်။
အလေးချိန်တွေကို စစ်ဆေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ပေးပို့မှုတွေကို မှတ်တမ်းတင်ပါမယ်။
ငွေပေးချေရမယ့်ရက်တွေကိုလည်း ဖော်ပြပေးထားပါတယ်။
စာမတတ်သူတွေအတွက် ဒီစည်းကမ်းချက်တွေကို တစ်နေ့ကို နှစ်ကြိမ်ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ဖတ်ပြပေးဖို့ မေရီက တင်းတင်းမာမာ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။
ညနေပိုင်းရောက်တော့ ပထမဆုံး လာရောက်ဖြေကြားသူက ကုန်သည်တစ်ဦး မဟုတ်ပါဘူး။
လောက်ဖီးလ် (Lowfield) က တောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပါတယ်။
သူက လက်ခံရေးခန်းမထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဦးထုပ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လှည့်ပတ်ရင်း ရပ်နေတယ်။
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ လှည်းတစ်စီးစာ မဖြည့်ပေးနိုင်ဘူး၊” လို့ သူက ပြောတယ်။
“ရှင်တစ်ယောက်တည်း လုပ်စရာ မလိုပါဘူး၊” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ထဲက ခြောက်ယောက်လောက်ဆိုရင်တော့ ရနိုင်ပါတယ်။”
မေရီက စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ခြောက်ယောက် ဘာတွေ ပေးနိုင်လဲဆိုတာကို အတူတူ တွက်ကြည့်ရအောင်။”
သူမ စတင်လုပ်ဆောင်နေတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။
လအနည်းငယ်လောက်ကဆိုရင် ဂရေးကိပ်မှာ ဘာမှမရှိတဲ့အတွက် လူတွေက စားစရာတွေ လာပို့ပေးဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်။
အခုတော့ သူတို့အနေနဲ့ ပိုက်ဆံ အမှန်တကယ် ရရှိမယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်လာဖို့ ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်နေပါပြီ။
အဲဒါက တိုးတက်မှု တစ်မျိုးပါပဲ။
အဆင်မပြေလှတဲ့ တိုးတက်မှုမျိုးပေါ့။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုးတက်မှု တစ်ခုပါပဲ။
ကုန်ပစ္စည်း ထောက်ပံ့ရေး ညှိနှိုင်းမှုတွေ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေစဉ်မှာပဲ ခရိုင်အစည်းအဝေးတွေ စတင်ခဲ့တယ်။
အရှေ့ဘက် သစ်သားရှည်အိမ်ကြီးမှာ လုပ်တဲ့ ပထမဆုံး အစည်းအဝေးကို ကျွန်တော် တက်ရောက်ခဲ့တယ်။
အဲဒါ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။
ဘယ်သူကမှ ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘယ်သူကမှ ကျွန်ტော့်ကို မဆန့်ကျင်ကြလို့ပါပဲ။
မေရီက ကောင်စီ ပဋိညာဉ်စာတမ်း မူကြမ်းကို ရှင်းပြနေတုန်းမှာ ကျွန်တော် နောက်ဘက်နားမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။
နေထိုင်ရာ ခရိုင်တိုင်းက ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးစီ ရွေးချယ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရာထူးသက်တမ်းကို ကန့်သတ်ထားမှာပါ။
စာရင်းဇယားတွေကို စစ်ဆေးနိုင်ဖို့ ဖွင့်လှစ်ထားပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
နေထိုင်သူတွေအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်က အစည်းအဝေးတွေ မတက်တော့ဘူးဆိုရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ရာထူးကို အလွဲသုံးစားလုပ်နေတယ်ဆိုရင် ဖယ်ရှားပေးဖို့ တောင်းဆို petition တင်နိုင်ပါတယ်။
စည်ပင်လုပ်သား (cooper) တစ်ဦးက လက်ထောင်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်ტော့်ကို သွားတွေ့တယ်။
သူ့လက်ကြီး ပြန်ချလိုက်တယ်။
မေရီက စကားပြောနေရာကနေ ရပ်သွားတယ်။
“မေးစရာ ရှိလို့လား။”
“မရှိပါဘူး၊ အရှင်မ။”
“ရှင် လက်ထောင်လိုက်တယ်လေ။”
“အဖြေရသွားပါပြီ။”
“မရသေးပါဘူး။”
သူက ကျွန်တော့်ကို ထပ်ကြည့်တယ်။
စားပွဲဘေးမှာ မရပ်ဖို့ အက်ဗလင် ဘာကြောင့် ပြောခဲ့လဲဆိုတာကို အဲဒီအချိန်ကျမှ ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားတယ်။
စကားကိုတော့ နားထောင်ခဲ့တယ်။
အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ လွဲချော်သွားခဲ့ပြီ။
“ကျွန်တော် အပြင်ထွက်လိုက်မယ်၊” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
လူအချို့ စိုးရိမ်သွားကြတယ်။
“ဘယ်သူ့မှာမှ အပြစ်ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ရှိနေတော့ လူတွေက အပြစ်တင်ဖို့ ခက်ခဲနေလို့ပါ။”
စည်ပင်လုပ်သားရဲ့ မျက်နှာ ရဲသွားတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်တင်ကြပါ။ မေရီက စာရွက်တွေ အပိုပါ ထပ်ပါလာအောင် ယူလာပေးတယ်။”
အပြင်ဘက်မှာတော့ မယ်လိုဒီက အጥርစည်းရိုးပေါ်မှာ ထჯိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ။”
“ကိုယ်က လူကို ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်စေတယ် ထင်ပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို အစအဆုံး ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရှင့်အင်္ကျီက ယာဘက် အလှည့်ပြောင်းနေသလိုပဲ။”
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
မဟုတ်ပါဘူး။
သူက ပြုံးစိစိနဲ့ လုပ်တယ်။
ကျွန်တော် သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
“တစ်နေ့ကျရင်တော့။”
“တစ်နေ့ကျရင် ဘာဖြစ်လဲ။”
“တုံ့ပြန်စရာ စကားကို အမြန်ဆုံး စဉ်းစားမိလာမှာပေါ့။”
“စောင့်မျှော်နေပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလိုက်ကြတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ သစ်သားရှည်အိမ်ကြီးထဲကနေ အသံတွေ ကျယ်လာတယ်။
အော်ဟစ်နေကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဆွေးနွေး ငြင်းခုံနေကြတာပါ။
ဈေးတန်းရပ်ကွက်အတွက် သီးသန့်ကိုယ်စားလှယ် တစ်ဦး လိုအပ်တယ်လို့ တစ်ယောက်က ပြောတယ်။
တဲတွေထဲမှာ ဆက်လက်နေထိုင်ဆဲဖြစ်တဲ့ ဒေသခံတွေကရော ခရိုင်တစ်ခုအဖြစ် ရေတွက်ခံရမှာလားလို့ တခြားတစ်ယောက်က မေးတယ်။
ဒုတိယမေးခွန်းကိုတော့ မေရီက ချက်ချင်း ဖြေလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် စည်းရိုးကို မှီလိုက်တယ်။
“အဲဒါမှ ပိုကောင်းတာပေါ့။”
မယ်လိုဒီက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ရှင်မရှိတော့မှ သူတို့က ပိုပြီး အကြောက်တရား နည်းသွားကြတာပေါ့။”
ရင်ထဲမှာ စူးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
သူမ ပြောတာ မှားလို့ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမ ပြောတာ မှန်နေလို့ပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို အလုပ်ရုံခြံဝင်းထဲမှာ နောက်မှ လာတွေ့တယ်။
ကျွန်တော် လက်သမားတစ်ယောက်ကို စင်တွေ တပ်ဆင်ပေးရာမှာ ကူညီနေခဲ့တယ်။
မှော်ပညာနဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။
တူနဲ့ပါ။
ကျွန်တော့် လက်မကတော့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တရနေလောက်ပြီ။
သူမက သေးငယ်တဲ့ အညိုစွဲနေတဲ့နေရာကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“သစ်သားက ရန်လိုနေလို့လား။”
“အလွန်တရာကိုပဲ။”
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဆစ်ကို နမ်းလိုက်တယ်။
အဲဒီလိုလုပ်လိုက်တာနဲ့ ဒဏ်ရာက သိသိသာသာ သက်သာသွားသလိုပါပဲ။
“အစည်းအဝေး အဆင်ပြေသွားတယ်လို့ မေရီ ပြောတယ်။”
“ငါထွက်သွားမှပေါ့။”
“ရှင် ပြဿနာကို သတိထားမိပြီး အဲဒါကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်လို့ သူ ပြောတယ်။”
“အဲဒါက သဒ္ဓါလွန်ကဲတဲ့ အလွန်အကျွံ ဖွဲ့ဆိုချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။”
“မှန်ကန်တဲ့ ဖော်ပြချက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်လည်မှာ လတ်ဆတ်စွာ လွှထားတဲ့ သစ်သားရနံ့တွေ သင်းပျံ့နေတယ်။ တပည့်လက်သားတွေက ကိရိယာတွေကို သူတို့ရဲ့ သိုလှောင်ခုံတွေဆီ ပြန်သယ်သွားကြတယ်။ ပန်းရန်ဆရာတစ်ဦးက အက်ကွဲနေတဲ့ လက်ကာပြားကို စစ်ဆေးနေစဉ်မှာ စည်ပင်ယူနစ်တစ်ခုက တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေတယ်။
အက်ဗလင်က အဲဒါကို ငေးကြည့်နေတယ်။
“ကောင်စီမှာ ဘယ်သူမဆို သူ့ကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်အဖေ ဘာလုပ်တတ်လဲဆိုတာ သိလား။”
“ငြင်းခုံတာပေါ့။”
“တစ်ခါတလေပေါ့။ တခြားအချိန်တွေမှာတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ နေတတ်တယ်။”
“အဲဒါက တော်တော်လေး ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း လုပ်တာပဲ။”
“အဲဒါက လူတိုင်းကို ကြောက်လန့်စေတာပေါ့။”
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“သူတို့ပြောတာကို သူ စဉ်းစားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိရဘူးလေ။”
“တကယ်တမ်း ကျတော့ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“များသောအားဖြင့်တော့ သူတို့ရဲ့ အချက်ကို စဉ်းစားပေးနေတာပေါ့။”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“အဲဒါဆိုရင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေရင်တောင် လူတွေက ကြောက်နေကြဦးမှာပေါ့။”
“အချို့ကတော့ ကြောက်မှာပေါ့။”
“အဲဒါကို ဘယ်လို ပြင်ရမလဲ။”
“အချိန်နဲ့ပေါ့။ တသမတ်တည်း ဖြစ်မှုနဲ့ပေါ့။ လူတွေက ရှင်နဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ဆန့်ကျင်ငြင်းခုံနေတာကို မြင်ပါစေ၊ ပြီးတော့ အဲဒီနောက်မှာလည်း သူတို့က အကောင်းအတိုင်း ဆက်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိပါစေ။”
“အီလီနော်ကို အစည်းအဝေးတိုင်း ဖိတ်လိုက်ရင် ကောင်းမွန်မလား။”
“အဲဒါက တခြားအကြောင်းပြချက်တွေကြောင့် လူတွေကို ပိုကြောက်သွားစေလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်ტော့်ပခုံးကို မှီလာတယ်။
“လူတိုင်းကို တစ်ခါတည်းနဲ့ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ပါဘူး။”
“စည်ပင်လုပ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ဘိုးဘေးတွေကို စော်ကားလိုက်သလို မျက်နှာမျိုးနဲ့ မဟုတ်ဘဲ မဲပေးစရာရှိတာကို မေးခွန်းထုတ်ရဲရုံလေးနဲ့တင် ကျေနပ်ပါပြီ။”
“သူတို့ သင်ယူသွားကြမှာပါ။”
ကျွန်တော်တို့ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေလိုက်ကြတယ်။
အဲဒီနောက် သူမက ကျွန်တော့်ပေါင်ပေါ်က တူကို ယူလိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ လက်မကို သံမှိုနဲ့ ဝေးဝေးမှာထားဖို့လည်း သင်ယူသင့်တယ်။”
“ဘုရင်ဖြစ်လာကတည်းက လူတိုင်းက သင်ခန်းစာတွေ အများကြီး ပေးလာကြပါရောလား။”
“ကျွန်မကတော့ လက်မထပ်ခင်ကတည်းက သင်ခန်းစာတွေ ပေးတတ်တာပါ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါတောင် ရှင်က ဆက်လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။”
“မင်းရဲ့ မျက်နှာကြောင့် အာရုံလွှဲသွားခဲ့ရလို့ပါ။”
သူမ ရယ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို သေချာနမ်းလိုက်တယ်။
အနီးနားက တပည့်လက်သားတွေလည်း ခြံဝင်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိနေတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကြတယ်။
ပထမဆုံး ခရိုင်ကိုယ်စားလှယ် ရွေးချယ်မှုတွေက လေးရက်အကြာမှာ စတင်ခဲ့တယ်။
အတော်လေး ရှုပ်ထွေးလှပါတယ်။
အိမ်ရာရပ်ကွက် နှစ်ခုက ဘယ်နယ်နိမိတ်လမ်းက ဘယ်သူ့ပိုင်လဲဆိုတာကို ငြင်းခုံနေကြတယ်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေလံတင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း တစ်ဦးကတော့ ကောင်စီတက်တယ်ဆိုတာ မနက်ခင်း လုပ်အားခရ ရတဲ့အလုပ်တွေ အများကြီး လက်လွှတ်ရမယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ နုတ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒါက နောက်ထပ် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
ကိုယ်စားလှယ်တွေအနေနဲ့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ ထောက်ပံ့ကြေး ရရှိကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရာထူးလက်ခံဖို့အတွက် ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းဥစ္စာ ကြွယ်ဝနေစရာ မလိုတော့လောက်အောင်ပါပဲ။
မေရီက ကုန်ကျစရိတ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပြတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ နုတ်ထွက်သွားတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းရဲ့ နာမည်ဘေးက လွတ်နေတဲ့ နေရာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ ပေးမယ်။”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
ကိုယ်စားလှယ်လောင်းလည်း ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။
ယာယီကိုယ်စားလှယ်အားလုံးကိုတော့ မရွေးချယ်ခဲ့ကြပါဘူး။
တစ်ယောက်ကတော့ ရလဒ်ကို ကောင်းကောင်း လက်ခံတယ်။
တခြားတစ်ယောက်ကတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး။
“ရှင်က အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ အကြံပေးတွေကို ဘာကိုမှ အုပ်ချုပ်ဖူးတာ မရှိတဲ့လူတွေနဲ့ အစားထိုးနေတာပဲ၊” လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။
သူက ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို စီစဉ်ရာမှာ ကူညီခဲ့ဖူးတဲ့ ဘယ်လိုရန် (Belloran) လို့ခေါ်တဲ့ အိမ်တော်ထိန်းဟောင်း တစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။
သူ အသုံးဝင်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
အဲဒါကြောင့် သူ့ကို ထာဝရ ထိုင်ခုံပေးထားရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။
“သူတို့ထဲက အချို့က ခက်ခဲတဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ လယ်ယာတွေ၊ အလုပ်ရုံတွေနဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေကို စီမံခန့်ခွဲလာခဲ့ကြတဲ့သူတွေပါ၊” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
“အိမ်ထောင်စုတစ်ခုဆိုတာ တိုင်းပြည်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ အဲဒါကို တစ်ယောက်တည်း မအုပ်ချုပ်တာပေါ့။”
သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တင်းသွားတယ်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှုထမ်းမှုက အရှင်တို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရထိုက်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တာပါ။”
“ယုံကြည်ခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် တစ်ယောက်ချင်းစီ ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မဲခွဲဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလေ။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဆက်ထားပေးပါ။”
“ဆန္ဒရှိရင်တော့ စာရင်းဇယား အကြံပေးအနေနဲ့ပေါ့။ မေရီပြောတာတော့ ခင်ဗျားက ကုန်လှောင်ရုံ စီမံခန့်ခွဲမှုကို နားလည်တယ်ဆိုပဲ။”
သူက ကောင်စီခန်းမဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
သူက ထိုင်ခုံကို လိုချင်နေတာပါ။
အဲဒီလို မပါဘဲ လုပ်ရမယ့် အလုပ်ကတော့ သူ့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ နည်းသွားပုံပါပဲ။
“ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်။”
သူ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
သူထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နားကို ရောက်လာတယ်။
“ဒေါسهထွက်နေလို့လား။”
“အင်း။”
“သူ့ကိုလား။”
“နည်းနည်းတော့။”
သူမက စင်္ကြံလမ်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်ချိန်တုန်းက သူ ကူညီခဲ့တာပါ။ သြဇာအာဏာ လက်လွှတ်ရတာက နာကျင်စရာပဲလေ။”
“ကိုယ်သိပါတယ်။”
“အဲဒါက ဆုံးဖြတ်ချက် မှားတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။”
“အဲဒါလည်း ကိုယ်သိပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
သိတယ်ဆိုတာနဲ့တင် အရာရာတိုင်းက လွယ်ကူသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် ဥပမာတွေကို စုဆောင်းနေခဲ့တယ်။
မိုးရွာတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ကောင်စီအသစ် စုဝေးခဲ့ကြတယ်။
မာရာ ဗန် (Mara Venn) က အရှေ့ဘက် အလုပ်ရုံတွေအတွက် ထိုင်ခုံကို ရယူခဲ့တယ်။
သူမက သန့်ရှင်းတဲ့ ခါးစည်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဖောင်တိန်ကို ယူလာခဲ့တယ်။
လက်ထောင်ဖို့ ကြောက်ခဲ့တဲ့ စည်ပင်လုပ်သားက မြစ်ဘက်ကမ်း ခရိုင်ကို ကိုယ်စားပြုပါတယ်။
သူ့နာမည်က ဂျိုရန် (Joren) တဲ့။
သူက ရေနုတ်မြောင်း ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အချိန်ဇယားက ဘာကြောင့် အပေါ်ဘက် လမ်းတွေကို ဦးစားပေးနေတာလဲဆိုတာကို ချက်ချင်းပဲ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက သူမရဲ့ ခွက်ထဲကို ငုံ့ပြီး ပြုံးနေတယ်။
သူ တကယ်ပဲ သင်ယူနေပြီ ထင်ပါတယ်။
ကုန်သည်လှည်းတန်း မီးဖိုမှူးဟောင်း တစ်ဦးက မြောက်ပိုင်း ယာယီအိမ်ရာတွေကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ အဲဒီနေရာမှာတော့ သစ်သားရှည်အိမ်ကြီးတွေ ပြီးစီးသွားတဲ့အထိ လူရာပေါင်းများစွာ ဆက်လက်နေထိုင်ဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အပြင်ဘက်ကွက်က လယ်သမားတစ်ဦးက ဖိနပ်မှာ ဗင်တွေနဲ့ ရောက်လာပြီး နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ခဲ့တယ်။
“အောက်ဘက် ရေစိမ့်မြောင်း ပိတ်သွားလို့ပါ။”
အီလီနော်က မြေပုံကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူတို့ဟာ အကောင်းဆုံး ချဉ်းကပ်ပုံနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံဆွေးနွေးနေကြပါတော့တယ်။
ဘယ်သူကမှ သူပြောခွင့်ရှိရဲ့လားဆိုပြီး မမေးကြပါဘူး။
သူကိုယ်တိုင် ရေထဲမှာ ရပ်ခဲ့ဖူးသူလေ။
အဲဒါက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလေးအနက်ထားစရာ တစ်ခုပါပဲ။
တာဝန်ယူရတဲ့ နယ်ပယ်တွေအတွက် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ အရာရှိတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက် ထားရှိခဲ့ပါတယ်။
ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေကတော့ ခရိုင်တွေရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို တင်ပြခဲ့ကြတယ်။
ပိုပြီး ကြီးမားလာတယ်။
ပိုပြီး နှေးကွေးလာတယ်။
တစ်ခါတလေတော့လည်း အလွန်အမင်း မောပန်းစရာ ဖြစ်လာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရေဆေးတဲ့ အဆောက်အအုံသစ်တွေမှာ ကလေးတွေအတွက် လုံလောက်အောင် နိမ့်တဲ့ ချိတ်တွေ ပါသလားဆိုပြီး တစ်ယောက်ယောက်က မေးလာတဲ့ ပထမဆုံး အစည်းအဝေးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို မေးဖို့ စဉ်းမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
မာရာကတော့ စဉ်းမိခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီချိတ်တွေ တပ်ဆင်ဖို့ အတည်ပြုပေးလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ဂျုံစစ္စ စာချုပ်တွေဘက်ကို ပြောင်းလိုက်ကြတယ်။
လောက်ဖီးလ်က အိမ်ထောင်စု ခြောက်စုက သူတို့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို အနီးနားက လယ်ယာ နှစ်ခုနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ကြတယ်။
ဂရေးကိပ် တစ်ခုတည်းကို ကျွေးမွေးနိုင်လောက်အောင်တော့ မများပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ပယ်လ်ရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးအိမ်ရာကနေ နောက်တစ်ခေါက် မှာယူမှုကို လျှော့ချနိုင်လောက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။
စတုန်းဖို့ဒ်ကနေ ဒုတိယ ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူ တစ်ဦးက ဖြေကြားလာခဲ့တယ်။
သူတို့ရဲ့ ဈေးနှုန်းက ပိုသက်သာတယ်။
ပို့ဆောင်မယ့်အချိန်ကတော့ မရေရာပါဘူး။
မေရီက ကမ်းလှမ်းချက် နှစ်ခုစလုံးကို ကောင်စီရှေ့မှာ တင်ပြလိုက်တယ်။
ဘယ်တစ်ခုတည်းအပေါ်မှာမှ မမှီခိုဘဲ ဝယ်ယူမှုကို ခွဲဝေလိုက်ကြတယ်။
ဘီထရစ်က ကိန်းဂဏန်းတွေကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
ပြီးမှ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်နက်မကိုင်ခိုင်းဘဲနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အသေးစား တိုက်ပွဲတစ်ခုကို အနိုင်ရသွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။
အစည်းအဝေးပြီးတဲ့နောက် စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့တယ်။
လမ်းကနေ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဝက်စ်မီးယားကနေတဆင့် ရောက်လာတာပါ။
ကပ္ပတိန် အီဒရစ်က အဖော်အဝါနဲ့ လိုက်ပါလာတဲ့ စာပို့သူဆီကနေ အဲဒါကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး မဖောက်ရသေးဘဲ ဆက်လက် ပို့ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားတဲ့နေရာမှာ ကြယ်သုံးပွင့်အောက်က ရဲတိုက်ပုံ ပါရှိပါတယ်။
ဂိတ်တံခါးကနေတဆင့် ကျွန်တော်တို့ အကြံဉာဏ်တောင်းခံတဲ့အခါ ဂါရစ်က အဲဒါကို မှတ်မိသွားတယ်။
သူက ရပ်နေရင်းနဲ့ စာမျက်နှာ ပထမစာမျက်နှာကို ဖတ်တယ်။
ပြီးတော့ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
အဲဒီလို အဆင့်ဆင့်ဖြစ်ပျက်သွားတာကို ကျွန်တော် မကြိုက်လှပါဘူး။
“ဘာလဲ။”
“ကယ်ရွင် တိုင်းပြည် (Caerwyn) တဲ့။”
မြေပုံတွေထဲကနေ အဲဒီနာမည်ကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ နယ်နိမိတ်က အနောက်ဘက် နယ်မြေတွေရဲ့ ကျော်ဘက်မှာ တည်ရှိတာပါ။
စာက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာနဲ့ စတင်ထားပါတယ်။
မင်္ဂလာပွဲအတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။
ဂရေးကိပ်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရာမှာ ပါလာတဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။
အိမ်နီးချင်း အာဏာပိုင်တွေကြားမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ဆန္ဒပြုပါတယ်။
အဲဒီနောက် စာသားတွေ ပြောင်းသွားတယ်။
ဝက်စ်မီးယားက ကာကွယ်ရေး သဘောတူစာချုပ်အရ နှစ်ပေါင်း ၇၃ နှစ်တိုင်တိုင် အခွန်ဆက်သခဲ့တယ်လို့ ကယ်ရွင်ဘက်က ဆိုပါတယ်။
ဟားဝစ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်တာက အဲဒီသဘောတူစာချုပ်ကို ပျက်ပြယ်သွားစေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ စာထဲမှာ ရေးထားပါတယ်။
အခွန်ငွေပေးချေမှုတွေ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သွားမယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုပေးဖို့ သူတို့ တောင်းဆိုပါတယ်။
ပြီးတော့ ဘုရင်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးက စစ်ဆေးနိုင်ဖို့ ဟားဝစ်ကို တွေ့ဆုံခွင့်ပေးဖို့လည်း တောင်းဆိုထားပါတယ်။
အောက်ခြေနားမှာတော့ သေသေချာချာ ရေးထားတဲ့ လက်ရေးနဲ့ နောက်ထပ် အခြေအနေတစ်ခု ပါရှိနေပါတယ်။
ဒီကိစ္စ မပြေလည်မချင်း၊ ကယ်ရွင်ရဲ့ အကောက်ခွန် အရာရှိတွေက နယ်စပ်မှာ အနောက်ဘက်နဲ့ အရှေ့ဘက်ကို သွားမယ့် တင်ပို့ကုန်အချို့ကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဂျုံတွေအပါအဝင်ပေါ့။
အဲဒီစာကြောင်းကို ကျွန်တော် တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာပေး အေးစက်သွားတယ်။
“သူတို့က မင်္ဂလာလက်ဆောင် ပို့လိုက်တာပဲ။”
“အခမ်းအနားသုံး ဒိုင်းလွှားတစ်ခုလေ၊” လို့ မေရီက ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သတိရသွားတယ်။
အလွန်တရာကို တောက်ပြောင်နေတာ။
ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွေးမွေးဖို့အတွက် လုံးဝကို အသုံးမဝင်ပါဘူး။
မယ်လိုဒီက တံခါးနားမှာ ရပ်နေတယ်။
“ဒါကို ထိပ်ချွန်ဘက်နဲ့ ပြန်လှည့်ပေးလိုက်လို့ ရမလား။”
“မရဘူး၊” လို့ မေရီနဲ့ ကျွန်တော် အတူတူ ပြောလိုက်ကြတယ်။
ဂါရစ်က စာကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။
“ရှင်တို့မှာ ငွေတွေရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့ ကြားသွားလို့ပေါ့။”
“အခုတော့ အခွန်ဆက်တာကို သူတို့ သတိရသွားကြပြီပေါ့။”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သဘောတူစာချုပ်က တကယ် ရှိကောင်းရှိနေမှာပါ။”
မေရီက ဝက်စ်မီးယား မှတ်တမ်းတွေကို အရင်ကတည်းက စုဆောင်းနေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ရှာကြည့်ရမှာပေါ့။”
အက်ဗလင် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်တယ်။
“ဘယ်သူမှ ဘာမှမပေးခင်မှာ ဘယ်သူ လက်မှတ်ထိုးခဲ့လဲ၊ ဘာတွေ ကတိပေးခဲ့လဲ၊ ပြီးတော့ ကယ်ရွင်ဘက်က သူတို့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့ရဲ့လားဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ အရင် စစ်ဆေးရမယ်။”
“ဒါဆို ဂျုံတွေကော။” လို့ ကျွန်တော်က မေးတယ်။
“အရှေ့ဘက်က ဝယ်ယူမှုကို တိုးမြှင့်ရမယ်၊” လို့ ဘီထရစ်က တံခါးဝကနေ ပြောလာတယ်။
သူ ရောက်လာတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။
သူမက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ မီးဖိုချောင် အကောင့်စာရင်းတွေကို ကိုင်ထားတယ်။
“ဘုရင်တစ်ပါးက မနှစ်မြို့စရာ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်ရုံနဲ့ အဲဒီ တောင်သူတွေက နောက်ထပ် သီးနှံတစ်ရာသီကို ထပ်မစိုက်ပျိုးနိုင်ဘူးလေ။ လက်ရှိ သိုလှောင်ထားပြီးသားက ဘာတွေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိဖို့ လိုပါတယ်။”
မေရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ဒီနေ့ပဲ မေးမြန်းစုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်။”
စားပွဲပေါ်မှာ ဆက်လက်တင်ကျန်နေသေးတဲ့ ကောင်စီစာရွက်အသစ်တွေကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
ကလေးတွေအတွက် ချိတ်တွေ။
ရေနုတ်မြောင်း အချိန်ဇယား။
ဂျုံစပ္စာချုပ်တွေ။
အရာအားလုံးက အရေးကြီးပါတယ်။
အထူးသဖြင့် အခုလို အချိန်မျိုးမှာပေါ့။
ကယ်ရွင်က စစ်တပ်တစ်ပ်ကို မလွှတ်လာပါဘူး။
ဘေလ်တစ်ခု ပို့လာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကျွေးမွေးနေတဲ့ လမ်းမတွေကို လှမ်းဆွဲလိုက်တာပါပဲ။
ကျွန်တော် စာကို ခေါက်လိုက်တယ်။
“သူတို့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ကို ဂရေးကိပ်ကို ဖိတ်လိုက်ပါ။”
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“ဟားဝစ်ကိုလား။”
“ချမှတ်ထားပြီးသား အမိန့်အောက်မှာပဲ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားမှာပါ။ သူတို့ တရားဝင် တောင်းဆိုချက် တင်သွင်းလို့ရပါတယ်။ သူတို့ ဖမ်းခေါ်သွားလို့တော့ မရဘူး။”
အက်ဗလင်က စာရွက်အသစ် တစ်ရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
“အခွန်ကော။”
“သဘောတူစာချုပ်ကို ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးနေပါတယ်။”
ဂါရစ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်တယ်။
“သင့်တင့်မျှတတဲ့ အဖြေပါပဲ။”
ကျွန်တော် တံဆိပ်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရိုးသားတဲ့ အဖြေတစ်ခုဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပဲ။”
“တစ်ခါတလေကျရင်တော့၊” လို့ သူက ဆိုတယ်၊ “အဲဒီနှစ်ခုက တစ်ခုတည်း ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။”
အပြင်ဘက်မှာတော့ ပြုပြင်ပြီးသား ပြတင်းမှန်တွေကို မိုးရေတွေက တတောက်တောက် ရိုက်ခတ်နေတယ်။
အောက်ဘက် ခြံဝင်းထဲမှာတော့ ရေလွှမ်းနေတဲ့ ရေစိမ့်မြောင်းအကြောင်း ဂျိုရန်က တောင်သူနဲ့ ရပ်ပြီး ဆွေးနွေးနေတယ်။
မာရာက သူမရဲ့ အလုပ်ရုံဆီ ပြန်သွားခဲ့ပြီ။
မြို့ကြီးက ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ရဲ့ ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကောင်စီစားပွဲကြီး လူစည်ကားလာတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝမ်းသာမိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့အတွက် အဲဒီစားပွဲဝိုင်းမှာ လူတိုင်း ရှိနေဖို့ လိုအပ်လာတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။