ကိုက်ခဲမတတ် အေးစက်နေခြင်းသည် ဟိုင်းဖဲလ်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ကျွန်ုပ်အား ဦးစွာကြိုဆိုသည့် အရာပင်တည်း။
ဂရေးကိပ်၏ လမ်းကြောင်းလွှဲခန်းမဆောင်က ရေနက်ပိုင်း ကျောက်သားများ၏ မြဲမြံနွေးထွေးမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော်လည်း ဟိုင်းဖဲလ်တွင်မူ အနီးနား၌ ချောင်းမြောင်းနေသည့် ဆောင်းရာသီ၏ အနံ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေလေသည်။
တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ခုံတန်းရှည်များ စီတန်းထားသော လေးထောင့်ပုံစံ ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ နံရံတစ်လျှောက်တွင် ကြေးမီးအိမ်များကို ပြန်လည်ပြုပြင် တပ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကျက်ဆက်ကြောင်းများစွာတွင်မူ စစ်ဆေးထားသည့် အမှတ်အသားများကို တွေ့ရ၏။
ထောက်တိုင်များဖြင့် ခိုင်မာအောင် လုပ်ထားသော တံခါးဝကို ကျော်လွန်လိုက်သောအခါ ကျဉ်းမြောင်းသော ကွာဟချက်မှတစ်ဆင့် ဖျော့တော့သော နေ့အလင်းရောင်များ ဝင်ရောက်လာသည်။
အယ်လ်ဒရင်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ထံ စကားပြောလိုက်သည်။
ဟက်ဆာက ကြမ်းပြင်ကို စစ်ဆေးနေသည်။
မယ်လိုဒီကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။
သူမ၏ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဘာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“အပြင်ဘက်မှာ လေတိုက်နေတယ်။ ဘယ်နေရာမှာတော့ သစ်သားစတွေ လွတ်နေပုံပဲ”
“လူတွေများ ရှိလို့လား”
“အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”
အယ်လစ္စတားက တံခါးဝဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လိုက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအဖွဲ့သည် တံခါးခုံနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသည့် ကျောက်တုံးများကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်လေသည်။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဆွေးမြေ့နေသော ခေါင်မိုးတန်းယိုပေါ်သို့ ပိတ်မိနေသည့် အပြင်ဘက် ဝရံတာခေါင်မိုး၏ ပြိုကျနေသော အပိုင်းတစ်ပိုင်းပင်တည်း။
အယ်လ်ဒရင်က မြေဖြူဖြင့် မှတ်သားထားသော အမှတ်အသားများကို ကျွန်ုပ်အား ပြသသည်။
“ဒီ အပိုင်းတွေကို မတင်လို့ရတယ်။ ဟိုဘက်က ဟာတွေကတော့ ကျုပ်တို့မှာ ထောက်တိုင် အခိုင်အမာ တပ်ဆင်ပြီးတဲ့အထိ ဒီအတိုင်း ထားရမယ်”
ကျွန်ုပ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားဟန် ပေါ်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီး”
“နောက်ပိုင်းတော့ လူတိုင်းက အဲဒီအဖြေကိုပဲ သဘောကျနေကြပါရောလား”
ကျွန်ုပ်တို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်က ခေါင်မိုးတန်းယိုကို ထိန်းကို ထားလိုက်သည်။
အလုပ်သမားအဖွဲ့က ထောက်တိုင်ကို တပ်ဆင်ကြသည်။
ဟက်ဆာကမူ အသုံးဝင်မည့် ပစ္စည်းတစ်ခုမှ အလဟဿ မဖြစ်သွားစေရန် လွတ်နေသော ကျောက်တုံးများကို သီးခြားပုံစံစီကာ စုပုံခိုင်းနေသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ နေ့အလင်းရောင်သည် နောက်ဘက်နံရံအထိ ထိုးဖောက်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် နောက်ဆုံးပိတ်ဆို့နေသည့် အရာကို ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။
ဟိုင်းဖဲလ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။
ကျွန်ုပ်အနေဖြင့် သတ္တုတွင်းပေါက်တစ်ခုခုကိုသာ မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။
သို့တည်းမဟုတ် တဲငယ်လေးတစ်ခုခုပေါ့။
သို့သော် ထိုနေရာတွင် မြို့ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
သို့မဟုတ် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့၏ ကျန်ကြွင်းရာများပေါ့။
ကျောက်တုံးဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အိမ်ငယ်လေးများသည် ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်တစ်ခု၏ အထက်ဘက် တောင်စောင်းအတိုင်း တက်သွားကြသည်။ ရေမရှိတော့သော ရေတင်စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် ပန်းပဲဖိုတစ်ခု ရှိနေ၏။ အမျိုးအစားခွဲထုတ်သည့် တဲများဆီမှ ကျဉ်းမြောင်းသော သံလမ်းများသည် တောင်ကုန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားသည့် မှောင်မည်းနေသော လိုဏ်ခေါင်းပေါက်သုံးခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
အဆောက်အအုံများကို ကျော်လွန်လိုက်လျှင် ချိုင့်ဝှမ်းကြီးသည် သစ်တောများဆီသို့ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။
အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်များပေါ်တွင် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
ကျွန်ုပ်သည် ဝရံတာပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။
“ဒီမှာ မြို့လေးတစ်မြို့ ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောပြကြဘူးဘဲ”
“သတ္တုတူးဖော်ရေး စခန်းတစ်ခုပါပဲ” ဟု ဟက်ဆာက ပြောသည်။ “လူတွေက တစ်နေရာရာမှာတော့ နေကြရမှာပဲလေ”
ကျွန်ုပ်သည် အိမ်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
မီးခိုးခေါင်းတိုင်တစ်ခု ပြိုကျနေသည်။
နောက်တစ်ခုကမူ လုံးဝမယိုင်ဘဲ မတ်မတ်ကြီး ရှိနေဆဲပင်။
တစ်ချိန်က ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးဖွယ်ရှိသည့် အဆောက်အအုံ၏ တံခါးဝမှတစ်ဆင့် သစ်ပင်ငယ်လေးတစ်ပင် ပေါက်ရောက်နေသည်။
“လူဦးရေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ”
အယ်လ်ဒရင်က စာရင်းဇယားကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းအရ အလုပ်သမား ရှစ်ဆယ့်ခြောက်ဦးနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေ နေထိုင်ဖို့ အိမ်ရာတွေ ဆောက်ပေးထားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်”
တူးဖော်စရာ နေရာတစ်ခုထက် ပိုပါသည်။
လူတွေ နေထိုင်ရာ နေရာတစ်ခု။
လူတွေ စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြသည့် နေရာတစ်ခု။
မယ်လိုဒီသည် လှေကားထစ်များအတိုင်း အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသည်။
သူမသည် ကွင်းပြင်၏ အစွန်းနားတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဒီကို တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာဖူးတယ်”
အယ်လစ္စတား၏ လက်သည် ဓားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဝရံတာတိုင်တစ်တိုင်တွင် အဝတ်စုတ်စတစ်စကို ချည်နှောင်ထားသည်။
ယင်း၏ အပြာရောင်သည် ဖျော့တော့သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ရာစုနှစ်နှင့်ချီပြီး ရှိနေခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဟက်ဆာက သတ္တုတွင်းပေါက်များဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ရွှေကျင်သမားတွေများ ဖြစ်မလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ဝရံတာအောက်ရှိ ရွှံ့ဗွက်များပေါ်တွင် ခြေရာများ ထင်ကျန်နေသည်။
ခြေရာငယ်လေးများ။
ထိုမနက်ကမှ ထွက်ပေါ်လာလောက်အောင် မစိမ်းသေးသလို၊
အစွန်းအထင်းများမှာလည်း ရှင်းလင်းစွာ ရှိနေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်သည် လူသူကင်းမဲ့နေသော အိမ်များဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သွားကြည့်ကြရအောင်”
ကျွန်ုပ်တို့သည် အလေးချိန်တိုင်းသည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဆောက်အအုံအတွင်း၌ လူနေထိုင်ခဲ့ဖူးသည့် လက္ခဏာများကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
မီးဖိုကို ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသည်။
မီးဖိုစာ သစ်သားပုံတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုလုပ်ထားသော အိပ်ရာစင် နှစ်ခုလည်း ရှိ၏။
အတွင်းဘက်တွင်မူ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
မယ်လိုဒီက မီးဖိုဘေးရှိ အိုးတစ်လုံးကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အေးစက်နေပြီ”
အယ်လစ္စတားက တံခါးကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အနိုင်အထက် ဖျက်ဆီးဝင်ရောက်ထားတာမျိုး မရှိဘူး”
“ခေါင်မိုးကပဲ သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့” ဟု ဟက်ဆာက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်သည် စင်ပေါ်တွင် ခေါက်သိမ်းထားသော စောင်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာကိုမှ မရွှေ့နဲ့ဦး”
ကျွန်ုပ်တို့ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာကြသည်။
တောင်စောင်းမှ တရွှီရွှီ မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်ငယ်နှစ်လုံးကြားတွင် ကောင်လေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
သူ့ကိုယ်နှင့် မလိုက်အောင် ကြီးမားလှသော လေးတစ်လက်ကို ကိုင်ထား၏။
သူ့နောက်ဘက်တွင်မူ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က အထုပ်အပိုးတစ်ခုကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကျွန်ုပ်တို့ကို မြင်ရသည်ကို သဘောကျပုံ မပေါ်ကြပေ။
ကောင်လေးက လေးကို တင်လိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားက ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က လက်ကို မြောက်ပြလိုက်သည်။
“ခဏနေ”
ကောင်လေးက အော်ပြောလိုက်စဉ် သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။
“ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားကြ”
“ငါတို့ ထွက်သွားမှာပါ”
“ဒီနေရာ တစ်ခုလုံးကနေ”
“ငါတို့က မင်းတို့ပစ္စည်းတွေကို လုယူဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူ့မျက်လုံးများသည် အယ်လစ္စတား၏ ဓားမှသည် မယ်လိုဒီ၏ သံချပ်ကာဆီသို့ ရွေ့သွားသည်။
သူ ကျွန်ုပ်၏ စကားကို မယုံကြည်ပေ။
ယင်းမှာလည်း သဘာဝကျလှပေသည်။
“ဒီမှာ ဘယ်သူတွေ ရှိသေးလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”
မယ်လိုဒီက အလေးချိန်တိုင်းသည့် အဆောက်အအုံဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် တောင်စောင်းအထက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။
ကျွန်ုပ် မကြားလိုက်ရသော အသံတစ်ခုကို သူမ ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ကျွန်ုပ်၏ အာရုံများကို ကောင်လေးဆီတွင်သာ ဆက်လက်ထားရှိလိုက်သည်။
“ငါ့နာမည်က ယူရီယာလို့ ခေါ်တယ်”
“ဂရုမစိုက်ဘူး”
“ရပါတယ်”
သူ တွေဝေသွားသည်။
သူ မျှော်လင့်ထားသည့် အဖြေမဟုတ်ပုံရပေသည်။
ဟက်ဆာက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“တစ်ယောက်ယောက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရထားလို့လား”
ကောင်မလေးက သူမ၏ အထုပ်ကို ပို၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ကောင်လေးက သူမကို စူးစူးရဲရဲ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အလွန်အမင်း စူးရဲလွန်းလှသည်။
ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိနေလေပြီ။
ဟက်ဆာက သတ္တုတွင်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက် လိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်သွားတာလား”
သူ့လေးကို တစ်လက်မခန့် လျှော့ချလိုက်သည်။
ကောင်လေး ပါးစပ်မဟနိုင်ခင်မှာပင် ကောင်မလေးက အရင်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖေဖေပါ”
သူ့နာမည်မှာ ယူဝမ် (Ewan) ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ဖေဖေမှာ တိုမာ့စ် ဘဲလ် (Tomas Bell) ဖြစ်ပြီး ရွာဘက်သို့ သွားရာလမ်းကို ကျောက်ပြိုကျမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားသောအခါ ဟိုင်းဖဲလ်တွင် လာရောက် தိမ်းရှောင်ခဲ့ရသည့် မီးသွေးဖုတ်သမားတစ်ဦး ပေတည်း။
သူသည် သိုလှောင်ထားသော ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ရှာဖွေရန် အနီးဆုံးလိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝင်ပေါက်လမ်းကြောင်း၏ အပိုင်းတစ်ပိုင်း ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။
သူ အသက်ရှင်နေသေး၏။
သူတို့သည် ထိုနံနက်ပိုင်းကပင် သူ၏ အသံကို ကြားခဲ့ရကြသည်။
ယူဝမ်က ပြိုကျနေသော ကျောက်တုံးများကို သံတံကျင်ဖြင့် ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျွန်ုပ် ပြေးသွားချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။
ဟက်ဆာက ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲထားလိုက်သည်။
“မရဘူး”
“သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးရမယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်မိုး ကျိုးကျမသွားစေဘဲနဲ့ပေါ့”
သူမက ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ အတိအကျ ပြပါ”
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဝင်ပေါက်တွင် စိုစွတ်သောအနံ့များ ထွက်နေသည်။
အထဲသို့ အနည်းငယ် ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြိုကျနေသော ကျောက်တုံးများသည် လိုဏ်ခေါင်း၏ ညာဘက်ခြမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ အက်ကွဲနေသော တန်းယိုတစ်ခုအောက်တွင် သစ်သားထောက်တိုင်ဟောင်း တစ်တိုင် ကိုင်းကျနေ၏။
ဟက်ဆာက နားစွင့်နေသည်။
ထို့နောက် ကိရိယာတစ်ခုဖြင့် နံရံကို တဒုန်းဒုန်း ထုလိုက်သည်။
သုံးကြိမ်တိုင်တိုင်။
ပိတ်ဆို့နေသည့်နေရာ တစ်ဖက်မှ ပျော့ပြောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကောင်မလေး ငိုကြွေးတော့သည်။
သူမ ပွေ့ထားသော အထုပ်မှာ အင်္ကျီတစ်ထည် ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူအတွက် ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ပေတည်း။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးကို ကျောက်သားပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။
ဤတောင်တန်းကြီးသည် ဂရေးကိပ်နှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အခြေခံအဆောက်အအုံများ မရှိပါ။
ကြိုဆိုမှုလည်း မရှိပါ။
ရှိသည်က အလေးချိန်သက်သက်သာ။
ထပ်ဆင့်နေသော အလေးချိန်များ။
ကျွန်ုပ် အနိုင်နိုင် လိုက်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းများအတိုင်း အက်ကွဲနေသော ကျောက်သားများကို ဖြတ်သန်းလာသည့် ဖိအားများသာ ရှိ၏။
ကျွန်ုပ်သည် ပိတ်ဆို့နေသည်များကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပါသည်။
သို့သော် ၎င်း၏အထက်ရှိ ခေါင်မိုးကို ထိန်းထားသည့် အရာများကိုလည်း ရွှေ့မိသွားနိုင်ပေသည်။
ဟက်ဆာက ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ ခံစားရလဲ”
“လွန်လွန်ကဲကဲကို ခံစားနေရတယ်”
“ဒါဆို ဘယ်နေရာမှာ ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြ”
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အက်ကွဲကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
တစ်ဖက်ရှိ လွတ်နေသော နေရာကို ပြောပြသည်။
ပြိုကျနေသော ထောက်တိုင်အထက်တွင် ကျပ်ညပ်နေသော ကျောက်တုံးကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
ဟက်ဆာက နားစွင့်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ပြောနေစဉ် အယ်လ်ဒရင်က ပုံဆွဲနေသည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် အစီအစဉ်တစ်ခု ရေးဆွဲကြသည်။
အလုပ်သမားအဖွဲ့က လိုဏ်ခေါင်းကို ထောက်တိုင်များဖြင့် ခိုင်မာအောင် လုပ်ကြသည်။
ဟက်ဆာနှင့် အလုပ်သမားနှစ်ဦးက ကျဉ်းမြောင်းသော ကွာဟချက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နေစဉ် ကျွန်ုပ်က မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော ကျောက်ပြားကြီး တစ်ပြားကို ထိန်းကိုင်ထားပေးသည်။
ရေများကို အထဲသို့ လှမ်းပို့ပေးလိုက်သည်။
တိုမာ့စ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးခွန်းများကို ပြန်ဖြေသည်။
သူ၏ ခြေထောက် ပိတ်မိနေသည်။
ကျိုးနေသလားဆိုတာကိုတော့ သူ မသိပေ။
ထိုလုပ်ငန်းစဉ်သည် နေ့လယ်ပိုင်း၏ အများစုကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးကျောက်တုံးကြီး ရွေ့သွားသောအခါ မည်သူမျှ ဝမ်းသာအားရ အძေမခံခဲ့ကြပေ။
သူ့ကို သယ်စင်ပေါ်သို့ တင်ရန်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ နေ့အလင်းရောင်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာမှသာ သမီးဖြစ်သူက အသံထွက်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ယူဝမ်လည်း လိုက်သွားသည်။
သူ့လေးကိုမူ ဝင်ပေါက်နားတွင် မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် လွှတ်ထားခဲ့မိသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အနီးဆုံး လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။
ဟက်ဆာက ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် ဆင်းထိုင်သည်။
“မင်း နားထောင်ခဲ့တာပဲ”
“မလုပ်ဘဲ မနေရဲလို့ပါ”
“ကောင်းပြီ”
ကျွန်ုပ် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ရေဘူးထဲမှ ရေကို သောက်လိုက်သည်။
“မြေအောက်မှာ ကြောက်စိတ်ဆိုတာ အသုံးဝင်ပါတယ်။ စိုးရိမ်လွန်ပြီး ထိတ်လန့်နေတာကတော့ အသုံးမဝင်ဘူး”
ကွင်းပြင်တစ်ဖက်တွင် တိုမာ့စ်က သူ့ကလေးများ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်များ တုန်ယင်နေခြင်း ရပ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သူတို့ကို ဂရေးကိပ်ဆီသို့ အရင်ဆုံး ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ကုသပေးမည့် ဆရာဝန်ကို သွားခေါ်ရန် တမန်တစ်ဦးကို ရှေ့မှ ကြိုတင်စေလွှတ်လိုက်သည်။
သူတို့၏ ပစ္စည်းဥစ္စာများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
သင့်လျော်သော ကင်းစခန်းတစ်ခု မချရသေးမီ စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာမည့် အခြားသော ခရီးသည်များအတွက် အစားအစာများကို ချန်ထားခဲ့ပြီး၊ မှတ်သားထားသော အမိုးအကာဆီသို့ လမ်းပြပေးကာ လုပ်ငန်းခွင်များနှင့် ဝေးဝေးနေရန် သတိပေးချက်ပါသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တပ်ဆင်ခဲ့သည်။
ဟိုင်းဖဲလ်တွင် အစောင့်များ လိုအပ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ကယ်ဆယ်ရေး ပစ္စည်းကိရိယာများလည်း လိုအပ်ပေမည်။
ယုံကြည်စိတ်ချရသော ခေါင်းလောင်း သို့မဟုတ် အချက်ပြစနစ်လည်း ရှိရမည်။
အရေးပေါ်အခြေအနေများအတွက် လေ့ကျင့်ထားသော လူများလည်း လိုအပ်ပေသည်။
သတ္တုရိုင်း သယ်နိုင်ရုံမျှသာ ရှိသူများ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ် ပြန်ရောက်လာသောအခါ အက်ဗလင်က ဆေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသည်။
သူမသည် စင်္ကြံကို ဖြတ်လာပြီး ကျွန်ုပ် စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
“သတင်းပို့လိုက်တယ်နော်” ဟု ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်လျက် သူမက ပြောသည်။
“ကိုယ် ကတိပေးထားတယ်လေ”
သူမ ဆုတ်သွားပြီး ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ညစာက ခဏစောင့်လို့ရပါတယ်”
“ကိုယ် သတ္တုတွင်းတွေကို စပြီး မုန်းလာပြီထင်တယ်”
“အဲဒါကြောင့်လည်း အဲဒီနေရာတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ပိုပြီး သတိထားဖြစ်သွားမှာပေါ့”
အတွင်းဘက်တွင် တိုမာ့စ်ကို စစ်ဆေးကုသပေးနေသည်။
သူ့ကလေးများက စောင်တစ်ထည်အောက်တွင် အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။
လမ်းအခြေအနေများကို စစ်ဆေးပြီးသည်နှင့် သူတို့၏ ရွာဘက်သို့ သတင်းပို့ပေးရန် လူတစ်ဦးကို မေရီက စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ထိုနေ့က ဘုရင့်နိုင်ငံတော်သည် ကြေးနီ အနည်းငယ်မျှ မရခဲ့ပေ။
သံလည်း မရပါ။
ကျောက်မျက်ရတနာလည်း မရခဲ့ပါ။
သို့သော် နွေးထွေးသော နေရာတစ်ခုတွင် အိပ်စက်ရမည့် လူသုံးဦးကိုမူ ရရှိခဲ့ပေသည်။
ကျွန်ုပ်အတွက်တော့ ထိုရလဒ်ကို လက်ခံနိုင်ပါပေသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း ကောင်စီ အစည်းအဝေးတွင် ဟက်ဆာက ဟိုင်းဖဲလ်၏ အစီရင်ခံစာကို ဘဏ္ဍာရေး စာရင်းဇယားဘေးတွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“အမြတ်အစွန်း ထွက်မယ့်ပုံပေါ်တဲ့ တောင်တစ်ခုပါပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အလုပ်လုပ်ရတာ အန္တရာယ်များတယ်။ ထောက်တိုင်တွေ၊ လေဝင်လေထွက်နဲ့ ရေနုတ်မြောင်းတွေ သေချာ မစစ်ဆေးရသေးဘဲနဲ့တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်လုပ်ရေးအတွက် အထဲဝင်ခွင့်မပြုသေးဘူး”
မည်သူမျှ မငြင်းဆိုကြပေ။
ကျွန်ုပ်ပင်လျှင် မငြင်းခဲ့ပါ။
ကျန်ရှိနေသေးသော ပထမဆုံး ရောင်းချရငွေများထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စစ်ဆေးရေး ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့် ကယ်ဆယ်ရေး ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်အတွက် ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။
ယင်းက အခြားနေရာများတွင် အသုံးပြုနိုင်မည့် ငွေကြေးပမာဏကို လျော့ကျသွားစေသည်။
မေရီက စာရင်းဇယားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်သည်။
ဘီထရစ်ကလည်း နောက်လာမည့် ငွေပေးချေမှု ရောက်ရှိလာသည်အထိ မီးဖိုချောင်အသစ် ပြုပြင်ရန် အကြံပြုချက်ကို ခဏရပ်ဆိုင်းထားလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက တစ်စုံတစ်ဦးကို ဆွဲဆောင်ကာ တင်ပြလာခဲ့ပုံရသည့် အလှဆင်ကျောက်ပြား မှာယူမှုကို အယ်လ်ဒရင်က ဆိုင်းငံ့လိုက်သည်။
ဘယ်သူ့ကို ပြောခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်ုပ် မမေးတော့ပေ။
ထို့နောက် မာရာ ဗန် (Mara Venn) သည် လက်ခံခန်းဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ခေါက်ထားသော အဝတ်စ တစ်စကို ယူလာခဲ့သည်။
ရင်စို့ပါသော အလုပ်သမားဝတ်စုံ အရှည်တစ်ထည် ဖြစ်သည်။
ရိုးရှင်းခိုင်မာပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ချုပ်လုပ်ထားသည်။
“ဆေးခန်းအတွက်ပါ” ဟု သူမက အက်ဗလင်ကို ပြောသည်။ “ဆရာဝန်တွေအတွက် ပိုလိုနေတယ်လို့ ပြောကြလို့ပါ”
“မင်းက ငါတို့ကို လက်ဆောင် ပေးစရာ မလိုပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“လက်ဆောင် မဟုတ်ပါဘူး”
မာရာ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားဟန် ပေါ်လာသည်။
“နမူနာပါ၊ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် တခြားဟာတွေအတွက် ဈေးနှုန်းဘယ်လောက်လဲဆိုတာ တင်ပြချင်လို့ပါ”
မေရီက ပြုံးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ချုပ်ရိုးချုပ်သားများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အလွန်ကို သင့်လျော်ပါတယ်။”
သူတို့သည် အရေအတွက်နှင့် ပတ်သက်၍ စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထჯိုင်ပြီး နားထောင်နေလိုက်သည်။
ပထမဆုံး ငွေပေးချေမှုသည် အပ်များ၊ ဖြတ်စက်စားပွဲများနှင့် အလုပ်လုပ်စရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ယခုအခါ ထိုလုပ်ငန်းသည် မှာယူမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါပြီ။
ထိုမှာယူမှုသည် လက်ထောက်တစ်ဦးအတွက် လုပ်ခလစာ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဂရေးကိပ်အတွင်းသို့ ပရဟိတအဖြစ် ရောက်မလာဘဲ၊ သို့မဟုတ် အရေးပေါ်အခြေအနေကြောင့် ထွက်မသွားဘဲ ငွေကြေးများ လည်ပတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လာရပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ကြည့်နေသည်ကို မာရာ မြင်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အရှင်မင်းကြီး”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
သူမက သံသယဖြစ်ဖွယ် မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဘာတွေ တည်ဆောက်နေကြလဲဆိုတာကို ငါ စပြီး သဘောပေါက်လာပြီ ထင်တယ်”
အပြင်ဘက်တွင် လှည်းတစ်စီးသည် ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်သွားသည်။
၎င်း၏ ဘီးသံများသည် ကျောက်တုံးအသစ်များပေါ်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။
မေရီက မှာယူမှုကို မှတ်တမ်းတင်နေစဉ် မာရာက သူမ၏ နမူနာပစ္စည်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ရဲတိုက်၏ မြေအောက်တစ်နေရာတွင် ဟိုင်းဖဲလ်တံခါးပေါက်က စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင်။
နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှုတစ်ခု ရှိလာဦးမည်။
နောက်ထပ် တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ရှိလာဦးမည်။
ငါတို့ ဘာတွေ တတ်နိုင်သလဲဆိုသည့်အပေါ် မူတည်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိလာဦးမည်။
သို့သော် ထိုနက်ခင်းတွင်မူ ပယ်ချခံရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ရောက်လာခဲ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အလုပ်အကိုင်တစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး ရဲတိုက်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်လေတော့သည်။