ဂရေးကိပ် (Greykeep) ရဲ့ ပထမဆုံး ငွေစင်တုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မနက်စာဗန်းထက်တောင် ပိုသေးတဲ့ သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုနဲ့ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်က အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"ပိုများလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး"
"မင်းမျက်နှာက စိတ်ပျက်နေတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေလို့ပါ"
"ပိုလေးလံမယ့် ဟာမျိုးကို တွေးထားမိလို့ပါ"
"လေးတော့ လေးပါတယ်"
"ငွေကြေးပမာဏဘက်ကို ပြောတာပါ"
သူမက သေတ္တာဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
အထဲမှာတော့ သတ္တုသန့်စင်သူရဲ့ အမှတ်အသားနဲ့ အလေးချိန်စစ်ဆေးတဲ့ နံပါတ်တွေ ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ ငွေတုံးငယ်လေး လေးတုံး ရှိနေပါတယ်။
အရောင်တောက်တာမျိုး မရှိပါဘူး။
ရှေးဟောင်းစာတမ်း အမှတ်အသားတွေလည်း မပါပါဘူး။
စစ်စစ်မှန်မှန် ငွေစင်သက်သက်ပါပဲ။
ဟက်ဆာဖလင့် (Hessa Flint) က ဖိနပ်တွေမှာ ဖုန်တွေပေလို့နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ စားပွဲနားမှာ ရပ်နေပြီး ကျေနပ်နေတဲ့အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားပါတယ်။
"သန့်စင်မှု ရလဒ်က ကောင်းတယ်" သူမက ပြောပါတယ်။ "ခန့်မှန်းထားတာထက် ပိုကောင်းတယ်"
"အမှိုက်ပုံတွေထဲမှာ ဘာတွေများ ကျန်နေသေးလဲ"
"ထပ်ခွဲထုတ်လို့ ရသေးတာပေါ့။ အလေးချိန် မချိန်ခင်အထိတော့ အဲဒါထက်ပိုပြီး ကတိမပေးနိုင်သေးဘူး"
အီလီနော် (Eleanor) က သဘောတူတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ပန်းပဲပညာရှင် လူပုနှစ်ဦးစလုံးဟာ ကျွန်တော့်ကို အားပေးစကား မပြောချင်ကြတဲ့နေရာမှာတော့ ဝါသနာတူ စိတ်တူကိုယ်တူ ဖြစ်နေကြပါတယ်။
သူတို့တွေ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ်တွေ့ပြီး အဲဒီလို မပြောတတ်အောင် လေ့ကျင့်ကြတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်မိပါတယ်။
အက်ဗလင်က လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာပါတယ်။
သူမက သေတ္တာထဲကို ငုံ့ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ မေရီရဲ့ စာရင်းဇယားစာအုပ်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
"ကုန်ကျစရိတ်တွေ နှုတ်ပြီးရင် ဘလောက် ကျန်သေးလဲ"
မေရီက စာအုပ်ကို လှည့်ပြလိုက်ပါတယ်။
ထွက်လာတဲ့ အဖြေက သေတ္တာအရွယ်အစားလောက်တောင် ကြီးမားလှတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
လုပ်အားခ။
သယ်ယူပို့ဆောင်ခ။
အရည်အသွေး စစ်ဆေးခ။
သန့်စင်စရိတ်။
ပျက်စီးသွားတဲ့ ကိရိယာတွေအတွက် အစားထိုးစရိတ်။
နောက်လာမယ့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်စရိတ်။
ကျွန်တော် စာရင်းကွက်တွေကို လိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ငါတို့က ခဏတာလောက်တော့ ချမ်းသာသွားကြပြီပဲ"
"ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာတာပါ" လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
"အဲဒီစကားက နားထောင်လို့ သိပ်ပြီး အဆင်ပြေလှില്ലး"
"ကြာရှည်ခံတာပေါ့"
ဟက်ဆာက လက်ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
"ဂေါ်ပြားဖိုးတွေသာ သုံးပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒုတိယမြောက်သေတ္တာဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး"
"မဖြုန်းဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်"
မေရီက သေတ္တာဖုံးကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
"စစ်ဆေးပြီးသား အလေးချိန်အတိုင်း ငွေတုံးတွေကို ဝယ်ယူမယ့်သူတွေ ရှိတယ်။ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာတင် အရောင်းအဝယ်ကို အဆုံးသတ်နိုင်ပါတယ်"
"အဲဒါပြီးရင်ော"
သူမက နောက်ထပ် ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ကျွန်တော့်ဘက် ပွတ်တိုက်ရွှေ့ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ပထမဆုံး အတည်ပြုပြီးသား အိမ်ထောင်စု လျော်ကြေးတောင်းဆိုမှုပါ"
အဖုံးပေါ်က နံမည်ကို ကျွန်တော် သိနေပါတယ်။
အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ မော်ကွန်းတိုက်မှာတုန်းက အတူတူ ဖတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
မုယောစပါး အိတ်ဆယ့်နှစ်အိတ်။
လှည်းတစ်စီး။
နွားနှစ်ကောင်။
ကလေးသုံးယောက်ပါတဲ့ မိသားစုတစ်ခု။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"သူတို့ကို တွေ့ပြီပေါ့"
"သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေပေါ့" လို့ မေရီက ပြောပါတယ်။ "ပြီးတော့ သူတို့ကပဲ ကျွန်တော်တို့ကို လာရှེာ့တာပါ"
မာရာဗန် (Mara Venn) က ဘုရင်တစ်ပါးဆီကနေ အကြွေးတောင်းဖို့ လာတဲ့သူတစ်ယောက်လို လုံးဝ မပေါ်လွင်ပါဘူး။
သူမက တစ်ခုခုကို လွဲမှားနားလည်မိလို့ အပြစ်တင်ခံရတော့မယ့်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ။
သူမက လက်ထဲမှာ အဝတ်ထုပ်တစ်ခုကို ပိုက်ပြီး ဧည့်ခံခန်းတံခါးနားမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
သူမရဲ့ဘေးမှာတော့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရပ်နေပါတယ်။
မေရီရဲ့ မှတ်စုတွေအရ သူမရဲ့ မြေးဖြစ်ပါတယ်။
သူက အခန်းတွင်းကို တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပါတယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် ဝင်လာတဲ့အခါ မာရာက ထဖို့လုပ်ပါတယ်။
"ထစရာ မလိုပါဘူး" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ထိုင်နေပါ"
သူမက ထက်ဝက်လောက် ထလိုက်ပြီးမှ ပြန်စဉ်းစားမိကာ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ဆက်ထိုင်လိုက်ပါတော့တယ်။
မေရီက သူမရဲ့ဘေးက ခုံမှာ ဝင်ထိုင်ပါတယ်။
"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေက လုံခြုံပါတယ်" သူမက ပြောပါတယ်။ "အခုတော့ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးတာတွေ ပြီးသွားပါပြီ"
မာရာရဲ့လက်တွေက အဝတ်ထုပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။
"ဒီစာရွက်တွေက သိမ်းထားလို့ ဘာမှ အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတွေချည်းပဲလို့ ကျွန်တော့်အမေက ပြောဖူးတယ်"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"သေသွားတဲ့ တိုင်းနိုင်ငံတစ်ခုက နွားတွေအတွက် ဘယ်လိုမှ ပေးဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကုလားထိုင်ကို ပိုပြီး တိုးကပ်လာပါတယ်။
"ခင်ဗျားရဲ့ အဘွားက ဘာပြောခဲ့လဲ"
"နွားတွေဆိုတာ အဓိကကျတဲ့ အပိုင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်"
မာရာက အဝတ်ထုပ်ကို ဖြည်လိုက်ပါတယ်။
အထဲမှာ ရှေးဟောင်း ကူပွန်လက်မှတ်လေး ရှိနေပါတယ်။
အဲဒါကိုတော့ အလွန်တရာ သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ ထင်ရှားပါတယ်။ ထောင့်တွေ ပွန်းပဲ့နေပေမယ့် အမှတ်အသားတွေကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကျန်နေဆဲပါပဲ။
အဲဒီဘေးမှာတော့ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာရဲ့ မွေးဖွားမှု၊ လက်ထပ်မှုနဲ့ သေဆုံးမှုတွေကို စာရင်းပြုစုထားတဲ့ အိမ်ထောင်စု မှတ်တမ်းငယ်တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
မေရီက အဲဒီအမည်တွေကို လက်ကျန်မှတ်တမ်းတွေ၊ သက်သေထွက်ဆိုချက်တွေနဲ့ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးဖို့ ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရတာပါ။
စာမျက်နှာတစ်ခုတည်းက ဘာကိုမှ အပြည့်အစုံ မသက်သေပြနိုင်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အားလုံးပေါင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာပါတယ်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ မြစ်ဖိုးဘိုးဘေးက လှည်းကို တောင်ဘက်ကို မောင်းလာခဲ့တာပါ" လို့ မာရာက ပြောပါတယ်။ "လူတွေ လမ်းလျှောက်ရတာ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ ကလေးတွေကို လှည်းပေါ် တင်လာကြတယ်"
မော်ကွန်းတိုက်ထဲက မှတ်စုကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိပါတယ်။
ကလေးသုံးယောက်။
"သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးတွေလား"
"တချို့ကတော့ ဟုတ်တယ်။ တချို့ကလည်း တခြားသူတွေပါပဲ"
သူမရဲ့ မြေးဖြစ်သူက သူမရဲ့ ဒူးကို လာမှီထားပါတယ်။
"သူက လှည်းမပါဘဲ ပြန်လာခဲ့တယ်" သူမက ဆက်ပြောပါတယ်။ "တိရစ္ဆာန်တွေလည်း မပါလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မြစ်အဘွားက ဒီကူပွန်ကို သိမ်းထားခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ဘယ်သူမှ မေ့ပျောက်မသွားစေရဘူးလို့ ကတိပေးထားခဲ့ကြလို့ပါပဲ"
ကောင်လေးက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပါတယ်။
"ရှင်တို့က ကတိပေးခဲ့တာလား"
"မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ့မျက်နှာလေး ညှိုးကျသွားပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ ဂရေးကိပ်က ကတိပေးခဲ့တယ်လေ"
ကျွန်တော် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်ပါတယ်။
"အဲဒီအတွက် ငါတို့က ဘာတွေ ဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို တာဝန်ယူပေးမှာပေါ့"
မာရာက မေရီဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
"ကျွန်မက နွားနှစ်ကောင်လုံးကို ရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး"
"ဘာကများ အကူအညီ ဖြစ်စေမလဲ" လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်နဲ့ မာရာက ကျွန်တော်တို့ တကယ်အဖြေလိုချင်နေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပုံ ရပါတယ်။
"ကျွန်မနဲ့ သမီးနဲ့က အဝတ်တွေ ပြင်ဆင်ချုပ်လုပ်ကြတယ်။ အလုပ်တွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။ လုပ်လို့တောင် မနိုင်ဘူး"
"ချုပ်လုပ်ရေး အခန်းတစ်ခန်းလား"
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
"မိုးကာထားတဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း၊ အဝတ်ဖြတ်ဖို့ ကောင်းတဲ့စားပွဲတစ်လုံး၊ မကွေးနိုင်တဲ့ အပ်တွေပေါ့။ ကျွန်မတို့ စာသင်သား (တပည့်) တစ်ယောက်လောက်ကို လက်ခံသင်ကြားပေးလို့ ရပါတယ်"
မေရီက ပြေလည်မှု ရှာဖွေရေး မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်ပါတယ်။
"အရှေ့ဘက် ရေဆေးကန်နားမှာ စစ်ဆေးပြီးသား အလုပ်ရုံခန်းလောက် ရှိပါတယ်"
မာရာ တွန့်ဆုတ်သွားပါတယ်။
"အဲဒါက ကျွန်မတို့ပိုင် ဖြစ်လာမှာလား"
"နေထိုင်ခွင့် စည်းကမ်းချက်တွေကို စာနဲ့ရေးသား ထုတ်ပြန်ပေးပါမယ်" လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။ "ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေကို လက်ခံရမယ်ဆိုတာကို သိရမှာပါ"
"အကြွေးကော ကျန်သေးလား"
မေရီက ဖြတ်တောက်ပေးမယ့် အခြေအနေကို ရှင်းပြပါတယ်။
တစ်ပိုင်းကတော့ အခုချက်ချင်း ပေးချေပါမယ်။
ကျန်ရှိနေတဲ့ ပမာဏကိုတော့ သဘောတူညီထားတဲ့ အချိန်ဇယားအတိုင်း စာရင်းသွင်းထားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပထမအကြိမ် ငွေပေးချေမှုထဲက တချို့ကို ကိရိယာတွေ ဝယ်ယူဖို့ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ရုံအတွက် မာရာက သုံးစွဲချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီဝယ်ယူမှုတွေကို သီးသန့် စာရင်းသွင်းပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်းတစ်ခန်း ပေးလိုက်ရုံနဲ့ သူမရဲ့ တောင်းဆိုပိုင်ခွင့်ကို ဆုံးရှုံးသွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
မာရာက သေသေချာချာ နားထောင်ပါတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒါကို ထပ်ပြီး ရှင်းပြပေးဖို့ မေရီကို တောင်းဆိုပါတယ်။
မေရီလည်း ထပ်ရှင်းပြပါတယ်။
ဘယ်သူမှ သူမကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းခဲ့ပါဘူး။
သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးချိန် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကောင်လေးဟာ အဘွားဖြစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်နားမှာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါပြီ။
မာရာက ပထမအကြိမ် ငွေပေးချေမှုကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပါတယ်။
အဲဒါက သူမကို သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားစေလောက်အောင် မများပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ပတ်မှာ သူမ ဘာတွေလုပ်နိုင်မလဲဆိုတာကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လောက်တဲ့ ပမာဏတော့ ရှိပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
"ကျွန်တော့်အမေသာဆိုရင် ဒါကို မြင်ချင်ရှာမှာ"
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်မိပါတယ်။
"ဒီကတိကို ရေးခဲ့တဲ့သူဆိုရင်လည်း မြင်ချင်ရှာမှာပါပဲ"
မေရီက မူရင်းစာရွက်စာတမ်းတွေကို အဝတ်ထုပ်ထဲကို ပြန်ထည့်လိုက်ပါတယ်။
မိတ္တူတွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ သိမ်းထားလိုက်ပါတယ်။
ရှေးဟောင်းကူပွန်လက်မှတ်ကတော့ အဲဒါကို အလွန်ရှည်လျားတဲ့ ကာလတစ်ခုအထိ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြတဲ့ မိသားစုဆီကို ပြန်ပါသွားပါပြီ။
သတင်းကလည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ရောက်တဲ့အခါမှာ လူဆယ့်တစ်ယောက်က လျော်ကြေးတောင်းဆိုမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လာမေးမြန်းကြပါတယ်။
သုံးယောက်ကတော့ တကယ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပါလာပါတယ်။
လေးယောက်ကတော့ မိသားစုဝင်တွေ ပြောပြဖူးတဲ့ ပုံပြင်တွေကို သိထားကြပါတယ်။
နှစ်ယောက်ကတော့ ဟားဝစ်ရဲ့ တပ်မှာ အမှုထမ်းတုန်းက မရခဲ့တဲ့ လုပ်အားခတွေပါ ပါဝင်ခြင်း ရှိမရှိကို သိချင်နေကြပါတယ်။
တစ်ယောက်ကတော့ ကျိုးနေတဲ့ မြင်းခွာတစ်ခွာကို ယူလာပါတယ်။
နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ ဂရေးကိပ်က သူ့ရဲ့ မိသားစုကို ရဲတိုက်တစ်လုံး ပေးရမယ်လို့ တောင်းဆိုပါတယ်။
ဘယ်ရဲတိုက်ကို ပြောတာလဲလို့ မေရီက မေးလိုက်ပါတယ်။
သူ့မှာ အဲဒီလောက်အထိ သေချာတိကျမှု မရှိတော့ပါဘူး။
"စာရင်းကိုင် တစ်ယောက်လောက် ထပ်လိုမယ်ထင်တယ်" လို့ သူမက မနက်စာစားပွဲမှာ ပြောပါတယ်။
"တစ်ယောက်တည်းလား"
"နှစ်ယောက်"
"အဲဒါမှ ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိမယ်"
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပေါင်မုန့်ပေါ်ကို ယိုအနည်းငယ် သုတ်လိုက်ပါတယ်။
"ပြီးတော့ လူသိရှင်ကြား ကြေညာချက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထုတ်ပြန်ရမယ်။ တောင်းဆိုမှု တစ်ခုကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရုံနဲ့ အကောင့်အားလုံးကို မနက်ဖြန်မှာ ရှင်းထုတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး"
"လူတွေ စိတ်ပျက်သွားကြလိမ့်မယ်"
"ဟုတ်တယ်"
"အဲဒီအပိုင်းကို ကျွန်တော် သိပ်မကြိုက်ဘူး"
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
"မင်း မကြိုက်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သူတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရဦးမှာပဲ"
စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ မယ်လိုဒီက မေရီ ရေးဆွဲထားတဲ့ ကြေညာချက်ကို စစ်ဆေးနေပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို နှစ်ခေါက်တောင် ဖတ်ပါတယ်။
ပြီးတော့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
"အဲဒါက ဘାကို ဆိုလိုတာလဲ"
မေရီက ငုံ့ကြည့်ပါတယ်။
"လက်ကျန်မှတ်တမ်းတွေ မရှိဘူးဆိုရင် လူတွေက သက်သေတွေ ခေါ်လာလို့ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ"
"ဒါဆိုရင် အဲဒီအတိုင်း ရေးလေ"
မေရီ တန့်သွားပါတယ်။
သူမက အဲဒီစာကြောင်းကို ဖြတ်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိပါတယ်။
မယ်လိုဒီက အဲဒါကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
"ဘာလဲ"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"
"ငါ ဖတ်တတ်ပါတယ်"
"သိပါတယ်"
"ပြီးတော့ မေရီက တခြားစာတမ်းတွေကို အထင်ကြီးစေချင်လို့ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ရေးနေလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ သိတယ်"
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ခွက်ထဲကို ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်ပါတယ်။
မေရီရဲ့ ကြောင်နားရွက်လေးတွေ နောက်ကို တိမ်းသွားပါတယ်။
ပြီးတော့မှ မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ။ ပိုရှင်းသွားအောင် ငါ့ကို ကူပြင်ပေးပါ"
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ကုလားထိုင်ကို ပိုပြီး တိုးကပ်လာပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် စာမျက်နှာပေါ်ကို ငုံ့ပြီး လုပ်နေကြတာကို ကျွန်တော် ထჯင့်ကြည့်နေမိပါတယ်။
ဂရေးကိပ်က ငွေတုံးလေးတုံးကို ရရှိခဲ့ပါပြီ။
ဒါ့အပြင် လူတွေအနေနဲ့ သူတို့ ဘာတွေ ရထိုက်သလဲဆိုတာကို မေးမြန်းနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကိုလည်း ရရှိသွားခဲ့ပါပြီ။
ဒုတိယမြောက် တိုးတက်မှုကတော့ ပိုပြီး ကုန်ကျစရိတ် များပြားလာနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို လုပ်ဆောင်သင့်တယ်လို့ ခံစားရဆဲပါပဲ။
ဟိုင်းဖဲလ် (Highfell) ကတော့ နောက်တစ်နေ့ ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပါတယ်။
စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ဧည့်ခံခန်းမအတွင်းမှာ သေးငယ်တဲ့ အလုပ်သမားအဖွဲ့ငယ်တစ်ခုအတွက် လုံလောက်တဲ့နေရာကို ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ အပြင်တံခါးကတော့ အဲဒီအပြင်ဘက်က ပြိုကျနေတဲ့ အုတ်ရိုးတွေကို စစ်ဆေးနေချိန်မှာ ဆက်လက် အကာအကွယ်ပေးထားဆဲပါပဲ။
ဟက်ဆာက လိုက်သွားချင်ပါတယ်။
အီလီနော်က အယ်လ်ဒรင် (Aldren) ကို လိုက်သွားစေချင်ပါတယ်။
အီလီဇာ (Eliza) ကတော့ ဘုရင်၊ ဘုရင်မ၊ မော်ကွန်းထိန်း၊ အင်ဂျင်နီယာနှစ်ဦး၊ သတ္တုတွင်းလုပ်သားတစ်ဦးနဲ့ လက်နက်ကိုင်လူအချို့ကို ဆိုလိုတဲ့အခါမှာ “အလုပ်သမားအဖွဲ့ငယ်လေး” ဆိုတဲ့ စကားကို မသုံးကြဖို့ အားလုံးကို တားမြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အလျှော့အတင်း သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရယူလိုက်ကြပါတယ်။
ကောင်စီရဲ့ ပဋိညာဉ်စာတမ်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပထမဆုံး အိမ်ထောင်စု ကိုယ်စားလှယ်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံဖို့ ဘုရင်မက ဂရေးကိပ်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ မေရီကလည်း သူမနဲ့အတူ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဟက်ဆာ၊ အယ်လ်ဒรင်၊ မယ်လိုဒီ၊ အယ်လစ္စတားနဲ့ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့တို့နဲ့အတူ လိုက်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီနော်က ရေးသားထားတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို ပို့ပေးပါတယ်။
စာမျက်နှာ သုံးမျက်နှာပါ။
ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို ဖတ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြီးသွားတဲ့အထိ သူမက စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။
သွားလာရေး အခန်းဝမှာ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီရဲ့ ကြယ်သီးကို ပြင်ဆင်ပေးပါတယ်။
"ညွှန်ကြားချက်တွေကို ဖတ်ပြီးပြီလား"
"ဖတ်ပြီးပြီ"
"အားလုံးကို ဟုတ်လား"
"ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ သင့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုက လှုပ်ရှားစရာပါပဲ"
သူမက ကော်လံစကို သပ်တင်ပေးပါတယ်။
"ညစာမစားခင် ပြန်လာခဲ့နော်"
"ကြိုးစားပါ့မယ်"
သူမရဲ့လက်တွေ ရပ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အလုပ်တွေ ကြာသွားမယ်ဆိုရင်တော့ သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်"
"အဲဒါမှ ပိုကောင်းတာပေါ့"
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောဘက်မှာ မယ်လိုဒီက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပါတယ်။
"တောင်ကြီးက ဘယ်မှ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"အဲဒီလိုပဲ တွက်ထားတာပေါ့" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။