အခန်း ၄၂၃။ ကရားရေနွေးအိုးမရှိသောနေ့
မယ်လိုဒီသည် မြောက်ဘက်မှ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဒူးခေါင်းအထိ ရွှံ့များပေကျံနေပြီး ရင်ဘတ်တွင် ခေါက်ထားသော မြေပုံတစ်ခုကို အသက်ဝင်နေသည့် အရာတစ်ခုပမာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားသည်။
သူမသည် လက်ခံရေးခြံဝင်းတွင် ရပ်မနေခဲ့။ အဝတ်အစားလဲရန်လည်း ရပ်မနေခဲ့။ အရှေ့ဘက်တံခါးပေါက်မှ တန်းလျှောက်သွားပြီး မေးမြန်းရန် မလိုအပ်မှန်း သိထားကြသည့် အစောင့်နှစ်ဦးကို ကျော်ဖြတ်ကာ စာကြည့်တိုက်ဆီသို့ တက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် မေရီတစ်ယောက် ကုန်သည်သုံးဦးအား အခွန်အခဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုတစ်ခုကို ရှင်းပြနေသည်။ ထိုကုန်သည်များသည် ကမ်းရိုးတန်းမှသည် ဤနေရာအထိ ခရီးနှင်လာကြသူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏အမှားကို နားလည်သဘောပေါက်သွားစေရန် မေရီက ရှင်းပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
မေရီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ၏ မျက်နှာကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
“သခင်တို့ရေ” မေရီက ပြောသည်။ “သခင်တို့ မှားနေတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ စာရေးက အသေးစိတ် ရှင်းပြပါလိမ့်မယ်။ နေ့လယ်ခင်းမှာပဲ သာယာပါစေ။”
ကုန်သည်များမှာ စကားပြောချိန် ပိုကြာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားပုံရသည့် အမူအရာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကျွန်ုပ် မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရောက်လာခဲ့သည်။ အစောင့်တစ်ဦးက ကျွန်ုပ်ကို လာရှာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအစောင့်သည်လည်း မေရီ၏ မျက်နှာကို မြင်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီသည် မေရီ၏ စားပွဲခုံအစွန်းတွင် ထိုင်နေပြီး ဘေးတွင် မြေပုံကို ဖြန့်ထားသည်။ မေရီက သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ဝှိုက်ဘရွတ်ပဲ” ကျွန်ုပ် မမေးခင်ပင် မယ်လိုဒီက စပြောသည်။ “မရက်ခ် မှတ်သားထားတဲ့နေရာ။ တောင်ကုန်းကို ကျော်ပြီးရင် တတိယမြောက် တောင်ကြား။ အဲဒီမှာ မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်နေကျလို့ သူပြောတယ်လေ။”
“ပြီးတော့ကော။”
မယ်လိုဒီ ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများက အရမ်းကို တောက်ပနေသည်။
“မီးခိုးငွေ့တွေ ရှိနေတယ်။”
များများစားစားတော့ မဟုတ်ပေ။
မယ်လိုဒီက ထိုအချက်ကို သတိထား၍ ပြောသည်။ သူမ၏ ကင်းထောက်များသည် မရက်ခ် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း တောင်ကုန်းအမြင့်ပိုင်းမှ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး ပိုမိုနီးကပ်စွာ မသွားခင် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ လူနေအိမ်ခြေများသည် မီးလောင်ကျွမ်းထားသည်။ အိမ်အများစုမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် တောင်ကြား၏ အထက်ပိုင်း၊ ကျောက်ဆောင်များမှ စီးဆင်းလာသော ချောင်းငယ်လေးအနီးရှိ ထင်းရှူးပင်အိုများကြားတွင် လူများက အမိုးအကာအသစ်များ ဆောက်လုပ်ထားကြသည်။ အမြင့်ပေ နိမ့်သည်။ အခေါက်များ၊ မြေကြီးများဖြင့် မိုးထားသည်။ လမ်းမပေါ်မှကြည့်လျှင် မြင်ရန် ခက်ခဲသည်။
ထိုနေရာများတွင် လူများ နေထိုင်နေကြသည်။
“ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလဲ” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“သုံးဆယ်လောက်တော့ ရှိမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပိုနည်းချင်နည်းမယ်။ သူတို့အားလုံးက တစ်နေရာတည်းမှာပဲ နေတာမဟုတ်ဘူး” မယ်လိုဒီ၏ နားရွက်များ အနည်းငယ် ငိုက်ကျသွားသည်။ “သူတို့ထဲက တချို့က လူပုံစံအတိုင်းပဲ အမြဲနေတာမဟုတ်ဘူး။”
“ဝံပုလွေလူသားတွေပေါ့။”
“တချို့ကတော့ ဟုတ်တယ်။ အားလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကလေးတွေလည်း ရှိတယ်။ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေလည်း ရှိတယ်။ မနက်တိုင်း ပုံးတစ်ပုံးနဲ့ ခွေးသုံးကောင်ကို ခေါ်ပြီး ချောင်းဆီ ဆင်းလာတတ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။”
ကျွန်ုပ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ခွေးသုံးကောင်တဲ့လား” ကျွန်ုပ် ထပ်မေးလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူမ နာမည်ကို မေးဖို့အထိတော့ ကျွန်မ မနီးကပ်ခဲ့ဘူး” သူမက ဆိုသည်။ “သူတို့ကို မကြောက်စေချင်ဘူး။ သင်္ကန်းဝတ်နဲ့ လူသေအလောင်းကို မြင်ခဲ့ရတဲ့ နောက်ထပ်လူတွေလို့ သူတို့ ထင်သွားမှာကို မလိုလားဘူး။” သူမ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ခွေးသုံးကောင်ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူမလမ်းလျှောက်ပုံက တစ်စုံတစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတဲ့သူတစ်ယောက်လိုပဲ။”
ကျွန်ုပ်တို့ မရက်ခ်၏ အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ ထိုင်နေသည်။
သူ၏ ပခုံးမှာ အတော်လေး သက်သာနေပြီဖြစ်၍ ပတ်တီးစည်းထားခြင်းမှသည် လက်ဆွဲအိတ်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲထားသည်။ ကဲလ်ဒရစ်က တစ်ပတ်အလိုကမှ မှော်စွမ်းအား၏ နောက်ထပ် အလွှာတစ်ခုကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသည့် အပိုင်းအစများမှာ သူ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် တင်းကြပ်မနေတော့ဘဲ သူ ပုံစံပြောင်းရန် ကြိုးစားမှသာ တင်းကြပ်လာသည်။
သူ ပုံစံမပြောင်းရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။
သူ မယ်လိုဒီ မြေပုံကို ကိုင်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ ကျန်းမာသောလက်ကို စောင်ပေါ်သို့ အလွန်သတိထား၍ တင်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို အသင့်ပြင်ထားသည့်အလား ထိုနေရာတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထားလိုက်သည်။
“ပြောပြပါ” သူ ပြောသည်။
မယ်လိုဒီသည် သူ၏ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ ပြောပြလိုက်သည်။
တောင်ကြားအကြောင်း၊ ထင်းရှူးပင်များအကြောင်း၊ အခေါက်ဖြင့် မိုးထားသော အမိုးအကာများအကြောင်း၊ ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများအကြောင်း၊ ပုံစံမပြောင်းဘဲ မနေနိုင်သူများအကြောင်း။
ပုံးတစ်ပုံးနှင့် ခွေးသုံးကောင်ရှိသော အမျိုးသမီးအကြောင်း။
မရက်ခ် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်။
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း မပြောင်းလဲသွားပေ။
သို့သော် စောင်ပေါ်ရှိ သူ၏လက်မှာ စတင် တုန်ယင်လာပြီး သူ မရပ်တန့်နိုင်ဖြစ်သွားရာ နောက်ဆုံးတွင် မကြိုးစားတော့ဘဲ ထားလိုက်သည်။
“တာဗီးယား” သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ မသိဘူး” မယ်လိုဒီက ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ “ကျွန်မ မမေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ မလုပ်ချင်ခဲ့—”
“ခွေးသုံးကောင်တဲ့လား” မရက်ခ်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ “ဟာလွန်မှာ ခွေးသုံးကောင် ရှိခဲ့တယ်။ သူတို့က သူမနောက်ကို နေရာတိုင်း လိုက်နေကြတာ။ သူမပြောတာကိုပဲ နားထောင်တတ်တယ်လို့ ဟာလွန် ပြောဖူးတယ်။”
သူ မျက်နှာကို နံရံဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါပြလိုက်သည်။
သူမသည် ကုလားထိုင်တွင်ပင် ဆက်ထိုင်နေပြီး ကျွန်ုပ်လည်း တံခါးဝတွင်ပင် ဆက်ရပ်နေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမျှ မပြောကြပေ။
မရက်ခ် ပြန်လှည့်လာသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသော်လည်း အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။
“သူမ မသိသေးဘူးပေါ့” သူ ပြောသည်။ “ဟာလွန်အကြောင်းကိုလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ကျွန်တော် ထင်တာတော့ မသိသေးဘူး။”
“တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ပြောပြရမယ်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
မရက်ခ် သူ၏လက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်ပဲ ပြောပြသင့်တာ။”
တစ်ချိန်ချိန်ကတည်းက တံခါးဝသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသော ကဲလ်ဒရစ်က အခန်းထဲ မဝင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အခုထိ ခရီးသွားလို့ မရသေးဘူး။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ပြီးတော့ မင်း ပုံစံပြောင်းလို့လည်း မရဘူး။ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အပိုင်းအစတွေကို မထုတ်မချင်းပေါ့။ မင်း ဝံပုလွေအဖြစ် ပြေးဖို့ ကြိုးစားပြီး မှော်စွမ်းအားက ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်—”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
မရက်ခ်၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။
“ကျွန်တော် ကြိုးစားဖို့ ကြောက်နေတာပါ” သူ ပြောသည်။ “အဲဒါကို တွေးလိုက်တိုင်း ကျွန်တော် လည်ပင်းမှာ ကြိုးကွင်းကို ခံစားနေရသလိုပဲ။ အဲဒါ ပျောက်သွားပြီဆိုပေမဲ့လည်းပေါ့။ မင်းတို့ ဖြုတ်ပေးလိုက်ပြီဆိုပေမဲ့လည်းပေါ့” သူ၏ ကျန်းမာသောလက်ဖြင့် လည်ပင်းကို ဖိလိုက်ပြီးမှ ပြန်လျှော့ချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အရင်က တစ်ပတ်တစ်ခါ ပုံစံပြောင်းနေကျ။ အမဲလိုက်ဖို့၊ ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက်ပေါ့။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ထပ်ပုံစံတစ်ခုကို တွေးလိုက်ရင်တောင် တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်က လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသလို ခံစားနေရတယ်။”
ကဲလ်ဒရစ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အဲဒါ မှော်ကြိုးကွင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး” သူ ပြောသည်။ “အဲဒါက အမှတ်တရတွေကြောင့်ပါ။”
“ကွာခြားလို့လား။”
“ကွာခြားတာပေါ့” ကဲလ်ဒရစ်က ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် မှော်ကြိုးကွင်းကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှတ်တရတွေက မင်းရဲ့ အရာတွေပဲ။ အဲဒါက အချိန်ပိုယူရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အနာကျက်လာမှာပါ။ များသောအားဖြင့်တော့ ကျက်လာတတ်ကြပါတယ်။ တစ်ခါတည်းနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
မရက်ခ် မယ်လိုဒီ၏ ပေါင်ပေါ်ရှိ မြေပုံကို ကြည့်သည်။
တောင်ကုန်းကို ကျော်ပြီးရင် တတိယမြောက် တောင်ကြားကို ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သူမဆီ စာရေးလိုက်မယ်” သူ ပြောသည်။ “အခုပဲ။ ဒီနေ့ပဲ။ သူမဆီကို တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ သူမ သိသွားအောင်၊ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတာ သိသွားအောင်၊ ဟာလွန်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတစ်ယောက်ဆီကနေ ကြားရအောင်ပေါ့။”
သူ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်တော် ခရီးသွားနိုင်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သွားမယ်။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“မယ်လိုဒီရဲ့ ကင်းထောက်တွေနဲ့ ပို့လိုက်မယ်။”
“မဖြစ်ဘူး” မရက်ခ် ခေါင်းခါသည်။ “ကင်းထောက်တွေ မဟုတ်ဘူး။ စစ်သားတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ တောင်ကြားထဲကို သံချပ်ကာဝတ်နဲ့ ဘယ်သူမှ မသွားရဘူး” သူ ခဏလောက် စဉ်းစားသည်။ “ကုန်တင်တဲ့သူတွေလေ။ မင်းရဲ့ ဟက်စကစ်တို့လေ။ သူ အဲဒီလမ်းဘက် သွားလား။”
ကျွန်ုပ် မယ်လိုဒီကို ကြည့်သည်။
“မော့ဒ် သွားတယ်” မယ်လိုဒီက ပြောသည်။ “မီးအိမ်ဆီတွေ ပို့ဖို့လေ။ တစ်လတစ်ခါပေါ့။ ကုန်သွယ်မှု လုပ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ရွာတိုင်းမှာ သူ ရပ်နားတယ်လေ။”
မရက်ခ် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါဆိုရင် မော့ဒ်ပဲ” သူ ပြောသည်။ “မီးအိမ်ဆီတွေနဲ့ပေါ့။ အဲဒီလမ်းပေါ်ကို အလင်းရောင် ယူလာပေးပြီး ဘာမှ ပြန်မတောင်းဘဲ ပေးကမ်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။”
သူ စာရွက်တောင်းသည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်နှင့် ခဲတံကို ပေးလိုက်ပြီး သူ အနှောင့်အယှက်မရှိ ရေးနိုင်စေရန် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူပေးထားသည်။
သူ ရေးသားရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။
ဗော့စ်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် ဝက်စ်မီးယားသို့ သွားခဲ့သည်။
သူက တစ်ပတ်လောက် သွားခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အက်ဗလင်က တစ်ပတ်လုံး ငြင်းခဲ့သည်။ နောက်တော့ ကဲလ်ဒရစ်က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များမှာ နောက်ဆုံးတော့ အနာကျက်လာပြီဟု ပြောသည်။ လီအိုရာကလည်း သူသည် တစ်နေ့လျှင် ခြောက်ကြိမ်ခန့် ဆေးရုံဆောင်စင်္ကြံတစ်လျှောက် ဘယ်သူမှ မမြင်ဘူးဟု ထင်သည့်အချိန်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြောင်း ပြောပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အက်ဗလင်က ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သို့သော် တံခါးပေါက်အထိသာ သွားရမည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လှေကားပေါ်အထိ ချီသွားပေးရမည်၊ နေ့လယ်ခင်း တစ်ချိန်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်သည်။
ဗော့စ်က အားလုံးကို သဘောတူခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက အချီခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ကော်ရန်က ဘုရားကျောင်း တံခါးဝတွင် သူ့ကို စောင့်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေကြသည်။ ပယ်ရင် လုပ်ပေးထားသည့် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ထားပြီး လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ပတ်တီးစည်းထားသော မီးခိုးရောင် ဆံပင်ရှိသည့် အရပ်ရှည်ရှည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး။ ခြေထောက်တစ်ဖက် မသန်စွမ်းသဖြင့် ဘာအထောက်အပံ့မှ မပါဘဲ ရပ်နေသည့် ကိုယ်လုံးတုတ်တုတ် ပန်းရန်ဆရာတစ်ဦး။
“သူမရဲ့ အသံကို ကြားခဲ့ရတာ မင်းပဲပေါ့” ဗော့စ်က ပြောသည်။
“တံခါးတွေကို ထိန်းထားခဲ့တာက မင်းပဲပေါ့” ကော်ရန်က ပြန်ပြောသည်။
ဗော့စ် ခေါင်းညိတ်သည်။
ကော်ရန်လည်း ခေါင်းညိတ်သည်။
ထိုမျှနှင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် မိတ်ဆက်ခြင်းမှာ လုံလောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
ထိုနေရာရှိ အပေါက်ငယ်မှာ အလွတ်ကြီး မဟုတ်တော့ပေ။
မီးအိမ်မှာ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသော လက်မှာလည်း ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ လက်မောင်း၊ ပခုံး၊ ပခုံးမှသည် အောက်သို့ ထူထဲစွာ ကျဆင်းနေသည့် ဝတ်ရုံ၏ လိုင်းများမှာလည်း ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။
မျက်နှာမှာတော့ ကျောက်တုံးကြမ်းအတိုင်း ရှိနေသေးသည်။
ကော်ရန်က မျက်နှာပုံစံကို အကြမ်းဖျင်း ထုဆစ်ထားသည်။ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ငိုက်စိုက်ထားသည့် ပုံစံ၊ မေးရိုး၏ အနေအထား။ ထိုမျှလောက်သာ ရှိသေးသည်။
“ကျွန်တော် စောင့်နေတာ” ဗော့စ်က ထိုရုပ်တုကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ဘာကိုလဲ”
ကော်ရန် ပခုံးတွန့်ပြသည်။
“သူမ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ သိရဖို့လေ။”
ဗော့စ် ထိုနေရာလေးကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် တုတ်ကောက်ကို မှီတွယ်ရင်း ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်သွားပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြစ်နေသော ရုပ်တုဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ရုပ်တုကို မထိလိုက်ပေ။ မီးအိမ်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် ပုံစံ၊ တံခါးဘက်သို့ ညွှန်ပြနေသလို၊ ခုံတန်းလျားများနားတွင် ရပ်နေပါက ရင်ဘတ်နှင့် ကပ်ထားသလို ဖြစ်နေသည့် ပုံစံကိုပင်။
“ပုံစံနှစ်မျိုးလုံးပဲ” ဗော့စ် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဘယ်သူ လာမလဲဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တာပေါ့” ကော်ရန်က ပြန်ပြောသည်။
ဗော့စ် သူ့ကို ကြည့်သည်။
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ သူမက ပုံစံနှစ်မျိုးလုံးနဲ့ ကိုင်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မေ့သွားခဲ့တယ်” သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ “သူမရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ရတာ ကြာလှပြီ။”
“မင်း မှတ်မိသေးလား။”
ဗော့စ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“မမှတ်မိတော့ဘူး” သူ ပြောသည်။ “သူမရဲ့ အကြည့်ကို ခံခဲ့ရတဲ့ ခံစားချက်ကိုတော့ မှတ်မိတယ်။ ဒါက အတူတူတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
ကော်ရန် ညည်းတွားသံပြုသည်။
“အဲဒါက အကြောင်းအရာကို ဖော်ပြတာထက် ပိုအသုံးဝင်ပါတယ်” ဟု ဆိုကာ သူ၏ ဆောက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ဗော့စ်သည် ထိုနေရာ၏ နောက်ဘက်ရှိ နံရံပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်တော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ် ကွာနေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများသည် နံရံမှ တစ်လက်မခန့်အကွာတွင် ဝဲနေသည်။ သစ်တောစပ်ရှိ ပျက်စီးနေသော တံခါးဝတွင် သက်စ်ရာ၏ လက်များ ဝဲနေခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။
သူ ခေါက်လိုက်သည်။
သုံးချက်။ ညင်သာစွာ။
“ကျွန်တော် ဗော့စ်ပါ” သူ ပြောသည်။
ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်မီး တောက်ခနဲ လှုပ်ခတ်သွားသည်။
ကြမ်းပြင်အောက်မှ နွေးထွေးမှုက အရင်ဆုံး တက်လာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဖိနပ်များမှတစ်ဆင့် ခံစားမိသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်လာသည့်အခါ အခန်း၏ လေထု ပြောင်းလဲသွားသလိုမျိုး ကျောက်တုံးကိုယ်တိုင်က နည်းနည်းချင်း ပျော့ပြောင်းသွားသယောင် ရှိသည်။
“မင်း အချိန်ယူလိုက်တာပဲ” စောင့်ရှောက်သူ (Keeper) က ပြောသည်။
ဗော့စ် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့အတွက် နာကျင်စေသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။
“သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ခရီးသွားခွင့် မပေးလို့ပါ။”
“ကောင်းတယ်။ မင်း အနားယူဖို့ လိုတယ်” ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ “မင်း သူ့အတွက် တံခါးတွေ ထိန်းပေးရင်း အချိန်ကုန်လွန်းသွားပြီ။ မင်းရဲ့ လက်တွေက အဲဒါကို မှတ်မိနေတယ်။”
“အနာကျက်နေပါပြီ။”
“ငါ သိတယ်။ ညဘက် စင်္ကြံလမ်းမှာ မင်း လမ်းလျှောက်နေတာကို ငါ ကြားတယ်။ ခြောက်ခါတောင်။ ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာပေါ့။”
ဗော့စ်သည် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ ပခုံးကျော်ပြီး လှည့်ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော သစ္စာဖောက်ခံရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။
“ကျွန်တော် သူမကို မပြောဘူး” ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
“ကျောက်တုံးပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်သမျှ လူတိုင်းအကြောင်းကို သူ သိပြီးသားပါ” ဗော့စ် တိုးတိုးလေး ညည်းသည်။
“ဟုတ်တယ်” ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စောင့်ရှောက်သူက ပျော်ရွှင်သံဖြင့် ပြောသည်။ “အဲဒါက အမြဲတမ်း အဓိကအချက်ပဲလေ။”
ဗော့စ် တည်ကြည်သွားသည်။
“ခြံဝင်းထဲကလူတွေ” သူ ပြောသည်။ “အတွင်းဘက် အတောင်ပံကလူတွေလေ။ သံတိုင်ခတ်ထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်နောက်က လူတွေကို မင်း ကြားရလား။”
နွေးထွေးမှုက ရွေ့လျားသွားသည်။
“ကြားရတယ်။”
“ကျွန်တော်ရော ကြားနိုင်မလား။”
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“မင်း ကြားချင်ရင်ပေါ့” စောင့်ရှောက်သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “လွယ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အောက်ဘက် အလွန်နက်တဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာ။ ပြီးတော့ သူတို့ထဲက တချို့က အရမ်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ။”
“ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ တံခါးတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းပေးခဲ့တာ” ဗော့စ် ပြောသည်။ “သူတို့ နာမည်တွေကို တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် နားထောင်ကြည့်။ ငါ ပို့ပေးမယ်။”
ဗော့စ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
သူ၏လက်က နံရံပေါ်တွင် ပြားပြားကပ်ထားသည်။
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမျှ မဖြစ်လာပေ။ ကော်ရန် ထုဆစ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ခုံတန်းလျားနားတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဗော့စ်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ မျက်လုံး မဖွင့်ပေ။ အခန်းတစ်ဖက်မှ လူတစ်ယောက်က အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည့်အခါ နားထောင်သလိုမျိုး သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။
“ဟာလီမာ” သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ကျွန်ုပ် ထိုနာမည်ကို သိသည်။ ဖန်နရီး၏ ပြောပြချက်ထဲတွင် ကြားဖူးသည်။ လှောင်အိမ်များကြားရှိ လမ်းကို ထိန်းပေးရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံထားရသော နတ်ဘုရား။
“သူ အသက်ရှင်နေတယ်” ဗော့စ် ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ “သူ... သူ သီချင်းဆိုနေတယ်။ အသက်ရှူသံအောက်မှာလေ။ ခရီးသွားတွေရဲ့ ကဗျာကို ဆိုနေတာ။ မီးအိမ်ကို တောင်းနေတာ။”
“သူ မင်းကို ကြားနိုင်မလား” ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“မကြားနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်ဘူး” ဗော့စ် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားဆဲပင်။ “သူ သူမကို ကြားနေတာ။ သူမက သူ့ကို ပြန်ဖြေနေတယ်။ ညတိုင်းလေ။ အဲဒါ သူမမှန်း သူ မသိဘူး။ သူ အိပ်မက်မက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်နေတာ။”
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“နောက်ထပ် တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်။ ကျွန်တော် သူမကို မသိဘူး။ သူမ ရေတွက်နေတယ်။ တံခါးတွေကို ထင်တယ်။ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ။ သူမ ရေတွက်တာ မှားသွားပြီး ပြန်စနေတာ။”
သူ တံတွေး မြိုချလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကလေးတစ်ယောက်။”
ဘုရားကျောင်းထဲတွင် လေထုမှာ အလွန်အေးစက်သွားသည်။
“ကလေးတစ်ယောက် ဟုတ်လား” ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
ဗော့စ် မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။
“အရမ်း ငယ်သေးတယ်” သူ ပြောသည်။ “လေးနှစ်၊ ငါးနှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။ သူမ သီချင်း မဆိုဘူး။ ရေလည်း မတွက်ဘူး။ သူမ ကြမ်းပြင်ကို စကားပြောနေတာ။ ညတိုင်းလေ။ သူမရဲ့ တစ်နေ့တာ အကြောင်းတွေကို ပြောပြနေတာ” သူ၏ အသံမှာ တိုးကျသွားသည်။ “ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ကလည်း ပြန်ပြောနေတယ်။”
မေရီသည် ဗော့စ် ပြောပြသမျှ နာမည်တိုင်းကို ချရေးလိုက်သည်။
ခုနစ်ယောက် ရှိသည်။ ဟာလီမာ။ ရေတွက်နေသော အမျိုးသမီး၊ သူမကို ဗော့စ် နာမည်မသိသော်လည်း မေရီသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပုံစံကို တိကျစွာ မှတ်သားနိုင်သည့်အတွက် ဖော်ပြချက်ဘေးတွင် အမှတ်အသားလေးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ဘာမျှ မပြောပေ။ ဗော့စ် တံခါးတွေ ထိန်းပေးခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း အသံကို အနည်းငယ် မှတ်မိနေသော အခြားသူ လေးယောက်။
ပြီးတော့ ကလေးမလေး။
ဗော့စ် သူမ နာမည်ကို မသိပေ။
စောင့်ရှောက်သူကတော့ သိသည်။
“လီရီယန်” ဗော့စ် မေးမြန်းသည့်အခါ သူမက ပြောသည်။ “သူမကို ဆောင်းရာသီ သုံးခုကတည်းက သူမရဲ့ မိခင်နဲ့အတူ ခေါ်လာခဲ့တာ။ သူမရဲ့ မိခင်ကတော့ အဲဒီ အတောင်ပံထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။”
ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမေးကြပေ။
“လီရီယန်က ပြတင်းပေါက်က အလင်းရောင်အကြောင်းကို ငါ့ကို ပြောပြတယ်” စောင့်ရှောက်သူက ဆက်ပြောသည်။ “စောင့်တဲ့သူတွေက သူတို့အတွက် မီးအိမ်တစ်လုံးကို စင်္ကြံလမ်းမှာ ချထားခဲ့တယ်။ သူမက တံခါးအောက်ကနေ အလင်းရောင်လေး နည်းနည်း မြင်ရတယ်။ သူမက အဲဒါကို သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းလို့ ခေါ်တယ်” ခဏတာ ရပ်လိုက်သည်။ “မနေ့ညက သူမ ငါ့ကို မေးတယ်၊ သူငယ်ချင်းကို အထဲ ဝင်လာခိုင်းလို့ ရမလားတဲ့။ ငါ မရသေးဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်။”
ဗော့စ်၏ လက်များ တုန်ရီနေသည်။
“မရသေးဘူး” သူ ပြန်ပြောသည်။
“မရသေးဘူး” စောင့်ရှောက်သူက ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ “အထဲကနေ မဟုတ်ဘူး။ သူ့တံခါးတွေကတစ်ဆင့်လည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်း သိပါတယ်။ ယူရီယာလည်း သိပါတယ်” ကျွန်ုပ်တို့အောက်မှ နွေးထွေးမှုက တည်ငြိမ်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ မီးအိမ်က မီးလင်းနေဆဲပဲဆိုတာကို ငါ သူမကို ပြောပြထားတယ်။ ညတိုင်းလေ။ သူမလည်း ယုံကြည်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် နေဝင်ချိန်တွင် ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။
ဗော့စ်သည် ဂိတ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် သော်လည်းကောင်း၊ လှေကားထစ်များအတိုင်း သော်လည်းကောင်း၊ ဆေးရုံဆောင်သို့ ရောက်သည်အထိ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။ ဆေးရုံဆောင်တွင် အက်ဗလင်က သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပညာရှင်ဆန်ဆန် မကျေနပ်သည့် အမူအရာများ ရှိနေသော်လည်း ဗော့စ်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ထိုအမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမ ဘာမျှ မမေးခဲ့ပေ။
သူမသည် ဗော့စ်၏ လက်မောင်းကို တွဲကိုင်ပြီး အိပ်ရာဆီသို့ ပို့ပေးကာ သူ အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ပေးနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် သောရ်ကို မြေပုံအခန်းတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ် လီရီယန်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
သောရ်သည် မလှုပ်မယှက် နားထောင်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ပြောပြီးသည့်အခါ သူမ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမျှ မပြောပေ။ ထို့နောက် သူမသည် မြေပုံရှိရာ၊ ရေကန်ရှိရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကို မြေပုံပေါ်တွင် ပြားပြားကပ်ထားလိုက်သည်။
“မရသေးဘူး” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“မင်း အခု သွားချင်နေတာ မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ငါလည်း အတူတူပဲ” သောရ် သူမ၏ လက်ကို မရွေ့ပေ။ “အခုသာ သူ့တံခါးတွေကတစ်ဆင့် သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့ ရှုံးလိမ့်မယ်။ ဗော့စ် ပြောတာ မင်း ကြားလိုက်တယ်မဟုတ်လား။ အဲဒီ ခြံဝင်းကို တည်ဆောက်ထားတာက နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်းဟာ နောက်ဆုံးအခန်းပဲလို့ ယုံကြည်နေတဲ့သူကို လက်ခံဖို့လေ။ လေးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ကြမ်းပြင်ကို စကားပြောနေတာဟာ အဲဒီအချက်ကို ယုံကြည်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်ပဲ။”
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
သောရ် ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှာရမယ်” သူမ ပြောသည်။ “သူ့တံခါးတွေကတစ်ဆင့် မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ ကြမ်းပြင်ကတစ်ဆင့်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ခုထိ မစဉ်းစားမိသေးတဲ့ တတိယမြောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ့” သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။ “ပြီးတော့ အဲဒီလမ်းကို မတွေ့မချင်း အဲဒီကြမ်းပြင်က ဆက်ပြီး တုံ့ပြန်နေဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ သေချာစေရမယ်။”
ဟယ်လီနာ၏ မွေးနေ့က သုံးရက်သာ လိုတော့သည်။
ကျွန်ုပ် လုံးဝနီးပါး မေ့နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်ကတော့ မမေ့ပေ။
ရဲတိုက်ထဲက တခြားဘယ်သူမှလည်း မမေ့ကြပေ။
“သူမက အလုပ်ရှုပ်တာမျိုး မကြိုက်ဘူး” အက်ဗလင်က ထိုညက ကျွန်ုပ်တို့ အခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ပြောသည်။
“သူမက ဘယ်တော့မှ အလုပ်ရှုပ်တာမျိုး မကြိုက်ဘူး” အက်ဒရီယာနာက အိပ်ရာပေါ်မှာ ရိုဒရစ်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ဖက်အိပ်ပျော်နေရင်း ပြောသည်။
“သူမက တစ်နေ့လုံး မီးဖိုချောင်မှာပဲ အချိန်ကုန်လိမ့်မယ်” အက်ဗလင် ဆက်ပြောသည်။ “သူမ အမြဲ လုပ်နေကျလေ။ လက်ဖက်ရည် ဖျော်၊ မုန့်ဖုတ်၊ တခြားလူတွေ အကုန်စားပြီးပြီလားဆိုတာ စစ်ဆေးနဲ့ပေါ့။ ပြီးရင်တော့ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးချိန်မှာ ထိုင်ပြီး ဒီနေ့ မွေးနေ့လေးကတော့ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းလိုက်တာလို့ ပြောလိမ့်မယ်။ သူမအတွက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် အချိန်ပေးရတဲ့ မိနစ်တစ်မိနစ်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ” ကျွန်ုပ် မေးသည်။
အက်ဗလင် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ပြုံးသည်။
“ကျွန်မတို့ ရေနွေးအိုးကို ဖွက်ထားလိုက်ကြမယ်” သူမ ပြောသည်။
ဒါက လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်တစ်ခုလုံး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်ပေသည်။ သို့သော် ဟယ်လီနာကို ချစ်ခင်ကြပြီး တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တွင် ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ဘဲ သူမဖျော်ပေးသည့် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ဖူးကြသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် မခက်ခဲပေ။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ အာရုံလွှဲပေးရမည့် တာဝန်ကို ယူထားသည်။
သူ့တာဝန်က သူမကို အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်း စောစောစီးစီး နှိုးဖို့၊ ပြီးတော့ မနက်စာမစားခင် ဥယျာဉ်ထဲ လမ်းလျှောက်ဖို့ အကြံပေးဖို့ ဖြစ်သည်။ သူက တစ်ခါတရံမှသာ ထိုသို့ လုပ်လေ့ရှိသည်။ ထို့နောက် သူမကို ဥယျာဉ်ထဲတွင် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနေအောင် ဆွဲထားရမည်။
“ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဆွဲထားရမှာလဲ” သူက မေးသည်။
“တစ်နာရီ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က မယုံကြည်နိုင်သလို ကြည့်သည်။
“မင်းအမေက သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ တစ်နာရီကြာအောင် ဥယျာဉ်ထဲ လမ်းလျှောက်ဖူးတာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ပုံပြင်တွေ ပြောပြလိုက်ပါ” ဟု ကျွန်ုပ် အကြံပေးလိုက်သည်။ “ဂျူလီယန်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ပုံပြင် (၂၃) ပုဒ် ရှိတယ်။”
သူ့မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။
မီရယ်လ်နဲ့ လစ်ဘက်သ်တို့က မီးဖိုချောင်အတွက် တာဝန်ယူကြသည်။
ဒါကတော့ သိမ်မွေ့တဲ့ ညှိနှိုင်းမှုတစ်ခု လိုအပ်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မီးဖိုချောင်ကို ဘယ်လိုမျိုး စီမံရမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ ခိုင်မာတဲ့ အယူအဆတွေ ရှိကြသူတွေ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ချက်ပြုတ်မိတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်သူ့လက်ရာမှန်း မခွဲခြားနိုင်တဲ့ ကိတ်မုန့်တစ်ခုသာ ထွက်လာခဲ့ဖူးသည်။
အကြာကြီး ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့ သဘောတူညီမှု ရခဲ့ကြသည်။ လစ်ဘက်သ်က မုန့်ဖုတ်မည်၊ မီရယ်လ်က လက်ဖက်ရည် ဖျော်မည်။
“ပြီးတော့ ငါက” လစ်ဘက်သ်က ကြေညာလိုက်သည်၊ “သူမ ဘယ်လိုဖျော်တယ်ဆိုတာကို ဘာမှတ်ချက်မှ မပေးဘူး။”
မီရယ်လ်က သူမကို ကြည့်သည်။
လစ်ဘက်သ်က လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ တစ်ရက်တည်းနော်။”
ကလေးတွေကတော့ ရေနွေးအိုးအတွက် တာဝန်ယူကြသည်။
ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ရေနွေးအိုးကို ဖွက်ထားဖို့ တာဝန်ယူကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကယ်ရိုနဲ့ ဂါရစ်တို့က ဒီတာဝန်ကို အလွန်အလေးအနက်ထား ဆောင်ရွက်သည်။ သူတို့ တစ်နေ့လယ်လုံး တီးတိုးတိုင်ပင်ကြပြီး၊ ဂိတ်တံခါးကတစ်ဆင့် စာရွက်လေး ခေါက်၍ ပေးပို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ဆီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်တို့ကို တိုင်ပင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်သည့် နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
“ဘယ်မှာလဲ” ကျွန်ုပ် မေးသည်။
ကယ်ရိုက ကျွန်ုပ်ကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့ ပြောပြလိုက်ရင်” သူမက ပြောသည်၊ “ဦးလေး သိသွားမှာပေါ့။”
ဟယ်လီနာ မနက်အစောကြီးတွင် နိုးလာသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အဆင်သင့် ဝတ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
“လမ်းလျှောက်မလား” သူ အကြံပေးသည်။
သူမက သူ့ကို သံသယအပြည့်နဲ့ ကြည့်သည်။
“အပြင်မှာ အေးတယ်လေ။”
“ကျွန်တော် အဒေါ်ရဲ့ ပဝါကို ယူလာပေးထားတယ်။”
“ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ပဝါကို ဘယ်တုန်းကမှ ယူလာပေးဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒီနေ့တော့ ယူလာပေးတာပေါ့။”
ဟယ်လီနာက ပဝါကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်သည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မီးဖိုချောင် ဝန်ထမ်း သုံးယောက် လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းများ အပြည့်ပွေ့ပိုက်၍ ဟိုဘက်ဒီဘက် ပြေးလွှားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ” သူမ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ရေနွေးအိုးတော့ တည်လိုက်ဦးမယ်။”
သူမ မီးဖိုချောင်ထဲ သွားသည်။
ရေနွေးအိုး မရှိပေ။
သူမ အမြဲချိတ်ထားကျ ချိတ်ကို ကြည့်သည်။ မီးဖိုဘေးက စင်ကို ကြည့်သည်။ ပြတင်းပေါက်အောက်က ဗီရိုကို ကြည့်သည်။
သူမ မီးဖိုချောင် အလယ်မှာ ခါးထောက်ပြီး ရပ်နေမိသည်။
ထိုအခါမှ မုန့်ဖုတ်သည့် မီးဖိုဘေးမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရပ်နေကြသည့် မီရယ်လ်နဲ့ လစ်ဘက်သ်ကို သတိထားမိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ခါးစီးပုဆိုးတွေ ဝတ်ထားပြီး အမိခံလိုက်ရသည့် အမျိုးသမီးတွေလို မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်မှာလဲ” ဟယ်လီနာက ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးသည်။ “ကျွန်မရဲ့ ရေနွေးအိုး ဘယ်မှာလဲ။”
“ဘာရေနွေးအိုးလဲ” လစ်ဘက်သ်က မေးသည်။
မီရယ်လ်က ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။
ဟယ်လီနာက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် သူမ၏ ပဝါကို ကိုင်ထားသည့် ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“လမ်းလျှောက်မယ်” သူ ပြောသည်။
ဟယ်လီနာ ပဝါကို ယူလိုက်သည်။
သူမ ဥယျာဉ်ထဲမှာ တစ်နာရီနဲ့ မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူမကို ပုံပြင် ၁၁ ပုဒ် ပြောပြသည်။
သူမက ပုံပြင် ၉ ပုဒ်ကို ရယ်မောခဲ့ပြီး၊ ၄ ပုဒ်ကို ပြင်ပေးကာ၊ တပည့်လေး၏ ဦးထုပ်အကြောင်း ပုံပြင်မှာ လုံးဝ မှားယွင်းနေကြောင်း၊ သူမ ကိုယ်တိုင် အဲဒီနေရာမှာ ရှိခဲ့ပြီး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အတိအကျ သိကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
သူက သူမကို ပြောခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။
သူတို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မနက်စာက အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။
ခန်းမကြီးထဲမှာ မဟုတ်ပေ။ မီးဖိုချောင်ဘေးက အခန်းငယ်လေးထဲမှာ ဖြစ်သည်။ ဟယ်လီနာက တခြားသူတွေ အကုန်စားပြီးချိန်မှာ အဲဒီနေရာမှာ လက်ဖက်ရည် သောက်လေ့ရှိသည်။
စားပွဲမှာ တစ်ယောက်စာအတွက်သာ ပြင်ဆင်ထားသည်။
ကုလားထိုင် တစ်လုံး။ ပန်းကန် တစ်ချပ်။ ခွက် တစ်လုံး။
ပြီးတော့ ခွက်ဘေးမှာ လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်လုံး။ ဖျော်ပြီးသား။ စိမ်ပြီးသား။
ဟယ်လီနာ တံခါးဝမှာ ရပ်သွားသည်။
“ဒါ ဘာလဲ။”
“မနက်စာလေ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ သူမက အက်ဒရီယာနာနဲ့ ကျွန်ုပ်ဘေးမှာ ပြတင်းပေါက်နား ရပ်နေသည်။ ရိုဒရစ်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ မှီပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။
“ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။”
“အဒေါ်အတွက်ပါ။”
ဟယ်လီနာက ကုလားထိုင် တစ်လုံးတည်းကို ကြည့်သည်။
“ကျန်တဲ့လူတွေရော ဘယ်မှာလဲ။”
“ခန်းမထဲမှာ စားနေကြတယ်” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “လစ်ဘက်သ်က မုန့်ဖုတ်တယ်၊ မီရယ်လ်က လက်ဖက်ရည် ဖျော်တယ်။ ကယ်ရိုနဲ့ ဂါရစ်က ရေနွေးအိုးကို ဖွက်ထားကြတယ်။ ဒီနေ့တော့ အဒေါ် ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူး။ ဘာတစ်ခုမှ လုပ်စရာ မလိုဘူး။”
ဟယ်လီနာက သူမ၏ သမီးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေသည်။
“ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေရတာကို ငါ မတတ်ဘူး” သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် အဒေါ်ကို လေ့ကျင့်ခိုင်းနေတာလေ။”
ဟယ်လီနာ ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ လက်ဖက်ရည်ကို ကိုယ်တိုင် ငှဲ့သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တခြားသူကို ငှဲ့ခိုင်းမှာ မဟုတ်လို့ပါ။ ပြီးတော့ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
“ဒါ မီရယ်လ်ဖျော်တာပဲ” သူမ ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“အရသာက တော်တော်ကောင်းတာပဲ” သူမ၏ လေသံမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသယောင် ရှိသည်။ “သူမက ငါ့ထက် အရွက်ကို နည်းနည်းပဲ သုံးတာပဲ။”
“အဒေါ်က အရမ်းသုံးလွန်းတယ်လို့ သူမက ပြောတယ်” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“ငါက မသုံးပါဘူး။”
“သူမက အဲဒီလို ပြောပေမဲ့ အဒေါ့်ကို အရမ်းချစ်လို့ ပြောတာပါရှင်။”
ဟယ်လီနာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ အလွန်ကို ဖြည်းညင်းစွာနဲ့ ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီလိုက်သည်။ သူမ အမြဲထိုင်နေကျအတိုင်း အစွန်းမှာ တင်ထိုင်ပြီး ရေနွေးအိုးသံ၊ ကလေးအသံ၊ တံခါးသံ ကြားတာနဲ့ ထဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ နောက်ကို အဆုံးထိ မှီချလိုက်ရာ သူမ၏ ပခုံးတွေက သစ်သားကို ထိသွားပြီး ရှည်လျားတဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမ အခုလေးတင် လမ်းလျှောက်ခဲ့တဲ့ ဥယျာဉ်ကို ပြတင်းပေါက်ကနေ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အို” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ။”
အက်ဗလင်၏ မျက်လုံးထဲ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သူမကို အဲဒီအတိုင်း ထားခဲ့လိုက်သည်။
သူမသည် တစ်နေ့တာ၏ အချိန်အတော်များများကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ လူတွေက တစ်ယောက်ချင်း၊ နှစ်ယောက်ချင်း တံခါးဝကို လာပြီး မွေးနေ့ဆုတောင်းပေးကြသည်။ မေရီ၊ မယ်လိုဒီ၊ သောရ်တို့က ဥယျာဉ်ထဲက ဆောင်းရာသီ ဟော်လီပင်ကို ခူးလာပြီး သူမရဲ့ ခွက်ထဲကို တောင်းဆိုချက်မပါဘဲ ထည့်ပေးသွားသည်။ ပယ်ရင်နဲ့ အယ်လ်ဒရင်တို့ကတော့ ဝင်သင့်မဝင်သင့် တံခါးဝမှာ အငြင်းပွားကြရင်း နောက်ဆုံးတော့ မဝင်ဖြစ်ကြတော့ပေ။
ဂျူလီယန်က ပုံပြင်စာအုပ်ကို ယူလာပေးသည်။
ဟယ်လီနာက တပည့်လေး၏ ဦးထုပ်အကြောင်း ပုံပြင်ကို ဖတ်ပြီး ဂျူလီယန်ကို အဲဒါ လုံးဝ မှားနေကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ပြီးတော့ တကယ်တမ်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သူမ ပြန်ပြောပြသည်။
သူက အကုန် မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကလေးတွေက သူမကို လာတွေ့ကြသည်။
ငါးယောက်လုံး ရောက်လာကြသည်။ ကယ်ရိုနဲ့ ဂါရစ်။ ခွင့်ပြုချက် ရတာနဲ့ ဂိတ်တံခါးကတစ်ဆင့် ချက်ချင်း ရောက်လာကြတဲ့ ဆီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်။ ပြီးတော့ အက်ဒရီယာနာ့ လက်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ ရိုဒရစ်။ ကယ်ရိုက ရိုဒရစ်ကို မွေးနေ့ပွဲ တက်ဖို့ အရွယ်ရောက်နေပြီလို့ အတင်းပြောနေတာကြောင့် ဘယ်သူမှ ငြင်းစရာ အကြောင်းပြချက် မရှာနိုင်ခဲ့ကြပေ။
သူတို့က ဟယ်လီနာရဲ့ ကုလားထိုင်ရှေ့မှာ တန်းစီပြီး ရပ်နေကြသည်။
“ကျွန်မတို့ အဒေါ့်ကို တစ်ခုခု ပြောပြစရာ ရှိတယ်” ကယ်ရိုက ပြောသည်။
ဟယ်လီနာက သူမ၏ မြေးကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်လား။”
“ရေနွေးအိုးအကြောင်းလေ။”
“အော်။”
ဂါရစ်က ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
“ကျွန်မတို့ ဖွက်ထားလိုက်တာပါ” သူက အလေးအနက် ပြောသည်။ “ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာမှာပေါ့။ ဖေဖေတောင် ရှာမတွေ့ဘူး။”
“အင်း၊ အဲဒီလိုလား။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က အဒေါ့် မွေးနေ့လေ” ကယ်ရိုက ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် အဒေါ် ပြန်ယူလို့ ရပါပြီ။”
“အဒေါ် လိုချင်ရင်လေ” ဂါရစ်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ဟယ်လီနာက သူတို့ကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်မှာလဲ။”
အကြီးလေးယောက်က တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ကယ်ရိုက အလွန် ဖြည်းညင်းစွာနဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ရိုဒရစ်ဆီကို ဖြစ်သည်။
ဟယ်လီနာက ကလေးငယ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ရယ်မောရင်းနဲ့ သူတို့အားလုံး မြင်နိုင်အောင် ကလေးရဲ့ အောက်က စောင်ထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာကို ပြလိုက်သည်။
ရေနွေးအိုး ဖြစ်သည်။
သေးသေးလေး၊ ကြေးနီရောင်၊ နှစ်လေးဆယ် သုံးစွဲထားတာကြောင့် တစ်ဖက်မှာ အနည်းငယ် ချိုင့်နေသည်။
ရိုဒရစ်က အဲဒီရေနွေးအိုးပေါ်မှာ အသိုက်တစ်ခုလို အိပ်ပျော်နေသည်။
“သူက အဲဒါကို စောင့်နေတာပါ” အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်က ရှင်းပြသည်။
“သူက စောင့်တာတော်တယ်” ဆီရာဖီနာက ဖြည့်ပြောသည်။
“ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အောက်မှာ ဘယ်သူမှ လိုက်ရှာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ” ဂါရစ်က ပြောသည်။
ဟယ်လီနာက ရေနွေးအိုးကို ကြည့်သည်။
အဲဒီအပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သူမရဲ့ မြေးကို ကြည့်သည်။
သူမရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ကလေး ငါးယောက်ရဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဂုဏ်ယူနေကြတဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူလေးတွေလို မျက်နှာပေးတွေကို ကြည့်သည်။
သူမ ရယ်မောမိတော့သည်။
သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားရသည်အထိ၊ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရသည်အထိ ရယ်မောမိသည်။ ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် တံခါးဝကို ရောက်လာပြီး ဘာဖြစ်တာလဲလို့ ကြည့်ရင်း ဘာမှန်းမသိဘဲ သူပါ လိုက်ရယ်သည်အထိပင်။
“ထားလိုက်ပါ” ဟယ်လီနာက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ “သူ့ဆီမှာပဲ ထားလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်မှပဲ သူ ပြန်ပေးပါစေ။”
ထိုညက ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြပြီး ရဲတိုက်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ဟယ်လီနာကို အခန်းငယ်လေးထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။
အစွန်းမှာ တင်ထိုင်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ နောက်မှီကို မှီချထားသည်။
လက်ဖက်ရည် မရှိတော့ပါ။
“အဒေါ် ရေနွေးအိုးကို ပြန်ရပြီပေါ့နော်” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အက်ဒရီယာနာက ပြန်ယူလာပေးတာ။ သူ နိုးလာပြီးတဲ့နောက်မှာလေ” ဟယ်လီနာက ပြုံးသည်။ “အဲဒါက တော်တော်လေး နွေးနေသေးတယ်”
ကျွန်ုပ် သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောကြပေ။
ထို့နောက် ဟယ်လီနာက “အက်ဗလင်က ငါ့ကို ပြောပြတယ်။ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ရတော့မယ်ဆိုတာ” ဟု ဆိုသည်။
“သူ ပြောပြလိုက်တာလား။”
“ဒီမနက်လေ။ ငါ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ထိုင်နေတဲ့အချိန်မှာပေါ့” ဟယ်လီနာက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။ “အမြွှာလေးတွေရဲ့ မွေးနေ့ပြီးရင်တဲ့။ ဆောင်းရာသီ ကုန်လွန်သွားတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ဟယ်လီနာက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ့်သည်။
“သူမ မွေးတုန်းကလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဂါရစ်က ငါ့ကို တစ်ညလုံး ပုံပြင်တွေ ပြောပြနေခဲ့တာ။ ငါ စိုးရိမ်မနေရအောင်လို့ပေါ့။ သူပြောတာတွေကို ငါ တစ်ဝက်တောင် မကြားမိပါဘူး။ ငါက ကြောက်လန့်နေတာနဲ့တင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရတာကိုး” သူမ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “သူမကို မွေးပြီးကတည်းက ငါ အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်နေခဲ့ရတာ။ ကုသပေးလို့ မရသင့်တဲ့သူတွေကို သူမ ကုသပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အခါမျိုး၊ သူမ အခုလို ဖြစ်လာတဲ့အခါမျိုး၊ မုန်တိုင်းတွေကြားထဲကို တိုးဝင်သွားတတ်တဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တဲ့အခါမျိုးတွေမှာပေါ့”
ကျွန်ုပ် ဘာမှ ပြန်မပြောမိပါ။
“ပြီးတော့ ဒီနေ့မှာလေ” ဟယ်လီနာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ခြောက်နာရီလောက် ထိုင်နေခဲ့တယ်၊ ဘယ်သူမှလည်း ငါ့ကို မလိုတော့ဘူး။”
“လူတိုင်းက အဒေါ့်ကို လိုအပ်နေကြတာပါ”
“ငါ သိပါတယ်” သူမ ပြုံးသည်။ “ဒါက ငါ သင်ခန်းစာ ရလိုက်တာပဲ။ သူတို့က ငါ့ကို လိုအပ်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ ငါမရှိတဲ့ တစ်ရက်လောက်ကိုလည်း သူတို့ ဖြတ်သန်းနိုင်ကြတယ်။ အဲဒီ နှစ်ခုစလုံးက အမှန်တရားတွေပါပဲ” သူမ ကျွန်ုပ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။ “အက်ဗလင်လည်း အဲဒါကိုပဲ သင်ယူနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူမ အဆင်သင့် ဖြစ်နေတာပေါ့”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှာပဲ ထားခဲ့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ အခန်းဆီ ပြန်သွားရာ လမ်းတွင် မြို့တော်ကို မြင်ရသည့် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားမိသည်။
အခမ်းအနားအတွက် နောက်ထပ် သုံးပတ်လောက် လိုပါသေးသည်။
ဒါပေမဲ့ ဂရေးကိပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်များတွင် မနေ့ညကထက်စာရင် ဒီညမှာ မီးအိမ်တွေ ပိုပြီး ထွန်းထားကြသည်။ အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။ မှောင်မိုက်နေသည့် အိမ်များကြားတွင် မီးအိမ်အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။
အရှေ့ဘက် တံတိုင်းအနားက လက်သမားအလုပ်ရုံမှာ တစ်လုံး။
ပျားရည် အလွန်များသည့် မုန့်ဖုတ်ဆိုင် အပေါ်ထပ် အခန်းထဲမှာ တစ်လုံး။
နောက်ပြီး ကျွန်ုပ် မှတ်မိနေသည့် ပြတင်းပေါက်တစ်ခု၊ အခန်းကဏ္ဍ၏ အမြင့်ပိုင်းတွင် တစ်လုံး။
လက်သန်၏ အခန်းဖြစ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ပြတင်းပေါက်စပ်တွင် မီးအိမ်တစ်လုံး တင်ထားပေးသည်။
ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်ုပ် မသိပါ။ လီအိုရာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်မည်။ သို့မဟုတ် ပယ်ရင်။ သို့မဟုတ် လက်သန် ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူက သူ့လက်ယာဖက်ကို တစ်ပတ်ထက် တစ်ပတ် ပိုလှုပ်ရှားနိုင်လာပြီဖြစ်ရာ အလွန်ပင်ပန်းကြီးစွာ ကြိုးစားပြီး မီးအိမ်လေးကို ပြတင်းပေါက်စပ်ဆီ အနည်းငယ် ရွှေ့တင်ထားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ကျွန်ုပ် အဲဒီမီးအိမ်လေးကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေမိသည်။
မြောက်ဘက် အဝေးတစ်နေရာမှာ လီရီယန်လို့ ခေါ်တဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်က သူမရဲ့ တစ်နေ့တာ အကြောင်းတွေကို ကြမ်းပြင်ကို ပြောပြနေလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ကလည်း သူမကို မီးအိမ်လေး ထွန်းထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ပြောပြနေလိမ့်မည်။
သူမ အဲဒီမီးအိမ်လေးကို မြင်နိုင်ပါစေလို့ ကျွန်ုပ် အထူးပင် ဆုတောင်းမိသည်။