အခန်း (၄၂၂) - ပြက္ခဒိန်က ဘာတွေကို သယ်ဆောင်လာသလဲ
ကွန်ကောဒီးယားရှိ ဆေးရုံဥယျာဉ်ထဲမှာ အိုင်ဗီကို အက်ဗလင် တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော် သိနေတာက ကျွန်တော်လည်း အဲဒီမှာပဲ ရှိနေလို့ပါ။ ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီထားရင်းပေါ့။ အဲဒီမနက်က သူက ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နေချိန်မှာ သူ့ကို ပခုံးပေါ်မှာပဲ ပွေ့ထားမှ ကျေနပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်။ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေရင်လည်း မကြိုက်ဘူး၊ ထိုင်နေရင်လည်း ဒေါသထွက်တတ်တဲ့ ကလေးပါ။ အက်ဒရီယာနာကတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ကြည်နူးမှုမျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။
ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နေမိတာပေါ့။
ကလေးထိန်းခန်းပတ်လည်မှာ၊ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်ရင်း၊ နောက်ဆုံးတော့ ကွန်ကောဒီးယားတံခါးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့တယ်။ အက်ဗလင်က အဲဒီဘက်ကို သွားမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကလည်း စင်္ကြံလမ်းမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ နေရာမရှိတော့လို့ပါ။
အိုင်ဗီက ငွေရောင်အရွက်တွေရှိတဲ့ သစ်ပင်ကြီးအောက်က ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်နေတယ်။ အဲဒီသစ်ပင်က လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက တစ်နေ့တည်းမှာပဲ ကာရိုနဲ့ ဆီရာဖီနာတို့ မီးရှို့လိုက်၊ အေးခဲသွားလိုက်၊ ပြန်ရှင်သန်လာလိုက် လုပ်ခဲ့တဲ့ သစ်ပင်ပေါ့။ သူမဘေးမှာ ဆေးရုံစာရင်းစာအုပ်တွေပုံထားတယ်။
သူမက အဲဒီစာအုပ်တွေကို ဖတ်မနေပါဘူး။
ဥယျာဉ်တစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ တံခါးဝက ပတ်တီးစည်းနည်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားနေကြတဲ့ လေ့ကျင့်ဆဲ ကုသသူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတာပါ။
"သူတို့ လုပ်နေတာ မှားနေတယ်" လို့ အက်ဗလင်က သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
"ငါသိပါတယ်။"
"ဘာလို့ မပြင်ပေးတာလဲ။"
"သူတို့ဘာသာပဲ ဖြေရှင်းလိုက်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် လူနာကပဲ သူတို့ကို ပြောပြလိမ့်မယ်။" အိုင်ဗီက သစ်ပင်ကို မှီချလိုက်ပြီး "ဘရန်နာက မနက်ခင်းအလှည့်ကျတာ လေးရက်ရှိပြီ။ ငါလည်း ဒီမှာပဲ ထိုင်နေတာ များတယ်။"
"ဘယ်လို ခံစားရလဲ။"
အိုင်ဗီက ခဏစဉ်းစားတယ်။
"တစ်ခုခု ပျောက်ဆုံးသွားသလိုပဲ။" သူမက ပြောတယ်။ "အိတ်ကပ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှာနေမိသလိုပဲ။ ပြီးမှ ငါက ဒါကို တမင်တကာ ချထားခဲ့တာပဲဆိုတာ ပြန်သတိရတယ်။"
အက်ဗလင် ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်မောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ လမ်းဆက်လျှောက်နေဆဲပါ။ ရိုဒရစ်က ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းသွားလို့ ထင်တယ်၊ သဘောကျတဲ့အသံလေး ထွက်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လည်ပင်းနားမှာ ပြန်ငြိမ်သွားတယ်။
သူတို့ကတော့ အရင်ဆုံး သာမန်ကိစ္စလေးတွေ ပြောနေကြတယ်။
စာရင်းအသစ်တွေအကြောင်း၊ အိုင်ဗီ လက်လွှတ်လိုက်တဲ့ ကောင်စီထဲကို လိုင်ဆန်ဒရာ ရောက်လာတာ တစ်ပတ်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း၊ နောက်ပြီး သူမမေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကြောင့် ကောင်စီဝင် အကြီးအကဲနှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြတဲ့အကြောင်းပေါ့။
"ကောင်းတဲ့ မေးခွန်းလား" အက်ဗလင်က မေးတယ်။
"အရမ်းကောင်းတဲ့ မေးခွန်းပေါ့။ အဲဒါကြောင့် သူတို့ ကြောက်သွားကြတာ။"
လစ်ဘက်သ်အကြောင်း။
အိုင်ဗီက စကားမစခင်ကတည်းက ရယ်နေတယ်။
"သူမ ငါ့ဆီ စာရင်းတစ်ခု ယူလာတယ်" လို့ အိုင်ဗီက ပြောတယ်။ "အစားအသောက်တွေလေ။ ၄၁ မျိုးတောင်။ ငါစားရမယ့်ဟာတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ မစားရမယ့်ဟာတွေ။ တချို့ဟာတွေက နှစ်မျိုးလုံးမှာ ပါနေတယ်။"
"ဘယ်ဟာတွေလဲ။"
"သစ်တော်သီး။"
"သစ်တော်သီး ဟုတ်လား။"
"မနက်ခင်းမှာတော့ မဖြစ်မနေ စားရမယ်၊ ညစာစားပြီးရင်တော့ အန္တရာယ်ရှိတယ်။" အိုင်ဗီ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "အဲဒါ ဘယ်ကသင်လာလဲလို့ ငါမေးတော့ သူမအမေက ပြောတာတဲ့။ ဘယ်ကသိတာလဲလို့ ပြန်မေးတော့ အဲဒါ အဓိကမဟုတ်ဘူးတဲ့။"
"ပြီးတော့ ပုခက်ကော။"
အိုင်ဗီရဲ့ မျက်နှာက ဝင်းပသွားတယ်။
"မနေ့က တစ်နာရီလောက် ငြင်းလိုက်ရတယ်။ အရှေ့ဘက်နံရံမှာထားမလား၊ မြောက်ဘက်မှာထားမလားပေါ့။ သူမက အရှေ့ဘက်ဆိုရင် ကလေးက နေရောင်နဲ့အတူ နိုးလာမယ်တဲ့။ ငါကတော့ မြောက်ဘက်ဆိုရင် နေရောင်နဲ့အတူ မနိုးဘဲ အေးဆေးအိပ်ရမယ်လို့ ပြောတယ်။" သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။ "တကယ်တော့ ငါလည်း ဘယ်နေရာမှ မမှုပါဘူး။ သူမနဲ့ ငြင်းခုံချင်လို့၊ ဒီတစ်ခါတော့ ပျော်ပျော်ကြီး ငြင်းချင်လို့ပါ။"
"ဘယ်သူနိုင်သွားလဲ။"
"လက်ဇန်ဒါပေါ့။ သူဝင်လာပြီး ခဏနားထောင်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ပုခက်ကို ဘီးတပ်ပြီး အခန်းအလယ်မှာ ထားလိုက်ရင် ပြီးတာပဲတဲ့။" အိုင်ဗီ ရယ်လိုက်တယ်။ "ပယ်ရင်က အဲဒါကို ဆောက်ပေးနေတယ်။"
"သူပဲပေါ့။"
"သူက ဘရိတ်ပါ တပ်ပေးမယ်တဲ့။"
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်ကို နောက်တစ်ပတ် ထပ်ပတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်မောနေတာ ရပ်သွားကြပြီ။
အက်ဗလင်က လက်တွေကို ပိုက်ထားတယ်။ အိုင်ဗီကတော့ ရောဂါလက္ခဏာတစ်ခုကို သတိထားမိတဲ့ ကုသသူတစ်ယောက်လို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေတယ်။
"တစ်ခုခု စဉ်းစားနေတာမလား" အိုင်ဗီက မေးတယ်။
"ငါက အမြဲတမ်း တစ်ခုခု စဉ်းစားနေတာပဲလေ။"
"မဟုတ်ဘူး၊ အပြင်ကို မပြောရသေးတဲ့ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေတာ။" အိုင်ဗီက ခေါင်းစောင်းပြီး ပြောတယ်။ "အဲဒီပုံစံကို ငါသိတယ်။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ရက်သတ္တပတ်တွေချီပြီး အဲဒီလို ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။"
အက်ဗလင် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘူး။
သူမက ဥယျာဉ်တစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ရိုဒရစ်ကို ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့မှ အိုင်ဗီဆီ ပြန်လှည့်လာတယ်။
"ငါ အက်ဒရီယာနာကို သူ့ပထမဆုံးကလေးကို ငါ့ကလေးမရခင် မွေးဖို့ ပြောတုန်းက" လို့ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောတယ်၊ "ငါ တကယ်ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ။ သူမလည်း အဲဒီခံစားချက်ကို ခံစားစေချင်တယ်။ လူတွေက ဝိုင်းဂရုစိုက်၊ လူတွေက စိုးရိမ်၊ အရာအားလုံးက အသစ်အဆန်းဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မျိုးပေါ့။" သူမ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ "အဲဒီနောက်ပိုင်းကို ငါမစဉ်းစားခဲ့မိဘူး။ အဲဒီနောက်မှာ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ၊ သူမရပြီးသွားရင်ရော ငါက နောက်တစ်ယောက် ထပ်လိုချင်သေးရဲ့လား ဆိုတာမျိုးပေါ့။"
"အခုရော။"
အက်ဗလင် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
"သူမွေးတဲ့မနက်က ငါသူ့ကို ပွေ့ထားခဲ့တယ်" လို့ သူမ ပြောတယ်။ "အက်ဒရီယာနာပြီးတော့၊ မီရယ်လ်ပြီးတော့၊ အော်ရီလီယာက သူ့ကို ပြန်ပေးပြီးတဲ့နောက်မှာပေါ့။ ငါသူ့ကို မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ပွေ့ထားလိုက်တဲ့အခါ သူက သမ်းဝေလိုက်တယ်၊ အဲဒီအခါ ငါတွေးမိတာက—" သူမ စကားရပ်လိုက်တယ်။ "ငါ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်ကို တွေးမိတယ်။ သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် သေးငယ်ခဲ့သလဲ၊ အဲဒီအကြောင်းကို ငါဘယ်လောက်တောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလဲဆိုတာကိုပေါ့။"
အိုင်ဗီရဲ့ မျက်နှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားတယ်။
"ငါလည်း အတူတူပါပဲ။"
"အတိအကျကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။" အက်ဗလင် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "ငါ သူတို့ကို မှတ်မိပါတယ်။ အတော်များများလည်း မှတ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတာထက် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရတာကို ပိုမှတ်မိနေတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က စွမ်းအားတွေ ပွင့်ထွက်လာတိုင်း၊ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်လှမ်းလိုက်တိုင်း၊ စောင့်ရှောက်မှုတွေ ပြောင်းလဲသွားတိုင်း၊ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို လာကြည့်တိုင်း သူတို့က ဘာသဘောနဲ့ လာကြည့်တာလဲဆိုတာကို ငါမသိခဲ့ရဘူး။" သူမ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ "သူတို့ လမ်းလျှောက်တတ်တဲ့အချိန်မှာ ငါက စိန့်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ ငါ သူတို့ရဲ့ အမေအရင်းသက်သက် ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်က အရမ်းနည်းလွန်းတယ်လို့ ထင်တယ်။"
အိုင်ဗီက လက်လှမ်းပြီး သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ငြင်းမနေဘူး။
"ငါ အက်ဒရီယာနာကို စောင့်ကြည့်နေတာ" အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ "ရိုဒရစ်နဲ့အတူပေါ့။ သူမက ပင်ပန်းနေတယ်၊ ကြောက်လည်း ကြောက်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အံ့သြစရာတစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး မိနစ်တိုင်းမှာ ကလေးကို ပြန်ရှာနေတုန်းပဲ။ သူမက ကလေးကို ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး ငြိမ်သက်သွားသလိုမျိုးပဲ။" သူမအသံ တိုးသွားတယ်။ "ငါ အဲဒါမျိုး လိုချင်တယ်။ ကလေးကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကမ္ဘာကြီး ငြိမ်သက်သွားတာမျိုးကိုပေါ့။ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ အရွယ်ရောက်ပြီး သူတို့ ငယ်ငယ်က အကြောင်းကို မမှတ်မိတော့ခင်အချိန်မှာလေ။"
သူမ ရပ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့မှ အလွန်တိုးညင်းစွာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝန်ခံနေသလိုမျိုး ပြောလိုက်တယ်။
"ငါ နောက်တစ်ယောက် လိုချင်တယ်။"
ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်မိတယ်။
တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက အလိုလို ရပ်သွားတာပါ။ ဥယျာဉ်လမ်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်မှာ၊ ရိုဒရစ်ကို ပခုံးပေါ်မှာ ပွေ့ထားရင်းနဲ့ပေါ့။
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားတယ်။
သူမ မျက်နှာလွှဲမသွားဘူး။
"ကြားလိုက်လား" လို့ သူမ မေးတယ်။
"ကြားတယ်။"
"တကယ်တော့ စနစ်တကျ ပြောပြချင်တာပါ။ ဥယျာဉ်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲနဲ့၊ ကလေးပွေ့ထားတဲ့အချိန်မှာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့။"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ "ဥယျာဉ်ကလည်း သာယာပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကလည်း အခုတလော ကလေးကိုပဲ အမြဲပွေ့ထားနေရတာလေ။"
သူမ အဲဒီစကားကြောင့် တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ရယ်မောလိုက်တယ်။
အိုင်ဗီက အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ကို လွှတ်ပေးပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။
"သူ့ကို ငါယူလိုက်မယ်" လို့ ပြောပြီး လက်ကမ်းပေးတယ်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် စကားပြောကြ။"
"သူနိုးလာလိမ့်မယ်" လို့ ကျွန်တော် သတိပေးလိုက်တယ်။
"မနိုးပါဘူး။ သူက ငါ့ကို သဘောကျတာ။"
ကျွန်တော် သားဖြစ်သူကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
သူမနိုးပါဘူး။
အိုင်ဗီက ကလေးနဲ့အတူ ခုံတန်းမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး တမင်သက်သက် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို ကျောပေးထားလိုက်တယ်။ ပတ်တီးစည်းနည်းကို နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားတဲ့ လေ့ကျင့်ဆဲ ကုသသူတွေကိုပဲ သူမ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ကျွန်တော် အိုင်ဗီထိုင်ခဲ့တဲ့နေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
"ဘယ်လိုလဲ" လို့ သူမ မေးတယ်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေမိဘူး။
ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ မွေးတဲ့ညကို စဉ်းစားမိတယ်။ ပုခက်ထဲက မီးတွေ၊ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ စောင့်ရှောက်မှုတွေ၊ ကလေးနှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှူနိုင်ဖို့ ကုသသူသုံးယောက် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အက်ဗလင်ရဲ့ လက်တွေ၊ ပြီးတော့ ကိုးနာရီကြာအောင် လက်ဖက်ရည်ကြမ်း အိုးတည်နေတဲ့ ဟယ်လီနာကို စဉ်းစားမိတယ်။
ဝှိုက်မက်ဇာရဲ့ လက်ခံခန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့အသံ၊ ပြီးတော့ ကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို စကားလုံးတိုင်း ပြန်ပြောခိုင်းခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို တွေးမိတယ်။
ခြောက်ရက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ရိုဒရစ်ကို သူ့အစ်ကိုအစ်မတွေက အခုကတည်းက စောင့်ရှောက်နေကြတာကို တွေးမိတယ်။
"ငါ ကြောက်တယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်တယ်။
"ငါလည်း ကြောက်တာပေါ့။"
"အိုသယ်လို့စ်က ကလေးတွေအကြောင်း သိတယ်။ သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ။"
"သူသိတယ်လို့ပဲ ပြောတာ။ သူတို့ဆီ ရောက်နိုင်မယ်လို့တော့ မပြောခဲ့ဘူး။" သူမ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ "ကက်စတယ်လန်က တံခါးပေါက်တိုင်း၊ အဆုံးမှတ်တိုင်း၊ ပြင်ဆင်မှုတိုင်းကို စစ်ဆေးပြီးပြီ။ သူဖွင့်နိုင်တဲ့ တံခါးပေါက်မျိုး ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ မရှိဘူး။"
"သူက နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကို ဖမ်းမိဖို့ အတုအယောင် ဘုရားကျောင်းတွေကို တည်ဆောက်နေတာ။"
"သူမကတော့ သူထွန်းတဲ့ မီးအိမ်တိုင်းကနေတစ်ဆင့် မြင်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။" အက်ဗလင် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ "ယူရီယာ၊ အရာအားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့အထိ စောင့်နေမယ်ဆိုရင်တော့..."
"အိုင်ဗီလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တယ်။"
"ငါသိပါတယ်။ ငါလည်း အဲဒီနားမှာရှိနေခဲ့တာပဲ။ ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောနေတာပါ။" သူမလက်ချောင်းတွေ တင်းသွားတယ်။ "ဘယ်တုန်းကမှလည်း လုံခြုံခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ မွေးတုန်းကလည်း မလုံခြုံခဲ့ဘူး။ အက်ဒရီယာနာ ရိုဒရစ်ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားမှန်း သိခဲ့ရတုန်းကလည်း မလုံခြုံခဲ့ဘူး။ ဘယ်တော့မှလည်း လုံခြုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က မီးအိမ်တွေကို ဆက်ပြီး ထွန်းညှိထားတတ်အောင်ပဲ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာမှာပါ။"
သူမကို ကျွန်တော် အကြာကြီး ငေးကြည့်နေမိတယ်။
နေ့လယ်ခင်း အလင်းရောင်အောက်မှာ အရောင်မှိန်မှိန်လေး ဖြစ်နေတဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းနားက ရွှေရောင်နဲ့ အပြာရောင်အရိပ်တွေကို ကြည့်တယ်။ ကလေးမွေးတဲ့အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ အက်ဒရီယာနာကို အနားကနေ မခွာဘဲ ပံ့ပိုးပေးခဲ့ပြီး 'ကောင်းတယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို တစ်ခါမှ မရပ်တန့်ဘဲ ပြောပေးခဲ့တဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကို ကြည့်တယ်။
"ဒါဆိုရင် ဟုတ်ပြီ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားတယ်။
"ဟုတ်ပြီ?"
"ငါလည်း လိုချင်တယ်။ အက်ဒရီယာနာ မတိုင်ခင်ကတည်းက ငါလိုချင်ခဲ့တာပါ။ ငါက... မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်ကျမှ ပြောလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ မင်း အဆင်သင့် မဖြစ်သေးမှာ စိုးလို့လည်း ငါမမေးရဲခဲ့တာပါ။"
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက တောက်ပနေတယ်။
"ရှင်ကလည်း အမြဲတမ်း ကိုယ်ချင်းစာတတ်လွန်းတယ်။"
"ငါ ကြိုးစားကြည့်နေတာပါ။"
"ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ" လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်လည်း ဖြစ်ရတယ်။"
"မင်းအမေလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တယ်။"
"ကျွန်မအမေက အမြဲတမ်း မှန်တတ်ပါတယ်။"
"အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး" လို့ အက်ဗလင်က ခဏနေတော့မှ ပြောတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ခုံတန်းမှာပဲ ထိုင်နေတုန်းပါ။ အိုင်အိုက ရိုဒရစ်ကို ခေါ်ပြီး ဥယျာဉ်တစ်ဖက်ဆီ လျှောက်သွားနေတယ်။ ငွေရောင်သစ်ပင်ကို ပြရင်း ကာရိုက ဘယ်အကိုင်းအခက်တွေကို ရေခဲစေခဲ့သလဲဆိုတာကို ကလေးကို တိုးတိုးလေး ပြောပြနေတယ်။
"အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူးလား?"
"အက်ဒရီယာနာက ကျွန်မတို့ကို လိုတယ်။ ရိုဒရစ်ကလည်း ကျွန်မတို့ကို လိုတယ်။ သူ တစ်လတောင် မပြည့်သေးခင်မှာ အားလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေ တခြားဆီ ရောက်သွားတာကို သူ ညဘက် နိုးလာတဲ့အခါ တွေ့သွားမှာမျိုးကို ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး။" အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလိုက်တယ်။ "ပြီးတော့ လာစရာတွေကလည်း အများကြီးပဲလေ။ ဖေဖေတို့ မွေးနေ့၊ ပြီးတော့ မေမေတို့ မွေးနေ့၊ ပြီးရင် ပွဲတော်နေ့။"
ပွဲတော်နေ့။
အော်ရီလီယာရဲ့ မွေးနေ့။
ဆောင်းရာသီ ပွဲတော်ကို ဂရေးကိပ်မှာ စတင်ကျင်းပခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံး ဆောင်းရာသီမှာ စတင်ခဲ့တာပါ။ ဘယ်သူကမှ အမိန့်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေက ညအရှည်ဆုံးညမှာ သူတို့ ပြတင်းပေါက်တွေကနေ မီးအိမ်တွေကို စတင်ထွန်းညှိခဲ့ကြတာပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဘုရင်မဟောင်းဟာ သူမရဲ့သားအတွက် မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းညှိထားခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတဲ့အခါ၊ အဲဒီလို လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ဘုရင်မတစ်ပါးဟာ ပြန်ပြီး အလေးပေးခံထိုက်တယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ဆုံးဖြတ်လိုက်လို့ပါပဲ။
အော်ရီလီယာက ပထမနှစ်မှာ ငိုခဲ့တယ်။
ဒုတိယနှစ်မှာတော့ သူမက ရိုးရိုးခြုံလွှာလေး ခြုံပြီး မြို့ထဲ လမ်းလျှောက်သွားတယ်။ မီးအိမ်ထွန်းထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တိုင်းဆီ သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခဲ့တယ်။
ဒီနှစ်ကတော့ တတိယနှစ်မြောက် ဖြစ်လာတော့မယ်။
"ပြီးတော့ အမြွှာနှစ်ယောက်" လို့ အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်။
သုံးနှစ်သား။
သူတို့က ခြောက်နှစ်သားလောက်နဲ့ ပိုတူပြီး ကိုးနှစ်သားအရွယ်တွေလို မေးခွန်းတွေ မေးတတ်ကြတယ်။ ဂယ်ရစ်ဆိုရင် မကြာသေးခင်ကမှ အဗာရန်ကို သူ့လက်တွေ ဓားကိုင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးလာရင် ဓားပညာ သင်ချင်ကြောင်း ပြောလိုက်သေးတယ်။ အဗာရန်ကလည်း သူ့လက်တွေကို စိုးရိမ်စရာကောင်းလောက်တဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ကြည့်ပြီး "မကြာခင်ပါ" လို့ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။
"အမြွှာနှစ်ယောက်ပြီးရင်ပေါ့" လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ "သူတို့မွေးနေ့ပြီးရင်၊ ဆောင်းရာသီ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ... အဲဒီကျရင်ပေါ့။"
ကျွန်တော် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
"အမြွှာနှစ်ယောက်ပြီးရင်ပေါ့" လို့ ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီညနေမှာပဲ အက်ဒရီယာနာကို ပြောပြလိုက်တယ်။
သူမက အိပ်ရာပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ရိုဒရစ်ကို နို့တိုက်နေတယ်။ ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံ၊ ခက်ထန်တဲ့ပုံတွေ ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာတော့ အပျော်ဆုံးပဲ။ အက်ဗလင်က သူမဘေးမှာ ထိုင်ပြီး "မင်းကို တစ်ခု ပြောစရာရှိတယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ အက်ဒရီယာနာက သူမမျက်နှာကို ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ် -
"အော်... နောက်ဆုံးတော့လည်း ပြောတော့တာပဲ။"
အက်ဗလင် သူမကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"နောက်ဆုံးတော့ ဟုတ်လား?"
"ရှင်က သူ့ကို အဲဒီအကြည့်မျိုးနဲ့ ခြောက်ရက်လုံးလုံး ကြည့်နေတာလေ။" အက်ဒရီယာနာက ရိုဒရစ်ကို နည်းနည်းလေး ပြင်ပွေ့လိုက်တယ်။ "ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြောလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားပြီးသားပါ။ သူ့ကို တစ်လပြည့်တဲ့အထိတော့ စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတာ။"
"ပြီးရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ?"
"ပြီးရင်တော့ ကျွန်မက မေးတော့မှာပေါ့။"
အက်ဗလင် ရယ်လိုက်တယ်။ သူမအသံက နည်းနည်းလေး တုန်ယင်နေတယ်။
"မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ စိုးလို့..."
"ရှင် ဘာကို စိုးရိမ်နေလဲ ကျွန်မ သိပါတယ်။" အက်ဒရီယာနာက လွတ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အက်ဗလင်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ "ရှင် ကျွန်မကို ဒါပေးခဲ့တာလေ။ သူ့ကို အရင်ဦးစားပေးဖို့ နေရာပေးခဲ့တာ။ သူက အရင်ဆုံးပါပဲ။ အခုလည်း အရင်ဆုံးပါပဲ။ သူမှာ မောင်လေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ညီမလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ရလာတော့မယ်ဆိုတာနဲ့ အဲဒီအချက်က ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
သူမက သူမသားလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
"သူ့မှာ အသက်အရွယ် နီးစပ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိစေချင်တယ်" လို့ သူမ ပြောတယ်။ "သူနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာမယ့်သူပေါ့။ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရှိနေသလိုမျိုး၊ အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်နဲ့ ဆီရာဖီနာတို့ ရှိနေသလိုမျိုးပေါ့။"
"အသက် တစ်နှစ်ပဲ ကွာမယ်ဆိုရင်ရော" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
အက်ဒရီယာနာ ပြုံးလိုက်တယ်။
"ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့က အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြမှာပေါ့။ ကျွန်မတို့ထက်တောင် ပိုမြန်မြန် ကြီးပြင်းလာနိုင်တယ်။"
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ မွေးနေ့က ကိုးရက်ပဲ လိုတော့တယ်။
သူက ဘာမှ မလိုချင်ဘူး။
သူက နှစ်တိုင်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောတယ်။ ဟယ်လီနာကိုလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောပြီး ဟယ်လီနာက သူ့စကားကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ အက်ဗလင်ကိုလည်း ပြောတယ်၊ သူမလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး။ ပထမနှစ်တုန်းက ကျွန်တော့်ကိုလည်း ပြောတုန်းက ကျွန်တော်က သူ့စကားကို ယုံမိတဲ့ အမှားလုပ်မိခဲ့တယ်။ ဟယ်လီနာက နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို အလွန် သည်းခံစိတ်နဲ့ ရှင်းပြခဲ့ရတယ်၊ "ဘာမှ မလိုချင်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားစုက သူ့အရွယ် အမျိုးသားတွေအတွက် "ငါ တစ်ခုခု လိုချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဘာလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှာဖွေကြည့်စေချင်တယ်" လို့ ဆိုလိုတာတဲ့။
ဒီနှစ်မှာတော့ သူက ဂျူလီယန်ကို ပြောလိုက်တယ်။
ဂျူလီယန်ကတော့ ကြိုတင် သတိပေးမခံထားရဘူး။
သူက စိတ်ပူပန်မှု အကြီးအကျယ်နဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ လာရှာတယ်။
"သူက ဘာမှ မလိုချင်ဘူးတဲ့။"
"သူက အမြဲတမ်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောတာပါ။"
"ဒါပေမဲ့ သူ တကယ်ပြောတာဗျ။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး 'ငါ့မှာ လိုအပ်တာ အကုန်ရှိပြီးသားပါ ကောင်လေး။ ငါ ဘာမှ မလိုချင်ဘူး' လို့ ပြောတာ။" ဂျူလီယန်ရဲ့ မျက်နှာက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတယ်။ "ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ?"
ကျွန်တော် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်အကြောင်း စဉ်းစားကြည့်တယ်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ဖခင်။ လက်သမားဆရာ။ အရာဝတ္ထုတွေကို ဖန်တီးသူ။ သူ့မြေးတွေကို လာတွေ့တိုင်း အရပ်တိုင်းပြီး သစ်သားပြားပေါ်မှာ မှတ်သားပေးတတ်တဲ့သူ။ ဂျူလီယန်ကို လွှသုံးနည်း သင်ပေးခဲ့သူ၊ ကာရိုကို သစ်သားချောအောင် တိုက်နည်း သင်ပေးခဲ့သူ၊ ဂယ်ရစ်ကို လက်မကို မထိအောင် သံမှိုရိုက်နည်း သင်ပေးခဲ့သူပေါ့။
ကျွန်တော်တို့သားကို သူ့နာမည်ပေးတုန်းက၊ သူက ဒီဂုဏ်ပြုခံရမှုအတွက် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်။
"ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဘာမှ မခိုင်းတဲ့အချိန်မှာ သူ ဘာလုပ်တတ်လဲ" လို့ ဂျူလီယန်ကို ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
ဂျူလီယန် စဉ်းစားတယ်။
"အရာတွေကို ပြင်တတ်တယ်။"
"နောက်ရော?"
"လူတွေကို အရာတွေ ပြင်တတ်အောင် သင်ပေးတယ်။"
"ပြီးတော့?"
ဂျူလီယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့မှ သူ့မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားတယ်။
"သူ ပုံပြင်တွေ ပြောတတ်တယ်" လို့ သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "သူ တပည့်ခံတုန်းကအကြောင်း၊ သူ့ဆရာအကြောင်း၊ သူ ပထမဆုံး ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကုလားထိုင်အကြောင်း... အဲဒီကုလားထိုင်က ဆရာ့ဇနီးထိုင်လိုက်တော့ ကျိုးသွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရယ်မောလွန်းလို့ မထနိုင်ကြတဲ့ အကြောင်းတွေပေါ့။"
"မင်း အဲဒါတွေကို တစ်ခါမှ မှတ်တမ်းတင်ဖူးလား?"
ဂျူလီယန် ကျွန်တော့်ကို ကြောင်ကြည့်တယ်။
"မတင်ဖူးဘူး။"
"တခြားသူတွေရော?"
"မလုပ်လောက်ပါဘူး။"
ကျွန်တော် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။
ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး။ ဂျူလီယန်က တံခါးဆီ ပြေးသွားနေပြီ။ ညစာစားချိန်လောက်မှာပဲ သူ မေရီဆီက စာရွက်တွေ တောင်းပြီးပြီ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ဟယ်လီနာနဲ့ ထိုင်ပြီး ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် အပြောအဆို အများဆုံး ပုံပြင်တွေကို မေးမြန်းနေတော့တယ်။
ဟယ်လီနာက စာရင်းတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။
အတော်လေး ရှည်လျားတဲ့ စာရင်းတစ်ခုပေါ့။
"ကုလားထိုင်အကြောင်းကနေ စလိုက်" လို့ သူမ ပြောတယ်။
ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်မှာလည်း သူတို့အကြံနဲ့သူတို့ ရှိတယ်။
သူတို့ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို မပြောဘူး။ အက်ဗလင်ကိုပဲ ပြောပြတယ်။ အက်ဗလင်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ပယ်ရင်၊ အလုပ်ရုံ၊ ပြီးတော့ မွေးနေ့မတိုင်ခင်အထိ သေတ္တာထဲမှာ ထည့်ထားရမယ့် တစ်စုံတစ်ခုအကြောင်းပဲ ပြောပြတယ်။
"အန္တရာယ်ရှိတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုလား?" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"ပယ်ရင်ကတော့ အကုန်လုံး လုံးဝ စိတ်ချရတယ်လို့ အာမခံထားတယ်။"
"ပယ်ရင်က အရာအားလုံး လုံးဝ စိတ်ချရတယ်လို့ လူတိုင်းကို အမြဲ ပြောနေကျပဲလေ။"
"အဲဒါကြောင့်ပဲ အော်လ်ဒရင်က ကြီးကြပ်ပေးနေတာပေါ့။"
အဲဒါကတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်သက်သာရာ ရစရာပါ။
ဆီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်တို့ကလည်း အားကျမခံ၊ ကိတ်မုန့် ဖုတ်ကြမယ်လို့ ကြေညာလိုက်တယ်။
လစ်ဘက်သ် အဲဒီအကြောင်း ကြားသွားပြီး တစ်နာရီအတွင်းမှာပဲ ဂရေးကိပ်ကို ရောက်လာတယ်။
ဟယ်လီနာက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ။
ကျွန်တော်လည်း ရဲတိုက်ထဲက တခြား အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေ အားလုံးလိုပဲ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မီးဖိုချောင်ထဲကို နာရီအတော်ကြာအောင် ဘယ်သူမှ မဝင်ကြဖို့ပါပဲ။
မြောက်ဘက်က သတင်းပို့ချက်တွေကတော့ ဆက်လာနေတုန်းပဲ။
အခုဆိုရင် နေ့တိုင်းလိုလို ရောက်လာတယ်။ ကုန်တင်ယာဉ်မောင်းတွေ၊ အထောက်အကူပြုစခန်းတွေ၊ တခါတရံမှာဆိုရင် အီလျန်ကိုယ်တိုင် သယ်လာပေးတယ်။ သူကတော့ အကာအကွယ်စခန်းတွေနဲ့ ဟေဗင်ရီးချ်ကြားမှာ စာသတင်းတွေ ပို့ဖို့အတွက် ကင်းစောင့်နေတာထက် ဒီအလုပ်က ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်။
ဆယ်လ်ဒါဗန်း ဟေဗင်ရီးချ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့အစ်ကိုက တံခါးဝမှာ စောင့်နေတယ်။ သူ သူမကို မြင်တဲ့အချိန်မှာ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြလိုက်ရုံပဲ။ သူမက အဲဒီလက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး အီလီဇာ သူတို့အတွက် အခန်းတစ်ခန်း ရှာပေးတဲ့အထိ အဲဒီနေရာမှာပဲ အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့ကြတယ်။
ကိုရန်က ဝက်စ်မီးယားမှာ မီးအိမ်ကို အပြီးသတ်လုပ်ဆောင်နေပြီ။
မီးအိမ်ကိုပဲ လုပ်တာပါ။ မျက်နှာပြင်ကိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ သူက မျက်နှာပြင်ကို ဆက်ပြီး ထုဆစ်နေဆဲပဲ။
အီဒရစ်က သတင်းစကား ပို့လိုက်တယ်။ မီးအိမ်က တံခါးဘက်ကို ညွှန်ပြနေသလိုမျိုး ထုဆစ်ထားတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ ခုံတန်းလျားတွေနားကနေ ကြည့်ရင် ရင်ဘတ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသလိုမျိုးလည်း မြင်ရတယ်တဲ့။
"နှစ်မျိုးလုံးပဲ" လို့ အီဒရစ်က ရေးထားတယ်။ "ဘယ်သူလာသလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ သူက အဲဒီအချက်ကို အရမ်းကို အလေးအနက်ထားပြီး ပြောတာ။"
ပြီးတော့ မြစ်ဝှမ်းဒေသကနေတစ်ဆင့် ဟက်စကတ်ရဲ့ အကာအကွယ်စခန်းကနေ သတင်းအသစ်တစ်ခု ရောက်လာတယ်။
အတုအယောင် ဘုရားကျောင်းဆောင်လေးတွေမှာ မီးထွန်းထားကြပြီ။
ဩဆယ်လ်ရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ အိမ်ဝင်းထဲမှာ မီးအိမ်တွေ အများကြီးပဲ။ မြစ်ဝှမ်းဒေသက အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာတိုင်းက လက်သမားတွေ ထုဆစ်ထားတဲ့ မီးအိမ်တွေပါ။ ရေခွက်တွေလည်း ပြည့်နေတယ်။ ဘယ်သူမဆို လာရင် စားလို့ရအောင် စားပွဲတွေပေါ်မှာ ပေါင်မုန့်တွေ ချထားပေးတယ်။
ဘယ်သူမှတော့ ရောက်မလာသေးဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီမီးအိမ်တွေကို ထုဆစ်ခဲ့တဲ့ လက်သမားတွေကတော့ သူတို့အလုပ်ချိန် ပြီးတဲ့အခါ အိမ်ဝင်းထဲမှာပဲ တဝဲလည်လည် ရှိနေတတ်ကြတယ်။ ပေါင်မုန့်ဖုတ်တဲ့သူတွေကလည်း ပိုလျှံတာလေးတွေ ချန်ထားပေးတတ်လာကြတယ်။ ရေခပ်သမားတွေကလည်း အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ သီချင်းညည်းလာကြတယ်။
ခရီးသွားတို့ရဲ့ တေးသီချင်းကိုပေါ့။
ဘယ်သူမှ သူတို့ကို သင်မပေးခဲ့ဘူး။ ဘယ်ကနေ သင်ယူလာကြတာလဲဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။
ဟက်စကတ်ကတော့ အကာအကွယ်စခန်းမှာ 'အစောင့်အရှောက်' (Keeper) က အသံတိတ်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီလို့ ရေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေခွက်ထဲက ရေတွေကတော့ ညဘက်တောင် နွေးနေတုန်းပဲတဲ့။
"သူမ အလုပ်ရှုပ်နေပုံရတယ်" လို့ သူရေးတယ်။ "သူမ သူတို့ရဲ့ အသံတွေကို နားထောင်နေတာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။"
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ မွေးနေ့ မနက်ခင်းက ကြည်လင်ပြီး အေးစိမ့်နေတယ်။
သူက ဘာမှမလိုချင်ဘူးလို့ လူတိုင်းကို ပြောထားပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် ဘာမှမမျှော်လင့်ဘဲ နံနက်စာစားဖို့ ဆင်းလာခဲ့တယ်။ သူက ကိုယ်ပြောတဲ့စကားကို လူတွေက နားထောင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားသူတစ်ယောက်လေ။
မီးဖိုချောင်ကို အလှဆင်ထားတယ်။
သိပ်တော့ မခမ်းနားပါဘူး။ အချိန်လည်း မရှိ၊ လူအားလည်း မလောက်ငှတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သစ်သားအခွံတွေကို လှပတဲ့ ကွင်းဆက်တွေလို အမိုးတန်းတွေကနေ ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ စားပွဲအလယ်မှာ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးလောက်ပဲ ရှိတဲ့ သစ်သားကုလားထိုင်လေး တစ်လုံးကို တင်ထားပြီး ကာရိုရဲ့ စာလုံးလှလှလေးတွေနဲ့ ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်လေးကို ကပ်ထားတယ်။
ကျေးဇူးပြု၍ မထိုင်ပါနှင့်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
သူ ကုလားထိုင်လေးကို ငေးကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်တယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ ရယ်မောလိုက်တာ ရပ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ တံခါးနားက ခုံတန်းပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ရတယ်။ မျက်လုံးတွေကို လက်နဲ့ အုပ်ထားရင်းပေါ့။
"ဘယ်သူက ပြောလိုက်တာလဲ" လို့ သူ မနည်းမနော မေးလိုက်တယ်။
"ဂျူလီယန်လေ" လို့ ဟယ်လီနာက ပြောတယ်။ "ကျွန်မဆီက ကြားသွားတာ။ သူက ရှင်ပြောတာကို ကြားသွားတာလေ။ လေးရာလောက်တော့ ရှိပြီ။"
"ငါ့ဘဝမှာ အဲဒီလောက် ရယ်ရတာ မကြုံဖူးဘူး။"
"သိပါတယ်ရှင်။ ရှင်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေတာပဲ။"
ကိတ်မုန့်ကတော့ အကြီးကြီးပဲ။
နည်းနည်းတော့ စောင်းနေပြီး တစ်ဖက်က အရောင် ပိုရင့်နေသလို၊ အပေါ်နားမှာလည်း အနည်းငယ် လောင်ထားတဲ့ အမှတ်အသား ရှိနေသေးတယ်။ မုန့်ဖုတ်တဲ့သူတွေထဲက အနည်းဆုံး တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ 'ပထမဆုံးမီးတောက်' (First Flame) ကို သုံးပြီး အမြန်ဖုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံရတယ်။
လစ်ဘက်သ်က လက်ပိုက်ပြီး ကိတ်မုန့်ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ပြီးလို့ ငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့တောင် စိတ်မပါတော့တဲ့သူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
ဟယ်လီနာကလည်း သူမဘေးမှာ အဲဒီလို မျက်နှာအမူအရာမျိုးနဲ့ပဲ ရပ်နေတယ်။
ဘယ်သူက နိုင်သွားတယ်ဆိုတာကိုတော့ နှစ်ယောက်လုံး မပြောကြဘူး။
"ကောင်းတဲ့ ကိတ်မုန့်ပဲ" လို့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က တစ်ကိုက်စားပြီးနောက် ပြောတယ်။
ဆီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်တို့ကတော့ ပြုံးပျော်နေကြတယ်။
လစ်ဘက်သ်နဲ့ ဟယ်လီနာတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
"အဲဒီ အရောင်ရင့်တဲ့ဘက်က ကျွန်မဖုတ်တာ" လို့ လစ်ဘက်သ်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
"အဲဒီ အရောင်ဖျော့တဲ့ဘက်က ကျွန်မဖုတ်တာ" လို့ ဟယ်လီနာကလည်း တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောတယ်။
"အလယ်ပိုင်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ လုပ်တာ" လို့ အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်က ဂုဏ်ယူစွာ ကြေညာလိုက်တယ်။
လူတိုင်းက အလယ်ပိုင်းကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
အဲဒီအပိုင်းက အကောင်းဆုံးပါပဲ။
ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ရဲ့ လက်ဆောင်ကိုတော့ ကိတ်မုန့်စားပြီးမှ ထုတ်ပြတယ်။
ပယ်ရင်က သေတ္တာကို ကိုယ်တိုင် သယ်လာပြီး ဘေးမှာတော့ အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် အော်လ်ဒရင်က ကပ်လိုက်ပါလာတယ်။ သူက ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ ရှေ့မှာ သေတ္တာကို ချထားပြီး နောက်ဆုတ်သွားတယ်။
ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်ကတော့ ရိုဒရစ်ရဲ့ အခန်းတံခါးဝမှာ စောင့်ကြပ်နေသလိုမျိုး သေတ္တာရဲ့ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ ရပ်နေကြတယ်။
"ဖွင့်ကြည့်ပါ" လို့ ကာရိုက ပြောတယ်။
"ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်နော်" လို့ ဂယ်ရစ်က ဖြည့်ပြောတယ်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သေတ္တာကို သတိထားပြီး ဖွင့်လိုက်တယ်။
အတွင်းထဲမှာ သစ်သားပြား တစ်ချောင်း ရှိနေတယ်။
ရှည်လျားပြီး ချောမွေ့နေတယ်။ တောက်ပတဲ့အထိ တိုက်ချွတ်ထားပြီး အစွန်းတစ်ဖက်မှာတော့ ကလေးလက်ရေးလှလှလေးတွေနဲ့ ရေးထားတဲ့ အမှတ်အသားလေးတွေ ရှိတယ်။
ကာရို။ ဂယ်ရစ်။ ဆီရာဖီနာ။ အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်။ ဂျူလီယန်။ ရိုဒရစ်။
ဒါက သူ့အလုပ်ရုံမှာ သူ အသုံးပြုတဲ့ အရပ်တိုင်းတဲ့ သစ်သားပြားရဲ့ မိတ္တူပါပဲ။ သူတို့ လာလည်တိုင်း အရပ်တိုင်းပြီး မှတ်သားပေးတတ်တဲ့ သစ်သားပြားလေ။
ဒါပေမဲ့ ဒီသစ်သားပြားကတော့ မတူဘူး။
အောက်ဆုံးနားမှာ၊ တခြား အမှတ်အသားတွေရဲ့ အောက်မှာ၊ တစ်ယောက်ယောက်က သေးငယ်တဲ့ အမှတ်အသားလေး တစ်ခုကို ထုဆစ်ထားတယ်။
အဲဒီအမှတ်အသားမှာ ဘာနာမည်မှ မရေးထားဘူး။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် အဲဒီအမှတ်အသားကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့မှ အက်ဗလင်ကို မော့ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ်မှာ လက်ကို အသာအယာ တင်ပြီး ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
သူမ ဘာမှမပြောဘူး။
ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး။
သူမရဲ့ ဖခင် မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာတယ်။
သူ သစ်သားပြားကို ပြန်ငုံ့ကြည့်တယ်။ နာမည်မပါတဲ့ အမှတ်အသားလေးကို၊ ပြီးတော့ အဲဒီအပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ နာမည်တွေကိုပေါ့။
ပြီးတော့မှ သစ်သားပြားကို စားပွဲပေါ်မှာ သတိကြီးကြီးနဲ့ ချလိုက်ပြီး လက်တွေကို ဆန့်တန်းလိုက်တယ်။ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်က သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြေးဝင်သွားကြတယ်။ သူက သူ့မြေးလေးတွေကို ဖက်ထားပြီး အကြာကြီး မလွှတ်ပေးဘဲ နေခဲ့တယ်။
ဂျူလီယန်က ပုံပြင်စာအုပ်ကို နောက်ဆုံးမှ ပေးတယ်။
မေရီ ရှာပေးထားတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ သူကိုယ်တိုင် ရေးထားတာပါ။ ပုံပြင်နှစ်ဆယ့်သုံးပုဒ်၊ အားလုံးကတော့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် တစ်ချိန်ချိန်မှာ ပြောပြခဲ့တဲ့ ပုံပြင်တွေချည်းပါပဲ။ ဂျူလီယန် မှတ်မိသလောက် အတိအကျ ရေးထားတာပါ။
ကုလားထိုင်အကြောင်းက ပထမဆုံးပါ။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် စာမျက်နှာတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှန်ကြည့်တယ်။
အလယ်နားက ပုံပြင်တစ်ခုမှာ ရပ်လိုက်ပြီး နှစ်ခါပြန်ဖတ်တယ်။
"ဒီပုံပြင်ကို ငါ မေ့နေတာ" လို့ သူပြောတယ်။
"အဘွားက မှတ်မိနေတာပါ" လို့ ဂျူလီယန်က ပြောတယ်။ "သူမ ပြောပြတာပါ။"
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် ဟယ်လီနာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက သူ့ကို ပြုံးပြတယ်။
"ရှင် အက်ဗလင် မွေးတဲ့ညက ပြောပြခဲ့တာလေ" လို့ သူမ ပြောတယ်။ "ကျွန်မတို့ စောင့်နေတုန်းကပေါ့။ ကျွန်မ စိတ်ပူနေမှာစိုးလို့ ရှင် ပြောပြခဲ့တာပါ။"
သူ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
ခဏလောက်တော့ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
ပြီးတော့မှ ဂျူလီယန်ရဲ့ ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်တယ်။
"ကျေးဇူးပဲ ကောင်လေး" လို့ သူပြောတယ်။ "ငါ ဘာမှမလိုချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ။"
"သိပါတယ်" လို့ ဂျူလီယန်က ပြန်ပြောတယ်။ "ရှင် ပြောခဲ့တာ မှတ်မိပါတယ်။"
"ငါ မှားသွားတာပဲ။"
အဲဒီညမှာတော့ အားလုံး အိပ်ရာဝင်ကြပြီးနောက် အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ ထိုင်နေကြတယ်။
ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ အိပ်ပျော်နေကြပြီ။ ရိုဒရစ်ကလည်း အခန်းတစ်ခန်းကျော်မှာရှိတဲ့ အက်ဒရီယာနာရဲ့ ခုတင်ဘေးက ပုခက်ထဲမှာ သစ်သားသိုးရုပ်လေးနဲ့ ငှားထားတဲ့ မြင်းရုပ်လေးကို အဖော်ပြုပြီး အိပ်ပျော်နေပြီ။
အက်ဗလင်က အရပ်တိုင်းတဲ့ သစ်သားပြားကို ပိုက်ထားတယ်။
သူ့ဖခင်က အခုလောလောဆယ်တော့ သူမကိုပဲ သိမ်းထားခိုင်းလိုက်တာပါ။ သူက အလုပ်ရုံအတွက် နောက်တစ်ခု ထပ်လုပ်ပေးမယ်တဲ့။ အခုကတည်းက စီစဉ်နေပြီ။
သူမက သစ်သားပြား အောက်ဆုံးနားက နာမည်မပါတဲ့ အမှတ်အသားလေးကို လက်မနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။
"မင်း သူတို့ကို ပြောလိုက်တာလား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"မဟုတ်ပါဘူး" သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။ "ကာရိုက ကျွန်မကို ရက်အနည်းငယ်လောက်က မေးဖူးတယ်။ ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ရတော့မှာလားတဲ့။ ကျွန်မက တစ်နေ့နေ့တော့ ရဖို့ မျှော်လင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူ ဂယ်ရစ်ကို ပြောပြလိုက်ပုံရတယ်။ ပြီးတော့ ပယ်ရင်ကိုလည်း ပြောပြလိုက်တာပေါ့။"
"ပယ်ရင်က ထုဆစ်ပေးတာပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်၊ ပယ်ရင်က ထုဆစ်ပေးတာ" လို့ အက်ဗလင်က သဘောတူတယ်။ "ဘာမှမမေးဘဲနဲ့လေ။ ပြီးတော့ ဒါက လုံးဝ စိတ်ချရတယ်လို့ ကျွန်မကို ပြောသွားတယ်။"
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိတယ်။
အက်ဗလင်က သစ်သားပြားကို ပြတင်းပေါက်အနားမှာ ချထားလိုက်တယ်။ မီးအိမ်ရောင်က သစ်သားပြားပေါ်ကို ကျရောက်နေတယ်။
"မေမေ့ မွေးနေ့က နောက်နှစ်ပတ်ဆို ရောက်တော့မယ်" လို့ သူမ ပြောတယ်။ "ပြီးရင် အထိမ်းအမှတ်ပွဲ၊ ပြီးရင် အမွှာလေးတွေပေါ့။"
"ပြီးရင်တော့ ဆောင်းရာသီလည်း ကုန်ဆုံးတော့မှာပေါ့။"
"ပြီးရင်တော့ ဆောင်းရာသီလည်း ကုန်ဆုံးတော့မှာပေါ့။"
သူမ ကျွန်တော့်ကို မှီလိုက်တယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ဂရေးကိပ်က မှောင်မည်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့တစ်ခွင်က ပြတင်းပေါက်တချို့မှာတော့ မီးအိမ်လေးတွေ ထွန်းထားတာ မြင်နေရတယ်။ သိပ်တော့ မများသေးပါဘူး။ အထိမ်းအမှတ်ပွဲအတွက်က ရက်သတ္တပတ် အတော်လိုပါသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ စောစောစီးစီး စတင်နေကြပြီ။
တချို့လူတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိခဲ့ကြဘူးလို့ ကျွန်တော် တွေးမိလိုက်တယ်။