အခန်း (၄၂၁) - သေးငယ်သောအရာတို့၏ အလေးချိန်
အိုင်အိုသည် နောက်တစ်ရက် နံနက်ခင်းတွင် ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။
သူမက အက်ဒရီယာနာ၏ ကျန်းမာရေးကို စစ်ဆေးရန်အတွက်ဟု ဆိုသည်။ သူမသည် အက်ဒရီယာနာကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးသည်၊ မေးသင့်မေးထိုက်သည်များကို မေးမြန်းသည်၊ မှတ်စုများကို သေသေချာချာ ရေးမှတ်ပြီးနောက် သူမသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ သူမသည် ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီခွင့်ပြုပါမလားဟု မေးမြန်းလာသည်။
သူမသည် ကလေးငယ်ကို တစ်နာရီကြာ ပွေ့ချီထားခဲ့သည်။
နောက်တစ်ရက် နံနက်တွင်လည်း သူမသည် ရိုဒရစ်ကို စစ်ဆေးရန် ရောက်လာပြန်သည်။ သူငယ်ကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးသည်၊ ပိုးကြိုးတန်းနှင့် အရွယ်အစား တိုင်းတာသည်၊ အသက်ရှူသံကို နားထောင်ပြီးနောက် ရိုဒရစ်သည် သန်မာကြောင်း၊ အသံကျယ်ကြောင်းနှင့် အိမ်တွင်ရှိသမျှလူတိုင်း အံ့အားသင့်ရလောက်အောင် အစာစားချင်စိတ်ရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပြန်သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ သူမသည် တစ်နေ့တာ၏ အချိန်အတော်များများကို ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီလျက်ပင် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ မည်သူမျှ စစ်ဆေးစရာရှိသည်ဟု ဟန်ဆောင်မနေတော့ပေ။
အိုင်အိုသည် နံနက်စာစားပြီးသည်နှင့် ကွန်ကော်ဒီယာ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဝင်လာသည်။ အက်ဒရီယာနာ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းရှုံ့ပြီး ကလေးငယ်ကို ပွေ့ထားသူထံမှ တောင်းယူကာ ကလေးထိန်းခန်းရှိ ပြတင်းပေါက်ဘေးက ကုလားထိုင်တွင် သူမအတွက်ပင် သီးသန့်ထားရှိသကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေတတ်တော့သည်။
အက်ဗလင်သည် တံခါးဝမှနေ၍ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ကျွန်တော် သတိထားရမည်ဟု သင်ခန်းစာယူထားရသည့် အမူအရာမျိုးဖြစ်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"
"ဒါက ဘာမှမဖြစ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ"
"ဟုတ်တယ်" ဟု အက်ဗလင်က ထောက်ခံသည်။ "ဘာမှမဖြစ်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့"
သူမသည် ထပ်ရှင်းမပြတော့ပေ။
အစားတွင် သူမသည် အိုင်အို၏ဘေးတွင် သွားထိုင်လိုက်သည်။
ရိုဒရစ်တွင် အရာအားလုံးနီးပါးအတွက် သူ့ကိုယ်ပိုင် အမြင်သဘောထားများ ရှိသည်။
သူသည် အဝတ်လဲပေးသည်ကို မကြိုက်၊ အဝတ်ဝတ်ပေးသည်ကိုလည်း မကြိုက်။ ရေချိုးပေးခြင်းကိုမူ ရေက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြစ်မှားထားသကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် ဆန့်ကျင်တတ်ပြီး ရေထဲမှ ပြန်ထုတ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ဆန့်ကျင်တတ်သည်။
သို့သော် သူသည် အော်ရီလီယာကိုမူ မဆန့်ကျင်ပေ။
ကျွန်တော့်၏ ဘွားဒေါ်ကြီးသည် နေ့စဉ် မွန်းလွဲပိုင်း အနည်းငယ်ကျော်လျှင် အချိန်မှန် ရောက်လာတတ်ပြီး အက်ဒရီယာနာ၏ ကုတင်ခြေရင်းရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေတတ်သည်။ သူမသည် ကလေးကို ပွေ့ချီခွင့်ပြုပါဟု တစ်ခါမျှ မတောင်းဆိုပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကမ်းလှမ်းလာသည်အထိ စောင့်နေတတ်ပြီး ကမ်းလှမ်းလာသောအခါတွင်လည်း ကလေးငယ် ကျိုးပဲ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီလေ့ရှိသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် ရိုဒရစ်သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခဏလေးအတွင်း ငြိမ်ကျသွားတတ်သည်။
"ဘွားဒေါ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့ကို ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်တာလဲ" ဟု တတိယမြောက်နေ့တွင် အက်ဒရီယာနာက အမှန်တကယ်ပင် မနာလိုသည့်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။
"ငါက သည်းခံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အများကြီး လေ့ကျင့်ထားရတာကိုး" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ငါ အလျင်စလို မရှိဘူးဆိုတာ သူ သိနေလို့ပါ"
"သမီးလည်း အလျင်စလို မရှိပါဘူး"
"သမီးက သူ့အမေလေ။ သမီးက ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေတဲ့အခါတောင် စိတ်ထဲကနေ အမြဲ အလျင်စလို ဖြစ်နေတတ်တာပဲ။ ဒါက အမှားတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး" အော်ရီလီယာသည် ကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါက သမီးဟာ သူ့အသံကို အမြဲ နားစွင့်နေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ"
အက်ဒရီယာနာသည် ထိုစကားကို ပြန်မဖြေတော့ပေ။
သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မနာလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကယ်ရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့ကတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကလေးငယ်၏ အစောင့်များအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။
မည်သူမျှ သူတို့ကို တာဝန်ပေးထားခြင်း မရှိပါ။ သို့သော် သူတို့သည် နံနက်တိုင်း ကလေးထိန်းခန်း တံခါးဝသို့ ရောက်လာတတ်ပြီး တံခါး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အလွန်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေတတ်ကြသည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲ ဝင်မည့်သူတိုင်းကို နာမည်နှင့် အကြောင်းအရင်းကို မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။
"လီအိုရာပါ" ဟု လီအိုရာက ပြောသည်။ "ကလေးရဲ့ ချက်ကြိုးကို စစ်ဆေးချင်လို့ပါ"
ဂယ်ရစ်သည် ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ"
"အနာကျက် မကျက် သေချာအောင်လို့ပါ"
ဂယ်ရစ်သည် ကယ်ရိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကယ်ရိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဝင်သွားလို့ ရပြီ" ဟု ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။
သူတို့သည် သော်ကိုလည်း ထိုအတိုင်းပင် မေးမြန်းသည်။
သော်ကလည်း လေးနက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ရာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရသွားသည်။
သူတို့သည် မေရီကိုလည်း မေးမြန်းသည်။
မေရီက သူမ၏ နာမည်၊ ရာထူးနှင့် ကလေးမွေးစာရင်း မှတ်ပုံတင်ခြင်းဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းကို လာပို့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားပြီး သူတို့ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်သည်အထိ စောင့်နေလိုက်သည်။
"မှတ်ပုံတင်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ" ဟု ကယ်ရိုက မေးသည်။
"သူ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိအောင်လို့ မှတ်တမ်းထဲမှာ သူ့နာမည်ကို ရေးထည့်တာလေ"
ကယ်ရိုသည် စိုးရိမ်သည့်ပုံ ပေါက်သွားသည်။
"သူတို့က မသိကြဘူးလား"
"ငါ ရေးပြီးသွားရင်တော့ သိသွားကြမှာပါ"
ဂယ်ရစ်သည် ချက်ချင်းပင် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို မြန်မြန်လုပ်" ဟု သူက ပြောသည်။
မေရီ၏ နားရွက်များ တုန်သွားသည်။
သူမသည် ဤအကြောင်းကို မယ်လိုဒီအား ရက်သတ္တပတ်နှင့်ချီ၍ ပြောပြနေဦးမည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
ဆာရာဖီနာနှင့် အစ်ဂ္ဂနေရှပ်တို့သည် အိုင်အိုနှင့်အတူ နေ့စဉ် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်လာတတ်ကြသည်။
သူတို့သည် အစောင့်အဖြစ် ရပ်မနေပါ။ သူတို့တွင်လည်း မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်အတွက် ဘာတွေလိုအပ်သည်ဆိုသည့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အယူအဆများ ရှိကြသည်။ သူတို့၏ အယူအဆအများစုမှာ ကလေးငယ်နှင့် အနီးကပ်ဆုံးတွင် ရှိနေရန်ဖြစ်သော်လည်း အိုင်အိုက မွေးကင်းစကလေးများမှာ သေးငယ်ပြီး 'ပထမဆုံးမီးတောက်' (First Flame) မှာမူ သေးငယ်သည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာရှင်းပြထားသဖြင့် သူတို့သည် ကလေးကို ထိတွေ့ခြင်းတော့ မပြုကြပေ။
အစ်ဂ္ဂနေရှပ်သည် နံနက်ခင်းတစ်ခုလုံး ကလေးပုခက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ရိုဒရစ် အိပ်ပျော်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
"သူက ဘာမှ မလုပ်ဘူးနော်" ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
"အခုထိတော့ မလုပ်သေးဘူးပေါ့"
"သူ ဘယ်တော့ လုပ်မှာလဲ"
"မကြာခင်ပါပဲ။ သူက အရာတွေကို စပြီး ကြည့်လာမယ်။ ပြီးရင် လက်လှမ်းမယ်။ ပြီးရင် လူးလိမ့်လာလိမ့်မယ်"
အစ်ဂ္ဂနေရှပ်သည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေသည်။
"ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ"
ကျွန်တော် စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ကယ်ရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့အတွက် ဘယ်လောက်ကြာခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသည်။ အစ်ဂ္ဂနေရှပ်နှင့် ဆာရာဖီနာတို့အတွက် ဘယ်လောက်ကြာခဲ့သလဲဆိုတာလည်း သိသည်။ သူတို့နှစ်တွဲလုံးသည် နှစ်နှင့်ချီ၍ ကြီးပြင်းရမည့် အဆင့်များကို လအနည်းငယ်အတွင်း ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရသည်။ ရိုင်ဆာပင်လျှင် အကြောင်းရင်းကို မပြောပြနိုင်ဘဲ သူတို့လေးယောက် အချိန်အကြာကြီး အတူတူ ကုန်ဆုံးနေကြသည့်အတွက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
ရိုဒရစ်သည် အသက်ခြောက်ရက်သာ ရှိသေးသည်။
သူသည် အလွန်သေးငယ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဖြစ်နေမလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါ။
"စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အစ်ဂ္ဂနေရှပ်သည် ထိုအဖြေကို ကျေနပ်သလို ခေါင်းညိတ်ကာ ကလေးကို ဆက်လက် ငေးကြည့်နေပြန်သည်။
အခန်းတစ်ဖက်တွင် အိုင်အိုသည် သူမလက်ထဲရှိ စောင်ကို ခေါက်နေရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမသည် သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ငေးကြည့်နေသည်။
မိဘတစ်ယောက်က တစ်စုံတစ်ရာကို မီးလောင်ကျွမ်းစေမလားဟု စိုးရိမ်တကြီး စစ်ဆေးကြည့်တတ်သည့် အကြည့်မျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ရာကို မှတ်မိအောင် ကြိုးစားကြည့်နေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။
သူမသည် ကလေးများကို ဂျူလီယန်နှင့် ဟယ်လီနာတို့နှင့်အတူ ဥယျာဉ်သို့ သွားစေသည်အထိ စောင့်သည်။ အော်ရီလီယာလည်း မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သွားနေကျနေရာသို့ ထွက်သွားပြီးနောက် အိုင်အိုသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးက ကုလားထိုင်တွင် ရိုဒရစ်ကို ရင်ခွင်၌ ပွေ့ထားလျက် တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်လည်း ရှိနေသည်။ ကျွန်တော်လည်း အက်ဒရီယာနာက ကုတင်အစွန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသဖြင့် ထိုင်နေသည်။
"အိုင်အို" ဟု အက်ဒရီယာနာက ခေါ်သည်။
"အင်း"
"ဒီတစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်မသားကို ၁၉ နာရီလောက် ပွေ့ထားပေးပြီးပြီနော်"
အိုင်အိုသည် မော့ကြည့်သည်။
"ဟုတ်လို့လား"
"အက်ဗလင်က ရေတွက်ထားတာလေ"
"ငါ မရေတွက်ပါဘူး" ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ "ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ"
"သူမက အလွန်တိကျတဲ့ ခန့်မှန်းချက်မျိုးနဲ့ ပြောတာပါ"
အိုင်အိုသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲက ကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမ ဘာမျှ မပြောပေ။
ထို့နောက် အလွန်တိုးညင်းစွာဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ပေးသင့်တယ်" ဟု ပြောသည်။
"ကျွန်မ ပြောချင်တာ အဲဒါမဟုတ်ပါဘူး" ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
"ငါ သိပါတယ်" အိုင်အိုသည် မလှုပ်ရှားပေ။ "ငါ သိပါတယ်"
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ ကုလားထိုင်မှ ထကာ အိုင်အို၏ ကုလားထိုင်ဘေးတွင် မြေကြီးပေါ်၌ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ခက်ခဲသော စကားမျိုး ပြောရမည့် လူနာများဘေးတွင် ထိုင်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါက ဘယ်အချိန်က စဖြစ်တာလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
အိုင်အိုသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောသည်။
"သူမွေးတဲ့ညကပေါ့။ အစ်ဂ္ဂနေရှပ်က သူတို့အသားအရည်က နီနေသလားလို့ မေးတဲ့အချိန်မှာပဲ" သူမသည် ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပြင်ပေးလိုက်သည်။ "ငါက နီတာပေါ့လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ အမှတ်ရဖို့ ကြိုးစားကြည့်တယ်။ ပထမဆုံး နံနက်ခင်းတုန်းက သူတို့ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကို အမှန်တကယ် အမှတ်ရဖို့လေ"
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
"ပြီးတော့ရော" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"ငါ အမှတ်မရနိုင်ခဲ့ဘူး"
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကလေးမွေးတုန်းက အခြေအနေကိုတော့ မှတ်မိပါတယ်" ဟု အိုင်အိုက ဆိုသည်။ "ငါ ကြောက်ခဲ့တာကို မှတ်မိတယ်။ ပထမဆုံးညက ပုခက်ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ မီးတောက်တွေကို မှတ်မိတယ်။ လတ်ဆဲန်ဒါက ကုစားသူတွေ အလုပ်လုပ်နေတုန်း အကာအကွယ်ပေးထားတာကို မှတ်မိတယ်။ ပရောဖက်ပြုချက်တွေကို မှတ်မိတယ်။ သူတို့ကို လာကြည့်တဲ့ လူတွေကို မှတ်မိတယ်။ သူတို့ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတဲ့ ကောင်စီအစည်းအဝေးတွေကို မှတ်မိတယ်" သူမ၏ အသံမှာ တင်းမာသွားသည်။ "အဲဒါတွေ အကုန်လုံးကိုတော့ အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတာ"
"ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုတော့ မမှတ်မိဘူးပေါ့" ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ကို မမှတ်မိဘူး" အိုင်အိုသည် ရိုဒရစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ အနံ့ကို မမှတ်မိဘူး။ ဆာရာဖီနာ ဗိုက်ဆာတဲ့အခါ ထွက်တဲ့ အသံကို မမှတ်မိဘူး။ အစ်ဂ္ဂနေရှပ်က အခုလိုမျိုး သန်းဝေတတ်သလားဆိုတာကို မမှတ်မိဘူး"
ထိုအချိန်တွင်ပင် ရိုဒရစ်သည် သန်းဝေလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် သန်းဝေလိုက်သည့်အထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အိုင်အိုသည် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ထိုရယ်သံမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့်ပင် ငိုရှိုက်သံကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။
“ပြီးတော့ အခုဆိုရင် သူတို့က တံခါးလက်ကိုင်တွေကို လှမ်းကိုင်တတ်နေပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တံတားတွေမှာ ဘာလို့ အထောက်အပံ့တွေ လိုအပ်တာလဲလို့လည်း မေးတတ်နေပြီ။ ပြီးတော့ မနေ့က ဆာရာဖီနာက သူ ဝတ်ချင်တဲ့ အဝတ်အစားကို သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ချင်တယ်လို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်မလည်း ‘ဟုတ်ပါပြီ’ လို့ ပြောလိုက်ရတယ်။ သူ အခန်းထဲက ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ တစ်နာရီလောက် ထိုင်နေမိတယ်”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်လုံးများ ရွှန်းစိုနေသည်။
“အိုင်အို”
“သူတို့ အရမ်းမြန်မြန်ကြီးပြင်းသွားကြတယ်” ဟု အိုင်အိုက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မလည်း သူတို့ကို လုံခြုံအောင် ထိန်းကျောင်းရတာနဲ့ပဲ သူတို့ ကလေးအရွယ်လေးမှာ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာကို အချိန်ပေးပြီး မကြည့်လိုက်မိဘူး”
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။
အက်ဗလင်သည် အိုင်အို၏ ဒူးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် ကုတင်ပေါ်မှ လှမ်း၍ အိုင်အို၏ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်သည် တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်ဘဲ ထိုင်နေရင်း သူတို့ကို ဘယ်လို ကူညီရမလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်သည့် အကောင်းဆုံးအရာမှာ ဝင်ရောက်မနှောင့်ယှက်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။
ခဏကြာပြီးနောက် အိုင်အိုသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်အနောက်ဘက်ဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
“ဒါက အရူးအမူး တွေးနေတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်မမှာ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ သားသမီးနှစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ ကျန်းမာတယ်။ ထက်မြက်တယ်။ မြောက်ပိုင်းက ကောင်စီတစ်ဝက်လောက်ကိုတောင် ကြောက်ရွံ့သွားစေလောက်တဲ့အထိ စွမ်းအားကြီးမားတယ်။” သူမသည် အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်နိုင်သည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်မက တခြားသူရဲ့ ကလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးတွေကို ဂရုစိုက်မိဖို့ ပိုကောင်းခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးနေမိပြန်တယ်”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် ကျွန်မကလေးကို ပွေ့ချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ပွေ့နိုင်ပါတယ်”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” အိုင်အိုသည် ရိုဒရစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တောင့်တနေတာက အဲဒါမဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်လား”
သူမသည် အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
အက်ဗလင်က ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။
သူမ ပြန်ပြောရန်လည်း မလိုပါ။
“ကျွန်မ နောက်တစ်ယောက် ထပ်လိုချင်တယ်” ဟု အိုင်အိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများကို ပြောလိုက်သည့်အခါ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
သူမသည် ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဥယျာဉ်ထဲတွင် အစ်ဂ္ဂနေရှပ်နှင့် ဆာရာဖီနာတို့က ရေကျုံးတစ်ခုကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ရမလဲဆိုသည့် ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဂျူလီယန်နှင့် ငြင်းခုံနေကြသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သူတို့ အရွယ်မရောက်သေးခင်ပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူတို့ ကလေးအရွယ်ဆိုတာကို မေ့သွားလောက်တဲ့အထိ ဝေးကွာမသွားခင်ပေါ့။ သူတို့မှာ သူတို့ သိနိုင်လောက်တဲ့အထိ ကြီးပြင်းလာမယ့် ညီငယ်လေး ဒါမှမဟုတ် ညီမငယ်လေး ရှိစေချင်တယ်။ ပွေ့ချီနိုင်လောက်တဲ့အရွယ်၊ တစ်စုံတစ်ရာကို သင်ပေးနိုင်လောက်တဲ့အရွယ်ပေါ့” သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ “ကျွန်မ ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ရချင်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီကလေးကို ကြည့်ဖို့တောင် မေ့သွားလောက်တဲ့အထိ ကြောက်ရွံ့မနေချင်တော့ဘူး”
အက်ဗလင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“လတ်ဆဲန်ဒါကို ပြောပြီးပြီလား”
အိုင်အိုသည် မတည်ငြိမ်စွာပင် ထပ်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အခုထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရသေးဘူး၊ အခု စကားပြောတဲ့အထိပဲ”
သူမသည် ထိုညက ကွန်ကော်ဒီယာသို့ ပြန်မသွားခဲ့ပါ။
သူမသည် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ညစာစားရန်၊ ထို့နောက် တစ်ညနေလုံးနေရန်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကလေးများက ကျွန်တော်တို့၏ ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် ကယ်ရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့နှင့်အတူ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် တစ်ညလုံး ဆက်နေရန် သတင်းစကား ပေးပို့ခဲ့သည်။
လတ်ဆဲန်ဒါသည် သန်းခေါင်ယံတွင် ရောက်လာပြီး အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းသည်။
သူသည် အိုင်အိုကို ပြတင်းပေါက်ဘေးက ကုလားထိုင်တွင် ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီလျက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အက်ဒရီယာနာက ကလေးကို ပြန်ယူရန် နှစ်ကြိမ်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နှစ်ကြိမ်လုံး လက်လျှော့ခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ အိပ်ပျော်နေသည့် အိုင်အို၏ မျက်နှာသည် ကျွန်တော်တို့ လအတော်ကြာအောင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်း အလွန်အေးချမ်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လတ်ဆဲန်ဒါသည် တံခါးဝတွင် အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူ ဒီလိုဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“လေးရက်ရှိပြီ”
သူ စဉ်းစားသည်။
“သူမွေးတဲ့ညကတည်းကလား”
“ဟုတ်တယ်”
လတ်ဆဲန်ဒါသည် နောက်ထပ် ဘာမျှ မပြောတော့ပါ။
သူသည် ကုတင်အောက်ခြေမှ စောင်တစ်ထည်ကို ယူကာ သူ့ဇနီးနှင့် သူမလက်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကို အလွန်ဂရုတစိုက် ခြုံပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ကြမ်းပြင်၌ ထိုင်လိုက်သည်။
သူသည် မနက်လင်းသည်အထိ ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူသည် ကျွန်တော့်ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၌ လာတွေ့သည်။
ကျွန်တော်သည် အကာအကွယ်အတတ်ပညာကို လေ့ကျင့်နေရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သောရ်က အသက်တစ်ပတ်သာရှိသေးသည့် သားတစ်ယောက်၏ ဖခင်ကို ခေါင်းကို ထိခိုက်အောင် မတိုက်ခိုက်သင့်ကြောင်း အာဗာန်အား ပြောကြားထားသဖြင့် အာဗာန်က ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပေးထားသည်။ အာဗာန်သည် ထိုအချက်ကို သဘောမတူသော်လည်း အင်အားကြီးသူ၏ စကားကို နားထောင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည့် အမူအရာဖြင့် လက်ခံခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် နံရံနိမ့်လေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သောရ်နှင့် အာဗာန်တို့၏ လေ့ကျင့်ခန်းကို ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲနေရသည်ထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်စရာကောင်းလှသည်။
လတ်ဆဲန်ဒါသည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
သူသည် ခဏမျှ ကြည့်နေသည်။
“သူ ပြောပြတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမနက်လေ။ မနက်စာ စားတဲ့အချိန်မှာပေါ့” သူသည် သူ့မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်သည်။ “မဟုတ်သေးဘူး။ မနက်စာ မစားခင်ကပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးလိုက်တော့ သူယူသောက်တယ်။ ပြီးတော့ ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ‘လတ်ဆဲန်ဒါ၊ ကျွန်မ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ရချင်တယ်’ လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မုန့်ပေးဖို့ ပြောလိုက်သလိုမျိုး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ပဲ လက်ဖက်ရည်ကို ပြန်ကောက်သောက်တယ်”
“ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်လဲ”
သူ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အသုံးဝင်မယ့်စကားတော့ မပြောခဲ့မိဘူး။ ‘အခုလား’ လို့ပဲ မေးလိုက်မိတယ်။ သူက ‘အခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ဘူး’ လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ကျွန်တော်က ‘ကောင်းပြီ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် ကိုင်ထားရလို့’ လို့ ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်”
ကျွန်တော် မရယ်မိအောင် အလွန်ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။
လတ်ဆဲန်ဒါကတော့ ဂရုစိုက်ပုံမရပါ။
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ စကားပြောဖြစ်ကြတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သေချာပေါ့။ အချိန်အတော်ကြာအောင်ပါပဲ”
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ဖက်တွင် သောရ်၏ လေ့ကျင့်ရေးတူသည် အာဗာန်၏ သစ်သားဓားကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ နံရံများဆီသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လတ်ဆဲန်ဒါ စောင့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိခဲ့တာလဲ” ဟု သူက မေးသည်။ “အက်ဒရီယာနာနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့လေ။ အဲဒါ အချိန်သင့်ပြီဆိုတာကို ဘယ်လိုသိခဲ့တာလဲ”
ကျွန်တော် ထိုအကြောင်းကို ရိုးသားစွာ စဉ်းစားကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် တိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။ အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ ပထမဆုံးကလေးကို အရင်ဆုံး အာရုံစိုက်စေချင်လို့ စောင့်စေချင်ခဲ့တာ။ အက်ဒရီယာနာကိုယ်တိုင်လည်း သူ လုပ်နိုင်မလား မသိခဲ့ဘူး။ ကမ္ဘာကြီးက လုံခြုံပါ့မလားဆိုတာလည်း ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူးလေ”
“ပြီးတော့လည်း မလုံခြုံခဲ့ဘူးလေ”
“အခုထိလည်း မလုံခြုံသေးပါဘူး” ကျွန်တော်သည် မြောက်ဘက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရဲတိုက်နံရံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မမြင်ရပေ။ “ဩသဲလော့စ်က အိပ်ပျော်နေတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးရဲ့ အပေါ်မှာ အတုအယောင် ဘုရားကျောင်းတွေကို တည်ဆောက်နေတယ်။ ဆာတာက မြစ်ကူးတံတားရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ထိုင်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မကယ်ထုတ်နိုင်သေးတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲက လူတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်”
လတ်ဆဲန်ဒါသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အိုင်အိုကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တာ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “နီးပါးကို အဲဒီအတိုင်းပဲ”
“သူမ ဘာပြန်ပြောလဲ”
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကမ္ဘာကြီး လုံခြုံဖို့ စောင့်နေမယ်ဆိုရင် ဆာရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ္ဂနေရှပ်တို့ အရွယ်ရောက်သွားပြီး ဝေးကွာသွားကြလိမ့်မယ်လို့ သူပြောတယ်။ သူတို့မွေးဖွားလာတဲ့အချိန်တုန်းကလည်း ကမ္ဘာကြီးက မလုံခြုံခဲ့ပါဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ သူတို့အတွက် ကြောက်ရွံ့နေရတာနဲ့ပဲ သူတို့အတွက် ဝမ်းသာရမယ့်အချိန်ကို မေ့သွားခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်” သူသည် သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ အရင်ဆုံး ဝမ်းသာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို လိုချင်တယ်လို့ ပြောတယ်”
ကျွန်တော် ဘာမျှ ပြန်မပြောလိုက်ပါ။
ထိုအရာထက် ပိုကောင်းမည့် စကားလုံးမျိုး ကျွန်တော့်တွင် မရှိပါ။
“ခင်ဗျားမှာ စိုးရိမ်စရာတွေ ရှိနေတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။
လတ်ဆဲန်ဒါ ရယ်မောသည်။
“အများကြီးပဲ”
“ပြောပြပါဦး”
သူသည် ကောင်စီအစည်းအဝေးများတွင် ဘာမျှ မကျန်ခဲ့စေရန် လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း ရေတွက်လိုက်သည်။
“သူမ အလုပ် အရမ်းများတယ်။ ကောင်စီသုံးခုမှာ ပါဝင်နေတယ်၊ ကွန်ကော်ဒီယာ ဆေးရုံကို ဦးစီးနေတယ်၊ ကုစားသူတွေကို သင်တန်းပေးနေတယ်၊ ပြီးတော့ သူမ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ကလေးတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူမှ မဆုံးဖြတ်လိုက်မှာ စိုးလို့ အစည်းအဝေးတိုင်းကို တက်နေတာ” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူတို့မမွေးခင်ကတည်းက ဒီအလုပ်တွေကို အကုန်လုပ်လာတာ။ တစ်ခါမှ မရပ်နားခဲ့ဘူး။ တစ်ခါမှမရဘူး”
“ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါမှာလည်း သူမ ရပ်နားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေတာပေါ့”
“ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက သူမက အလုပ်တွေအားလုံးကို လုပ်ရင်းနဲ့ပဲ ကလေးကိုပါ လွယ်ထားမိမှာကိုပါ။ ပြီးတော့ ပင်ပန်းလွန်းလို့ ပထမနှစ်ယောက်တုန်းကလိုပဲ ဒီတစ်ယောက်ကိုလည်း အချိန်ပေးပြီး မကြည့်လိုက်မိမှာကို စိုးရိမ်တာပါ”
ဒါက မှန်ကန်တဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ထောက်ခံပြောလိုက်သည်။
လတ်ဆဲန်ဒါ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒုတိယအချက်ကတော့ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိရတာပဲ” သူသည် အာဗာန်၏ ဓားချက်ကို သောရ် ရှောင်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေသည်။ “ရိုင်ဆာက သူတို့လေးယောက် အချိန်အကြာကြီး အတူတူ နေကြတဲ့အခါ ကလေးတွေရဲ့ ကြီးထွားမှုက ပိုမြန်လာတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကယ်ရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်၊ ဆာရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂ္ဂနေရှပ်တို့ပေါ့။ သူတို့ဆီက တစ်ခုခုက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တုံ့ပြန်နေကြတာ”
“ပထမဆုံးမီးတောက် (First Flame) ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ပြီးတော့ ကယ်ရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ ဆောင်ထားတဲ့ စွမ်းအားတွေပေါ့။ အခုဆိုရင် ရိုဒရစ်ကလည်း ရှိသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘိုးဘွားအစဉ်အဆက်က နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး သူ့အမေကလည်း ငြင်းဆန်မှုကို နံရံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့သူလေ” လတ်ဆဲန်ဒါသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အိုင်အိုက နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ရပြီး အဲဒီကလေးက သူတို့အားလုံးနဲ့ တွေ့သွားရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။ ခြောက်လအတွင်း အရွယ်ရောက်သွားမလား။ ခြောက်ပါတ်အတွင်းမှာပဲ ကြီးပြင်းသွားမလား”
ကျွန်တော့်တွင် အဖြေမရှိပါ။
“အိုင်အိုကတော့ သူ ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ပြောတယ်” ဟု လတ်ဆဲန်ဒါက ဆက်ပြောသည်။ “မြန်မြန်ကြီးပြင်းသွားရင်တောင်ပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမ ရှိနေပေးနိုင်ရင် ရပြီတဲ့။ အဓိကက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကလေးအရွယ်မှာ ရှိနေမလဲဆိုတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကလေးအရွယ်မှာ ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ သူမ ကြည့်နေဖြစ်မလားဆိုတာပဲတဲ့”
သူသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူမ ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကြောက်နေတုန်းပဲ”
“အဲဒါ ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “ရိုဒရစ် မွေးတဲ့ညတုန်းကပေါ့။ ခင်ဗျား ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား နားလည်နေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ”
လတ်ဆဲန်ဒါသည် ပြုံးစပြုလာသည်။
“ဟယ်လီနာက လူတိုင်းကို အဲဒီလိုပဲ ပြောတတ်တာ”
“သူမ ပြောတာ အမြဲတမ်း မှန်တတ်ပါတယ်”
“မှန်ပါတယ်” ဟု သူက ဝန်ခံသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတယ်”
“တတိယမြောက် စိုးရိမ်စရာကရော ဘာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
လတ်ဆဲန်ဒါ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
ခြံဝင်းတစ်ဖက်တွင် သောရ်သည် အာဗာန်၏ ဓားကို သူမ၏ တူဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ လိမ်ချိုးကာ လွတ်နေသည့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထပ်မံ ဖမ်းယူလိုက်သည်။ အာဗာန်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သောရ်က ဓားကို သူ့ဆီ ပြန်ပစ်ပေးပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“တတိယမြောက် စိုးရိမ်စရာကတော့” ဟု လတ်ဆဲန်ဒါက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒါကို လိုချင်နေမိတာပဲ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမ မပြောခင်အထိ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး” ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားခွင့် မပေးတော့တာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော်တို့မှာ လူတိုင်းက ပရောဖက်ပြုချက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေကြတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိတယ်။ ပြီးတော့ အုပ်ချုပ်ရမယ့် မြို့တစ်မြို့နဲ့ ပိုပိုနီးကပ်လာနေတဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခု ရှိနေတယ်လေ” သူသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ဘေးဖယ်ထားရမယ့် အရာတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့တာ။ တစ်နေ့နေ့ကျရင် တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညနေခင်းမျိုး ရလာခဲ့ရင် ပြန်ဖတ်ဖြစ်မယ့် စာအုပ်တစ်အုပ်လိုမျိုးပေါ့”
“ပြီးတော့ကော”
“ပြီးတော့ သူမက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်တယ်” လတ်ဆဲန်ဒါက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောသည်။ “အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမ အဲဒီစကားကို ပြောလာဖို့ ကျွန်တော် နှစ်နှစ်လောက် စောင့်နေခဲ့မှန်း သိလိုက်ရတော့တယ်”
သူတို့ နှစ်ယောက်အတူတူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။
သောရ်က အာဗာန်၏ နောက်ဆုံးဓားချက်သည် သူမ၏ ပခုံးကို ထိသလား၊ သို့မဟုတ် ဝတ်ရုံကိုသာ ထိသလားဆိုသည့် အငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းပေးရန် သူ့ကို မခေါ်ခင်အထိ သူက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလောက်အထိ ပြောပြခဲ့သည်။
အိုင်အိုသည် သူမ၏ ကောင်စီအဖွဲ့ဝင်နေရာ တစ်ခုမှ နုတ်ထွက်တော့မည်ဖြစ်သည်။
လတ်ဆဲန်ဒါက တောင်းဆိုလို့ မဟုတ်ပါ။ ထိုနေ့မနက်က ကလေးထိန်းခန်းမှ ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် မည်သည့်နေရာမှ နုတ်ထွက်မည်၊ မည်သူ့ကို အစားထိုးမည်ဆိုသည်ကို သူမက ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လိုင်ဆန်ဒရာသည် လပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့်လေ့လာသူအဖြစ် တက်ရောက်နေခဲ့ပြီး အဖွဲ့ဝင်အများစုထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော မေးခွန်းများကို မေးမြန်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် ဆေးရုံတွင် တာဝန်ယူရန် အကြီးတန်း ကုစားသူ နှစ်ဦးကို ထပ်မံ လေ့ကျင့်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကို သူမ လုပ်ဆောင်ရန် တစ်နှစ်လောက်ကတည်းက စီစဉ်ထားသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် အမြဲတမ်း လိုအပ်နေသည့် အရေးပေါ်ကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် အမြဲတမ်း ရွှေ့ဆိုင်းနေခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် လစ်ဘက်သ်ကို ပြောပြမည်ဖြစ်သည်။
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ ကျန်ဆုံးဖြတ်ချက်အားလုံးထက် ပိုမိုဆွေးနွေးရပုံရသည်။
“ကျွန်တော့်အမေလေ” လတ်ဆဲန်ဒါက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအကြောင်း ပြောပြနေသည့် လူတစ်ယောက်၏ အရှုံးပေးထားသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ “သူမကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး”
“ဘယ်လိုမျိုး မဖြစ်နိုင်တာလဲ”
“သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အယူအဆတွေ ရှိတယ်။ အစားအသောက်၊ အိပ်စက်မှု၊ ဖိနပ်၊ ရေချိုးရေရဲ့ အပူချိန်၊ ပုခက်ကို ဘယ်ဘက်ကို လှည့်ထားရမလဲဆိုတာတွေပေါ့” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းကလည်း သူမမှာ အဲဒီအချက်တွေအားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အယူအဆတွေ ရှိခဲ့တယ်။ အိုင်အိုက အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတော့ သူမကို အခန်းထဲက ထွက်သွားစေဖို့အတွက် အမေပြောသမျှ အကုန်ခေါင်းညိတ် လက်ခံပေးခဲ့ရတာ”
“ဒီတစ်ခါမှာရော”
လတ်ဆဲန်ဒါ အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ပုခက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမနဲ့ အငြင်းပွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်လို့ အိုင်အိုက ပြောတယ်၊ ပျော်ဖို့အတွက်တဲ့”
သူတို့သည် ထိုညနေခင်းတွင် ကလေးများကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီနေရာမှာ မရှိပါ။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် အဲဒီနေရာ၌ မရှိခဲ့ကြသည့် လူသုံးယောက်ထံမှ ကျွန်တော် ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကွန်ကော်ဒီယာနန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဆာရာဖီနာက ကလေးက မိန်းကလေး ဖြစ်မလားဟု မေးခဲ့သည်။
အိုင်အိုက သူတို့လည်း မသိသေးကြောင်း၊ ကလေးတောင် မရသေးကြောင်း၊ သူတို့ လိုချင်ရုံသာ ရှိသေးပြီး မျှော်လင့်နေကြောင်း ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။
ဆာရာဖီနာသည် ထိုအချက်ကို စဉ်းစားပြီးနောက် အစ်ဂ္ဂနေရှပ်တစ်ယောက်တည်းကပင် အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေဖြင့် လုံလောက်နေပြီဖြစ်၍ ညီမလေးတစ်ယောက်သာ လိုချင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။
အစ်ဂ္ဂနေရှပ်က ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ကလေးက သေးသေးလေး ဖြစ်မလားဟု အလွန်အလေးအနက် မေးမြန်းခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အိုင်အိုက သူ့ကို ပြောပြသည်။ “အရမ်းသေးသေးလေး”
“ရိုဒရစ်လိုမျိုးလား”
“ရိုဒရစ်လိုမျိုးပေါ့”
အစ်ဂ္ဂနေရှပ်သည် ထိုအကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက ကလေးအိပ်ပျော်နေတာကို ကြည့်လို့ရမလားဟု မေးလိုက်သည်။
အိုင်အိုသည် နှစ်ရက်အကြာတွင် ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီရန် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။
သူမသည် ကလေးထိန်းခန်းထဲရှိ သစ်သားအရုပ်များကြားတွင် အက်ဒရီယာနာနှင့် အက်ဗလင်တို့နှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကလေးကြီးလေးယောက်က အုတ်ခဲများဖြင့် ရဲတိုက်တစ်ခု ဆောက်နေပြီး ရေကျုံးတစ်ခု လိုအပ်သလား မလိုအပ်ဘူးလားဟု အငြင်းပွားနေကြသည်။
ရိုဒရစ်သည် ပုခက်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
အိုင်အိုသည် အခန်းထဲ ဝင်လာစဉ် ရိုဒရစ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ ကလေးများဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ညနေခင်းတစ်ခုလုံး သူတို့ကိုသာ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
အစ်ဂ္ဂနေရှပ်သည် ရေကျုံးထဲတွင် ငါးများ ထည့်ထားသင့်ကြောင်း ဂယ်ရစ်ကို ရှင်းပြနေသည်။
ဆာရာဖီနာက ရေကျုံးဆိုသည်မှာ ဥယျာဉ်လုပ်နိုင်မည့် နေရာကောင်းကို အလဟဿ ဖြစ်စေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ကယ်ရိုကို ရှင်းပြနေသည်။
ကယ်ရိုကတော့ လူတွေ ဘယ်နေရာကို လာရမလဲဆိုတာ သိအောင် ရဲတိုက်ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်ခု ထားသင့်ကြောင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ရှင်းပြနေသည်။
အိုင်အိုသည် ထိုအရာအားလုံးကို နားထောင်နေခဲ့သည်။
ဆာရာဖီနာက လှည့်ပြီး ရေကျုံးကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ သူမ၏ မိခင်ကို တောင်းဆိုသောအခါ အိုင်အိုသည် အလုပ်များနေသည်ဟု မပြောခဲ့ပါ။ ဆေးရုံမှ ယူလာသည့် မှတ်စုများကိုလည်း မကောက်ယူခဲ့ပါ။
သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး ရဲတိုက်ကို ကြည့်ရန် သွားလိုက်သည်။
“ပြစမ်းပါဦး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဆာရာဖီနာက သူမကို ပြသလိုက်သည်။
အိုင်အိုသည် သူမ၏ သမီးဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ရေကျုံးထက် ဥယျာဉ်၏ အားသာချက်များအကြောင်း အလွန်ရှည်လျားသော ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သင့်တော်သည့် နေရာများတွင် ခေါင်းညိတ်ပေးပြီး ဆာရာဖီနာကို ပိုမိုယုံကြည်မှု ရှိလာစေမည့် မေးခွန်းများကို မေးမြန်းပေးခဲ့သည်။
တစ်နေရာတွင် ဆာရာဖီနာက သူမ၏ ဆံပင်များကို မျက်နှာပေါ်မှ သပ်တင်လိုက်ရာ အိုင်အိုသည် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ဆာရာဖီနာက မေးသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” အိုင်အို၏ အသံသည် နူးညံ့နေသည်။ “သမီး ကလေးဘဝတုန်းက အဲဒီလို လုပ်တတ်တယ်။ နိုးလာတိုင်းမှာ လက်ကို နဖူးပေါ် တင်တတ်တာလေ”
ဆာရာဖီနာသည် သူမ၏ မိခင်ကို အလွန်သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“သမီး မလုပ်ပါဘူး”
“လုပ်တယ်” အိုင်အို ပြုံးလိုက်သည်။ “အမေ မေ့သွားတာ။ အခုမှ ပြန်သတိရသွားတာ”
ဆာရာဖီနာသည် ထိုအချက်ကို စဉ်းစားနေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ မိခင်ပခုံးပေါ်တွင် ခဏတာ မှီလိုက်သည်။ ကလေးအရွယ်ထက် ကြီးသွား၍ ပွေ့ချီခံရဖို့ အသက်ကြီးသွားပြီဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ အထိအတွေ့မျိုးကို လိုချင်နေဆဲ ဖြစ်သည့် ကလေးများ၏ သဘာဝအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
“သမီးတို့ ရေကျုံးရော၊ ဥယျာဉ်ရော လုပ်လို့ရမလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“အမေထင်တာတော့” အိုင်အိုက ဆိုသည်။ “သမီးတို့ ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ ကြိုက်တာ လုပ်လို့ရတယ်”
အခန်းတစ်ဖက်တွင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြသည်။
ပုခက်ဘေးတွင် လက်တစ်ဖက်ကို ပုခက်အစွန်းပေါ် တင်ကာ ထိုင်နေသည့် အက်ဒရီယာနာသည်လည်း ကြည့်နေသည်။
အော်ရီလီယာသည်လည်း မည်သူမျှ မသိလိုက်ခင်ကတည်းက ရောက်နေပြီး ကုတင်ခြေရင်းရှိ သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမသည် ရိုဒရစ်ကို ကြည့်မနေပါ။
သူမသည် အိုင်အိုကိုသာ ကြည့်နေသည်။
သူမ၏ အမူအရာမှာ သူမ၏ မြစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပွေ့ချီခဲ့သည့် မနက်ခင်းက အမူအရာအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအမူအရာမှာ ကလေးများကို လုံခြုံအောင် ထိန်းကျောင်းပေးရင်း သူတို့လေးများ ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ဖို့ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့သည့်၊ ထိုအရာအတွက် မည်မျှ ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည့် လူတစ်ယောက်၏ အမူအရာမျိုးပင် ဖြစ်သည်။
မေရီသည် ထိုညနေခင်းတွင် မှတ်ပုံတင်စာရွက်ကို ယူဆောင်လာသည်။
ကယ်ရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့က ၎င်းသည် အရေးကြီးကြောင်း သူမကို ပြောထားသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကလေးထိန်းခန်းသို့ လာပို့ခြင်းဖြစ်သည်။ မေရီသည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ဖြစ်စေ အရေးကြီးသည့် ကိစ္စကို အလေးအနက်ထားသူ ဖြစ်သည်။
စာရွက်စာတမ်းမှာ အလွန်တိုတောင်းသည်။
နာမည်တစ်ခု၊ နေ့စွဲတစ်ခု၊ မိဘများ၏ အမည်များ၊ နန်းတော်မှတ်တမ်း၏ တံဆိပ်ခေါင်း။
ရိုဒရစ် အော်ရီလီယပ်စ် ဂရေး။
ကယ်ရိုသည် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သေချာဖတ်ပြီးနောက် ဂယ်ရစ်ကို ပေးလိုက်သည်။ ဂယ်ရစ်သည် စူးစိုက်မှုအပြည့်ဖြင့် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ကာ လေ့လာကြည့်သည်။
“အခုဆို လူတိုင်း သိသွားပြီ” ဟု ကယ်ရိုက ဆိုသည်။
“မှတ်တမ်းကို ဖတ်တဲ့သူတိုင်းပေါ့” ဟု မေရီက ပြင်ပေးလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်သည် စာရွက်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“အဲဒါ လုံလောက်ပြီ” ဟု သူက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် ရိုဒရစ် နိုးထလာပြီး ထိုအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အမြင်တစ်ခုခု ထုတ်ဖော်ပြသရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ပုခက်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် သွားရပ်လိုက်ကြသည်။
အစ်ဂ္ဂနေရှပ်သည် ထိုနေရာတွင် ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
စောင့်ကြည့်နေရင်းပေါ့။
“သူ လက်တွေကို လှုပ်နေတယ်” ဟု အစ်ဂ္ဂနေရှပ်က သတင်းပို့သည်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး ကြည့်ရန် သွားလိုက်ကြသည်။
ရိုဒရစ်သည် တကယ်ပင် လက်များကို လှုပ်ရှားနေသည်။ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြန့်လိုက် လုပ်နေသည်။ သူ မွေးဖွားသည့် မနက်ခင်းက မီးအိမ်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့သည့်အတိုင်း ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်နေသည်။
သူသည် အစ်ဂ္ဂနေရှပ်ကို ကြည့်နေသည်။
အစ်ဂ္ဂနေရှပ် မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေသည်။
“သူ ကျွန်တော့်ကို မြင်နေတယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မြင်နေတယ်” ဟု အိုင်အိုက ပြန်ပြောသည်။
သူမသည် သူမ၏ သားဖြစ်သူဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ကလေးကို မကြည့်ပါ။ အစ်ဂ္ဂနေရှပ်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသည့် အံ့အားသင့်မှု၊ ထိုမျှလောက် သေးငယ်သည့် အရာတစ်ခုခုကို မလန့်သွားစေရန် အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းထားသည့် သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်နေသည်။
သူမသည် သူ၏ ပုံရိပ်ကို အလွတ်ကျက်မှတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ထိုအရာကို မြင်နိုင်သည်။
တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် လက်ဇန်ဒါလည်း မြင်နေရသည်။ သူသည် မိသားစုကို အိမ်ပြန်ခေါ်ရန် ဂိတ်တံခါးမှတစ်ဆင့် ရောက်လာခဲ့ပြီး သူတို့ကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်မှာပင် အခန်းဝ၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ အထဲသို့ ဝင်မလာပါ။
သူသည် အခန်းဝတွင်သာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ဇနီးသည်က သူတို့၏ သားကို ကြည့်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် နှစ်နှစ်ကြာအောင် စောင့်မျှော်ခဲ့ရသည့် အရာတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ယခုမှ ရိပ်မိသွားသည့် လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။