အခန်း (၄၂၀) - မီးဖွားခန်းထဲက မီးခွက်တစ်စင်း
အိုင်အိုက အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်။
သူမက ကွန်ကောဒီယာ တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အိမ်နေရင်းဝတ်ရုံနဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဆံပင်တွေကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ စည်းနှောင်ထားပြီး ဆေးအိတ်ကိုလည်း ကြိုတင်ဖွင့်ထားလျက်သား။ သူမက ဒီလိုမျိုး အခေါ်ခံရလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေခဲ့သလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲကို တန်းပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမ ကြိုသိနေခဲ့တာ ဖြစ်ဖို့များသည်။
"ဘယ်လောက်ကြာကြာခြားလဲ" သူမက မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကနေ အကြည့်မခွာဘဲ ပြန်ဖြေသည်။
"အခုထိတော့ နှစ်ကြိမ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကြားကာလက တော်တော်ကြာတယ်"
"ကောင်းပြီ။ ကြားကာလကြာတာ ကောင်းတယ်" အိုင်အိုက သူမရဲ့ ဆေးအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ "ဟယ်လို၊ အက်ဒရီယာနာ"
အက်ဒရီယာနာက သူမကို အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါ စောလွန်းနေသေးတယ်"
"မစောပါဘူး" အိုင်အိုက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "နည်းနည်းလေး စောနေတာမျိုးတော့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါက တစ်မျိုးပါ"
"ကျွန်မမှာ လုပ်စရာစာရင်း ရှိသေးတယ်လေ"
"သိပါတယ်၊ အက်ဒရီယာနာရဲ့ စာရင်းအကြောင်း အက်ဗလင် ပြောပြထားတယ်"
"အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မ မလုပ်ရသေးတဲ့အရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတာ"
"အမြဲတမ်းတော့ ကျန်နေတတ်စမြဲပါပဲ"
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
"ဂါဝန်ကလည်း မပြီးသေးဘူး"
အိုင်အိုက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"ဘယ်ဂါဝန်လဲ"
"ပုံစံတွေ ခဏခဏ ပြောင်းနေတဲ့ ဂါဝန်လေ" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အိုင်အိုက အားလုံး နားလည်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းညိတ်သည်။
"အဲဒါက နောက်မှပဲ ပုံစံပြောင်းလို့ ရပါတယ်"
နောက်တော့ လီအိုရာ ရောက်လာသည်။ သူမက အင်္ကျီလက်တွေကိုတောင် မပြင်ရသေး။ ပြီးတော့ ရိုင်ဆာ ရောက်လာသည်။ သူမက အမြွှာလေးတွေရဲ့ အရွယ်အစားကို တိုင်းတာဖို့ ရဲတိုက်ရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာ ရှိနေခဲ့တာဖြစ်ပြီး အသက်ရှူမဝတဲ့ပုံစံနဲ့ ရောက်လာပေမဲ့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
ပြီးတော့ ဟယ်လီနာ။
သူမက အခန်းထဲကို တန်းမဝင်လာခဲ့ပါ။ တံခါးဝမှာ ညဝတ်ရုံနဲ့ ရပ်နေပြီး အက်ဒရီယာနာကို တစ်ချက်၊ သူမရဲ့ သမီးကို တစ်ချက်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "လက်ဖက်ရည်အိုး တည်လိုက်ဦးမယ်" လို့ ပြောသည်။
ပြီးတော့ သူမ ထွက်သွားသည်။
"သူမ လက်ဖက်ရည်အိုး တည်တော့မယ်တဲ့" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"အမြွှာလေးတွေ မွေးတုန်းကလည်း သူ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ" အက်ဗလင်က ပြောသည်။ "ကိုးနာရီလောက်ကြာတဲ့အထိပေါ့"
"လက်ဖက်ရည်တွေ အများကြီးပဲ သောက်လိုက်ရတာပေါ့"
"ဘယ်သူမှ မသောက်ကြပါဘူး။ သူက လက်ဖက်ရည်အိုး တည်နေမှ စိတ်အေးရတာမျိုးလေ"
အက်ဒရီယာနာ ရယ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ရယ်တာ ရပ်သွားပြီး အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နှာခေါင်းကနေ အသက်ကို အလွန်သတိထားပြီး ရှူသွင်းရှူထုတ် လုပ်နေသည်။ ကြည့်ရတာ အတော်လေး ကြာသွားသလိုပင်။
အိုင်အိုက မီးဖိုခုံပေါ်က နာရီကို ကြည့်နေသည်။
အချိန်ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သုံးကြိမ်မြောက်ပဲ။ ကြားကာလကတော့ ကြာတုန်းပဲ"
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"အဲဒါ ရပ်လိုက်စမ်းပါ"
"ဘာကိုလဲ"
"တစ်ယောက်ယောက်က ရဲတိုက်ကို တိုက်ခိုက်လာသလိုမျိုး မျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့်နေတာကို"
ကျွန်တော် ပြင်ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြိုးစားမှုကို သတိထားမိသွားသည်။
"သွားပြီး ကျွန်မအမေဆီမှာ ခွက်တွေ ထပ်လိုသေးလား သွားမေးလိုက်ပါဦး" သူမက ပြောသည်။
အဲဒီတော့မှ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ အလုပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဟယ်လီနာကတော့ ခွက်တွေ ထပ်မလိုတော့ပါ။
သူမက ခွက် ၁၁ လုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့အခန်းဘေးက မီးဖိုချောင်ငယ်လေးထဲမှာ ကျွန်တော် ရပ်နေပြီး သူမ လက်ဖက်ခြောက်တွေကို အိုးထဲ ထည့်နေတာကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမရဲ့ အပြုအမူက ကိုရန် ကျောက်တုံးတွေကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်သလိုမျိုးပဲ။
"သူ ကြောက်နေလား" ဟယ်လီနာက နောက်ကို မလှည့်ဘဲ မေးသည်။
"သူက စောလွန်းနေသေးတယ်လို့ ပြောနေတယ်"
"အဲဒါက ဟုတ်တယ်လို့ ပြောတာပဲ"
"ဂါဝန်မပြီးသေးဘူးလို့လည်း ပြောတယ်"
ဟယ်လီနာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"အဲဒါလည်း ဟုတ်တယ်လို့ ပြောတာပါပဲ"
သူမ ရေနွေးအိုးထဲ ရေထည့်ပြီး အဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ နောက်ကို လှည့်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသေအချာ ကြည့်သည်။
"မင်းရော"
ကျွန်တော် လိမ်ပြောဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ လိမ်ပြောဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ထင်မိသည်။
"ဟုတ်တယ်"
ဟယ်လီနာ လျှောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကော်လာကို ပြင်ပေးသည်။ တကယ်တော့ ပြင်စရာ မလိုပါဘူး။
"ကောင်းပြီ။ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို မင်း နားလည်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"
"အက်ဗလင်ကတော့ ကျွန်တော် အမြွှာလေးတွေ မွေးတုန်းက လှေကားသုံးထစ်တက်ဖို့တောင် အကူအညီ လိုသေးလားလို့ မေးခဲ့တာတဲ့"
"မင်း မေးခဲ့တာပေါ့။ ငါလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ" ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းပေမဲ့ အရမ်းလည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတယ်"
"ဒီညတော့ မလုပ်မိအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်"
"မင်း လုပ်မိမှာပါ" သူမက သက်သောင့်သက်သာ ပြောသည်။ "လူတိုင်းပဲ လုပ်မိတတ်တာပဲ။ လက်ဖက်ရည် သွားပို့လိုက်တော့"
ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် သွားပို့လိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ မသောက်ကြပါ။
စတုတ္ထအကြိမ် နာကျင်မှုက တစ်နာရီအကြာမှာ ရောက်လာသည်။
ပဉ္စမအကြိမ်ကတော့ ပိုစောလာသည်။
အိုင်အိုက ကွန်ကောဒီယာကနေ ယူလာတဲ့ သဲနာရီလေးနဲ့ အချိန်ကို စတင်မှတ်သားသည်။ ရိုင်ဆာကလည်း စာအုပ်ထဲမှာ သေချာစွာ မှတ်တမ်းတင်နေသည်။ လီအိုရာက အက်ဒရီယာနာ လက်လှမ်းမီတဲ့ ဆိုဖာဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး လီသန်နဲ့ မြည်းအကြောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောပြနေသည်။ အက်ဒရီယာနာက ဖြစ်ပျက်နေတာနဲ့ မဆိုင်တဲ့ ဘာအကြောင်းအရာမဆို ပြောပြဖို့ တောင်းဆိုထားလို့ ဖြစ်သည်။
"သူက အဲဒါကို အသံထွက် ပြောလိုက်တာလား" အက်ဒရီယာနာက အသက်ရှူကြားထဲက မေးသည်။
"တစ်လုံးတည်း"
"မြည်း"
"ဟုတ်တယ်၊ မြည်း"
အက်ဒရီယာနာ ရယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာရှုံ့သွားကာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ရယ်သည်။
"ဒီတစ်ပတ်အတွင်း ကြားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ"
"သူသာ ကြားရင် ဝမ်းသာမှာ"
"သူ့ကို ပြောပြလိုက်" အက်ဒရီယာနာက လီအိုရာရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကျရင် ပြောပြလိုက်ပါ။ မြည်းက အကူအညီပေးသွားတယ်လို့"
"ကျွန်မ ပြောပြပါ့မယ်"
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ နောက်ကျောမှာ ထိုင်ပြီး သူမရဲ့ ပခုံးတွေကို ထိန်းပေးထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ သူမရဲ့ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်က ရွှေရောင်နဲ့ အပြာရောင် အလင်းတန်းတွေ တောက်ပလာပြီး သူမတစ်ယောက်တည်း ခံစားသိရှိနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုကို စစ်ဆေးနေပုံရသည်။
အခါတိုင်းလိုပဲ သူမက "ကောင်းတယ်" လို့ ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက ဘာတွေ ကောင်းတာလဲလို့ မမေးတော့ပါ။
သူမအတွက် အဲဒီစကားလုံးကပဲ လုံလောက်နေပုံရသည်။
အော်ရီလီယာက သန်းခေါင်ယံမတိုင်ခင်လေးမှာ ရောက်လာသည်။
သူမက တံခါးပေါက်ကနေ မလာပါ။ သူမက အမြဲလိုလို ရောက်လာတတ်တဲ့အတိုင်း အခန်းရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ရုတ်တရက် ရောက်နေသည်။ အရင်ကတည်းက ရှိနေပြီး အခုမှပဲ လူတွေကို ပြချင်လို့ ပေါ်လာသလိုမျိုး။
အိုင်အိုက မော့ကြည့်ပြီး အံ့ဩဟန်မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘွားအိုက ဆိုဖာဆီ လျှောက်သွားသည်။ သူမက အက်ဒရီယာနာကို မထိခင်မှာ အက်ဒရီယာနာက သူမကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ပြီးတော့မှ သူမက အက်ဒရီယာနာရဲ့ ဗိုက်ပေါ်မှာ လက်တစ်ဖက်ကို အသာအယာ တင်လိုက်သည်။
ကုသပေးတဲ့ အလင်းရောင်တွေက သူမရဲ့ လက်ဖဝါးအောက်မှာ ရွေ့လျားနေသည်။ နူးညံ့ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာနဲ့။
အော်ရီလီယာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
မျက်လုံးပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ သူမ ပြုံးနေသည်။
"သန်မာတယ်" သူမက ပြောသည်။ "စိတ်မရှည်ဘူး။ အကုန်လုံး ကောင်းမွန်နေတယ်"
အက်ဒရီယာနာက ငိုရှိုက်သံတစ်ဝက်နဲ့ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။
"သေချာလို့လား"
"သေချာပါတယ်"
"ပြောပြလို့ ရမလား—"
သူမ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ လတွေအကြာကတည်းက ဘာမှ မမေးဖို့ သဘောတူထားခဲ့ကြတာပါ။ တိတ်ဆိတ်တဲ့အချိန်တိုင်းကို စစ်ဆေးမှုတစ်ခုခုအဖြစ် မပြောင်းလဲပစ်ဖို့လေ။
အော်ရီလီယာရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသွားသည်။
"မကြာခင် သူတို့ကို မင်း တွေ့ရတော့မယ်ဆိုတာ ငါ ပြောနိုင်တယ်" သူမက ပြောသည်။ "အဲဒီအချိန်အထိတော့ အဲဒါနဲ့တင် လုံလောက်မယ်လို့ ထင်တယ်"
အက်ဒရီယာနာ တုန်တုန်ရီရီ ရယ်လိုက်သည်။
"အဲဒါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အဖြေပဲ"
"ငါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလေ" အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ "ပြီးတော့ အဘွားအိုတစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက အံ့ဩစရာတွေကို ကြိုမပြောပြဘဲ ဖုံးကွယ်ထားရတာကို ကျွမ်းကျင်ကြတယ်"
သူမက ဆိုဖာရဲ့ ခြေရင်းမှာ ကုလားထိုင်ကို ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ ပြန်မသွားတော့ပါ။
မိုင်ရယ်လ်ကတော့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ရောက်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာရဲ့ မိခင်က ကက်ဆီးယားနဲ့ ဂျူလီယန်ကို ခေါ်ပြီး ကွန်ကောဒီယာ တံခါးပေါက်ကနေ ရောက်လာသည်။ သူတို့သုံးယောက်လုံးက အနီးအနားမှာ ရှိတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကောက်စွပ်လာပုံရသည်။ ဂျူလီယန်ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီက ကြယ်သီးတွေကို မှားတပ်ထားသည်။
မိုင်ရယ်လ်က ဆိုဖာဆီ တန်းသွားသည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပါ။ သမီးဖြစ်သူရဲ့ ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး အက်ဒရီယာနာရဲ့ နဖူးပေါ်က ချွေးစိုနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို သပ်ပေးကာ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာသည်။
"အမေ ရောက်လာစေချင်ခဲ့တာ"
"အမေ ရောက်လာပြီလေ"
"အဖေသာဆိုရင်—"
သူမ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။
မိုင်ရယ်လ်က သူမကိုယ်စား စကားကို ဆက်မဖြည့်ပေးပါ။
သူမက လက်တွေကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားထားပြီး ခဏအကြာမှာ အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လက်တွေပေါ်ကို မှီချလိုက်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူကတော့ နာကျင်မှု နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာတဲ့အထိ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သမီးဖြစ်သူကို ဖက်ထားပေးသည်။
ကက်ဆီးယားက ဆိုဖာလက်ရန်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သူမရဲ့ ညီမဖြစ်သူရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"မင်း လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်နေတယ်" ခဏအကြာမှာ သူမက ပြောသည်။
"သိတယ်"
"အရမ်း တင်းတာပဲ"
"သိတယ်"
"ကောင်းပြီ" ကက်ဆီးယားက ပြောသည်။ "ဆက်လုပ်ထားလိုက်။ တစ်ခုခု ကျိုးသွားရင် ငါ ပြောပြမယ်"
အက်ဒရီယာနာက သွားစွယ်တွေကြားကနေ ရယ်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။
သူက သူ့ညီမကို ကြည့်သည်။ သူ့အမေကို ကြည့်သည်။ အက်ဗလင်နဲ့ ကုသပေးသူတွေကို ကြည့်ပြီး ဆိုဖာခြေရင်းမှာ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်နေတဲ့ နတ်ဘုရားမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ့အင်္ကျီကို ငုံ့ကြည့်သည်။
"ကျွန်တော့် ကြယ်သီးတွေ မှားတပ်ထားမိတယ်" သူက ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် မသတိထားမိလိုက်ဘူး"
"ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
သူကတော့ အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်ပြီး တစ်လုံးချင်းစီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်တပ်နေသည်။ သူ့လက်တွေက တစ်ခုခု လုပ်နေမှ ဖြစ်မယ့်ပုံပဲ။
သူ ဘယ်လို ခံစားနေရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။
ရဲတိုက်ကြီးက နိုးကြားနေပြီ။
ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ကိုမှ နှိုးဖို့ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သန်းခေါင်ယံမှာတော့ ကျွန်တော်တို့အခန်းအပြင်ဘက်မှာ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲနဲ့ လာရောက် စုရုံးနေကြတဲ့ လူတွေကို တွေ့နေရသည်။
မေရီက ဒူးပေါ်မှာ စာရင်းစာအုပ်ကို ဖွင့်ထားရင်း ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်နေသည်။ စာတော့ မရေးပါ။ မယ်လိုဒီက သူမဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ခေါင်းကို မေရီရဲ့ ပခုံးပေါ် မှီထားသည်။ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားသော်လည်း နားတွေကတော့ အိပ်ပျော်မနေပါ။
သော်ကတော့ လက်ပိုက်ပြီး အခန်းထောင့်နားက နံရံကို မှီထားသည်။
"မင်း အလုပ်မရှိပါဘူး" လို့ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး လေကောင်းလေသန့် ရှူရှိုက်ချိန်မှာ သူမကို ပြောလိုက်သည်။
"သိပါတယ်"
"အိပ်လို့ ရတာပဲ"
"အိပ်လို့ ရတာပေါ့"
သူမ မလှုပ်ပါ။
ကျွန်တော် တံခါးဘေးက ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ခဏအကြာမှာ သော်က နံရံကို မှီပြီး ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာထိုင်သည်။
"ကျွန်မ အစ်ကို့ရဲ့ ကလေးတွေ မွေးတုန်းကလေ" သူမက ပြောသည်။ "ကျွန်မ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ တူတစ်လက်နဲ့ ရပ်စောင့်နေခဲ့တာ"
"ဘာလို့လဲ"
"လက်ထဲမှာ တခြား ဘာကိုင်ထားရမှန်း မသိလို့လေ" သူမက သူမရဲ့ လက်ဖဝါးတွေကို ငုံ့ကြည့်သည်။ "အခုတော့ သင်ခန်းစာရသွားပါပြီ။ ဘာမှ လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ သူတို့ အနားမှာ ရှိနေပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ကိုယ် ရောက်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိအောင်ပေါ့"
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်း စဉ်းစားမိသည်။
ခိုလှုံရာစခန်းမှာ ကျောက်တုံးတွေ သယ်နေတဲ့ သော်အကြောင်း။
မနက်ခင်းမှာ ကျွေးမွေးတဲ့ ခွက်ဘေးမှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ဟက်စကတ်အကြောင်း။
ကိုးနှစ်ကြာအောင် စင်္ကြံလမ်းကို တံမြက်စည်း လှည်းနေတဲ့ ဟီးလ်ဒါအကြောင်း။
"အဲဒါ 'ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ' ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားနဲ့ ဆင်တူတယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သော်က ဒါကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
"သူမဆိုရင် ပိုပြီး နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးနဲ့ ပြောမှာပါ"
"ဖြစ်နိုင်တယ်"
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာပဲ အတူတူ ထိုင်နေကြသည်။
စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကက်စတယ်လန်ရဲ့ မီးရောင်တွေက အလွန်တရာ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေသည်။ ရဲတိုက်ကြီးက ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ မီးတွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မှိန်ပေးထားသလိုပါပဲ။
ကယ်ရိုးလ်နဲ့ ဂယ်ရစ်တို့က တစ်နာရီမှာ နိုးလာကြသည်။
သူတို့ကို မမြင်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။ ကလေးထိန်းခန်းထဲကနေ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသလားဆိုတာကို တိုးတိုးလေး အငြင်းပွားနေတဲ့ ကလေးငယ် နှစ်ယောက်ရဲ့ အသံတွေပါ။
"မီးတွေ လင်းနေတယ်" လို့ ကယ်ရိုးလ်က ပြောသည်။
"အမြဲတမ်း လင်းနေတာပဲလေ"
"ပိုလင်းနေတာ"
ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းဆီ သွားလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး တံခါးပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အက်ဗလင် တောင်းဆိုထားတဲ့အတိုင်း ကလေးထိန်းဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က အခန်းထဲက မီးအိမ်အားလုံးကို ထွန်းထားပေးတာကြောင့် ထိုမီးရောင်ပျော့ပျော့တွေအောက်မှာ သူတို့မျက်နှာလေးတွေက အရမ်းကို ငယ်နုပြီး အရမ်းကို အလေးအနက် ရှိနေကြသည်။
သူတို့ ထပ်ပြီး ကြီးထွားလာပြန်ပြီ။
ညဘက်ဆိုရင် ဒါကို ပိုပြီး သတိထားမိသည်။ နွေရာသီတုန်းက သူတို့အတွက် အရမ်းကြီးလွန်းတဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ကယ်ရိုးလ်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက ကုတင်အစွန်းနီးပါး ရောက်နေပြီ။ ဂယ်ရစ်ရဲ့ သစ်သားမြင်းရုပ်လေးက သူ့လက်ထဲမှာ ပိုသေးသွားသလိုပဲ။
"ကလေးလေးလား" ဂယ်ရစ်က မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်"
ကယ်ရိုးလ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"အခုလား"
"မကြာခင်ပါ"
"ကြည့်လို့ ရမလား"
"အခုတော့ မရသေးဘူး။ ကလေးလေး အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါမှ"
ဂယ်ရစ်က ကိစ္စတချို့ကို အတင်းအကျပ် အလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူးဆိုတာကို မကြာသေးခင်ကမှ သင်ယူထားသူတစ်ယောက်လို အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည်။
"မုန့်ဖုတ်တာလိုမျိုးပေါ့" သူက ပြောသည်။
"အတိအကျပဲ၊ မုန့်ဖုတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ"
ကယ်ရိုးလ် ကုတင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်သည်။
"ကြောက်နေတာလား" သူမက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
"နည်းနည်းတော့ ကြောက်တာပေါ့"
"ဘာလို့လဲ"
သူမထက် ပိုမြန်မြန် ကြီးထွားလာတဲ့၊ သူမကို ချစ်တဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ရဲတိုက်မှာ မွေးဖွားလာပြီး တခြား ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ ကျွန်တော် မသိပါ။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်၊ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက အရေးကြီးလွန်းလို့လေ"
ကယ်ရိုးလ် ဒါကို စဉ်းစားနေသည်။
ပြီးတော့ သူမ ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားက စင်ဆီ သွားကာ သစ်သားအရုပ်ဘူးကို ချလိုက်သည်။
သူမ သိုးရုပ်လေးကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။
သင်္ဘောကပ္ပတိန် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သိုးရုပ်လေးပေါ့။
သူမက အဲဒါကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။
"ကလေးလေးအတွက်" သူမက ပြောသည်။ "သူက ရဲရင့်တယ်။ သူက တာဝန်ယူနိုင်တယ်"
ကျွန်တော် သစ်သားသိုးရုပ်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်လည်း ကုတင်ပေါ်က ဆင်းလာသည်။ သူက သူ့သစ်သားမြင်းရုပ်လေးကို ကိုင်ပြီး လျှောက်လာသည်။
သူက ဒါကို မပေးပါ။
သူက အဲဒီရုပ်လေးကို အကြာကြီး ကြည့်နေပြီး အခက်တွေ့နေပုံရသည်။
ပြီးတော့ သူ ပြောလိုက်သည်၊ "ကလေးလေးကို ငှားပေးမယ်။ မပေးဘူး"
"အရမ်းကို ရက်ရောတာပဲ"
"ငှားပေးတာ" ဂယ်ရစ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ထပ်ပြောသည်။
နှစ်နာရီကျော်တဲ့အခါ နာကျင်မှုတွေ ပိုပြီး ကြိမ်ဖန်များလာသည်။
အိုင်အိုက သဲနာရီကို လှည့်တာ ရပ်လိုက်ပြီး အက်ဒရီယာနာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ရိုင်ဆာက သူမရဲ့ မှတ်စုတွေကို သိမ်းလိုက်သည်။
လီအိုရာက ဘယ်သူမှ မခိုင်းဘဲနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်စတွေနဲ့ ရေနွေးနွေးကို ယူလာပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် ထားပေးသည်။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ နောက်ကနေ သုံးနာရီကြာအောင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသည်။ အသံကလည်း တည်ငြိမ်နေသည်။ အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လက်ကို အရိုးဆစ်တွေ ဖြူသွားတဲ့အထိ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ အက်ဗလင်က "ကောင်းတယ်၊ အဲဒါ ကောင်းတယ်၊ မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်" လို့ပဲ ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက ဆိုဖာရဲ့ ခြေရင်းမှာ လက်ပိုက်ပြီး ထိုင်နေသည်။ တစ်ခါတုန်းက အက်ဒရီယာနာ အော်ဟစ်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ အလင်းရောင် ငွေရောင်သမ်းလာပြီး အဲဒါက အော်ရီလီယာရဲ့ စွမ်းအား ပထမဆုံး နိုးထလာတဲ့နေ့က မြင်ခဲ့ရတဲ့ ကာကွယ်ရေးအလင်းတန်းပါပဲ။ အော်ရီလီယာက ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်ပြီး အက်ဒရီယာနာရဲ့ ခြေချင်းဝတ်ကို ထိလိုက်သည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းက ပိုပြီး နူးညံ့သွားသည်။
"ဘာကိုမှ ကာကွယ်နေစရာ မလိုပါဘူး" အော်ရီလီယာက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိတဲ့သူတိုင်းက ဒီနေရာမှာ ရှိနေဖို့ ရွေးချယ်ထားကြတာ။ ဒီညတော့ သူတို့ကို တံခါးစောင့်ခိုင်းထားလိုက်ပါ"
အက်ဒရီယာနာက သူမကို မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်ပြီး ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ အလင်းရောင်တွေ မှိန်သွားပြီး သူမရဲ့ ပခုံးတွေ လျော့ကျသွားကာ အက်ဗလင်ကို ပိုပြီး မှီတွယ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က အိုင်အို ညွှန်ပြတဲ့ နေရာမှာပဲ ရပ်နေသည်။ မြင်နိုင်လောက်တဲ့ အနီးအနားမှာ၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်းကို မပိတ်မိတဲ့ အဝေးမှာပေါ့။
အက်ဒရီယာနာက နာကျင်မှုတွေကြားထဲက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"ဒီကို လာပါ"
ကျွန်တော် သွားလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ လတွေအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း သူမရဲ့ ဗိုက်ပေါ်မှာ ဖိကပ်ထားခိုင်းသည်။
ကလေးလေး လှုပ်ရှားနေသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကန်တာ မဟုတ်ပါ။ ပိုကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ နက်ရှိုင်းပြီး နှေးကွေးတဲ့ ရွေ့လျားမှုတစ်ခု။
"သူ အောက်ကို ဆင်းလာနေပြီ" အိုင်အိုက တိုးတိုးလေး ပြောပြီးမှ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ "သူတို့ အောက်ကို ဆင်းလာနေပြီ"
ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြပါ။
အော်ရီလီယာရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"ငါ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး"
"မင်း လုပ်နေတာပဲလေ" အက်ဗလင်က ပြောသည်။
"ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး"
"မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်"
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ချွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေပြီး ဒေါသတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
"တစ်ခုခု ပြောပြပါ" သူမက ပြောသည်။ "သာမန်အကြောင်းလေး တစ်ခုခု ပြောပြပါ"
ကျွန်တော် ဆိုဖာဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သာမန်အကြောင်း ဘာပြောရမှန်း မသိပါ။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်တော် သိတဲ့ ပုံပြင်တွေအားလုံး ခေါင်းထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ။
ပြီးတော့မှ ကျွေးမွေးတဲ့ ခွက်အကြောင်း သတိရလိုက်သည်။
"ဟက်စကတ်က ပိုက်ကို ပြင်လိုက်တယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "ခိုလှုံရာစခန်းမှာလေ။ သူတို့ ဖျက်ဆီးထားတဲ့ ပိုက်ကို"
အက်ဒရီယာနာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ အိုရန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က အဲဒါကို ထပ်ဖျက်ဖို့ လာတယ်" ကျွန်တော် ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူက ဟက်စကတ် ရှိသလားလို့ မေးလိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟက်စကတ်က သူ့ကို ပန်းသီးတွေ ပေးကျွေးတတ်လို့လေ။ ဈေးသွားတဲ့လမ်းမှာ။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းကပေါ့"
နာကျင်မှု နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရောက်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာက သည်းခံလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ ဟက်စကတ်က သူ့ကို ထဖို့ ပြောတယ်" ကျွန်တော် ပြောသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီကျွေးမွေးတဲ့ခွက်ကို ကတ္တရာစေး ထပ်သုတ်ဖို့ လိုနေလို့လေ"
နာကျင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာ ရယ်လိုက်သည်။ အဲဒါက သေးငယ်ပြီး တုန်ရီနေတဲ့၊ ငိုရှိုက်သံနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ရယ်သံလေးပါ။
"ပန်းသီးတွေ" သူမက ပြောသည်။
"ပန်းသီးတွေ"
"အဲဒါက သာမန်ပါပဲ"
"ကျွန်တော် သိသမျှထဲမှာ အဲဒါက အသာမန်ဆုံးပဲ"
သူမ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
"ထပ်ပြောပြပါ၊ ထပ်ပြောပြပါဦး"
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူမကို ထပ်ပြောပြလိုက်သည်။
သူ မနက်လင်းခါနီးမှာ ရောက်လာသည်။
အဲဒီအကြောင်းတွေကို အကုန်လုံး ကျွန်တော် မဖော်ပြတော့ပါ။ တချို့အရာတွေက အက်ဒရီယာနာ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ ဆိုင်သည်။ တချို့ကတော့ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ သူမကို ဖက်ထားပေးပြီး 'ကောင်းတယ်' လို့ ပြောတာကို မရပ်တန့်ခဲ့တဲ့ အက်ဗလင်နဲ့ ဆိုင်သည်။ တချို့ကတော့ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်နေချိန်မှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့တဲ့ အိုင်အို၊ လီအိုရာနဲ့ ရိုင်ဆာတို့နဲ့ ဆိုင်သည်။
ပြီးတော့ တချို့အရာတွေကတော့ လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတွေအောက်မှာ ရောက်လာတဲ့ ထိုသေးငယ်ပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့၊ ချွဲကျိကျိ ကလေးငယ်နဲ့ ဆိုင်သည်။
သူ ပထမတော့ မငိုပါ။
အခန်းထဲမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့၊ အလွန်တိုတောင်းပြီး အလွန်ရှည်လျားလှတဲ့ အခိုက်အတန့်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူ အသက်ရှူလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အိုင်အို ရယ်လိုက်သည်။ လီအိုရာ ရယ်လိုက်သည်။ အက်ဗလင်က မျက်ရည်တွေ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျနေရင်း ရယ်လိုက်သည်။
"ယောက်ျားလေး" လို့ အိုင်အိုက ပြောသည်။ "အသံ အရမ်းကျယ်တဲ့ ယောက်ျားလေးပဲ"
အက်ဒရီယာနာ မရယ်ပါ။
သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အိုင်အိုက ကလေးကို သူမရဲ့ ရင်ခွင်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့မျက်နှာမှာမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အမူအရာမျိုးနဲ့ပေါ့။
ဝမ်းသာတာ မဟုတ်ပါ။ 'ဝမ်းသာခြင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အရမ်းကို သေးငယ်လွန်းပါတယ်။
အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်သက်လုံး သူနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ စောင့်စားနေခဲ့ရပြီး အခုမှပဲ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိလိုက်ရသလိုမျိုး။
"အို" အက်ဒရီယာနာ တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး"
ကလေးလေး အော်ဟစ်တာ ရပ်သွားသည်။
သူ မျက်လုံးတွေ ဖွင့်လိုက်သည်။
မှောင်မည်းနေသည်။ အာရုံမစိုက်နိုင်သေးပါ။ ကြီးမားလှသည်။
သူက သူ့အမေကို မော့ကြည့်သည်။
ပြီးတော့မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မီးအိမ်ရှိရာဘက်ကို ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထိုနေရာမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဒူးထောက်နေမိမှန်း မသိပါ။
ဒူးတွေ နာကျင်လာသည်အထိ ကြာခဲ့သည်။ အိုင်အိုက သူမ၏ အလုပ်ကို အပြီးသတ်ရန် ကျွန်တော့်ကို ညင်သာစွာ ဘေးဖယ်ခိုင်းပြီး အလုပ်ပြီးသွားသည့်အခါ ပြန်နေရာချပေးသည်အထိ ကြာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က နောက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားသည်။
"မင်း ငိုနေတာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"မင်းလည်း အတူတူပါပဲ"
"ငါကတော့ ငိုပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လေ။ အလုပ်တွေ အကုန်လုံးကို ငါလုပ်ခဲ့တာကိုး"
အက်ဒရီယာနာက ထိုစကားကို ကြားတော့ မော့ကြည့်သည်။
"ရှင် မဟုတ်ပါဘူး"
"ငါ တစ်ဝက်လောက်တော့ လုပ်ခဲ့တာပေါ့"
"ရှင် သုံးပုံတစ်ပုံပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ" အိုင်အိုက ဝင်ပြောသည်။ "ကျန်တာတွေကို အက်ဒရီယာနာက လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါတွေ လိုက်ကူသယ်ပေးရုံပါ"
အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကလေးက သူမရယ်လိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုကို မကြိုက်သည့်အလား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သဖြင့် အက်ဒရီယာနာက ရယ်သံကို ချက်ချင်းရပ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။
"ငါ သူ့ကို နာသွားအောင် လုပ်မိလိုက်တာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး" အက်ဗလင်က ပြောသည်။ "သူက လူတွေဆိုတာ လှုပ်ရှားတတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေဆိုတာကို သင်ယူနေရုံသက်သက်ပါ"
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ သားလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်" သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ "နောက်ဆို ပိုသတိထားပါ့မယ်"
ကလေးလေးက သမ်းဝေသည်။
ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အသေးငယ်ဆုံး သမ်းဝေခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးပင် ထိုသမ်းဝေခြင်းအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။
အက်ဒရီယာနာက ပါးပြင်ပေါ် မျက်ရည်တွေ စီးကျလျက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
"မြင်လိုက်လား"
"မြင်လိုက်တယ်"
"သူ သမ်းဝေသွားတယ်"
"ဟုတ်တယ်"
"သူ အသက်ရှင်လာတာ ဆယ်မိနစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အခုတင် ကျွန်မတို့ကို ငြီးငွေ့နေပြီ"
နေထွက်ချိန်တွင် မီရယ်လ်က သူမ၏ မြေးကို ပွေ့ချီထားသည်။
သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး ဟယ်လီနာ ရက်လုပ်ပေးထားသည့် စောင်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ကလေးကို ပွေ့ချီလျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ ငြိမ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဖခင်သာဆိုရင်တော့ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေမှာပဲ"
အက်ဗလင်ကို မှီ၍ တစ်ပိုင်းတစ်စ အိပ်ပျော်နေသော အက်ဒရီယာနာက ပြုံးသည်။
"သူ အကုန်လုံးကို လိုက်ပြောမှာ"
"အကုန်လုံးပေါ့။ မီးဖိုချောင်က ဝန်ထမ်းတွေ၊ အစောင့်တွေ၊ မြင်းတွေပါမကျန်"
"မြင်းတွေပါ" ဟု အက်ဒရီယာနာက ထောက်ခံသည်။
မီရယ်လ်က ကလေးငယ်၏ မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ့အစား ငါပဲ မြင်းတွေကို လိုက်ပြောပေးလိုက်ပါ့မယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကက်ဆီယာက သူမမိခင်၏ ပုခုံးကျော်ပြီး သူမ၏ တူလေးကို အကဲခတ်သည်။
"သူ့မှာ မင်းရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်တဲ့ အကျင့်ပါလာတယ်" ဟု အက်ဒရီယာနာကို သူမက ပြောသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး"
"အခုလည်း ငါ့ကို ကြည့်ပြီး ကြုတ်နေတာပဲ"
အက်ဒရီယာနာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးက သူ့အဒေါ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။
"သူက လူတွေကို ကောင်းကောင်း အကဲခတ်တတ်တယ်" ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
ထိုနောက်တွင် ဂျူလီယန် အနားကို တိုးလာသည်။ သူ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးတွေက အခုတော့ သပ်ရပ်နေပြီ။ သူက သူ့တူလေးကို ကြည့်နေပုံမှာ သူမျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုရှုပ်ထွေးနေသည့် ရေဘီးတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။
"သူက အရမ်းကို သေးငယ်တာပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။
"သူ ကြီးလာမှာပါ" အိုင်အိုက ပြောသည်။ "ဒီမိသားစုထဲမှာဆိုရင်တော့ မင်းမျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုမြန်မြန် ကြီးလာလိမ့်မယ်"
ဂျူလီယန်က ထိုစကားကို စဉ်းစားနေသည်။
"ဒါဆိုရင် ငါ အခုကတည်းက ပစ္စည်းတွေ စဆောက်ထားမှ ဖြစ်မယ်"
"တစ်ခါမှာ တစ်ခုပဲ လုပ်" ဟု တံခါးဝမှ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ပြောသည်။ သူက အဲဒီနေရာမှာ မိနစ်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့ပုံရသည်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ အဘိုး"
ထို့နောက် ကလေးငယ်များ ရောက်လာကြသည်။
ညအိပ်ဝတ်စုံအတိုင်း ဖြစ်နေသေးသည့် ကာရယ်နှင့် ဂယ်ရစ်တို့က ကလေးထိန်းဝန်ထမ်းများ၏ လက်ကို ကိုင်တွယ်လျက် ရောက်လာကြသည်။ ဆီရာဖီနာနှင့် အစ်ဂ်နာရှပ်စ်တို့ကလည်း သတင်းကြားသည်နှင့် စောင့်မနေနိုင်ဘဲ ကွန်ကောဒီယာမှတစ်ဆင့် အစောကြီးကတည်းက ရောက်လာကြသည်။
သူတို့က ကုတင်ခြေရင်းမှာ တည်ကြည်စွာ တန်းစီရပ်လျက် ကလေးကို ကြည့်နေကြသည်။
"သူက နီရဲနေတာပဲ" ဟု အစ်ဂ်နာရှပ်စ်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ကလေးတွေက အစပိုင်းမှာ အကုန် နီရဲနေကြတာပဲ" အိုင်အိုက ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့ရော နီရဲနေခဲ့တာလား"
"အရမ်းကို နီရဲခဲ့တာပေါ့"
အစ်ဂ်နာရှပ်စ်က ထိုအဖြေကို အလွန်ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
ကာရယ်က ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် သတိရသွားပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ သစ်သားသိုးရုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
ကာရယ်က ယူလိုက်ပြီး ကလေး မြင်နိုင်အောင် သေချာ ဂရုတစိုက် ကိုင်မြှောက်ပြသည်။ ကလေးက မျက်လုံးမှိတ်ထားသော်လည်း သူမက ဆက်လုပ်သည်။
"ဒါက ကပ္ပတိန်ပဲ" ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။ "သူမက ရဲရင့်တယ်။ မင်း ပိုကြီးလာတဲ့အထိ သူမကပဲ တာဝန်ယူပေးလိမ့်မယ်"
ကလေးက မျက်လုံး မဖွင့်ပါ။
ကာရယ်က သိုးရုပ်ကို ကလေးဘေးရှိ စောင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂယ်ရစ်က သူ့သစ်သားမြင်းရုပ်လေးနှင့်အတူ ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
သူက မြင်းရုပ်ကို ထုတ်ပြသည်။
ပြီးတော့ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပြန်ထုတ်ပြပြီး သိုးရုပ်ဘေးမှာ ချထားလိုက်ကာ အလွန်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
"ငါးစားတယ်"
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာက ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်သွားသည်။
သူမက ကလေးကို သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ထားပြီး သေချာ ဂရုတစိုက် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့မောင်လေးအသစ်ကို ဖိကပ်လျက် သေးငယ်သော မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
"သူက ယောက်ျားလေး" ဟု အရေးကြီးသော စစ်ရေးအစီရင်ခံစာကို အတည်ပြုနေသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်"
ဂယ်ရစ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒါဆိုရင် သူ ပြန်ပေးတဲ့အခါကျရင် သူ့ကို မြင်းစီးနည်း သင်ပေးမယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော်တို့က နာမည်တစ်ဝက်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကတည်းက ရွေးချယ်ထားခဲ့ကြသည်။
အဲဒါက ဖဲကြိုးတွေနဲ့ မင်္ဂလာပုံပြင်စာအုပ်လေးတွေကြားမှာ တစ်ခါတလေ ပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ 'အကယ်၍ ကလေးက ယောက်ျားလေး ဖြစ်ခဲ့ရင်' ဆိုတဲ့အထိပေါ့။ အဲဒီထက် ပိုသေချာတာ ဘာမှမရှိခဲ့ပါ။
အခုတော့ အက်ဒရီယာနာက သူမဘေးမှာ သစ်သားသိုးရုပ်၊ သစ်သားမြင်းရုပ်လေးတွေနဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သားလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အဲဒီနာမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့မယ့်အတိုင်း အသံထွက် ပြောလိုက်သည်။
"ရိုဒရစ်"
မီရယ်လ်က အသံတစ်ချက် ထွက်လာပြီး သူမ၏ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။
ကက်ဆီယာက သူမမိခင်၏ ပုခုံးကို လက်ဖြင့် ဖက်ထားသည်။
ဂျူလီယန်က ကြမ်းပြင်ကို အလွန်အာရုံစိုက် ကြည့်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကလေးဆီကနေ မျက်လုံးမခွာပါ။
"ရိုဒရစ်" သူမက ပိုမိုတိုးညင်းစွာ ထပ်ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ အဘိုးကို အစွဲပြုပြီး ပေးတာ။ သူသာဆိုရင် မြင်းတွေကို လိုက်ပြောနေမှာ အသေအချာပဲ"
ကလေး၏ လက်သီးဆုပ်လေးက စောင်ပေါ်မှာ ပြေလျော့သွားပြီးမှ ပြန်ဆုပ်သွားသည်။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာက ခေါင်းမော့ပြီး အခန်းတစ်ဖက်ကို ကြည့်သည်။
အော်ရီလီယာဆီကိုပေါ့။
ကျွန်တော့်အဘွားအိုသည် တစ်ညလုံး ဆိုဖာခြေရင်းရှိ သူမ၏ ကုလားထိုင်မှာ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပွေ့ဖက်ခဲ့၊ ဘာကိုမှလည်း မတောင်းဆိုခဲ့၊ ဘယ်လောက်တောင် ငြိမ်သက်နေသလဲဆိုရင် အခန်းထဲက လူအတော်များများ သူမရှိနေတာကိုတောင် မေ့သွားကြလောက်သည်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ မေ့မသွားခဲ့ပါ။
"ဒုတိယနာမည်အကြောင်းကိုတော့ ကျွန်မတို့ ဆွေးနွေးထားကြတယ်" အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ "ယူရီယာ၊ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်မတို့ပေါ့။ ကျွန်မတို့ မသေချာခဲ့ဘူး။ သူ့ကို အရင်ဆုံး တွေ့ချင်ခဲ့တာ"
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်သည်။
"အခုကော"
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
အက်ဗလင်က ပြုံးပြသည်။
"ရိုဒရစ် အော်ရီလီယပ်စ် ဂရေး" ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
အခန်းထဲမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာ မလှုပ်ရှားပါ။
ခဏတာမျှ သူမ ဘာမှ မကြားလိုက်ရသလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြားပေမယ့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေတာလားဟု ကျွန်တော် ထင်မိသည်။ နတ်ဘုရားမတစ်ပါး၊ မိဖုရားတစ်ပါး၊ တစ်ချိန်က သူမသားရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကို မီးတောက်နေတဲ့ ခန်းမထဲကနေ ထွက်ပြေးခိုင်းခဲ့ရပြီး သူမရဲ့သားကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။
ထို့နောက် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်မှာ ခေါက်ထားသည့် လက်နှစ်ဖက်က တုန်ယင်လာသည်။
"မင်းတို့ ဒါကို မလုပ်ပေးလည်း ရပါတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။ သူမအသံက အလွန်တိုးသည်။ "ငါ တစ်ခါမှ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး—"
"ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
"ငါ မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုကို အဝေးကို ပို့လိုက်ရတာ။ ငါ မတတ်နိုင်ခဲ့—"
"ခင်ဗျားက သူတို့ကို လုံခြုံတဲ့နေရာကို ပို့ပေးခဲ့တာပါ" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ "သူက ခင်ဗျားကို ခိုင်းခဲ့လို့လေ။ ပြီးတော့ သူတို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြပြီ"
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"တချို့ကတော့ ပြန်ရောက်လာကြတာပေါ့"
"လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ "သူ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ"
အက်ဒရီယာနာက ကလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်ပါ။ အော်ရီလီယာကိုပါ။
"ခင်ဗျားရဲ့ မြစ်ကို ပွေ့ချီကြည့်ချင်ပါသလား" သူမက မေးသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ အလွန်ဖြည်းညင်းစွာ ထသည်။
ကြမ်းပြင်တွေ သူမအောက်မှာ ပြိုကျသွားမလား ထင်ရလောက်အောင်ပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ရိုဒရစ်ကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ကလေးက မနိုးပါ။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငုံ့ကြည့်နေသည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ အနာကျက်စေသည့် အလင်းရောင်များ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးပေးသည့်အခါမျိုးမှာ မြင်ရတတ်သည့် အလင်းမျိုးပေါ့။ သူမက ကလေးကို စစ်ဆေးနေတာ မဟုတ်ဘဲ ရိုးရိုးလေးပဲ ကြည့်နေတာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမက ရိုးရိုးလေးပဲ ကြည့်နေသည်။
သူ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို အသေးစိတ် ခံစားကြည့်နေသည်။ လက်သီးဆုပ်လေးတွေ၊ သူ့မိခင်နဲ့ တူတဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်တဲ့ ပုံစံ၊ ခေါင်းပေါ်မှာ ကပ်နေတဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ ဆံပင်အနက်ရောင်လေးတွေကိုပေါ့။
"သူ့မှာ ငါ့သားရဲ့ နားရွက်တွေ ရှိတယ်" ဟု သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
သူမအသံက တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။
"မင်းအဘိုးရဲ့ နားရွက်တွေပါ" ဟု ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း သူမက ပြောသည်။ "ပြီးတော့ မင်းရဲ့ နားရွက်တွေလည်း ဟုတ်တယ်"
ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ကျွန်တော့်နားရွက်တွေကို သတိတောင် မထားမိခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် ငြင်းမနေတော့ပါ။
အော်ရီလီယာက ကလေးအပေါ်သို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏ ပုခုံးများ တုန်ယင်နေသည်။ မိနစ်အတော်ကြာသည်အထိ အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ ဘာစကားမှ မဆိုကြပါ။
ဘယ်သူမှ မသောက်မည့် လက်ဖက်ရည်ပူတစ်ခွက်ကို ယူပြီး တံခါးဝမှာ ရောက်နေတဲ့ ဟယ်လီနာက တိတ်တဆိတ် ချထားခဲ့ပြီး တံခါးကို ပိတ်ပေးလိုက်သည်။
တစ်နာရီလောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်း ပြတင်းပေါက်ဆီကို သွားလိုက်သည်။
ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး အိပ်ပျော်နေကြသည်။ အက်ဒရီယာနာက ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ဖက်လျက်၊ အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာကို ပွေ့ဖက်လျက်၊ အိုင်အိုက ဖိနပ်တောင် မချွတ်ရသေးဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေသည်။ မီရယ်လ်နှင့် ကက်ဆီယာက ဆိုဖာပေါ်မှာ အတူတူ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ ဟယ်လီနာကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ လက်ဖက်ရည်ပူပူ ခွက်ပေါင်း ဆယ့်တစ်ခွက်ဘေးတွင် ခေါင်းကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။
အော်ရီလီယာကတော့ ကုတင်ခြေရင်းရှိ သူမ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးအစုံပွင့်လျက် ကလေး၏ အသက်ရှူသံကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာက တောင်းဆိုမှသာ သူမသည် ကလေးကို ပြန်ပေးသည်။ အက်ဒရီယာနာက တောင်းဆိုလို့သာ သူမ လက်လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကလေးထိန်းခန်းထဲက မီးအိမ်တွေကတော့ လောင်ကျွမ်းနေဆဲပင်။
ဘယ်သူမှ မငြိမ်းသတ်ကြသေးပါ။
ကျွန်တော် သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။
"ကက်စတယ်လန်" ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး"
"မြောက်ဘက်ကနေ ရောက်လာတဲ့ သတင်းစကားတွေ ရှိသေးလား"
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ရှိပါတယ်" ဟု ရဲတိုက်က ဖြေသည်။ "အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းအောက်ခြေက ဆက်သွယ်ရေးစခန်းကနေပါ။ မနက်မိုးမလင်းခင် တစ်နာရီအလိုမှာ ရောက်လာတာပါ"
"ဟက်စကတ်ဆီကလား"
"အမိုးအကာစခန်းကနေပါ။ ဟက်စကတ်က စခန်းစာရေးကို ပို့ခိုင်းလိုက်တာပါ"
"ဘာတဲ့လဲ"
ကက်စတယ်လန်၏ အလင်းရောင်က အနည်းငယ် ပိုတောက်ပလာသည်။
"အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ညတွင်းချင်းပဲ အဲဒီစခန်းကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ခြေကျင်ပဲ။ မြေနိမ့်ပိုင်းကနေ လာတာတဲ့။ သူက အဆောက်အအုံရှည်ကြီးထဲက မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပါတဲ့။ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရတာလို့ ဆိုတယ်။ ပြီးတော့ လမ်းမကြီးအောက်က တစ်စုံတစ်ရာက သူမကို ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောပါတယ်"
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
"သူ့နာမည်ကကော"
"ဆယ်လ်ဒါ ဗားန်းလို့ ပြောသွားပါတယ်"
သူ့ညီမ။
ဗားန်းရဲ့ ညီမ။
"သူ အဆင်ပြေရဲ့လား"
"ဟက်စကတ်ရဲ့ အစီရင်ခံစာအရတော့ သူမက အလွန်ချမ်းတုန်နေပြီး ဆာလောင်မောပန်းနေပါတယ်တဲ့။ သူက သူမကို ဟင်းရည်နဲ့ စောင်တစ်ထည် ပေးထားပါတယ်။ အိုရန်ကလည်း သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ပေးထားပါတယ်" ခဏရပ်ပြီးမှ "ဟက်စကတ်က မီးအိမ်ကို ထွန်းထားခဲ့ပြီဆိုတာကို အရှင်မင်းကြီးကို အသိပေးခိုင်းလိုက်ပါသေးတယ်"
ထိုသတင်းကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်နားမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေမိသည်။
ကျွန်တော့်နောက်မှာတော့ ရိုဒရစ်က အိပ်ပျော်နေရင်း အသံလေး တစ်ချက် ထွက်လာသည်။
ငိုသံမဟုတ်ပါ။ အသံလေး တစ်ချက်မျှသာ။ လောကကြီးထဲကို အသစ်စက်စက် ရောက်လာပြီး လောကကြီးက အလွန်ကျယ်ပြောလှမှန်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သင်ယူနေဆဲ ဖြစ်တဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက် ထွက်လေ့ရှိတဲ့ အသံမျိုးပေါ့။
အက်ဒရီယာနာက မနိုးတနိုးဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး စောင်ပေါ်သို့ လက်နှစ်ချောင်းကို အလွန်ညင်သာစွာ ထိကပ်လိုက်သည်။
ရိုဒရစ် ငြိမ်ကျသွားသည်။
ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းက မီးအိမ်တွေကို မငြိမ်းသတ်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် အိပ်ရာသို့ ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော့်ဇနီးသည်တွေနဲ့ သားလေးဘေးမှာ လှဲလျောင်းလိုက်ကာ ကျွန်တော်တို့ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ရဲတိုက်ကြီး၏ အသက်ရှူသံကို နားထောင်နေမိသည်။
မြောက်ဘက် အဝေးကြီးမှာ၊ မီးအိမ်အတုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခိုးယူထားသော ခန်းမကြီးအောက်မှာ၊ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးက လမ်းလျှောက်နေဆဲ သူတွေအားလုံးအတွက် မီးတိုင်တစ်ခုကို ထွန်းညှိထားပေးနေသည်။
ပြီးတော့ ဒီနေရာ၊ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ၊ ကုတင်ခြေရင်းမှာ စောင့်ရှောက်ပေးနေတဲ့ မြစ်ဖျားခံ အဘွားအိုတစ်ယောက်နဲ့အတူ၊ ဘယ်သူက သူ့အတွက် မီးအိမ်ကို ထွန်းထားပေးမလဲလို့ ဘယ်တော့မှ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မလိုတော့မယ့် ကလေးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။