အခန်း (၄၁၉) - မီးအိမ်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူများ
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဟက်စကတ်သည် ဝက်စ်မီးယားမြို့ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် အပြေးမလာခဲ့ပေ။ သူ့ဒူးများက ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ခွင့်မပြုနိုင်တော့ချေ။
သူသည် ဦးထုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း၊ ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ မီးခိုးတံအလွတ်တစ်ခု ထိုးထွက်နေလျက် ဘုရားကျောင်းတံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်တော်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က ရေခွက်ဘေးတွင် ရပ်တန့်ခဲ့သလိုမျိုး တံခါးပေါက်အတွင်း၌ပင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
အောလ်ဒပ်စ်မှာ ဖယောင်းတိုင်ဘေးရှိ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကိုရန်အား ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပေးနေသည်။
သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မလှုပ်ရှားနိုင်ကြပေ။
ထို့နောက် အောလ်ဒပ်စ်သည် အလောတကြီး ထရပ်လိုက်ရာ သူ့ခြေထောက်မကောင်းသည့်အတွက် ယိုင်နဲ့သွားခဲ့သည်။ ဟက်စကတ်သည် ကျွန်တော် ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် မြန်ဆန်စွာဖြင့် ဘုရားကျောင်းတစ်လျှောက် ပြေးသွားပြီး သူ မလဲကျခင် ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။
သူတို့ ဘာမျှ မပြောကြပေ။
ကိုရန်သည် သူ့ပတ်တူကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကျောခိုင်းလိုက်ကာ ကျောက်တုံးကို အလွန်အာရုံစိုက်၍ ကြည့်နေလိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ထိုအတိုင်းပင် လုပ်လိုက်သည်။
အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဟက်စကတ်က ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် “မင်း ဟမ်မင်းသီချင်း ဆိုနေတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မဆိုပါဘူး။”
“ဆိုတာပေါ့။ လမ်းလျှောက်လာတုန်းကလေ။ သူ ပြောပြတယ်” ဟု ဟက်စကတ်က ဆိုသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“မင်းအမေကို စိတ်ရှုပ်အောင် လုပ်တာပေါ့” ဟု ဟက်စကတ်က ပြောလိုက်ရာ စကားတစ်ဝက်တွင် သူ့အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။
သူတို့ ဝက်စ်မီးယားတွင် နှစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
အီဒရစ်က သူတို့အား စျေးတန်းကို မြင်နေရသည့် အခန်းတစ်ခန်း ပေးထားသည်။ ဟီလ်ဒါက ဟင်းရည် တိုက်သည်။ ကိုရန်က အောလ်ဒပ်စ်ကို ပတ်တူတစ်ခု ပေးကာ ကိုင်တွယ်ပုံကို သင်ပေးခဲ့သည်။ ဒုတိယနေ့ ညနေခင်းတွင် ထိုကောင်လေးသည် ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခုပေါ်တွင် မီးအိမ်ပုံစံ အကောက်အကွေးလေးတစ်ခုကို ထွင်းထုနိုင်ခဲ့သည်။ ကိုရန်က ထိုကျောက်တုံးကို အလွန်အလေးအနက် ကြည့်ရှုပြီး “ရေနုတ်မြောင်းအတွက်ဆိုရင်တော့ မဆိုးဘူး” ဟု မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
တတိယနေ့ နံနက်တွင် ဟက်စကတ်သည် စတူးဝပ်ရုံးခန်း၌ ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသည်။
“ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
အီဒရစ်က သူ့စာရင်းဇယားများထဲမှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရေကန်ဆီကိုလား။”
“အမိုးအကာဆီကိုပါ။” ဟက်စကတ်သည် လက်ထဲမှ ဦးထုပ်ကို လှည့်ပတ်နေရင်း “သူတို့က ရေခွက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်။ ပိုက်ကိုလည်း ဆွဲဖြုတ်ထားတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ပြန်ပြင်ပေးရမှာပေါ့။”
“သူတို့ ပြန်ဖျက်မှာပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော် ပြန်ပြင်ရမှာပေါ့။”
သူသည် ထိုစကားကို ဒန်စတန်က ဘီးများအကြောင်း ပြောသလိုမျိုး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲရင့်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လောကသဘာဝအတိုင်း ရိုးရှင်းစွာ ပြောခြင်းဖြစ်သည်။
“အောလ်ဒပ်စ်ရော” ဟု အီဒရစ်က မေးသည်။
“ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့မယ်။ သူ ကျောက်ထွင်းတာ သင်ချင်နေတာ” ဟု ဟက်စကတ်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “သူ့အမေကတော့ ဒေါသထွက်မှာပဲ။ သူတို့က သူ့ကို လှည်းသမား ဖြစ်စေချင်တာလေ။”
“ပြီးတော့ မင်းကော။”
ဟက်စကတ်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြောက်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့တာ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သုံးရက်ကြာတယ်။ လမ်းဆုံတိုင်းမှာပေါ့။ သူမရဲ့ ရေခွက်ကို ပြင်ပေးတာက ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အနည်းဆုံးအလုပ်ပါပဲ။”
ညနေခင်းတွင် ကျွန်တော် သောရ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
သူမသည် မြေပုံအခန်းထဲတွင် အီလီဇာနှင့် လက်ဇန်ဒါတို့နှင့်အတူ အရှေ့ဘက်လမ်းမတစ်လျှောက် အမှတ်အသားများ ရွှေ့နေသည်။ အမိုးအကာများ ပို၍ ဖျက်ဆီးခံထားရသည်။ ကျွန်တော်တို့ သိရသလောက်ဆို လေးခုရှိပြီ။ မော့ဒ်၏ လူများက ကျန်ရှိသည်များကို ရေတွက်နေကြသည်။
သူမ နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက “သူ တစ်ယောက်တည်း သွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ပြီးတော့ သူတို့ ပြင်ထားတာ ရှိမရှိ ကြည့်ဖို့ စီးနင်းသူတွေ ပြန်လာလိမ့်မယ်။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
သောရ်သည် သူမလက်ထဲမှ အမှတ်အသားကို ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မဆိုလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်မှာပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “လူတွေကို ပြန်မဆောက်စေချင်ဘူးဆိုရင်ပေါ့။ ပထမဆုံး ပြင်ဆင်သူကို စောင့်နေပြီးတော့မှ နမူနာယူပြလိုက်မှာပေါ့။”
အီလီဇာသည် စာရေးနေသည်ကို ရပ်လိုက်သည်။
“သူတို့က လှည်းသမားတွေကို ပစ်မှတ်ထားမယ်လို့ ထင်သလား။”
“အိုသဲလော့စ်က ဒီကနေ ပင်လယ်အထိရှိတဲ့ လူတိုင်းကို ရေခွက်ပြင်တဲ့သူ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိစေချင်နေတာလို့ ထင်တယ်။” သောရ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ ဟက်စကတ်လည်း ဒါကို သိပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ သူ သွားမှာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
သူမ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ သူနဲ့အတူ လိုက်သွားမယ်။”
“သူတို့အားလုံးကို မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူးလို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တာလေ။”
“မနိုင်ဘူးပေါ့။” သောရ်သည် အမှတ်အသားကို ပြန်ကောက်ယူကာ တောင်ကုန်းအောက်ရှိ အနောက်ဘက် အမိုးအကာပေါ်သို့ အလေးအနက် ထားလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးတစ်ခုကိုတော့ စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်။”
မယ်လိုဒီက လိုက်ပါရန် အတင်းတောင်းဆိုသည်။
ဒီတစ်ခါ သူမသည် မေရီ၏ စားပွဲစွန်းတွင် မထိုင်ပေ။ သူမသည် မော်ကွန်းတိုက် တံခါးဝတွင် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေသည်။ မေရီ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက “ဒုတိယစာမျက်နှာ” ဟု ပြောသည်။
မေရီသည် ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။
“မင်း မဖတ်ရသေးဘူးလေ။”
“ပထမဆုံးညကတည်းက ဖတ်ပြီးပြီ။” မယ်လိုဒီက ဝင်လာပြီး သူမရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “မင်းက အဲဒီထဲမှာ ဘာရေးထားလဲ မပြောပြလို့ ကျွန်မလည်း မပြောပြခဲ့တာ။”
မေရီ၏ နားရွက်များမှာ တုန်ယင်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် အပြင်ဘက်စင်္ကြံတွင် ရပ်တန့်နေမိသည်။ ဆက်လျှောက်သွားသင့်သော်လည်း မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပေ။
“ဒုတိယစာမျက်နှာမှာ” ဟု မယ်လိုဒီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “စာကြောင်းတစ်ကြောင်းပဲ ရှိတယ်။ ထပ်ခါထပ်ခါ ရေးထားတာ။ အောက်ဆုံးအထိပဲ။”
မေရီ ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။
“ပြန်လာခဲ့ပါ” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။ “လေးဆယ့်တစ်ကြိမ်။ ကျွန်မ ရေတွက်ကြည့်တာ။”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် မေရီက အလွန်တိုးညင်းစွာဖြင့် “တိုဘင်က ကျွန်မကို ရေတွက်နည်း မှန်မှန် သင်ပေးနေတာ” ဟု ပြောသည်။
မယ်လိုဒီ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုရယ်သံမှာ တည်ငြိမ်မှု မရှိပေ။
“ကျွန်မ အမြဲ ပြန်လာပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“သိပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ရေးမိသွားတယ်။”
“သိပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ဖတ်မိသွားတယ်။”
ကျွန်တော်သည် နောက်ထပ် ဘာမျှ မကြားရစေရန် ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
လေးရက်အကြာတွင် ကျွန်တော်တို့ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
သောရ်၊ မယ်လိုဒီ၊ အီလီဇာနှင့် သူမ၏ ကင်းထောက်အဖွဲ့ အနည်းငယ်။ အလုပ်ပိုမရှိဘူးဟု ဆိုကာ လိုက်ပါလာသည့် အီလျန်တို့ ပါဝင်သည်။ သူသည် ခရီးတစ်လျှောက် ပထမတစ်နာရီတွင် မည်သည့်ချောင်းများက အမြင်ရှိသည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။
ပြီးတော့ ဟက်စကတ်။ သူသည် ပိုက်လုံးများ၊ ကိုရန် ဝက်စ်မီးယားတွင် ထွင်းထုပေးလိုက်သည့် ကျောက်ရေခွက်အသစ်နှင့် အီဒရစ်၏ ပန်းပဲဆရာ တစ်ညတည်းဖြင့် ထုလုပ်ပေးလိုက်သည့် သံမီးအိမ်ငယ်တစ်ခု တင်ထားသော ငှားရမ်းထားသည့် လှည်းကို မောင်းနှင်လာသည်။
အောလ်ဒပ်စ်က မီးအိမ်ကို ဆေးခြယ်ပေးထားသည်။
ကောင်းကောင်းမွန်မွန်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ အပြာရောင် ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့ အပြာရောင်လဲ” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
ဟက်စကတ် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ပဲလန်းက သူ့ကို အပြာရောင်ဟာ အကူအညီပေးတဲ့အရာတွေအတွက် အရောင်ကောင်းတစ်ခုလို့ ပြောပြထားလို့တဲ့။”
ကျွန်တော်တို့သည် နေဝင်ချိန်တွင် အမိုးအကာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
အခြေအနေမှာ မော့ဒ်၏ သတင်းစကားထဲကထက် ပိုဆိုးရွားနေသည်။
ရေခွက်မှာ သုံးပိုင်းကွဲလျက် လမ်းပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ပိုက်မှာ တောင်စောင်းမှ ဆွဲဖြုတ်ခံထားရပြီး နှစ်ပိုင်းခေါက်လျက် ဖြစ်နေသည်။ တံခါးပေါက်အထက်ရှိ ကျောက်မီးအိမ်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်။ ကျိုးပဲ့သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးပေါ်မှ အစအနမကျန်အောင် ထွင်းထုတ်ခံထားရ၍ အရောင်ဖျော့ဖျော့ အမာရွတ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။
သို့သော် စမ်းရေမှာ စီးဆင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
ပိုက်ဖြုတ်ထားသည့် နေရာမှ ရေများ စီးကျလာပြီး ကျောက်တုံးများပေါ်မှတစ်ဆင့် ရွံ့နွံများထဲသို့ စီးဝင်ကာ ရေမြောင်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
ကြည်လင်နေသည်။
ဟက်စကတ်သည် လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ထိုပျက်စီးနေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြာမြင့်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ လက်မောင်းများကို ခေါက်တင်ပြီး ရေခွက်အပိုင်းအစများကို စတင် ကောက်ယူသည်။
“ကူညီကြ၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းဖယ်ပေးကြ” ဟု သူက မည်သူ့ကိုမှ ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးကြသည်။
ညတစ်ညလုံးနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ပိုက်ကို အရင်ဆုံး ဖြောင့်တန်းအောင် လုပ်ပြီးနောက် တောင်စောင်းတွင် ပြန်တပ်ဆင်ရသည်။ ရေခွက်အသစ်ကိုလည်း အညီအညာ ဖြစ်အောင် ထားရသည်။ ကိုရန်က ပြီးပြည့်စုံအောင် ထွင်းပေးထားသော်လည်း အောက်ခြေမြေပြင်မှာ မြင်းခွာများကြောင့် ဖျက်ဆီးခံထားရသဖြင့် ပြန်လည် ဖိသိပ်ပေးရသည်။
သောရ်သည် ကျောက်တုံးများကို သယ်ပေးသည်။
မိုးကြိုးနတ်ဘုရားမတစ်ပါး ကျောက်တုံးများ သယ်နေသည်ကို ကျွန်တော် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် မညည်းညူ၊ မိုးကြိုးမပစ်ဘဲ ဟက်စကတ် ညွှန်ပြသည့် နေရာတိုင်းတွင် ကျောက်တုံးများကို တိကျစွာ ချပေးသည်။ သူက စောင်းနေသည်ဟု ပြောလျှင်လည်း ပြန်ကောက်ပြီး နေရာမှန်အောင် ပြန်ချပေးသည်။
မယ်လိုဒီသည် ထွင်းထုထားသည့် မီးအိမ်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။
သို့မဟုတ် ကျန်ရှိနေသည့် အပိုင်းအစများပေါ့။ ၎င်းကို လမ်းဘေးရှိ ရေမြောင်းထဲသို့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်အောင် ပစ်ချထားသည်။ သူမသည် တွေ့သမျှ အပိုင်းအစအားလုံးကို ကောက်ယူပြီး တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတစ်ကောင်၏ အရိုးများကို စုစည်းထားသလိုမျိုး အမိုးအကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စီထားလိုက်သည်။
“ကိုရန် ဒီဟာကို ပြင်ပေးနိုင်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကိုရန် အသစ်တစ်ခု ထွင်းပေးနိုင်တာပေါ့” ဟု ဟက်စကတ်က ပြောသည်။
“ဒါက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ။”
သူသည် အပိုင်းအစများကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူက သဘောတူလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး။”
သူသည် အပိုင်းအစများကို အလွန်သတိထား၍ အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး လှည်းပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
မိုးလင်းခါနီးတွင် ဟက်စကတ်သည် ပိုက်၏ နောက်ဆုံးအဆစ်ကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။
ရေများ စီးဆင်းလာသည်။
ရေခွက်အသစ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ရေများ ဖြည်းညင်းစွာ ပြည့်လာသည်။ လှိုင်းကလေးများ ထသွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဟက်စကတ်သည် ရေခွက်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် အမောတကော အသက်ရှူနေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လှည်းပေါ်မှ အပြာရောင်မီးအိမ်ကို ယူလိုက်ကာ အီလျန်၏ လက်ဖဝါးမှ မီးခဲဖြင့် မီးညှိပြီး အမိုးအကာ တံခါးပေါက်တွင် သူကိုယ်တိုင် ရိုက်ထားသည့် သံချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။
၎င်းမှာ အလွန်သေးငယ်သော မီးရောင်လေးဖြစ်သည်။
တောင်ကုန်းနောက်ကွယ်ရှိ ကောင်းကင်မှာ မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီဖြစ်သည်။
ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ဟက်စကတ်ကတော့ ထိုမီးရောင်လေးကို ငေးကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ရေခွက်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။ ပြီးနောက် အလွန်ရိုးရှင်းစွာဖြင့် “ဟက်စကတ်ပါ။ ကျွန်တော် ပြင်ပေးလိုက်ပါပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ရေပြင်မှာ ငြိမ်သက်နေသည်။
ထို့နောက် ရေမှာ နွေးထွေးလာသည်။
ကျွန်တော် ရပ်နေသည့်နေရာမှပင် ထိုအနွေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သုံးလှမ်းခန့် အကွာအဝေးမှ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော့်ဖိနပ်မှတစ်ဆင့်၊ လမ်းမကြီးမှတစ်ဆင့် ခံစားမိခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဝက်စ်မီးယားတွင် ကြားခဲ့ရသည်ထက် ပိုမိုအားကောင်းသော အသံတစ်ခုက “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဟက်စကတ်” ဟု ပြောလာသည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုကြီးသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“အောလ်ဒပ်စ်က ပန်းရန်ဆရာနဲ့အတူ ရှိနေပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျောက်တုံးတွေကို သင်ယူနေတာပါ။”
“သိပါတယ်။ သူ အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ တေးသွားညည်းတတ်တယ်လေ။”
ဟက်စကတ် ရယ်မောလိုက်သည်။ တိုတောင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော အသံမျိုးဖြစ်သည်။ သူသည် လက်စွပ်ဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
စောင့်ရှောက်သူ၏ အသံမှာ ကျွန်တော်တို့ ရှိရာဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
ကျွန်တော် ဘာကြောင့် သိလိုက်ရသလဲဆိုတာကိုတော့ ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အနွေးဓာတ်သည် ရွေ့လျားသွားသည်။ လူတစ်ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြည့်ရာမှ အခြားတစ်ယောက်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
“မင်းတို့က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ရောက်လာတာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု သောရ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ကောင်းပြီ။” ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “သူတို့ လာနေပြီ။”
အီလီဇာ၏ ကင်းထောက်များက သူတို့ကို မြင်နှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
မြင်းစီးသူရဲ ဆယ့်နှစ်ဦး။ တောင်ကြားဝှမ်းမှ ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းအတိုင်း အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် စီးနင်းလာကြသည်။ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံများ။ အလံများ မပါရှိပေ။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူ၏ မြင်းကုန်းနှီးပေါ်တွင် ရှည်လျားပြီး အမည်းရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို တင်ဆောင်လာသည်။
လှံတော့ မဟုတ်ပေ။
တုတ်တံတစ်ခု။ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ငွေကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည်။
ကျွန်တော် ထိုတုတ်တံကို မှတ်မိသည်။ မုခ်ဦးတွင် ကျွန်တော် မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သောရ်က လodge ကပ္ပတိန်၏ လက်ထဲမှ ရိုက်ချလိုက်စဉ်က မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“မှော်တုတ်တံပဲ” ဟု အီလီဇာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဘာအတွက်လဲ” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
သောရ်၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။
“စမ်းရေအတွက်ပေါ့။”
ကျွန်တော်တို့ ဒါအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဟက်စကတ်သည် အမိုးအကာအတွင်းတွင် နေရမည်။ အမြင်မခံရစေရန်။ ကျောက်တုံးများ၏ နောက်ကွယ်တွင်။
ကင်းထောက်များက လမ်းမအထက်ရှိ တောင်စောင်းတွင် နေရာယူထားမည်။
သောရ်က လမ်းမပေါ်တွင် တည်ရှိနေမည်။
မယ်လိုဒီနှင့် ကျွန်တော်က ရေခွက်ကို စောင့်ရှောက်မည်။
“သူ့ကို ဒီတုတ်တံနဲ့ ရေကို ထိခွင့်မပေးနဲ့” ဟု သောရ်က ပြောသည်။ “ဘာပဲ ဖြစ်လာပါစေ။”
“ပြီးတော့ မြင်းစီးသူရဲတွေကော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မင်း ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲဆိုတာ မှတ်ထားပါ။”
ကျွန်တော် မှတ်မိသည်။
ဒိုင်းကာဆိုသည်မှာ ရေခွက်ဖြစ်သည်။ အမိုးအကာနံရံနောက်က သက်ကြီးရွယ်အိုဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့နေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို လမ်းဆုံလမ်းခွများစွာဖြင့် သုံးရက်တိုင်တိုင် အိမ်အရောက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးဖြစ်သည်။
မြင်းစီးသူရဲများ လမ်းကွေ့၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်လာကြသည်။
သူတို့သည် အရင်ဆုံး ရေခွက်သစ်ကို မြင်ကြသည်။ ထို့နောက် အပြာရောင် မီးအိမ်ကို မြင်သည်။
ထို့နောက် မြော်လ်နီယာကို ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး လမ်းမအလယ်တွင် ရပ်နေသည့် သောရ်ကို မြင်သည်။
ခေါင်းဆောင်က မြင်းကို ဆွဲတားလိုက်သည်။
သူက ဆဲလ်လို (Sallow) မဟုတ်ပေ။ ပိုအသက်ကြီးသည်။ ပိုထွားသည်။ မျက်ခုံးတစ်ဖက်တွင် အမာရွတ်တစ်ခု ရှိပြီး သူသည် သောရ်ကို ဂရုစိုက်စရာမလိုဟု ပြောခံထားရသည့် ရာသီဥတုတစ်ခုကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။
“ဖယ်ပေးလိုက်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“မဖယ်ဘူး” ဟု သောရ်က ပြန်ပြောသည်။
“ဒီအမိုးအကာကို ဖျက်ဆီးဖို့ အမိန့်ရှိတယ်။”
“ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကမှ ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်လား။”
“ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖျက်မယ်။”
“တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ထပ်ပြင်ပေးနေဦးမှာပဲ။”
ခေါင်းဆောင်၏ အကြည့်တို့သည် သူမကို ကျော်လွန်သွားကာ အမိုးအကာဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ မီးအိမ် ချိတ်ဆွဲထားသည့် တံခါးပေါက်ဆီသို့။
“ဘယ်သူလဲ” ဟု သူ မေးသည်။
မည်သူမျှ ပြန်မဖြေပေ။
အမိုးအကာအတွင်းတွင် ဟက်စကတ် အသက်ရှူသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
ခေါင်းဆောင်က ပြုံးသည်။
“အဲဒီ အိုမင်းတဲ့ လှည်းသမားပေါ့” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဖန်း။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို သိတယ်။ မင်းတို့ ဖယ်ပေးသည်ဖြစ်စေ၊ မဖယ်ပေးသည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ရှာတွေ့မှာပါ။”
သူသည် တုတ်တံကို မြှောက်လိုက်သည်။
သောရ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူမ တိုက်ခိုက်သည်ကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင်။ မုခ်ဦးတွင်။ ရစ်လ်ခရော့စ်တွင်၊ အဝေးမှနေ၍ ကမ်းပါးကို ထိန်းထားစဉ်က။
ရေခွက်တစ်ခုကို ကာကွယ်ရန် သူမ တိုက်ခိုက်သည်ကိုတော့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
သူမ မိုးကြိုးကို မသုံးခဲ့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အစပိုင်းတွင်ပေါ့။ သူမသည် ခေါင်းဆောင်၏ မြင်းဆီသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တုတ်တံ၏ ငွေကြိုးရစ်ထားသည့် အစွန်းကို လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ လိမ်ချိုးလိုက်သည်။
ငွေကြိုးများမှာ မီးပွားများ ထွက်လာသည်။
ခေါင်းဆောင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တုတ်တံကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
သောရ်သည် တုတ်တံကို ရေမြောင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
အခြား မြင်းစီးသူရဲများ ရှေ့တိုးလာကြသည်။
အီလီဇာ၏ ကင်းထောက်များက တောင်စောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေးများ တင်ထားကြသည်။ မြင်းစီးသူရဲ နှစ်ဦး လဲကျသွားသည်။ တတိယမြောက်သူက တောင်စောင်းဘက်သို့ လှည့်လာစဉ် အီလျန်က သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ အီလျန်၏ လက်ဖဝါးများမှ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး မြင်းမှာ ရုန်းကန်ထောင်မတ်သွားသဖြင့် စီးနင်းသူ လဲကျသွားသည်။
ကျန်သူများ ကွဲသွားကြသည်။
လေးဦးက သောရ်ဆီသို့။
ငါးဦးက အမိုးအကာဆီသို့။
ရေခွက်ဆီသို့။
ကျွန်တော့်ဆီသို့။
ပထမဆုံး မြင်းစီးသူရဲက ရေခွက်ဆီသို့ ရောက်လာပြီး ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်ဘဲ ပိုက်ကို ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ ပိုက်ကို ရိုက်ခွဲလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။
သံမဏိနှင့် သံမဏိ ထိတွေ့သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အာဗားန် သင်ပေးခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ကျွန်တော် လက်မောင်းများ နာကျင်သည်အထိ လေ့ကျင့်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဓားသွားကို လှည့်လိုက်သည်။ ဓားသွားမှာ ပိုက်ကို မထိမိဘဲ ဘေးသို့ လျောကျသွားသည်။
ဒုတိယ မြင်းစီးသူရဲက ကျွန်တော့်ဘယ်ဘက်မှ ရောက်လာသည်။
သူ့ကို ဓားဖြင့် တားဆီးရန် ကျွန်တော် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် လေကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ရွေ့လျားလိုက်သည်။ သူ၏ ဓားသွားမှာ ကျွန်တော့်ပခုံးကို ဖြတ်သွားစေပြီး သူ့ဘေးသို့ ရောက်ချိန်တွင် ကျွန်တော့်တူ၏ ပြားသော အပိုင်းဖြင့် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
သူသည် လက်နက်ကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
တတိယမြင်းစီးသူရဲက မြင်းပေါ်မှ ခုန်ချလာပြီး တူရိုက်ဖြင့် ရေခွက်ကို ရိုက်ရန် ပြင်သည်။
မယ်လိုဒီက သူ့ရင်ဘတ်ကို ကန်ချလိုက်သည်။
သူသည် လမ်းမပေါ်သို့ နောက်ပြန် လွင့်စင်သွားပြီး ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ ခြေထောက်ကို ကြည့်သည်။
“ဒီခံစားချက်မျိုး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။”
စတုတ္ထမြင်းစီးသူရဲက တွေဝေသွားသည်။
သူသည် ငယ်ရွယ်သည်။ ဆဲလ်လိုထက်ပင် ငယ်သေးသည်။ ဓားကို ဆွဲထုတ်ထားသော်လည်း ဓားဖျားမှာ တုန်ရီနေပြီး သူ၏ အကြည့်တို့သည် ရေခွက်ဆီသို့၊ အပြာရောင် မီးအိမ်ဆီသို့၊ အမိုးအကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့သာ ရောက်နေသည်။
“ဖန်း” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဖန်း အဲဒီထဲမှာ ရှိနေတာလား။”
“ဘာလို့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
ကောင်လေးက တံတွေး မြိုချလိုက်သည်။
“သူ ကျွန်တော့်ကို ပန်းသီးတွေ ပေးဖူးတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းကလေ။ ဈေးသွားတဲ့လမ်းမှာ။”
ပဉ္စမမြင်းစီးသူရဲက သူ့ခေါင်းနောက်စေ့ကို ဓားရိုးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး အမိုးအကာဆီသို့ မြင်းကို အရှိန်တင် မောင်းနှင်သွားသည်။
ကျွန်တော် ပဉ္စမမြင်းစီးသူရဲ၏ မြင်းဇက်ကြိုးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးမှ သရဖူမှာ ပူလောင်လာသည်။
ကျွန်တော် မီးတောက်မလာစေရန် ထိန်းထားသည်။ အေးစက်အောင်၊ ငြိမ်သက်အောင် ထားလိုက်သည်။
သို့သော် ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ် အနည်းငယ်ကိုတော့ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
လုံလောက်ရုံလေးပါ။
မြင်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဇက်ကြိုးတစ်လျှောက်နှင့် မြင်းလည်ပင်းအထိ၊ စီးနင်းသူ၏ လက်အိတ်များပေါ်အထိ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ စီးနင်းသူသည် သူ့လက်များ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက်ပိုင်းတွင် အရာအားလုံး လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
သောရ်သည် သူမဆီသို့ လာသည့် လေးဦးကို တစ်ဦးမျှ အသက်မဆုံးရှုံးစေဘဲ လက်နက်ချခိုင်းလိုက်သည်။ အီလီဇာ၏ ကင်းထောက်များက ကျန်သူများကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ မျက်ခုံးတွင် အမာရွတ်ရှိသည့် ခေါင်းဆောင်မှာ လမ်းမပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မီးလောင်ထားသည့် လက်ကို ကိုင်ကာ သူ၏ တုတ်တံ လွင့်စင်သွားသည့် ရေမြောင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကောင်လေးကတော့ ခေါင်းနောက်စေ့ကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေသည်။
ဟက်စကတ် အမိုးအကာထဲမှ ထွက်လာသည်။
သူသည် ဖမ်းဆီးခံထားရသူများကို မကြည့်၊ သောရ်ကို မကြည့်၊ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ ထိုကောင်လေးရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။
ကောင်လေးက သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဦးလေး ကျွန်တော့်ကို ပန်းသီးတွေ ပေးဖူးတယ်” ဟု ကောင်လေးက မှတ်မိသမျှ စကားလုံးအတိုင်း ထပ်ပြောသည်။
ဟက်စကတ် သူ့ကို သေချာ ကြည့်သည်။
“အိုရန်” ဟု သူက ခေါ်သည်။ “စက်ရုံလမ်း။ မင်းအမေ ဥတွေ ရောင်းတာလေ။”
ကောင်လေး၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
“သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို စီးခိုင်းတာပါ။ မစီးရင် အိမ်တွေကို သိမ်းမယ်တဲ့။ ရေခွက်တွေကို ပြင်ပေးတဲ့သူတိုင်းက သူခိုးတွေကို ကူညီနေတာလို့ ပြောကြတယ်ခင်ဗျ။”
“ဟုတ်လား။”
“ကျွန်တော် ဒါကို မဖျက်ဆီးချင်ခဲ့ပါဘူး” ဟု အိုရန်၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကလေ။ ကျွန်တော် မလုပ်ချင်ခဲ့ပါဘူး။ မီးအိမ်ကို ရိုက်ခွဲမယ့်အစား ရေမြောင်းထဲ ပစ်ချလိုက်တာပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့... တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ပြန်ပြင်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်နောက်တွင် ရပ်နေသည့် မယ်လိုဒီက သေးငယ်သော အသံလေး တစ်ခု ပြုလိုက်သည်။
သူမသည် အဲဒီမီးအိမ်၏ အပိုင်းအစအားလုံးကို ရေမြောင်းထဲမှ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ အပိုင်းအစ အပြည့်အစုံ။ မကွဲမကြေ။
ပစ်ချထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဟက်စကတ်သည် ကောင်လေးကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ အလွတ်ဖြစ်နေသည့် ပိုက်တံကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်တွင် တပ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ထလိုက်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ရေခွက်ကို ရေစေး (pitch) နဲ့ တစ်ထပ် ပြန်သုတ်ရဦးမယ်။”
ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းကြသည်။
သူက ပြောပြရန် ငြင်းဆန်သည်။ ဒါက ထူးဆန်းသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သောရ်က သူ့ရှေ့ လမ်းမပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အခါ သူ ဘယ်လောက် မြန်မြန် စိတ်ပြောင်းသွားသလဲဆိုတာကတော့ အံ့ဩစရာပင်။
သူမ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်း မရှိပေ။
ခြိမ်းခြောက်ရန်လည်း မလိုပေ။
သူ့နာမည်မှာ ဗားန်းဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်ကြားဝှမ်း၏ ပြင်ပကင်းစခန်းတွင် ခြောက်နှစ်တိုင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဆဲလ်လို ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဗော့စ် လွတ်မြောက်သွားချိန်တွင် လက်ခံရေးကွင်းရှိ အရာရှိအားလုံးကို သံသယဝင်စရာ ဖြစ်လာသဖြင့် သူသည် သုံးပတ်အကြာတွင် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။
“ကြမ်းခင်းတွေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ ကြမ်းခင်းတွေကို ခွာနေကြတယ်။”
ဗားန်းက ကျွန်တော့်ကို မထီတရီ အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်သည်။
“အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။”
“ဘာလို့လဲ။”
“ဘာလို့ဆိုတော့ အောက်မှာ ဘာမှမရှိလို့လေ။” သူ လမ်းမပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ “ကျောက်တုံးတွေ၊ ရေမြောင်းတွေ။ ဘယ်ကိုမှ မရောက်တဲ့ ချန်နယ်ဟောင်းတွေပဲ ရှိတယ်။ သူတို့က ကုန်ပစ္စည်းလက်ခံရာ အဆောက်အအုံအောက် အပေနှစ်ဆယ်လောက်အထိ တူးကြည့်ကြတာ၊ မြေကြီးပဲ တွေ့တယ်။”
“ပြီးတော့ အခုကော။”
ဗားန်း တွေဝေသွားသည်။
သောရ် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ဗားန်းက ပြောသည်။
“အခု သူက တည်ဆောက်နေတယ်။”
ထိုစကားလုံးက အေးစက်နေသော လေထုထဲတွင် တည်ရှိနေသည်။
“ဘာကို တည်ဆောက်နေတာလဲ” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“ဘုရားစင်တွေ။”
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
“ရင်ပြင်ထဲမှာလေ” ဟု ဗားန်းက ဆက်ပြောသည်။ “မီးအိမ်တွေ။ ထွင်းထုထားတဲ့ မီးအိမ်တွေ အများကြီးပဲ။ သူက တောင်ကြားဝှမ်းထဲက အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာတိုင်းက ကျောက်ပြင်သမားတွေကို ခေါ်ပြီး နေ့ရောညပါ အလုပ်ခိုင်းနေတာ။” သူက ခါးသက်သက် ရယ်လိုက်သည်။ “သူက ရေတောင် ခပ်ထားပေးသေးတယ်။ တိရစ္ဆာန်ရေသောက်ခွက်တွေလိုမျိုး။ ရောက်လာတဲ့သူတိုင်းအတွက် စားပွဲပေါ်မှာ မုန့်တွေ ချထားပေးတယ်။ အမိုးအကာတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့။”
သောရ် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ဘယ်သူ့အတွက်လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သော်လည်း အဖြေကို သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဗားန်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူမအတွက်လေ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “သူမက တံခါးဝဆီ မလာဘူးဆိုရင်၊ ကြိုဆိုတဲ့နေရာဆီတော့ လာလိမ့်မယ်လို့ သူက ပြောတယ်။”
ဟက်စကတ်သည် ရေစေးသုတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်တွင် စုတ်တံကို ကိုင်လျက်၊ ဘေးတွင် အိုရန်ကို ထားလျက် ရေခွက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာမှုန်များကဲ့သို့ အရောင်ဖျော့သွားသည်။
“သူ မလုပ်နိုင်ဘူး” ဟု သူ ပြောသည်။ “ဒါက... တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ကြိုဆိုတဲ့နေရာမျိုး တည်ဆောက်လို့ မရဘူး။ ဒါက အဲဒီအတွက် ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။”
“သူက ဒါဘာအတွက်လဲဆိုတာ မသိဘူး” ဟု သောရ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူက အဲဒါ ဘယ်လိုပုံစံရှိသလဲဆိုတာပဲ သိတာ။”
ကျွန်တော်သည် ခုံးတံခါးအလွန်က ရင်ပြင်ကို စဉ်းစားမိသည်။ အဖြူရောင် ကျောက်ခင်းလမ်းများ။ မုခ်ဦးတန်းများ။ နောက်တစ်ခန်းက နောက်ဆုံးအခန်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သူတစ်ယောက်ကို လက်ခံရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် နေရာ။
သူက သူမ၏ အိမ်ကနေ အဲဒါကို သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုတော့ သူက သူမ၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကိုလည်း အဲဒီနည်းအတိုင်း သင်ယူရန် ကြိုးစားနေသည်။
ပုံစံတူအတိုင်း ကူးချခြင်းဖြင့်ပေါ့။
ကျွန်တော် ရေခွက်ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ရေက နွေးနေသည်။ ဝက်စ်မီးယားမှာထက် ပိုသန်မာနေသည်။ ဟက်စကတ် ပြင်ပေးလိုက်တာကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။ ပြီးတော့ ဒီတိုက်ပွဲကြောင့်လည်း ဖြစ်မည်။ အသုံးပြုသူတွေကိုယ်တိုင် ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ အမိုးအကာတစ်ခု။
“ကြားလိုက်လား” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ခဏတာမျှ ဘာအသံမှ မကြားရပေ။
ပြီးနောက်-
“ဟုတ်။”
“ဒါ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား။”
ရေပြင်မှာ လှိုင်းထသွားသည်။
ထိန်းသိမ်းသူ ထပ်ပြောသောအခါ သူမ၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ပို၍ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပိုနီးစပ်သော ခံစားချက်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်ဟာ မီးအိမ်ပါပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ဖြည့်ထားတဲ့ ရေခွက်ဟာလည်း ရေခွက်ပါပဲ။ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်အတွက် ချထားတဲ့ မုန့်ဟာလည်း မုန့်ပါပဲ။”
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
“သူက ကျွန်မအိမ်ရဲ့ အပေါ်မှာ အမိုးအကာတစ်ခု တည်ဆောက်နေတာ” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “သူက သူဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ နားမလည်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမီးအိမ်တွေကို ထွင်းထုတဲ့သူတွေကတော့ သိတယ်။ အဲဒီရေခွက်တွေကို ဖြည့်ပေးတဲ့သူတွေ၊ အဲဒီမုန့်တွေကို ဖုတ်ပေးတဲ့သူတွေကတော့ သိကြတယ်။”
“ပြီးတော့ သူတို့က ဒါဟာ ဘယ်သူ့အတွက်လဲဆိုတာ သိကြမှာပေါ့။”
“သူတို့က ဒါဟာ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ သိကြလိမ့်မယ်” ဟု သူမ ပြင်ပြောသည်။ “အဲဒါက တူညီတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော့်လက်အောက်ရှိ နွေးထွေးမှုမှာ တစ်ချက်မျှ တုန်ခါသွားသည်။
“သူ ထွန်းသမျှ မီးအိမ်တိုင်းကို” ဟု လမ်းများ၏ ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အလင်းရောင်ယူလို့ ရတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ အကျဉ်းသားတွေကို ဟေးဗင်းရီးချ်ဆီ ပြန်ခေါ်လာကြသည်။
အိုရန်မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံး။ အိုရန်က ဟက်စကတ်နှင့်အတူ အမိုးအကာမှာ နေခဲ့လို့ရမလားဟု မေးသဖြင့် ဟက်စကတ်က “ပိုက်ပြင်တာ သင်ယူမှ ရမယ်” ဟု ပြောရာ သူက “ကျွန်တော် သင်ယူပါ့မယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ကိစ္စက ပြီးသွားပုံရသည်။
ဗားန်းက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်လာသည်။
အနားယူစခန်းတွင် အခြားသူများ မြင်းကို ရေတိုက်နေစဉ် သူက ကျွန်တော့်ကို မော့မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။
“မင်းတို့လူတွေလေ။ ဝက်စ်မီးယားမှာ ဘုရားစင် ရှိတဲ့သူတွေ။ မီးအိမ်နဲ့လေ။”
“ဟုတ်။”
“သူတို့က တံခါးစောင့်ကို လက်ခံပေးတယ်ဆိုတာ တကယ်လား။ ဖန်းရဲ့ မြေးကိုလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
ဗားန်း ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ငါ့မှာ ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောသည်။ “အဆောက်အအုံရှည်ကြီးထဲမှာ။ မီးဖိုချောင်အလုပ် လုပ်တာ။ ဘုရားသခင် လွတ်မြောက်သွားကတည်းက သူ့ကို အိမ်ပြန်ခွင့် မပေးတော့ဘူး။”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောမိ။
သူသည် သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော လက်ကို ကြည့်သည်။ အီလီဇာ ပတ်ပေးထားသည့် ပတ်တီးကို ကြည့်သည်။
“သူသာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာရင်” ဟု သူ ဆိုသည်။ “သူသာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး ဆက်လျှောက်သွားရင်... တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အတွက် မီးအိမ်လေး ထွန်းထားပေးမလား။”
ကျွန်တော် ဟီလ်ဒီအကြောင်း တွေးမိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးအိမ်လေး ထွန်းထားပေးခဲ့ဖူးသည့်အတွက် ကိုးနှစ်တိုင်တိုင် စင်္ကြံလမ်းကို တံမြက်လှည်းပေးနေသူ။
လာမည့်သူတိုင်းအတွက် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပေးသည့် ကော်ရန်အကြောင်း။
မိုးလင်းချိန်တွင် ရေခွက်ဘေး၌ ဒူးထောက်နေသည့် ဟက်စကတ်အကြောင်း။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “တစ်စုံတစ်ယောက်တော့ ထွန်းထားပေးမှာပါ။”
ဗားန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
သို့သော် ဟေးဗင်းရီးချ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အီလီဇာက သူ့ကို အခြားအကျဉ်းသားများနှင့်အတူ ထားရမလား သို့မဟုတ် အရှေ့ဘက် တည်းခိုဆောင်တွင် အခန်းပေးရမလားဟု မေးသောအခါ သူက စာရွက်တောင်းသည်။
ပြီးတော့ ဘောပင်တစ်ချောင်း။
သူသည် သူ၏ ညီမနာမည်ကို ရေးမှတ်ချင်သည်။
ထိုညတွင် ကျွန်တော် အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာတို့အား အရာအားလုံး ပြောပြလိုက်သည်။
ရေခွက်အကြောင်း၊ အိုရန်နှင့် သူ့ပန်းသီးများအကြောင်း၊ ဩဆယ်လ် ရင်ပြင်တွင် တည်ဆောက်နေသည့် ဘုရားစင်များအကြောင်း။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် လက်တင်လျက် နားထောင်သည်။ မီးအိမ်များအကြောင်း ပြောပြသည့်အခါ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“သူက ကြိုဆိုတဲ့နေရာ တည်ဆောက်နေတာပေါ့” ဟု သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ကြိုဆိုခြင်းကို ယုံကြည်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့အတွက်ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ ထိန်းသိမ်းသူက အဲဒီမီးအိမ်တွေကနေတစ်ဆင့် မြင်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် သူထွန်းသမျှ မီးအိမ်တိုင်းက အဲဒီခန်းမထဲက တစ်ယောက်ယောက်အတွက် မီးအိမ်ဖြစ်နေမှာပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “သူ ရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေပေါ့။”
အက်ဗလင်က သူမကို ကြည့်သည်။
“မင်း ဗော့စ်နဲ့ စကားပြောနေတာပဲ။”
“ဗော့စ်က ကျွန်မနဲ့ စကားပြောနေတာ။ အဲဒီမှာ ကွာခြားချက် ရှိတယ်။” အက်ဒရီယာနာက ခေါင်းအုံးကို မှီရင်း ကိုယ်နေဟန် ပြင်သည်။ “သူက တံခါးတစ်ချပ်ဟာ မင်း ဘာလို့ဖွင့်တာလဲဆိုတာ ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ မင်း ဖွင့်လိုက်တယ်ဆိုတာကိုပဲ သူ သိတာတဲ့။”
သူမ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
အက်ဗလင် ချက်ချင်းပင် သူမနားသို့ ရောက်လာသည်။
“နောက်ထပ် ကန်တာလား။”
အက်ဒရီယာနာ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
သူမသည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော် ယခင်က မမြင်ဖူးသော အမူအရာဖြင့်။ ဒေါသထွက်ခြင်းလည်း မဟုတ်၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းလည်း မဟုတ်။
ပို၍ တိတ်ဆိတ်သော အမူအရာ။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “အဲဒါ ကန်တာလို့ မထင်ဘူး။”
အက်ဗလင်၏ လက်မှာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ရောက်နေပြီး အချိန်ကို ရေတွက်နေသည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။
ရဲတိုက်ထဲရှိ တစ်နေရာတွင် ကက်စတယ်လန်၏ မီးအိမ်များမှာ မသိမသာလေး ပိုတောက်ပလာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး” ဟု ရဲတိုက်က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “အိုင်ယိုကို နှိုးရမလား။”
အက်ဗလင်သည် အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ အကြည့်မခွာဘဲ-
“ဟုတ်တယ်” ဟု ပြောသည်။ “လီအိုရာနဲ့ ရိုင်ဆာကိုလည်း ခေါ်လိုက်။”
သူမ ခဏရပ်သည်။
“ပြီးတော့ မွေးကင်းစကလေးထိန်းတွေကို မီးအိမ်တွေ ထွန်းခိုင်းလိုက်ပါ။”