အခန်း ၄၁၈ - ဝက်စ်မီးယားမှ မီးအိမ်
ကောရန်က သူမကို ထုဆစ်ပုံဖော်ဖို့ မလိုလားခဲ့ပေ။
“ကျွန်တော်က ရေမြောင်းတွေပဲ ဆောက်တတ်တာပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။
သူသည် အရှေ့ဘက် တည်းခိုဆောင် ဝင်းအတွင်းရှိ ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ခြေထောက်သန်စွမ်းမှုမရှိသော ခြေထောက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ထားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခု ရှိသော်လည်း သူ မသောက်ဖြစ်သေး။ ပယ်ရင်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး အယ်လ်ဒရင်က မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ မေရီသည် ဝက်စ်မီးယား ဘုရားကျောင်း၏ ရှေးဟောင်းပုံစံဒီဇိုင်းကို စာရေးတစ်ဦးနှင့် ပေးပို့လိုက်ပြီး၊ ထိုစာရေးမှာ ပုံစံဒီဇိုင်းကို ပေးအပ်ပြီးသည်နှင့် ဝင်း၏ အစွန်ဆုံးနေရာသို့ ဉာဏ်ရှိရှိ ရှောင်ထွက်သွားခဲ့သည်။
“ခင်ဗျားက ကျောက်တုံးတွေနဲ့ပဲ တည်ဆောက်တာလေ” ဟု ပယ်ရင်က ပြောသည်။
“ရေမြောင်းဆိုတာလည်း ကျောက်တုံးတွေပဲပေါ့။”
“သူမလည်း ကျောက်တုံးပဲလေ။”
ကောရန်သည် ပုံစံဒီဇိုင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။ ထိုပုံတွင် ဟားဝစ်မရောက်မီက ဘုရားကျောင်း၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြထားသည်။ ခုံတန်းလျားများ၊ မြှင့်တင်ထားသော စင်မြင့်တစ်ခု။ ထိုစင်မြင့်အထက်ရှိ အပေါက်ငယ်တစ်ခုအတွင်း၌ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးရုပ်တုတစ်ခု။
ပုံမှာ အတော်လေး မှေးမှိန်နေပြီဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်က ပန်းပုဆရာမှ မဟုတ်တာ” ဟု ကောရန်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော်က မျက်နှာသွင်ပြင်တွေကို မထုတတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်တာက လျှောစောက်တွေ၊ အဆစ်တွေကို တွဲစပ်တာတွေ၊ ရေတွေ ဘယ်ကို စီးဆင်းသွားသင့်သလဲဆိုတာကိုပဲ သိတာ။”
“ရေတွေက ဘယ်ကို စီးဆင်းသွားချင်တာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ဘယ်မှာလဲလို့ မေးလိုက်သလိုမျိုး အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လာသည်။
“အောက်ကိုပေါ့။ အမြဲတမ်း အောက်ကိုပဲ စီးတာ။ တစ်ခုခုက မစီးအောင် တားဆီးမထားဘူးဆိုရင်ပေါ့။”
“ဒါဆို အလင်းရောင်ကရော။”
သူသည် စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ပုံစံဒီဇိုင်းကို ပြန်ကြည့်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးရုပ်တုသည် မီးအိမ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ် စိုက်ကိုင်ထားပြီး တံခါးမှ ဝင်လာသူတစ်ဦးဦးအား ကမ်းပေးနေသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။
“အပြင်ကို” ဟု ကောရန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “အလင်းရောင်က အပြင်ကို ထွက်သွားချင်တာ။”
သူသည် ပုံစံဒီဇိုင်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာနေသည်။
ပယ်ရင်ကတော့ ဉာဏ်ရှိရှိဖြင့် ဘာမျှမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။
“သူမပုံစံက လွဲနေလိမ့်မယ်” ဟု ကောရန်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“သူမကို အရင်ဆုံး ထုဆစ်ခဲ့တဲ့သူလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးခဲ့မှာပါ” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
သူ ပြန်မဖြေ။ သို့သော် သူ အထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ ပုံစံဒီဇိုင်းကိုပါ ယူသွားခဲ့သည်။
ဝက်စ်မီးယား၏ စီမံခန့်ခွဲသူက ကျွန်ုပ်တို့ကို အကူးအပြောင်း တံခါးပေါက်ဝ၌ လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။
အီဒရစ် ဗေးလ်၏ ဆံပင်များတွင် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရချိန်ကထက် ပို၍ ဆံပင်ဖြူများ ပေါက်နေပြီး ဆံပင်အထူအပါးမှာလည်း လျော့နည်းသွားသည်။ သူသည် သူ၏ ရာထူးခန့်အပ်ခံရစဉ်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ရိုးရှင်းသည့် ကုတ်အင်္ကျီကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားသည်၊ သို့မဟုတ် ထိုအင်္ကျီနှင့် ခွဲခြားမရနိုင်လောက်အောင် ဆင်တူသည့် အင်္ကျီကို ဝတ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်မှာ ဖွင့်လျက်သား ဖြစ်သည်။
“ဘုရားကျောင်းကိစ္စလေ” ဟု ကျွန်တော် မပြောရသေးခင်မှာပင် သူက စတင်သည်။
“မေရီ ခင်ဗျားဆီ စာရေးထားတယ်မလား။”
“မေရီက ကျွန်တော့်ဆီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်သမားစာရေးဆီ၊ ကောင်စီဆီ၊ ပြီးတော့ ဘုရားကျောင်း သော့ကို သိမ်းထားတဲ့ အမျိုးသမီးဆီကို စာရေးထားတယ်။” သူသည် စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။ “သော့ကို သိမ်းထားတဲ့ အမျိုးသမီးကတော့ သူ အပြစ်တစ်ခုခု လုပ်မိလို့လားဆိုပြီး ပြန်မေးထားတယ်။”
“သူ အပြစ်လုပ်ထားလို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကိုးနှစ်ရှိပြီ၊ အဲဒီ စင်မြင့်ကို အပတ်တိုင်း တံမြက်လှည်းနေတာ။ အဲဒီ ပျက်စီးမှုတွေက သူ မလုပ်ခင်ကတည်းက ရှိနေတာဆိုတာကို လူတွေ သိစေချင်နေတာ။”
“မှတ်သားထားလိုက်ပါ့မယ်။”
“ခင်ဗျား ဒီလိုပဲ ပြောလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောထားပြီးသားပါ။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရဲတိုက်အောက်ပိုင်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည်။
ရေကြီးခဲ့သည့် ညကတည်းက ကျွန်တော် ဤစင်္ကြံလမ်းများထဲသို့ မရောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ ယခုအခါ ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်သည်။ ပို၍လည်း လင်းထိန်နေသည်။ အစေခံဟောင်းများ သွားလာသည့် လမ်းကြောင်းများကို ပြန်ဖွင့်ပြီး ပိုမိုကျယ်ဝန်းအောင် လုပ်ထားသဖြင့် ကလေးငယ်များက အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ပြေးလွှားနေကြသည်။ သူတို့အတွက်မူ သူလျှိုများအတွက် ဆောက်လုပ်ခဲ့စဉ်ကထက် ပို၍ အသုံးဝင်နေပုံရသည်။
ဘုရားကျောင်း တံခါးများကို နှစ်အတော်ကြာကတည်းက လဲလှယ်ထားခဲ့သည်။ သာမန် ဝက်သစ်ချသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဆေးသုတ်ထားခြင်း မရှိပေ။
အီဒရစ်က တံခါးကို ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပေးသည်။
အတွင်းဘက်တွင် ကျောက်ခုံတန်းလျားများမှာ အစီအရီ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ စင်မြင့်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားသဖြင့် တောက်ပနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆောင်းရာသီ အရွက်ခြောက်များ ထည့်ထားသော ပန်းအိုးတစ်လုံးကို စင်မြင့်အစွန်းတွင် တင်ထားသည်။
စင်မြင့်အထက်ရှိ အပေါက်ငယ်မှာမူ ကျိုးပဲ့နေသော ပုံစံမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိတော့ပေ။
မီးအိမ်လက်ကိုင်ဟု ယူဆရသည့် အရာတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည့် လက်တစ်ဖက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ကျန်တာ ဘာမှမရှိ။
ကောရန်သည် တံခါးပေါက်ဝတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ခြေဆွဲလျက် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ခုံတန်းလျားများကို ကျော်ကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ သူ၏ လက်ဝါးကို အပေါက်ငယ်အောက်ရှိ နံရံတွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။
သူ ဘာမျှ မပြော။
သို့သော် သူ၏ ပခုံးသားများ တုန်ခါသွားသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
“အထဲမှာ အခေါင်းပေါက် ဖြစ်နေတယ်” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောသည်။
အီဒရစ်က မှတ်စုစာအုပ်မှ ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။
“နံရံကလား။”
“သူမရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကလေ။” ကောရန်က ကျောက်တုံးကို လက်ခွပ်ဖြင့် ခေါက်ကြည့်သည်။ အသံမှာ တအိအိဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဒီမှာ ရေမြောင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ အောက်ကို ဆင်းသွားတာ။”
သူသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
မည်သည့် ရေမြောင်းမျိုးလဲဟု ကျွန်တော် မေးစရာ မလိုတော့။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်လက်ကို သူ့လက်ဘေးတွင် ကပ်လိုက်သည်။
ဝက်စ်မီးယား ရဲတိုက်က အမြဲတမ်း ပြန်ဖြေနေကျအတိုင်း ပြန်ဖြေပေးသည်။ ဂရေးကိပ်လောက်တော့ မမြန်ဆန်။ အချို့နေရာများတွင် ပို၍ ရှေးကျပြီး ဟားဝစ်က အရင်က အဆောက်အအုံများအပေါ် ထပ်မံဆောက်လုပ်ထားသည့် နေရာများတွင်မူ ပို၍ ငယ်ရွယ်နေသည်။ စင်္ကြံလမ်းများ၊ အုတ်မြစ်များ၊ တစ်ချိန်က အတင်းအဓမ္မ လမ်းကြောင်းလွှဲခံထားရသော ရေမြောင်းများထဲမှ ရေများ စီးဆင်းနေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
ပြီးတော့ အပေါက်ငယ်၏ နောက်ကျောဘက် အလွန်နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ကျွန်တော် တစ်ခါမျှ သတိမထားမိခဲ့သော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
လျှို့ဝှက်ထားလို့ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော် တစ်ခါမျှ မခေါက်ကြည့်ခဲ့မိ၍သာ ဖြစ်သည်။
“အဲဒီလမ်းက ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ” ဟု အီဒရစ်က မေးသည်။
“အောက်ကိုပဲ” ဟု ကောရန်က ပြောသည်။
“ဘာဆီကိုလဲ။”
ကောရန်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်သည် နံရံပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
“လမ်းမကြီးဆီကို” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
အီဒရစ်၏ အလုပ်သမားစာရေးက ထိုလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ကြည့်ချင်နေသည်။
အီဒရစ်က ခွင့်မပြု။
“ကျွန်တော်တို့ အကူအညီမပါဘဲ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းလေးရာ ရှိနေခဲ့တာ။ ဘာကို ကူညီနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ နားလည်တဲ့အထိ စောင့်နိုင်ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
အလုပ်သမားစာရေးက ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတောင်းသလို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမျှ မပြောပေးခဲ့။
ကောရန်ကမူ အပေါက်ငယ်ကို တိုင်းတာစတင်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံးကို ငှားရမ်းထားသော ပေတံ၊ မီးသွေးတုတ်တံ၊ နှင့် မီးဖိုချောင်မှ ယူလာပေးသည့် ထိုင်ခုံငယ်တစ်ခုဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်ကို အနားပေးစေရန်အတွက် ထိုင်ခုံယူပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက အကူအညီ မတောင်း။ နေ့လယ်နှောင်းပိုင်းတွင် ပယ်ရင်က ပန်းပုထုသည့် ဆောက်များပါသော သေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်လာပြီး တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာသည်။ ကောရန်က သေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ပယ်ရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “ဒါတွေက သစ်သားအတွက်လေ” ဟု ပြောသည်။
“အချို့ကတော့ ဟုတ်တယ်” ဟု ပယ်ရင်က ဆိုသည်။
“ဘယ်ဟာတွေက မဟုတ်တာလဲ။”
ပယ်ရင်က သေတ္တာကို ဖွင့်ပြသည်။
ကောရန်က အတွင်းထဲမှ ပစ္စည်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် ဆောက်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ပြီး လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ဘေးသို့ ချထားလိုက်သည်။
“ဒါတစ်ခုပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
ပယ်ရင်က အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
နေဝင်ချိန်တွင် ဘုရားကျောင်း သော့ကို သိမ်းထားသူ အမျိုးသမီး ရောက်လာသည်။
သူမ၏ နာမည်မှာ ဟီးလ်ဒါ ဖြစ်သည်။ အသက် ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိမည်၊ သူ့ခါးစည်းတွင် မုန့်ညက်များ ပေကျံနေသည်။ သူမသည် ကောရန် ရပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း တံခါးပေါက်ဝတွင် ရပ်လျက် အပေါက်ငယ်ကို မော့ကြည့်နေသည်။
“ရှင်တို့ သူမကို ပြန်ထားပေးမှာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားကြည့်မှာပါ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
သူမသည် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး အနီးဆုံး ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အမေက ကျွန်မကို ဒီကို ခေါ်လာပေးတတ်တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ဟားဝစ် မတိုင်ခင်ကပေါ့။ ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက သိပ်ငယ်သေးတော့ ဘုရားကျောင်းကို သိပ်မမှတ်မိဘူး။” သူမ၏ လက်ကို သူမ ငေးကြည့်သည်။ “ကျွန်မ မှတ်မိတာကတော့ မီးအိမ်တစ်ခုပဲ။ အမြဲတမ်း လင်းနေတာ။ ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့တဲ့တိုင်အောင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးကို ဆက်လင်းနေအောင် ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဟာ ကမ္ဘာမှာ အရေးအကြီးဆုံးအရာလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။”
ကောရန်က တိုင်းတာခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
“ဟားဝစ်က တံခါးတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ လက်တစ်ဖက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်မ အစောင့်တွေကို အနည်းဆုံးတော့ တံမြက်လှည်းခွင့်ပြုပါလို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်” သူမက အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ “သူတို့ကတော့ ဒါဟာ စင်္ကြံလမ်း ဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောတယ်။ လှည်းချင်ရင် လှည်းလို့ ရတယ်တဲ့။”
“ဒါနဲ့ ခင်ဗျား လှည်းခဲ့တာပေါ့။”
“အပတ်တိုင်းပေါ့။”
ကောရန်က ထိုင်ခုံပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
သူသည် ခေါင်းဆွဲလျက် ထိုခုံတန်းလျားဆီသို့ သွားပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီ မီးအိမ်” ဟု သူက မေးသည်။ “ဘယ်နေရာမှာ ထားတာလဲ။”
ဟီးလ်ဒါက လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ အပေါက်ငယ်ကို မဟုတ်။ အောက်ဘက်ရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင်၊ ဘယ်ဘက်အနည်းငယ်လွဲသော နေရာတွင် ဖြစ်သည်။
“အဲဒီမှာ။ သံတိုင်တစ်ခုပေါ်မှာ။ ကျွန်မ အမေက အဲဒီမီးကို ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းခွင့်မပြုဘူးလို့ ပြောတယ်။”
ကောရန်က ထိုနေရာကို ကြည့်သည်။
ယခုအခါ ထိုနေရာတွင် ဘာမျှ မရှိတော့။ သန့်ရှင်းသော ကျောက်ပြင်သာ ရှိသည်။ အရွက်ခြောက်များ ထည့်ထားသော ပန်းအိုးတစ်ခုသာ ရှိသည်။
သူ ထလိုက်ပြီး ထိုနေရာသို့ ခြေဆွဲလျက် သွားကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို စမ်းကြည့်ရာ ကျွန်တော့်လက်ဝါးထက် မကြီးသော၊ ချောမွေ့နေသည့် စက်ဝိုင်းပုံ အခေါင်းပေါက်ငယ်တစ်ခုဆီတွင် သူ၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။
“နှစ်ပေါင်းလေးရာ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အီဒရစ်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
“ကျွန်တော် သံတိုင်တစ်ခု အလုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
ဟီးလ်ဒါက သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ ဘယ်သူက မီးကို ထွန်းထားပေးမှာလဲ။”
အီဒရစ်က မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“သော့ကို ကိုင်ထားတဲ့သူကပဲ ထွန်းရမှာပေါ့” ဟု သူက ပြောသည်။
ထိုညတွင် ကျွန်တော်သည် အီဒရစ်က ဂရေးကိပ်မှ ဧည့်သည်များအတွက် ထားပေးသော အခန်းတွင် အိပ်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အကြာကြီး မအိပ်ဖြစ်ပါ။
သန်းခေါင်ယံအချိန်ခန့်တွင် ကျွန်တော် ဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
တံခါးများမှာ ပွင့်လျက်သား ဖြစ်သည်။ ဟီးလ်ဒါက သံတိုင်ထားမည့် စင်မြင့်နေရာတွင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ပန်းကန်ပြားထဲတွင် ထည့်၍ ထွန်းထားခဲ့သည်။ မီးတောက်မှာ အလွန်နည်းနေပြီဖြစ်သည်။
ကောရန်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။
သူသည် ထိုင်ခုံငယ်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အပေါက်ငယ်၏ အောက်တွင် ရှိနေသည်။ ငှားရမ်းထားသော ဆောက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ဘေးရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် အရောင်ဖျော့သော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တင်ထားသည်။ သူက စတင်မထုရသေးပါ။ ထိုကျောက်တုံးကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။
“မင်းလည်း အိပ်မပျော်ဘူးလား” ဟု သူက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
သူက ဆောက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ငါ သူမရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ တွေးနေမိတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ပုံဆွဲထားတာကလည်း မပြတ်သားဘူး။ အရမ်းမှေးမှိန်နေတာ။ သူမ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။”
ကျွန်တော်သည် ရေမြောင်းထဲမှ ကြားလိုက်ရသည့် အသံကို ပြန်တွေးမိသည်။ နွေးထွေးသည်။ သည်းခံစိတ်ရှိသည်။ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေသည့် လေသံမျိုး။
*ဝင်ခဲ့ပါ။ ထိုင်ပါ။ လမ်းမတွေအကြောင်း ပြောပြပေးပါ။*
“အဲဒါက အရေးကြီးမယ် မထင်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့အတွက်တော့ အရေးကြီးတယ်။”
“ဒါဆိုရင် သူမကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်လေ။”
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူမကို မေးရမှာလား”
ကျွန်တော်က အပေါက်ငယ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ နံရံကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသော ထိုကျဉ်းမြောင်းသည့် ရေမြောင်းလမ်းကြောင်းကိုပေါ့။
ကောရန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အတော်ကြာသည်အထိ ငြိမ်သက်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဆောက်ကို ချလိုက်သည်။
သူသည် ခြေဆွဲလျက် နံရံဆီသို့ သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ခေါက်လိုက်သည်။
သုံးချက်။ ညင်သာစွာ။ ကျောက်ပြင်ကို နောက်ကွယ်တွင် ဘာရှိသလဲ သိရအောင် ခေါက်လေ့ရှိသည့် ပန်းရန်သမားတို့၏ အခေါက်မျိုး။
ထို့နောက် သူသည် ဘုရားကျောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က နားထောင်နေမှန်း မသေချာသည့်အခါမျိုးတွင် ပြောလေ့ရှိသည့်အတိုင်း အနည်းငယ် ရိုးအစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကောရန်ပါ။ သီချင်းဆိုသံကို ကြားခဲ့ရတဲ့သူပါ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ပုံတူကို ထုရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာကို မသိရသေးဘူး။”
ဖယောင်းတိုင်မီးက တဖျတ်ဖျတ် လင်းသည်။
ဘာမျှ ထူးခြားမလာ။
ကောရန်သည် လက်ကို မြှောက်ထားလျက်ပင် ဆက်ရပ်နေသည်။
ထိုအခိုက်၊ အလွန်ဝေးလံသော နေရာမှ၊ ဘုရားကျောင်းနှင့် ရဲတိုက်၊ ဝက်စ်မီးယား တစ်ခုလုံး၏ အောက်ခြေအလွန် နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ တစ်စုံတစ်ခုက ပြန်ဖြေလာသည်။
စကားလုံးများ မဟုတ်ပါ။
အသံတစ်ခု။
နိမ့်နိမ့်နှင့် နွေးထွေးသော၊ ရင်းနှီးနေသယောင် ရှိသော အသံမျိုး။ တစ်စုံတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်ရင်း အလုပ်တွင် စိတ်နစ်ပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းနေသည့်အသံ။ လူတွေက ကိုယ့်ကို ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ဘူးလို့ ထင်တဲ့အခါမျိုးမှာ ဆိုလေ့ရှိတဲ့ အသံမျိုး။
ခရီးသွားတို့၏ သီချင်း။
အစောင့်တို့၏ ကဗျာ။
ကောရန်သည် သူ၏ လက်ကို အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်သည်။
ညည်းသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်အထိ သူသည် နားစွင့်လျက် ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်ကာ ဆောက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူက ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသည်။ “ကောင်းပြီ။ ဒီအသံနဲ့ဆိုရင် ငါ အလုပ်လုပ်လို့ ရပြီ။”
ကျွန်တော် သူ့ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။
မြောက်ဘက်မှ သတင်းစကားသည် နှစ်ရက်အကြာတွင် ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ။ ကောရန်က ဝက်စ်မီးယားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဟီးလ်ဒါက သူ့အတွက် ဟင်းချို ပို့ပေးသူအဖြစ် တာဝန်ယူထားသည်။ အီဒရစ်ကလည်း အလုပ်သမားစာရေးမှာ ရေမြောင်းအကြောင်း မေးမြန်းခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ကြည့်ရှုခွင့် ရနိုင်မလားဟု မေးလာကြောင်း စာရေးအကြောင်းကြားထားသည်။
မေရီက မနက်စာ စားပွဲဆီသို့ ထိုသတင်းကို ယူလာပေးသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သတင်းဆိုး ဖြစ်သည်။
“မော့ဒ်ဆီကပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “Relay station ကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာတာ။”
ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်သည်။
အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းအောက်ရှိ ခိုလှုံရာစခန်းသို့ ချိုင့်ဝှမ်းဘက်မှ စီးနင်းသူများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူတို့သည် ရေမြောင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ပိုက်များကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး တံခါးအထက်တွင် ထုလုပ်ထားသည့် မီးအိမ်ကို လှံဒင်ဖြင့် ရိုက်ချေဖျက်ဆစ်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် အရှေ့ဘက်လမ်းမပေါ်ရှိ နောက်ထပ် ခိုလှုံရာစခန်းတစ်ခုသို့ ဆက်သွားပြီး အလားတူပင် ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။
နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ခု ကျန်သေးသလဲဆိုတာ မော့ဒ် မသိပါ။
စာရွက်၏ အောက်ခြေတွင် လက်ရေးတစ်မျိုးဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်ထားသည်။
*ဟက်စ်ကတ်က ပြောခိုင်းလိုက်တာ။ ရေထွက်ပေါက်ကိုတော့ သူတို့ မဖျက်ဆီးသွားဘူးတဲ့။*
ကျွန်တော် ထိုစာကြောင်းကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရှိနေသော အက်ဗလင်က ပခုံးပေါ်မှနေ၍ ဖတ်ကြည့်သည်။
“ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက စားပွဲတစ်ဖက်မှ မေးသည်။
ကျွန်တော်သည် ကြည်လင်စွာ စီးဆင်းနေသော ရေကို မြင်ယောင်သည်။ အပေါ်ဘက်လမ်းမဘေးရှိ ရေလှောင်ကန်မှ ရေများကို ရေမြောင်းထဲသို့ ပို့ပေးနေသည့် ပိုက်လမ်းကြောင်း၊ မြောက်ဘက်နှင့် အောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းနေသည့် ရှေးဟောင်း ရေမြောင်းလမ်းကြောင်းတို့ကို တွေးမိသည်။
“သူတို့က ရေမြောင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ပိုက်တွေနဲ့ မီးအိမ်တွေကိုလည်း ဖျက်ဆီးနိုင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရေကတော့ တောင်ကုန်းထဲကနေ ဆက်ပြီး စီးထွက်နေဦးမှာပဲ။”
“ပြီးတော့ လူတွေကလည်း ရေသောက်ဖို့ အဲဒီမှာ ဆက်ရပ်နေကြဦးမှာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုက်ကို ပြန်ပြင်တပ်ပေးလိမ့်မယ်။”
“ဟက်စ်ကတ် ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။”
အက်ဒရီယာနာ ပြုံးသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အပြုံးသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘေးဘက်ကို လက်ဖြင့် ဖိကိုင်ကာ “အို” ဟု အော်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံး သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက်နဲ့ မဟုတ်သေးဘူး။ ခြေထောက်နဲ့ ကန်လိုက်သလိုပဲ။”
ကုသပေးသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူများစွာထံမှ ထိုသို့သော စကားမျိုး ကြားဖူးသည့် အက်ဗလင်က သူမကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်သော်လည်း သူမအနီးသို့ ပို၍ တိုးထိုင်လိုက်သည်။
သော (Thor) က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် မော့ဒ်၏ သတင်းကို ဖတ်သည်။
သူမ နှစ်ခေါက် ဖတ်သည်။
ထို့နောက် အာဗန်းကို ပေးလိုက်ရာ သူက တစ်ခေါက် ဖတ်ပြီး ပြန်ပေးသည်။
“သူ ကြောက်နေတာပဲ” ဟု အာဗန်းက ပြောသည်။
သော (Thor) က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ခိုလှုံရာစခန်းတွေကိုလား။”
“သူတို့ဆိုလိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုလေ” အာဗန်းသည် သူ၏ သစ်သားဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကြောက်စိတ်မရှိတဲ့သူဆိုရင် ရေမြောင်းတွေကို ဖျက်ဆီးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ လျစ်လျူရှုလိုက်မှာပေါ့။ ဖျက်ဆီးတယ်ဆိုတာ ရေမြောင်းထဲက တစ်စုံတစ်ခု ထွက်လာတာကို သူ ကြားလိုက်မိလို့ပဲ။”
သူသည် ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်သည်။
“ဒိုင်း။”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချကာ ဒိုင်းဘေးတွင် သွားရပ်သည်။
သော (Thor) က သူမ၏ လေ့ကျင့်ရေး တူကို ကောက်ကိုင်သည်။
“သူ နောက်ထပ် စီးနင်းသူတွေကို ထပ်လွှတ်လိမ့်မယ်” ဟု သူမက စကားပြောနေရင်းပင် အာဗန်းနှင့် စတင် စက်ဝိုင်းပုံ ပတ်ပြေးရင်း ပြောသည်။ “နောက်ထပ် ခိုလှုံရာစခန်းတွေ၊ နောက်ထပ် ဘုရားကျောင်းလေးတွေပေါ့။ ချိုင့်ဝှမ်းနဲ့ ပင်လယ်ကြားမှာ သူ ရှာတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာတိုင်းကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အဲဒီနေရာအားလုံးကို မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလုပ်ကြမလဲ။”
အာဗန်းက ဒိုင်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
ကျွန်တော် သံဓားဖြင့် ခုခံလိုက်သည်။ သူ၏ ဓားချက်ကို လွှဲပစ်လိုက်သည်။ သော (Thor) ၏ တူချက် ရောက်လာမည့် နေရာသို့ ရှောင်လိုက်သဖြင့် တူသည် ကျွန်တော့် နံရိုးအစား လေထဲတွင်သာ ရိုက်မိသွားသည်။
“သူတို့ ဖျက်ဆီးတာထက် ကျွန်တော်တို့က ပိုမြန်မြန် ပြန်တည်ဆောက်ကြမယ်” ဟု ကျွန်တော် အနည်းငယ် အသက်ရှူမှားလျက် ပြောလိုက်သည်။
သော (Thor) ရပ်သွားသည်။
အာဗန်းက ဓားကို ချလိုက်သည်။
“အဲဒါက” သော (Thor) က ပြောသည်။ “အလွန်ဆိုးဝါးတဲ့ စစ်ရေးဗျူဟာပဲ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“နှေးကွေးတယ်။ ငွေကုန်တယ်။ စစ်သား မဟုတ်တဲ့ လူရာပေါင်းများစွာကို အဖျက်ဆီးခံရမယ့် အလုပ်ကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ခိုင်းနေရမှာ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
သော (Thor) သည် ကျွန်တော့်ကို အကြာကြီး ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် အာဗန်းကို ကြည့်သည်။
“အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ ဟေဗန်ရီးချ် (Havenreach) ကို တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ” ဟု အာဗန်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သော (Thor) ပြန်မဖြေပါ။
သို့သော် သူမ တူကို ထပ်မရိုက်တော့ပါ။
လီသန်က ထိုနေ့လယ်တွင် စကားလုံးတစ်လုံး ပြောသည်။
နှင်းခဲဖြင့် မဟုတ်။ ခေါင်းလောင်းဖြင့် မဟုတ်။
သူ၏ ပါးစပ်ဖြင့် ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီမှာ မရှိပါ။ လီယိုရာက နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။ သူမသည် လီသန်၏ အခန်းအပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလျက် အရိုးစင်းသား ဖြစ်နေသည်အထိ ဖိထားသည်။
“ကျွန်မ စာဖတ်ပြနေတာ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “စာပို့သမားက ရွာကနေ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီ။ ပက်ရှန်းနဲ့အတူပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တည်းခိုခန်းထဲကနေ ဦးလေးဖြစ်သူ ထွက်လာပြီး သူတို့နောက်ကနေ အော်ပြောလိုက်တယ်။ သူ ဘာအော်ပြောလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ဖတ်ပြလိုက်တဲ့အခါ လီသန်က—”
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေသည်။
“သူ ကျွန်မနဲ့အတူ ပြောလိုက်တယ်” ဟု လီယိုရာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “နောက်ဆုံး စကားလုံးကိုလေ။ အရမ်းတိုးတိုးလေးပါ။ ကျွန်မတောင် မကြားရမတတ်ပဲ။”
“ဘာစကားလုံးလဲ။”
လီယိုရာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။
“မြည်း (Mule) တဲ့။”
ကျွန်တော် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် စင်္ကြံလမ်းတွင် အတူတူ ခဏရပ်နေကြသည်။
ထို့နောက် သူမ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး ခေါင်းလောင်းသံ တိုးတိုးလေး တစ်ချက် မြည်လာသည်။ လီသန်က သူမကို စာဆက်ဖတ်ခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောရန်သည် လေးရက်အကြာတွင် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ပုံကြမ်းများကို ပထမဆုံး ပို့ပေးသည်။
မျက်နှာပုံ မဟုတ်သေးပါ။ ထိုအချိန်တွင် မဟုတ်သေးပါ။
မီးအိမ်ပုံ ဖြစ်သည်။
သူသည် စာရွက်တစ်ရွက်တည်းတွင် တစ်ဒါဇင်ခန့် ပုံဆွဲထားသည်။ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အနည်းငယ်စီ ကွဲပြားသည်။ အချို့က ပိုမြင့်သည်။ အချို့က ပိုနိမ့်သည်။ အရောင်မှိန်သွားသော မှတ်တမ်းဟောင်းတွင် ပါသလိုမျိုး အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်ထုတ်ထားသည့် ပုံ၊ လေတိုက်နေချိန်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ရင်ဘတ်အနီးတွင် ပိုက်ထားသည့် ပုံမျိုး။
စာရွက်အောက်ခြေတွင် ပန်းရန်သမားတို့၏ စနစ်တကျ ရေးသားထားသော စာလုံးကြီးများဖြင့်—
*ရှေးလူကြီးက အပြင်ဘက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားတာ။ ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ သူမက နှစ်မျိုးလုံးနဲ့ ကိုင်ထားတာ ဖြစ်မယ်။ ဘယ်သူ လာသလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီးတော့ပေါ့။*
ကျွန်တော် ၎င်းကို ဗော့စ်ထံ ပြလိုက်သည်။
သူ အကြာကြီး ငေးကြည့်နေသည်။
“သူ ပြောတာ မှန်တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“သူ ဘယ်ပုံစံမျိုးနဲ့ ထုမှာတဲ့လဲ။”
ဗော့စ် ပြုံးသည်။
“သူ့ကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်လေ။”
ဝက်စ်မီးယားမှ သတင်းစကားမှာ ဆဋ္ဌမမြောက်ညတွင် ရောက်လာသည်။
ကောရန်ဆီမှ မဟုတ်ပါ။ အီဒရစ်ဆီမှ ဖြစ်သည်။
သန်းခေါင်ကျော်အချိန်တွင် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားကျောင်းမှ တံခါးစခန်းသို့ မရပ်မနား ပြေးလာသည့် အစောင့်တစ်ဦးက ယူလာခြင်းဖြစ်သည်။ ကက်စတယ်လန်က ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်တိုင် နှိုးသည်။ ကျွန်တော်တို့ အိပ်ခန်း၏ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် သူ၏ အသံမှာ တိုးလျနေသည်။
“ဝက်စ်မီးယားကို ခရီးသည်တစ်ဦး ရောက်လာတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “စတီးဝပ် ဗေးလ်က မင်းကို လာစေချင်နေတယ်။”
အက်ဗလင်က ထိုင်လျက်သား ဖြစ်နေပြီ။
“ခရီးသည်လား။”
“သူ လမ်းလျှောက်လာတာ။ မြောက်ဘက်ကနေ။ ဘုရားကျောင်းထဲကတစ်ဆင့်ပေါ့။”
ကက်စတယ်လန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျွန်တော် အိပ်ရာမှ ထလိုက်ပြီ။
“ဘုရားကျောင်းထဲကတစ်ဆင့်လား။ ရေမြောင်းလမ်းကြောင်းကနေလား။”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု ကက်စတယ်လန်က ပြောသည်။ “တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာတာ။ သူက လမ်းမကြီးကနေ တိုက်ရိုက်လျှောက်လာပြီး မီးအိမ်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားသူကို ရှာပေးဖို့ ပြောတယ်”
ဟီလ်ဒါက မီးအိမ်ကို စောင့်ရှောက်ထားခဲ့သည်။
သံမဏိမီးအိမ်တိုင်ကတော့ အပြီးမသတ်ရသေးပါ။ ဖယောင်းတိုင်ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းလေးရာက မီးအိမ်ဟောင်း ရှိခဲ့သည့်နေရာ၊ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပန်းကန်ပြားထဲတွင် ပုံမှန်အတိုင်း လင်းထိန်နေဆဲပင်။
၎င်း၏ ဘေးတွင် စောင်တစ်ထည်ကို ပတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ၏ လက်မတွင် အပူလောင်ထားသည့် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ ထရပ်လိုက်သည့်အခါ သူသည် တစ်ဖက်ခြေထောက်ကို ဆွဲ၍ လမ်းလျှောက်နေသည်။
ဘယ်ဘက်ခြေထောက်။
သူ့အဖေ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည့် ပုံစံအတိုင်းပင်။
“အောလ်ဒပ်စ် ဖန်း” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်နာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်တွင် ကောရန်က အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။ သူသည် အပေါက်ငယ်၏ အောက်ဘက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထုဆစ်ထားသည့် ကျောက်တုံးဘေး၌ ရပ်နေပြီး ငှားထားသည့် ဆောက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ပြောပြလို့” ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေသည်။ “သူက မင်း ပစ္စည်းတွေ သယ်တဲ့အခါ တေးသွားတစ်ခုခု ညည်းတတ်တယ်လို့ ပြောတယ်”
အောလ်ဒပ်စ်သည် အပေါက်ငယ်ဆီသို့ ကြည့်သည်။ ဖယောင်းတိုင်ဆီသို့ ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ နောက်ဘက်ရှိ နံရံဆီသို့ ကြည့်သည်။
သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒါ သူမပဲ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ “တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ။”
အီဒရစ်က ခုံတန်းလျားကို အနီးသို့ ဆွဲယူကာ အောလ်ဒပ်စ်ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဟီလ်ဒါက ဟင်းရည်တစ်ခွက် ယူလာပေးသည်။ သူမ လုပ်နေကျအတိုင်းပင်။
အောလ်ဒပ်စ်သည် ဟင်းရည်ကို မသောက်ဘဲ ခွက်ကို နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကိုင်ထားသည်။
“သုံးရက်လောက်က သူတို့ အဆောက်အအုံရှည်ကြီးထဲကို ဝင်လာကြတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “အရာရှိတွေ။ တူတွေ ကိုင်လာကြတယ်။ သူတို့က ကြမ်းခင်းတွေကို စပြီး ဖျက်ဆီးတော့တာပဲ။”
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းထိပ်များတွင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကြမ်းခင်းတွေကိုလား။”
“အားလုံးပဲ။ လက်ခံတဲ့ အဆောက်အအုံကနေ စတာပဲ။ ပြီးတော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသမားတွေရဲ့ အခန်းတွေ။ သူတို့က ကြမ်းခင်းအောက်မှာ ရှာဖွေရမယ့် တစ်စုံတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်” သူ တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မြိုချလိုက်သည်။ “သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကျောက်တုံးတွေ အပြင်ဘက်ကို သယ်ခိုင်းတယ်။ ရာနဲ့ချီတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ့။ တစ်ညလုံးပဲ။”
“ပြီးတော့ မင်း ထွက်လာခဲ့တာလား။”
“ကျွန်တော် ထွက်လာဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး” ဟု သူက ဟင်းရည်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ကျောက်တုံးတွေကို ဝင်းထဲကို သယ်နေတာ။ တစ်ယောက်တည်း။ မှောင်နေပြီလေ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်က မြေကြီးက—”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
“သူက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်တယ်” ဟု အောလ်ဒပ်စ်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ဈေးထဲမှာ လမ်းပျောက်ရင် အဘိုးခေါ်သလိုမျိုးပေါ့။ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုးလေးပဲ—အဲဒီမှာ ရှိနေသလိုမျိုး။ ခြေထောက်အောက်ကနေ။ ‘အောလ်ဒပ်စ်၊ ဒီဘက်ကိုလာခဲ့’ တဲ့။”
ကောရန်က ဆောက်ကို ချလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်လာခဲ့တာ” ဟု အောလ်ဒပ်စ်က ဆက်ပြောသည်။ “ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘူး။ လမ်းပဲ လျှောက်ခဲ့တာ။ ဝင်းထဲကနေ ထွက်လာတယ်။ တံခါးပေါက်ကို ကျော်လာတယ်။ ဘယ်သူမှ မရေတွက်ကြပါဘူး။ သူတို့အားလုံးက ကြမ်းခင်းတွေကို ဖျက်ဆီးနေကြတာကိုး” သူ၏ လက်များက ဟင်းရည်ခွက်ကို ပို၍ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် တစ်နေရာရာမှာ ရပ်လိုက်တိုင်း၊ ဘယ်ဘက်ကို သွားရမလဲ မသိတော့တိုင်း သူက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ထပ်ခေါ်တယ်။ အနောက်ဘက် လမ်းမအတိုင်းပေါ့။ ခိုလှုံရာစခန်းကို ကျော်လာခဲ့တယ်—သူတို့က အဲဒီနေရာကို ဖျက်ဆီးထားကြတယ်၊ ရေခွက်တွေကလည်း ကွဲကြေနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စမ်းရေကတော့ စီးဆင်းနေတုန်းပဲ—အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လျှောက်လာတာ။ သုံးရက်ကြာတယ်။ လမ်းဆုံတိုင်း၊ လမ်းခွဲတိုင်းမှာပေါ့။”
သူသည် အပေါက်ငယ်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်သည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒီမီးအိမ်ဆီကိုပေါ့။”
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
ထို့နောက် အီဒရစ်က အလွန်တိုးညင်းစွာဖြင့် သူ့ဘေးရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အဘိုး ဘေးကင်းပါတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “သူ ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ခြေက စခန်းမှာ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီညတင် သတင်းစကား ပို့ပေးလိုက်မယ်။”
အောလ်ဒပ်စ်သည် ဟင်းရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ဟီလ်ဒါက သူ၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကာ ပခုံးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကောရန်က အပေါက်ငယ်အောက်ရှိ ကျောက်တုံးကို ကြည့်နေသည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးပုံ ဖြစ်လာမည့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထုဆစ်ထားသည့် ပုံကိုပေါ့။
သူက လက်ကို စတင် ထုဆစ်ထားသည်။
လက်တစ်ဖက်တည်းသာ။
ထိုလက်က မီးအိမ်ကို တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဆန့်တန်းထားသည်။ ရောက်လာသမျှသူတိုင်းဆီသို့ပေါ့။
ကျွန်တော် ထိုညက ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်မသွားပါ။
အောလ်ဒပ်စ် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ ကျွန်တော် ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်၌ အလုပ်လုပ်နေသည့် ကောရန်ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး စကားသိပ်မပြောဖြစ်ကြပါ။
အရုဏ်တက်ခါနီးတွင် ကျွန်တော် အပေါက်ငယ်၏ နောက်ဘက်ရှိ နံရံဆီသို့ သွားသည်။
ကျွန်တော် လက်ဖြင့် မထိပါ။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံသာ။
သူတို့သည် သူမ၏ အိမ်ကြမ်းခင်းကို ဖျက်ဆီးနေကြသည်။ ကျောက်တုံးတစ်တုံးချင်းစီကိုပေါ့။ မရှိသည့် တံခါးပေါက်ကို ရှာဖွေရင်းပေါ့။
သူမကတော့ သူမမှာ ကျန်ရှိနေသည့် အားအင်အနည်းငယ်ကို သုံးကာ ကြောက်ရွံ့နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို အိမ်သို့ လမ်းပြပို့ဆောင်ပေးနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
သုံးချက်။ ညင်သာစွာ။
“ကျွန်တော် ယူရီယာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ ရောက်လာပါပြီ။ သူ ဘေးကင်းပါတယ်။”
ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ဘုရားကျောင်းနှင့် ခံတပ်၊ အရာအားလုံး၏ အောက်ဘက်မှ တစ်နေရာရာမှနေ၍ အလွန်တိုးလျပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ကောင်းပြီ။”
ထိုမျှသာ။
ထို့နောက် ပို၍ တိုးညင်းသွားသည့် အသံဖြင့်—
“မီးအိမ်ကို လင်းနေအောင် ထားပါ။ နောက်ထပ် လာမယ့်သူတွေ ရှိသေးတယ်။”
ကျွန်တော် လက်ကို ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်တွင် ကောရန်က ဆောက်ကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး အလွန်သေသေချာချာဖြင့် မီးရောင်ကို စတင် ထုဆစ်တော့သည်။