အခန်း (၄၁၇) - လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူ၏ ကဗျာ
ကျွန်တော် ဘယ်ကနေ စပြောရမှန်း မသိတာကြောင့် ရဲတိုက်အကြောင်းကနေ စတင်ခဲ့သည်။
ပေါင်းမြက်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အိမ်ရှေ့ဝင်း။ အိမ်ဖော်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီတို့က သူတို့တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီကို သော့တစ်ချောင်းနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို ကမ်းပေးနေပုံ။ အဲဒီအရာတွေကို သူတို့လက်ထဲကနေ အတင်းအဓမ္မ လုယူလိုတဲ့ လူတွေအကြောင်း။
အသံရှင်က တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသည်။
ဒါကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုသိလိုက်သလဲဆိုတာ မပြောတတ်ပါ။ ရေစီးသံက အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ရေပိုက်က ကျောက်တုံးနဲ့ ထိပြီး ထွက်လာတဲ့ အသံလေးကလည်း အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စကားမပြောခင်က တိတ်ဆိတ်မှုနဲ့ အခု တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ မှောင်နေရင်တောင် ကိုယ်နဲ့အတူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတဲ့အခါ ထူးခြားသွားတတ်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးပါ။
မယ်လိုဒီက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ကန်ချလိုက်တဲ့အကြောင်း ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ ရေပြင်က လှိုင်းထသွားသည်။
ကျွန်တော် စကားရပ်လိုက်သည်။
“ဆက်ပြောပါ” ဟု အသံရှင်က ဆိုသည်။ “အဲဒီအပိုင်းလေးကို သဘောကျတယ်”
ကျွန်တော့်ဘေးက ဟက်စကက်သည် မြေပြင်ပေါ်က သူ့ပိုက်တံကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူက ပိုက်တံကို ပါးစပ်ထဲ ပြန်မခဲဘဲ ဒူးပေါ်တင်ကာ နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရေမြောင်းကို ကြည့်နေသည်။ ရေမြောင်းက ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားတော့မလိုမျိုး စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဆက်ပြောသည်။
ဂရေးကိပ်၏ တံခါးပေါက်များအကြောင်း။
တံခါးတွေ ပိတ်ဆို့ပြီး ပျက်စီးနေပုံ၊ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်ကို တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ဆက်သွယ်ပေးထားခဲ့ပုံကို ကက်စတယ်လန် ရှင်းပြခဲ့သည့်အကြောင်း။ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဝင်းထဲကနေ မိုင်လေးဆယ်ဝေးတဲ့ ခန်းမဆောင်တစ်ခုဆီ ရောက်သွားရတာ ဘယ်လောက်ထူးဆန်းသလဲဆိုတဲ့အကြောင်း။
“ဝက်စ်မီးယား” ဟု အသံရှင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲဒီမှာ ဘုရားကျောင်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ တံခါးဘေးမှာပေါ့။ မီးအိမ်ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်တုနဲ့လေ”
“ဟားဝစ်က အဲဒီဘုရားကျောင်းကို စင်္ကြံလမ်းအဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်ပြီ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အခုကော ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ”
ကျွန်တော် စဉ်းစားရသည်။
ဝက်စ်မီးယားက ဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည်မွမ်းမံထားတာတော့ မှတ်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရုပ်တုကို တစ်ယောက်ယောက်က အစားထိုး ပြန်တပ်ထားသလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာပဲ ပျက်စီးလျက်သား ရှိနေသေးသလားဆိုတာတော့ မသိတော့ပါ။
“ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ပါ့မယ်”
ရေပြင်က ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ကောင်းတဲ့ အဖြေပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “လူအများစုကတော့ ခန့်မှန်းပြီး ဖြေကြမှာပဲ”
ကောင်းကင်မှာ ကြယ်တွေ ရွေ့လျားနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ တံခါးတွေကနေ ဖြတ်သန်းလာကြတဲ့ လူတွေအကြောင်း သူမကို ပြောပြသည်။ တောင်ဘက်ကနေ ရောက်လာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေ။ ဟားဝစ်ရဲ့ ရဲတိုက်ထဲကနေ ဘာပစ္စည်းမှ မပါဘဲ နာမည်တစ်ခုတည်းနဲ့ ထွက်လာကြတဲ့ မိသားစုတွေ။ မြောက်ဘက်တောင်တန်းအောက်ကနေ တက်လာတဲ့ ဂနုမ်း (dwarves) တွေ။ ပျံသန်းလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တံခါးကို ဘယ်လိုအသုံးပြုရမလဲဆိုတာ သင်ယူသွားတဲ့ နဂါးတွေအကြောင်း။
“နဂါးတစ်ကောင်က တံခါးကို သုံးတယ်ဟုတ်လား”
သူမအသံက အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားသွားဟန် ရှိသည်။
“သူက ပိုပြီး ယဉ်ကျေးရာရောက်တယ်လို့ ပြောတယ်”
“ဟုတ်တာပေါ့”
ကျွန်တော် ကွန်ကောဒီယာအကြောင်း ပြောပြသည်။ သဘောတူညီချက်၊ ပဋိညာဉ်စာတမ်း၊ အဲဒီအောက်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုးထားတဲ့ နာမည်ပေါင်းများစွာအကြောင်း။ ဘယ်သူကမှ အကြီးအကဲ မဟုတ်ဘဲ လူမျိုးပေါင်းစုံ လာရောက်တွေ့ဆုံဖို့ သဘောတူခဲ့ကြတဲ့ ခန်းမဆောင်ကြီးအကြောင်း။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူမ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ အိမ်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
“အရင်တုန်းကပေါ့။ လူတွေက အရပ်လေးမျက်နှာကနေ ဒီမြစ်ဝှမ်းဆီ ရောက်လာကြတဲ့အခါ သူတို့ဟာ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ မူလအတိုင်းပဲ နေခွင့်ရှိခဲ့တယ်” ရေပြင်က တစ်ဖန် လှိုင်းထပြန်သည်။ “သူက အဲဒီနာမည်ကိုပဲ ဆက်သုံးတယ်။ ‘သဘောတူညီချက် ခန်းမဆောင်’ တဲ့။ သူက ကျောက်တုံးတွေကို သိမ်းထားတယ်။ တံခါးတွေကိုတောင် သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ သိမ်းထားသေးတယ်”
“သူက အဲဒီတံခါးတွေကို လှောင်အိမ်တွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်တာ”
“သူက ရွေးချယ်မှုတွေကို ပေးလိုက်တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တခြားသူတွေအတွက် သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးလိုက်တဲ့ ရွေးချယ်မှုမျိုးပေါ့”
ဟက်စကက်က ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောသည်။
သူ့အသံက ကြမ်းတမ်းပြီး ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲမှာ အတိုးဆုံးဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော့် မြေး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အောဒေါ့စ်။ သူက ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အထဲရောက်သွားတာ”
အသံရှင်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
ခဏအကြာတွင်-
“အောဒေါ့စ် ဖန်း။ သူက သူ့အဖေလိုပဲ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ဆွဲပြီး လမ်းလျှောက်တယ်။ ရှည်လျားတဲ့ အဆောက်အအုံထဲက မီးအိမ်ကြောင့် သူ့လက်မမှာ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိတယ်။ သူက တစ်ခုခု သယ်သွားတဲ့အခါ ညည်းချင်းဆိုတတ်တယ်”
ဟက်စကက်၏ လက်တွေက ပိုက်တံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“သူက... အသက်ရှင်သေးလား”
“သူ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကပဲ လက်ခံရေး အဆောက်အအုံကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားတယ်” ဟု အသံရှင်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “သူက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသမားတွေရဲ့ အခန်းဆီ ပြန်လျှောက်သွားတယ်။ သူ အရမ်းပင်ပန်းနေတယ်။ ကြောက်ရွံ့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ရှင်လျက်ပါပဲ”
အဘိုးအိုသည် ဒူးခေါင်းနှင့် နဖူး ထိလုနီးပါးအထိ ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဘေးက ရေမြောင်းဆီကို မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးရှေ့မှာ လူတစ်ယောက် ရနိုင်သမျှသော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လွတ်လပ်မှုကို သူရပါစေတော့။
သူ ခေါင်းပြန်မော့လာတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ စိုရွှဲနေသည်။
သူက ပိုက်တံကို ပါးစပ်ထဲ ပြန်ခဲလိုက်သည်။
“ညည်းချင်းဆိုတတ်တယ်” ဟု ပိုက်တံကို ခဲထားရင်း သူက ဆိုသည်။ “အမြဲတမ်းပဲ။ သူ့အမေတောင် စိတ်တိုရတဲ့အထိပဲ”
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဒီမေးခွန်းကို မေးဖို့ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒီမြစ်ဝှမ်းထဲ ရောက်လာသမျှ လူတိုင်းက ကျွန်မပေါ်မှာပဲ လမ်းလျှောက်ကြတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ လမ်းတိုင်း၊ နံရံတွေကြားက လမ်းကြောင်းတိုင်းပေါ့။ သူက သူ့ကြမ်းခင်းတွေကို ကျွန်မအပေါ်မှာ ခင်းထားပေမဲ့ ကြမ်းခင်းဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်က အိမ်ထဲမှာ ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ လမ်းတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား”
“ဒါဆို ခင်ဗျား သူတို့ကို ခံစားမိတာပေါ့”
“ကျွန်မ သူတို့ကို သိတယ်။ သူတို့က သူတို့နာမည်ကို တစ်ခါလောက်ပဲ ပြောဖူးရင်တောင် ကျွန်မ သိတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခြေသံတွေ။ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့အခါ လမ်းလျှောက်ပုံ၊ ဘာမှ မထူးခြားတော့တာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ကြောက်စိတ်တောင် ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ လမ်းလျှောက်ပုံတွေကို ကျွန်မ သိတယ်”
ရေပြင်က အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေသည်။
“အဲဒီ ဒုတိယမြောက် လမ်းလျှောက်ပုံမျိုးကို နားထောင်ရတာ အခက်ခဲဆုံးပဲ”
ကျွန်တော် အဖြူရောင်ဝင်းထဲက သံတိုင်ပါတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ သံတိုင်တွေကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ။
“အတွင်းပိုင်း အတောင်ပံထဲက လူတွေလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ တံခါးတွေနောက်မှာ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ လူတွေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ခင်ဗျား သူတို့ကိုလည်း သိလား”
“လူတိုင်းကို သိတယ်”
“ဗော့စ်က ဒီဝင်းကို နောက်အခန်းက နောက်ဆုံးအခန်းပဲလို့ လူတွေ ထင်အောင် တည်ဆောက်ထားတာလို့ ပြောတယ်”
“ဗော့စ် ပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီအတွက်ပဲ သူ တည်ဆောက်ခဲ့တာ”
သူမ ပြောလိုက်တဲ့ စကားထဲက တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့?”
ရေပြင် လှိုင်းထသွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီခန်းမထဲက အခန်းတိုင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ ကြမ်းခင်းပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာ” ဟု လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်မရဲ့ ကြမ်းခင်းပေါ်မှာဆိုရင် နောက်အခန်းဆိုတာ ဘယ်တော့မှ နောက်ဆုံးအခန်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဖြစ်လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လမ်းတွေဆိုတာ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ”
ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ပါ။
ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာသည်။
“အကျဉ်းသားတွေ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖမ်းထားတဲ့ လူတွေလေ။ ဖန်နီယာက သူတို့ ကျိုးပဲ့သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ နီမီယာကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မကျိုးပဲ့သွားဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါ ခင်ဗျားကြောင့်ပေါ့”
“အဲဒါ သူတို့ကြောင့်ပါ” ဟု သူမက နူးညံ့စွာ ပြင်ပြောသည်။ “ကျွန်မက သူတို့ခြေထောက်အောက်မှာ လမ်းရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ညဘက်တွေမှာ တစ်ခါတလေ သတိပေးခဲ့ရုံပါပဲ။ အဲဒီလမ်းက တစ်နေရာရာကို ရောက်သွားမယ်ဆိုတာ၊ တစ်ဖက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့နာမည်ကို သိနေလိမ့်မယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့”
“ဓမ္မသီချင်း”
“ဓမ္မသီချင်းရဲ့ အဖြေပေါ့” သူမအသံက ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။ “ခရီးသွားတွေက ကျွန်မကို မီးအိမ် ဆက်ထွန်းထားပေးဖို့ တောင်းဆိုတတ်ကြတယ်။ အခုတော့ မီးအိမ်က ဆက်ထွန်းထားဆဲပဲဆိုတာ သူတို့ကို သတိပေးရမယ့်သူက ကျွန်မ ဖြစ်နေပြီ”
ကျွန်တော် မေးဖို့ ရည်ရွယ်လာခဲ့တဲ့ မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တို့ လာခေါ်စေချင်လား”
အဲဒီနောက်မှာ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
စမ်းချောင်းက စီးဆင်းနေဆဲ။ တောင်စောင်းတစ်နေရာမှာ ဇီးကွက်တစ်ကောင် အော်လိုက်ပြီး ပြန်အော်မယ့်သူ မရှိတော့ပါ။
“မလိုဘူး” ဟု လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ဒါကို ကြိုတွေးထားပြီးသားပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီစကားက ရင်ထဲကို တိုးဝင်သွားဆဲဖြစ်သည်။
“မင်းတို့သာ ငါ့ကို လာခေါ်ရင် သူက မင်းတို့နောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း သောရ် သိတယ်။ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း ကယ်ဒရစ်လည်း သိတယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သိမယ်လို့ ငါထင်တယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီမြစ်ဝှမ်းထဲကနေ ခေါ်ထုတ်သွားရင် အထဲမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေအတွက် မီးအိမ်ကို ဘယ်သူက ဆက်ထွန်းထားပေးမှာလဲ”
ကျွန်တော့်မှာ အဖြေမရှိပါ။
“ငါက အကျဉ်းသား မဟုတ်ဘူး ယူရီယာဂရေး။ ငါက သူတို့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ကြမ်းခင်းပဲ။ သူတို့ထဲက တချို့ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါပဲ” ရေပြင်က လှုပ်ရှားသွားသည်။ “ငါက ဒီမှာပဲ နေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာ။ သူ ဒါကို မသိဘူး။ ငါက ပုန်းအောင်းနေတယ်လို့ သူ ထင်နေတာ”
“ခင်ဗျား ပုန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်မှာပေါ့” သူမအသံထဲမှာ ရယ်မောသံ အနည်းငယ် ပါလာသည်။ “အဓိကကတော့ ငါ စောင့်နေတာ”
“ဘာကိုလဲ”
“မှန်ကန်တဲ့ မေးခွန်းကို မေးမယ့်သူတစ်ယောက်ကိုလေ”
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်း စဉ်းစားသည်။
အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေမိသည်။
ဟက်စကက်က ကြားဖြတ်မပြောပါ။ ကြယ်တွေကလည်း လည်ပတ်နေကြသည်။ ကျွန်တော်တို့အထက် တောင်စောင်းတစ်နေရာမှာ အီလီဇာရဲ့ ကင်းထောက်တွေက လမ်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဘာကြောင့် ဒီလောက်ကြာနေရသလဲလို့ တွေးနေကြလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် သိသည်။
“ကျွန်တော် ဘာကို မေးသင့်တာလဲ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အသံရှင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
တိုးညင်းပြီး နွေးထွေးတဲ့ အသံဖြင့်။ မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ရင်း အဲဒီစကားကိုပဲ စောင့်နေခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လိုမျိုးပေါ့။
“အဲဒါပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အဲဒီမေးခွန်းပဲ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို အစီအစဉ်တစ်ခုတော့ မပေးခဲ့ပါ။
ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံအရ ဘုရားသခင်တွေကတော့ ဒီလိုအစီအစဉ်မျိုးတွေ သိပ်မပေးတတ်ကြပါ။ သောရ်က အမိန့်ပေးတတ်တယ်။ အာဗာန်က အမှားပြင်ပေးတတ်တယ်။ ဖန်နီယာကတော့ များသောအားဖြင့် လှဲလျောင်းနေရင်းကနေ သူ့အမြင်တွေကို ပြောတတ်တယ်။
လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို အမိန့်တွေထက် ပိုတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေကို ပေးခဲ့သည်။
“သူက လူတွေ သူ့ဆီကို လာကြလို့ သန်မာနေတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “လှောင်အိမ်ထဲက ဘုရားသခင်တွေ၊ သူ့အလုပ်ရုံက အလုပ်သမားတွေ၊ သူ့အတွက် မုန့်သယ်လာတဲ့ လှည်းသမားတွေပေါ့။ မြောက်ဘက်က လမ်းတိုင်းက အခုဆိုရင် ဒီမြစ်ဝှမ်းဆီကိုပဲ ဦးတည်နေတယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ဦးတည်ရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်တာပဲ”
“ဒါဆို ခင်ဗျားရော”
“ကျွန်မက ဘယ်တော့မှ ဦးတည်ရာနေရာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက လမ်းကြားတွေပဲ” ရေပြင် လှိုင်းထသွားသည်။ “လူတွေ ခရီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်မ သန်မာတယ်။ သူတို့က နားခိုရာနေရာတစ်ခုမှာ ရပ်နားပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာကို တွေ့တဲ့အခါ၊ သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ တံခါးကို ခေါက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က လာဖွင့်ပေးတဲ့အခါ၊ သူတို့က အမှောင်ထဲမှာ ကိုယ့်နာမည်ကို ပြောလိုက်ပြီး တစ်ဖက်က ပြန်ပြောပေးတဲ့အခါမျိုးတွေမှာပေါ့”
ကျွန်တော် နားခိုရာနေရာ တံခါးဝအထက်က ထွင်းထုထားတဲ့ မီးအိမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
မှိန်ဖျော့နေသည်။ ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ရှိနေဆဲပင်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ဘုရားကျောင်းငယ်လေးတွေလေ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “တံခါးဝတွေဘေးမှာ ရှိတဲ့ဟာတွေ”
“အများစုကတော့ ပျက်စီးသွားပြီ။ တချို့ကိုတော့ စင်္ကြံလမ်းတွေအဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်ကြတယ်” ခဏရပ်ပြီးမှ သူမက ဆက်ပြောသည်။ “တချို့ကိုတော့ ရိုးရိုးလေးပဲ မေ့ပစ်လိုက်ကြတယ်။ မေ့ပစ်လိုက်တာက ပိုပြီး နူးညံ့ပေမဲ့ ပြန်ပြင်ဖို့တော့ ပိုနှေးတယ်”
“အဲဒါတွေကိုသာ ပြန်ပြင်လိုက်ရင်—”
“ကျွန်မ ဘုရားကျောင်းတွေ မလိုချင်ဘူး” သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ မေရီက ဥပဒေတွေအကြောင်း ပြောတဲ့ လေသံမျိုးနဲ့ပေါ့။ “ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ ဒူးထောက်ဖို့ မလိုဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာက လမ်းတွေကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့၊ နားခိုရာနေရာတွေကို ပစ္စည်းတွေ ဖြည့်ထားဖို့၊ ညဘက် ရောက်လာတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ပဲ”
ကျွန်တော် ဟေဗင်ရီးချ်က လက်ခံရေး အဆောက်အအုံကို ပြေးမြင်မိသည်။ မှားယွင်းတဲ့ တံခါးဝဆီ ရောက်သွားတဲ့ စောင်တွေ။ လှေကားထစ်တွေကို ကိုယ်တိုင်တက်နိုင်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြချင်တဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်း ငြင်းခုံနေကြတာတွေ။ တခြားဘယ်မှ သွားစရာမရှိတော့တဲ့ လူတွေကို လက်ခံဖို့အတွက် အဆင်မပြေ၊ မသေချာပေမဲ့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ဆောင်နေကြတဲ့ အလုပ်တွေအားလုံးကိုပေါ့။
“ကျွန်တော်တို့ အဲဒါတွေကို လုပ်နေပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“သိပါတယ်” ဟု လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ နားထောင်နေခဲ့တာ ကြာပြီ”
ကျွန်တော် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မင်းတို့ရဲ့ တံခါးတွေကို ရှေးဟောင်းလမ်းတွေပေါ်မှာ ဆောက်ထားတာ။ ကျွန်မရဲ့ လမ်းတွေပေါ်မှာပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကြင်နာစွာ လက်ခံမှုကို ခံရတိုင်း ကျွန်မ ကြားနေရတယ်။ အလွန်တရာ မှိန်ဖျော့ဖျော့နဲ့ပေါ့။ အလွန်ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေပဲ” ရေပြင်က အခုဆိုရင် နွေးထွေးနေပြီ။ ကျောက်တုံးကို ထိထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကနေတစ်ဆင့် အဲဒီနွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသည်။ “ဒီလိုလမ်းမျိုးတွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် မင်းလုပ်နေတာကို မသိခဲ့ဘူးမလား”
“ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာလို့ အရင်က မပြောခဲ့တာလဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ဘယ်တုန်းကမှ တံခါးမခေါက်ခဲ့လို့လေ”
ဇီးကွက်က ထပ်အော်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ တစ်စုံတစ်ခုက ပြန်အော်လိုက်သည်။
ဇီးကွက်တော့ မဟုတ်ပါ။
ရေမြောင်းထဲက ရေတွေက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။ ညဘက်မှာ ရေတွေ အေးလာသလိုမျိုး ဖြည်းဖြည်းချင်း မဟုတ်ပါ။ တစ်နေရာရာမှာ ဝေးကွာလွန်းတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ဖွင့်လိုက်ပြီး ဆောင်းရာသီကို အထဲဝင်လာခိုင်းလိုက်သလိုမျိုး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အေးစက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ဟက်စကက်က ကျောက်တုံးဆီကနေ တွန့်ဆုတ်ပြီး နောက်ကို ဆုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ မလှုပ်ပါ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။ အာဗာန် သင်ပေးခဲ့တဲ့၊ သောရ် အော်ဟစ်ခဲ့တဲ့၊ ဆဲလိုးက စည်တစ်ခုကို ရိုက်ချိုးတုန်းက လက်ကို ငြိမ်အောင် ထိန်းထားခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ရှိတဲ့နေရာမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခိုင်းနေသည်။
ပိုက်တံထဲက ထွက်လာတဲ့ အသံက လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူရဲ့ အသံ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီအသံကို သိသည်။
တစ်ခါက ဝှိုက်မက်ဇာရဲ့ လက်ခံရေး အဆောက်အအုံမှာ ဝါကျတစ်ခုရဲ့ အလယ်မှာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တဲ့ အသံမျိုး။
“ယူရီယာဂရေး” ဟု အိုသယ်လော့စ်က ပြောသည်။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးထဲက သရဖူက အရမ်းကို တောက်ပစွာ လင်းလက်လာတာကြောင့် ဟက်စကက်က သူ့မျက်လုံးတွေကို ကာလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ပြန်မှိန်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။
ကျွန်တော့်မှာ ရှိသမျှ အားအင်အားလုံးကို သုံးလိုက်ရသည်။
“မင်း သူမကို ရှာတွေ့သွားတာပဲ” ဟု အိုသယ်လော့စ်က ပြောသည်။ သူ့အသံက တိုးညင်းသည်။ နားထောင်လို့ ကောင်းသယောင်ယောင်ပင်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရေမြောင်းထဲမှာ နားစွင့်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ နားထောင်လောက်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသံမျိုး။ “မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်ထင်တယ်။ ငါ အကြာကြီး ရှာခဲ့တာလေ”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါ။
ဘာမှကို မပြောပါ။
“သူမ ဘယ်မှာလဲ” ဟု သူ မေးသည်။
ရေတွေက ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ ရေခဲလို အေးစက်နေသည်။
“မင်း ငါ့ကို ပြောပြလို့ရတယ်။ မင်းက သူမကို တခြားအရာတွေ အကုန်လုံး ပြောပြထားခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား”
ကျွန်တော် ဆက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
ထို့နောက် ရေတွေ နွေးလာသည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ပါ။ နေရောင်အောက်မှာ ကျောက်တုံးတစ်ခု နွေးလာသလိုမျိုး အောက်ခြေကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း နွေးလာခြင်းဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူက ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ကို ပြောတာ မဟုတ်ပါ။
“အိုသယ်လော့စ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
သူ အသက်ရှူရပ်သွားတာကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
ဘုရားသခင်တစ်ပါးက အဲဒီလို လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်တံထဲက တိတ်ဆိတ်မှုကတော့ လုံးဝ အဆင်သင့်မဖြစ်ဘဲ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီး ကိုယ့်အဆုတ်ကို ဘယ်လိုသုံးရမှန်း မသိတော့တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
“မင်း ငါ့အိမ်ကို နားထောင်နေတာ ကြာပြီနော်” ဟု လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူက ဆိုသည်။ သူမအသံက ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားပါ။ အရင်အတိုင်း နူးညံ့နေဆဲပင်။ အဲဒီအချက်ကပဲ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည်။ “မင်း အဲဒါကို ဖွင့်ဖို့၊ ချည်နှောင်ဖို့၊ အမိန့်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မင်း ငါ့စင်္ကြံလမ်းတွေထဲမှာ လှောင်အိမ်တွေ ဆောက်ခဲ့တယ်၊ ငါ့မီးဖိုချောင်တွေမှာတော့ ခြံဝင်းတွေ ဆောက်ခဲ့တယ်”
“ဘယ်မှာ—”
“ဒီမှာလေ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အတွင်းပိုင်း နံရံအောက်က ရေမြောင်းမှာ။ အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းအောက်က နားခိုရာနေရာမှာ။ ဝက်စ်မီးယားက ဖြတ်သန်းရေး တံခါးဘေးက ဘုရားကျောင်းငယ်မှာ (အဲဒါက အခုထိ ပျက်စီးနေတုန်းပဲ)။ ပြီးတော့ ဒီနေရာနဲ့ ပင်လယ်ကြားက လမ်းဆုံတိုင်းမှာပေါ့” ရေပြင် လှိုင်းထသွားသည်။ “လမ်းတွေ ရှိတဲ့ နေရာတိုင်းမှာပေါ့ အိုသယ်လော့စ်။ အဲဒီနေရာတိုင်းမှာ ငါ ရှိတယ်”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် အလွန်တိုးညင်းစွာဖြင့်—
“ငါ တံခါးကို ရှာတွေ့အောင် ရှာမယ်”
“တံခါးဆိုတာ မရှိဘူး” ဟု လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူက ဆိုသည်။ “ဘယ်တုန်းကမှလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ မင်း တံခါးခေါက်ဖို့ပဲ လိုတာပါ”
ပိုက်တံက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ရေတွေကတော့ နွေးနေဆဲပင်။
ကျွန်တော် အဲဒီနောက်မှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ထိုင်နေမိသလဲ မသိပါ။
ဟက်စကက် ထပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲက တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူကာ ပိုက်တံထဲ ထည့်လိုက်သည်အထိ ကြာသည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို စတွေ့ကတည်းက ပိုက်တံကို အခုမှပဲ ထည့်ပြီး မီးညှိကာ ပြန်ထိုင်သည်။
အီလီဇာ တောင်စောင်းကနေ ခြေလျင်ဆင်းလာပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြင်တော့ ဘာမှ မမေးဘဲ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာမှာ ရပ်လိုက်သည်အထိ ကြာသည်။
လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူက ခဏတာ ဘာမှ ထပ်မပြောပါ။
သူမ ပြန်ပြောတဲ့အခါ သူမအသံက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
“သူ ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“သူ ပိုပြီး နားစွင့်လိမ့်မယ်။ သူ ရှာတွေ့နိုင်သမျှ ရေမြောင်း၊ ချန်နယ်နဲ့ နားခိုရာနေရာတိုင်းကို သူ ကြိုးစားကြည့်လိမ့်မယ်။ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘုရားကျောင်းငယ်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ လူတွေကို စေလွှတ်လိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ပြီးတော့ သူ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ဖျက်ဆီးလေလေ၊ ဘာတွေ ပျောက်ဆုံးသွားသလဲဆိုတာကို လူတွေ ပိုသတိထားမိလေလေ ဖြစ်မှာမို့လို့ပဲ။ အဲဒီလူတွေထဲက တချို့ကတော့ အဲဒါတွေကို ပြန်ပြင်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် ဒန်စတန်အကြောင်း တွေးမိသည်။ သူ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ် မောင်းလာခဲ့ပေမဲ့ နံရံတွေနောက်မှာ ဘယ်သူရှိသလဲဆိုတာ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဖူးပါ။
အခုအချိန်ထိပေါ့။
“ခင်ဗျား ခင်ဗျား ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ သူ့ကို ပြောလိုက်တာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
“ငါ ဘာလဲဆိုတာကိုပဲ သူ့ကို ပြောလိုက်တာပါ။ သူက အဲဒီနှစ်ခုကြားက ကွာခြားချက်ကို ဘယ်တုန်းကမှ နားမလည်ခဲ့ဘူး”
ရေတွေက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးဆီမှာ နွေးထွေးလာသည်။ ကျွန်တော့်လက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုးပေါ့။
“အိမ်ပြန်တော့ ယူရီယာဂရေး။ မင်းရဲ့ လူတွေကို ပြောပြလိုက်ပါ။ ဗော့စ်ကိုလည်း ပြောလိုက်ပါ၊ တံခါးခေါက်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ မှန်တယ်ဆိုတာ။ ဖန်နီယာကိုလည်း ပြောလိုက်ပါ၊ မီးအိမ်က အခုထိ ထွန်းထားဆဲပါလို့” ခဏရပ်သည်။ “ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဇနီးတွေကိုလည်း ပြောလိုက်ပါ၊ မင်း သတိထားခဲ့ပါတယ်လို့။ မင်း သတိထားခဲ့ပါတယ်။ ငါ ကြည့်နေခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင့်ထားခဲ့ရသလို ခံစားရတဲ့ အသက်ရှူမှုကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဒီမှာ ရှိနေဦးမှာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။ “ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ရင်လေ”
“ငါ အမြဲတမ်း ဒီမှာ ရှိနေမှာပါ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “အဲဒါကပဲ အဓိကပဲလေ”
ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် ပို၍ နူးညံ့စွာဖြင့်—
“အရင် တံခါးခေါက်ပါ”
ကျွန်တော်တို့ ညဉ့်နက်အချိန်မှာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ဟက်စကက်က သူ့မြင်းကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကျောက်မိုင်းအထိ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်လာသည်။ သူ နှုတ်ဆက်စကား မပြောပါ။ လမ်းမပေါ်မှာ လှည်းသမားတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်ပြသလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့မြေးလေး ပေါ်တာခန်းထဲမှာ ညည်းချင်းဆိုနေတဲ့ အခြေချရာနေရာဘက် မြောက်အရပ်ကို ဦးလှည့်သွားသည်။
အီလီဇာကတော့ လမ်းဆုံဂိတ်အထိ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ စီးလာသည်။
ထို့နောက် သူမက “သူ ကြားလိုက်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“မင်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူ သိသွားပြီ”
“သူ အရင်ကတည်းက ကျွန်တော့်ကို ရှာနေမှန်း သိထားပြီးသားပါ”
သူမ အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားသည်။
“ပြီးတော့ သူ မရှာနိုင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို မင်း ရှာတွေ့သွားတယ်ဆိုတာကိုလည်း သူ သိသွားပြီ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
အီလီဇာက လမ်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သောရ်က သူ ဘာတွေ ပြောသွားသလဲဆိုတာ အတိအကျ သိချင်လိမ့်မယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီတိုင်းပေါ့”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“မင်း မှတ်မိရဲ့လား”
ကျွန်တော် အေးစက်နေတဲ့ ရေကို ပြေးမြင်မိသည်။ လင်းလက်နေတဲ့ သရဖူကို။ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ငြိမ်အောင် ထိန်းထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို။
“စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီတိုင်း မှတ်မိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာကို အရင်ဆုံး ပြောပြခဲ့သည်။
သောရ်ကို မပြောခင်။ ကောင်စီကို မပြောခင်။ နိုးနေပြီး စောင့်နေလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို စောင့်ခိုင်းတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တဲ့ ဗော့စ်ကို မပြောခင်မှာပေါ့။
ကျွန်တော် အကုန်လုံး ပြောပြခဲ့သည်။
ရဲတိုက်။ တံခါးကို အသုံးပြုခဲ့တဲ့ နဂါး။ ပစ္စည်းတွေ သယ်တဲ့အခါ တေးညည်းတတ်တဲ့ အောလ်ဒေါ့စ်ဖန်။ ရိုးရာသီချင်းကို လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူက ပြန်ဖြေခဲ့တဲ့ အဖြေ။ အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ အသံ။ သူမရဲ့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှု။
အက်ဒရီယာနာက ဆိုဖာပေါ်မှာ ခြေထောက်ကို ခွေပြီးထိုင်ကာ ဗိုက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ထားလျက် နားထောင်နေသည်။ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး တစ်ခွန်းမှ မဖြတ်ပြောပါ။
ကျွန်တော် ပြောပြလို့ ပြီးတဲ့အခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ယာလက်ကို ယူပြီး လှန်ကြည့်သည်။
သရဖူပုံစံ အမှတ်အသားက မှိန်ဖျော့နေသည်။ ဘာမှမရှိသလောက်ပင်။
“ရှင် အဲဒါကို ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တာပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“သူမက သူမ ကြည့်နေတယ်လို့ ပြောတယ်”
“ကျွန်မလည်း ကြည့်နေခဲ့တာပါပဲ” အက်ဗလင်က သူမရဲ့ လက်မနဲ့ အမှတ်အသားနေရာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “ရှင် အဲဒါကို ကိုင်ထားတိုင်း ကျွန်မ သိနိုင်ပါတယ်။ ရှင် လက်တွေက အေးစက်သွားတတ်လို့ပါ”
ဟုတ်သည်။ လက်တွေ အေးစက်နေသည်။
ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ပါ။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ဆီ လက်လှမ်းလာပြီး သူမလက်ကို ကျွန်တော်တို့ လက်တွေပေါ် တင်လိုက်သည်။
“သူမက ရှင် သတိထားခဲ့ပါတယ်လို့ ကျွန်မတို့ကို ပြောခိုင်းတာပေါ့နော်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“မြောက်ဘက်မှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံးလူရဲ့ အမဲလိုက်တာကို ခံနေရတဲ့၊ အခိုးခံထားရတဲ့ ခန်းမတစ်ခုအောက်က နတ်ဘုရားမတစ်ပါးက သူ့ဇနီးတွေကို စိတ်အေးစေဖို့အတွက် ရှင်တို့ကို အဲဒီလို ပြောပြခိုင်းနေတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ မျက်လုံးတွေက လင်းလက်နေသည်။
“ကျွန်မ သူမကို သဘောကျတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ဗော့စ် နိုးနေသည်။
သူ ဘာမှ မလှုပ်ရှားဘဲ အကုန်လုံးကို နားထောင်နေသည်။ လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူက အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့ အပိုင်းကို ရောက်တဲ့အခါ သူ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
“တံခါးဆိုတာ မရှိဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ မင်း တံခါးခေါက်ဖို့ပဲ လိုတာပါ” လို့ သူမ ပြောတဲ့ အပိုင်းကို ရောက်တော့ သူ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
သူ ရယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
တိုးတိုးလေး။ နာကျင်စွာ။ ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ သူ့လက်တွေကို ရင်ဘတ်ပေါ် ဖိထားရင်းပေါ့။
“နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့” သူ ဆိုသည်။ “သူ ကျွန်တော့်ကို တံခါးဖွင့်ခိုင်းတိုင်း၊ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဘယ်လို နာခံအောင် လုပ်ရမလဲလို့ သူ မေးတိုင်း ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာပါပဲ။ တံခါးခေါက်ပါ၊ စောင့်ဆိုင်းပါ၊ တစ်ဖက်က ဆုံးဖြတ်ပါစေလို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို ခက်ခဲအောင် လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ” သူ လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ခက်ခဲအောင် လုပ်ခဲ့တာလေ” ပြတင်းပေါက်နားက ဖန်ရီယာက ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က မှန်အောင် လုပ်ခဲ့တာ”
“အဲဒီနှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး”
ဗော့စ် ပိုပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့အတွက် နာကျင်နေပေမဲ့ သူ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။
သူ စကားပြန်ပြောနိုင်တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူမက ရှင် ဘာလုပ်ခိုင်းလိုက်လဲ”
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“လမ်းတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့၊ နားခိုရာနေရာတွေကို ပစ္စည်းဖြည့်ထားဖို့၊ ညဘက်ရောက်လာတဲ့ ဘယ်သူ့အတွက်မဆို တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ပါ”
“ဒါပဲလား”
“ပြီးတော့ ဝက်စ်မီးယားက ဘုရားကျောင်းငယ်ကို ပြန်ပြင်ဖို့ပါ”
ဗော့စ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါက အကုန်လုံး မဟုတ်ဘူး” သူ ဆိုသည်။ “ဒါက အရာအားလုံးပဲ”
သောရ်က မြေပုံအခန်းထဲမှာ စောင့်နေသည်။
မေရီ၊ အီလီဇာ၊ ကော်ဒရစ်၊ သက်စရာ၊ လက်ဇန်ဒါးနဲ့ အက်ဒလင်းတို့လည်း ရှိနေကြသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်က ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ တခြားတစ်ယောက်ကတော့ ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထပ်ပြောပြလိုက်သည်။
စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီတိုင်းကိုပေါ့။
ပြောလို့ ပြီးတဲ့အခါ သောရ် အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောပါ။
ထို့နောက် သူမ မြေပုံဆီ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ရေဝေတောင်ကြားနေရာကို လက်ညှိုးထောက်လိုက်သည်။
“သူက သူ့ကိုယ်သူ ဦးတည်ရာ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ” သူမ ဆိုသည်။ “မြောက်ဘက်က လမ်းတိုင်းက သူ့ဆီကိုပဲ ဦးတည်နေတယ်”
သူမ လက်ညှိုးကို အပြင်ဘက်ဆီ ရွှေ့လိုက်သည်။ ကျောက်မိုင်းကို ကျော်ပြီး အနောက်ဘက်လမ်းတစ်လျှောက်၊ မာရက်ခ် မှတ်သားခဲ့တဲ့ အရှေ့ဘက်လမ်းတစ်လျှောက်၊ လှည်းသမားတွေရဲ့ ရွာတွေဆီ၊ ဖြတ်သန်းရေး စခန်းတွေဆီ၊ ဖြတ်သန်းရေး တံခါးတွေဆီပေါ့။
“ဒါဆိုရင် သူ့လမ်းတွေပေါ်ကို လူတွေ မပို့တော့ဘူး။ ကိုယ့်လမ်းတွေကို ကိုယ်ပဲ ထိန်းသိမ်းတော့မယ်” သူမ ဆိုသည်။
မေရီက စရေးနေပြီဖြစ်သည်။
“နားခိုရာနေရာတွေ” သူမက မော့မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။ “မြေပုံဟောင်းတွေပေါ်က အကုန်လုံးပေါ့။ ဘယ်သူက ထိန်းသိမ်းလဲ၊ အရင်က ဘယ်သူထိန်းသိမ်းခဲ့လဲ၊ ဘယ်သူတွေ ထိန်းသိမ်းနိုင်မလဲဆိုတာ။ ဖြတ်သန်းရေး တံခါးတိုင်းရဲ့ ဘေးမှာ ဘုရားကျောင်းငယ်တွေ ရှိရမယ်။ ဘယ်ဟာတွေက ကျန်ရှိနေလဲ၊ ဘယ်ဟာတွေက ပျက်စီးသွားပြီလဲ၊ ဘယ်ဟာတွေကို—” သူမ နားရွက်တွေ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ “—စင်္ကြံလမ်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီလဲဆိုတာပေါ့”
“ဝက်စ်မီးယားကို အရင်ဆုံး စမယ်” ကျွန်တော် ဆိုသည်။
“ဝက်စ်မီးယားကို အရင်ဆုံး” မေရီက သဘောတူသည်။
အက်ဒလင်းက ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
“လှည်းသမားတွေ” သူမ ဆိုသည်။ “ဒန်စတန်၊ မော့ဒ်၊ ဟက်စကက်၊ လစ်စ်။ သူတို့က ဒီကနေ ရေဝေတောင်ကြားအထိ နားခိုရာနေရာတိုင်းကို သိတယ်။ နန်းတော်က ဘယ်ဟာတွေကို သုံးပြီး ဘယ်ဟာတွေကို မေ့ထားလဲဆိုတာ သူတို့ သိတယ်”
“သူတို့ ကူညီကြပါ့မလား” လက်ဇန်ဒါးက မေးသည်။
အက်ဒလင်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ဝီနာ လက်ခံရေးရုံထဲက ထွက်လာချိန်မှာ ဒန်စတန်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကျွန်တော် ပြေးမြင်မိသည်။
ရေခွက်ဘေးမှာ ဒူးကိုကွေးပြီး ထိုင်နေတဲ့ ဟက်စကက်ကို ပြေးမြင်မိသည်။
“သူတို့ ကူညီပြီးသားပါ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ လီသန်ဆီ သွားခဲ့သည်။
အချိန်က အတော်နောက်ကျနေပြီ။ လီအိုရာက သူ့ကုတင်ဘေးက ကုလားထိုင်မှာ အိပ်ပျော်နေသည်။ မီးအိမ်က အလင်းနည်းနေသည်။
ကျွန်တော် ရောက်လာတော့ သူ မျက်လုံးဖွင့်သည်။
မေးခဲ့လား?
“ဟုတ်တယ်”
ဖြေခဲ့လား?
“ဟုတ်တယ်”
သူ ကျွန်တော့်ကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ့လက်ဘေးမှာ စာလုံးတစ်လုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။
နာမည်?
ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သူမကို ကျွန်တော့်နာမည် ပြောလိုက်တယ်။ သူမက ပြန်ခေါ်လိုက်တယ်”
လီသန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
ပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ သူ့လက်ဘေးက နှင်းခဲတွေက သေးငယ်တဲ့ မျဉ်းကြောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ကောင်းပြီ။
ကျွန်တော် အလွတ်ရှိတဲ့ ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ပြီး စာအုပ်ကို စာညှပ်ထားတဲ့ နေရာမှာ ဖွင့်လိုက်သည်။
လမ်းခရီးသည်က သူ့ဦးလေးကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ ဦးလေးကတော့ လားကို ခွင့်မလွှတ်သေးပါ။ စိတ်ရှည်ခြင်းဆိုတဲ့ အရာကတော့ ဂရုစိုက်ပုံ မရပါ။
လီအိုရာ အိပ်ပျော်နေစေဖို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ဖတ်ပြသည်။
လီသန်က သူ့မျက်လုံးတွေ လေးလံလာသည်အထိ နားထောင်နေသည်။
မြောက်ဘက် အဝေးတစ်နေရာ၊ အခိုးခံထားရတဲ့ ခန်းမတစ်ခုအောက်မှာ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးက လမ်းလျှောက်နေဆဲ လူတွေအားလုံးအတွက် မီးအိမ်ကို ထွန်းထားပေးသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီးအိမ်တွေကို ထွန်းထားမှန်း သူမ ကြားနိုင်တယ်ဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။