အခန်း (၄၁၆) - တံခါးခေါက်သံ
နေ့လယ်ခင်းတွင် ရန်နာသည် ဆောလိုး၏မိခင်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမသည် အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ လက်တစ်ဖက်တွင်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထားပြီး၊ အလျင်အမြန် ပစ္စည်းသိမ်းရန် အမိန့်ပေးခံရသော်လည်း အလွန်အေးဆေးစွာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ သိမ်းဆည်းလာခဲ့သူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူမသည် လက်ခံရေးခြံဝင်းကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ စာရေးဝန်ထမ်းများကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏သားဖြစ်သူ ဦးထုပ်ကိုလက်တွင်ကိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေသော တည်းခိုဆောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် သားဖြစ်သူဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ခြင်းတောင်းဖြင့် ပခုံးကို အသာအယာ ရိုက်လိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို ပြောပြသင့်တာပေါ့" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ကျွန်တော်လည်း မသိလိုက်ရဘူး"
"မင်း လွတ်မြောက်လာတဲ့ အကျဉ်းသားတွေတင်ထားတဲ့ လှည်းတစ်စီးနဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ လိုက်သွားတော့မယ်ဆိုတာကို မင်းမသိလိုက်ရဘူးပေါ့လေ"
"အဲဒီအလုပ်ကို လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်အထိတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိခဲ့ဘူး"
သူမသည် သားဖြစ်သူကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ခြင်းတောင်းကို ချလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူ၏ ကော်လာကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ တကယ်တော့ ထိုကော်လာမှာ ပြင်စရာမလိုဘဲ သပ်ရပ်နေခဲ့သည်။
"ကောင်းပါပြီလေ" သူမက ပြောသည်။ "ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်လေ့ရှိတာပါပဲ"
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရန်နာသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"သူမက မီးဖိုထဲက မီးတွေကို ငြှိမ်းနေလို့ ကျွန်မကို စောင့်ခိုင်းသေးတယ်" ဟု ရန်နာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ပဲပင်တွေကို ရေလောင်းရသေးတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်နီးချင်းအတွက် ကြက်တွေအကြောင်း စာတစ်စောင် ရေးထားပေးခဲ့သေးတယ်"
"အချိန်မီရဲ့လား"
"အတိအကျပဲ" ရန်နာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြိုသိနေလဲတော့ မသိဘူး"
ဆောလိုး၏မိခင်က ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
"ပဲပင်တွေက ရေမလောင်းရင် သေသွားမှာလေ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ဒီအိမ်လေးမှာ တခြားလူပဲ နေရမှာပဲ မဟုတ်လား"
အကျဉ်းသား (၁၁) ဦးကို အရှေ့ဘက် တည်းခိုဆောင်အနီးတွင် အခန်းများ ပေးထားလိုက်သည်။
ဆေးရုံဆောင်တော့ မဟုတ်ပေ။ လီအိုရာက ထိုကိစ္စတွင် ခိုင်ခိုင်မာမာပင် ပြောထားသည်။ သူတို့ထဲတွင် မည်သူမျှ ဆရာဝန်၏ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်စရာမလိုပေ။ ထိုသို့ အိပ်ခိုင်းခြင်းက သူတို့သည် လူနာများဖြစ်သည်ဟု ခံစားရစေလိမ့်မည်။ သူတို့ တကယ်လိုအပ်သည်မှာ အတွင်းမှ သော့ခတ်နိုင်သော တံခါးများရှိသည့် ကိုယ်ပိုင်အခန်းများသာ ဖြစ်သည်။
ကော်ရန်၏ ခြေထောက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဒဏ်ရာမှာ တရားရုံးမရောက်မီ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က ငြမ်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး ပြန်ကောင်းလာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
သူသည် ထိုအချက်ကို သိလိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရသည်။
"ဒီဒဏ်ရာအတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်စရာမလိုတော့ဘူးပေါ့" ဟု သူက ဆိုသည်။
ဝမ်နာက မီးအိမ်တစ်လုံး တောင်းသည်။
အိမ်ထိန်းက သူမအတွက် မီးအိမ်တစ်လုံး ယူလာပေးသည်။
သူမက ထိုမီးအိမ်ကို တစ်ညလုံး ထွန်းထား၍ ရမရ မေးသည်။
အိမ်ထိန်းက ပထမမီးအိမ် ဆီကုန်သွားလျှင် သုံးရန်အတွက် ဒုတိယမီးအိမ်တစ်လုံးကို ထပ်ယူလာပေးပြီး၊ ဒုတိယမီးအိမ်အတွက်ပါ ဆီဘူးတစ်ဘူးကိုပါ ယူလာပေးသည်။
ဒန်စတန်နှင့်အတူ ကောင်မလေးကို အခြေချပေးရန် ဟေဗင်ရီးချ်သို့ လိုက်လာခဲ့သော မော့ဒ်သည် ပြတင်းပေါက်စပ်တွင် တန်းစီထားသည့် ပစ္စည်းသုံးခုကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့လူတွေက အရာရာကို အသေးစိတ်ကျကျ လုပ်တတ်ကြတာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ကျွန်တော်တို့က ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ကလေးငယ်တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ အတွေ့အကြုံ အများကြီး ရှိခဲ့လို့ပါ" ဟု ကျွန်တော်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ထားသည်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
တိုဘင်သည် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အရေအတွက်များ ရေတွက်ခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
သူသည် သူ့အခန်းဆီသို့ လှမ်းရသည့် ခြေလှမ်းများကို ရေတွက်သည်။ ညစာစားပွဲတွင် ပန်းကန်များကို ရေတွက်သည်။ တည်းခိုဆောင်နှင့် အက်ဒလင်း အလုပ်လုပ်သည့် မှတ်တမ်းရုံးကြားရှိ စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှ ပြတင်းပေါက်များကို ရေတွက်သည်။
မည်သူမျှ သူ့ကို မရပ်တန့်ခိုင်းခဲ့ပေ။
တတိယမြောက်နေ့ နံနက်တွင် မေရီသည် မှတ်တမ်းစာဖတ်ခန်းအတွင်း စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်ကာ ထိုင်နေသည့် တိုဘင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာအုပ်မှာ ကျွန်တော်တို့၏ စာအုပ်မဟုတ်ပေ။ အလေးချိန်တိုင်းသည့်ရုံးမှ မီးလောင်ထားသော အစိမ်းရောင် စာအုပ်ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုစာအုပ်ထဲမှ ဂဏန်းများကို အမည်များနှင့် ပြန်လည်စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီထဲက တချို့ ဂဏန်းတွေ မှားနေတယ်" ဟု မော့ကြည့်ခြင်းမရှိဘဲ မေရီကို ပြောလိုက်သည်။
မေရီသည် သူ့ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ဘယ်ဟာတွေလဲ"
သူသည် သူမကို ပြလိုက်သည်။
သူမသည် ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် စင်ပေါ်သို့ သွားကာ အခြားစာရင်းစာအုပ် သုံးအုပ်နှင့် စက္ကူအသစ်တစ်ထပ်ကို ယူလာပြီး သူ့ဘေးတွင် ချပေးလိုက်သည်။
"ဒီစာအုပ်တွေထဲမှာလည်း မှားနေတာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အများစုကတော့ တမင်တကာ မှားရေးထားတာ။ ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်ကို ကျွန်မ သိချင်တယ်"
တိုဘင်သည် စက္ကူပုံကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် မေရီကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူရေးသည့် 'ခုနစ်' ဂဏန်းများမှာ နောက်ပြန်ဖြစ်နေဆဲပင်။
မေရီကတော့ ၎င်းကို ပြင်ပေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
အက်ဒလင်းက နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်မှာ၊ တိုဘင်သည် ရေတွက်စရာမလိုသည့် အရာများကို ရေတွက်ခြင်းမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရပ်တန့်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ဆောလိုးကတော့ ပို၍ ခက်ခဲသည်။
သူသည် တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး လက်ခံရေးစာရေးဝန်ထမ်းများ၏ ရုံးခန်းတွင် ထိုင်ကာ ဝန်ထမ်းများ အလုပ်လုပ်နေသည်ကိုသာ ကြည့်နေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ စကားမပြောပေ။ အီလီနော်က သူ့ကို တစ်ခုခု လုပ်ချင်သလားဟု မေးသောအခါ၊ သူသည် မည်သည့်အလုပ်လုပ်ခွင့်ရှိသည်ကို မသိကြောင်း ပြောသည်။
"အရင်ကရော ဘာတွေ လုပ်ခွင့်ရှိခဲ့လဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
"ရေတွက်တာ"
"အဲဒါကို သဘောကျလား"
သူသည် ထိုအမေးကို အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေသဖြင့် အီလီနော်က လက်ဖက်ရည် သွားယူရသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။
သူမ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဆောလိုးက "ကျွန်တော် မှန်ကန်နေတာကို သဘောကျတယ်" ဟု ဖြေသည်။
အီလီနော်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူ့ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် မှန်ကန်နေတာက တခြားသူတွေကို ကူညီရာရောက်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ကျွန်မတို့ ရှာပေးမယ်"
သူမသည် သူ့ကို ခရီးသွားမှတ်တမ်းဌာနသို့ ခေါ်သွားသည်။
နိုင်ငံအတွင်းရှိ တံခါးပေါက်တိုင်းမှ ဖြတ်သန်းသွားလာမှုတိုင်းကို နှစ်ကြိမ်စီ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ တစ်ကြိမ်မှာ စခန်းစာရေးက မှတ်တမ်းတင်ပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ်မှာ ကက်စတယ်လန်က မှတ်တမ်းတင်သည်။ ထိုမှတ်တမ်းနှစ်ခုကို အပတ်စဉ် နှိုင်းယှဉ်ပြီး ကွဲလွဲချက်များကို အီလီနော်ထံ ပို့ပေးရသည်။ အီလီနော်ကတော့ ထိုကွဲလွဲချက်များကို မြင်ရတိုင်း အလွန်စိတ်တိုတတ်သည်။
ဆောလိုးသည် နှိုင်းယှဉ်စာရွက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီထဲက ဂဏန်းတွေ မကိုက်ဘူး"
"ဟုတ်တယ်"
"ဘာလို့လဲ"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ စခန်းစာရေးတွေက လူသားတွေမို့လို့ပေါ့" ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။ "လူဆိုတာ ပင်ပန်းတတ်ကြတယ်လေ"
ဆောလိုးသည် စာရွက်များကို ပြန်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူသည် မူရင်းမှတ်တမ်းများကို ကြည့်ခွင့်ရှိမရှိ မေးလိုက်သည်။
ညနေခင်းရောက်သောအခါ သူသည် ကွဲလွဲချက် လေးခု၏ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ ထိန်းချုပ်ရေးစက်ကိရိယာဘေးတွင် ကိရိယာများကို ပစ်ထားခဲ့သည့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့မှာလည်း အီလီနော်ထံမှ စာတစ်စောင် ရရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုစာကြောင့် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်မှာ ထိုင်ပင် ထိုင်ချလိုက်ရသည်ဟု ကြားသိရသည်။
ဆောလိုးသည် ထိန်းချုပ်ခန်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားသည့်အခါ ကက်စတယ်လန်၏ မီးလုံးများ တောက်ပလာသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ရဲတိုက်က ပြောသည်။
ဆောလိုးသည် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူသည် နံရံကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ရပါတယ်" ဟု သူက သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
ထို့နောက် သူ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သူ အီလီနော်ကို "ဒီနံရံတွေက အမြဲတမ်း စကားပြောတတ်တာလား" ဟု မေးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အီလီနော်က "ပြောစရာတန်တဲ့ အကြောင်းအရာရှိမှပဲ ပြောတတ်တာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ဆောလိုးကလည်း "ဒါက တခြားလူတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသေးသားပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် သောရ် အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမသည် ခရီးသွားတံခါးကို အသုံးပြုခြင်း မရှိပေ။
သူမသည် အရှေ့ဘက်လမ်းမကြီးမှတစ်ဆင့် လီဇန္ဒားနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စစ်သည်များနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ သူမ၏ ဝတ်ရုံစွန်းမှာ မီးလောင်ထားပြီး ပခုံးပေါ်တွင် မြိုးလ်နီးယားကို ထမ်းထားသည်။ လူများက သူမကို ကြည့်ရန် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။
သူမသည် သူတို့အတွက် ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ခြံဝင်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာသည်။
"တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်"
သူမသည် ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ပြီးတော့ မင်း လှည်းတစ်စီးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်ပေါ့"
"ပယ်ရင်က တံစို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး လွှပေးထားလို့လေ"
"ငါလည်း ကြားလိုက်တယ်။ သူ အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အရမ်း စိတ်တိုနေတယ်"
"သူက လွှတာ နည်းသွားတယ်လို့ ထင်နေတာ"
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ စိတ်တိုနေတာပဲ" သောရ်သည် သူမ၏ တူကို နံရံတွင် မှီလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ မင်း လက်ကို ငြိမ်အောင် ထားနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့"
"တော်တော်များများတော့ ငြိမ်အောင် ထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်"
"မင်းအတွက်ဆိုရင် တော်တော်များများဆိုတာ တော်တော်ကောင်းတဲ့ အခြေအနေပဲ"
သူမသည် ကျွန်တော့်ဘေးရှိ ခုံတန်းပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ မြစ်ထဲတွင် သုံးရက်ကြာ ရပ်နေခဲ့ရသူတစ်ယောက် ထိုင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
"ထိန်းသိမ်းသူအကြောင်း ပြောပြပါဦး" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော်တို့ ထိုညနေခင်းတွင် ဗော့စ်၏အခန်း၌ တွေ့ဆုံကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော်တို့ တခြားနေရာတွင် တွေ့ဆုံလျှင် သူသည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဗော့စ်က ပြောထားပြီး၊ အက်ဗလင်ကမူ သူ စင်္ကြံလမ်းတွင် ရှိနေမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အခန်းထဲတွင် လူဦးရေ များလွန်းနေသည်။
ဖန်နရီးယားက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လဲလျောင်းကာ ခေါင်းကို ပြတင်းပေါက်စပ်တွင် တင်ထားခြင်းဖြင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းက ပြတင်းပေါက်နေရာကို အများဆုံး ယူထားသော်လည်း အခန်းအတွင်းရှိ ကြမ်းပြင်နေရာကိုတော့ မယူတော့ပေ။ နီမီးယားသည် သူနှင့်အတူ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ကယ်ဒရစ်နှင့် သက်စရာတို့က ကုလားထိုင်နှစ်လုံးတွင် ထိုင်ကြသည်။ သောရ်က တံခါးအနီးတွင် ရပ်နေသည်။ ဗော့စ်က ညွှန်ပြထားသည့်အတွက် ကျွန်တော်က ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
"သူမက ပထမဆုံးပဲ" ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။
သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ ပင်ပန်းနေ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ စကားလုံးများကို မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"မြို့တွေ မရှိခင်ကပေါ့။ အခု ကိုးကွယ်နေကြတဲ့ နတ်ဘုရားအများစု မပေါ်ခင်ကပေါ့။ လူတွေက သူတို့ မွေးဖွားရာနေရာတွေကို စတင်စွန့်ခွာတဲ့အခါ လမ်းပေါ်မှာ စောင့်ကြိုနေမယ့်သူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်ဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်။ မီးအိမ်တစ်လုံးကို ထွန်းထားပေးမယ့်သူတစ်ယောက်ပေါ့"
"လမ်းမများ၏ ထိန်းသိမ်းသူပေါ့" ဟု သက်စရာက ဆိုသည်။
"အဲဒါက နောက်မှ ဖြစ်လာတာပါ။ အစကတော့ သူမက တုံ့ပြန်ပေးမယ့်သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ"
နီမီးယားသည် ဥယျာဉ်ထဲမှနေ၍ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက ကျွန်တော့်ကို ခိုလှုံရာတစ်ခု ဘယ်လိုတည်ဆောက်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးခဲ့တယ်” ဟု သူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “ကျောက်တုံးတွေကို စီတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်တုံးတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သင်ပေးတာ။”
“သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ညဘက်မှာ ရောက်လာတဲ့ ခရီးသွားစိမ်းတစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိနိုင်ဖို့လေ။”
ကျွန်တော် ဟက်စကတ်ကို သတိရလိုက်မိသည်။ မှောင်မိုက်နေသည့် ညတွင် ရေခွက်ထဲသို့ သူ့နာမည်ကို ပြောလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေပေးခဲ့သည့်အကြောင်းကိုပေါ့။
ကြင်နာစွာနဲ့ပေါ့။ နာမည်ကို သိလိုက်ရလို့ ဝမ်းသာနေသလိုမျိုး။
“သူမ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်” ဟု ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရှိနေသော ဖန်နရီးယားက ဆိုသည်။ “နန်းတော်မပေါ်ခင် အကြာကြီးကတည်းက။ အော်သဲလော့စ် မပေါ်လာခင် အကြာကြီးကတည်းကပေါ့။ ဘုရားကျောင်းဆောင်တွေနဲ့ ခိုလှုံရာနေရာတွေကတော့ ရှိနေဆဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမကို ဆုတောင်းသူက နည်းသွားပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း စကားပြောတာ နည်းသွားခဲ့တယ်။”
“မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတာလား” ဟု ကယ်ဒရစ်က မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အနားယူသွားတာ” ဟု ဗော့စ်က ဖြေသည်။
သူသည် စောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည့် ပတ်တီးစည်းထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို လှန်လိုက်သည်။
“သူမက သူမရဲ့ အိမ်ကို မြေနိမ့်ပိုင်းမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ ဘုရားကျောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်တစ်လုံး။ လမ်းမတွေ တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့အခါ သွားစရာနေရာတစ်ခုပေါ့။ ဒီခန်းမကြီးက သူတို့မဆောက်ခင်ကတည်းက သူမအပိုင်ပဲ။ အော်သဲလော့စ် မြောက်ဘက်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာ သူက လူတိုင်းကို လက်ခံနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုကို လိုချင်ခဲ့တယ်။ ဒါ ဘယ်သူ့အိမ်လဲဆိုတာ သူ သိခဲ့တာပေါ့။”
“ပြီးတော့ သူမက အဲဒီအထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာပေါ့” ဟု သောရ်က ဆိုသည်။
“သူမက အဲဒီအောက်မှာ ရှိနေခဲ့တာ။ အနားယူနေခဲ့တာပေါ့” ဗော့စ်က ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူမအပေါ်မှာ သူက ဆောက်လိုက်တာ။ သူ သူမကို ရှာတွေ့မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပုံရတယ်။ သူတွေ့ခဲ့တာက အုတ်မြစ်တွေ၊ ရေလမ်းကြောင်းတွေနဲ့ ရှေးဟောင်း တံခါးဝတွေပဲ။ သူက အဲဒါတွေကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။ သူ ရင်ပြင်ကို တည်ဆောက်ဖို့ သင်ယူခဲ့တာက အဲဒီနည်းနဲ့ပဲ။ သူမအိမ်ဆီကနေ သင်ယူခဲ့တာ။”
“ဒါပေမဲ့ သူ သူမကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
ဗော့စ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ လမ်းမများ၏ ထိန်းသိမ်းသူမှာ တံခါးဆိုတာ မရှိခဲ့လို့ပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူမကိုယ်တိုင်က လမ်းမဖြစ်နေလို့လေ။ တံခါးဆီ ရောက်ဖို့ မင်းတို့ လျှောက်လှမ်းရတဲ့ လမ်းက သူမပဲ။ မင်းတို့ သူမကို ဖွင့်လို့ မရဘူး။ မေးမြန်းဖို့ပဲ ရမှာ။”
သောရ်က ပထမဆုံးအဖြစ် စကားစပြောသည်။
“ဒါဆို ငါတို့ သူမဆီ သွားလို့ မရဘူးပေါ့။”
ဗော့စ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ငါတို့ သူမရှိတဲ့နေရာကို လမ်းရှာတွေ့သွားရင် အော်သဲလော့စ်က ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်” ဟု သောရ်က ဆက်ပြောသည်။ “သူ့ကို လမ်းပြပေးမယ့်သူကို သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေခဲ့တာ။”
ကယ်ဒရစ်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ဖွင့်လိုက်တဲ့ ရေလမ်းကြောင်းတိုင်းကို သူ လေ့လာနိုင်တယ်။ ငါတို့ လုပ်သမျှ လမ်းကြောင်းတိုင်းကနေ သူ သင်ယူနိုင်တယ်။ သူမအုတ်မြစ်တွေကနေ ရင်ပြင်ဆောက်ပုံကို သူ သင်ယူသွားခဲ့သလိုပဲ။ ကျန်တာအားလုံးကိုလည်း ငါတို့ဆီကနေပဲ သင်ယူသွားလိမ့်မယ်။”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ကော်ရန်၏ ရေဆင်းပိုက်ကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။ အောက်ကို ဆင်းသွားသည့် ရေလမ်းကြောင်း။ ဘယ်အဆောက်အအုံဆီမှ မဟုတ်ဘဲ အောက်ကိုပဲ ဆင်းသွားသည့်လမ်း။
ပြီးတော့ ခရီးသွားတွေ မေးဖို့ ရပ်တန့်သွားကြတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို အဖြေပေးဖို့ သီချင်းဆိုနေသူတစ်ယောက်။
“သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။
“သူမ အောက်မှာ ရှိနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ သူ့ခန်းမအောက်မှာ။ သူမအိမ်ကို ဖြိုဖျက်ပြီး လှောင်အိမ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနေတာကို နားထောင်ရင်းနဲ့ပေါ့” ကျွန်တော် ဗော့စ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သူမအသံကို ကြားခဲ့တယ်မလား။ ကျောက်တုံးတွေကြားကနေလေ။”
သူ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“တစ်ခါတလေတော့ ကြားရတယ်။”
“ပြီးတော့ ခင်ဗျား ပြန်မဖြေခဲ့ဘူးပေါ့။”
“မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်လက်တွေကို ချုပ်ထားခဲ့တာကိုး” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော်သာ ပြန်ဖြေလိုက်ရင် သူ ဘယ်နေရာကို နားထောင်ရမလဲဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်။”
သောရ် တံခါးနားတွင် ရွေ့လျားလိုက်သည်။
“ယူရီယာ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“တကယ်သိရဲ့လား။”
ကျွန်တော် လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သရဖူက တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ငါတို့ သူမဆီ သွားရင် သူ လိုက်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ သူမကို ထားခဲ့ရင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်” ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ “နှစ်ခုစလုံးက အမှန်တရားတွေပဲ။ ဘယ်အရာကိုမှ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ငါ လုပ်လို့ မရဘူး။”
သောရ် ဘာမှ မပြောပေ။
အဲဒါက သဘောတူလိုက်တာနဲ့ အတူတူပင်။
ဖန်နရီးယားက ပြတင်းပေါက်စပ်မှ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“တတိယအချက် တစ်ခု ရှိသေးတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
လူတိုင်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဗော့စ် တစ်ခါက ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးတယ်။ အကြာကြီးကတည်းကပေါ့။ ဝင်ရမယ့်လမ်းကို သိရုံနဲ့ အဲဒီလမ်းကနေ ဝင်ရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး” သူ့မျက်လုံးကြီးများက ကုတင်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားဆီ ရောက်သွားသည်။ “သူက တံခါးမရှိတဲ့နေရာမှာတောင် တံခါးခေါက်တတ်တဲ့သူပဲ။”
ဗော့စ် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မင်းက သူမဆီ ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာကို မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဖန်နရီးယားက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။ “သူမက အရောက်ခံချင်သလားဆိုတာကို မေးနေတာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆို သူမကိုပဲ မေးလိုက်။”
“ဘယ်လိုမေးရမှာလဲ။”
“လူတွေ အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်းပဲလေ” ဖန်နရီးယား ခေါင်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။ “ရေခွက်ထဲကိုပဲ ပြောလိုက်။”
ကယ်ဒရစ်က ကန့်ကွက်သည်။
သူ ကန့်ကွက်မှာပဲလေ။ ကယ်ဒရစ်ဆိုတာ အဲဒီအတွက် ရှိနေတာဖြစ်ပြီး သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှန်း ကျွန်တော် သိထားပြီးသား။
“တကယ်လို့ ရေလမ်းကြောင်းက ခန်းမကနေ ခိုလှုံရာဆီ အသံတွေကို သယ်ဆောင်လာတယ်ဆိုရင်၊ ခိုလှုံရာကနေ ခန်းမဆီကိုလည်း အသံတွေကို သယ်ဆောင်သွားမှာပဲ” ဟု သူက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။
“ဒါဆို ရေဆင်းပိုက်နားမှာ နားထောင်နေတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဘာပြောပြော ကြားသွားမှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆို အော်သဲလော့စ် ကြားသွားလိမ့်မယ်။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
ကယ်ဒရစ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါ အဖြေမဟုတ်ဘူး။”
“အဲဒါပဲ ရှိတဲ့ အဖြေပဲ” ဗော့စ် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ရွေ့လျားလိုက်သည်။ “ရေလမ်းကြောင်းတွေကို ခရီးသွားတွေအတွက် တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ သတင်းစကား ကြိုပို့ဖို့ပေါ့။ လူခြောက်ယောက်အတွက် နေရာ၊ လားနှစ်ကောင် ခြေကျိုးနေတယ်ဆိုတာမျိုး။ လူထောင်ပေါင်းများစွာ ဒါတွေကို သုံးခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ပြောတဲ့စကားအများစုက သာမန်တွေပါပဲ။”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အော်သဲလော့စ်က အဲဒီရေဆင်းပိုက်တွေနားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နားထောင်နေခဲ့တာ။ သူ ဘာကို စောင့်နားထောင်နေတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။”
“သူမကိုလေ။”
“သူမရဲ့ အဖြေကို။ သူ ဘယ်တော့မှ မကြားခဲ့ရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဘယ်တော့မှ မှန်ကန်စွာ မမေးခဲ့လို့ပဲ။ သူက ရေလမ်းကြောင်းကို အမိန့်ပေးဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာ။ ဖွင့်ခိုင်းတာ၊ ချုပ်နှောင်တာပေါ့။ သူ ဘယ်တော့မှ တံခါးမခေါက်ခဲ့ဘူး။”
သက်စရာက မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောလာသည်။
“တကယ်လို့ ငါတို့က တံခါးခေါက်လိုက်လို့ သူမက ပြန်ဖြေပြီး သူက ကြားသွားရင်ကော။”
“ဒါဆို သူ သူမ ရှိနေမှန်း သိသွားမှာပေါ့” ဗော့စ်က ဆိုသည်။ “သူက အဲဒါကို ကြိုတွေးထားပြီးသားပါ။ သူက လူမိုက်မဟုတ်ဘူး။”
“သူ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်။”
“မဟုတ်ဘူး” ဗော့စ်၏ အသံ ပိုမာလာသည်။ “ငါ ပြောပြချင်တာ အဲဒါပဲ။ သူမက လမ်းမဖြစ်နေတာ။ သူမရဲ့ အဖြေက လမ်းမရှိတဲ့ ဘယ်နေရာကမဆို ထွက်ပေါ်လာမှာ။ ခိုလှုံရာနေရာက ရေခွက်ထဲကနေ၊ ခန်းမအောက်က ရေဆင်းပိုက်ကနေ၊ အဲဒီအသံကို သယ်ဆောင်ဖို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နေရာတိုင်းကနေပေါ့။ သူသာ သူမအသံကို ကြားရင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း နေရာတိုင်းမှာ ကြားရလိမ့်မယ်။”
ကယ်ဒရစ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အန္တရာယ်ထက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ သူ ပြတတ်တဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။
“ခေါင်းလောင်းသံလိုမျိုးပေါ့” ဟု သူ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “နောက်ကွယ်မှာ တံခါးမရှိတဲ့ တံခါးခေါက်သံမျိုး။”
ဗော့စ် ထိုညနေခင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးလိုက်သည်။
“အတိအကျပဲ၊ ခေါင်းလောင်းသံလိုမျိုး။”
တစ်ယောက်ယောက် ခိုလှုံရာဆီ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
အဲဒီတစ်ယောက်က ကျွန်တော် ဖြစ်ရမည်ဟုလည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
အဲဒါက ပိုကြာသွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်တင်ကာ ကျွန်တော် ဖြေနေသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေစဉ် အက်ဗလင်က အရေးကြီးသည့် မေးခွန်းများကို မေးသည်။
“ဘာလို့ မင်းလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အော်သဲလော့စ်က နတ်ဘုရားတွေကို အမဲလိုက်နေတာလေ။ တကယ်လို့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက မေးပြီး သူ နားထောင်နေမယ်ဆိုရင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူမကို ရှာနေမှန်း သူ သိသွားလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်က မေးရင်တော့ ကျွန်တော် ရှာနေမှန်းပဲ သူ သိမှာ။”
“မင်း သူ့ကို ရှာနေမှန်း သူ သိပြီးသားပါ။”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘာမှ ထပ်ပြီး အရှုံးမရှိတာ။”
အက်ဗလင် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူမက ပြန်မဖြေရင်ကော။”
“ဒါဆို ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာမှာပေါ့။”
“တကယ်လို့ သူမက ဖြေခဲ့ရင်ကော။”
ကျွန်တော် လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာမှာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူမ ဘာပြောလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ကို ပြောပြမယ်။ ပြီးမှ အားလုံးတိုင်ပင်ပြီး ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာ ဆိုဖာပေါ်မှနေ၍ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်ကတော့ မပြုံးပေ။
“သူမ မဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ခုခုက ပြန်ဖြေရင်ကော” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်း စဉ်းစားပြီးသားပါ။
အဲဒီအကြောင်းကို အတော်လေး စဉ်းစားထားပြီးသားပါ။
“ဒါဆို ကျွန်တော် မဖြတ်ကူးဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အသံတစ်ခုအတွက်နဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ခေါ်နေတဲ့ အရာတစ်ခုခုအတွက်နဲ့လည်း မဟုတ်ဘူး။” ကျွန်တော် သူမ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီဘက်ခြမ်းမှာပဲ နေမှာ။”
အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ သူမ၏ လက်ကို ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
ဘာမှ မဖြစ်ပေ။
“အိပ်ပျော်နေတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကံကောင်းလိုက်တာ။”
ခဏအကြာတွင် ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးကို အားနဲ့ ဖိတွန်းလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့။”
ကျွန်တော် မထွက်ခွာခင် လီသန်ဆီ သွားခဲ့သည်။
စာပို့သမားက သူ့ဦးလေးမှာ တည်းခိုခန်းကို ဖွင့်ထားကြောင်း နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားသည်။ ဦးလေးဖြစ်သူမှာလည်း ရှာတွေ့သွားသည့်အတွက် မပျော်ရွှင်ပေ။ လားဖြစ်သည့် ပေးရှန့်စ်က သူ့အကြောင်းကို အစကတည်းက မှန်ကန်စွာ မြင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လီသန်က သူ့ဦးလေးက စာပို့သမားကို သူသေပြီဟု ဘယ်သူပြောသလဲဟု မေးသည့်အခါ ခေါင်းလောင်းကို နှစ်ချက် တီးပြလိုက်သည်။
လား။
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ လားပဲ။”
အခန်းကဏ္ဍ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ကျွန်တော် ဘယ်ကိုသွားမည်ဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။
သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားလာသည်။
မေး။
“ကျွန်တော် အဲဒါပဲ လုပ်မှာ။”
သူ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ပို၍ နှေးကွေးစွာဖြင့် -
နာမည်။
ကျွန်တော် အစက နားမလည်ခဲ့ပေ။
ထို့နောက် ဟက်စကတ်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူ ငယ်စဉ်က ရေခွက်ထဲသို့ ပြောခဲ့သည့် စကားကိုလေ။
ကျွန်တော့်နာမည်။ သိရအောင်လို့ပေါ့။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် သူမကို ကျွန်တော့်နာမည် ပေးမယ်။”
မျက်တောင် တစ်ချက် ခတ်သည်။
ကောင်းပြီ။
ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အခါ ဟက်စကတ်က ခိုလှုံရာနေရာမှာ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်က သူ့ဆီ စာမပို့ခဲ့ပါ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် သိနေသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါ။
သူက သူ့ရဲ့ မီးခိုးတံ အလွတ်ကို ကိုင်လျက် ရေခွက်ဘေးက နိမ့်တဲ့ နံရံပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးညက သူထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာအတိုင်းပါပဲ။ တံခါးဝအထက်က ထွင်းထုထားတဲ့ မီးအိမ်က ညနေစောင်း အလင်းရောင်အောက်မှာ မှိန်ဖျော့နေသည်။
“မင်း ပြန်လာမယ်လို့ ထင်နေတာ” ဟု သူက ပြောသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
သူ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“မင်းက ဘာပြောရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ရသေးတဲ့သူတစ်ယောက်လို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့လေ။”
ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
အီလီဇာ၏ ကင်းထောက်များသည် လမ်းမ၏ အထက်ပိုင်း၊ မြင်ကွင်းမရောက်သော နေရာတွင် ရှိနေသည်။ အီလျန်က ကျွန်တော် မမြင်နိုင်သော တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေမည်။ သော်က လိုက်လာချင်ခဲ့သော်လည်း ဟေ့ဗန်းရီးချ်မှာပဲ ကျန်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူမကို အဲဒီလိုပဲ တောင်းဆိုခဲ့လို့၊ ပြီးတော့ သူမလည်း အကြောင်းရင်းကို နားလည်ခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။
အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေရမည်။
အရာအားလုံးက သာမန်အတိုင်း ဖြစ်နေရမည်။
လမ်းမကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမည့် ရေခွက်နားက ခရီးသည်တစ်ယောက်လိုပေါ့။
“ခင်ဗျားရဲ့ မြေးကိစ္စ” ကျွန်တော် ဟက်စကတ်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မေ့မသွားပါဘူး။”
“ငါ သိပါတယ်။” သူက မီးခိုးတံကို လှည့်လိုက်ရင်း ပြောသည်။ “မှတ်ထားလိုက်ပါပြီ။ ငါ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။”
ကျွန်တော်တို့ ခဏတာ ထိုင်နေမိကြသည်။
စမ်းရေက ကြည်လင်စွာ စီးဆင်းနေသည်။
တောင်ကုန်းရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ချိတ်ပုံစံ တောင်တန်းနောက်ကွယ်မှာ နေဝင်သွားပြီး၊ ခိုးယူထားတဲ့ ခန်းမကြီးတစ်ခုက အိပ်ပျော်နေတဲ့ အိမ်တစ်အိမ်အထက်မှာ မားမားမတ်မတ် ရှိနေတဲ့ အိုင်ဝန်းကြီးပေါ်မှာ ကြယ်တွေ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာကြသည်။
“ကဲ” ဟု ဟက်စကတ်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “စလိုက်တော့လေ။”
ကျွန်တော် ရေခွက်ဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်အိတ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။
လက်ဖဝါးပေါ်က သရဖူပုံစံ အမှတ်အသားက ဖျော့တော့တော့လေး ရှိနေသည်။ ကျွန်တော် ရေကို မထိခဲ့ပါ။ တောင်စောင်းကနေ ထွက်လာတဲ့ ရေပိုက်နားကိုသာ ကပ်လိုက်သည်။ အဲဒီနေရာကနေပဲ ရှေးဟောင်း ရေလမ်းကြောင်းကြီးက မြောက်ဘက်ကို ဆင်းသွားတဲ့ သူ့ရဲ့ ခရီးရှည်ကို စတင်တာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပြောနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
သူမ ရှိနေမှန်း ကျွန်တော်တို့ သိကြောင်း၊ အော်သဲလော့စ်က သူမကို အမဲလိုက်နေကြောင်း၊ ဗော့စ်၊ ဖန်ရီးယား၊ နီမီယာနဲ့ တခြားသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ကျွန်တော်တို့ ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်း၊ ကျွန်တော်တို့ ကူညီချင်ကြောင်း။
သူမ မတောင်းဆိုသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ မလာတော့ကြောင်း။
ဒါက များလွန်းနေသည်။
ဒါက တံခါးခေါက်တာထက် ပိုနေသည်။
ဒါကြောင့် ဟက်စကတ် ပြောခဲ့သလို၊ လီသန် ကျွန်တော့်ကို ပြောခိုင်းခဲ့သလိုပဲ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်နာမည်က ယူရီယာဂရေးပါ။”
ရေက စီးဆင်းနေဆဲ။
ကြယ်တွေက အပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေကြသည်။
ဘာအဖြေမှ ပြန်မလာပါ။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
ဟက်စကတ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လှုပ်တောင် မလှုပ်ပါ။
တစ်ညမှာ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့တဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မအကြောင်းကို တွေးမိသည်။ အိမ်အပြင်ကို ထွက်ဖို့ ရပ်တန့်သွားတဲ့ ကျွန်တော့်အမေအကြောင်း၊ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ ကျွန်တော့်အဖွားအကြောင်း၊ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ခင်ကတည်းက အဆုံးသတ်သွားခဲ့တဲ့ လမ်းများစွာအကြောင်းကို တွေးမိသည်။
လမ်းလျှောက်နေသူတိုင်းအတွက် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိပေးထားတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအကြောင်းကို တွေးမိသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းတွေ ဘာတစ်ခုမှ မပြောခဲ့ပါ။
တံခါးခေါက်ပြီးနောက် စောင့်ဆိုင်းရသလိုမျိုးပဲ ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရေပိုက်ထဲမှ အလွန်တိုးညင်းစွာ၊ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှ လာသလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်နီးကပ်သော နေရာမှ လာသလိုမျိုး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အသံက မကျယ်ပါ။
ကျယ်စရာလည်း မလိုပေ။
“ယူရီယာဂရေး” ဟု အသံက ပြောသည်။
ကြင်နာစွာ။
အဲဒီနာမည်ကို သိလိုက်ရလို့ ဝမ်းသာနေသလိုမျိုး။
ဟက်စကတ်၏ ပါးစပ်ထဲမှ မီးခိုးတံ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ကျွန်တော် မလှုပ်ပါ။
သရဖူအမှတ်အသားက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်မှာ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် အသံက ထပ်ပြောပြန်သည်။
“မင်း လမ်းရှည်ကြီးကနေ လာခဲ့တာပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “လူအများစုက ဒီလိုပဲ လာကြတာ။”
ထို့နောက် ပို၍ တိုးညင်းစွာ -
“ဝင်လာခဲ့ပါ။ ထိုင်ပါ။ လမ်းတွေအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြပါဦး။”
ကျွန်တော် ရေခွက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ရေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ မြောက်ဘက်ကို စီးဆင်းသွားတဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ ရေလမ်းကြောင်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
တံခါး မရှိပါ။
ဘာအချက်ပြမှုမှ မရှိပါ။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ဖြတ်ကူးလာဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာပဲ နေဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ရေခွက်ဘေးက အေးစက်တဲ့ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ဘေးမှာတော့ အသက်ကြီးတဲ့ လှည်းသမားတစ်ယောက် ရှိနေပြီး အိုင်ဝန်းကြီးအထက်မှာ ကြယ်တွေက လင်းလက်နေသည်။ ကျွန်တော်လည်း လမ်းမတွေရဲ့ အစောင့်အရှောက်ကို သူ့ရဲ့ ဘုရင်ကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးအကြောင်း၊ ပြီးတော့ အဲဒီတံခါးကနေ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြတဲ့ လူတွေအားလုံးအကြောင်းကို စတင် ပြောပြလိုက်တော့သည်။