အခန်း (၄၁၅) - သံစဉ်
အနောက်ဘက်ဒေသမှ အစီရင်ခံစာသည် နောက်ဆုံးနေ့၏ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ရောက်ရှိလာသည်။
ဆာ့တာ၏ တပ်ဖွဲ့များ မြစ်ကူးခြင်းမှာ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။
သောရ်သည် ခရီးသွားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ အိမ်ဝင်းထဲတွင် ရပ်လျက် ထိုစာရွက်ကို ဖတ်နေသည်။ ညသန်းခေါင်ကျော်ကတည်းက အစီရင်ခံစာတွင် ဘာပါမည်ကို သူမ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ အားလုံးလည်း သိထားကြသည်။
သူမက စာရွက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးသည်။
“လက်ဇန်းဒါးက ဘီလူးတွေကို တံတားမှာမဟုတ်ဘဲ ရေတိမ်ပေါက်မှာပဲ တားဆီးစေချင်နေတာ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “သူပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူတို့သာ တံတားကနေ ဖြတ်လာရင် ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ရေတိမ်ပေါက်မှာသာ ကျွန်မတို့ တားထားနိုင်ရင် သူတို့ဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ လေးသမားတွေရဲ့ ပစ်မှတ်အောက်မှာ ကမ်းပါးကို တက်ရဖို့ တစ်ရက်လောက် အချိန်ကုန်သွားလိမ့်မယ်။”
“ပြီးတော့ သူတို့ ကမ်းပါးကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးမသွားနိုင်အောင် တားထားနိုင်တာကလည်း မင်းကြောင့်ပဲလေ။”
“အကြောင်းရင်းတစ်ခုပေါ့။”
သူမက စာရွက်ကို ပြန်ယူကာ ခါးပတ်တွင် ခေါက်ထည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောမိကြပေ။
သူမ၏နောက်တွင် အကူးအပြောင်းတံခါး (Transit Gate) က တအီအီ မြည်နေသည်။ ဘော်လ်ဒါ၏ စာပို့သူက မြင်းနှစ်ကောင်နှင့်အတူ စောင့်နေသည်။ ထိုမြင်းများသည် တစ်ပတ်အတွင်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဤခရီးကို သွားရမည်ဟု ပြောပြခံထားရပုံ မပေါ်ပေ။
“စည်းကမ်းချက်တွေကို မှတ်ထားနော်” ဟု သောရ်က ပြောသည်။
“သာမန်အဝတ်အစား ဝတ်မယ်။ လက်အိတ် စွပ်ထားမယ်။ မေးမှပဲ ဖြေမယ်။”
“ပြီးတော့?”
“ဘာမှ ထပ်မလုပ်ဘူး။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ အဲဒီမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းကို တစ်ခုခု ပြောပြချင်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“အာဗန်က မင်း သူ့ကို တတိယအကြိမ်မှာ ရောက်အောင် ထိနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဓားပြားနဲ့။ တင်ပါးအထက်နားမှာ။” သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ “သူ့ကို ငါ့လောက်ကြာအောင် ဘယ်သူမှ လေ့ကျင့်ခန်းမှာ မထိနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူက သူ ဂုဏ်ယူတယ်လို့တော့ မပြောဘူး။ ‘သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်’ လို့ပဲ ပြောတယ်။ သူ့ဆီကနေ ဒီစကားကြားရတာဟာ ဂုဏ်ယူတယ်လို့ ပြောတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။”
ဘာပြန်ပြောရမှန်း ကျွန်တော် မသိတော့ပေ။
သောရ်ကတော့ ထိုအဖြေကို ကျေနပ်ပုံရသည်။
“ဒိုင်းကာက လှည်းသမားတွေရဲ့ အလုပ်ပဲ။ မင်း ဘာလို့ အဲဒီကို သွားရတာလဲဆိုတာကို သတိရထား” ဟု သူမက မှာသည်။
ထို့နောက် သူမသည် တံခါးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး တံခါးလည်း ပိတ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ ဖြတ်ကျော်ရမည့်သူများအားလုံး ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ကျွန်တော်တို့သည် နံနက်ခင်းတွင် မြောက်ဘက်သို့ မြင်းစီးထွက်လာကြသည်။
အီလီဇာက ဦးဆောင်သည်။ ၎င်းကို သောရ် မထွက်ခွာမီကတည်းက သဘောတူထားခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှလည်း မကန့်ကွက်ခဲ့ကြပေ။ သူမတွင် ကင်းထောက် ၁၂ ဦး၊ နွားကျောင်းသားနှစ်ဦး၊ ရန်နာနှင့် အီလျန်တို့ ပါဝင်သည်။ အီလျန်သည် ကျောက်မိုင်းနှင့် ဆက်သွယ်ရေးစခန်းကြားတွင် မည်သည့်မြင်းထက်မဆို ပိုမြန်အောင် သတင်းစကား ပေးပို့ပေးလိမ့်မည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် မြင်းစီးလာသည်။
မေရီက ခွင့်ပြုပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီက စနစ်တကျ ခွင့်တောင်းခဲ့ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မေရီ၏ စားပွဲစွန်းတွင် ထိုင်နေပြီး မေရီ မော့ကြည့်လာသည့်အခါ “ကျွန်မ သွားတော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ မေရီကလည်း “သိတယ်” ဟုသာ ပြန်ဖြေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ညှိနှိုင်းမှုများမှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
မေရီက သူမကို စာရင်းစာရွက်တစ်ရွက် ပေးထားသည်။
မယ်လိုဒီက ထိုစာရွက်ကို ဖတ်ပြီး ခေါက်ကာ သူမ၏ အင်္ကျီအတွင်း၌ ထည့်ထားလိုက်သည်။
“အဲဒီထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွယ်ရေးစခန်းကို ဖြတ်အသွားတွင် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ မလုပ်ရမယ့် အရာတွေပေါ့။”
“ရှည်လား။”
“ဒုတိယစာမျက်နှာတောင် ရှိသေးတယ်။”
သူမက စိတ်ပူနေပုံ မရပေ။
“မေရီက အသံထွက်ပြီး ပြောရမှာ ပျင်းလို့ စာရင်းလုပ်ပေးထားတာ။ ပြီးရင် ကျွန်မက ဖတ်ပြလိုက်ရင် သူကြားသွားပြီဆိုတာ သိသွားတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ အလုပ်လုပ်ပုံက ဒီလိုပဲ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုအကြောင်းကို နေ့လည်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး တွေးနေမိသည်။
ပယ်ရင်၏ စည်ပိုင်းလည်း ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ ပါလာသည်။
၎င်းသည် လှည်းပေါ်ရှိ အုတ်ဂျုံအိတ်များအောက်တွင် ရှိနေပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အခြားစည်ပိုင်းများနှင့် ဘာမှမထူးခြားသည့်ပုံပင်။ ပယ်လင်က ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာမီက ထိုစည်ပိုင်းကို ခေါက်ကြည့်ပြီး ကျေနပ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
“အသံက ပြည့်နေတာပဲ။ တုန်းခနဲပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
ပယ်ရင်နှင့် အောလ်ဒရင်တို့ နှစ်ညတိုင်တိုင် အငြင်းပွားပြီးမှ ပြုလုပ်ထားသည့် အောက်ခြေအလွှာအတုအောက်တွင် သက်စ်ရာ၏ ခေါင်းလောင်းငယ်လေး ရှိနေသည်။
၎င်းသည် လက်ချောင်းအရွယ်အစားသာ ရှိသည်။
သူမက ထိုခေါင်းလောင်းကို မြေပုံခန်း၏ ကြမ်းပြင်ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိလိုက်သောအခါ အခန်းတစ်ခုလုံးသည် ဝေါ့စ် တံခါးဖွင့်စဉ်က မုခ်ဦးအောက်ရှိ မြက်ခင်းများ ယိမ်းယိုင်သွားသလိုမျိုး နံရံဘက်သို့ ယိမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လူတိုင်း မရည်ရွယ်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်မိကြသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်ပင်လျှင် ထိုအတိုင်းပင်။
အထူးသဖြင့် ကယ်လ်ဒရစ်ပင်။
“အဲဒါက” ဟု ဝေါ့စ်က သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်မှနေ၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူတို့ ကြောက်ရွံ့ဖို့ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အရာပေါ့။”
၎င်းသည် ဘာနှင့်မျှ ချိတ်ဆက်မထားပေ။ ဘာကိုမျှလည်း ဖွင့်ပေးမည်မဟုတ်။ သက်စ်ရာက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့ပြီး၊ ကယ်လ်ဒရစ်က နှစ်ကြိမ်ထပ်စစ်သည်။ ထို့နောက် ဝေါ့စ်က သူ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်ချောင်းများကြားတွင် တစ်မိနစ်ခန့် ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အထဲတွင် ဘာမှမရှိဟု အတည်ပြုခဲ့သည်။
“တံခါးမရှိဘဲ အသံထွက်လာတဲ့ ခေါက်သံမျိုးပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
သူ၏ အသံမှာ ထိုအရာကို သဘောကျနေသလိုပင်။
ဒန်စတန်က ညနေစောင်းတွင် အမိုးအကာနေရာ၌ စောင့်နေသည်။
မော့ဒ်လည်း သူနှင့်အတူ ရှိနေသည်။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အခြားလှည်းသမားလေးဦးလည်း ရှိသေးသည်။ စပါးသယ်သည့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၊ ထင်းသယ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ အသက်ကြီးပြီဖြစ်သော ဟက်စကစ်ဆိုသည့် လူကြီးတစ်ယောက်။ ဟက်စကစ်က ဘာမှမပြောဘဲ ဆေးရွက်မပါသည့် ပိုက်တံကိုသာ ငုံထားသည်။
“သူတို့ သိကြလား” ဟု အီလီဇာက ဒန်စတန်ကို တိုးတိုးမေးသည်။
“လှည်းတစ်စီး ပျက်တော့မယ်ဆိုတာ သူတို့ သိတယ်။ ကျွန်တော့်တူမလေး အဲဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာလည်း သိတယ်။ ကျန်တာတော့ သူတို့ မမေးကြဘူး” ဟု သူက ဖြေသည်။
လစ်စ်ဟု အမည်ရသည့် ထင်းသယ်သူ မိန်းကလေးက အီလီဇာကို ဘာခံစားချက်မှမပါသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်သည်။
“ဟက်စကစ်ရဲ့ မြေးက အဆောက်အအုံကြီးထဲမှာ ထမ်းပိုးသမားလုပ်နေတာ။ ရိတ်သိမ်းချိန်ကတည်းက ဝင်သွားတာ၊ အခုထိ ပြန်မထွက်လာသေးဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အီလီဇာက ထိုလူကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ငုံထားသည့် အလွတ်ပိုက်တံကို ပါးစပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။
“သူက ခင်ဗျားတို့ စာရင်းထဲမှာ မပါဘူး။ ကျွန်တော် စစ်ပြီးပြီ။ မော့ဒ်က ကျွန်တော့်ကို ဖတ်ပြတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မပါဘူး” ဟု အီလီဇာက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို သူ့ကို ခေါ်ထုတ်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။”
သူက ပိုက်တံကို ပြန်ငုံလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တာက ၁၁ ယောက်ထက် ပိုများတယ်ဆိုတာကိုပဲ မှတ်ထားပေးဖို့ပါ။”
ကျွန်တော်သည် တေးဗီးယား၏ နာမည်အောက်တွင် ထိုမြေး၏ နာမည်ကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲ၌ ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ဟက်စကစ်က ကျွန်တော် ရေးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
ထိုညက သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
အစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ သောရ်၏ အမြင်အရ ရှုပ်ထွေးသော အစီအစဉ်များကို မနှစ်မြို့သည့်အတွက်ကြောင့်လည်း အစီအစဉ်မှာ ရိုးရိုးလေးသာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ယာဉ်တန်းသည် အရုဏ်မတက်မီ အမိုးအကာနေရာတွင် စုရမည်။ လှည်း ၁၄ စီး။
ဒန်စတန်၏ လှည်းသည် နံပါတ် ၉ ဖြစ်မည်။ ပယ်ရင်၏ စည်ပိုင်းသည် အခြားစည်ပိုင်း ၄၀ ကြားတွင် ပါဝင်နေမည်။
မယ်လိုဒီနှင့် ကျွန်တော်သည် ဒန်စတန်၏ အကူအညီပေးသူများအဖြစ် လှည်းပေါ်တွင် လိုက်ပါမည်။ အပိုလူနှစ်ဦးအနေဖြင့် စာရင်းဝင်မည်။
အီလီဇာ၏ ကျန်လူများကတော့ ကျောက်မိုင်းတွင် စောင့်နေမည်။ အမြင်မခံရအောင် ပုန်းနေမည်။ သို့သော် လိုအပ်လျှင် ချက်ချင်း ရောက်လာနိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေမည်။
သူတို့ကို ဘယ်သူမှ မခိုင်းခင်မှာတင် သူတို့က ရောက်လာကြလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်သည်။
ဒန်စတန်၏ လှည်းသည် ဝင်းတံခါးသို့ ရောက်သောအခါ နောက်ဘီးဝင်ရိုး ကျိုးသွားလိမ့်မည်။ ပယ်ရင်က ဒါကိုလည်း ကြိုပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အလှည့်အပတ်တွင် ကျိုးကျသွားစေရန် သံချောင်းတစ်ချောင်းကို တစ်ဝက်လောက် လွှထားလိုက်သည်။
လှည်းသမားများ စုရုံးလာမည်။ အငြင်းပွားမှုများ စတင်မည်။
လက်ခံရေး အဆောက်အအုံအတွင်းတွင် သက်စ်ရာ၏ ခေါင်းလောင်းကို လှည်းသမားတစ်ယောက်က စည်ပိုင်းထဲ လက်နှိုက်စစ်ဆေးဟန်ဖြင့် တစ်ချက် တီးခတ်လိုက်မည်။
စောင့်ကြပ်သူများက အတွင်းတံခါးများမှ ဖယ်ပေးသွားလိမ့်မည်။
လှည်းသမားဦးထုပ် ဆောင်းထားသော လူ ၁၁ ယောက်သည် လှည်းပျက်ကို ကြည့်ရန် ဝင်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားမည်။ လူတိုင်း လုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်းပင်။
ထို့နောက် သူတို့သည် လမ်းဆက်လျှောက်သွားကြမည်။
“အဲဒါ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်ကော” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
အီလီဇာက သူမကို ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် မေရီပေးထားတဲ့ စာရင်းရဲ့ ဒုတိယစာမျက်နှာကို ဖတ်ကြည့်ပေါ့” ဟု သူမက ပြောသည်။
မယ်လိုဒီ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ရယ်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။ အီလီဇာက နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သန်းခေါင်ယံလောက်တွင် အမိုးအကာဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
တံခါးဝအထက်ရှိ ထွင်းထုထားသော မီးအိမ်သည် ကြယ်ရောင်အောက်တွင် မသဲကွဲလှပေ။ ကျွန်တော်သည် လက်ဗလာဖြင့် အောက်ရှိ ကျောက်တုံးကို ထိလိုက်သည်။
သရဖူက နွေးထွေးလာသည်။
ဝက်စ်မီးယား ဟိုးလ်သည် ကျွန်တော့်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက တုံ့ပြန်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဂရေးကိပ်၏ လက်သမားဆရာများက ၎င်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချပေးခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ဤအမိုးအကာသည် ပို၍ ရှေးကျသည်။ ပို၍ ကြမ်းတမ်းသည်။ ဂရေးကိပ်အကြောင်း ဘာမှမသိကြသည့် လူများက တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူက တုံ့ပြန်သည်။
ရဲတိုက်တစ်ခု တုံ့ပြန်သလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ စင်္ကြံလမ်းများ၊ ရေလမ်းကြောင်းများ သို့မဟုတ် ကြီးမားသောအရာတစ်ခု ကျွန်တော့်ဆီသို့ လှည့်လာသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်ထားသလိုမျိုး ခံစားရသည်။
မှေးမှိန်သည်။ သည်းခံတတ်သည်။
ရေမြောင်းထဲသို့ ရေပေးသွင်းသည့် ပိုက်သည် တောင်စောင်းနောက်ဘက်ရှိ အပေါ်လမ်းဘေးမှ ရေလှောင်ကန်ဆီသို့ ပြန်သွားသည်။ ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် အခြားလမ်းကြောင်းများ ခွဲထွက်သွားသည်။ ရှေးကျသော လမ်းကြောင်းများဖြစ်သည်။ အများစုမှာ ရွှံ့နွံများ ပိတ်ဆို့နေ거나 ပျက်စီးနေသည်။
တစ်ခုကတော့ မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် မြောက်ဘက်၊ အိုင်ဝှမ်းဆီသို့ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း မလိုက်သွားခဲ့ပေ။
ကျောက်တုံးပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသည့် နေရာတွင် ရပ်ကာ ရေစီးသံကို နားထောင်နေမိသည်။
“မင်းလည်း ခံစားမိတယ်ပေါ့။”
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟက်စကစ်က ရေခွက်ဘေးက နိမ့်သောနံရံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ အလွတ်ပိုက်တံကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။
“ဘာကို ခံစားမိတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့” ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “အဲဒါမျိုး လုပ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ရေလမ်းကြောင်းလေ” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။ “မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတာ။”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော့်အဘွားက ပြောဖူးတယ်။ ဒီရေခွက်နားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရင် ဟောလ် (Hall) မှာရှိတဲ့သူက ကြားရလိမ့်မယ်တဲ့။ ခရီးသွားတွေက ရှေ့ကလူတွေကို သတင်းစကားပါးချင်ရင် အဲဒီလို လုပ်ကြတာပေါ့။ လူ ၆ ယောက်စာ နေရာလိုတယ်၊ လားနှစ်ကောင် ခြေထောက်ဒဏ်ရာရတယ်၊ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့” ဟု ပြောရင်း သူက ပိုက်တံကို လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်နေသည်။ “ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူး။ နောက်တော့ တရားရုံးက ရောက်လာတယ်၊ ဟောလ်ကလည်း ပြောင်းလဲသွားတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း စမ်းကြည့်ဖို့ စိတ်မကူးတော့ဘူး။”
“ခင်ဗျား တစ်ခါမှ မစမ်းကြည့်ဖူးဘူးလား။”
“တစ်ခါတော့ စမ်းဖူးတယ်။ ကလေးဘဝတုန်းကပေါ့။”
“ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောလိုက်တာ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူက ဆိုသည်။ “စမ်းကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။”
“တစ်ယောက်ယောက်က ပြန်ဖြေလား။”
ဟက်စကစ်က ပိုက်တံကို ပါးစပ်ထဲ ပြန်ငုံလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ပြန်ဖြေတယ်” ဟု ပိုက်တံကိုငုံလျက် သူက ပြောသည်။ “ကြင်နာတဲ့လေသံနဲ့ပေါ့။ ကိုယ့်နာမည်ကို သိလိုက်ရလို့ ဝမ်းသာနေသလိုမျိုးပါပဲ။”
သူ ထရပ်လိုက်သည်။ ဒူးဆစ်များက တကျွီကျွီ မြည်နေသည်။ ထို့နောက် သူ လှည်းများရှိရာသို့ ပြန်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် ကြယ်များမှေးမှိန်သွားသည့်တိုင် ရေခွက်ဘေးတွင် ဆက်ထိုင်နေမိသည်။
ဘာကိုမှ တိုးတိုးမပြောခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို တွေးနေမိသည်။
အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ယာဉ်တန်းသည် စတင် ခရီးနှင်သည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းမပေါ်တွင် လှည်း ၁၄ စီး။ လားများက တောင်ကုန်းကို အားပြုတက်နေကြပြီး စည်ပိုင်းများက သူတို့၏ ဘောင်များအတွင်း တဒုန်းဒုန်း မြည်နေသည်။ ဒန်စတန်က ပခုံးတွန့်ကာ ဦးထုပ်ကို အောက်သို့ ဆွဲချလျက် လှည်းကို မောင်းသည်။ မယ်လိုဒီကမူ သူ၏နောက်တွင် စည်ပိုင်းများကြား၌ ထိုင်နေပြီး ကျွန်တော် အားကျရလောက်အောင် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ပျင်းရိနေဟန် ဆောင်နေသည်။
ကျွန်တော်က ဒန်စတန်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်များကို ဒူးပေါ်တင်ထားသည်။
လမ်းမှာ စူးစမ်းသူများ ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားကို ဖြတ်သွားသည်။ ထို့နောက် လမ်းမှာ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။
အိုင်ဝှမ်း (Basin) က ကျွန်တော်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။
အပြင်ဘက် အခြေချနေရာက အရင်ဆုံး ပေါ်လာသည်။ တဲအိမ်များ၊ ကုန်လှောင်ရုံများ၊ ရေတွင်းနှစ်တွင်း။ လှည်းကွင်း၏ အဆုံးဘက်တွင် ရှည်လျားနိမ့်ကျသော အဆောက်အအုံတစ်ခုရှိပြီး ၎င်း၏ တံခါးများမှာ ပွင့်လျက်သား ဖြစ်နေသည်။
၎င်း၏ အထက်တွင် အော်ကော့ဒ် ဟောလ် (Hall of Accord) တည်ရှိသည်။
ကျွန်တော် တာဝါတိုင် သုံးတိုင်ကို ရေတွက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည့်အခါ လေးတိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်နောက်မှ မယ်လိုဒီက အသံတိုးတိုးလေး တစ်ချက် ထွက်လာသည်။
“အဲဒါကို မကြည့်နဲ့” ဟု ဒန်စတန်က လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။ “လမ်းကိုပဲ ကြည့်။ အဲဒါကို ကြာကြာကြည့်တဲ့သူတိုင်း လမ်းလျှောက်တာ ထူးဆန်းလာတတ်ကြတယ်။”
ကျွန်တော် လမ်းကိုပဲ ကြည့်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက် တံခါးပေါက်က ပွင့်နေသည်။
ဆောလိုး (Sallow) က ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။
သူက တံခါးတိုင်ဘေးတွင် မြင်းမီးခိုးရောင်တစ်ကောင်ပေါ် ထိုင်နေပြီး ပေါင်ပေါ်တွင် စာရင်းစာအုပ် တစ်အုပ် ရှိသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် စာရေးစာချိတ်များ ကိုင်ထားသည့် စာရေးနှစ်ဦးက ရပ်နေသည်။ လှည်းတစ်စီးချင်းစီ ဖြတ်သွားတိုင်း သူက ဂဏန်းတစ်ခုကို အော်ပြောလိုက်ပြီး စာရေးများက မှတ်သားကြကာ ဆောလိုးကလည်း ထပ်မံ မှတ်သားသည်။
ဒန်စတန်၏ လှည်း သူ၏အနား ရောက်သောအခါ သူက မော့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အစာရောင်းသူ။”
ကျွန်တော့်နှလုံးသားက မဖြစ်သင့်သည့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တုန်လှုပ်သွားသည်။
“သူက အလုပ်လိုနေတာလေ” ဟု ဒန်စတန်က ပြောသည်။ “သူမလည်း အလုပ်လိုနေတာပဲ။ စည်ပိုင်းတွေက သူတို့ဘာသာ သူတို့ မတက်နိုင်ဘူးလေ။”
ဆောလိုးက မယ်လိုဒီကို ကြည့်လိုက်သည်။ မယ်လိုဒီက သူမ၏ လက်မထဲ စူးနေသော ဆူးကို စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးနေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“မင်းတို့ တောင်ဘက်ကို သွားမှာ မဟုတ်လား။”
“ဘီးကိစ္စပါ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည့် တစ်ခုတည်းသော စကားလုံးဖြစ်သည်။
ဆောလိုးက ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်၏ လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ယာဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။
ထို့နောက် အလွန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သူ၏ စာရင်းစာအုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“ယာဉ်မောင်း။ လက်နှစ်ဖက်။ စည်ပိုင်း ၄၀။” သူ ဒန်စတန်ကို ကြည့်ကာ “၄၀ လား” ဟု မေးသည်။
“၄၀။”
“၃၉” ဟု ဆောလိုးက ပြောသည်။ “မင်းတစ်ခု ဖျက်ဆီးမိလိုက်ပြီ။”
“ခင်ဗျား ဖျက်ဆီးလိုက်တာလေ။”
“၃၉” ဟု ဆောလိုးက ထပ်ပြောပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဖြတ်သွားခွင့် ပေးလိုက်သည်။
ကွင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်သည်အထိ ဒန်စတန် ဘာမှ မပြောပေ။
ထို့နောက် သူက အလွန်တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ သိနေတယ်။”
“ဘာကို သိတာလဲ။”
“တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်မယ်။ သူက ‘လက်နှစ်ဖက်’ လို့ ရေးသွားတယ်။ သူက ပုံမှန်ဆို ‘အကူ’ လို့ပဲ ရေးတာ” ဒန်စတန်၏ လက်ဆစ်များမှာ ကြိုးတန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဖြူဖျော့နေသည်။ “ဆောလိုးက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ရေးတာ။ နှစ်ပေါင်း ၃၀ လှည်းမောင်းလာတာ၊ တစ်ခါမှ ‘လက်နှစ်ဖက်’ လို့ မရေးဖူးဘူး။”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်အိတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်တွင် မယ်လိုဒီက ဆူးကို စစ်ဆေးနေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
လက်ခံရေး ကွင်းပြင်သည် ကျွန်တော် ခန့်မှန်းထားသည်ထက် ပိုကြီးပြီး ပို၍ ဆူညံနေသည်။ လှည်းများက ဖြည်းဖြည်းချင်း အဝိုင်းပုံ လှည့်နေကြသည်။ ကုန်ထမ်းသမားများက အော်ဟစ်နေကြသည်။ အလေးချိန် တိုင်းတာသည့် စားပွဲရှိ စာရေးတစ်ဦးက ဂဏန်းတိုင်း၏ တတိယမြောက် ဂဏန်းတွင် အသံကွဲသွားလျက် အော်ဟစ်နေသည်။
ရှည်လျားသော အဆောက်အအုံ၏ တံခါးများ ပွင့်နေသည်။
အထဲတွင်၊ မှောင်မိုက်နေသော လက်ခံရေး အဆောက်အအုံ၏ အတွင်းဘက်တွင်၊ အဝေးဆုံးနံရံဘက်၌ လူအုပ်စုတစ်ခု ရပ်နေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
၁၁ ယောက်။
ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ နှစ်ခါ ပြန်ရေတွက်မိသည်။
စောင့်ကြပ်သူ သုံးဦးက သူတို့အနားတွင် ရပ်နေသည်။ စောင့်ကြပ်သူများ၏ ကျော်လွန်၍ အဆောက်အအုံ၏ အဆုံးတွင် အရောင်ဖျော့သော သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် တံခါးကြီး နှစ်ပေါက် ရှိသည်။
ပိတ်ထားသည်။
လောလောဆယ်တော့ ပိတ်ထားသည်။
ဒန်စတန်က သူ၏လားများကို အဆောက်အအုံထဲသို့ အလှည့်တွင် ဦးဆောင်သွားသည်။
စင်းသံ (pin) က မကျွတ်သေးပေ။
သူက ပို၍ အားစိုက်လှည့်လိုက်သည်။
မကျွတ်ပေ။
ဒန်စတန်က ခပ်တိုးတိုး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“ပယ်ရင်က” ဟု မယ်လိုဒီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “နည်းနည်းလေးပဲ လွှထားတာ။”
“ဒါမှမဟုတ် အလွန်ကောင်းလွန်းလို့ ဖြစ်မယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
ဒန်စတန်၏ လားများက တံခါးပေါက်ကို တစ်ဝက်ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းဆိုလျှင် ကျွန်တော်တို့ အတွင်းသို့ ရောက်သွားမည်၊ ပစ္စည်းချနေကြမည်၊ လှည်းပျက်မရှိ၊ ဘယ်သူမှ စုရုံးစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။
ကျွန်တော် နောက်ဘီးဝင်ရိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်အိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဘာမှ မထူးခြားပေ။
လျှပ်စီးမပါ၊ နှင်းခဲလည်း မရှိ။
ထို့နောက် ကျွန်တော် တွေးလိုက်သည် - ဘီးပြင်ပေးဖို့ ရပ်လိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက်။
ကျွန်တော် ထိုင်ခုံပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
“ဘီး” ဟု ကျွန်တော် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘီးက ပျက်တော့မှာ။”
ဒန်စတန်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် နားလည်သွားသည်။
“နောက်တစ်ခါလား” ဟု သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “နောက်တစ်ခါလား။ ဒီလမ်းက အသုံးမကျကြောင်း ခင်ဗျားတို့ လူတွေကို ကျွန်တော် ပြောပြီးသားလေ!”
သူသည် လားများကို တံခါး၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်သွားစေသည်။
ကျွန်တော် ဝင်ရိုးဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ကို စင်းသံပေါ်တင်ကာ အားပြုလိုက်သည်။
အားပြုလိုက်ရုံသက်သက်ပါ။
လှည်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ ပြဿနာကို ရှာဖွေနေသည့် သန်မာသော လူတစ်ယောက်အဖြစ်။
စင်းသံက တကျွီကျွီ မြည်လာသည်။
ဘီးက စောင်းသွားသည်။ လှည်းက ဘေးသို့ ယိမ်းသွားသည်။ စည်ပိုင်းခြောက်လုံးက လှည်းပေါ်မှ လျှောကျသွားပြီး တံခါးပေါက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျကာ ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် ဟိုတစ်စ သည်တစ်စ လူးလာရုန်းကာ လိမ့်သွားကြသည်။
မြက်ခြောက် အများကြီး စားရတော့မည်ဟု ကတိရထားသော လားများက ဝပ်ချလိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ အရာအားလုံးက အလွန်မြန်ဆန်သွားသလို၊ အလွန် နှေးကွေးသွားသလို ခံစားရသည်။
လှည်းသမားများက အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ရောက်လာကြသည်။ ဟက်စကစ်၊ လစ်စ်၊ စပါးသယ်သည့် ညီအစ်ကိုများ၊ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ပင့်တင်ထားသော မော့ဒ်တို့ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက ဘီးအကြောင်း၊ လမ်းအကြောင်း၊ ဘယ်သူ့မှာ တာဝန်ရှိပြီး ဘယ်သူက လျော်ပေးရမလဲ ဆိုသည့်အကြောင်းများကို အော်ဟစ်နေကြသည်။
ကုန်ထမ်းသမားများက ကြည့်ရှုရန် အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
စာရေးတစ်ဦးက ဆောလိုးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
စည်ပိုင်းများကြားတွင် ရှိနေသည့် မယ်လိုဒီက ‘တုန်’ ဟု အသံမြည်သွားသည့် စည်ပိုင်းထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။
အသံက အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာသည်။
ကျယ်လောင်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ကျယ်လောင်ဖို့လည်း မလိုပါ။
အဆောက်အအုံထဲတွင် ရှိနေသူတိုင်းက ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ မြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော လေနုအေးကဲ့သို့ သူတို့ကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ကုန်ထမ်းသမားများက တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အလေးချိန် တိုင်းတာသည့် စားပွဲရှိ စာရေးက သူ၏ ကလောင်တံကို ပြုတ်ကျသွားစေသည်။
စောင့်ကြပ်သူ သုံးဦးက အရောင်ဖျော့သော တံခါးများဆီမှ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။
ကွင်းပြင်ဘက်သို့။
ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့။
နံရံဘက်တွင် ကပ်ရပ်နေသည့် လူ ၁၁ ယောက်ဆီမှ ဝေးရာသို့။
မော့ဒ်က မီးအိမ်ဆီပုလင်းများကို လက်ပွေ့ချီလျက် အဆောက်အအုံထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်။
သူမက ဘာမှ မပါတော့ဘဲ ထွက်လာသည်။ သူမနောက်တွင် ကျွန်တော် မမှတ်မိသည့်၊ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လှည်းသမား သုံးဦး ပါလာသည်။
လစ်စ်က ထင်းချောင်းအိတ်တစ်အိတ်ဖြင့် ဝင်သွားသည်။
သူမက နောက်ထပ် အိတ်နှစ်အိတ်ကို ယူပြီး ထွက်လာသည်။
ဟက်စကစ်ကမူ အထဲသို့ လုံးဝ မဝင်ပေ။ သူသည် ပြုတ်ကျနေသော စည်ပိုင်းများဘေး တံခါးပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး ဘယ်သူမှန်းမသိသူတစ်ဦးနှင့် အော်ဟစ် ငြင်းခုံနေသည်။ ထို့ကြောင့် အဆောက်အအုံကို ကြည့်မည့်သူတိုင်းသည် သူ့ကို အရင်ဆုံး ကျော်ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။
ငါး။
ခုနစ်။
ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားသည့် ကိုယ်လုံးတုတ်တုတ် လူတစ်ယောက်က စပါးသယ်သည့် ညီအစ်ကိုတစ်ဦးကို မှီလျက် ထွက်လာသည်။ သူက သူနှင့် မလိုက်ဖက်လောက်အောင် သေးငယ်သော ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည်။
ကိုရန် (Corran)။
ကိုး။
၁၆ နှစ်အရွယ်လောက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မော့ဒ်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် ထွက်လာသည်။ သူမ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။
ဝင်ရိုးဘေးရှိ ဒန်စတန်က သူမကို မြင်လိုက်သည်။
သူက သူမ၏ နာမည်ကို မခေါ်ပေ။
သူ မလှုပ်ရှားပေ။
သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတွင် ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာ မှတ်မိနေမည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဆယ်။
တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက် လူက ထွက်မလာပေ။
ကျွန်တော် အဆောက်အအုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
လက်ချောင်းများတွင် မှင်စွန်းနေသည့် လူပိန်ပိန်တစ်ယောက်က အဝေးဆုံးနံရံဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူက ဦးထုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ သူက ဦးထုပ်ကို ဆောင်းမနေပေ။
သူက အရောင်ဖျော့သော တံခါးကြီးများကို ကြည့်နေသည်။
တိုဘင် ရိဒ် (Tobin Reed)။
သူ၏ ဂဏန်း ‘ခုနစ်’ များကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သူ့ကို မှတ်မိသည်။
စောင့်ကြပ်သူများက တံခါးများ ပွင့်မလာတော့ကြောင်း နားလည်စ ပြုလာသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အဆောက်အအုံဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။
တိုဘင်က လှုပ်တောင်မလှုပ်သေးပါ။
ကျွန်တော် ရှေ့ကို တိုးလိုက်သည်။
လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဆဲလိုး။
သူက မြင်းပေါ်က ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်မှာ စာရင်းစာအုပ်ကို ညှပ်ထားသည်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့လက်ဆုပ်ကလည်း အားမပါလှပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ပါ။
သူက တိုဘင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ ရေတွက်နေတာ” ဟု ဆဲလိုးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဘာကိုလဲ”
“ထွက်သွားတဲ့ လူအရေအတွက်ကိုလေ။ သူ မသွားခင်မှာ သေချာအောင် လုပ်နေတာ” ဆဲလိုး၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ “သူက အမြဲတမ်း ရေတွက်တတ်တယ်လေ။”
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားလည်း အတူတူပါပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဆဲလိုးက မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို အဝင်မှာ ရေတွက်ခဲ့တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “လှည်းသမား။ လက်နှစ်ဖက်။ စည်ပိုင်း ၃၉ လုံး။” သူ တံတွေးကို အခက်သား မြိုချလိုက်သည်။ “ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို အထွက်မှာ ရေတွက်ဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလေ။”
အဆောက်အအုံထဲရှိ စောင့်ကြပ်သူက နံရံနားသို့ ရောက်သွားသည်။ သူက တိုဘင်ကို ကြည့်နေသည်။ သူက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
ဆဲလိုးက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူက အဆောက်အအုံထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။
“မင်း” ဟု သူက တိုဘင်ကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှမ်းပြောသည်။ “စာရေး။ လှည်းသမားက အရေအတွက် ပြန်စစ်ခိုင်းနေတယ်။ စည်ပိုင်း ၃၉ လုံး။ အခုပဲ။”
စောင့်ကြပ်သူက တွေဝေသွားသည်။
ဆဲလိုးက သူ့စာရင်းစာအုပ်ကို ဒိုင်းလွှားတစ်ခုလို မြှောက်ကိုင်လျက် စောင့်ကြပ်သူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက လက်ခံတဲ့သူကို အရေအတွက် မှားနေတယ်လို့ ပြောချင်နေတာလား။ ကျွန်တော်တော့ မပြောချင်ဘူး။”
စောင့်ကြပ်သူက မပြောရဲပေ။
တိုဘင် ရိဒ်က သူ့ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်သည်။
သူက စောင့်ကြပ်သူဘေးမှ၊ ဆဲလိုးဘေးမှ၊ ပွင့်မလာတော့သည့် အရောင်ဖျော့သော တံခါးကြီးများဘေးမှ ဖြတ်ကာ ကွင်းပြင်ထဲသို့ ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် အနီးဆုံးတွင် လဲကျနေသည့် စည်ပိုင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ အသံထွက်၍ စတင်ရေတွက်တော့သည်။
“တစ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “နှစ်။”
သူ့အသံက အလွန်တည်ငြိမ်သည်။
သူ့လက်တွေကတော့ မဟုတ်ပေ။
တစ်ဆယ့်တစ်။
ကျွန်တော်တို့ လှည်းများဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ဒန်စတန်၏ လှည်းကတော့ ထွက်လို့မရနိုင်ပေ။ ဝင်ရိုးကျိုးနေပြီး လားနှစ်ကောင်ကလည်း တံခါးပေါက်ကို သူတို့အိမ်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ပုံရသည်။ ဒါကြောင့် သူက လှည်းကို ထိုနေရာမှာပင် ပစ်ထားခဲ့လိုက်သည်။ လှည်းသမားများက လှည်းပျက်များကို အပတ်တိုင်း ပစ်ထားခဲ့လေ့ရှိသည့်အတိုင်းပင်။ သူက ဝင်းနားကို ဘေးမှာထားလျက် မော့ဒ်၏ လှည်းနောက်ဖက်သို့ တက်လိုက်သည်။
ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော်တို့ကို အထွက်မှာ ရေတွက်မနေတော့ပါ။
တံခါးပေါက်ဝတွင် ဆဲလိုးက သူ၏ မီးခိုးရောင် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ပေါင်ပေါ်တွင် စာရင်းစာအုပ်ကို တင်ထားလျက်။
ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သွားစဉ် သူက ခေါင်းမော့မကြည့်ပါ။
သို့သော် နောက်ဆုံးလှည်း ဖြတ်သွားသည့်အခါ သူက စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ မြင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့နောက်မှ လမ်းအတိုင်း စီးသွားတော့သည်။
အလျင်မလိုဘဲ။
စီးသွားရုံမျှသာ။
အီလီဇာ၏ လူများက ကျောက်မိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ကို လာစောင့်နေကြသည်။
ကျွန်တော် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်။ သူတို့က စီစဉ်ထားသည်ထက် ပိုစောပြီး ရှေ့တိုးလာခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်ချိန်တွင် ရန်နာက တောင်ကုန်းကို တစ်ဝက်လောက် တက်နေနှင့်ပြီ။ သူမက အဲဒီအတွက် ရှက်ရကောင်းမှန်း သိရှာသည်။
အီလီဇာကတော့ မရှက်ပါ။
“တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်လား” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်။”
သူမ မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကျော်၍ လမ်းမကြီးဘက်၊ လမ်းအတိုင်း စီးလာနေသော မီးခိုးရောင် မြင်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူမလက်က ဓားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“စောင့်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဆဲလိုးက မြင်းကို သင့်တော်သော အကွာအဝေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူ မြင်းပေါ်က မဆင်းပါ။
“နေဝင်ရင် သူတို့ သိသွားလိမ့်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “အတွင်းဘက် တံခါးတွေ ပွင့်လာပြီး ဘယ်သူမှ စောင့်မနေတာကို တွေ့တဲ့အခါပေါ့။” သူ၏ အသံက အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ “သူတို့ အရေအတွက်ကို စစ်ကြည့်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်လက်ရေးကို တွေ့သွားလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ အခြေချနေထိုင်တဲ့နေရာမှာ အမေရှိတယ်။ ရေတွင်းကျော်ပြီးရင် တတိယမြောက် အိမ်ကလေး။”
အီလီဇာနှင့် ကျွန်တော် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ရန်နာ” ဟု အီလီဇာက ခေါ်သည်။
ရန်နာက မြင်းကို လှည့်နေနှင့်ပြီ။
ဆဲလိုးက သူမသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူက ကျွန်တော့်ကို၊ ကျွန်တော့်လက်အိတ်ကို၊ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ” ဟု သူ မေးသည်။
ကျွန်တော် လက်အိတ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အိမ်ရှေ့စံအမှတ်အသားက ရက်ပေါင်းများစွာအတွင်း အတောက်ပဆုံး ဖြစ်နေသည်။
ဆဲလိုးက ၎င်းကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူက သူ့လက်ယာဘက်ကို ကြည့်သည်။
ဘာမှ မရှိ။
အမှတ်အသားလည်း မပေါ်၊ အလင်းရောင်လည်း မရှိ။
သူက ရယ်သံနှင့် ရောထွေးနေသည့် ရှည်လျားသော အသက်ရှူသံကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်သာ အမှတ်အသားပါလာရင်တော့ အတော်ကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်တော့မှာ။”
သူ မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။ မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်လျက် ရပ်နေသည်။ သူက စေ့စပ်သေချာသော မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်၊ နေမဝင်ခင် သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးမည့် ဂဏန်းပေါင်းများစွာကို လက်ထဲ ပိုက်ထားသူတစ်ယောက်။
“ခင်ဗျား ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကမှ လှောင်အိမ်ထဲက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ခိုးထုတ်သွားပြီး အရေအတွက် မှားတာအတွက် ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး နေ့တိုင်း ကြောက်နေခဲ့ရတာ။” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “အဲဒီမတိုင်ခင်ကလည်း ကြောက်နေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကိုကြောက်ရမှန်း မသိခဲ့တာပါ။”
“အခုရော”
ဆဲလိုးက လမ်းမကြီးဘက်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“အခုတော့ ကျွန်တော် အပြစ်တင်ခံရမှာကို ကြောက်နေတဲ့အလုပ်ကို လုပ်လိုက်ပြီလေ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ထူးဆန်းတယ်။ အခုတော့ ကြောက်စိတ်က ပိုနည်းသွားသလိုပဲ။”
ကျွန်တော် ကိုရန်ကို ရေမြောင်းအကြောင်း မေးဖို့ သတိရချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ ခရီးတစ်ဝက်လောက် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူက လှည်းပေါ်တွင် အခြားသူများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။ သူ့ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ပဲစေ့အိတ်ပေါ် တင်ထားသည်။ ဝင်းနားက ဒန်စတန်၏ ပုခုံးကို မှီ၍ အိပ်ပျော်နေသည်။ တိုဘင်ကတော့ ရေတွက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ကိုရန်က အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြချင်ပုံမရပါ။
သို့သော် တစ်မိုင်လောက် အကွာတွင် သူ ပြောပြလာသည်။
“အဲဒါက ရှေးကျတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒီအဆောက်အအုံထက်တောင် ပိုရှေးကျတယ်။ ကျွန်တော် ရှေးဟောင်းရေမြောင်းတွေမှာ အများကြီး လုပ်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တစ်မျိုးပဲ။ ပိုချောမွေ့တယ်။ ရေကလွဲလို့ တခြားတစ်ခုခုကို သယ်ဆောင်ဖို့ လုပ်ထားသလိုမျိုး။”
“အသံတွေပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား တစ်ခါ ကြုံဖူးတာပေါ့”
“ဝက်စ်မီးယားမှာလေ။”
သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျား သိမှာပါ။ အဲဒီထဲက ထွက်လာတာတွေ အများစုကတော့ ဆူညံသံတွေပါပဲ။ တံခါးတွေ၊ ခြေသံတွေ၊ ညည်းသံတွေ။” သူ ခြေထောက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အတွင်းနံရံအောက်ဘက်မှာ ရေလမ်းကြောင်း နိမ့်ဆင်းသွားတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်တော် သိတဲ့ ဘယ်အဆောက်အအုံဆီကိုမှ မသွားဘူး။ အောက်ကိုပဲ ဆင်းသွားတာ။ အဲဒီနေရာကနေ ညဘက်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က သီချင်းဆိုသံ ကြားရတယ်။”
“သူတို့ ဘာသီချင်း ဆိုကြတာလဲ”
ကိုရန် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူက ညည်းပြသည်။
မကောင်းလှပေ။ ပန်းရံသမားတစ်ယောက်၏ ညည်းသံလိုမျိုး၊ ကြမ်းတမ်းပြီး မသေချာ၊ အသံစဉ်တွေလည်း တစ်ဝက်လောက် လွဲနေသည်။
သို့သော် လှည်းဘေးတွင် ကျွန်တော်တို့၏ အပိုမြင်းတစ်ကောင်ကို စီးလာသည့် ဟက်စကစ်က သူ၏ အလွတ်ပိုက်တံကို ပါးစပ်မှ ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒါ ခရီးသွားများရဲ့ တေးသီချင်းပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော့်အဘွားက ဒီသီချင်းကို ဆိုတတ်တယ်။”
“လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူအတွက်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဟက်စကစ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“လမ်းလျှောက်နေသူတိုင်းအတွက် မီးခွက်ကို အမြဲထွန်းထားပေးဖို့ သူမကို တောင်းဆိုတာလေ။”
သူ ပိုက်တံကို ပါးစပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
ထိုနောက်တွင် ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြတော့ပါ။
သောရ်၏ သတင်းစကားက လမ်းခုလတ် စခန်းတွင် ရောက်နေနှင့်သည်။
အီလျန်က သူ့ဘာသာ သူ ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက စခန်းလှေကားထစ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ဖိနပ်နှစ်ဖက်လုံးတွင် ရွှံ့များပေကျံနေပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်။ အဲဒီအခြေအနေက သူ ဒီနေ့ သူဝန်ခံချင်တာထက် ပိုဝေးတဲ့အထိ ပျံသန်းခဲ့ရကြောင်း ကျွန်တော် သိထားသည်။
ရေလမ်းကြောင်းကတော့ ခိုင်မြဲနေဆဲဖြစ်သည်။
ဧရာမလူသားများက ကမ်းပါးကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တက်ကြည့်ပြီး နှစ်ကြိမ်လုံး ပြန်တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ဆာတာ၏ ဖြတ်လမ်းကတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ အသုံးဝင်မည့်နေရာ ဘယ်ကိုမှ မရောက်တော့ပါ။ ရန်သူက တခြားလမ်းကြောင်း မတွေ့ခင်အထိ နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် ကြာဦးမည်ဟု လက်ဇန်းဒါးက ခန့်မှန်းသည်။
သောရ်က စာရွက်အောက်ဆုံးတွင် သူမလက်ရေးဖြင့် တစ်ကြောင်း ရေးထားခဲ့သည်။
တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်လား။
ကျွန်တော် စခန်းစာရေးထံမှ ဘောပင်ကို ငှားပြီး အောက်တွင် ရေးလိုက်သည်။
တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ရေတွက်ပေးခဲ့တဲ့ နောက်ထပ် တစ်ယောက်။
ကျွန်တော် အီလျန်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
သူက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်သည်။
“အခုလား”
“မနက်ဖြန်မှ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “အရင် အနားယူလိုက်ဦး။”
သူ မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား တတ်လာပြီပဲ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဟေဗင်ရီးချ်ကို သန်းခေါင်ကျော်မှ ရောက်သည်။
အက်ဒလင်းက လက်ခံရေး ကွင်းပြင်တွင် စောင့်နေသည်။
သူမ ပြေးမလာပါ။ သူမလက်က ပတ်တီးစည်းထားဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တစ်ပတ်လောက် ဘယ်ကိုမှ မပြေးဖို့ သူမကို ပြတ်ပြတ်သားသား မှာထားခဲ့သည်။
သူမက အမြန်ဆုံး လျှောက်လာသည်။
တိုဘင်က လှည်းပေါ်က ဆင်းလာပြီး သူမကို ကြည့်နေသည်။ လက်ချောင်းများတွင် မှင်များပေကျံနေဆဲ၊ ဦးထုပ်ကိုလည်း ဆောင်းထားဆဲပင်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ခုနစ်တွေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်” ဟု အက်ဒလင်းက ပြောသည်။
“ငါသိတယ်”
“အမြဲတမ်း ပြောင်းပြန်တွေချည်းပဲ။”
“ငါသိပါတယ်”
သူမက သူမ၏ မထိခိုက်သော လက်ဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။
သူမပုခုံးကျော်မှ တိုဘင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်” ဟု သူက သူအယုံကြည်ရဆုံး စကားလုံးအတိုင်း ပြောသည်။ “ကျွန်တော် စစ်ပြီးပြီ။”
ကျွန်တော် သူ့အခန်းကို ရောက်ချိန်တွင် ဗော့စ် နိုးနေသည်။
သူကတော့ နိုးနေမှာပေါ့။
သူက အရာအားလုံးကို နားထောင်နေတတ်သည်။ လှည်းသံ၊ ခေါင်းလောင်းသံ၊ ဆဲလိုးအကြောင်း၊ လားတွေ ဝပ်ချသွားတာကို ကျွန်တော် ပြောပြတော့ သူ ရယ်သည်။ တစ်ပတ်လောက်ကထက်စာရင် သူ့အတွက် နာကျင်မှု သက်သာပုံရသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ရေမြောင်းအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ဟက်စကစ်နှင့် ရေခွက်အကြောင်း၊
တေးသီချင်းအကြောင်း။
ဗော့စ်၏ မျက်နှာက အလွန် တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ညည်းကြည့်စမ်း” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ကျွန်တော်က ကိုရန်ထက်တောင် ပိုဆိုးဦးမှာ။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညည်းကြည့်စမ်းပါ။”
ကျွန်တော် မကျွမ်းမကျင်ပင် ညည်းပြလိုက်သည်။
သူ မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး နားထောင်နေသည်။ ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ချိန်တွင် သူ မျက်လုံးကို အကြာကြီး မဖွင့်ပါ။
“အဲဒါ ခရီးသွားများရဲ့ တေးသီချင်း မဟုတ်ဘူး” ဟု သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“ဟက်စကစ်ကတော့—”
“ဟက်စကစ် ပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒါက တေးသွားပဲ။” ဗော့စ်က သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ခရီးသွားများရဲ့ တေးသီချင်းကို ခရီးသွားတွေကပဲ ဆိုကြတာ။ အဲဒီသီချင်းက လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူကို မီးခွက်အမြဲထွန်းထားပေးဖို့ တောင်းဆိုတာလေ။”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒီအပိုဒ်ကတော့ အဖြေပဲ။ စောင့်ရှောက်သူရဲ့ အပိုဒ်ပေါ့။ လမ်းလျှောက်နေဆဲသူဆီကို ပြန်ဆိုပေးတဲ့ အသံ။” သူ့ပတ်တီးစည်းထားသော လက်များက စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ “အဲဒီအပိုင်းကို တစ်ယောက်တည်းပဲ ဆိုနိုင်ခဲ့တာ။”
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများ တုန်ယင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“သူမက စာရင်းထဲမှာ တစ်ခါမှ မပါခဲ့ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အစိမ်းရောင် စာရင်းစာအုပ်ထဲမှာလေ။ ဖန်နရစ်၊ နီမီးယား၊ အိုဒရန်၊ တာဗင်။ လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူမကို ဘယ်တော့မှ မဖမ်းမိခဲ့လို့ပဲ။”
သူသည် မှောင်မည်းနေသော ပြတင်းပေါက်ဘက်၊ မြောက်ဘက်ဆီသို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။
“သူက သူမရဲ့ အိမ်အပေါ်မှာပဲ သူ့ခန်းမကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူမဆီသွားမယ့် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို သူ အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေခဲ့တာပဲ။”