အခန်း (၄၁၄) - ကားတာဝန်ခံများ သိထားသည်များ
စီမံချက်ရေးဆွဲခြင်းကို နံနက်စာမစားမီကတည်းက စတင်ခဲ့ပြီး နံနက်စာစားနေစဉ်အတွင်း၌လည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
မေရီက မြေပုံအခန်းထဲရှိ စားပွဲရှည်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ထားလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်စာတမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် နံနက်စာယာဂုပန်းကန်ကို ပြတင်းပေါက်အစွန်းတွင်သာ တင်ထားရသည်။ အက်ဒလင်းက သူမဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး တိုဘင်၏မှတ်စုကို မှင်ဘူးနှစ်ဘူးဖြင့် ဖိထားသည်။ အီလီဇာက ပြင်ပအခြေချနေထိုင်ရာ ဒေသမှ ကင်းထောက်များ ပေးပို့ထားသည့် ပုံကြမ်းများကို ယူလာခဲ့သည်။ သောရ်က စားပွဲ၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ရပ်လျက် အရာအားလုံးကို နှစ်ခေါက်စီ ပြန်ဖတ်နေသည်။ အရာရှိ ဆဲလ်လိုးနှင့် တွေ့ပြီးနောက်ပိုင်း သောရ်၏ ထိုအလေ့အထကို ကျွန်တော် ဘာမှမပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကယ်ဒရစ်က နောက်ကျမှ ရောက်လာပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို သယ်လာသည်။
ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဗော့စ် ထိုင်နေသည်။
“အက်ဗလင်က သူတက်ရောက်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု ကယ်ဒရစ်က ရှင်းပြသည်။
“အက်ဗလင်က သူထိုင်နေဖို့ စည်းကမ်းချက်နဲ့ တက်ရောက်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ” ဟု နောက်မှလိုက်ပါလာသော အက်ဗလင်က ပြင်ပြောလိုက်သည်။
ဗော့စ်က စားပွဲကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်အစွန်းကို ဆက်ကြည့်သည်။
“ဒါ ယာဂုလား”
“ဟုတ်တယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ပြန်ဖြေသည်။
ဗော့စ်က ယာဂုပန်းကန်ကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များမှာ ပတ်တီးစည်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း အလျင်မလိုပါက ဇွန်းကို ကိုင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် သူ့ကို အလျင်စလိုလုပ်ခိုင်းမည့် အရူးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
အားလုံး နေရာယူပြီးချိန်အထိ မေရီက စောင့်နေသည်။
ထို့နောက် တိုဘင်၏မှတ်စုအောက်ခြေတွင် ရေးထားသော နေ့စွဲကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
“ခြောက်ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်” မေရီက ပြောသည်။ “အခုတော့ ငါးရက်ပဲ ရှိတော့တယ်”
မည်သူ့ကိုမျှ သတိပေးနေစရာ မလိုပါ။
သို့သော် မေရီက ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ မေရီသည် အမှန်တရားတစ်ခုကို အသံထွက်ပြောလိုက်မှသာ ပို၍မှတ်မိလွယ်သည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပထမတစ်နာရီတွင် ကျွန်ုပ်တို့ သိထားသမျှကို စုစည်းကြသည်။
စာရင်းဇယားအခန်းသည် လက်ခံရေးဂိုဒေါင်ဘေးတွင် တည်ရှိသည်။ အပြင်ဘက်တံတိုင်းအတွင်း၌ ရှိသော်လည်း အတွင်းဘက်နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ တံခါးတစ်ပေါက်ရှိပြီး ဝယ်ဂွန်ယာဉ်များ ရပ်နားရာနေရာဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခုတွင် သံတိုင်များ ခတ်ထားသည်။ အတွင်းတွင် လူတစ်ဆယ့်တစ်ယောက် ရှိသည်။ ဆဲလ်လိုး၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် တစ်ကြိမ်လျှင် နှစ်ယောက်နှုန်းဖြင့် ထုတ်လွှတ်ပေးပြီး လက်ခံရေးကြမ်းပြင်တွင် အလုပ်လုပ်ခိုင်းသည်။
ယာဉ်တန်းလာသည့်နေ့တွင် ထိုလူတစ်ဆယ့်တစ်ယောက်ကို ပစ္စည်းများနှင့်အတူ အတွင်းတံခါးများမှတစ်ဆင့် ခေါ်ထုတ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
ဗော့စ်က စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ အားလုံးကို နားထောင်နေသည်။
အီလီဇာက ယာဉ်ရပ်နားရာနေရာအကြောင်း ရှင်းပြသည့်အခါ ဗော့စ်က ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“အတွင်းတံခါးတွေက အဆောက်အအုံရှည်ရဲ့ အဆုံးမှာ ရှိတယ်” သူက ပြောသည်။ “ဝယ်ဂွန်တွေက ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ကုန်ချတယ်။ ထမ်းသမားတွေက ပစ္စည်းတွေကို အဲဒီကနေတစ်ဆင့် သယ်သွားတယ်။ တံခါးတွေက ထမ်းသမားတွေအတွက် ပွင့်ပေးတာ”
“ဘယ်တံခါးတွေလဲ” ကယ်ဒရစ်က မေးသည်။
“အဲဒါကတော့ နေ့ရက်အပေါ် မူတည်တယ်”
ကယ်ဒရစ်က အနည်းငယ် နာကျင်သလို အသံပြုလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ခြေ ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲ”
“ကျွန်တော် သိထားတာ ခုနစ်ခုရှိတယ်။ သူ အဲဒီနောက်ပိုင်း နောက်ထပ်လုပ်ထားတာမျိုးလည်း ရှိနိုင်တယ်”
သောရ်က မော့ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့က အဲဒီနယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီဆိုရင် ဘယ်ရောက်သွားမယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ မသိနိုင်တော့ဘူးပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး”
ဗော့စ်က သူ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် ဖြူစင်သော ဝင်းခြံအထက်ရှိ သံတိုင်ခတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ သံတိုင်များကို ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းများ။
နောက်ထပ်အခန်းက နောက်ဆုံးအခန်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်နေသူတစ်ယောက်ကို လက်ခံရန်အတွက် ထိုဝင်းခြံကို တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့ အဲဒါကို မဖြတ်ကျော်စေရဘူး” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သောရ်က ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်သည်။
“အဲဒါက အမြဲတမ်း စည်းကမ်းပဲ။ အခုတော့ အဲဒါကပဲ စီမံချက် ဖြစ်သွားပြီ”
အက်ဒလင်းက ခဲတံကို ပြန်တောင်းသည်။
သူမသည် အလေးချိန်တိုင်းတာသည့် အဆောက်အအုံ၏ လက်ခံရေးဝင်းကို သူမမှတ်မိသလို ပုံဖော်ဆွဲလိုက်ပြီး အီလီဇာ၏ ပုံကြမ်းများနှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“အရာရှိတွေက အပြင်တံခါးမှာ ဝင်လာတဲ့ ယာဉ်တွေကို ရေတွက်လိမ့်မယ်” သူမက ပြောသည်။ “ယာဉ်မောင်းတွေ၊ လားတွေ၊ စည်ပိုင်းတွေ။ ပြီးတော့ ဝင်းထဲမှာ တစ်ခါ ထပ်ရေမယ်။ ပြီးရင် ပစ္စည်းတွေကို အလေးချိန်တိုင်းပြီး စာရင်းသွင်းမယ်”
“ဆဲလ်လိုးက အဲဒါကို လုပ်တာလား” မယ်လိုဒီက မေးသည်။
“ဆဲလ်လိုးက ကြီးကြပ်တာ။ စာရေးတွေက အလေးချိန် တိုင်းတာ” သူမက တိုဘင်၏မှတ်စုကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒီစာရေးတချို့က အခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေတာ”
မေရီ၏ နားရွက်များ ရှေ့သို့ စွင့်သွားသည်။
“သူတို့က အကျဉ်းသားတွေကို စာရေးအဖြစ် သုံးတာလား”
“ဟုတ်တာပေါ့။ သူတို့က အရေအတွက် ရေတွက်တတ်တာပဲ။ ဘာလို့ အလကား ပစ်ထားရမှာလဲ”
အက်ဒလင်းက မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပါဘဲ ပြောလိုက်သဖြင့် ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းနေသည်။
ကျွန်တော်သည် ဒန်စတန် ပြောပြခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြန်တွေးသည်။
“သူတို့က လူတွေကို ဝင်လာရင် ရေတွက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ထွက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ မရေတွက်ဘူး”
အီလီဇာက ထိုအချက်ကို မနေ့ညကတည်းက ရေးမှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုစာကြောင်းအောက်တွင် မျဉ်းသားထားသည်။
“စည်ပိုင်းတွေ ခိုးထုတ်သွားမှာကို တားဆီးဖို့ ဆောက်ထားတဲ့ တံခါးလေ” သူမက ပြောသည်။ “ခြေလျင်ထွက်သွားတဲ့ လူတွေကို တားဖို့ မဟုတ်ဘူး”
“အခုထိတော့ပေါ့” ကယ်ဒရစ်က ပြောသည်။
“အခုထိတော့ပေါ့” အီလီဇာက ထောက်ခံသည်။ “ဗော့စ် အဖမ်းခံရကတည်းက ဆဲလ်လိုးက နေမဝင်ခင်မှာ အပြင်တံခါးကို ပိတ်ပစ်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ အားလုံးကို ရေတွက်ကောင်း ရေတွက်လိမ့်မယ်”
“သူ တကယ် ရေတွက်ပါ့မလား” သောရ်က မေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အက်ဒလင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမက စဉ်းစားသည်။
“သူ့ကို ရေတွက်ခိုင်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူ ရေတွက်မှာ” သူမက ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူ အပြစ်တင်ခံရမှာ ကြောက်တဲ့အရာတွေကိုပဲ ရေတွက်မှာ။ လူတွေ ထွက်သွားတဲ့အတွက် ဘယ်သူကမှ သူ့ကို အပြစ်မတင်သေးဘူး။ သူတို့က နတ်ဘုရားတစ်ပါး ထွက်သွားတဲ့အတွက်ပဲ သူ့ကို အပြစ်တင်နေတာ”
ဗော့စ်က တောင်းပန်သည့်သဘောဖြင့် သူ၏ဇွန်းကို အနည်းငယ် မြှောက်ပြသည်။
နေ့လယ်ရောက်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ စီမံချက်မှာ ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ထိုစီမံချက်မှာ ထူးချွန်လှသည့် ပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။
မယ်လိုဒီက ထိုအချက်ကို ထောက်ပြသည်။
“ဒါက ပျက်သွားတဲ့ ဝယ်ဂွန်ယာဉ်တစ်ခုအကြောင်းပဲလေ” သူမက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“တံခါးဝမှာ ပျက်တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“စီမံချက်က ဒါပဲလား”
“သူ့မှာ အပိုင်းသုံးပိုင်း ရှိတယ်” ကျွန်တော် ပြောသည်။
မေရီက မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက မေရီကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးသည်။
“သူ နောက်တစ်ခါ လုပ်ပြန်ပြီ”
“ငါ သိတယ်”
အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းမှာ တံခါးဝတွင် ပျက်သွားသော ယာဉ်တစ်စီးထက် ပိုပါသည်။
ယာဉ်တန်းလာသည့်နေ့တွင် အကျဉ်းသား တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်ကို စာရင်းဇယားအခန်းမှ လက်ခံရေးဂိုဒေါင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာပြီး အတွင်းတံခါးများ ပွင့်လာသည်အထိ စောင့်ခိုင်းမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်သည် သူတို့အားလုံး လော့ခ်ချထားသော အခန်းအပြင်ဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိမည့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်ဖြစ်သည်။
ဒန်စတန်၏ ဝယ်ဂွန်ယာဉ်မှာ ယာဉ်တန်းထဲတွင် ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။
ဒန်စတန်၏ ဝယ်ဂွန်မှာ အပတ်တိုင်း ဘီးပြဿနာ တက်တတ်သည်။ တောင်ကြားထဲရှိ လူတိုင်း သိသည်။ ဆဲလ်လိုးကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအကြောင်းကို ညည်းညူဖူးသည်။
ဒီတစ်ခါတွင်တော့ ထိုယာဉ်မှာ ဝင်းတံခါးဝတွင် ပျက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ဝက်ဝင်၊ တစ်ဝက်ထွက်အနေအထားဖြင့် ဖြစ်ပြီး စည်ပိုင်းပေါင်း လေးဆယ်က လမ်းကို ပိတ်ထားမည်။ လားနှစ်ကောင်မှာလည်း အစာကောင်းကောင်း ကျွေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည့်အတွက် ဆက်လက်ပြီး ခေါင်းမာနေလိမ့်မည်။
အပြင်တံခါးကို ပိတ်၍ မရနိုင်တော့ပါ။
အတွင်းတံခါးများလည်း ၎င်းတို့ထံ မရောက်နိုင်သော ပစ္စည်းများကို လက်ခံ၍ မရပါ။
လမ်းကြောင်းကို နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကြာ မောင်းလာပြီး အဝင်တိုင်းတွင် အရေအတွက် စစ်ဆေးခံနေရသော ကားတာဝန်ခံများသည် ပြဿနာကို ကြည့်ရှုရန်နှင့် အငြင်းပွားရန်အတွက် အပြင်သို့ ထွက်လာကြလိမ့်မည်။ ကားတာဝန်ခံများ အမြဲလုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်းပေါ့။
သူတို့ ဝင်လာသည်ထက် ပိုများသော အရေအတွက်ဖြင့် ထွက်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လောက် ပိုများမှာလဲ” သောရ်က မေးသည်။
“တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်” အက်ဒလင်းက ပြောသည်။
“သူတို့အတွက် ဦးထုပ်တွေ လိုလိမ့်မယ်။ ကုတ်အင်္ကျီတွေ၊ သယ်စရာ အိတ်တွေ လိုမယ်။ ကားတာဝန်ခံတစ်ယောက် အိတ်တစ်လုံး ထမ်းလာတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘူး။ သူတို့က အိတ်ကိုပဲ ကြည့်မှာ” ဟု မနေ့ညက ကျွန်တော် မေးမြန်းစဉ် မော့ဒ်က ပြောခဲ့သည်။
အီလီဇာက စာရင်းဇယားအခန်းထဲသို့ ဦးထုပ်များ ရောက်အောင် ပို့ပေးနိုင်မလားဟု မေးခဲ့သည်။
မော့ဒ်က ထိုမေးခွန်းမှာ စော်ကားသလိုမျိုး အီလီဇာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ဒီဝင်းထဲကို မီးအိမ်ဆီတွေ ရောက်အောင် ပို့ပေးလာတာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ရှိပြီ။ ဦးထုပ်တစ်လုံးလောက်တော့ ရောက်အောင် ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
စီမံချက်တွင် အပေါက်အလမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
သောရ်က ထိုအပေါက်ကို တွေ့သွားသည်။ သောရ်သည် အမြဲတမ်း အပေါက်အလမ်းများကို ရှာတွေ့တတ်သူဖြစ်သည်။
“အကျဉ်းသားတွေက ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ရှိမယ်။ ယာဉ်က ပျက်မယ်။ ကားတာဝန်ခံတွေက စုရုံးမယ်။ အကျဉ်းသားတွေက ဦးထုပ်တွေ ဆောင်းပြီး ထွက်သွားမယ်” သူမက စားပွဲဝိုင်းကို လှည့်ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ သူတို့ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ အရာရှိတွေကော”
မည်သူမျှ ချက်ချင်း မဖြေကြပါ။
“စောင့်ကြပ်သူတွေ ရှိမှာပဲ။ ဆဲလ်လိုးက သတိရှိရင် အနည်းဆုံး နှစ်ယောက်တော့ ရှိမှာ။ သူ ကြောက်နေရင်တော့ ပိုများနိုင်တယ်။ သူက အခု ကြောက်နေတာလေ”
“သူတို့ကို အာရုံလွှဲလိုက်ပါ” မယ်လိုဒီက အကြံပေးသည်။
“ဘာနဲ့လဲ”
ဗော့စ်က သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ စကားပြောသည်။
“သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တံခါးတွေနဲ့ပေါ့”
အားလုံးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။
သူ ယာဂုစားပြီးသွားပြီ။ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ပန်းကန်လုံးကို ထားထားသည်။
“အတွင်းတံခါးတွေ ပွင့်လာတဲ့အခါ သူတို့က တဝီဝီ မြည်တတ်တယ်” သူက ပြောသည်။ “မင်းတို့ အာခေါင်မှာ ကြားဖူးမှာပါ။ လက်ခံရေးဂိုဒေါင်ထဲက လူတိုင်းက အဲဒီအသံကြားရင် နောက်ဆုတ်ဖို့ သင်ယူထားကြရတာ။ တံခါးတွေ ပွင့်တော့မလို ဖြစ်လာရင် စောင့်ကြပ်သူတွေက တံခါးဘက်ကနေ ဝင်းဘက်ကို ဆုတ်ခွာသွားလိမ့်မယ်”
ကယ်ဒရစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“မင်း တံခါးတွေကို ဖွင့်လို့ မရဘူးလေ”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ဘူး”
သူက တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလာမည်ကို ကြိုသိနေသည့်အတိုင်း ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။
မည်သူမျှ မမေးကြပါ။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က နယ်နိမိတ်တွေလေ” သူက ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီအသံတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ နားထောင်ခဲ့တာ။ သူတို့ မပွင့်ခင် ဘယ်လို အသံထွက်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သက်ဆရာက အဲဒီအသံကို ဖန်တီးပေးနိုင်တယ်။ ခေါင်းလောင်းသံမျိုးပေါ့။ စည်ပိုင်းတွေကြားထဲမှာ ဝှက်ထားနိုင်တဲ့ အရာသေးသေးလေးတစ်ခုခုပေါ့”
သက်ဆရာသည် မနက်ပိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူမက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။
“အတုအယောင် အသံမျိုးပေါ့”
“စစ်မှန်တဲ့ အသံမျိုးပေါ့” ဗော့စ်က ပြင်ပြောသည်။ “ဘာမှ မသက်ဆိုင်တဲ့ အသံမျိုးပေါ့”
ကယ်ဒရစ်က သူ့ကို ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ စတင်ရေးသားတော့သည်။
ထိုနေ့လယ်တွင် ကျွန်တော်သည် လီသန်အား ပေးထားသော ကတိကို တည်သည်။
တံခါးပွင့်လာသည့်အခါတိုင်း သူ၏မျက်လုံးများက တံခါးဆီသို့ ရောက်သွားတတ်သည့် အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
စာအုပ်။
“ကျွန်တော် ယူလာခဲ့တယ်”
လား။
“လားကတော့ လားပဲပေါ့”
စာပို့သူနှင့် ပေးရှင်းစ်တို့သည် ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုရွာတွင် လူတိုင်းက စာပို့သူ၏ဦးလေး ကွယ်လွန်သွားပြီဟု ယုံကြည်နေကြပြီး၊ တည်းခိုခန်းကိုမူ စာပို့သူ၏ဦးလေးနှင့် နှာခေါင်းပုံစံချင်း ထပ်တူကျသော လူတစ်ယောက်က ဦးစီးနေသည်။ စာပို့သူမှာ အခန်းတစ်ခန်းလုံး ကုန်သွားသည်အထိ ထိုအချက်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။
လီသန်ကတော့ ပထမဆုံး စာမျက်နှာမှာတင် သတိထားမိသွားသည်။
ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။
နှာခေါင်း။
“ဟုတ်တယ်” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ နောက်ဆုံးတော့ သတိထားမိမှာပါ”
လူမိုက်။
လီသန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ မိမိကိုယ်ကို အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် စာအုပ်အခန်းကို ဖတ်ပြပြီးဆုံးချိန်တွင် လီသန်က နောက်ထပ်တစ်ခန်း ထပ်ဖတ်ခိုင်းခြင်း မရှိတော့ပါ။ သူသည် အခြားစကားလုံးတစ်လုံးကို စတင်ပုံဖော်သည်။
မြောက်ဘက်လား။
ကျွန်တော် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်မိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောပြလိုက်သည်။ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်သော်လည်း အစီအစဉ်၏ ပုံစံကိုတော့ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကားသမားများအကြောင်း၊ လူတစ်ဆယ့်တစ်ယောက်အကြောင်း၊ ပျက်စီးသွားမည့် ယာဉ်တစ်စီးအကြောင်းတို့ကိုပေါ့။
သူသည် မလှုပ်မယှက်ဖြင့် နားထောင်နေသည်။
ကျွန်တော် စကားပြောပြီးသောအခါ သူသည် စကားလုံးတစ်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပုံဖော်သည်။
လား။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီး ရယ်မောမိသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒန်စတန်ရဲ့ လားတွေက ဒီစီမံချက်ရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းပဲ”
ကောင်းပြီ။
သူ၏မျက်လုံးများ ပိတ်သွားသည်။
သူ၏ အသက်ရှူသံ ပုံမှန်ဖြစ်သွားသည်အထိ ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေပြီးနောက် သူ မြင်နိုင်မည့်နေရာတွင် စာညှပ်ကို ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။
ပယ်ရင်နှင့် ဗော့စ်တို့ တံခါးကို လုပ်ပြီးသွားပြီ။
ပယ်ရင်က စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာနေသည့် လူတစ်ယောက်၏ လေသံဖြင့် ကျွန်တော့်ကို လာပြောပြသည့်အတွက် ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
“သူက မပိတ်ဘူး”
“လေစိုနေတဲ့အချိန်မှာတောင်လား”
“သူကတော့ မပိတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ယုံလိုက်ရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်တော့ပျက်မိတယ်”
သူ့ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်လာသော အော်လ်ဒရင်က ပါးလွှာသော သစ်သားပြားတစ်ချောင်းကို မြှောက်ပြသည်။
“စိုနေတဲ့ အခံပြားလေ”
“သူက ဒါကို သိမ်းထားမှာ” ပယ်ရင် ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိမ်းထားမှာပါ” အော်လ်ဒရင်က အတည်ပြုသည်။ “သက်သေအဖြစ်နဲ့ပေါ့”
ထို့နောက် ပယ်ရင် လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်သည်။
“ကယ်ဒရစ်က မင်းကို ခေါင်းလောင်းတစ်ခု လိုလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်”
“သက်ဆရာ လိုတာပါ။ စည်ပိုင်းတွေကြားထဲမှာ ဝှက်ထားနိုင်တဲ့ အရာသေးသေးလေးတစ်ခုခုပေါ့”
ပယ်ရင်သည် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေမည့် ပြဿနာတစ်ခုခုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တင်ပြလာသည့်အခါမျိုးတွင် ပေါ်လာတတ်သည့် မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်သွားသည်။
“ဘယ်လို ဝှက်မှာလဲ”
“စည်ပိုင်းတစ်ခုထဲမှာ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
“စည်ပိုင်းအပြည့်လား ဒါမှမဟုတ် အလွတ်လား”
“အဲဒါက အရေးကြီးလို့လား”
ပယ်ရင်နှင့် အော်လ်ဒရင်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ပြိုင်တည်း ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။ ညနေခင်းရောက်သော် စည်ပိုင်းတစ်ခုတွင် လျှို့ဝှက်အခန်းပါအောင်လုပ်ပြီး ခေါက်ကြည့်လိုက်လျှင် မှန်ကန်သော အသံထွက်နိုင်မလားဆိုသည်ကို တိုင်ပင်ဖို့ ပယ်လင်ကိုပါ စီမံချက်ထဲ ဆွဲသွင်းထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူက စည်ပိုင်းအပြည့်ဆိုလျှင် 'တပ်' ဟု အသံထွက်ပြီး အလွတ်ဆိုလျှင် 'သုန်' ဟု အသံထွက်ကြောင်း၊ အရာရှိ ဆဲလ်လိုးက စည်တိုင်းကို ခေါက်ကြည့်လေ့ရှိကြောင်း အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ဖြေကြားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
ပယ်ရင်က သူ့ကို အဲဒီအချက်ကို ရေးမှတ်ခိုင်းထားသည်။
ညစာ မစားခင် မရက်ခ်က ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်သည်ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်တွင် သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ပခုံးကို ပတ်တီးစည်းထားဆဲဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာလည်း အရင်ကလောက် မဖျော့တော့ပေ။ မယ်လိုဒီ၏ မြေပုံမှာ သူ၏ဘေးရှိ စောင်ပေါ်တွင် ခေါက်လျက်သား ရှိနေသည်။
“မင်း မြောက်ဘက်ကို သွားတယ်လို့ သူတို့ ပြောကြတယ်” သူက ပြောသည်။
“သဘောတူညီမှု ခန်းမ (Hall of Accord) ဘက်ကို သွားတာပါ။ အဲဒီထိတော့ မရောက်သေးဘူး”
“ပြီးတော့ မင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားဦးမှာပေါ့”
“နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“မယ်လိုဒီကို ကျွန်တော် မပြောခဲ့ရတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်”
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။
မရက်ခ်က ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ မြေပုံကိုသာ ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို စခန်းတစ်ခုနဲ့တစ်ခုကြားမှာ ရွှေ့ပြောင်းတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့မျက်လုံးတွေကို စည်းထားခဲ့တယ်။ အဲဒါ ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ တကယ်လည်း ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရီးလ်ခရော့စ် (Rillcross) မတိုင်ခင် နောက်ဆုံးစခန်းမှာ အနံ့တစ်ခုရတဲ့ လမ်းတစ်ခုရှိတယ်။ မီးအိမ်ဆီအနံ့။ အရမ်းပြင်းတယ်။ ယာဉ်တစ်စီးလုံး ယိုဖိတ်ထားသလိုမျိုးပဲ”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါ။
“ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်က သူ့စည်ပိုင်းတွေအကြောင်း အော်ဟစ်နေတယ်။ အဲဒါတွေက အကောင်းဆုံး ဝက်သစ်ချသားတွေပါတဲ့”
ကျွန်တော့်လက်တွေ တောင့်ခဲသွားသည်။
“သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ယာဉ်တန်းတစ်ခုဘေးကနေ ခေါ်သွားတာ” မရက်ခ်က ပြောသည်။ “ဘယ်နေရာလဲတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ အခုထိလည်း မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက စည်ပိုင်းတွေအတွက် ဒေါသထွက်နေတာ၊ တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ထားရတဲ့အရာတစ်ခုခုအတွက်ပဲ ဒေါသထွက်တတ်သလိုမျိုးပေါ့”
“ဒန်စတန်ပဲ” ကျွန်တော် ပြောသည်။
“သူ့နာမည် ကျွန်တော် မသိဘူး”
“ကျွန်တော် သိတယ်”
မရက်ခ် နောက်ဆုံးတော့ မော့ကြည့်လာသည်။
“သူက သူတို့လူတွေထဲက တစ်ယောက်လား”
“မဟုတ်ဘူး။ သူက သူတို့ အသုံးချခံထားရတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ”
မရက်ခ်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ကျွန်တော်တို့လိုမျိုးပေါ့”
“မင်းတို့လိုမျိုးတော့ အတိအကျ မဟုတ်ဘူး” ကျွန်တော် သတိထား၍ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့လည်း မခြားနားပါဘူး”
သူ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်စွန်းတစ်လျှောက်ရှိ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ယာဉ်တန်းတွေက အဲဒီလမ်းအတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ညစာတွေကို တော်ဝင်နန်းတော်က တခြားဘယ်နေရာတွေကို ပို့သလဲဆိုတာကို ကားသမားတွေ သိနိုင်မှာပဲ”
ကျွန်တော် ထိုလမ်းကြောင်းကို ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဖန်ရီးယားကလည်း ကျွန်တော့်ကို စကားလုံးအနည်းငယ် ပြောင်း၍ ထိုအတိုင်းပင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။
သူသည် လူတိုင်း သူ့ဆီသို့ ဘယ်လိုလာရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ဖြုန်းတီးနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ မုန့်ကို သယ်လာပေးရမြဲပင်။
အက်ဒလင်းက ထိုညတွင် အကြောင်းပြန်စာကို ရေးသည်။
၎င်းမှာ မီးအိမ်ဆီပုလင်း၏ အောက်ခြေထဲတွင် ဝင်ဆံ့ရမည်ဖြစ်သည်။ စာရင်းကိုင်များသာ နားလည်နိုင်သော စာရင်းဇယား အတိုကောက်ဖြင့် ရေးရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုစာကို တွေ့ရှိသွားသူအား ကျွန်ုပ်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိစေဘဲ ကြောက်ရွံ့နေသည့် လူတစ်ဆယ့်တစ်ယောက်ကို ဘာလုပ်ရမည်ဆိုသည်ကို ညွှန်ကြားရမည်ဖြစ်သည်။
သူမသည် ထိုစာကို လေးကြိမ်တိုင်တိုင် ရေးသည်။
မေရီက မူကြမ်းတစ်ခုချင်းစီကို ဖတ်ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောပါ။ မူကြမ်းတစ်ခုအတွက် မေရီပေးနိုင်သော အကောင်းဆုံးသော အားပေးမှုမှာ ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ပဉ္စမမြောက်ဗားရှင်းမှာ စာကြောင်းကိုးကြောင်း ရှည်သည်။
အက်ဒလင်းက ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသံထွက်ဖတ်ပြသည်။
ယာဉ်များနှင့် စည်ပိုင်းများ၏ ဘာသာစကားဖြင့် ရေးသားထားရာ၊ သတ်မှတ်ထားသည့်နေ့တွင် ဂိတ်ပေါက်၌ ပို့ဆောင်မှုတစ်ခု နောက်ကျမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုနောက်ကျမှုမှာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ စာရင်းကိုင်အားလုံးအနေဖြင့် ကားသမားများအား ကုန်ပစ္စည်းအရေအတွက် ပြန်လည်စစ်ဆေးရာတွင် ကူညီပေးရန် ပြင်ဆင်ထားသင့်ကြောင်းနှင့် လုပ်ငန်းသုံး အဝတ်အစားများကိုလည်း ထုံးစံအတိုင်း ပေးအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။
အောက်ဆုံးတွင်မူ ဂဏန်း 'ခုနစ်' တစ်လုံးကို ရေးဆွဲထားသည်။
ရှေ့သို့။
“ဒါဆို သူက ဒါ ငါ့လက်ရာမှန်း သိသွားမှာပေါ့” သူမက ပြောသည်။
မေရီက စာရွက်ကို ယူကာ အလွန်ဂရုတစိုက် ခေါက်ပြီးနောက် ရန်နာ့ထံ ပေးလိုက်သည်။
ရန်နာသည် မိုးမလင်းခင် မြောက်ဘက်သို့ မြင်းစီးသွားပြီး ထိုစာကို ခိုလှုံရာစခန်းရှိ မော့ဒ်ထံ ပေးအပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ မော့ဒ်က ထိုစာကို မီးအိမ်ဆီပုလင်းထဲ ထည့်သိမ်းမည်။ ထိုပုလင်းသည် အခြားပုလင်းပေါင်း လေးဆယ်နှင့်အတူ လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ အရာအားလုံးကို ခေါက်ကြည့်တတ်သည့် ဆဲလ်လိုးကို ကျော်ဖြတ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။
မီးအိမ်ဆီပုလင်းတွေဆိုရင် 'ကလင်' ဟု အသံထွက်ကြောင်း ပယ်လင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြထားသည်။ 'တပ်' သို့မဟုတ် 'သုန်' ဟု မဟုတ်ပါ။
ထိုအချက်ကလည်း အရေးကြီးပုံရသည်။
အခြားသူများ ပြန်သွားကြပြီးနောက် ကျွန်တော် သောရ်ကို လသာဆောင်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် မြို့၏ မီးရောင်များနှင့် ထိုမီးရောင်များအလွန်မှ မှောင်မိုက်နေသော အရာမှလွဲ၍ ဘာမှ မြင်စရာမရှိပါ။
“ပျက်သွားမယ့် ယာဉ်တစ်စီးအကြောင်းပေါ့” သူမက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။
“မယ်လိုဒီက မင်းကို ပြောပြလိုက်တာပေါ့”
“မယ်လိုဒီက လူတိုင်းကို ပြောပြတာ။ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ”
ကျွန်တော် သူမဘေးရှိ နံရံကို မှီလိုက်သည်။
“ဒါက မကောင်းတဲ့ စီမံချက်လား”
“ရိုးရှင်းတဲ့ စီမံချက်တစ်ခုပါ။ ပျက်စီးသွားတဲ့ စီမံချက်တွေက များသောအားဖြင့် အစိတ်အပိုင်းတွေ ပိုများတတ်တယ်”
“အာဗာန်းသာဆိုရင် အဲဒီလို ပြောမှာပဲ”
“အာဗာန်းက ကျွန်မဆီက ခိုးယူသွားတာ”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
သောရ်ကတော့ မပြုံးပါ။
“အနောက်ဘက်က သတင်းတွေ ရောက်လာပြီ” သူမက ပြောသည်။ “ရီးလ်ခရော့စ်ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ဆာတာ (Surtr) ရဲ့ ဖြတ်ကျော်မှုက ပြီးခါနီးပြီ။ လက်ဇန်ဒါက လေးရက်လောက် ကြာမယ်လို့ ထင်တယ်၊ ငါးရက်လောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူမ ဘာကို ဆိုလိုချင်မှန်း ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့မှာပဲပေါ့”
“ဒါမှမဟုတ် အဲဒီနားတစ်ဝိုက်မှာပေါ့”
ယာဉ်တန်း၊ ဖြတ်ကျော်မှု၊ ဂိုဒေါင်ထဲက လူတစ်ဆယ့်တစ်ယောက်နဲ့ မြစ်ကမ်းပါးက စစ်တပ်။
“မင်း အနောက်ဘက်ကို သွားရလိမ့်မယ်” ကျွန်တော် ပြောသည်။
“သွားရဖို့လည်း များပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ငါမပါဘဲ မြောက်ဘက်ကို သွားရလိမ့်မယ်” သူမ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်တော် သိထားပြီးသားပါ။
သို့သော် သူမကိုယ်တိုင် ပြောလာသည်ကို ကြားရသည့်အခါ ခံစားချက်က မတူပေ။
“အီလီဇာ အဲဒီမှာ ရှိနေမှာပါ” သောရ်က ပြောသည်။ “အီလျန်၊ ကင်းထောက်တွေ၊ ပြီးတော့ မေရီ ခွင့်ပြုရင် မယ်လိုဒီလည်း ပါမှာပေါ့”
“မယ်လိုဒီက သေသေချာချာ တောင်းဆိုရင် မေရီ ခွင့်ပြုမှာပါ”
“မယ်လိုဒီက ဘဝမှာ တစ်ခါမှ သေသေချာချာ တောင်းဆိုဖူးတာ မဟုတ်ဘူး”
အဲဒီစကားက မှန်သည်။
သောရ် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ခိုလှုံရာစခန်းမှာတုန်းက မင်းလက်ကို ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်” သူမက ပြောသည်။ “မင်း နောက်တစ်ခါလည်း အဲဒီလို လုပ်ရလိမ့်မယ်၊ မင်းကို လုပ်ခိုင်းဖို့ ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့အချိန်မှာပေါ့”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“တကယ်သိတာလား”
ကျွန်တော် ရိုးသားစွာပင် စဉ်းစားကြည့်သည်။
ပျက်စီးသွားသော စည်ပိုင်းအကြောင်း၊ လက်အိတ်အောက်တွင် တောက်လောင်နေသော သရဖူအကြောင်း၊ ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ ကြိုးကို ထည့်ပေးလိုက်သော ရန်နာ့အကြောင်းတို့ကိုပေါ့။
ပိုတင်းကျပ်အောင်။
“ဒီအလုပ်က ဘယ်လောက်တန်ဖိုးကြီးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီတန်ဖိုးကို ပေးဆပ်နိုင်မလားဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် အခုထိ သင်ယူနေဆဲပါ”
သောရ် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒါ ရိုးသားတဲ့ အဖြေပဲ”
“မင်းကပဲ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ”
“ကျွန်မ မတောင်းဆိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီလို ဖြေလိုက်တာကိုတော့ ဝမ်းသာပါတယ်”
သူမသည် မြောက်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
“အစီရင်ခံစာတွေ ရောက်မလာခင် ဘာကိုမှ မဆုံးဖြတ်နဲ့ဦး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဘယ်မီးကို အရင်ထွန်းရမလဲဆိုတာကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မရှိဘူး”
သုံးရက်အကြာတွင် အကြောင်းပြန်စာ ရောက်လာသည်။
ရန်နာသည် ထိုစာကို ခိုလှုံရာစခန်းမှ ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ စာပို့သူဖြင့် ပို့လျှင် ကြာမည့်အချိန် တစ်ဝက်ကို သက်သာစေရန် ညလုံးပေါက် စီးနင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် ဒူးအထိ ရွှံ့များပေကျံနေသည်။
မော့ဒ်က ထိုစာကို အလွတ်ဖြစ်နေသည့် ဖန်ပုလင်းတစ်လုံး၏ အောက်ခြေတွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုပုလင်းသည် ဒန်စတန်၏ စည်ပိုင်းများနှင့်အတူ လမ်းမအတိုင်း ပါလာခဲ့ပြီး ဆဲလ်လိုးကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။ ဆဲလ်လိုးက ထိုပုလင်းကို ခေါက်ကြည့်ခဲ့သေးသည်။
'ကလင်'။
အက်ဒလင်းက မြေပုံစားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ကျန်သူများက သူမကို ဝိုင်းမအုံမိစေရန် ဂရုစိုက်နေကြသည်။
စာရင်းဇယား အမှတ်အသားများမှာ သေးငယ်ပြီး အလွန်သပ်ရပ်သည်။
ဂဏန်း 'ခုနစ်' များမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် ပထမဆုံးစာကြောင်းကို ဖတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဆယ့်တစ်ယောက်။ အားလုံး လမ်းလျှောက်နိုင်ကြတယ်။ ကိုရန်ရဲ့ ခြေထောက်က တောင့်နေပေမဲ့ သူ လျှောက်နိုင်ပါတယ်။ သူတို့ နားလည်ကြတယ်”
မေရီက မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်လိုက်သည်။
အက်ဒလင်းက ဒုတိယစာကြောင်းကို ဆက်ဖတ်သည်။
“ဆဲလ်လိုးက အစောင့်တစ်ယောက် ထပ်တိုးထားတယ်။ အခုဆိုရင် လက်ခံတဲ့ ကြမ်းပြင်မှာ သုံးယောက် ရှိနေပြီ”
သောရ်၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။ အီလီဇာက မှတ်စုတစ်ခု ရေးမှတ်လိုက်သည်။
အက်ဒလင်းက တတိယစာကြောင်းကို ဖတ်သည်။
ထို့နောက် သူမ ထပ်ဖတ်ပြန်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမ ချက်ချင်း အဖြေမပေး။
သူမသည် စာရွက်ကို ဗော့စ်ထံသို့ လှည့်ပြလိုက်သည်။ ဗော့စ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနားယူရန် ပျက်ကွက်နေသူဖြစ်သည်။
“ကိုရန်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “လက်သမားလေ။ သူ မြင်ခဲ့သမျှကို တိုဘင်ကို ပြောပြနေတာ။ သူတို့ သူ့ကို ဖမ်းထားတဲ့ အကြောင်းရင်းပေါ့”
ဗော့စ် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
အက်ဒလင်းက စာကြောင်းကို လက်ညှိုးဖြင့် လိုက်ကြည့်သည်။
“အတွင်းနံရံအောက်က သူ ပြုပြင်နေတဲ့ ရေမြောင်းအကြောင်း” သူမ ဖတ်ပြသည်။ “အဲဒါက ရေတင်တဲ့ ရေမြောင်းသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ အတွင်းတံခါးတွေ ပွင့်တဲ့အခါ အဲဒီထဲကနေ လူသံတွေ ကြားရတယ်။ ကိုရန် ကြားခဲ့တာ။ ကျောက်နံရံတွေကနေတစ်ဆင့်ပေါ့”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ဝက်စ်မီးယား ဟိုးလ်ဒ်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ နံရံများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဟားဝစ်၏ အသံ။ ဂရေးကိပ်ရှိ လက်သမားများက အုတ်မြစ်များအတွင်း တည်ဆောက်ထားခဲ့သည့် ရှေးဟောင်း စကားပြောလမ်းကြောင်းများ။
ဗော့စ်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“အဲဒီရေမြောင်းက နန်းတော် မတည်ဆောက်ခင် အကြာကြီးကတည်းက ရှိခဲ့တာ” သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ “အိုသယ်လော့စ်တို့ မတိုင်ခင်ကတည်းကပါ။ အဲဒီ ရေကန်ဟာ တစ်ချိန်က လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူမရဲ့ လူတွေက ခန်းမတစ်ခုထဲက ခရီးသည်တွေ နောက်ခန်းမတစ်ခုဆီ လှမ်းခေါ်နိုင်အောင် လမ်းကြောင်းတွေ ဖောက်ခဲ့ကြတာ”
“ဝက်စ်မီးယားက ခံတပ်လိုမျိုးပေါ့” ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ”
အက်ဒလင်းက နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို တိုးတိုးလေး အသံထွက်ဖတ်သည်။
“ကိုရန် ပြောတာက သူကြားခဲ့တဲ့ အသံတွေထဲက တစ်ခုက သီချင်းဆိုနေတာတဲ့။ အဲဒါ ထိန်းသိမ်းသူအတွက် ရည်စူးတဲ့ ဘုရားရှိခိုးသီချင်းလို့ သူပြောတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအသံက တံခါးမရှိတဲ့ ခန်းမရဲ့ အောက်ခြေတစ်နေရာကနေ လာတာတဲ့”
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပါ။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လှည်းတစ်စီးသည် လမ်းပေါ်တွင် ခပ်သွက်သွက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သာမန်အတိုင်းပင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် မုန့်များ သယ်ဆောင်သွားရင်းပေါ့။
ကယ်လ်ဒရစ်က စတင်ပြောသည်။
“တံခါးမရှိဘူး” ဟု သူ ထပ်ပြောသည်။
ဗော့စ်၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်များမှာ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် သူ အဲဒါကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး” သူ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ငါလည်း မဟုတ်ဘူး”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ခုံးကျော်တံတားအောက်မှ ထမ်းခေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှု၊ ပင်ပန်းမှု သို့မဟုတ် ကျေးဇူးတင်ခြင်း မဟုတ်သည့် တစ်စုံတစ်ခုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
အဲဒါက ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့အတွက် မဟုတ်ပါ။
“သူ တံခါးကနေတစ်ဆင့် မရောက်နိုင်တဲ့ အဲဒီ ရေကန်အောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုရင်...” ဗော့စ်က ပြောသည်။ “သူက သူတို့ဆီကို တခြားနည်းလမ်းနဲ့ ရောက်အောင် ကြိုးစားနေတာပဲ”
ကျွန်တော် စာရင်းဇယား အမှတ်အသားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
နာမည် ဆယ့်တစ်ခု။ ကျန်ရှိချိန် နှစ်ရက်။
ပြီးတော့ ခိုးယူခံထားရသည့် ခန်းမတစ်ခုအောက်မှာ၊ လမ်းတိုင်းရဲ့ ဘေးမှာ ခိုလှုံရာစခန်းတွေ ရှိနေဆဲဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအတွက် သီချင်းဆိုနေသည့် အသံတစ်ခု။