အခန်း ၄၁၃ - သူ အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြခဲ့သော အချိန်
လီသန်က လားကို လိုချင်နေသည်။
စာအုပ်ထဲတွင် ကျွန်တော် စတင်ဖတ်ရှုဖို့ နေရာမယူခင်ကတည်းက သူက ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေခဲ့သည်။
လား။
“လားအကြောင်းက နောက်တစ်ခန်းမှ ပါတာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျော်သွား။
လီအိုရာက သူမဆေးကြောနေသည့် ရေခွက်ထဲမှ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။
“မင်း ကြိုက်တဲ့ အခန်းတွေကိုပဲ ကျော်ဖတ်လို့ မရဘူးလေ။”
လီသန်၏ မျက်လုံးက သူမဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
ဘာကြောင့်လဲ။
သူမက ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီးမှ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဒုတိယအခန်းသို့ စာမျက်နှာလှန်လိုက်သည်။
စာပို့သမားတစ်ယောက်သည် တရားသူကြီး၏ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုကို ရှောင်လွှဲရန်အတွက် အိမ်သာကို စစ်ဆေးပေးမည်ဟု သဘောတူလိုက်ရာမှ မြင်းဇောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်သွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် လားတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလား၏နာမည်က ‘စိတ်ရှည်ခြင်း’ (Patience) ဖြစ်သည်။ စာရေးသူက ဤအချက်သည် အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ပုံရသည်။
လီသန်ကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ထင်မှတ်ပုံရသည်။
စာပို့သမားက ခိုင်ခံ့သည်ဟု အတင်းအصرင်း ပြောနေသည့် တံတားကို လားက ဖြတ်ကူးရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည့်အခါ ခေါင်းလောင်းက တစ်ချက် မြည်လာသည်။
သူတို့နောက်တွင် တံတားပြိုကျသွားသည့်အခါ ခေါင်းလောင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မြည်ပြန်သည်။
ကျွန်တော် စာဖတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
လီအိုရာလည်း ဆေးကြောခြင်းကို ရပ်ထားသည်။
လီသန်၏ လက်ချောင်းများက လှော်တက်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ဘေးတွင် နှင်းခဲများက စကားလုံးတစ်လုံးကို ပုံဖော်နေသော်လည်း သူက စကားလုံးကို သေချာရွေးချယ်ချင်ပုံရသဖြင့် အလွန်နှေးကွေးနေသည်။
မှန်တယ်။
“လားက မှန်နေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။
ဟုတ်တယ်။
သူ့မျက်တောင်ခတ်သည့် ကြားကာလများ ပိုမိုကြာရှည်လာသည်အထိ ကျွန်တော် ဖတ်ပြနေခဲ့သည်။ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည့်အခါ သူမြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် စာညှပ်ကို အရင်အတိုင်း ထားခဲ့လိုက်သည်။
သူ့အိပ်ရာဘေးရှိ စင်ပေါ်သို့ ကျွန်တော် စာအုပ်ကို တင်လိုက်သည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထွက်သွားတော့မှာလား။
မေးခွန်းတစ်ခုနှင့် မတူလှပေ။
“တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်လောက်တော့ ကြာမယ်။ မြောက်ဘက်ကို သွားဖို့။”
သတိထားပါ။
“ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်။”
သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ဆီမှာပင် ရှိနေသည်။
ဒီအကြည့်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိသည်။ လီအိုရာက ကျွန်တော့်ကို ပုံမှန်ကြည့်လေ့ရှိသည့် အကြည့်မျိုးပင်။
“ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်” ဟု ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
မျက်တောင် တစ်ချက်ခတ်သည်။
လီအိုရာက ကျွန်တော့်ကို စင်္ကြံလမ်းအထိ လိုက်ပို့သည်။
“သူ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ သတိထားဖို့ မပြောဖူးဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သူ ကျွန်တော့်ကို ပိုသတိထားဖို့ လိုတယ်လို့ ထင်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“ရှင် တကယ်ပဲ လိုပါတယ်။”
ကျွန်တော် ပြန်မပြောခင်မှာပင် သူမ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ပယ်ရင်က တံခါးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး ရောက်လာသည်။
သူက ဗော့စ်၏ အခန်းထဲတွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တံခါးဘောင်တစ်ဝက်ကို ဖော်ထားပြီး သူ့ဘေးတွင် ကော်အိုးတစ်လုံး ပူနွေးနေသည်။ အော်လ်ဒရင်က ပယ်ရင် အမှားဟု သတ်မှတ်ထားသော ထောင့်တစ်ခုမှ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပေးသည်။
ဗော့စ်က ထိုင်နေသည်။
သူ့ကို ထိုင်ခွင့်ပြုထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ အက်ဗလင်က မနက်စာစားရန်သာ ထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း သူက ပြန်မလှဲတော့ဘဲ ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“ရောင်နေတာက အဆစ်နေရာမှာ” ဟု သူက ပြောနေသည်။
“ရောင်နေတာက သစ်သားမှာ” ဟု ပယ်ရင်က ပြန်ပြောသည်။
“သစ်သားက အဆစ်နေရာမှာ ရှိတာလေ။”
အော်လ်ဒရင်က မီးအိမ်ကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ မနက်လင်းကတည်းက ဒီအတိုင်း ငြင်းနေကြတာ။”
“ဘာများ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီလဲ။”
“သူတို့ရဲ့ အငြင်းပွားမှုကတော့ အတော်လေး တိကျသေချာလာပြီ။”
ပယ်ရင်က တံခါးဘောင်ကို လက်မနှင့် ဖိကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပို၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူက ပါးလွှာသော ဆောက်ကို ယူလိုက်ပြီး လက်သည်းခွံလောက်သာ ရှိသည့် အပိုင်းအစလေးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ကာ ဒူးထောက်လျက်သား ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ အခံပြားလေး ထည့်ထားတာပဲ။”
ဗော့စ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က စိုနေတုန်းမှာပဲ တပ်လိုက်တာပဲ။”
“ဘယ်သူက စိုနေတဲ့သစ်သားကို အခံပြားအဖြစ် သုံးမှာလဲ။”
“သစ်သားဆိုတာ သစ်သားပဲလို့ ပြောတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်မှာပေါ့” ဟု အော်လ်ဒရင်က အကြံပြုသည်။
ပယ်ရင်က ကိုယ်တိုင်ထိခိုက်သွားသလို မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို မြင်တော့ ဗော့စ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုသို့ရယ်လိုက်ခြင်းက သူ့ကို နာကျင်စေသည်။ သူက ပတ်တီးစည်းထားသည့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ရင်ဘတ်ပေါ် ဖိထားလိုက်ပြီး နာကျင်မှု သက်သာသွားသည်အထိ စောင့်လိုက်သော်လည်း သူ နောင်တရပုံမပေါ်ပေ။
ဖန်ရီး ပြောခဲ့သည်က မှန်သည်။
အငြင်းပွားမှုက အရင်ဆုံး ဖြစ်လာသည်။
ထိုအငြင်းပွားမှုအပြီးတွင် လက်သမားတစ်ယောက်နှင့် တံခါးပေါက်ဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးတို့သည် တံခါးဘောင်တစ်ခုရှေ့တွင် တူညီသော အမူအရာဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အဆစ်နေရာတွင် ဘာမှားနေသလဲဆိုတာကို သဘောတူညီမှု ရသွားသည်အထိ ကျန်ကမ္ဘာကြီးက စောင့်နေနိုင်သလိုမျိုးပင်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်းထဲကနေ “လေစိုတဲ့အခါ ဘယ်နေရာမှာ ထိခိုက်လဲဆိုတာ ပြစမ်း” ဆိုသည့် ပယ်ရင်၏ အသံနှင့် “အခုထိတော့ မစိုသေးဘူး” ဆိုသည့် ဗော့စ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒါဆိုရင် ဖော်ပြကြည့်လေ။”
“အောက်ခြေထောင့်မှာ။”
“ဘယ်လောက်ထိလဲ။”
ထိုစကားဝိုင်းက ကျွန်တော့်ခရီးစဉ်ထက် ပိုကြာမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ မြေပုံအခန်း၌ စုဝေးကြသည်။
အီလီဇာက ခရီးသွားရန် လူရှစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ထားသည်။ ကင်းထောက်လေးယောက်၊ ကုန်တင်သမားအဖြစ် အလွယ်တကူ ဟန်ဆောင်နိုင်သည့် စစ်သားနှစ်ယောက်၊ သတင်းစကား ပို့ဆောင်ရန် အီလျန်နှင့် လှည်းဘီးကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည့် ကင်းထောက် ရန်နာတို့ ဖြစ်သည်။
သော်လည်း လိုက်ပါမည်။
ကျွန်တော်လည်း လိုက်ပါမည်။
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်က စီမံကိန်း၏ တခြားအပိုင်းတွေထက် ပို၍ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
“မင်းက ကင်းထောက်မဟုတ်ဘူး” ဟု အီလီဇာက မနေ့ညက ပြောခဲ့သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“မင်းက ကုန်တင်သမားလည်း မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“မင်းရဲ့ လက်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားရင် တောက်ပလာတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိတယ်။”
“အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမက သော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သော်က ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
တရားမျှတသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ရိုးသားစွာ ဖြေဆိုခဲ့သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူစိမ်းတွေကို ယုံကြည်ဖို့ လူတွေကို တောင်းဆိုတဲ့အခါ၊ အဲဒီသူစိမ်းတွေထဲက တစ်ယောက်ဟာ ကတိကို တည်အောင် စောင့်ထိန်းရမယ့်သူ ဖြစ်နေသင့်လို့ပါ။”
သော်က ထိုအချက်ကို စဉ်းစားသည်။
ထို့နောက် သူမက စည်းကမ်းချက်များ ထုတ်ပြန်သည်။
ကျွန်တော် ရိုးရိုးအဝတ်အစားကို ဝတ်ရမည်။ ညာဘက်လက်ကို လက်အိတ်စွပ်ထားရမည်။ ဆံပင်ကို ဖုံးအုပ်ထားရမည်၊ မျက်မှန်တပ်ရမည်၊ လူတွေကို အချိန်အကြာကြီး မကြည့်ရမည်။ ရန်နာနှင့်အတူသာ နေရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က စကားပြောမှသာ ပြန်ပြောရမည်။ တောင်ကြားက စစ်သားများ ပေါ်လာပါက ကျွန်တော်သည် လှည်းဘီးပြင်ပေးရန် ခေတ္တရပ်နားသူသာ ဖြစ်ရမည်။ တခြားဘာမှ မဟုတ်ရ။
“တခြားဘာမှ မဟုတ်ရဘူး” ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ တခြားဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။”
“လျှပ်စီးလက်တာမျိုး၊ နှင်းခဲမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် စမတ်ကျတဲ့ အဖြေမျိုးတွေ မလုပ်ရဘူး။”
“ကျွန်တော် အမြဲတမ်း စမတ်ကျတဲ့ အဖြေမျိုး မရနိုင်ပါဘူး။”
“မင်းက အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေတာပဲ။”
အီလီဇာက စည်းကမ်းချက်များကို ချရေးလိုက်သည်။
သူမက နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ဖတ်ပြဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။
အက်ဒလင်းက ထိုနေ့မနက်တွင် လက်ကို ပတ်တီးစည်းလျက် ကျွန်တော်တို့ထံ ရောက်လာသည်။ မေရီက အစိမ်းရောင်စာရင်းအုပ်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော နာမည်များကို စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်သို့ ကူးယူထားပြီး အက်ဒလင်းက သူမကိုယ်တိုင် သိကျွမ်းသောသူများကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ပေးထားသည်။
အမှတ်အသား ဆယ့်တစ်ခု ရှိသည်။
“သူတို့က ရှင်မရောက်ခင်ကတည်းက အလေးချိန်တိုင်းတာသည့်ရုံးမှ မြောက်ဘက်သို့ ပို့လိုက်သည့် စာရေးများနှင့် ကုန်တင်သမားများ ဖြစ်ကြတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို စာရင်းကိုင်ရုံးမှာ ဖမ်းထားတယ်ဆိုရင် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“သူတို့က မင်းကို သိမလား” ဟု သော်က မေးသည်။
“တချို့တော့ သိမှာပါ။”
“သူတို့က မင်းကို ယုံကြည်မလား။”
အက်ဒလင်းက ထိုမေးခွန်းကို တခြားသူများထက် ပို၍ သေချာစွာ စဉ်းစားသည်။
“သူတို့က ကျွန်မလည်း အစိမ်းရောင်စာအုပ်ကို သူတို့လိုပဲ မုန်းတီးကြောင်း ယုံကြည်ကြမှာပါ။”
သူမက အောက်ခြေနားရှိ နာမည်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“တိုဘင် ရိဒ်က ကျွန်မဘေးမှာ လေးနှစ်လောက် လှည်းတွေကို ရေတွက်ပေးခဲ့တာ။ သူက ပင်ပန်းလာရင် ‘ခုနှစ်’ (7) ဆိုတဲ့ ဂဏန်းကို ပြောင်းပြန် ရေးတတ်တယ်။ အကယ်၍ သင်တို့ ‘ခုနှစ်’ ဂဏန်း ပြောင်းပြန်ရေးထားတဲ့ စာတစ်စောင် တွေ့ခဲ့ရင် ဒါ သူ့ဟာပဲ။”
ရန်နာက ထိုအချက်ကို ချရေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ချရေးလိုက်သည်။
သော်က ကျွန်တော် ချရေးနေသည်ကို ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို ခွင့်ပြုချက်အဖြစ် မှတ်ယူလိုက်သည်။
အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာတို့က ကျွန်တော့်ကို အိမ်ဝင်းထဲတွင် လာစောင့်နေကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်၏ ရိုးရိုးအင်္ကျီကော်လာကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးပြီး မကျေမနပ်နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်က မုန်လာဥရောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတယ်။”
“အဲဒါ ကျွန်တော့် ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။”
“ရှင်က မုန်လာဥကို တော်တော်ညံ့ညံ့ ရောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာ။”
အက်ဗလင်က အထုပ်ငယ်လေးတစ်ထုပ်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။
“မုန့်၊ ဒိန်ခဲ၊ ပြီးတော့ မင်းလက်ကောက်ဝတ်အတွက် လိမ်းဆေး။”
“ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်က ကောင်းပါတယ်။”
သူမက မမေးဘဲ ကျွန်တော့်လက်စကို မတင်ကြည့်လိုက်သည်။ ဂိတ်ပေါက်၏ စည်းနှောင်မှုကြောင့် ဖြစ်လာသည့် အပူလောင်ရာက ပန်းရောင်သမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သုံးလိုက်ပါ။”
ကျွန်တော် ကတိပေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ကိုယူပြီး သူမ၏ နံရိုးအောက်က အကွေးနေရာတွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
ဘာမှ မဖြစ်လာပါ။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေကြသည်။
ဘာမှ မဖြစ်သေး။
“သူတို့ အိပ်ပျော်နေကြတာ” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ကံကောင်းတာပဲ။”
“အရမ်းပဲ။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို အဲဒီနေရာမှာ ခဏလောက် ပိုပြီး ထားထားလိုက်သေးသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို နမ်းပြီး အက်ဒရီယာနာကလည်း နမ်းလိုက်သည်။ သော်ကတော့ မြင်းတွေဘေးမှာ ရပ်ရင်း သူမ၏ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။ သူမသည် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သည်းခံပေးခဲ့ပြီးပြီဆိုသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။
ခရီးသွားဂိတ်က ကျွန်တော်တို့ကို နေ့လယ်ပိုင်းမှာပဲ မြောက်ဘက်ရှိ အနားယူစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ထိုနေရာမှစ၍ လမ်းမှာ ရိုးရိုးလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် တစ်ချိန်က စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကျွဲနွားကျောင်းခဲ့သော တောင်ကုန်းဒေသကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ ယခုတော့ ထိုနေရာများတွင် ဆူးပင်များနှင့် ကျောက်တံတိုင်းအကျိုးအပဲ့များသာ ရှိတော့သည်။ ရာသီဥတုက မည်းမှောင်လာသည်။ မိုးကလည်း မကျတကျနှင့် ရွာလိုက်ရပ်လိုက် ဖြစ်နေသည်။
အီလျန်က ရှေ့ကနေ သွားပြီး လမ်းပေါ်မှာ သတင်းပို့စရာ ဘာမှမရှိကြောင်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လာပြောသည်။
ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လာချိန်တွင် သူ၏ ဖိနပ်နှစ်ဖက်စလုံး၌ ရွှံ့များ ပေကျံနေသည်။
“စမ်းချောင်းက အတူတူပဲလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တခြားစမ်းချောင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ သူကလည်း အရင်ချောင်းလိုပဲ အမြင်သဘောထား တူနေတာပဲ။”
ညနေစောင်းချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် ကျိုးနေသော ချိတ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် တောင်ကုန်းကို စတင် မြင်တွေ့ရသည်။
ကင်းထောက်များ ပြောပြသည့်အတိုင်းပင်။ ကျောက်ဆောင်သည် တောင်ကြားထဲသို့ ငိုက်စိုက်ကျနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ချိုးဖျက်လိုက်သော်လည်း ပြန်မပြင်ရသေးသည့် သိုးထိန်းတို့၏ လမ်းလျှောက်တုတ်နှင့် ဆင်တူသည်။ ၎င်း၏ အောက်ဘက်တွင် မြေပြင်သည် စွန့်ပစ်ထားသော ကျောက်မိုင်းဆီသို့ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ အလုပ်သမားများ ခုတ်ထွင်ဖြတ်တောက်ပြီး မသယ်ဆောင်ရသေးသည့် ကျောက်တုံးကြီးများမှာ ထိုနေရာတွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး ဆူးပင်များက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးလွှမ်းထားကြသည်။
ကျောက်မိုင်းကို ကျော်လွန်လျှင် အနောက်ဘက်လမ်းသည် တောင်ကုန်းပေါ်သို့ စတင်တက်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် နှစ်နေရာလုံးက မမြင်နိုင်သည့် မြေနေရာ အကွေးတစ်ခုတွင် စခန်းချလိုက်ကြသည်။
မီးမဖိုရ။
သော်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မမေးဘဲ ပထမဆုံး ကင်းစောင့်သည်။ ကျွန်တော် အိပ်မပျော်သည့်အပြင် သူမကလည်း ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားခိုင်းခြင်း မရှိသောကြောင့် သူမဘေးတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
မိုးတိတ်သွားသည်။
တောင်ကုန်းအထက်တွင် တိမ်များ ပါးသွားပြီး ကြယ်အနည်းငယ်ကို မြင်ရသည်။
“လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးတဲ့နောက် အာဗာန် တစ်ခုခု ပြောသွားတယ်” ဟု ကျွန်တော် စကားစလိုက်သည်။
“သူက လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးတိုင်း စကားတွေ အများကြီး ပြောတတ်တာပါ။ အဲဒီထဲက အများစုက ‘နောက်တစ်ခါ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေပဲလေ။”
“သူက ကျွန်တော့်ကို ဒိုင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ဒီရောက်နေတာလဲဆိုတာကို အမြဲသတိရနေဖို့ မှာသွားတယ်။”
သော်က စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“မနက်ဖြန်လည်း ဒီလေ့ကျင့်ခန်းပဲ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။
“ဟုတ်လား။”
“ဒိုင်းဆိုတာ ကုန်တင်သမားတွေပဲ။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ရောက်နေတာ၊ ဒီလမ်းအတိုင်း လာမယ့်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။”
သော် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမက “အဲဒါ မင်း ဒီတစ်ပတ်အတွင်း ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေထဲမှာ အမှန်ကန်ဆုံးပဲ” ဟု ပြောသည်။
“ဒီနေ့က ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ပဲ ရှိသေးတာကို။”
“ငါ သိပါတယ်။”
လမ်းဘေးနားခိုရာနေရာသည် တောင်ကုန်းတက်လမ်း၏ အောက်ဘက်၊ မြေပုံများတွင် ဖော်ပြထားသည့် စမ်းရေတွင်းဘေး၌ ရှိသည်။
၎င်းသည် ကျောက်ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အမိုးနိမ့် အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဘက်က ပွင့်နေပြီး တောင်စောင်းမှ ပိုက်ဖြင့်သွယ်ယူထားသော ရေတံလျှောက်ရှည်တစ်ခု ရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးပေါက်အထက်တွင် မီးအိမ်ပုံစံကို ထွင်းထုထားသော်လည်း ယခုအခါ အလွန်မှိန်ဖျော့နေပြီ။ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဝက်စ်မီးယားဟိုးလ်ရှိ ဘုရားကျောင်းကို ကျွန်တော် သတိရမိသည်။ ထိုစဉ်က ဖြတ်သန်းရေးဂိတ်တိုင်းတွင် ရုပ်တုတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။
လမ်းများ၏ စောင့်ရှောက်သူ။
လုံခြုံသော ခရီးလမ်းနှင့် ဧည့်ဝတ်ပြုမှု။
ဤနေရာကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သူသည် ခရီးသွားများအနေဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ ရေနှင့် အမိုးအကာ ရှိသင့်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သူ ဖြစ်ရမည်။
ဩဆယ်လ်၏ တရားရုံးကတော့ ယခုထိ ဤနေရာကို သုံးနေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုအချက်က ကျွန်တော် မနှစ်မြို့သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ကိုက်ညီနေသည်။
သော်၊ အီလီဇာနှင့် ကင်းထောက်အများစုသည် ဆူးပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည့် လမ်း၏ အထက်ဘက်တွင် နေရာယူကြသည်။ ကုန်တင်သမားအဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်သည့် စစ်သားနှစ်ယောက်ကတော့ အနားယူစခန်း၏ အစွန်းဘက်တွင် ပင်ပန်းနေသော မြင်းနှစ်ကောင်နှင့် ကျွန်တော်တို့ လမ်းခုလတ်တွင် ဝယ်ယူခဲ့သည့် လှည်းတစ်စီးနှင့်အတူ ထိုင်နေကြသည်။ အီလျန်ကတော့ ကျွန်တော် မမြင်နိုင်သည့်၊ မသိလိုက်ရတာ ပိုကောင်းမည့် နေရာတစ်ခုသို့ သွားရောက်သည်။
ရန်နာနှင့် ကျွန်တော်ကတော့ ရေတံလျှောက်ဘေးတွင် စောင့်နေကြသည်။
“ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု သူမကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ပျင်းနေတဲ့ပုံစံမျိုး လုပ်ထား။”
“အဲဒါတော့ လုပ်တတ်ပါတယ်။”
“မင်း လုပ်တာက အရမ်း ပုံစံမကျဘူး။”
“အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောနေကြတယ်။”
သူမ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ကုန်တင်သမားက မနက်လင်းပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် လမ်းအတိုင်း ရောက်လာသည်။ သူ ပြောထားသည့် အချိန်အတိုင်းပင်။
သူသည် မြင်းလားနှစ်ကောင် ဆွဲသည့် လှည်းရှည်တစ်စီးကို မောင်းလာသည်။ လှည်းပေါ်တွင် အလွတ်စည်များ တင်ထားပြီး လမ်းမညီတိုင်း တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး တိုက်မိကာ အသံမြည်နေသည်။ သူ၏ နောက်တွင်တော့ ပိုငယ်သည့် လှည်းတစ်စီး ပါလာပြီး ကောက်ရိုးများဖြင့် ထည့်ထားသည့် မီးအိမ်ဆီပုလင်းများ တင်ဆောင်လာသည်။ ထိုလှည်းကို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မောင်းလာသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး ခေါင်းဆောင်းအောက်တွင် စုစည်းထားသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုပုလင်းများကို ကိုယ်တိုင် မနိုင်ကြောင်း သိသာသည်။
ကုန်တင်သမားက ရေတံလျှောက်နားတွင် ရပ်ပြီး မြင်းလားများကို ရေတိုက်သည်။
သူက ရန်နာကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် ရန်နာကို ပြန်ကြည့်သည်။
“မင်းတို့ လူတစ်ယောက် ခေါ်လာတာလား။”
“သူက လှည်းဘီးပြင်ပေးဖို့ပါ။”
ကုန်တင်သမားက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အိတ်စွပ်ထားတဲ့ လက်တွေ၊ မုန်လာဥရောင်းသူရဲ့ ကော်လာနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“ဟုတ်လား။”
သူက လှည်းပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာသည်။ သူ၏ ဒူးခေါင်းများက မြင်းလားများပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ မြည်သည်။
“ဒန်စတန် မာလ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက မော့ဒ် ဖန်းနား၊ သူက ဆီတွေ သယ်လာတာ။”
မော့ဒ်က သူမ၏ လှည်းပေါ်ကနေ အကူအညီမပါဘဲ ဆင်းလာပြီး ပိုက်နားက ရေခွက်ဖြင့် ရေခပ်သောက်သည်။
“စမ်းရေကြည်နေသရွေ့တော့ ငါတို့မှာ အချိန်ရှိသေးတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ဘာကို ဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် နားမလည်ပေ။
ရန်နာကတော့ သိပုံရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ရှင်းပြသည်။ စာရင်းရုံးမှ အရာရှိများသည် လမ်းကို စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးထားပြီး၊ ပထမဦးဆုံး ကုန်တင်ယာဉ်တန်း တက်လာပြီးနောက် တစ်ကြိမ်၊ ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက် တစ်ကြိမ် စုစုပေါင်း နှစ်ကြိမ် ရောက်လာတတ်သည်။ ဤနေရာမှဆိုလျှင် အရာရှိများ ရောက်လာမှန်း သိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် စမ်းရေသည် နောက်ကျိသွားတတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုက်သည် အပေါ်လမ်းဘေးရှိ ရေကန်မှ ရေကို သွယ်ယူထားပြီး မြင်းများသည် ထိုနေရာတွင် အရင်ဆုံး ရေသောက်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရေသည် အညိုရောင် ပြောင်းသွားပြီဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ဒါမျိုးကတော့ ဘယ်မြေပုံမှာမှ ပါရှိမည်မဟုတ်သည့် ဗဟုသုတမျိုး ဖြစ်သည်။
ဒန်စတန်က စကားအများဆုံး ပြောသည်။
မော့ဒ်က သူ မှားတိုင်း ပြင်ပေးသည်။ ထိုပုံစံကို ကြည့်ရတာ သူတို့နှစ်ယောက် ဒီအလုပ်ကို လုပ်လာတာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာနေပြီဟု ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
စာရင်းရုံးမှာ လူ ဆယ့်တစ်ယောက် ရှိသည်။
အပြင်ဘက် အခြေချနေထိုင်သူများထဲမှ မီးဖိုချောင်အလုပ်သမား ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ဝင်းနားနှင့် အီလ်ဆာ။ သူတို့က မုန့်သွားပို့စဉ် ခေါင်းလောင်းသံ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အိမ်ပြန်ခွင့် မရတော့သူများ ဖြစ်သည်။
ကိုရန် ဆိုသည့် လက်သမားတစ်ယောက်။ သူက အတွင်းနံရံနားက ရေမြောင်းကို ပြင်နေရင်း မမြင်သင့်သည်ကို မြင်လိုက်မိသည်။ သူ ဘာမြင်လဲဆိုတာ ဒန်စတန် မသိ။
“ကိုရန်လည်း ဘာမြင်လဲဆိုတာ မသိဘူး။ သူက အရာရှိကိုလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် သူတို့ သူ့ကို ဖမ်းထားတာ။ ဘာမှ မသိလိုက်ဘူးဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူးလေ” ဟု မော့ဒ်က ပြောသည်။
ကျန်တဲ့ ရှစ်ယောက်ကတော့ တောင်ဘက်ကနေ ရောက်လာတာ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် ရှိပြီ။ စာရေးများနှင့် ကုန်တင်သမားများ။ ဒေသခံတွေ မဟုတ်ကြဘူး။
“သူတို့က တိတ်ဆိတ်တဲ့သူတွေပါ” ဟု ဒန်စတန်က ပြောသည်။ “ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ နေကြတာ။ တစ်ယောက်ကလွဲရင်ပေါ့။ လူပုလေးတစ်ယောက်၊ သူက စည်တွေကို စကားပြောနေတတ်တယ်။”
“သူက စည်တွေကို ရေတွက်နေတာပါ” ဟု မော့ဒ်က ပြင်ပေးသည်။
“အသံထွက်ပြီးတော့လေ၊ အဲဒါ စကားပြောနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။”
ကျွန်တော် အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ စာရွက်ကို ထုတ်ပြီး အက်ဒလင်း အမှတ်အသား လုပ်ထားသည့် နာမည်များကို ဖတ်ပြသည်။
ဒန်စတန်က ခေါင်းစောင်းပြီး နားထောင်သည်။
သူက နာမည်အများစုကို မသိပေ။
တိုဘင် ရိဒ် ဆိုသည့် နာမည်သို့ ရောက်သောအခါ မော့ဒ်က မေးစေ့ကို ပင့်ပြသည်။
“သူပဲ၊ စာရင်းကိုင်တဲ့သူ။”
“သူ ဒဏ်ရာ ရထားလား။”
“ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကတော့ သူ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးတယ်။”
နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူမ မပြောပြပေ။
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ပြန်ခေါက်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းထားတာလဲ။”
“ညဆိုရင် အခန်းထဲမှာ သော့ခတ်ထားတယ်။ နေ့ဘက်ကျရင်တော့ စာရင်းရုံးမှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းတယ်။ အရာရှိတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေရင်း တစ်ခါတည်းနဲ့ နှစ်ယောက်စီပဲ လုပ်ခိုင်းတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အခန်းထဲမှာပဲ နေရတယ်” ဟု ဒန်စတန်က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ပြောသည်။ “အဲဒီအရာရှိနာမည်က ဆဲလိုး။ အရာအားလုံးကို နှစ်ခါ ရေတွက်တယ်။ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်တော့ သုံးခါ ရေတွက်တတ်တယ်။”
“သူက ရက်စက်တဲ့သူတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု မော့ဒ်က ပြောသည်။
ဒန်စတန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“သူ ရက်စက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။ “သူက ကြောက်နေတာ။ အဲဒါက ပိုဆိုးတယ်။ ရက်စက်တဲ့သူဆိုရင်တော့ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ ရသေးတယ်။”
နှစ်ပေါင်းများစွာက ကပ္ပတိန် အီဒရစ် ဗေးလ်က သူ့သမီးလေးကို လက်ကို ဖုံးထားဖို့ ပြောခဲ့သည့် အကြောင်းကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်သည်။
ကြောက်စိတ်ဆိုတာ လူတွေကို ပုံစံမျိုးစုံ ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။
သူတို့ထဲက တချို့ကိုတော့ ချဉ်းကပ်လို့ ရနိုင်သည်။
မော့ဒ်က ဂိတ်ပေါက် အချိန်ဇယားအကြောင်း ပြောနေရင်း ရေက အညိုရောင် ပြောင်းသွားသည်။
သူမ စကားဝါကျ တစ်ဝက်မှာတင် ရပ်လိုက်ပြီး ရေခွက်ကို ရေတံလျှောက်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
“မြင်းစီးသူတွေ။”
ရန်နာက လှည်းဘီးကို အစကတည်းက စစ်ဆေးနေသလိုမျိုး လှည်းနောက်ဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမ အရင်က ပြင်ထားသည့် ကြိုးက ဘီးတပ်ရိုးတွင် ပတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူမက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြိုးကို ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါကို ကိုင်ထား” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ကိုင်ထားလိုက်သည်။
မြင်းစီးသူ သုံးဦးသည် တောင်ကုန်းအကွေ့မှနေ၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြင်းစီးကာ ဆင်းလာကြသည်။ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီများ ဝတ်ထားသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းတွင် ငွေရောင် တံဆိပ်တစ်ခု ရှိသည်။ အလံတော့ မပါပေ။
သူတို့သည် အနားယူစခန်းတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မြင်းပေါ်ကနေ မဆင်းပေ။
သူက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ငယ်သည်။ သပ်ရပ်သည့် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် အာဏာကို မကြာသေးမီကမှ ရရှိထားပြီး မည်သို့ သုံးစွဲရမည်ကို မဆုံးဖြတ်ရသေးသည့် လူတစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်မျိုး ရှိသည်။
“မာလ်။”
“အရာရှိ ဆဲလိုး။”
ဒါဆို သူပဲပေါ့၊ အရာအားလုံးကို နှစ်ခါ ရေတွက်တဲ့သူ။
ဆဲလိုးက စည်တွေကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ အနားယူစခန်းအစွန်းမှာ ရှိတဲ့ ကုန်တင်သမားတွေကို ကြည့်သည်။ သူတို့ရဲ့ ပင်ပန်းနေတဲ့ မြင်းတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အဖိုးအခကြီးကြီး ပေးဝယ်ထားတဲ့ လှည်းကို ကြည့်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။”
“ခရီးသွားတွေပါ” ဟု ဒန်စတန်က ပြောသည်။ “ဘီးမှာ ပြဿနာနည်းနည်းတက်လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ဘီးပါ။ သူတို့က ကူညီပေးဖို့ ရပ်ပေးတာပါ။”
“မင်းမှာ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကလည်း ဘီးပြဿနာ တက်ခဲ့တယ်လေ။”
“ကျွန်တော်က အပတ်တိုင်းလိုလို ဘီးပြဿနာ တက်နေတာပဲ။ ဒီလမ်းက တကယ်ကို စုတ်ပြတ်နေတာ။ အဲဒီအကြောင်းကိုလည်း ခင်ဗျားတို့လူတွေကို ပြောပြီးသားပါ။”
ဆဲလိုး၏ အကြည့်က ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော်က ကြိုးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
“မင်းတို့ကော။ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။”
သောရ်၏ မှာကြားချက်များက ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲမှ ကျောက်ခဲများပမာ စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေသည်။
ဘီးပြင်ပေးဖို့ ရပ်နားခဲ့သူတစ်ယောက်။ ဘာမှမပိုဘူး။
“တောင်ဘက်ကိုပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဘီးပြင်ပြီးရင်တော့ သွားမှာပါ။”
“ဘယ်ကလာတာလဲ။”
ကျွန်တော် မဖြေခင် ရန်နာက အရင်ဝင်ပြောသည်။
“ဆက်သွယ်ရေးလမ်းမကပါ။ ကျွန်မတို့က စခန်းတွေကို တိရစ္ဆာန်အစာတွေ ရောင်းတာပါ။”
ဆဲလိုးက ကျွန်တော်တို့လှည်းကို ကြည့်သည်။
တကယ်တမ်းလည်း လှည်းပေါ်တွင် မြင်းစာအိတ် လေးအိတ် တင်ထားသည်။
အီလီဇာက ဒါကို ထည့်မှဖြစ်မည်ဟု အတင်းအကျပ် ပြောထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူက ဒါကို လက်ခံသွားပုံရသည်။ သူ ဒန်စတန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
“လက်ခံရေးဌာနက မင်းတို့ အပေါ်ဘက်ခြံဝင်းကနေ မထွက်ခွာခင် စည်တွေကို အရင်ရေတွက်ခိုင်းထားတယ်။ ထွက်ပြီးမှ ရေတွက်တာမျိုး မလုပ်ရဘူး။”
“ကျွန်တော် ရေတွက်ပြီးသားပါ။”
“မင်းက ထွက်ပြီးမှ ရေတွက်တာလေ။”
“လမ်းတလျှောက်လုံးမှာ စည်အရေအတွက်က မပြောင်းလဲပါဘူး။”
“မထွက်ခင် ရေတွက်ရမှာ” ဟု ဆဲလိုးက ပြောသည်။
ထို့နောက် သူက မြင်းပေါ်မှ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူ၏ ကြိမ်လုံးဖြင့် စည်တစ်လုံးကို ရိုက်လိုက်သည်။
ပြင်းပြင်းထန်ထန်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လုံလောက်သော အားဖြင့် ဖြစ်သည်။
စည်က ဘေးနားရှိ စည်နှင့် တိုက်မိသွားပြီး လှည်းဘေးဘက်သို့ ရောက်ကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ လမ်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော စည်သည် ပေါက်ထွက်သွားသည်။
ဒန်စတန်က စည်ကို ကြည့်သည်။
ဆဲလိုးက ဒန်စတန်ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒီစည်က အရေအတွက် လျော့သွားပြီ” ဟု ဆဲလိုးက ပြောသည်။ “ဂိတ်ပေါက်ရောက်ရင် မင်း ရှင်းပြရလိမ့်မယ်။”
သူက အဖြေတစ်ခုခုကို စောင့်နေသည်။
ဒန်စတန်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
ကျွန်တော် အသက်ရှူရမှန်းပင် မေ့သွားမှန်း သတိပြုမိသည်။
ကျွန်တော့်လက်အိတ်ထဲရှိ လက်ျာလက်က ပူထူနေသည်။ သားရေအောက်တွင်ရှိသော သရဖူကို ခံစားမိနေသည်။ တောက်ပနေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း၊ ရေနွေးအိုးတစ်လုံး မဆူပွက်ခင် အသံမထွက်ဘဲ ပူပြင်းနေသည့်အလား နီးကပ်နေသည်။
ဆဲလိုး၏ မြင်း နောက်တစ်လှမ်းမတိုးခင် ကျွန်တော် သူ့ဆီ ရောက်အောင် သွားနိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ကြားက လမ်းကို အလွန်အေးခဲသွားအောင် လုပ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် အခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် လူဆယ့်တစ်ယောက်ကို တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများ ဖြတ်မောင်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခွင့်ပေးထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အစီအစဉ်ကိုလည်း ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
ရန်နာက ကြိုးကို ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်သည်။
“ပိုတင်းအောင် ဆွဲ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် ပိုတင်းအောင် ဆွဲလိုက်သည်။
ဆဲလိုးက သူ့မြင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
မြင်းစီးသူ သုံးဦးသည် လမ်းအတိုင်း အေးအေးလူလူ မြင်းစီးကာ ပြန်တက်သွားကြသည်။
သူတို့ ပထမဆုံးအကွေ့ကို ကျော်သွားသောအခါ မော့ဒ်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။
“ဟူး၊ ဒီအပတ်တော့ သူ ပိုဆိုးလာတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ဒန်စတန်က ကွဲသွားသော စည်ကို ကောက်ယူပြီး စစ်ဆေးသည်။
“ဝက်သစ်ချသားပဲ” ဟု သူက ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။ “ကောင်းတဲ့ ဝက်သစ်ချသား။”
ထို့နောက် သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား သူ့ကို ထိုးချင်နေတာ မဟုတ်လား။”
ကျွန်တော် လိမ်ပြောဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။
သို့သော် အဓိပ္ပာယ် မရှိဟု ထင်မိသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
သူက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ့်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ခင်ဗျားက သူတို့လူတွေထဲက မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားပြီ။”
သူက စည်ကို ကွဲနေသည့်ဘက်ကို အောက်ဘက်ထားကာ လှည်းပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက တစ်ခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လူဆိုတာလည်း သေချာသွားပြီပေါ့လေ။ ဘယ်သူ့လူလဲတော့ ကျွန်တော် မမေးတော့ဘူး။”
“ခင်ဗျား ရန်နာကို အချိန်အကြောင်း နှစ်ခါ ပြောပြခဲ့တယ်နော်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
ဒန်စတန်က လမ်းအပေါ်ဘက်၊ သူ မမြင်နိုင်သော ရေကန်ရှိရာဘက်သို့ မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော့်ညီမရဲ့ သမီး ဝင်းနားပေါ့။ မုန့်ပို့တဲ့ ကောင်မလေးလေ။ သူက ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သူက အမှောင်ကို ကြောက်တတ်တယ်” ဟု ပြောရင်း သူ၏ လက်များကို အင်္ကျီတွင် သုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဒီလမ်းကို နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ် မောင်းလာခဲ့တာ။ နံရံနောက်က ဘယ်သူတွေရှိလဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မမေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အလုပ် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ သူတို့က ဝင်းနားကို တံခါးတစ်ချပ်နောက်မှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို အပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို မပြောပြနိုင်ဘူး။”
မော့ဒ်က သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
သူက သူမလက်ကို ခါမချပေ။
“ကျွန်တော် ရဲရင့်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒါကိုတော့ နားလည်ပေးစေချင်တယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လုပ်လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ခိုင်းမှာလဲ။”
ကျွန်တော် စကားစဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
ထိုအခါ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ဝတ်ရုံပေးခဲ့စဉ်က ပြောခဲ့သည့် စကားကို သတိရလိုက်သည်။
သူ့ကို ဘယ်လို ကယ်တင်ရမလဲ မဆုံးဖြတ်ခင် သူ ဘာတွေသိလဲဆိုတာ အရင်မေးပါ။
“ခင်ဗျားသာ သူတို့ကို အပြင်ကို ထုတ်ပေးချင်ရင် ဘာလုပ်မလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဒန်စတန်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
မော့ဒ်က အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် တိုတိုတုတ်တုတ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူကမှ သူ့ကို အဲဒါမျိုး မမေးဖူးဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဘယ်သူကမှ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း အဲဒါမျိုး မမေးဖူးဘူး။”
ဒန်စတန်က ကွဲနေတဲ့ စည်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူက “သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ရေတွက်ပြီးမှ အထဲသွင်းတာ” ဟု ပြောသည်။
“ကုန်တင်သမားတွေကိုလား။”
“လှည်းတိုင်း၊ မောင်းသူတိုင်း၊ မြင်းတိုင်းလိုလိုပေါ့။ သူတို့က ပြည့်နေတဲ့ စည်တွေကို ရေတွက်တယ်၊ အလွတ်ဖြစ်သွားတဲ့ စည်တွေကိုလည်း ရေတွက်တယ်။ ဆဲလိုးကတော့ အားလုံးကို နှစ်ခါ ရေတွက်တယ်” ဟု ပြောရင်း မေးစေ့ကို ပွတ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က လူတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ရေတွက်ပြီး အပြင်မထုတ်ဘူး။ ဘယ်တော့မှလည်း မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူကများ ဒီနေရာမှာ နေချင်မှာတဲ့လဲ။”
မော့ဒ်၏ လက်က သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖိထားလိုက်သည်။
“ဒန်။”
“ကျွန်တော် ပြောတာ အမှန်ပဲလေ။”
“ရှင် ဘာပြောနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။”
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်သော အပြန်အလှန် နားလည်မှုမျိုးဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် မော့ဒ်က သူမလှည်းပေါ်ရှိ ကောက်ရိုးများအောက်သို့ လက်နှိုက်ပြီး မီးအိမ်ဆီဘူး တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ အောက်ခြေမှ ထည့်ထားသည့် အဆို့ရှင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
အထဲတွင် ခေါက်ထားသည့် စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က အလွတ်ပြန်လာတဲ့ လှည်းထဲမှာ ပါလာတာ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ဘယ်သူ့ကို ပေးရမလဲ မသိလို့ သိမ်းထားလိုက်တာ။ တစ်ခုခုဆိုရင် လိုအပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။”
သူမက စာရွက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ လက်အိတ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။
သရဖူက ကျွန်တော့်လက်ဝါးပေါ်တွင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ မော့ဒ်က ဒါကို မြင်လိုက်သည်။
သူမ စာရွက်ကို မလွှတ်ချပေ။
သူမက ထိုအမှတ်အသားကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စာရွက်ကို ကျွန်တော့်လက်ဗလာထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကို စုပေးလိုက်သည်။
“တစ်ခုခုဆိုရင်ပေါ့” ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ စခန်းသို့ မရပ်မနား ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ပထမဆုံး တောင်ကုန်းအထိ ရောက်သည်အထိ သောရ်က ဘာမှ မပြောပေ။
“ရှင် လက်အိတ် ချွတ်လိုက်တာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်မ ပြောထားတာကိုလေ။”
“ဆဲလိုးတို့ ပြန်သွားပြီးမှပါ။”
သူမ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ခဏတာ မြင်းစီးလာသည်။
“သူ စည်ကို ရိုက်ခွဲတုန်းက ရှင် လက်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ထားနိုင်ခဲ့တယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်မ ကြည့်နေတာ။”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
“ဒါက ပိုခက်ခဲပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သောရ်ကတော့ လမ်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အာဗန်းဆိုရင်တော့ ‘နောက်တစ်ခါ’ လို့ ပြောမှာပဲ” ဟု သူမက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ကျွန်မကတော့ တစ်ခါပဲ ပြောမယ်။ အဲဒါ အတော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ ဟေးဗင်ရီးချ်ကို ရောက်တော့ မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။
အက်ဒလင်က အိပ်သေးဘဲ စောင့်နေသည်။ မေရီက သူမအတွက် မှတ်တမ်းရုံးအနီးတွင် အခန်းတစ်ခန်း ရှာပေးထားပြီး သူမကတော့ အိပ်စက်ခြင်းဆိုသည်မှာ စောင့်ဆိုင်းခြင်းတစ်မျိုးသာဖြစ်၍ နောက်မှ လုပ်လို့ရသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
ကျွန်တော် သူမကို မီးအိမ်ဆီဘူးထဲမှ စာရွက်ကို ပေးလိုက်သည်။
သူမက မီးအိမ်အောက်တွင် စာရွက်ကို ဖြန့်ကြည့်သည်။
အထဲတွင် ကော်လံသုံးခု ပါရှိပြီး၊ အလေးချိန်ဌာနမှ စာရေးများ လှည်းများနှင့် အိတ်များအတွက် အသုံးပြုသည့် ရေတွက်ပုံ အတိုကောက်များဖြင့် ရေးထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လူများအတွက်ပါ အသုံးပြုခဲ့သည့် စာရင်းဖြစ်သည်။
ခုနစ် (၇) ဂဏန်း အချို့ကို နောက်ပြန်ရေးထားသည်။
အက်ဒလင်၏ လက်က စားပွဲပေါ်တွင် ပြားပြားကပ်သွားသည်။
“တိုဘင်” ဟု သူမက ရေရွတ်သည်။
မေရီက သူမပခုံးပေါ်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဘာရေးထားတာလဲ။”
အက်ဒလင်က သူမလက်ညှိုးဖြင့် ပထမဆုံး ကော်လံကို လိုက်ဖတ်သည်။
အမှတ်အသား ဆယ့်တစ်ခု။ တစ်ခုစီ၏ ဘေးတွင် ရက်စွဲများ ပါရှိသည်။ ထိုရက်စွဲများသည် အကျဉ်းသားများကို ရေတွက်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည့် ရက်များ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယ ကော်လံတွင် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းကို ဆယ့်တစ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးထားသည်။
ထိန်းသိမ်း (Hold)။
တတိယ ကော်လံက စကားလုံး မဟုတ်ပေ။
၎င်းမှာ ရက်စွဲတစ်ခုတည်း ဖြစ်ပြီး၊ အောက်ဆုံးတွင် တစ်ခါရေးထားကာ အပေါ်က နာမည်တိုင်းသို့ မျဉ်းကြောင်းများ ဆွဲဆက်ထားသည်။
အက်ဒလင်က ဒါကို နှစ်ခါ ဖတ်သည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် မှတ်တမ်းစာအုပ်၏ အစွန်းများ မီးလောင်ထားသည့် အရောင်ကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် သမ်းသွားသည်။
“သူတို့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ထိန်းသိမ်းထားတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “သူတို့ကို အချိန်ဇယား ဆွဲထားတာ။”
“ဘာအတွက်လဲ။”
“နောက်တစ်ခါ ကုန်ပစ္စည်းတွေ လွှဲပြောင်းတဲ့အခါအတွက်လေ။”
မေရီက ဒန်စတန်၏ စာရင်းမှ ကင်းထောက်များ ကူးယူထားသော ကုန်တင်ယာဉ်တန်း အချိန်ဇယားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
သူမ အကြာကြီး ရှာစရာ မလိုလိုက်ပေ။
တိုဘင် ရိဒ်က ခုနစ်ဂဏန်းများကို နောက်ပြန်ရေး၍ မှတ်သားထားသည့် ရက်စွဲသည် နောက်တစ်ခါ အစားအသောက်များ သယ်ဆောင်လာမည့် ယာဉ်တန်း အနောက်ဘက်လမ်းမှ တက်လာမည့် ရက်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။
ခြောက်ရက်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း အိပ်မပျော်သေးပေ။
ကလေးထိန်းခန်း အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေစဉ် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသည်။
သူမ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမေးပေ။ သူမ၏ လက်ကို ကျွန်တော့်ကျောပေါ် တင်ပြီး စောင့်နေသည်။
အတွင်းခန်းထဲတွင် ကာရိုက ကုတင်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် အိပ်ပျော်နေသည်။ ဂယ်ရစ်က သစ်သားမြင်းရုပ်ကို စောင်အောက်ထဲ ဆွဲသွင်းထားသည်။ စင်္ကြံလမ်းအောက်ဘက်တွင် အက်ဒရီယာနာ၏ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ကလေးကို နားမလည်နိုင်လောက်အောင် တိုးတိုးလေး ပြောနေသံကို ကြားနေရသည်။
“ခြောက်ရက်” ဟု ကျွန်တော် အဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာအတွက်လဲ။”
ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အားလုံးကို နားထောင်သည်။ ဒန်စတန်နှင့် မော့ဒ်အကြောင်း၊ ဆဲလိုးနှင့် ကွဲသွားသော စည်အကြောင်း၊ လက်အိတ်အကြောင်း၊ စာရွက်အကြောင်းတို့ကို ပြောပြသည်။
ကျွန်တော် ပြောပြပြီးတဲ့အခါ သူမက “ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့မှာ ခြောက်ရက်ပဲ အချိန်ရှိတော့တယ်ပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
“သိပ်တော့ မများဘူး။”
“ဒီမနက်ကထက်စာရင်တော့ ခြောက်ရက်ပိုရတာပေါ့။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး လက်ဝါးကို အပေါ်ဘက်လှန်လိုက်သည်။ သရဖူအမှတ်အသားမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး ဘာမှ မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့ လူတွေကို အပြင်ထုတ်တဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ မရေတွက်ဘူးဆိုတာ သိတဲ့ ကုန်တင်သမားတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးတယ်လေ” ဟု သူမက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။
သူမက အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“နားထောင်နေတာ ရှင်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။”
စင်္ကြံလမ်းအောက်ဘက်မှ အက်ဒရီယာနာ၏ အသံ ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမက “ယူရီယာ။ ဒီကို လာခဲ့ပါ။ မြန်မြန်လေး” ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သွားလိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းအုံးကို မှီပြီး ထိုင်နေသည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဗိုက်ပေါ်တင်ထားပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“အခုပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အခု သူတို့ နိုးလာကြပြီ။”
ကျွန်တော် သူမလက်ဘေးတွင် ကျွန်တော့်လက်ကို တင်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားသည့် တွန်းကန်မှုတစ်ခုက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်နေရာမှ နောက်ထပ် တွန်းကန်မှုတစ်ခု ထပ်ဖြစ်လာသည်။
အက်ဗလင်က ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်စလုံး နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်နေရင်း ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေကြသည်။
ခြောက်ရက်ဆိုသည့် အချိန်ကာလသည် မနက်ဖြန်မှ စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။