အခန်း ၄၁၂ - ကျန်ရှိနေသေးသော လမ်းများ
ဗော့စ်၏ ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်မှာ သူနေသည့်အခန်း၏ တံခါးအကြောင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီတံခါးက ပိတ်လိုက်တိုင်း ပွတ်တိုက်မိနေတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
လီအိုရာသည် အခက်အခဲမရှိဘဲ သူမဖွင့်လိုက်သော တံခါးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်နားမှာလဲ”
“အောက်ခြေထောင့်မှာလေ။ လေထုထဲမှာ စိုထိုင်းဆများတဲ့အခါမျိုးဆို ပိုဆိုးတယ်”
“အခုတော့ စိုထိုင်းဆမများပါဘူး”
“မကြာခင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
သူမ သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော် ရောက်ရှိလာသည်။
“အဆောက်အအုံကို စစ်ဆေးဖို့ မလုပ်ခင် အရင်ဆုံး အနားယူဦးမှပေါ့”
ဗော့စ်သည် ခေါင်းအုံးပေါ်မှနေ၍ ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“သူက အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တင်းမာနေတတ်တာလား”
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဒီထက်ပိုဆိုးသေးတယ်”
လီအိုရာက သူ၏ အိပ်ရာဘေးရှိ ကုလားထိုင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“သူ့ကို အားပေးစကားမပြောခင် အရင်ထိုင်ပါဦး”
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။ လီအိုရာ ထွက်သွားသည်ကို ဗော့စ် ငေးကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ အသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“ပတ္တာက ကောင်းပါတယ်။ တံခါးဘောင်က ပြဿနာဖြစ်နေတာ”
ကျွန်တော် ပီရင်ကို ပြောပြပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။ အစားအသောက်၊ စောင်များနှင့် ကုသပေးသူများ၏ အစီအစဉ်များအကြောင်း ဆယ်မိနစ်ကြာ စိတ်ချလက်ချ ဖြစ်အောင် ပြောနေရသည်ထက် ဤစကားက သူ့အတွက် ပို၍ စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိပုံရသည်။
ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားရှိ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ထိန်းထားခဲ့ရသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ သာမန်တံခါးတစ်ခု ပျက်စီးနေခြင်းကပင် အနားရစရာကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေပုံရသည်။
ထိုနေ့နံနက်တွင် သူသည် အနည်းငယ် ပိုကြာကြာ ထိုင်နိုင်လာသည်။
အက်ဗလင်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်အောက်ရှိ အပူလောင်ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အဆိုးဆုံးဒဏ်ရာများမှာ အတင်းအကျပ် ချိတ်ဆက်ထားသော လမ်းကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဖွင့်လှစ်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
သူ၏ ခွန်အားများ ပြန်လည်ရရှိလာသော်လည်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကမူ ထိုသို့ မဟုတ်သေးပေ။
သူသည် ခွက်ကို လှမ်းယူစဉ် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီးနောက် မနာကျင်သယောင် မဟန်ဆောင်ဘဲ ကျွန်တော့်အကူအညီကို လက်ခံလိုက်သည်။
“ဖန်ရီးက မင်း မေးခွန်းတွေ မေးနေတယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“လူတော်တော်များများက အဲဒီအတွက် ညည်းညူနေကြတာပေါ့”
“ကောင်းပြီ။ တစ်ခုလောက် မေးကြည့်ပါဦး”
ကျွန်တော် သူ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမနက်မှာ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံမလား”
သူ ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
“လက်ခံမယ်။ အဲဒါက မင်းရဲ့ ပထမဆုံး မေးခွန်းပေါ့”
သူ ရေသောက်ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပေးပြီးနောက် ကျွန်တော် ယူလာခဲ့သော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။
“အကော့ဒ်ခန်းမ (Hall of Accord) ဆိုတာ ဂိတ်ပေါက်မလိုဘဲ ကျွန်တော်တို့ သွားလို့ရတဲ့ နေရာမျိုးမှာ ရှိနေတာလား”
ဗော့စ်သည် ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဟာသအရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ ကျွန်တော့်ကို ဆက်ကြည့်နေသည်။
“ရှိတယ်”
အက်ဗလင်က ဗော့စ်ကို စကားအနည်းငယ် ပြောခွင့်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ကယ်ဒရစ်နှင့် သက်ဆရာတို့ ရောက်လာကြသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် သူ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ကြီးမားသော မြေပုံကြီးကို ဖြန့်မခင်းခဲ့ပါ။ မေရီက ပုံဆွဲစရာ အပြားငယ်တစ်ခုနှင့် စာရေးသားသူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူက စကားလုံးတိုင်းကို ပြန်မေးနေစရာမလိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ မှတ်တမ်းတင်ပေးနိုင်သည်။
“အဲဒီခန်းမကို မြောက်ဘက် တောင်ကုန်းအောက်က ချိုင့်ဝှမ်းမှာ တည်ဆောက်ထားတာ။ ကျောက်သားအခြေခံအုတ်မြစ်တွေ၊ ရေတွင်းတွေ၊ ဂိုဒေါင်တွေရှိတယ်။ တစ်ချိန်က အနောက်ဘက် တောင်စောင်းကို တက်သွားတဲ့ လမ်းတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့တယ်” ဟု ဗော့စ်က ပြောပြသည်။
“တစ်ချိန်က ဟုတ်လား” တံခါးဝမှ သော်က မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အဲဒီလမ်းကို လျှောက်ခဲ့တာ နှစ်တွေတောင် ကြာပြီ”
သူမ အထဲဝင်လာပြီး ကျန်နေသည့် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မြင်လိုက်ရတဲ့ ကောင်းကင်ကရော”
“ခြံဝင်းရဲ့ နယ်နိမိတ်က လက်ခံထားတဲ့အရာတွေကို ပြောင်းလဲပစ်တတ်တယ်။ အလင်းရောင်၊ လေ၊ ရာသီဥတုပေါ့။ အပြင်ဘက် တောင်ကုန်းတွေ မှောင်နေချိန်မှာတောင် အဲဒီနေရာမှာ နေ့လယ်ခေါင်လို ဖြစ်နေအောင် သူလုပ်နိုင်တယ်”
မှားယွင်းနေသော ကောင်းကင်အောက်ရှိ ဖြူဖျော့ဖျော့ ကျောက်ခင်းလမ်းကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဆောက်အအုံကတော့ ရွှေ့လျားမသွားဘူးပေါ့”
“မရွှေ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ တံခါးတွေပဲ ရွှေ့လျားတာ”
ကယ်ဒရစ်က ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။ ထိုကွဲပြားချက်က သူ့ကို ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။
ဗော့စ်က ၎င်းကို သတိပြုမိပြီး ပတ်တီးစည်းထားသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“သူက တံခါးပေါင်း ဘယ်လောက်များများက တူညီတဲ့ စင်္ကြံလမ်းကို ရောက်သွားအောင် လုပ်ထားသလဲဆိုတာကို မင်းတို့ မြင်ရရင်တော့ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့သွားလိမ့်မယ်”
အပြင်ဘက် အခြေချနေထိုင်သူများဆီသို့ သွားသော သာမန်လမ်းများလည်း ရှိသေးသည်။
အစားအသောက်များကို လှည်းများဖြင့် ပို့ဆောင်ပေးသည်။ ထင်းများကို ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်ရှိ စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းထားသော တောအုပ်မှ ရရှိသည်။ အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများသည် မည်သည့် မှော်ဆန်သော နယ်နိမိတ်မှ မရှိသော အဆောက်အအုံများတွင် နေထိုင်ကြသည်။
အတွင်းပိုင်း ခြံဝင်းကမူ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
“မင်းတို့က နံရံဘေးမှာ ရပ်နေရင်တောင် မိုင်ငါးဆယ်အကွာက ဂိတ်ပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့သူထက် အကျဉ်းသားတွေနဲ့ ပိုဝေးနေဦးမှာပဲ” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။
သက်ဆရာက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“လမ်းကြောင်းကပဲ အကွာအဝေးကို ဆုံးဖြတ်တာကိုး”
“ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်က လမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်သလဲဆိုတာကလည်း အရေးကြီးတယ်” ဟု ကယ်ဒရစ်က ဖြည့်စွက်သည်။
ကျွန်တော် မပြီးဆုံးသေးသော ပုံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အစေခံတွေဆီ ရောက်နိုင်မလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“ခြံဝင်းထဲ မဝင်ဘဲနဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်၊ အနောက်ဘက်လမ်းက ပိတ်မထားဘူးဆိုရင်တော့ ရတယ်”
သော်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာက အရေးကြီးသလဲဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။
မဖြစ်နိုင်သော တံခါးများ၏ အပြင်ဘက်တွင် လူတွေရှိနေသည်။ ဘယ်ပြတင်းပေါက်တွေမှာ မီးထွန်းထားသလဲ၊ ဘယ်လှည်းတွေ ဝင်သွားသလဲ၊ အရေးကြီးတဲ့သူတွေ မကြားနိုင်ဘူးလို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာ အစောင့်တွေက ဘယ်သူ့နာမည်တွေကို ခေါ်သလဲဆိုတာ သိနိုင်မယ့် လူတွေပေါ့။
နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ဗော့စ် ဘာကိုမျှ ဖွင့်ပေးစရာ မလိုတော့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ လမ်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ဖို့သာ လိုအပ်သည်။
ဗော့စ်၏ အဖြေများ နှေးကွေးလာချိန်တွင် အက်ဗလင်က ဆွေးနွေးမှုကို ရပ်လိုက်သည်။
ဗော့စ်က အနည်းငယ် ကန့်ကွက်သော်လည်း သူထင်ထားသလောက် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။
“သူတို့ကို ဘာမှ သိပ်မပြောရသေးဘူးလေ”
“မင်း သူတို့ကို ဒီနေ့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အလုပ်ပေးပြီးပြီ”
သူမက ပုံဆွဲစရာ အပြားကို သူ မမီနိုင်သော နေရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
“အိပ်လိုက်တော့”
ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာပြီးနောက် မေရီသည် သူပြောပြသော နေရာမှတ်တိုင်များကို မှတ်တမ်းတင်သူများ ရှာတွေ့ထားသည့် ရှေးအကျဆုံး မြေပုံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည်။
သူတို့သည် နေရာအမည်များနှင့် ပတ်သက်၍ အမြင်မတူကြသော်လည်း ကျိုးနေသော ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် တောင်ကုန်း၊ အနောက်ဘက် တောင်တက်လမ်းအောက်ရှိ စမ်းရေတွင်းနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ မဝင်မီ ကျောက်မိုင်းဟောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားသည့် လမ်းကြောင်းအကြောင်းကိုမူ သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။
အီလီဇာသည် အခြေချနေထိုင်သော နေရာ၏ အပြင်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်မှုကို စစ်ဆေးရန် အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်မှ ယူနီဖောင်းများ မပါ၊ ခိုးယူထားသော တံဆိပ်များ မပါ၊ မျှော်လင့်ထားသည့် အကျဉ်းသားပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ဟု ဟန်ဆောင်ခြင်းမျိုးလည်း မရှိ။
သူတို့သည် စူးစမ်းကြည့်ရှုမည်၊ သတိမပြုမိစေဘဲ ခရီးသွားများနှင့် စကားပြောဆိုမည်၊ ထို့နောက် ပြန်လာကြမည် ဖြစ်သည်။
သော်သည် နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်များကို ကူးယူနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မတို့ သူ့ရဲ့ လှောင်အိမ်တွေကို လိုက်ရှာနေတာ ကြာပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် မြေပုံပေါ်ရှိ သာမန်လမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အခုတော့ သူ့ရဲ့ ညစာကို လိုက်ရှာကြတာပေါ့”
မေရီက စမ်းရေတွင်းနေရာကို မျဉ်းသားလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒီအစားအသောက်တွေကို သယ်လာတဲ့ လူတွေကိုပေါ့”
စူးစမ်းသူများ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အနောက်ဘက်မှ သတင်းပို့ချက်များ ရောက်လာသည်။
ဆာ့ထရ်၏ တပ်ဖွဲ့များသည် ရီးလ်ခရော့စ်၏ မြောက်ဘက်ရှိ လမ်းကူးတစ်ခုကို ပြုပြင်နေကြသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ စောင့်ကြည့်သူများက သစ်သားတင်လှည်းများ ထပ်တိုးလာခြင်းနှင့် ဧရာမလူသားများ နောက်ထပ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ မြစ်ဘေးတွင် ရှိနေကြောင်း ရေတွက်မိသည်။
မြို့တွင် ကျန်ရစ်သော မိသားစုများသည် ယခုအခါ အန္တရာယ်ဇုန်မှ ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းက သူတို့၏ အိမ်များကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်း၏ နာကျင်မှုကို လျော့ပါးသွားစေမည် မဟုတ်ပေ။
ခြိမ်းခြောက်ခံရမည့် နောက်ထပ် ရွာငယ်လေးများသည် ရန်သူများ မရောက်မီကပင် ကလေးများနှင့် စားနပ်ရိက္ခာများကို ရွှေ့ပြောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ဇန်ဒါသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စစ်သားများဖြင့် တစ်မိုင်ချင်းစီကို ခုခံကာကွယ်နေမည့်အစား ဒေသခံတပ်မှူးများနှင့် ပူးပေါင်း၍ လမ်းကြောင်းကင်းလှည့်ခြင်းကို စီစဉ်နေသည်။
နဂါးများသည် ထိုကာကွယ်သူများဆီသို့ လတ်ဆတ်သော ရိက္ခာများ ပို့ဆောင်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်သည် အလွန်ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များကြားမှ သတင်းစကားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ စောင့်ကြည့်မျှော်စင်မှပင် သူ ရောက်လာသည်ကို မမြင်လိုက်ရပေ။
သူသည် သတင်းပို့ချက်၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းအဖြစ် မီးခိုးနံ့ကိုသာ အဓိကထား ညည်းညူသွားသည်။
သော်သည် ထိုစာကြောင်းကို ဖတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်တွင် တပ်ဖွဲ့များကို ပြန်လည်နေရာချသည်။
အခြေအနေများ မပြောင်းလဲသရွေ့ ကျွန်တော်တို့သည် ဟေးဗင်းရီးချ်တွင် သုံးရက်ကြာ ဆက်နေကြမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မငြင်းဆန်ခဲ့ပါ။
ထိုအချက်က သူမကို ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
အာဗာရန်းသည် ထိုသုံးရက်တာ၏ ပထမဆုံး နံနက်ခင်းကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးခဲ့ပါ။
သူသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း နံရံတွင် ဒိုင်းတစ်ခုကို ကပ်ထားလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ခိုင်းသည်။
“ခင်ဗျားဆီကနေလား”
“ငါ့ဆီကနေ”
သော်သည် လေ့ကျင့်ရေးတူကို ပခုံးပေါ်တင်လျက် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
“ပြီးတော့ ငါ့ဆီကနေလည်း ဟုတ်တယ်”
အီလျန်က တံခါးဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေသည်။ ဗာရွန်းက နံရံကို မှီကာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
လေ့ကျင့်ခန်းမှာ တစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။
ကျွန်တော် သော်ကို တုံ့ပြန်ရန် ရွေ့လျားလိုက်ပြီး အာဗာရန်း၏ ပထမဆုံး ဓားချက်ကို ကျွန်တော့်၏ လျှပ်စီးပုံစံ (Storm form) ထဲမှ ဖြတ်ကျော်သွားစေလိုက်သည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
သူ၏ သစ်သားဓားက ဒိုင်းကို ထိသွားသည်။
“နောက်တစ်ခါ” ဟု သူက ဆိုသည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင် ကျွန်တော် ပိုနီးကပ်စွာ နေပြီး သော်၏ တူကို ကျွန်တော့်၏ ဒိုင်းဖြင့် ခံလိုက်ရာ လက်နှစ်ဖက်စလုံး ထုံကျင်သွားသည်အထိ ပြင်းထန်သည်။
တတိယအကြိမ်တွင် ဒိုင်းဘေးရှိ လွတ်နေသော နေရာသည် ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်ရုံသာမကဘဲ ရောက်ရှိနိုင်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။
လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော့်၏ ဓားသည် အာဗာရန်း၏ ဓားကို ပန်းတိုင်မရောက်မီ ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
သော်သည် ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ တူကို ဓားဖြင့် တားဆီးရန် မကြိုးစားတော့ပေ။
ကျွန်တော် လေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ့လက်သီးချက်ကို ပခုံးနားကနေ ဖြတ်သန်းသွားစေကာ လှုပ်ရှားမှုအရှိန်ကို အသုံးချပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲက လေ့ကျင့်ရေးတူနဲ့ ရိုက်ချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော် လက်နက်မဖြုတ်နိုင်ခင်မှာပဲ ကိုင်တွယ်ပုံကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
အာဗာရန်း၏ နောက်ထပ်ဓားချက်က အောက်ဘက်သို့ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး အတွင်းဘက်သို့ တိုးဝင်ကာ သူ ကျွန်တော့်ကို လက်မောင်းကြွက်သားများ နာကျင်သည်အထိ လေ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့သည့်အတိုင်း ဓားသွားကို လှည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဓား၏ အပြားသည် သူ၏ တင်ပါးအထက်ရှိ အင်္ကျီစကို ထိသွားသည်။
ထူးခြားဆန်းပြားသော နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်စာ အချိန်တွင် သူသည် ကျွန်တော် ရောက်ရှိသွားသော နေရာကို ငုံ့ကြည့်နေသူ ဖြစ်နေသည်။
ထို့နောက် သော်က ဒိုင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပြုံးသည်။
“ခင်ဗျား ကျေနပ်သွားပြီပေါ့”
အာဗာရန်းက ဓားကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိတာကိုး”
ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ဓားသိုင်း၏ နတ်ဘုရားသည် ခေါင်းကို တစ်ချက် ငြိမ့်ပြသည်။
ထို့နောက် သူက ဒိုင်းကို ညွှန်ပြသည်။
“အခု ခင်ဗျား ဘာကြောင့် ဒီမှာရှိနေတာလဲဆိုတာကို အမှတ်ရရင်းနဲ့ပဲ ထပ်လုပ်ကြည့်”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်စဖို့ ပြောလိုက်သည့်အတွက် ဒီလောက်ထိ ပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်တော် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အက်ဒရီယာနာသည် တိုင်းတာသည့် ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်လျက်၊ တစ်စုံတစ်ရာအတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဂါဝန်က ပြောင်းသွားပြီ” ဟု သူမက ကြေညာသည်။
အက်ဗလင်က ဆိုဖာပေါ်မှနေ၍ မော့ကြည့်သည်။
“ဟုတ်လား”
“သိသိသာသာကို ပြောင်းသွားတာ”
ကျွန်တော် တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“သဘောတူလိုက်ရင် အန္တရာယ်များမလား”
“အများကြီးပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဖဲကြိုးကို ဖြေပေးနေစဉ်အတွင်း ကလေးက လှုပ်ရှားသည်။ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းကိုင်ပြီး သူမ၏ နံရိုးအောက်က ဝမ်းဗိုက်အကွေးနေရာတွင် ကျွန်တော့်လက်ကို တင်ပေးသည်။
ခပ်ပြင်းပြင်း တွန်းကန်မှုတစ်ခုက တုံ့ပြန်လာသည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်သွားသည်။
လေ့ကျင့်ခန်းများ၊ မြေပုံများ၊ မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်း—အားလုံးသည် ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သဘောထားတွေ ရှိနေပုံပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ နံရိုးတွေ ဘယ်နေရာမှာ ရှိသင့်သလဲဆိုတာကို ပြောနေတာပါ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ဘေးတွင် လာရပ်ပြီး သူမ၏လက်က ကျွန်တော့်လက်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
လှုပ်ရှားမှုက ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် ကျွန်တော်တို့၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ပြောမည့် မည်သည့်စကားမျိုးမဆို မေ့သွားစေလောက်သည့် နူးညံ့မှုဖြင့် ကြည့်နေသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် လီယိုရာက လက်သန်း၏ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုဖြင့် ကျွန်တော့်ကို လာရှာသည်။
သူသည် သူ၏ ကုသမှုအကြောင်း အစီရင်ခံစာ မဟုတ်သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို တစ်ယောက်ယောက် ဖတ်ပြသည်ကို ကြားချင်နေသည်။
“ကျွန်မ သမိုင်းကြောင်း တစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းကြည့်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သူ လက်ခံသလား”
“အဲဒီထဲမှာ ပါတဲ့သူတွေ အကုန်လုံး သေကုန်ကြသလားလို့ သူ မေးတယ်”
“ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ မေးခွန်းပဲ”
“ကျွန်မလည်း တခြားစာအုပ်တစ်အုပ် ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ စာကြည့်တိုက်သို့ သွားကြရာ ဂျူလီယန်နှင့် အီလိုဝန်တို့က တည်းခိုခန်းများအတွက် စာအုပ်အစုလိုက်ကို ရွေးချယ်နေကြသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာသည် ကွန်ကော်ဒီယာမှ စာအုပ်များစွာ ယူလာခဲ့ပြီး ကက်ဆီယာက စွန့်စားခန်းဝတ္ထုတစ်အုပ်တွင် အခန်းတစ်ခန်း ပျောက်နေသလား သို့မဟုတ် ရေးသားပုံ အလွန်ညံ့နေသလားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
လက်သန်း ဘာကို လိုချင်သလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ရှင်းပြလိုက်သောအခါ ဂျူလီယန်က စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ချက်ချင်း လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“ဒါလေး”
“လူတွေ သေကြသလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူ သေချာစဉ်းစားသည်။
“ဦးလေးဖြစ်သူက သေပြီလို့ ထင်ရပေမဲ့ မသေပါဘူး။ သူက တည်းခိုခန်းတစ်ခု ပိုင်ရှင်ပါ”
အီလိုဝန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူ့ကို ပြန်တွေ့တဲ့အခါ လူတိုင်းက စိတ်သက်သာရာရတာထက် ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ကြတယ်”
ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ယူလိုက်သည်။
အဲဒါကတော့ ကောင်းမွန်မည့်ပုံပဲ။
ကျွန်တော် ပထမအခန်းကို ဖတ်ပြနေစဉ် လက်သန်းက နားထောင်နေသည်။
ဇာတ်လမ်းမှာ လူငယ်စာပို့သမားတစ်ယောက်၊ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အမွေအနှစ်တစ်ခုနဲ့ လူတွေထက် လမ်းကြောင်းကို ပိုနားလည်တဲ့ လားတစ်ကောင်အကြောင်း ဖြစ်သည်။
စာပို့သမားက ရွာသူကြီးတစ်ယောက်ကို အထင်ကြီးအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး အိမ်သာပြင်ဖို့ ရောက်လာသူလို့ အထင်မှားခံလိုက်ရတဲ့ အခန်းသို့ ရောက်သည်။
လက်သန်း၏ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။
လီယိုရာက သူမ၏ မှတ်စုများမှနေ၍ မော့ကြည့်သည်။
သူ၏ လက်ဘေးတွင် စကားလုံးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။
အဲဒါကို ပြန်ဖတ်ပေးပါ။
ကျွန်တော် ဖတ်ပြလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် မဖတ်ခင်မှာတင် သူ၏ ပါးစပ်က လှုပ်ရှားနေသည်။
ထိုအသံမှာ တိုတောင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသည်၊ ရယ်မောသံထက် အသက်ရှူသံနှင့် ပိုတူသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းမှာ ရယ်မောခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လီယိုရာက သူမ၏ ပေါင်ပေါ်ရှိ စာမျက်နှာဆီသို့ မျက်လုံးကို လျှော့ချလိုက်ပြီး အရေးတယူ မဖြစ်စေဘဲ မော့ကြည့်နိုင်မည့် အချိန်အထိ စောင့်နေလိုက်သည်။
အခန်းဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ လက်သန်းသည် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ အနားယူသည်။
ထို့နောက် သူက စကားလုံး နှစ်လုံး ရေးသည်။
နောက်တစ်ခါ ထပ်ယူလာခဲ့။
“မနက်ဖြန်လား”
မျက်တောင် တစ်ချက် ခတ်သည်။
ဟုတ်ကဲ့။
ကျွန်တော် စာညှပ်ကို သူမြင်နိုင်မည့် နေရာတွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်းတွင် ပယ်ရင်က ပယ်လင်၏ ကုလားထိုင်ဘေး၌ ထိုင်လျက် ကွင်းစွပ်အသစ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေသည်။ အော်ဒရင်းက အသုံးမလိုတော့သည့် ကွင်းစွပ်ဟောင်းကို ဒူးပေါ်တွင် ကိုင်ထားသည်။
“ဒါကို ဘယ်သူ တပ်ပေးတာလဲ” ဟု အော်ဒရင်းက မေးသည်။
“အစောင့်တစ်ယောက်လေ” ဟု ပယ်လင်က ဆိုသည်။ “သူက သစ်သားဆိုတာ သစ်သားပဲလို့ ပြောတယ်”
ပယ်ရင်က ကွင်းစွပ်၏ ကြိုးကို ကိုင်ထားရင်း ရပ်သွားသည်။
“လှေကားတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာပဲ ထားသင့်တဲ့ အတွေးအခေါ်မျိုးပဲ”
ဘေးကုလားထိုင်မှ ဘဲရာက နှာမှုတ်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်က ကြိုးကို နောက်တစ်ပေါက် လျှော့ပေးလိုက်စဉ် ကလေးက ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေ သယ်နိုင်ပါ့မလား”
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ရမှာပါ” ဟု လီယိုရာက ဆိုသည်။ “ဒီနေ့တော့ ဘယ်နားက နာသလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ကို ပြောပြပါ”
သူက ဘဲရာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဒူးအောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြသည်။
ပယ်ရင်က ကွင်းစွပ်ကို ချက်ချင်း ဖယ်လိုက်ပြီး နာကျင်စေသည့် အစွန်းကို ထုံးကျောက်ဖြင့် မှတ်သားလိုက်သည်။
မည်သူမျှ ပယ်လင်ကို သည်းခံဖို့ မပြောခဲ့ပေ။ နောက်ထပ် နှောင့်နှေးမှုတစ်ခုအတွက် ဘယ်လောက် ပေးဆပ်ရမည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မပြောခဲ့ကြပါ။
သူတို့ဆီကနေ ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာစဉ် သူက ကွင်းစွပ်၏ အနားသတ်ကို အပြာရောင် လုပ်ပေးလို့ ရမလားဟု မေးသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ရတာပေါ့” ဟု ပယ်ရင်က နန်းတော်သုံး ယာဉ်တစ်စီးကို ပုံစံထုတ်နေသည့်အတိုင်း တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
မရက်ခ်၏ ကုသမှုမှာ ဘေးချင်းကပ် ဆေးခန်းတွင် ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ကျန်ရှိနေသော ချည်နှောင်မှုများသည် အပြင်ဘက်မှ အမိန့်များကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိတော့သော်လည်း ကယ်ဒရစ်က မရက်ခ် ပုံစံပြောင်းတော့မည့်အချိန်တိုင်း တင်းကျပ်လာသည့် အစိတ်အပိုင်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
သူတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်ကြသည်။
သူ၏ ပခုံးမှာ ပျောက်ကင်းလာသည်။ သူ၏ အိပ်စက်မှုမှာ မတည်ငြိမ်သေးပေ။
မယ်လိုဒီက မြေပုံတစ်ချပ်နှင့် လာရောက်တွေ့ဆုံပြီး သူက စမ်းချောင်းများ၊ အမဲလိုက်လမ်းကြောင်းများနှင့် တစ်ချိန်က မြောက်ဘက် တောင်ကုန်းများမှနေ၍ မီးခိုးငွေ့များကို မြင်နိုင်သည့် လူနေရပ်ကွက်များ၏ အမည်များကို ပြောပြနေစဉ် နားထောင်ပေးသည်။
သူ ပင်ပန်းလာသောအခါ သူမက နောက်ဆုံးချိုင့်ဝှမ်းကို အပြီးသတ်ပြောပြခိုင်းမည့်အစား မြေပုံကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်” ဟု သူက သူမကို ပြောသည်။
“ဒါဆို နောက်မှ ပြန်လာကြတာပေါ့”
သူမ ခဲတံကို သိမ်းနေသည်ကို သူ ငေးကြည့်နေသည်။
“အချို့နေရာတွေမှာ လူတွေ ကျန်နေဦးမယ်လို့ ခင်ဗျား ယုံသလား”
“ကျွန်မတို့မှာ ရှာကြည့်နိုင်မယ့် လူတွေ ရှိပါတယ်”
သူမက ထိုအဖြေကို ပေးပြီး နောက်ထပ် ကတိစကားကြီးကြီးမားမား မပေးခဲ့ပေ။
သူ၏ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် သူမက သူမှတ်သားထားသော နေရာများကို ကျွန်တော့်ကို ပြသည်။
အချို့နေရာများသည် ကျွန်တော်တို့၏ မဟာမိတ် စူးစမ်းသူများ အသုံးပြုပြီးသား လမ်းကြောင်းများ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။
လူတွေက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သွားနေကြသည့် ခရီးစဉ်များတွင် မေးခွန်းထုတ်စရာများကို ကျွန်တော်တို့ ထပ်ဖြည့်နိုင်ပါသည်။
မရက်ခ်၏ မြေပုံသည် သူကိုယ်တိုင် ဂရေးကိပ်မှ မထွက်ခွာမီကပင် ရောက်နှင့်နေလိမ့်မည်။
နောက်တစ်နေ့ ညနေတွင် ကော်ဗင်က မေရီနှင့် မယ်လိုဒီတို့၏ ညစာစားပွဲတွင် ပါဝင်လာသည်။
သူတို့သုံးယောက်သည် ဥယျာဉ်တံခါးအနီးရှိ စားပွဲငယ်တွင် နေရာယူထားကြသောကြောင့် ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။ မေရီက ရာသီဥတုကို ခံစားနေရသယောင် ဟန်ဆောင်ချင်သည့်အခါ ထိုနေရာတွင် အလုပ်လုပ်လေ့ရှိသည်။
စာရင်းဇယားများ မရှိပါ။
သို့သော် ကော်ဗင်၏ ပန်းကန်ဘေးတွင် ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်တော့ ရှိသည်။
ကျွန်တော် ဖြတ်သွားစဉ် ကျွန်တော် ကြည့်နေသည်ကို မေရီ သတိပြုမိသည်။
“စာအုပ်စာရင်းတစ်ခုပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် မတောင်းဆိုထားပါဘူး”
“ခင်ဗျား တောင်းဆိုတော့မလို့လေ”
မယ်လိုဒီက သူမ၏ ခွက်ထဲကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံးသည်။
ကော်ဗင်သည် စာရေးတစ်ယောက်ဟု အထင်ခံရမည့် အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော် ဥယျာဉ်မှတစ်ဆင့် ပြန်လာသောအခါ သူတို့သည် နံရံအောက်ရှိ ခုံတန်းလျားသို့ ပြောင်းရွှေ့ထိုင်နေကြသည်။ မယ်လိုဒီက သူမ၏ ခြေထောက်များကို ဘေးသို့ခေါက်လျက် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ လက်က မေရီ၏ လက်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။
ကော်ဗင်က တစ်လအတွင်းမှာတင် အကနည်းပြဆရာ သုံးယောက်ကို အလုပ်ဖြုတ်ခဲ့ဖူးသည့် အဒေါ်တစ်ယောက်အကြောင်း ပြောပြနေသည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
“သူတို့က ဂီတနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့ကို တခါတည်း သဘောထားကွဲလွဲနေလို့လေ”
“သူ မှားနေတာလား”
“ခဏခဏပဲ။ သူက အဲဒါကို အရေးမပါဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားတာ”
မေရီက ချောင်းဆိုးသံဖြင့် ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အီလီနော် ချန်ထားခဲ့သည့် တောင်းဆိုချက်များကို ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးနေစဉ် သူမက လာရှာသည်။
“ကော်ဗင်က ကျွန်မကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖို့ ခွင့်ပြုချက် တောင်းလာတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါလား”
“ကျွန်မရဲ့ အဖြေကို ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ပေါ့”
“အဖြေက ဘာတဲ့လဲ”
သူမက ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကြည့်သည်။
“မယ်လိုဒီက ကျွန်မဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကလည်း တောင်းဆိုမှုများနေဦးမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ သူ ကျွန်မ အခန်းတံခါးဝမှာ စောင့်နေရုံနဲ့ ရနိုင်မယ့် ရက်ချိန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ”
“သူ အဲဒါတွေ အကုန်သိသလား”
“သူ သတိထားမိစပြုနေပြီလို့ ပြောပါတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
မေရီ၏ နားရွက်များက သတိပေးသည့်အနေဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူမက စကားပြောခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
“မယ်လိုဒီနဲ့ ကျွန်မ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးပြီးပါပြီ။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားကြမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ကြမယ်လို့ သူ့ကို ပြောထားတယ်။”
“ခင်ဗျား ကျွန်မကို အခုလို ပြောပြတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“ကျွန်မ ပြောပြတာက အကြောင်းရှိလို့ပါ။ နန်းတော်ထဲက လူတွေဆိုတာ အချက်အလက် မသိရတဲ့အခါ စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ပုံပြင်တွေ ဖန်တီးတတ်ကြလို့လေ။”
“ဟုတ်တာပေါ့။”
သူမသည် လက်မှတ်ထိုးထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြန်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပို၍ တိုးတိုးလေးဖြင့် “ကျွန်မလည်း ဝမ်းသာပါတယ်” ဟု ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
ကျွန်တော် ထိုစကားကို ဘာမှပြန်မပြောတော့ပေ။
မြောက်ဘက်မှ စူးစမ်းထောက်လှမ်းသူများ တတိယမြောက် ညနေခင်းတွင် ပြန်ရောက်လာကြသည်။
သူတို့သည် စွန့်ပစ်ထားသော ကျောက်မိုင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
၎င်း၏ ဟိုဘက်တွင် အနောက်ဘက်လမ်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားတစ်ခုမှတစ်ဆင့် တက်သွားပြီး ဗော့စ် ဖော်ပြခဲ့သည့် အိုင်ကဲ့သို့ မြေနိမ့်ပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ သူတို့သည် အတွင်းပိုင်း တံတိုင်းများဆီသို့ မချဉ်းကပ်ခဲ့ကြသော်လည်း အပြင်ဘက် တောင်စောင်းမှနေ၍ ဂိုဒေါင်များ၊ အလုပ်သမားများ၏ အိမ်ငယ်များ၊ ရေတွင်းနှစ်တွင်းနှင့် လှည်းများမှ ပစ္စည်းများ လက်ခံသည့် အဆောက်အအုံရှည်ကြီးတစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရသည်။
ထိုအဆောက်အအုံများ၏ အထက်တွင် Accord ခန်းမကြီးက မားမားမတ်မတ် ရှိနေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ အဆောက်အအုံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပေါ့။
စူးစမ်းသူများသည် မျှော်စင်ဘယ်နှစ်ခု မြင်လိုက်ရသလဲ ဆိုသည့်အပေါ် သဘောထား ကွဲလွဲနေကြသည်။
တစ်ယောက်က သုံးခုဟု ရေတွက်သည်။
နောက်တစ်ယောက်က လေးခုဟု ဆိုသည်။ သို့သော် သူမသည် တောင်สันကုန်းပေါ်မှ မိနစ်ပိုင်းမျှသာ ကွာခြားပြီး စောင့်ကြည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကယ်ဒရစ်က အံ့အားသင့်ဟန်မပြဘဲ မှတ်စုတစ်ခု ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“အတွင်းပိုင်း နယ်နိမိတ်တွေက အခုထိ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ။”
အီလီဇာက ပုံကြမ်းများကို ဘေးချင်းကပ်ထားလိုက်သည်။
အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်သည် နှစ်ဦးစလုံး၏ ပုံကြမ်းတွင် တူညီနေသည်။
၎င်းက ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်စိတ်ချနိုင်မည့် အခြေခံအချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။
“လူတွေကော” ဟု သောရ်က မေးသည်။
“အများကြီးပဲ” ဟု စူးစမ်းသူက ပြန်ဖြေသည်။ “သူတို့ထဲက အချို့ဆို ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။”
သူတို့သည် တောင်ကုန်းတက်လမ်း အောက်ဘက်ရှိ လမ်းဘေးနားခိုရာနေရာတစ်ခုတွင် လှည်းသမားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။
သူသည် လှည်းထဲတွင် အလွတ်စည်များ၊ ပြီးတော့ ဘီးကို ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ထားသည့် ကျိုးပဲ့နေသော လက်တွန်းလှည်းတစ်ခုကို တင်ဆောင်လာသည်။
သူက အရင်ဆုံး လမ်းအကြောင်းကို ညည်းညူသည်။
ပြီးတော့ လုပ်ခလစာ အကြောင်း။
ကျွန်တော်တို့၏ စူးစမ်းသူက ဘီးကို ပိုမိုလုံခြုံအောင် တုပ်နှောင်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းမှသာလျှင် ပစ္စည်းလာပို့သည့် အရာရှိများက အလုပ်သမားများကို ပစ္စည်းပို့ပြီးသည့်နောက်ပိုင်းတွင် အပြင်မထွက်ရအောင် ပိတ်လှောင်ထားကြောင်း သူ ပြောပြသည်။
“မေးမြန်းစရာ ရှိလို့တဲ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ခိုးယူခံရတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပြန်မရမချင်းပေါ့။”
ထိုပစ္စည်းဆိုသည်မှာ ဗော့စ် ဖြစ်သည်။
ထိုလူကတော့ ထိုနာမည်ကို မသိပေ။
သူသိသည်မှာ မိသားစုဆီ ပြန်မရောက်လာတော့သည့် မီးဖိုချောင်အလုပ်သမား မိန်းကလေးနှစ်ယောက်အကြောင်း၊ အလုပ်သမားကိရိယာများသာ ပြန်ရောက်လာပြီး လူကိုယ်တိုင် ပြန်မရောက်လာသည့် လက်သမားတစ်ယောက်အကြောင်း၊ ပြီးတော့ အပြင်ဘက်တံခါးကို နေမဝင်ခင်ကတည်းက ပိတ်ထားတတ်သည့် အကြောင်းဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် အစားအသောက် ရိက္ခာတင်လှည်း လမ်းအတိုင်း တက်လာမည့် အချိန်ကိုလည်း သူ သိထားသည်။
“သူ ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်တာလဲလို့ မမေးဘူး” ဟု စူးစမ်းသူက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောသည်။
“သူ သံသယ ဖြစ်သွားသလား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“သူ မသွားခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်အတိအကျကို နှစ်ခါတောင် ပြောသွားသေးတယ်။”
သောရ်က ကျန်လူများ ပြောဆိုပြီးသည်အထိ ပုံကြမ်းများကို အသေအချာ လေ့လာကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က စစ်သားတွေကို ရိက္ခာအိတ်ထဲ ထည့်ပြီး နန်းတော်က ရေတွက်ဖို့ မေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေလို့ မရဘူး။”
မည်သူမျှ ထိုအကြံကို မပေးရသေးပေ။
သို့သော် သူမက အရင်ဆုံး ပြောလိုက်သည့်အတွက် အချိန်ကုန် သက်သာသွားသည်ဟု မျက်နှာအမူအရာများက ဖော်ပြနေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ လှည်းသမားတွေကို တောင်ကုန်းအောက်မှာပဲ ကြိုတွေ့မယ်” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “ဘယ်သူတွေကို ဖမ်းဆီးထားလဲ ဆိုတာ စုံစမ်းမယ်။ အတွင်းပိုင်းခန်းမထဲ မဝင်ဘဲနဲ့ အဲဒီလူတွေကို ဘယ်လို ခေါ်ထုတ်ရမလဲ ဆိုတာကို လေ့လာမယ်။”
“ပြီးတော့ ရိက္ခာတင်လှည်းကော” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
“တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင်တောင် ရိက္ခာလှည်းကို တိုက်ပွဲနဲ့ ဝေးဝေးမှာ ထားမယ်။”
ဗော့စ်က အစည်းအဝေးအတွက် အက်ဗလင် ခွင့်ပြုပေးထားသည့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း နားထောင်နေသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် ပေါင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
“ပစ္စည်းလက်ခံတဲ့ အဆောက်အအုံဘေးမှာ စာရင်းဇယား ရုံးခန်းလေး တစ်ခု ရှိတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “အဲဒီနားမှာ မှော်စွမ်းအား အပြောင်းအလဲ မရှိဘူး။ အပြင်လူ စာရေးတွေကို အတွင်းပိုင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မသိစေချင်တဲ့အခါ အိုသဲလော့စ်ရဲ့ အရာရှိတွေက အဲဒီနေရာကိုပဲ သုံးလေ့ရှိတယ်။”
သူက အက်ဒလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ လူတွေကို အဲဒီနေရာမှာပဲ ထိန်းသိမ်းထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
သူမသည် ပုံကြမ်းဆီသို့ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
ထိုညနေခင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမက ခဲတံကို တောင်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ကို ညဉ့်နက်မှ ပြီးဆုံးသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ဥယျာဉ်မီးအိမ်များကို လျှော့ချထားပြီး ဆေးခန်းအနီးရှိ ပြတင်းပေါက်များမှ အလင်းရောင်သည် လမ်းလျှောက်လမ်းများပေါ်တွင် နူးညံ့စွာ ကျရောက်နေသည်။ အဆောက်အအုံ အတွင်းဘက် တစ်နေရာတွင် ဗော့စ်ကို သူ မပင်ပန်းသေးကြောင်း ရှင်းပြနေသည့် အကြောင်းပြချက်များကို နားမထောင်တော့ဘဲ အိပ်ရာဝင်ရန် ဆေးကုသသူတစ်ဦးက တိုက်တွန်းနေသည်။
ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားစဉ် ဖန်ရီးယား၏ တဲဘေးကို ဖြတ်သွားမိသည်။
သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“လမ်းကြောင်းတစ်ခုလား”
“ဟုတ်တယ်၊ လမ်းကြောင်းတစ်ခု။”
“နောက်ထပ် တံခါးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး။”
သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ငြိမ်သွားသည်။
“ကောင်းပြီ။ လူတိုင်း သူ့ဆီကို ဘယ်လို လာရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ သူ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားနေခဲ့တာ ကြာပြီ။”
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်နံရံဘေးတွင် ခဏမျှ ရပ်နေမိသည်။
မြို့တော်၏ ဟိုဘက်တွင် လူတို့သည် နတ်ဘုရားများကိုပင် ခိုးယူနိုင်လောက်အောင် အာဏာကြီးမားလာသော နန်းတော်တစ်ခုအတွက် ဂျုံမှုန့်များ၊ ကြက်သွန်နီများ၊ မီးအိမ်ဆီနှင့် ထင်းများကို လှည်းများပေါ်တွင် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ဆီကို ပေါင်မုန့် လာပို့ပေးမယ့်သူ လိုအပ်နေဆဲပဲ။
ပြီးတော့ အဲဒီလူတွေက လမ်းကြောင်း ဘယ်တော့ အလုပ်ရှုပ်မလဲ ဆိုတာကို သူစိမ်းတွေကို စတင် ပြောပြနေကြပြီ။
ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ အိုသဲလော့စ်အကြောင်း သူ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လာပြီလဲ ဆိုတာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ ပထမဆုံး အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်ကို ရလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေဟာ လူတွေပါပဲ။
သူတို့ထဲက အချို့က လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းစကို ရှာနေကြသည်။