အခန်း (၄၁၁) - သူ ချန်ထားခဲ့သော တံခါးပေါက်
ပြိုကျနေသည့် တံခါးပေါက်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်လန့်စေစရာမရှိလောက်အောင် သာမန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် အရောင်မှိန်နေသည့် တံခါးတိုင်နှစ်ခု။ အက်ကြောင်းများဖြင့် တံခါးခေါင်းတိုင်။ တစ်ချိန်က လူတို့ ထင်းစည်းများ၊ ခြင်းတောင်းများ သို့မဟုတ် ကလေးငယ်များကို ပွေ့ချီကာ ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ဖူးသည့် ထိုနေရာတွင် ဆူးချုံနွယ်များက ထိုးထွက်ပေါက်ရောက်နေသည်။
ထိုတံခါးပေါက်နောက်က အိမ်မှာ မရှိတော့ချေ။
မြက်ခင်းပြင်အောက်တွင် ကျောက်တုံးအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ယူရီယာဂရေးသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း သူ့ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သစ်တောစပ် တောင်စောင်းကို ကျော်လွန်လျှင် တောင်ကုန်းနှစ်ခုကြားတွင် တစ်လုံးတည်းရှိနေသည့် တံခါးပေါက်ကို မြင်ရသည်။ နံနက်ခင်း ကောင်းကင်ယံကို နောက်ခံပြုထားသည့် ထိုတံခါး၏ အပေါ်ပိုင်းကွေးကို သစ်ကိုင်းများကြားမှတစ်ဆင့် မြင်နေရသည်။
အောက်ဘက် တစ်နေရာရာမှာတော့ ဝေါ့စ်တစ်ယောက် တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သော (Thor) သည် ထိုကျောက်တုံးကို မထိမကိုင်ဘဲ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
ယူရီယာဂရေးသည် မြေပြင်ကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရောက်ထားတယ်။”
“ငါတို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေ ဖြစ်မယ်။”
“သူတို့မရောက်ခင်ကတည်းက။”
သူသည် တံခါးခေါင်းတိုင်အောက်ရှိ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
အလွန်ပါးလွှာလွန်းသဖြင့် ကျွန်တော်က အက်ကြောင်းတစ်ခုဟုပင် ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။
သီဆာ (Thesra) က ပို၍ ကပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“မှော်အတတ်တစ်ခုလား”
“အဆုံးသတ်တစ်ခုပေါ့။”
ကျွန်တော်သည် ဗလာဖြစ်နေသည့် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဟိုဘက်ရှိ ဆူးပင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ထိုအရာက ကျွန်တော်တို့ကို ပေးနိုင်သည့် အဖြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အီလီဇာ (Eliza) က ပြိုကျနေသည့် နံရံ၏ အထက်ဘက်နှင့် အောက်ဘက်တွင် ကင်းသမားများကို နေရာချထားလိုက်သည်။
အီလျန် (Elyan) သည် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုတ်မည့်လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးရန် သွားရောက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ဖိနပ်တစ်ဖက်တွင် ရွှံ့များပေကျံလျက် ပြန်ရောက်လာသည်။ ချောင်းဘေးရှိ မြေသားများ ပျော့နေကြောင်း သတိပေးချက်နှင့်အတူ ဖြစ်သည်။
အလင်း၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင်လျှင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သာမန်နေရာမျိုး၌ ရပ်တည်ရန် လိုအပ်သေးသည်။
ယူရီယာဂရေးက အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြရန် ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ နားစွင့်လိုက်ကြသည်။
အပေါ်ဘက်တွင် သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သံ။ ချုံပုတ်ထဲမှ ငှက်တစ်ကောင်၏ အော်သံ။ တောင်စောင်းအောက်ဘက် ဝေးဝေးတွင် တည်းခိုခန်းအနီး သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် တံခါးပေါက်ဆီမှ တိုးညှင်းသော ခေါက်သံ သုံးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သော (Thor) သည် မဂျိုနီယာ (Mjölnir) ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ယူရီယာဂရေးက လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
စောင့်။
ခေါက်သံများ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ပိုနှေးသည်။
သီဆာသည် တံခါးခေါင်းတိုင်အောက်ရှိ ပါးလွှာသော မျဉ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးနေသည်။
“တောင်းဆိုချက် ဘာမှမပါဘူး” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မ ခံစားမိသလောက်တော့ ဘာမှမရှိဘူး။”
ယူရီယာဂရေးသည် အိတ်ထဲမှ သစ်သားတုံးလေးတစ်တုံး ထုတ်ယူပြီး တံခါးတိုင်ကို တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။
ငှက်အော်သံ ရပ်သွားသည်။
ဗလာဖြစ်နေသည့် တံခါးဘောင်ထဲမှ လူတစ်ယောက်၏ အသံ တိုးတိုးထွက်လာသည်။
“ခင်ဗျားတို့က နောက်ထပ် စာရေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။”
သော (Thor) သည် မျက်လုံးကို ခဏမျှ မှိတ်လိုက်သည်။
“ဝေါ့စ်။”
“ဘယ်သူလဲ။”
“သော (Thor)။”
ထို မှော်အတတ် ပျက်သွားပြီလားဟု ကျွန်တော် စိုးရိမ်ရလောက်အောင်ပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် အသံ ပြန်ထွက်လာသည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့ မြောက်ဘက် လှေကားကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။”
သော (Thor) ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“အဲဒါက ပြိုကျခါနီး ဖြစ်နေပြီးသားပါ။”
“ခင်ဗျားကြောင့် အပြီးသတ် ပြိုသွားတာပေါ့။”
သူမသည် ယူရီယာဂရေးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး၏ အငြင်းပွားမှုက ကျွန်တော်တို့ သိလိုသည့်အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည့် ပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
“ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“တည်းခိုခန်း။ နောက်ခန်း။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို မခေါ်သေးဘူး။”
စကားလုံးများက အသက်ရှူရတာထက်ပင် ပိုမောပန်းနေသည့်အလား အလွန်အားနည်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဖြတ်မလာနဲ့။ ဒါက အသံပဲ ပို့ပေးနိုင်တာ။”
ကျွန်တော်လည်း ဖြတ်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။
သို့သော် သူ ပြောလိုက်သည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
သီဆာသည် တံခါးတိုင်အနီးသို့ ပိုကပ်လာသည်။
“သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ကြားနိုင်မလား”
“သူတို့က ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးမှာ နားထောင်နေရင်တော့ ကြားမှာပေါ့။ အတိုချုံးပြောကြပါ။”
ယူရီယာဂရေးသည် သူ၏ မှတ်စုများကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
ထောင်ထဲရှိသူတစ်ယောက်က ထောင်၏ အခြေအနေကို ကျွန်တော်တို့အား ပြောပြနိုင်သည့် တစ်ခါတည်းသော အခွင့်အရေးပင်။
ဝေါ့စ်သည် နံနက်ခင်းများစွာကို အသုံးပြုပြီး ထိုဆက်သွယ်မှုကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစောင့်များက သူ့ကို တံခါးပေါက်ဆီ ခေါ်လာတိုင်း သူက သူ့အာရုံစိုက်မှုကို ပြိုကျနေသည့် တံခါးပေါက်ပေါ်သို့ အနည်းငယ် စုစည်းထားခဲ့သည်။ အိမ်မရှိတော့သည့် တံခါးပေါက်တစ်ခုသည် သူ့အတွက်တော့ တံခါးပေါက်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပင်။
ထိုတံခါးပေါက်က သူ့ကို တုံ့ပြန်လာစေရန် သူ ထင်ထားသည်ထက် အချိန်ပိုယူခဲ့ရသည်။
“လက်ထိပ်တွေက အရာအားလုံးကို တံခါးပေါက်ဆီ ဆွဲငင်နေတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “သူတို့ သတိမထားမိအောင် ကျွန်တော် အနည်းငယ်ပဲ လုပ်ထားနိုင်ခဲ့တာ။”
“လှည့်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးကရော” ဟု ယူရီယာဂရေးက မေးသည်။
“မြေခွေးတစ်ကောင် ရွှေ့သွားတာပါ။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ လာကြည့်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။”
သော (Thor) သည် ထိုကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မြေခွေးလား။”
“အလံတစ်လက်လောက်တော့ ကျွန်တော် မစီစဉ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။”
ခဏတာမျှတော့ ဖန်နရီး (Fenrir) ပြောပြခဲ့သည့် လူကို ကျွန်တော် ကြားယောင်မိသည်။ တံခါးမရှိသည့်နေရာမှာပင် တံခါးခေါက်တတ်သူ၊ ဘုရားကျောင်းများကို ပြုပြင်ရင်း တံခါးပတ္တာအကြောင်း အငြင်းပွားတတ်သူ။
ထို့နောက် သူ၏ အသံမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တင်းမာသွားသည်။
တံခါးခေါင်းတိုင်အောက်ရှိ မျဉ်းကြောင်းမှာ တုန်ခါသွားသည်။
“သူတို့ လာနေပြီ။”
ယူရီယာဂရေးက ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့ စကားပြောနိုင်မလဲ။”
“ဒုတိယအကြိမ် ဖြတ်သန်းပြီး တံခါးပိတ်သွားတဲ့အခါ။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို အနားပေးရင်ပေါ့။”
ဆက်သွယ်မှု တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် အပေါ်ဘက် တောင်စောင်းမှ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
အစောင့်နှစ်ယောက်က ဝေါ့စ်ကို တည်းခိုခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်လာသည်။
သူသည် အရပ်ရှည်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အပြည့်အဝ မတ်မတ်ရပ်နိုင်ပါက ပို၍ အရပ်ရှည်ပေလိမ့်မည်။ မီးခိုးရောင် ဆံပင်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ မူလပစ္စည်းနှင့် ဘာမှမဆိုင်တော့လောက်အောင် အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်ထားရသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။
အစောင့်များက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို တံခါးပေါက်ဘေးရှိ ချိတ်များတွင် ချိတ်လိုက်သည်။
တစ်ယောက်ကတော့ ကင်းထောက်တွေ ပြောပြခဲ့သည့် တုတ်တံကို ကိုင်ပြီး သူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည်။
ဝေါ့စ်သည် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
တံခါးပေါက်အောက်ရှိ ဗလာနေရာမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။
မြက်ခင်းပြင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျွန်တော်တို့ကမ္ဘာနှင့် မတူညီသည့် ကောင်းကင်ယံအောက်ရှိ ကျောက်ခင်းထားသော ရင်ပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အဖုံးပါသည့် လှည်းတစ်စီးက ဟိုဘက်မှ ဖြတ်သန်းလာသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်စီး။
မည်သည့် လှောင်အိမ်ကိုမျှ မမြင်ရချေ။
အီလီဇာက အစောင့်အရေအတွက်ကို ရေတွက်ပြီး ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းကို မှတ်သားထားသည်။
နောက်ဆုံးစီး နားသတ်သွားသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ ငြိမ်သက်နေကြသည်။
တံခါးပိတ်သွားသည့်အခါ ဝေါ့စ်သည် တံခါးတိုင်ကို မှီပြီး လဲကျသွားသည်။
တုတ်တံကိုင်ထားသည့် အစောင့်က သူ၏ မျက်နှာဘေးရှိ ကျောက်တုံးကို ရိုက်လိုက်သည်။
အသံ ကျွန်တော်တို့ဆီ မရောက်ခင်ကတည်းက သူ လန့်သွားသည်။
သော (Thor) သည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
တစ်လက်မလောက်သာ။
ထိုတစ်လက်မအတွင်းမှာ မည်မျှသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုမျိုး ပါဝင်နေသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသည်။
“အခု မဟုတ်သေးဘူး” ဟု ယူရီယာဂရေးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ငါ သိပါတယ်။”
ဒုတိယအကြိမ် ဖြတ်သန်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဝေါ့စ်မှာ တံခါးပေါက်တွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရဆဲပင်။
တစ်ယောက်က မုန့်စားနေသည်။
နောက်တစ်ယောက်က ကုန်းနှီးကို ပြင်နေသည်။
အကျဉ်းသားဖြစ်သူမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် သူတို့၏ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးထက်ပင် ပိုမိုလေးလံသည့် ဝန်ကို ထမ်းထားရသလို ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ကျွန်တော်သည် ဒီရေအိမ်အောက်ရှိ ဘီးကို တွေးမိသည်။ မီးအိမ်များကို မငြိမ်းအောင် ထိန်းထားရသည့် နီမီယာ။ ထောင်ချောက်များကြားမှ လမ်းကြောင်းကို ထိန်းထားရသည့် ဟာလီမာ။
အိုသဲလော့စ် (Othellos) သည် နတ်ဘုရားတို့၏ စွမ်းအားကို ခိုးယူရုံသာ မဟုတ်ပါ။
ထိုလက်ဆောင်များကို တစ်ချိန်က သူတို့ အစေခံခဲ့ဖူးသည့် လူသားများကိုပင် ပြန်လည် နာကျင်စေရန် အသုံးပြုနေသည်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တို့ပြီး လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်တွင် မြင်းစီးသူတစ်ဦး ရောက်လာသည်။
အဖြူရောင် အလံငယ်။ တံဆိပ်ခတ်ထားသည့် စာအိတ်။ လက်နက်ကိုင် အစောင့်နှစ်ဦး။
တံခါးပေါက်ရှိ အစောင့်များမှာ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ဝေါ့စ်က သစ်တောစပ် တောင်စောင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ ကျွန်တော်တို့ကို မြင်နေရသလားဟု ခဏမျှ ထင်မိသည်။
သတင်းပေးသူ၏ အမိန့်ကြောင့် ဒုတိယအကြိမ် ဖြတ်သန်းမှုကို ကြန့်ကြာစေသည်။
တည်းခိုခန်း၏ ခေါင်းဆောင်က စာရွက်ကို နှစ်ခေါက်ဖတ်ပြီးနောက် အခြားသော ထိန်းချုပ်သည့် တုတ်တံတစ်ချောင်း ယူလာရန် အစောင့်တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။
ယူရီယာဂရေးက မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ လက်ခံတဲ့ ပုံစံကို ပြောင်းနေပြီ။”
“အဖြူရောင် တိုင်းတာချက် (White Measure) ကြောင့်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
တုတ်တံအသစ်မှာ ပထမတစ်ချောင်းထက် ပိုမိုမှောင်မိုက်ပြီး အဖျားတွင် ငွေကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည်။
ဝေါ့စ်က ထိုတုတ်တံကို မြင်သွားသည်။
သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ထင်ရှားသည်။
သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို နောက်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။
လက်ထိပ်က သူ့ကို တားဆီးထားသည်။
သော (Thor) သည် မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်သည်။
“အဲဒါ ဘာလုပ်တာလဲဆိုတာ ငါတို့ သိဖို့လိုတယ်။”
သီဆာသည် ပြိုကျနေသည့် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။
အီလီဇာနှင့် သော (Thor) တို့က အပေါ်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်နှင့် ယူရီယာဂရေးတို့က လိုက်သွားကြသည်။
ပြိုကျနေသည့် တံခါးပေါက်တွင် ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး ခေါက်သံကို မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်ပေ။
ဒုတိယအကြိမ် ခေါက်သံကိုလည်း မတုံ့ပြန်ပါ။
ထို့နောက် ဝေါ့စ်၏ အသံ ပြန်ထွက်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နာကျင်နေသည့် အသံဖြစ်သည်။
“သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ရွှေ့တော့မယ်။”
“တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့်လား” ဟု ယူရီယာဂရေးက မေးသည်။
“နောက်တစ်ခါ ဖွင့်ပြီးရင်ပေါ့။ အစားထိုး တံခါးဘောင်က အတွင်းဘက်ကနေ ထိန်းထားလိမ့်မယ်။”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ။”
“လုံလောက်တဲ့အချိန်အထိတော့ ကြာမယ်။”
ကျွန်တော်သည် တံခါးတိုင်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဝေါ့စ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က ယူရီယာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ကူညီနိုင်မယ့်သူတွေ ရှိတယ်။ ဘာကို အရင်ဖြုတ်ရမလဲ ဆိုတာ ပြောပြပါ။”
ခဏတာမျှတော့ သူရှိသည့်နေရာမှ လေတိုက်သံကိုသာ ကြားရသည်။
ထို့နောက် သူ ပြောလိုက်သည်။ “လက်ထိပ်တွေက တံခါးခုံအောက်မှာ ဆက်ထားတာ။ တစ်ဖက်ကို ဖြုတ်လိုက်ရင် နောက်တစ်ဖက်က အားလုံးကို ဆွဲယူသွားလိမ့်မယ်။”
ယူရီယာဂရေးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ပုံစံတစ်ခု စတင်ရေးဆွဲနေသည်။
“အလေးချိန်ညှိထားတဲ့ နေရာက ဘယ်မှာလဲ။”
“ကျွန်တော့်လက်ယာဘက်အောက်နားမှာ။ အမှတ်အသား သုံးခုရှိတယ်။ အလယ်တစ်ခုက အတု။”
သီဆာသည် သူ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“တံခါးကို ပိတ်လို့ရမလား။”
“အသက်ရှင်တဲ့သူတစ်ယောက်ယောက် ဖြတ်သန်းနေချိန်မှာတော့ မရဘူး။ သူတို့က အဲဒီလို ချည်နှောင်ထားတာ။”
ကျွန်တော်သည် မမြင်ရသည့် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ရန်သူတို့သည် အခြားသူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုပြီး ဝေါ့စ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။
သူတို့လုပ်ရမှာက လူတွေကို ဒီဘက်ကို ဆက်တိုက် ပို့ပေးနေဖို့ပဲ။
“နှစ်ဖက်စလုံးက လမ်းကြောင်း ပွင့်နေရင်ကော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီအခါကျရင်တော့ ကျွန်တော် ပိတ်လို့ရမယ်။”
သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“တစ်ဖက်ခြမ်းက အစားထိုး တံခါးဘောင်က လမ်းကြောင်းကို မယူသွားသေးဘူးဆိုရင်ပေါ့။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က သူရေးဆွဲထားသည့် ပုံစံကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖျက်လိုက်သည်။
“အဲဒါ ဘယ်အချိန်မှာ ဖြစ်မှာလဲ။”
“ဟိုဘက်ခြမ်းက ထိန်းသိမ်းသူက လက်ခံလိုက်တဲ့အချိန်မှာ။”
“အဲဒီ လက်ခံတဲ့လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကြန့်ကြာအောင် လုပ်လို့ရမလား။”
ဝေါ့စ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် သတိမထားမိဘဲ သူတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေမည့် တောင်းဆိုမှုမျိုး လုပ်မိလိုက်သလားဟု တွေးမိသည်။
ခဏအကြာတွင် သူ ပြန်ပြောသည်။
“နည်းနည်းတော့ ရတယ်။”
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်သည် ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ကို အခုပဲ စမ်းလုပ်ခိုင်းမလား။”
သူ့ဆီက အဖြေသည် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
သီဆာသည် သူမ၏ လက်ဝါးကို ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီဆက်သွယ်မှုကို လွှတ်လိုက်ပါ။ တံခါးပေါက်အတွက် ခွန်အားကို စုထားပါ။”
“တည်းခိုခန်းထဲမှာ အစေခံနှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ ကောင်လေးက ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ရှာပေးမယ်။”
“သူ့နာမည်က ပယ်လင်။”
တံခါးခေါင်းတိုင်အောက်ရှိ မျဉ်းကြောင်းမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို စစ်ဆေးရန် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
စစ်ဆေးမှုတစ်ခုခု လွဲချော်သွားလျှင်ပင် အသက်ရှင်နိုင်စေရန် လုံလောက်သည့် အင်အားကို ခေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် တံခါးပေါက်နောက်ကွယ်ရှိ ရင်ပြင်အတွက် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကိုတော့ ခေါ်မလာခဲ့မိ။
သော (Thor) သည် ဝေါ့စ်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ လူအင်အားကို ခွဲဝေလိုက်သည်။
အီလီဇာသည် ကင်းထောက်များနှင့် စစ်သားလေးဦးကို ခေါ်၍ တည်းခိုခန်းကို သိမ်းပိုက်မည်ဖြစ်သည်။ အယ်လျန်က လမ်းမကို စောင့်ကြည့်ပြီး တိုက်ပွဲစတင်သည်နှင့် မြင်းများထံမှ အရန်အင်အားကို ခေါ်ဆောင်လာမည်။
သော (Thor) က အစောင့်များကို တံခါးပေါက်နှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားမည်။
ကျွန်တော်သည် ဆီဒရန်ဗော့စ်နှင့် သီဆာတို့နှင့်အတူ ဝေါ့စ်ထံသို့ သွားမည်။
“ဘယ်သူမှ မဖြတ်နဲ့” ဟု သော (Thor) က ပြောသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်ကြည့်သည်။
“အသံကြားလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ခေါ်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် မဖြတ်ရဘူး။ ဒီဘက်ခြမ်းမှာ ရှိတဲ့သူတွေကို အရင် လွတ်အောင် လုပ်မယ်။”
ကျွန်တော်သည် တံခါးပေါက်အောက်ရှိ လေဟာနယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ မကယ်တင်နိုင်သေးသည့် လူများမှာ ထိုနေရာ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လက်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ မခံသည်ဖြစ်စေ ထိုတာဝန်ကို ကျွန်တော် ထမ်းဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။
“ဒီဘက်ခြမ်း” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သော (Thor) ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမ၏ တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နေရာယူမပြီးခင်မှာပင် ဒုတိယအကြိမ် ဖွင့်လှစ်မှု စတင်တော့သည်။
ဝေါ့စ်သည် ချိတ်ဆွဲထားသည့် လက်များကို တတ်နိုင်သမျှ မြှောက်လိုက်သည်။
ကျောက်ခင်းထားသည့် ရင်ပြင် ပေါ်လာသည်။
တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အစောင့်ခြောက်ယောက်က အနက်ရောင် သစ်သားနှင့် အရောင်ဖျော့ဖျော့ သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ဘီးတပ်ဘောင်တစ်ခုကို ဝန်းရံစောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သတ္တမမြောက်လူကတော့ ငွေရောင်တံဆိပ်များ ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ထိန်းသိမ်းသူဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုကွင်းဆက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စကားစပြောသည်။
တံခါးပေါက်က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည်။
သော (Thor) လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
တည်းခိုခန်းမှူးက မထိန်းချုပ်နိုင်ခင်မှာပင် မဂျိုနီယာ (Mjölnir) တူကြီးက ထိန်းချုပ်သည့် တုတ်တံကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သတ္တုနှင့် ငွေရောင်ဝိုင်ယာကြိုးများမှာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
အယ်လျန်သည် မြောက်ဘက်လမ်းမတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး သတင်းပေးသူ၏ ဆုတ်ခွာလမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်သည် မိုးကြိုးပမာ ဝေါ့စ်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“တံခါးခုံ” ဟု သူ ပြောသည်။
“ဆီဒရန်ဗော့စ် လာနေပြီ။”
လှံတစ်လက်က တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ကျောဘက်သို့ ထိုးဝင်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် မိုးရေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ထိုလှံကို ရှောင်တိမ်းကာ အကျဉ်းသားထံ မရောက်မီ တုတ်တံကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
တံခါးပေါက်တစ်ဖက်တွင် ထိန်းသိမ်းသူက စကားပြော ရပ်လိုက်သည်။
ဟိုဘက်ခြမ်းမှ အစောင့်များက ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာသည်။
သူတို့သည် တိုက်ခိုက်မှုအကြောင်း နားလည်စရာ မလိုပါ။ လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ရန်သာ လိုအပ်သည်။
ကျွန်တော်သည် ပထမဆုံး အစောင့်ကို တံခါးဝတွင် ဓားဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။
သူ၏ ဓားမှာ အစွန်းတစ်လျှောက် မှော်စွမ်းအားတစ်ခု ပူးကပ်နေသည်။ ကျွန်တော့်၏ မုန်တိုင်းပုံစံဖြင့် ထိတွေ့မိလျှင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သဖြင့် ကျွန်တော် မယုံရဲပေ။
ကျွန်တော်သည် သံမဏိဓားဖြင့် ထိုဓားချက်ကို လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ရွေ့ကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဓားရိုးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
သူသည် ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ ယိုင်လဲလာသည်။
သော (Thor) က သူ့ကို တံခါးပေါက်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဝေါ့စ်နှင့် ဝေးရာသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ဒုတိယအစောင့်ကတော့ တံခါးဘောင်ကို ဒိုင်းဖြင့် ကာကွယ်ရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဝေါ့စ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိန်းသိမ်းသူက ရွတ်ဖတ်သံကို ပြန်စသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်သည် တံခါးခုံသို့ ရောက်ရှိပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သီဆာသည် ဝေါ့စ်၏ လက်ယာလက်ကောက်ဝတ်အောက်ရှိ အမှတ်အသားအပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်လုံး တင်လိုက်သည်။
“အလယ်တစ်ခုက အတု” ဟု သူမ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်။”
ကျွန်တော်သည် အစောင့်၏ ဒိုင်းကို ပခုံးဖြင့် အားပြင်းပြင်း တိုက်လိုက်သည်။
သူ တောင့်ခံထားသည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ရင်ပြင်ကို ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
အဖြူရောင် ကျောက်ခင်းလမ်း။ ကော်လံတိုင်များ။ ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ မလာသေးသည့် လူများ စောင့်ကြည့်နေသော တံခါးနှစ်ပေါက်။
အဝေးဆုံး တံခါးပေါက်အထက်တွင် ပြတင်းပေါက်ကျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက် ထိုနောက်တွင် ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် မျက်နှာကိုတော့ မမြင်ရပါ။
သံတိုင်များကြားမှ လက်ချောင်းများကိုသာ မြင်ရသည်။
အစောင့်၏ ဓားက ကျွန်တော့်သံချပ်ကာကို ပွတ်တိုက်သွားသဖြင့် ကျွန်တော် တံခါးဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် သူ၏ ဒိုင်းအစွန်းကို ဆွဲကိုင်၍ လိမ်ချိုးလိုက်ပြီး အောက်ခြေနားကို တူဖြင့် အားပြင်းပြင်း ရိုက်လိုက်ရာ သူ၏ ဟန်ချက် ပျက်သွားသည်။
သူ ရှေ့သို့ လဲကျသွားသည်။
ကျွန်တော်သည် သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
သော (Thor) က သူ ပြန်မတွားသွားနိုင်ခင်မှာပင် ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်သွားသည်။
တတိယအစောင့်က တွေဝေသွားသည်။
သူ့နောက်တွင် ထိန်းသိမ်းသူက ငွေရောင်တံဆိပ်တစ်ခုဖြင့် ဘီးတပ်ဘောင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။
တုန်ခါသံမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
အလင်းတန်းများက ဘောင်မှတစ်ဆင့် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြန့်နှံ့လာသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ် တစ်ချက် မော့ကြည့်သည်။
“အဲဒါ တံခါးခုံကို ထိခွင့်မပေးနဲ့။”
ကျွန်တော်သည် တံခါးပေါက်ကို မဖြတ်ဘဲ ထိုဘောင်ကို မရိုက်နိုင်ပေ။
ကျွန်တော် မဖြတ်ခဲ့ပါ။
အစားတွင် ကျွန်တော်သည် လေကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်စေပြီး ဘီးတပ်ဘောင်၏ အောက်ခြေကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
၎င်းသည် တစ်ဝက်ခန့် နောက်သို့ လွင့်သွားသည်။
အစောင့်နှစ်ယောက်က ပြန်ဆွဲထားသည်။
ထိန်းသိမ်းသူက တစ်စုံတစ်ခုကို အော်ပြောလိုက်ရာ ဘီးများမှာ လော့ခ်ကျသွားသည်။
အလင်းတန်းများမှာ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေဆဲပင်။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော်တို့ဘက်ရှိ မြက်ခင်းပြင်တွင် ဆောင်းရာသီကို ခေါ်ဆောင်လိုက်ပြီး တံခါးခုံ၏ အမှတ်အသားများကို မထိမိစေဘဲ ရေခဲနံရံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
အလင်းတန်းများ ထိုရေခဲနံရံကို ကျော်တက်လာသည်။
အဲဒီအချိန်က အသက်ရှူချိန်တစ်ခုစာလောက်တော့ ရလိုက်သည်။
အသက်ရှူချိန်တစ်ခုစာမျှသာ။
သီဆာသည် ထိုအချိန်ကို အသုံးချ၍ ပထမလက်ကောက်ဝတ်၏ တောင်းဆိုမှုကို ဒုတိယတစ်ခုမှ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဝေါ့စ်၏ လက်ယာလက် ပြုတ်ကျသွားသည်။
သူ အသက်ရှူမဝဖြစ်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် သူ့ကို ပခုံးဖြင့် ထိန်းလိုက်သည်။
သူ၏ လွတ်မြောက်သွားသော လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“မပြီးသေးဘူး” ဟု သူ ပြောသည်။
ကျန်ရှိနေသည့် လက်ကောက်ဝတ်မှာ သူ၏ အရေပြားကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေသည်။
တည်းခိုခန်းဘက်မှ အီလီဇာ၏ ခရာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှင်းသွားပြီ။
စစ်သားတစ်ဦးက ပိန်လှီသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားပြီး နောက်တစ်ဦးက သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လှေကားမှ ဆင်းလာအောင် ကူညီပေးနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ကောင်လေး၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ သစ်သားဖြင့် မသပ်မရပ် တပ်ဆင်ထားသည်။
ပယ်လင်။
သူသည် စစ်သား၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး တည်းခိုခန်းဆီသို့ ပြန်ကြည့်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။
တံခါးပေါက်တွင် ထိန်းသိမ်းသူက စိတ်ရှည်သည်းခံမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်ကာ ဘောင်ထဲသို့ စိုက်သွင်းလိုက်သည်။
သွေးများက သတ္တုပေါ်သို့ စီးကျသွားသည်။
အလင်းတန်းများမှာ ရုတ်တရက် အရှိန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝေါ့စ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံမျိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သော (Thor) ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး မဂျိုနီယာကို တံခါးပေါက်ထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။
၎င်းသည် ဘောင်၏ အပေါ်ပိုင်းကို ထိမှန်သွားသည်။
အနက်ရောင် သစ်သားဘောင်များ ကွဲကြေသွားသည်။
ထိန်းသိမ်းသူ ခေါင်းငုံ့ရှောင်လိုက်ချိန်မှာပင် တူကြီးက သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
“ဆီဒရန်ဗော့စ်” ဟု သူမ ခေါ်သည်။
သူသည် နောက်ဆုံး ချိတ်ဆက်မှုကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
ဝေါ့စ်၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်မှာ ပွင့်သွားသည်။
“ရှင်းသွားပြီလား” ဟု ဝေါ့စ် တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
တွေဝေနေခဲ့သည့် အစောင့်က ကျွန်တော်တို့ တံခါးမပိတ်နိုင်ခင် အမီလိုက်ရန် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြေးလာသည်။
သော (Thor) က သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ မိုးကြိုးနံရံတစ်ခုကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
သူ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
“ရှင်းသွားပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဝေါ့စ်သည် သူ၏ မျက်နှာကို ရင်ပြင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူ၏ လွတ်မြောက်သွားသော လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှတော့ တံခါးပေါက်နောက်ကွယ်ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာသွားသယောင် ရှိသည်။ ကော်လံတိုင်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ အရောင်ဖျော့ဖျော့ ကျောက်တုံးများမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကျဉ်းကို ထပ်မြင်လိုက်ရသည်။
လက်ချောင်းများမှာ ရှိနေဆဲပင်။
ထို့နောက် ရင်ပြင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တံခါးပေါက်အလွန်တွင် မြက်ခင်းပြင်သာ ရှိတော့သည်။
ထိန်းသိမ်းသူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသည်။
ဝေါ့စ်သည် ကျွန်တော့်အပေါ်သို့ မှီတွယ်ကျသွားသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က လက်ကောက်ဝတ်နှစ်ဖက်လုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် သူ့ကို တံခါးခုံပေါ်မှ ပွေ့ချီလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ နောက်ကွယ်တွင်တော့ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်အောက်၌ တံခါးပေါက်မှာ ဗလာကျင်းလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ထိုနေရာတွင် ကြာကြာ မရပ်နေခဲ့ကြပေ။
အီလရန်သည် အရန်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ဖမ်းဆီးရမိထားသော မြင်းစီးသူနှစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ အီလီဇာ၏ လူများက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အစောင့်များကို ထိန်းသိမ်းထားစဉ် သော (Thor) ကမူ တံခါးပေါက်တစ်ဖက်ခြမ်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံပွင့်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တံခါးဝကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်သည် ဝေါ့စ်အတွက် မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းများကို ဖျက်ဆီးလျှင် သူထိခိုက်မှုမရှိနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လက်ခံသည့် အစိတ်အပိုင်းများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
သစ်တောစောင်းရှိ ပျက်စီးနေသော တံခါးပေါက်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် တည်းခိုခန်းမှ အိပ်ရာခင်းများနှင့် တိုင်လုံးများကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်ထားသော ထမ်းစင်ဖြင့် ဝေါ့စ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် မြင်းများရှိရာသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
ပယ်လင်နှင့် သက်ကြီးရွယ်အို အစေခံမလေးတို့က အခြွေအရံများနှင့်အတူ ရှေ့က ထွက်သွားကြသည်။
ကောင်လေးက တံခါးပေါက်က ကျွန်ုပ်တို့နောက်ကို လိုက်လာနိုင်သေးသလားဟု သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မေးသည်။
အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေသည်။
“ကျွန်မတို့က အဲဒီနေရာနဲ့ ဝေးရာကို ထွက်သွားနေတာပါ”
သူမသည် ပို၍သိသည်ဟု ဟန်ဆောင်မနေခဲ့ပေ။
တောင်ကုန်းထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဝေါ့စ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
“ကောင်လေးကော”
“ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူရှိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး နားနေသည့်နေရာတွင် သူက ထိုင်ချင်ကြောင်း ပြောသည်။
ကုသပေးသူက သူ၏ ပခုံးနောက်တွင် ဝတ်ရုံကို ခေါက်၍ခံကာ အနည်းငယ်သာ ထိုင်စေသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို စစ်ဆေးနေစဉ် သီဆာကလည်း တံခါးလမ်းကြောင်းတွင် မည်သည့် အမိန့်ပေးချက်မျှ ကျန်ရစ်ခြင်းမရှိကြောင်း စစ်ဆေးသည်။
သူတို့ အလုပ်ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် ပြတင်းပေါက်အကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဝေါ့စ်သည် ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်လိုက်တာပေါ့”
“လက်တစ်ဖက်ကိုပါ”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒီ အဆောင်ထဲမှာ လူတွေရှိတယ်”
“ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ”
“ပြောင်းလဲနေတတ်တယ်”
ကျွန်တော် သစ်ပင်များရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
သူသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို တို့ထိသည်။
“သာမန်အားဖြင့်ဆိုရင် မင်းသာ အဲဒီဘက်ကို ဖြတ်သွားမိရင် သူတို့က မင်းနောက်ကနေ တံခါးကို ပိတ်လိုက်မှာ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“မဟုတ်ဘူး။ မင်းက သံသယရှိတာ။ ငါကတော့ သေချာပေါက် သိတာ”
သူ့စကားသံမှာ ကျွန်တော့်ကို နားထောင်စေလိုသည့် အားမာန်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“သူတို့က အဲဒီရင်ပြင်ကို တည်ဆောက်ထားတာ၊ နောက်ထပ်အခန်းက နောက်ဆုံးအခန်းပဲလို့ ယုံကြည်နေတဲ့သူကို စောင့်ကြိုဖို့အတွက်ပဲ”
ကျွန်တော် သူ့မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“သူတို့ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ခင် အနားယူဦး”
ဝေါ့စ် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် သော (Thor) သည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။
လမ်းကြောင်းအောက်ဘက်တွင် ပယ်လင်သည် ပေါင်မုန့်စားနေပြီး အစေခံမလေးက သူ၏ ခြေထောက်သစ်သားစွပ် ကြိုးများကို ပြင်ပေးနေသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို အစေခံမလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏နာမည်ကို ပြောပြသည်။ သူမနာမည်က ဘီရာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ကောင်လေး စားနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ တစ်ကိုက်ချင်းစီတိုင်းမှာ သူမ မေးဖို့ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးနေသယောင်ပင်။
“သုံးယောက်” ဟု သော (Thor) က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ပြီးတော့ သူတို့သုံးနေတဲ့ လမ်းကြောင်းလည်း ပိတ်သွားပြီ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမသည် အိပ်ပျော်နေသော နတ်ဘုရားဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ နောက်တစ်နည်းကို နားလည်အောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒါကို စဉ်းစားနိုင်ဖို့ ရက်သတ္တပတ်တွေ အချိန်ယူရလိမ့်မယ်”
“ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒါကို ပြန်ဖွင့်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကောင်းပြီ”
ကျွန်တော် ဒူးပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်တင်ကာ ထိုင်နေမိသည်။
သံတိုင်ပါသော ပြတင်းပေါက်ပုံရိပ်မှာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားနေဆဲပင်။
ပယ်လင်က စစ်သား၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားသည့် မြင်ကွင်းကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
ကျွန်တော်သည် ထိုနှစ်ခုစလုံးကို အမှတ်ရနေသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ပျောက်ကွယ်မသွားစေလိုပေ။
၎င်းမှာ ပညာရှိခြင်းဟု ခံစားရသည်မဟုတ်ပေ။
၎င်းမှာ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်နေရမည့် အရာတစ်ခုဟုသာ ခံစားရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဝေါ့စ် နိုးလာသည်။
သယ်ဆောင်လာသည့် လှည်း၏ တုန်ခါမှုထက် ဖြတ်သန်းလာရသည့် လမ်းကြောင်းက သူ့ကို ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ချိတ်ဆက်မှု ပွင့်လာသောအခါ သူသည် စောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ခံတပ်မှူး (Castellan) က လက်ခံသည့် တံခါးပေါက်မှနေ၍ စကားပြောသည်။
“ဒီလမ်းကြောင်းကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ မလိုတော့ပါဘူး”
ဝေါ့စ်သည် အသံလာရာဘက်သို့ ငေးကြည့်သည်။
“ဘယ်သူ တည်ဆောက်တာလဲ”
“လူအတော်များများ ပါဝင်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဖွဲ့စည်းပုံကို ထိန်းသိမ်းထားတာပါ”
နတ်ဘုရားသည် အစေခံများ မည်သို့ဆက်လုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်အထိ တံခါးပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် လက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
“အောက်ဘက်က ပြန်လမ်းကတော့ သပ်ရပ်သားနားသားပဲ”
ခံတပ်မှူး၏ အလင်းရောင်များ ပို၍ တောက်ပလာသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သော (Thor) သည် ထမ်းစင်ပေါ်မှနေ၍ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ဝေါ့စ် ကျွန်တော့်ကို ပြုံးနေသည်ကို မတွေ့ခင် ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို အတွင်းဘက်တွင် စောင့်ကြိုနေပြီး မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ကာ အချုပ်အနှောင်များက မည်သည့်နေရာတွင် အနာတရဖြစ်စေသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လူတိုင်း ဖြတ်သန်းပြီးသွားပြီဖြစ်၍ တံခါးပေါက်မှာ အလိုလို ပိတ်သွားသည်။
မည်သူမျှ တံခါးပွင့်နေစေရန် သူ့ကို ရိုက်နှက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
ဝေါ့စ်ကို ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် နေရာချပေးပြီးနောက် ဖန်နီယာသည် ဆေးရုံဆောင်ရှိ ဥယျာဉ်သို့ ရောက်လာသည်။
ကြီးမားသော ဝံပုလွေကြီးသည် မြက်ခင်းပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ဝပ်ချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် ဝေါ့စ်သည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို လက်ခုပ်ဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
ဖန်နီယာ၏ နားရွက်များ ရှေ့သို့ စွင့်သွားသည်။
“မင်း ဝင်လာလို့ရတယ်” ဟု သူ ပြောသည်။
ဝေါ့စ် ရယ်မောလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုရယ်သံမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ငိုရှိုက်သံကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အက်ဗလင်က အစေခံများကို ပြတင်းပေါက်အနီးမှ တိတ်တိတ်ကလေး ခေါ်ထုတ်သွားစဉ် ဖန်နီယာကမူ ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်ရှိနေသည်။
ဝေါ့စ် စကားပြန်ပြောနိုင်သည်အထိ ကျွန်တော် တံခါးအနီးတွင် စောင့်နေခဲ့သည်။
“သူတို့ မင်းကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ”
“သူတို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်”
ဖန်နီယာက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“လမ်းကြောင်းက အဆင်မပြေဖြစ်သွားခဲ့တယ်”
ဝေါ့စ်ကလည်း သူ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသော ကျေးဇူးတင်စကားများကို မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိသဖြင့် ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် လီအိုရာက ရေယူလာပေးသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် အသက်ရှင်နေစေရန် လုပ်ဆောင်ရမည့် သာမန်အလုပ်များက ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ကိုင်စရာ ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
ထိုညနေတွင် ကျွန်တော်သည် အက်ဗလင်နှင့် အဒရီယာနာအား ရင်ပြင်အကြောင်း ပြောပြသည်။
ပြတင်းပေါက်အကြောင်း။
တစ်စုံတစ်ယောက် အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ် ကျွန်ုပ်တို့သည် သတ်မှတ်နယ်နိမိတ်၏ ဤဘက်ခြမ်းတွင်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်းအကြောင်း။
အဒရီယာနာသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ကို ခေါက်တင်လျက် နားထောင်နေသည်။ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဝေါ့စ်၏ လက်စွပ်မှတစ်ဆင့် တံခါး၏ ချည်နှောင်မှုများကြောင့် ပူလောင်နေသော ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အနာကို ဆေးလိမ်းပေးနေသည်။
ကျွန်တော် ပြောပြပြီးသောအခါ သူမသည် အနာကို ပတ်တီးစသန့်ဖြင့် အုပ်ပေးလိုက်သည်။
“ဝေါ့စ် ဒီမှာ ရှိနေပြီ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ပယ်လင်လည်း အိပ်ပျော်နေပြီ။ ဘီရာက သူ့အခန်းဘေးက အခန်းကိုပဲ သူယူလို့ရမလားလို့ မေးနေတယ်”
“ကျန်တဲ့သူတွေကော”
“သူတို့ကလည်း ကျွန်မတို့ ကူညီပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ လူတွေပါပဲ”
အဒရီယာနာသည် ကျွန်တော့်၏ ဒဏ်ရာမရှိသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“သူတို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိသွားပြီ။ အဲဒီနေရာကို သိတဲ့သူကိုလည်း အိမ်ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့ဟာ ပြတင်းပေါက်မှာတင် အဆုံးသတ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
အခန်းအပြင်ဘက်တွင် အမွှာညီအစ်ကိုထဲမှ တစ်ယောက်က အိပ်မက်ထဲတွင် ရယ်မောနေသည်။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်ဇနီးနှစ်ယောက်ကြားတွင် မှီချလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်ရှိနေစေရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ခဏတာမျှတော့ မည်သူမျှ ကျွန်တော့်ကို မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုမနေတော့ပေ။