မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ကို အင်္ကျီလဲဖို့ ပြောလာသည်။
ကျွန်တော် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအင်္ကျီက ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သရဖူ သင်္ကေတလေ”
ကော်လံနားက သေးငယ်တဲ့ လက်သမားချုပ် သင်္ကေတလေးကို ကျွန်တော် တို့ထိလိုက်သည်။
“သူတို့က ငါဘယ်သူဆိုတာ သိပြီးသားလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သစ်ပင်တိုင်းကို လိုက်ပြနေဖို့ မလိုဘူးလေ”
ဗီရိုဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ခရီးသွားအင်္ကျီဟောင်းကို ကမ်းပေးလာသည်။
ကျွန်တော် ယူဝတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကလည်း သူ့ဘက်ကပဲ လိုက်ပြောနေတာလား”
“အမြဲတမ်းလိုလိုပါပဲ။ မင်းအတွက် အဆင်မပြေမှန်း သိလာရမှ ကိုယ်က သူ့ဘက်ကပါတာကို သတိထားမိတာကိုး”
“အဲဒါ မတရားဘူး ထင်တယ်”
“မှလည်း မှန်ပါတယ်”
တံခါးဝကနေ မေရီက ဝင်ပြောသည်။
အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုဖို့အတွက် စောစောစီးစီး ရောက်လာကြပုံရသည်။
မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ White Fern ရွာကို သွားကြမှာ ဖြစ်သည်။ သတင်းပို့သူကတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေ အတိအကျနဲ့ ရွာထဲ ဝင်ခွင့်ပြုကြောင်း ခွင့်ပြုချက်စာကို မနေ့ညကတည်းက ပြန်လည် ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်လမ်းအတိုင်း လိုက်သွားပါ။
ခွဲထားတဲ့ ပြာသစ်ပင်နားမှာ ရပ်ပါ။
လမ်းပြမပါဘဲ နယ်နိမိတ် ကျောက်တိုင်တွေကို ကျော်မသွားပါနဲ့။
လမ်းကို ချဲ့ဖို့အတွက် သစ်ကိုင်းတွေကို မခုတ်ပါနဲ့။
မယ်လိုဒီက စာကြောင်းတိုင်းကို သဘောတူခဲ့သည်။
အယ်လစ္စတားကတော့ လုံခြုံရေးအတွက် အစောင့်နှစ်ဦး ခေါ်သွားဖို့နဲ့ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို အကြောင်းကြားခဲ့ဖို့ သဘောတူညီချက်မရမချင်း ဘယ်အစီအစဉ်ကိုမှ လက်မခံခဲ့ပေ။
အီလီဇာကတော့ ဂရေးကိပ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အယ်လီနော်ကလည်း ဆောက်လုပ်ရေးသမားတွေနဲ့အတူ ကျန်ခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ တစ်နိုင်ငံလုံးက လူတွေ ကျွန်တော့်နောက်ကို တောထဲအထိ လိုက်မလာကြတော့ပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်အင်္ကျီဟောင်းရဲ့ ကော်လံကို ပြင်ပေးသည်။
“ဒီမှာလေ”
“ငါ့ကို ဘုရင်တစ်ပါးလို ပိုမေတူတော့ဘူးလား”
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငွေစပယ်ယာထိုးထားတာတွေ သစ်ကိုင်းနဲ့ ငြိထွက်သွားဖို့ ရာခိုင်နှုန်း နည်းသွားတာပေါ့”
“အဲဒါက တခြားအကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုပဲလေ”
“အသုံးဝင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်ကို အနမ်းတစ်ပွင့်ပေးပြီး ဖယ်သွားသည်။
မယ်လိုဒီကတော့ သူမရဲ့ ဓားခါးပတ်က ကြိုးကို အထူးတလည် စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးနေသည်။
မေရီကလည်း စာရွက်စာတမ်း အိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်နေသည်။
သူတို့ရဲ့ ထိန်းသိမ်းတတ်မှုအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ငြိမ်နေတာ ကြာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာလည်း သိသည်။
မွန်းတည့်ချိန်နီးနီးမှာ ခွဲထားတဲ့ ပြာသစ်ပင်ဆီကို ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
အဲဒီမတိုင်ခင်ကတည်းက လမ်းက သေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မြက်ခ່າတွေနဲ့ ကြွေကျနေတဲ့ သစ်ရွက်တွေအောက်မှာ ရှေးဟောင်း ကျောက်ခင်းလမ်းတွေ ပေါ်နေသည်။ တစ်နေရာချင်းစီမှာ သစ်မြစ်တွေက လမ်းခင်းကျောက်တိုင်တွေကို ကန်ထွက်လာစေခဲ့သည်။ ကျိုးပាក់နေတဲ့ မိုင်တိုင်တစ်ခုက ရေနုတ်မြောင်းဘေးမှာ လဲကျနေပြီး ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် အပေါ်က ထွင်းထုထားတဲ့ နံပါတ်တွေတောင် မှေးမှိန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေတိုင်းဆရာတွေက ညွှန်ကြားထားတဲ့ နေရာအတို ပိတ်ရပ်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့ရဲ့ ဟိုဘက်မှာ နယ်နိမိတ် ကျောက်တိုင် သုံးတိုင် ရှိနေသည်။
ကျောက်တိုင်တစ်ခုချင်းစီမှာ စက်ဝိုင်းတစ်ခုအတွင်း ထည့်ထားတဲ့ ရွက်ဖတ်ပင်ပုံစံကို ထွင်းထုထားသည်။
အောက်ဘက်မှာတော့ ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သရဖူပုံစံကို ထွင်းထုထားလေသည်။
ကျွန်တော် မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီကတော့ သစ်တောဘက်ကို စူးစမ်းကြည့်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လောက်များလဲ” လို့ အယ်လစ္စတားက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“အနီးအနားမှာ လေးယောက်”
ကျွန်တော် နားစွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
လေသံ။
သစ်ရွက်ကြွေသံ။
တစ်ခုခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်နေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ရဲ့ အသံ။
လူသံဝါသနာ ဘာမှ မကြားရပေ။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“သူတို့လည်း ခင်ဗျားကို ကြားလိုက်ပြီ”
“ငါ ဘာမှ မပြောရသေးဘူးလေ”
“ခင်ဗျားရဲ့ မြင်းက ပြောလိုက်တာလေ”
သစ်ပင်တွေကြားထဲကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အစောင့်တွေက ဖိနပ်တွေ အများကြီးလေးလံနေတယ်”
အမျိုးသမီးတစ်ဦး လမ်းမပေါ်ကို ထွက်လာသည်။
သူမက ယုန်အမျိုးအနွယ်ဝင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ဆံပင်မည်းမည်းတွေကြားမှာ မီးခိုးရောင် ဆံပင်တွေ ရောယှက်နေကာ နားရွက်တစ်ဖက်က အချွန်နားလေးမှာ အနည်းငယ် ကွေးနေသည်။ လက်ထဲမှာတော့ လေးညှို့တိုတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူမရဲ့နောက်ကနေ တခြားလူ သုံးယောက် ထပ်ထွက်လာကြသည်။
တစ်ယောက်က လူသား။
ကျန်နှစ်ယောက်ကတော့ ဘီဇ်ကင် လူမျိုးတွေ ဖြစ်ကြသည်။
ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော်တို့ကို လက်နက်နဲ့ ချိန်မထားကြသလို၊ လက်နက်တွေကိုလည်း သိမ်းမသွားကြပေ။
အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
နောက်ပြီး မေရီကို ကြည့်သည်။
သူမရဲ့ အကြည့်တွေက မယ်လိုဒီ့ဆီမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဂရေးကိပ်က ထွက်လာကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မယ်လိုဒီက တုံ့ဆိုင်းနေဟန် ပေါ်လာသည်။
အမျိုးသမီးက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။
“မင်းမှာ မင်းအမေရဲ့ နားရွက်မျိုး ပါတာပဲ”
မယ်လိုဒီ့ရဲ့ နားရွက်တွေ ထောင်သွားသည်။
“ခင်ဗျား သူ့ကို သိတာလား”
“သူက ဒီနားကနေ ကုန်သွယ်ဖူးတယ်”
အမျိုးသမီးက အနားကို တိုးလာသည်။
“ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ သမီးငယ်လေးက အချိန်တန်ရင် သည်းခံတတ်မှုကို သင်ယူရလိမ့်မယ်လို့လည်း သူက အမြဲပြောနေကျ”
မယ်လိုဒီ့ရဲ့ မျက်နှာပေးက ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူ အဲဒါကို မကြာခဏ ပြောဖူးတယ်”
“သိပ်ပြီး အောင်မြင်ပုံတော့ မရဘူးလေ”
ကျွန်တော် မေရီ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မေရီကလည်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြပေ။
အမျိုးသမီးက သတိထားမိသွားသည်။
“မိတ်ဆွေတွေလား”
“ဟုတ်တယ်” လို့ မယ်လိုဒီက ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့လည်း သိပြီးသားပေါ့”
သူမက လေးကို အောက်ချလိုက်သည်။
“ငါက တက်ဆာ ပါ။ White Fern က မင်းတို့ကို ခေါ်လာဖို့ လွှတ်လိုက်တာ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ခုချက်ချင်း ကျေးဇူးမတင်နဲ့ဦး။ သက်ကြီးဝါကြီးတွေမှာ မေးစရာတွေ ရှိသေးတယ်”
“ကျွန်တော်တို့ မေရီ့ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်”
တက်ဆာက အဲဒီအဖြေကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
ပြီးတော့ စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“ကောင်းပြီ”
White Fern က ကျွန်တော် ထင်ထားသလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
မြစ်မြောင်းတွေအောက်မှာ မြှုပ်ထားတဲ့ အိမ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းခေါက်နေတဲ့ သစ်ပင်တွေထဲမှာ လျှို့ဝှက်တံခါးတွေ ဘာမှ မရှိပေ။
အဲဒါက သစ်တောကို နားလည်တဲ့ လူတွေ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရွာငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အိမ်တွေက ရေမဝပ်တဲ့ ကုန်းမြေမြင့်တွေပေါ်မှာ ဆောက်ထားသည်။ လမ်းတွေက မြေပြင်ကို ညီအောင် မလုပ်ဘဲ သဘာဝမြေမျက်နှာသွင်အတိုင်း ဖောက်ထားကြသည်။ နေရောင်ကောင်းကောင်းရတဲ့ နေရာတွေမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းတွေ ရှိပြီး၊ အမိုးအကာအောက်မှာတော့ ခုတ်ပြီးသား ထင်းပုံတွေ စုပုံထားသည်။
အရှေ့ဘက်အစွန်းမှာ ချောင်းငယ်တစ်ခု စီးဆင်းနေသည်။
ချောင်းပေါ်မှာ သစ်သားတံတားလေးတွေ ခင်းထားသည်။
တံတားတိုင်းကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားပုံ ရသည်။
တံခါးဝတွေကနေ ကလေးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို စူးစမ်းကြည့်နေကြသည်။
ကောင်လေးတစ်ယောက်က မယ်လိုဒီ့ကို လက်ပြသည်။
မယ်လိုဒီကလည်း ပြန်လက်ပြလိုက်သည်။
အစောင့်တွေကို မြင်တော့ သူ့အမေက ကောင်လေးကို အနားကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
အက်ဗလင်လည်း သတိထားမိသည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစောင့်တွေကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ရမလား” လို့ သူမက တက်ဆာကို မေးလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားရဲ့ မျက်နှာပေး တင်းသွားသည်။
တက်ဆာက လမ်းဘေးက အမိုးအကာရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ထបနဲ့ ရေ ကျွေးပါမယ်။ အစည်းအဝေးကိုတော့ အစောင့်တစ်ယောက်ပဲ ခေါ်လာလို့ရတယ်”
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်လာသည်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အပြင်မှာပဲ နေခဲ့ကြသည်။
ဘယ်သူမှ ငြင်းခုံမနေကြပေ။
အဲဒီအတွက် သူထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ကျေးဇူးတင်မိသည်။
အစည်းအဝေးခန်းမက ကြီးမားတဲ့ ဘိလပ်သစ်ပင်ကြီးဘေးမှာ တည်ရှိနေသည်။
အခန်းထဲမှာတော့ စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုပေါ်မှာ ခွက်တွေ၊ အမိုးအကာပါတဲ့ ရေအိုးနဲ့ ထူထူလှီးထားတဲ့ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးတို့ တင်ထားသည်။
လူသုံးယောက် စောင့်နေကြသည်။
အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက သူမကိုယ်သူမ White Fern က ဆယ်လာ လို့ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
သူမရဲ့ဘေးမှာတော့ Bracken Hollow ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ရန် လို့ ခေါ်တဲ့ မြေခွေးအမျိုးအနွယ်ဝင် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။
တတိယလူကတော့ Alder Rise ကနေ လာတဲ့ ပခုံးကျယ်ကျယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မိုင်းတွင်းလုပ်သားတွေလို လက်တွေကြမ်းကာ ဆံပင်တွေကို အပြာရောင်အဝတ်စနဲ့ စည်းနှောင်ထားသည်။
“ဒါရာ” လို့ သူမက ပြောသည်။
သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်မှာ တင်ကျန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကျောက်တိုင်တွေကို တွေ့ခဲ့ပြီပေါ့”
အဲဒါက မေးခွန်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
“ရှေးဟောင်း ရွှေတူးဖော်ရေး မှတ်တမ်းတွေအရလေ” လို့ ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အခုတော့ ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမက ကျောမှီလိုက်သည်။
“အနည်းဆုံးတော့ ခင်ဗျားတို့ အဲဒါကို အရင်လုပ်ခဲ့တာပဲ”
မေရီက သူမရဲ့ စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်သည်။
တက်ဆာက ကုလားထိုင်တစ်ခု ဆွဲထုတ်ပေးတဲ့အထိ မယ်လိုဒီက ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကုလားထိုင်ဆိုတာ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ မင်းမေ့သွားပြီလားလို့ မင်းအမေဆိုရင် မေးလိမ့်မယ်”
မယ်လိုဒီ ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို သဘောကျမိသည်။
မေရီက မှတ်တမ်းတွေကို ရှင်းပြနေစဉ် ဆယ်လာက နားထောင်နေသည်။
လမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်။
သစ်တော အကာအကွယ်နယ်နိမိတ်။
မဖြစ်မနေ ပြောင်းရွှေ့ရမည့်အရေးမှ ကင်းလွတ်ခွင့်။
Dawnstone ကို အုပ်ချုပ်သည့် ဝင်ငွေခွဲဝေမှု အစီအစဉ်။
မေရီ ရှင်းပြပြီးတဲ့အခါ ဆယ်လာက ထရပ်ပြီးစင်ပေါ်က သစ်သားသေတ္တာကျဉ်းလေး တစ်လုံးကို ယူလာသည်။
အထဲမှာ အဝတ်စနဲ့ ပတ်ထားတဲ့ ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူမက အဲဒါကို သေသေချာချာ ဖြန့်လိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ မိတ္တူက ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုဟောင်းပုံရသည်။
အစွန်းတွေကို ပြုပြင်ချုပ်လုပ်ထားသည်။
နောက်ထပ် မပြဲသွားအောင် အစွန်းတစ်ဖက်မှာ လင်စင်အဝတ်စ တစ်စကို တစ်ယောက်ယောက်က ချုပ်ပေးထားသည်။
မေရီက ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
ဆယ်လာက ဖတ်လို့ရအောင် စာရွက်စာတမ်းကို လှည့်ပေးလိုက်သည်။
“တူညီတဲ့ သဘောတူညီချက်ပဲ” လို့ မေရီက ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ခင်ဗျားတို့ ဒါကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာကိုး”
“အရေးပါလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောထားခဲ့ကြလို့ပါ”
ဆယ်လာရဲ့ အသံထဲမှာ အပြစ်တင်တဲ့ လေသံ လုံးဝ မပါပေ။
အဲဒါကြောင့် ဒီစကားတွေကို နားထောင်ရတာ ပိုပြီး ခက်ခဲစေသည်။
ရန်က သူ့ရဲ့ တံတောင်ဆစ်တွေကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လမ်းဖောက်တဲ့အဖွဲ့တွေက နယ်နိမိတ်နားမှာ ရပ်သွားကြတယ်”
“ညွှန်ကြားထားလို့ပါ”
“နောက်ဆုံးလာတဲ့ မြေတိုင်းဆရာတွေကတော့ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ကြဘူး”
“ဟားဝစ်ရဲ့ လူတွေလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးသည်။
“သူ့ဘိုးဘေးတွေက စတာပေါ့။ ပြီးတော့ သူ့အဖေ။ နောက်ဆုံးမှ သူ့အလှည့်ပေါ့”
ကျွန်တော် ပွင့်နေတဲ့ တံခါးဝဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်မလေးငယ် တစ်ယောက်က အပြင်မှာ ရပ်ပြီး တောင်းကို ပြင်သလို ဟန်ဆောင်ရင်း နားထောင်နေသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ”
“သူတို့က လမ်းဖောက်ခွင့်ပြုထားတဲ့ နယ်နိမိတ်ထကျော်ပြီး သစ်တွေ ခုတ်ကြတယ်” လို့ ရန်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကုန်သည်တွေဆီကနေ အခွန်တွေ တောင်းတယ်။ သူတို့ လိုချင်တဲ့အခါ တံတားတွေက ဝက်စ်မီးယားပိုင်လို့ ပြောပြီး၊ ပြင်ဆင်ရမယ့်အချိန် ရောက်လာတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်တော်တို့ပိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်”
ဒါရာက ရှေးဟောင်း ပဋိညာဉ်စာချုပ်ကို လက်နဲ့ ထိလိုက်သည်။
“ရွှေတူးဖော်တဲ့လူတွေက ပိုဆိုးသေးတယ်”
မေရီရဲ့ ဘောပင် ရပ်သွားသည်။
“ဘယ်လိုပုံစံနဲ့လဲ”
“ကျွန်တော်တို့ ရေသောက်ကန်တွေရဲ့ အထက်ဘက်ကနေ ကျောက်စရစ်တွေကို ဆေးကြောကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကန့်ကွက်တဲ့အခါ ဘုရင်ခံပိုင် မိုင်းတွင်းလုပ်ပိုင်ခွင့်က ရွာ့ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ပြောကြတယ်”
“ဘယ်ဘုရင်ခံရဲ့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်လဲ”
“သူတို့ ကြောက်လန့်အောင် လုပ်လို့ရမယ် ထင်တဲ့ ဘယ်သူ့ဥစ္စာမဆို ဖြစ်တာပါပဲ”
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ခဏတာ လာထိတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်ကို ငြိမ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပေ။
သူမ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို အမှတ်ရစေချင်လို့ ဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့တော့ Dawnstone ကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဖွင့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဒါရာက ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်သည်။
“ဒါဆို ဘာလာလုပ်တာလဲ”
“အဲဒီလို ပြဿနာတွေ ထပ်မဖြစ်ဘဲနဲ့ ပြန်ဖွင့်လို့ ရမရ သိချင်လို့ပါ”
“ဒါဆို မရဘူးလို့ ပြောရင်ရော”
ကျွန်တော် သဘောတူညီချက်စာချုပ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ပဋိညာဉ်စာချုပ်မှာ ဘာတွေ ခွင့်ပြုထားလဲ၊ လက်မှတ်ထိုးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အသံကို နားထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာ အလုပ်သမားတွေကို အတင်းအကျပ် လွှတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ရန်ရဲ့ နားရွက်တွေ ရှေ့ကို စောင်းသွားသည်။
“စဉ်းစားဆင်ခြင်ထားတဲ့ အဖြေပဲ”
“ကျွန်တော်က စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်တဲ့ လူတွေကို ခေါ်လာခဲ့တာကိုး”
မယ်လိုဒီ ပြုံးလိုက်သည်။
မေရီက ဆက်ပြီး ရေးမှတ်နေသည်။
ငြင်းခုံမှုတွေက စကားလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့ စတင်ခဲ့သည်။
အသားတင် (Net) ဆိုတဲ့ စကားလုံးပေါ့။
ဒီလို သေးငယ်တဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးကို ဒီလောက်အထိ မုန်းတီးမိလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။
ရှေးဟောင်း သဘောတူညီချက်အရ လုပ်ငန်းလည်ပတ်စရိတ်အချို့ကို နုတ်ပြီးပါက Alder Rise ကို ရွှေတူးဖော်ရေးမှ အသားတင် ဝင်ငွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ခွဲဝေပေးဖို့ ဖော်ပြထားသည်။
ဒါရာက အဲဒီအပိုဒ်ပေါ်ကို လက်ညှိုးတင်လိုက်သည်။
“သူတို့က တခြားစရိတ်တွေ အမြဲ ရှာတွေ့ကြတာပဲ”
“သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစရိတ်လား” လို့ မေရီက မေးသည်။
“သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစရိတ်။ ကိရိယာစရိတ်။ အစောင့်စရိတ်။ အုပ်ချုပ်ရေးစရိတ်။ တစ်ခါဆိုရင် ဝက်စ်မီးယားမှာ လုပ်တဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်စရိတ်တောင် ပါသေးတယ်”
အက်ဗလင်က ခေါင်းကို ထောင်လိုက်သည်။
“လော့ဒ်ရဲ့ ပွဲအတွက် ရွာရဲ့ မိုင်းတွင်းဝင်ငွေထဲကနေ နုတ်ယူတာပေါ့လေ”
“သူတို့က အဲဒါကို စီးပွားရေးအရ ကြိုဆိုပွဲလို့ ခေါ်ကြတယ်”
ကျွန်တော် ကျောမှီလိုက်သည်။
“အခွန်စာရင်းအင်းစာအုပ်တွေကို မြစ်ထဲ ပစ်ချင်နေကြတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို စပြီး နားလည်လာရပြီ”
မေရီက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲဒါမျိုးကိုတော့ အားမပေးပါနဲ့”
အက်ဗလင်က စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို သူမဘက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ရှေးဟောင်းအစီအစဉ်အတိုင်း တိုက်ရိုက် ကူးချလို့ မရတော့ဘူးပေါ့”
သူမက အဆိုပြုချက်တစ်ခုကို စတင်ရေးဆွဲတော့သည်။
နမူနာတွေကို ရွာ့ကိုယ်စားလှယ်တွေ ရှေ့မှာတင် ချိန်တွယ်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ရမည်။
လွတ်လပ်တဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးက ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးရမည်။
လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု သဘောတူညီချက်တိုင်းမှာ ခွင့်ပြုထားတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ကြိုတင် စာရင်းပြုစုထားရမည်။
ငွေပေးချေမှုတွေကို ပုံမှန် အချိန်ဇယားအတိုင်း ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး စာရင်းမိတ္တူတွေကို Alder Rise နဲ့ ဂရေးကိပ် နှစ်နေရာစလုံးမှာ သိမ်းဆည်းထားရမည်။
ရေလမ်းကြောင်းကိုတော့ အသုံးပြုမှုနဲ့ အကာအကွယ်ပေးမှုအတွက် သဘောတူညီချက် မရမချင်း လုံးဝ မတို့မထိရပေ။
အလုပ်သမား အိမ်ရာတွေကိုလည်း သက်ဆိုင်ရာ အိမ်ထောင်စုရဲ့ သဘောတူညီချက်မပါဘဲ လူနေရပ်ကွက်တွေမှာ တည်ဆောက်ခွင့် မရှိပေ။
ဒါရာက ကြားဖြတ် မပြောဘဲ နားထောင်နေသည်။
အက်ဗလင် ပြောပြီးသွားတဲ့အခါ “စစ်ဆေးရေးမှူးကို ဘယ်သူက ရွေးမှာလဲ” လို့ သူမက မေးသည်။
“ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဖက်စလုံး ညှိနှိုင်းပြီး ရွေးချယ်မှာပါ”
“ဒါဆို ချိန်ခွင်တွေကို ဘယ်သူက စစ်မှာလဲ”
“အတူတူပါပဲ”
“ဘုရင်က ပိုက်ဆံလိုလာတဲ့အခါကျရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာပေးက လုံးဝ မပြောင်းလဲပေ။
“သဘောတူညီချက်က ဆက်ပြီး အကျုံးဝင်နေမှာပါ”
ဒါရာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူက ခင်ဗျားအတွက် ပြောနေတာလား”
“သူမက ဘုရင်မတစ်ပါးအနေနဲ့ ပြောနေတာပါ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အက်ဗလင်က လုံးဝ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်သွားသည်။
ပြီးတော့မှ ဒါရာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
မိုင်းတွင်းဖွင့်ဖို့ လက်ခံလိုက်တာတော့ မဟုတ်သေးပေ။
ခုချိန်ထိတော့ မဟုတ်သေးပါ။
ဒါပေမဲ့ သူမက စာရွက်ကို သူမဘက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
အဲဒါကတော့ အစပျိုးမှုတစ်ခုပါပဲ။