အခန်း (၄၀၈) - ကျွန်ုပ်တို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည့် လမ်းကြောင်း
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆိုဗင်နှင့် မာရီယယ်တို့အတွက် စစ်ရေးအစီရင်ခံစာများမရှိသည့် နံနက်ခင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့ကြသည်။
မေရီက စီစဉ်ပေးပြီး သော်က အကောင်အထည်ဖော်သည်။ တစ်နာရီကြာအောင် တမန်များသည် ဥယျာဉ်ပြင်ပတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြရပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
ဒီမာသည် မာရီယယ်၏ ရုပ်ကလာပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အခင်းအောက်တွင် ရပ်နေပြီး လက်ထဲတွင် အထည်အိတ်ငယ်တစ်ခု ကိုင်ထားသည်။ ဆိုဗင်ထံတွင် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးသည့် ဘုရားကျောင်းစောင့်က သန့်ရှင်းသော စမ်းရေထည့်ထားသည့် ရိုးရိုးမြေအိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
မည်သူမျှ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အခမ်းအနားကို တောင်းဆိုခြင်းမရှိခဲ့ပါ။
သို့သော် လူတို့သည် ရောက်လာကြသည်။
လမ်းလျှောက်နိုင်သည့် နတ်ဘုရားများက သစ်ပင်အောက်တွင် စုရုံးနေကြသည်။ မလျှောက်နိုင်သည့်သူများမှာမူ ကုလားထိုင်များဖြင့် လာရောက်ကြသည် သို့မဟုတ် ဥယျာဉ်ကို ငေးကြည့်နိုင်သည့် ပြတင်းပေါက်များတွင်သာ ရှိနေကြသည်။ နီမီးယားသည် ဟက်ဆာကို ဘေးတွင်ထား၍ ထိုင်နေသည်။ အိုဒရန်မှာမူ ပထမခြေလှမ်းတွင်ပင် လဲကျလုမတတ်ဖြစ်ပြီးနောက် လမ်းလျှောက်တုတ်နှင့် ပတ်သက်၍ ငြင်းခုံနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဖန်ရီးယားသည် လမ်းဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေသည်။
ဒီမာ စတင်ပြောဆိုသောအခါ သူ၏နားရွက်များက သူမ၏ အသံဆီသို့ စောင်းငဲ့သွားသည်။
“သူမက လူတွေ ဘာတွေ စိုက်ပျိုးခဲ့လဲဆိုတာကို အမြဲမှတ်မိနေတတ်တယ်” ဟု ဒီမာက ဆိုသည်။ “သူတို့က ဘယ်လိုကြီးထွားလာတယ်ဆိုတာကို ပြောပြဖို့ မေ့သွားရင်တောင်မှပေါ့။”
သူမသည် အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းတွင် ဘုရားကျောင်းတော်မှ သိမ်းဆည်းထားသည့် မျိုးစေ့များ ရှိနေသည်။
“ဒါတွေက နောက်နှစ်အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာပါ။”
အော်ရီလီယာသည် သူတို့ကို သိကျွမ်းခဲ့သူများ ပြောပြီးမှသာ စကားစသည်။
သူမသည် သူတို့၏ ဆုံးရှုံးသွားသော စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိလာလိမ့်မည်ဟု ကတိမပေးခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ သူတို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည့် အခန်းများအတွက် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်လာမည့် မည်သည့်ကံကြမ္မာမျိုးတွင်မျှ သူတို့၏သေဆုံးမှုကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် မသုံးခဲ့ပေ။
သူမသည် သူတို့၏နာမည်များကို ခေါ်ဆိုသည်။
အခြားနတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူတို့၏စွမ်းအားကို ခိုးယူသွားခဲ့သော်လည်း သူတို့လုပ်ဆောင်ခဲ့ရမည့် တာဝန်များအကြောင်း သူမ ပြောပြသည်။
သန့်စင်ထားသော ရေတွင်းများ၊ ဝှက်ထားသော စားနပ်ရိက္ခာများ၊ မာရီယယ်က သူတို့ကို သစ္စာမဖောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့်အတွက် ဆက်လက်စိုက်ပျိုးသွားကြမည့် မိသားစုများအကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အက်ဗလင်နှင့် အဒရီယာနာကြားတွင် ရပ်လျက် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ သူတို့၏လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကလေးများမှာမူ ဟယ်လီနာနှင့်အတူ နောက်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်သည်။ ကာရိုသည် ဒီမာ ထိုအိတ်ငယ်လေးကို ပိတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူ၏ စကတ်စကို မှီတွယ်ထားသည်။
အခမ်းအနားအပြီးတွင် ဗက်ဆာက ကြီးထွားလာနေသည့် အုပ်စုအနီးတွင် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်အတွက် နေရာပေးရန် ကမ်းလှမ်းသည်။ ဒီမာက ဘုရားကျောင်းတော်မှ သေဆုံးသွားသူများ၏ နာမည်များကို သူမ အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ အမှတ်ရပြီး စာရင်းပြုစုနိုင်သည့်အခါ ထည့်သွင်းပေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းသည်။
“ကျွန်တော်တို့ နေရာချန်ထားပေးလို့ရပါတယ်” ဟု အော်ဒရင်က သူမကို ပြောသည်။
ထိုစကားသည် သာမန်မျှသာဖြစ်သော်လည်း သူမ ငိုရှိုက်မိသည်။
သူမ စကားပြန်ပြောနိုင်သည်အထိ သူသည် သူမဘေးတွင် ရှိနေပေးသည်။
ထိုတစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်း အစီရင်ခံစာက စောင့်ကြိုနေသည်။
၎င်းတွင် အိုသဲလော့စ်၏ တံခါးပေါက်သို့ သွားရန် လွယ်ကူသည့်လမ်းကြောင်းမျိုး မပါဝင်ပေ။
ပထမအပိုင်းသည် ဝှိုက်မက်ဇာ၏ မြောက်ဘက်တွင် လူသိများသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအပိုင်းသည် ရှေးဟောင်းတော်ဝင် စာပို့လမ်းဟောင်းကို အသုံးပြုထားသည်။ ထိုထက်ကျော်လွန်ပါက လမ်းညွှန်ချက်များတွင် လက်ခံရမည့် အမှတ်အသားများ၊ အစောင့်အကြပ်များ လဲလှယ်မှုနှင့် 'သဘောတူညီမှု ခန်းမ' ဟု အမည်ပေးထားသည့် နေရာတစ်ခုအကြောင်း ပါဝင်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ထိုနာမည်ကို ဖတ်ရသည့်အခါ အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။
သက်ဆရာကမူ မတူပေ။
“သူ ဒါကို ပြန်သုံးနေပြန်ပြီ။”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာကို ပြောတာလဲ။”
“နတ်ဘုရားတွေ အငြင်းပွားမှုတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ တစ်ချိန်က စုဝေးခဲ့ကြတဲ့ နေရာလေ။”
“အိုသဲလော့စ်လက်အောက်မှာလား။”
“အငြင်းပွားမှုတိုင်းမှာ အဖြေရှိပြီးသားလို့ သူ မဆုံးဖြတ်ခင်တုန်းကပေါ့။”
သူမသည် လက်ညှိုးဖြင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လိုက်ကြည့်သည်။
“အပြင်ဘက်လမ်းက လမ်းလျှောက်လို့ရတယ်။ နောက်ဆုံးချဉ်းကပ်ရမယ့်လမ်းကတော့ လက်ခံမယ့်အရာရှိတွေ ဘယ်လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပေးမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ဒါက အစောင့်အကြပ်တွေကို ဘယ်လိုဝင်ရမလဲဆိုတာပဲ ပြောပြတာ။ တိုက်ခိုက်မယ့်သူတွေကို ဘယ်လိုဝင်ရမလဲဆိုတာ မပြောပြဘူး။”
သော်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သာမန်လမ်းကြောင်း ဘယ်မှာဆုံးလဲဆိုတာကိုပဲ ကျွန်မတို့ ရှာရတော့မယ်။”
အီလီဇာသည် ကင်းထောက်များကို ရွေးချယ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
အက်ဒလင်းက သူတို့ကို အစောင့်အကြပ် ပြောင်းလဲမှုများကို နားလည်အောင် ကူညီပေးသည်။
သူမ၏ လက်မှာ ပတ်တီးစည်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညွှန်ပြနိုင်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေသူတစ်ဦးက လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုရမည့် စာရင်းဇယားများကို စာရေးသူများက မည်သို့ ရေးသားသင့်သည်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမတွင် အကြံဉာဏ်များ ရှိနေသည်။
“ဒါက အကျဉ်းသားအရေအတွက် မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါက မျှော်မှန်းထားတဲ့ ချည်နှောင်မှု အရေအတွက်ပဲ။ တစ်ခါတလေ နတ်ဘုရားတစ်ပါး စွမ်းအားပိုကြီးလာရင် သူတို့က ပိုတိုးပြီး ချည်နှောင်တတ်ကြတယ်။”
ဖန်ရီးယား၏ လက်ကောက်ဝတ်များအတွင်းမှ အနာသစ်များကို ကျွန်ုပ် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
“ဒီမှာကော ဘာလဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“အစောင့်တွေအတွက် အစားအသောက်ပေါ့။ သီးခြားစာရင်းပဲ။ သူတို့က ဒါတွေကို နတ်ဘုရားအကျဉ်းသားတွေနဲ့ ရောမတွက်ဘူး။”
မေရီက စာရင်းကွက်သစ်တစ်ခုကို ဆွဲလိုက်သည်။
ပထမတစ်ခေါက် ဖတ်ရှုစဉ်က လွတ်သွားခဲ့သည့် လူများသည် နာမည်များဘေးတွင် ပေါ်လာတော့သည်။
အစောင့်တစ်ဦး၊ နှစ်ဦး။ ပို့ဆောင်ရေးအတွက် ထိန်းသိမ်းထားသည့် ကုသသူ။ နာမည်ကို ပယ်ဖျက်ထားသည့် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှ ပြောင်းရွှေ့လာသည့် အစေခံတစ်ဦး။
အီလီဇာသည် မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အချက်အလက်အားလုံးကို မိတ္တူကူးယူလိုက်သည်။
ကင်းထောက်များသည် အစောင့်အကြပ် လဲလှယ်မှုကို စောင့်ကြည့်ပြီး ပြန်လာကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် မည်သူ့တံဆိပ်တပ်ထားသည်ဖြစ်စေ 'သဘောတူညီမှု ခန်းမ' ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို တုံ့ပြန်မည်မဟုတ်ပေ။
ထိုဖိတ်ကြားချက်သည် ဖန်ရီးယားအတွက် မည်မျှပေးဆပ်ခဲ့ရသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိပြီးဖြစ်သည်။
သူတို့ မထွက်ခွာမီ အနောက်ဘက်မှ သတင်းစကား ရောက်လာသည်။
ဆာ့ထ်၏ တပ်များသည် ရီးလ်ခရော့စ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ထိုမြို့သည် မြေဩဇာကောင်းသော ဒေသနှစ်ခုကြားတွင် တည်ရှိပြီး ကျောက်တံတားတစ်စင်းက မြစ်ကိုဖြတ်၍ အဓိကလမ်းမကြီးကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။ လူတို့သည် ထိုလမ်းမှတစ်ဆင့် ရက်အတော်ကြာ ဆုတ်ခွာနေခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါ ဧရာမဘီလူးကြီးများသည် အရှေ့ဘက် တောင်ကုန်းတွင် စုဝေးနေကြသည်။
သူတို့၏ နောက်တွင် ခြေလျင်တပ်၊ ရုပ်အလောင်းတင်ကားများနှင့် သေဆုံးသူများကို အမိန့်ပေးနေသည့် လစ်ခ် (lich) တစ်ဦး အနည်းဆုံး ပါဝင်သည်။
မြို့၏ အုပ်ချုပ်သူက ဆာ့ထ်၏ တံခါးဖွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ထိုတောင်းဆိုချက်တွင် ဘုရားကျောင်းစောင့်များကို အရင်ဆုံး လက်နက်ချပေးရန် ညွှန်ကြားချက်များလည်း ပါဝင်သည်။
သော်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းများကို အသံထွက်ဖတ်သည်။
“သူတို့က တိုက်ခိုက်မှုကို နှစ်ရက်အတွင်း စတင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အပြင်ဘက်ရွာတွေကတော့ လူရှင်းနေပြီ။ အနောက်ဘက်လမ်းကတော့ ပွင့်နေဆဲပဲ။”
လက်ဇန်ဒါးသည် သူဖတ်နေသည့် အစီရင်ခံစာကို ချလိုက်သည်။
“လူဦးရေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ။”
“တပ်စခန်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်တာထက် ပိုများတယ်။”
မည်သူမျှ မြောက်ဘက်မှ ကင်းထောက်များ ပြန်လာသည်အထိ စောင့်ရန် အကြံမပြုကြပေ။
ရန်သူနှစ်ဦးရှိနေပြီး မည်သူမျှ အလှည့်ကျ တိုက်ခိုက်ရန် သဘောတူထားခြင်းမရှိပါ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုနံနက်ခင်းတွင် ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည့် မဟာမိတ်များနှင့်အတူ ခန်းမကြီးထဲတွင် အစည်းအဝေးပြုလုပ်ကြသည်။
ဗေးလစ်သ်က နဂါးများအတွက် ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လာရောက်သည်။ အဲလူးန်းက အုပ်စု၏ ကုသသူတစ်ဦးနှင့်အတူ တက်ရောက်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ်တောအစီရင်ခံစာများကို သယ်ဆောင်လာသည့် ဖီးနစ်တမန်က ဆီရီဗန် ခွင့်ပြုထားသည့်နေရာတွင် ရပ်နေပြီး ဒဏ်ရာရထားသည့် သံတမန်က ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ နားထောင်နေသည်။
လက်ဇန်ဒါးက ကွန်ကော်ဒီယာ၏ လက်ရှိ စစ်တပ်ချထားမှုအခြေအနေကို တင်ပြသည်။
ဘောလ်ဒါနှင့် ဘရူနီက သူတို့၏ စစ်သည်များ၏ အခြေအနေကို ပြောပြသည်။
အီလီနော်က ရီးလ်ခရော့စ်တံတား၏ ပုံကြမ်းကို ယူလာပြီး ပထမသတင်းစကားတွင် မည်သူမျှ စဉ်းစားမိခြင်းမရှိသည့် မေးခွန်းများကို ချက်ချင်း မေးမြန်းသည်။
“လှည်းတွေက တံတားဖြတ်ပြီးရင် ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့မှာလဲ။ နှစ်စီးတွဲ ဖြတ်လို့ရလား။ တံတားလက်ရန်းတွေက ခိုင်မာရဲ့လား။ ရေလမ်းကြောင်း ရေတက်လာရင် ရေကို ဘယ်လိုစီးဆင်းစေမှာလဲ။”
“ကျွန်မတို့ ဆွေးနွေးနေတာက စစ်တပ်အကြောင်းပါ” ဟု လာရောက်သည့် အရာရှိတစ်ဦးက ပြောသည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒါကိုပဲ ပြောနေတာပါပဲ” ဟု အီလီနော်က ပြန်ဖြေသည်။
သော်က အနောက်ဘက် ချဉ်းကပ်လမ်းပုံကို စားပွဲအလယ်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုအခန်းထဲတွင် စုဝေးနေသူများနှင့် ဆာ့ထ်၏ တပ်တစ်ခုလုံးကို အနိုင်တိုက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် တံတားကို ထောင်ချောက်တစ်ခု မဖြစ်စေရအောင်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။
ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို အချိန်ဆွဲနိုင်လောက်သည့်အထိ အဖိုးအခကြီးအောင်လည်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။
အဲလူးန်းက ဧရာမဘီလူးကြီးများကို တိုက်ခိုက်ရန် ယူနီကွန်းတပ်ကို မသုံးဘဲ လမ်းပြများနှင့် ကုသသူများကိုသာ ကမ်းလှမ်းသည်။
ဗေးလစ်သ်က နဂါးကင်းထောက် နှစ်ကောင်နှင့် အန္တရာယ်ရှိသည့် ရွှေ့ပြောင်းလမ်းကြောင်းအတွက် အစောင့်အကြပ် ပိုမိုချထားပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းသည်။
ဖီးနစ်ငှက်တို့သည် မြို့၊ တံတားနှင့် လက်ခံရေးစခန်းကြားတွင် အချက်ပြမှုများကို သယ်ဆောင်ပေးလိမ့်မည်။ ဆီရီဗန်က မြားမိုးများအောက်တွင် မည်သူမျှ အခက်အခဲမဖြစ်ခင် အချက်ပြမှုတစ်ခုချင်းစီ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့အား သင်ပေးထားရန် တောင်းဆိုသည်။
ဘရူနီက တံတားပုံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တန်းတွေကို သယ်ပေးနိုင်တယ်။”
“သယ်နိုင်ပါတယ်” ဟု အီလီနော်က သဘောတူသည်။ “ဘယ်နေရာမှာ တပ်ဆင်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပြီးရင်ပေါ့။”
ထိုအဖြေက သူ့ကို ကျေနပ်သွားစေသည်။
သော်က တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ကို အရှေ့ဘက် ချဉ်းကပ်လမ်းနှင့် တံတားဖြတ်ကူးရာနေရာများတွင် ခွဲဝေချထားသည်။ လက်ဇန်ဒါးက မြို့ခံကာကွယ်ရေးတပ်များနှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မည်။ အာဗန်နှင့် ကျွန်ုပ်မှာမူ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကင်းထောက်များက လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းမည်။
ကယ်လ်ဒရစ်သည် ဂရေးကိပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ပြန်လည်ရရှိထားသည့် ကိရိယာများဖြင့် အလုပ်လုပ်ကာ မြောက်ဘက်အဖွဲ့များ၏ စောင့်ကြည့်မှုများက နောက်ထပ် ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက ကူညီရန် အဆင်သင့် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
ဘယ်သူမှလည်း အလုပ်သုံးမျိုးလုံးကို ကျွမ်းကျင်နေရုံနဲ့တင် အလုပ်သုံးမျိုးလုံးကို ပူးတွဲတာဝန်ယူခိုင်းထားတာမျိုး မရှိပေ။
အစည်းအဝေး ပြီးသွားတဲ့အခါ ထိုင်ခုံတွေအားလုံးက အလောတကြီးနဲ့ လူရှင်းသွားသလိုမျိုး ခံစားရတုန်းပင်။
အစည်းအဝေးအပြီးတွင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှာ လာတွေ့သည်။
ဗေးရန်းက ကျွန်တော့်ပတ်လည်မှာ ရွေ့လျားနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေနဲ့ စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။ အာဗန်ကတော့ သစ်သားဓားကိုကိုင်ပြီး အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဒီနေ့ သင်ခန်းစာကတော့ ကျွန်တော် ထိန်းထားရမယ့် အနေအထားကို မပျက်စီးစေဘဲ ပုံစံပြောင်းလဲခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော်က တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ရင်ဘတ်ထဲကနေ ဖြတ်သန်းသွားခွင့်ပေးလိုက်မိပြီး နောက်ကို အလွန်အမင်း ဆုတ်လိုက်မိတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကာကွယ်ရမယ့် တံခါးဝကိုပါ လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။
ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော်က နေရာမှာပဲ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ခဲ့ပေမဲ့ အရမ်းစောပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံ ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အာဗန်၏ဓားက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ထိမှန်သွားသည်။
တတိယအကြိမ်မှာတော့ တိုက်ခိုက်မှုကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးလိုက်ပြီး လေတိုက်ရာအတွင်း လှည့်ပတ်ကာ ကျွန်တော့်ဓားကိုင်ထားတဲ့ လက်မောင်းကနေ ရေတွေ စီးကျနေဆဲမှာပဲ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
အာဗန်က အလွတ်သတ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ ခြေလှမ်းတွေ ရွှေ့လိုက်ရပြီ။
“နောက်တစ်ခါ” ဟု သူက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်ကတော့ ထိုအလဲအလှယ် ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ပြီးနောက် သူမက စိုစွတ်နေတဲ့ မြေပြင်ကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ပွန်းပဲ့နေတဲ့ ပုခုံးနဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ပြုံးမိနေတဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အနည်းဆုံးတော့ မင်း ဒါရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သဘောကျနေတာပဲ။”
“ဒီတစ်ခါတော့ အဆင်ပြေသွားတယ်လေ။”
“ငါ မြင်လိုက်ပါတယ်။”
အခြားသူတွေက လေ့ကျင့်ရေးလက်နက်တွေကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် သူမက ကျွန်တော့်နဲ့အတူ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
“မင်း တိုးတက်လာနေပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အဲဒါကို ဝန်ခံရတာ ခက်နေပုံပဲနော်။”
“မင်းက ပိုဆိုးတဲ့အရာတွေကို စမ်းလုပ်ကြည့်သင့်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မှာစိုးလို့ပါ။”
ငြင်းဆန်လိုက်ဖို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
သူမ၏ အမူအရာကတော့ ထိုကြိုးစားမှုကို တားဆီးထားသလိုပင်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ရီးလ်ခရော့စ်မှာ ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသလဲဆိုတာကို သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
သူမက ဂရုတစိုက် နားထောင်ပြီး ဒဏ်ရာရသူတွေ ဘယ်ကိုသွားရမလဲ၊ ခရီးဘယ်လောက် ကြာမလဲဆိုတာတွေကို မေးမြန်းသည်။ စကားပြောပြီးတဲ့အခါ သူမက အမိုးအကာလမ်းလျှောက်လမ်းအောက်မှာ ရပ်လိုက်သည်။
“တာလ်ဗန် ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက နာကျင်မှုကြောင့် မနိုးဘဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။”
စကားဝိုင်း ပြောင်းသွားတာကြောင့် ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ။”
“နှစ်နာရီနီးပါးလောက်ပဲ။”
ကျွန်တော် ထိုအချက်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ရူအယ်လ်က မီးအိမ်တစ်လုံး ထပ်တောင်းတယ်။ ပထမတစ်ခုကို ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာထားပြီး ဒုတိယတစ်ခုကို သူမကုတင်ဘေးမှာ ထားချင်တာတဲ့။”
“ဘာလို့လဲလို့ ပြောသေးလား။”
“သူမ စာဖတ်ချင်လို့တဲ့။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“လူတွေကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပြီးနောက်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာသလဲဆိုတာကို မင်း သိစေချင်လို့ပါ။”
ညစာစားပြီးနောက် ဂျူလီယန်က မီရယ်လ်နဲ့ စကားပြောခွင့်တောင်းသည်။
သူမဆီ သူချဉ်းကပ်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မိသားစုအခန်းထဲ ပြန်ထားနေတာ ဖြစ်သည်။ အဲလိုဝင်က ဟဲလ်ရစ်၊ ဗီဆာရာတို့နဲ့အတူ ထွက်သွားပြီဖြစ်ပြီး တိုမတ်စ်ကတော့ ဆိုဖာအောက်ကနေ သူ့ရဲ့ သစ်သားသင်္ဘောတွေကို သိမ်းဆည်းနေသည်။
ဂျူလီယန်က ကလေးငယ် ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်လိုက်သည်။
ပြီးမှ သူက မိခင်ဖြစ်သူ၏ ထိုင်ခုံဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပြီး သူပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပထမဆုံး စာကြောင်းကို မေ့သွားပုံရသည်။
မီရယ်လ်က သူမ၏ အပ်ချုပ်လက်ရာကို ချလိုက်သည်။
“ပြောလေ။”
သူက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
“နေခဲ့လို့ရပါတယ်” ဟု သူက အမြန်ပြောသည်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း စာအုပ်စင်နားမှာပဲ ဆက်နေလိုက်ပြီး စကားသံတိုင်းကို နားစွင့်နေသူတစ်ယောက်လို မပေါက်အောင် ကြိုးစားနေလိုက်သည်။
“မင်းသား ဟဲလ်ရစ်နဲ့ စကားပြောဖို့ ကိစ္စကို မေမေမေးတုန်းကလေ” ဟု ဂျူလီယန်က စတင်ပြောသည်။
မီရယ်လ်၏ မျက်နှာက ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
“အဲလိုဝင်အကြောင်းလား။”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“သား သူမနဲ့ စကားပြောကြည့်ပြီးပြီ။ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမယ့်အကြောင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ သားတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သဘောကျနေကြတယ်ဆိုတာကို မိဘတွေ သိသွားရင် သူမ အဆင်ပြေမလားဆိုတဲ့အကြောင်းပါ။”
သူ့နားရွက်တွေ ရဲတက်လာသည်။
“သူမကတော့ မိဘတွေ သိနေကြလောက်ပြီလို့ ထင်တယ်တဲ့။”
မီရယ်လ်က အပြုံးကြီးမသွားအောင် ထိန်းထားနိုင်သည်။
“သတိကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးပဲ။”
ဂျူလီယန်က သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မေမေ သူတို့ကို ပြောပေးနိုင်မလား။ ဘာမှ ကတိပေးခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သား သူမနဲ့ အချိန်တွေ ဆက်ပြီး ကုန်ဆုံးချင်သေးတယ်ဆိုတာကိုပဲ ပြောပေးပါ။”
“ရပါတယ် သား။”
“ပြီးတော့ နောင်အခါ၊ သားတို့ အရွယ်ရောက်လာရင်လေ—”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
မီရယ်လ်က သူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“နောင်အခါဆိုတာ နောင်အခါမှာပဲ ထားလိုက်ပါ။ သားတို့နှစ်ယောက်လုံးက ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ကိုယ်ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ သင်ယူဖို့ အချိန်တွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်။”
သူက အခန်းထဲမဝင်ခင်ကတည်းက အောင့်အီးထားပုံရတဲ့ အသက်ရှူသံကို ထုတ်လိုက်သည်။
“သားက ဒါဟာ တာလ်ဗွန်ကြောင့်လို့ သူမ ထင်မှာကို မလိုလားဘူး။”
“ဒါဆိုရင် သူမကို အဲလိုဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ ဆက်ဆံပါ။”
မီရယ်လ်က သူ့နဖူးပေါ်က ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ သူက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ပဲ ခံယူလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သားတို့ စေ့စပ်ဖို့အကြောင်း ပြောချင်တဲ့အခါမျိုးကျရင်လည်း မေမေ့ကို တည့်တည့်ပြောလို့ရပါတယ်။ သားတစ်ယောက်တည်း ရှက်ရွံ့နေရင်းနဲ့ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းနေစရာ မလိုပါဘူး။”
“မေမေရယ်။”
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူက သူဟာ ဒီလိုလုပ်ဖို့ အရမ်းကြီးနေပြီဆိုတာကို သတိရသွားပြီး ခဏတာ သူမပုခုံးပေါ်မှာ မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။
သူမကတော့ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲပင်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ မီရယ်လ်က ဟဲလ်ရစ်နဲ့ ဗီဆာရာတို့နဲ့ စကားပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က သူတို့သုံးယောက်ကို ဥယျာဉ်ထဲမှာ နောက်ပိုင်းမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ဟာ နိုင်ငံတွေကို စီမံခန့်ခွဲနေတဲ့ ဘုရင်တွေလို မဟုတ်ဘဲ မိဘတွေလိုမျိုး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေကြသည်။
ဗီဆာရာက လမ်းမှာ ကျွန်တော့်ကို တားသည်။
“ဘာမဆို အကြီးအကျယ် ကိစ္စတစ်ခုလို လုပ်နေဖို့ မလိုဘူးတဲ့လေ။”
“ဘယ်သူ ပြောတာလဲ။”
“အဲလိုဝင်လေ။”
ဟဲလ်ရစ်က သူမနောက်ကနေ ပြုံးနေသည်။
“သူမကတော့ တကယ့်ကို ခိုင်မာတဲ့ ကလေးပဲ။”
ထိုသဘောတူညီချက်က စာချုပ်စာတမ်းတွေ ဘာမှ မလိုပေ။ ဂျူလီယန်နဲ့ အဲလိုဝင်တို့က အရင်ကလိုပဲ ဥယျာဉ်ထဲ လမ်းလျှောက်တာ၊ မိသားစုအပြင်ထွက်တာတွေကို ဆက်လုပ်ကြလိမ့်မည်။
စေ့စပ်ပွဲ ကြေညာစရာ မလို။
မင်္ဂလာဝတ်စုံတွေ ရွေးစရာလည်း မလို။
မီရယ်လ်က ကက်ဆီယာကို ထိုနောက်ဆုံးအချက်ကို အလုံအလောက် ပြောပြလိုက်တာကြောင့် ကက်ဆီယာက သူမကို စွပ်စွဲမလာခင်မှာပဲ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“ငါ ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး။”
“မင်း မျက်နှာပေါ်မှာ အကုန်ပေါ်နေတာလေ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမ၏ ခွက်နောက်မှာ မျက်နှာကို ငုံ့ထားသည်။
ကျွန်တော် မရှိတဲ့တစ်ရက်မှာပဲ မိသားစုက အဆင်ပြေကြလိမ့်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာခင်မှာ အန်နာက အနောက်ဘက်ကို သယ်သွားဖို့ တစ်ခုခု ပေးလိုက်သည်။
အဲဒါက ဆီလီ၏ သေသပ်တဲ့ လက်ရေးနဲ့ ကူးရေးထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက် ဖြစ်သည်။
“လမ်းလျှောက်သီချင်းလေးပါ” ဟု နတ်ဘုရားမက ရှင်းပြသည်။ “လူတွေက အပိုဒ်အမျိုးမျိုး သိကြမှာပါ။ သံပြိုင်ဆိုတာကတော့ အတူတူပါပဲ။”
သူမက ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်ကို ထိလိုက်သည်။
“အလုပ်ရှုပ်စရာ မပါပါဘူး။ သူတို့ အမှတ်ရနိုင်မယ့်အရာလေးပါပဲ။”
ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်သည်။
“သူတို့ကို ဘယ်သူပေးလိုက်တာလဲဆိုတာ ပြောပြရမလား။”
အန်နာက ထိုမေးခွန်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က မေးမှ ပြောပါ။”
ဆီလီက သူမဘေးမှာ ပြုံးနေသည်။
ခြံဝင်းကို ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် စာရွက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမအပိုဒ်မှာတော့ ရှည်လျားတဲ့ လမ်းကြောင်း၊ နည်းပါးတဲ့ ညစာ၊ ပြီးတော့ တောင်ကုန်းတစ်ခုက နောက်ဆုံးတစ်ခုပဲလို့ ကတိပေးခဲ့တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်အကြောင်း ညည်းတွားထားသည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ လူတွေက စာသားတွေကို ငြင်းခုံနေကြရင်းနဲ့ သူတို့နောက်ကို လိုက်လာနေတဲ့ အန္တရာယ်ကို ခဏတာ မေ့သွားကြမှာကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။
ကျွန်တော် စာရွက်ကို အင်္ကျီအတွင်းထဲမှာ လုံခြုံအောင် ထည့်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး အင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့နဲ့အတူ ရီးလ်ခရော့စ်ကို ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးမှာ လူတွေက နှစ်ဖက်စလုံးကို သွားလာနေကြသည်။ ကုန်တင်လှည်းတွေက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ မြို့ဆီကို သွားနေကြပြီး မိသားစုတွေကတော့ အိပ်ရာခင်းတွေကို ပစ္စည်းတွေနဲ့ ချည်နှောင်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ အတူ ထွက်ပြေးလာကြသည်။
ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကို မြင်တော့ အတော်များများက ရပ်ကြည့်ကြသည်။
လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ တံတားကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ရောက်လာတာလားလို့ မေးသည်။
“ကျွန်တော်တို့က လမ်းမကြီးကို ပွင့်နေအောင် ကူညီပေးဖို့ လာတာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက သူ့လှည်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ လှည်းထဲမှာ ကလေးနှစ်ယောက်က စောင်အဟောင်းတစ်ခုအောက်မှာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။
ပြီးနောက် သူက ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းဖယ်ပေးသည်။
လမ်းဆက်လျှောက်တော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သော်အတွက် ကောင်းချီးစကား ဆိုသည်။
သော်က အခမ်းအနားလိုမျိုး မလုပ်ဘဲ လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
နောက်ဆုံး တောင်ကုန်းကို ရောက်တဲ့အခါ အရှေ့ဘက်မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှာ မီးခိုးငွေ့တွေ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ရီးလ်ခရော့စ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ နံရံတွေနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ မြို့ထဲမှာ ကြပ်ညပ်နေသည်။
တံတားက အီလီနော် ရေးဆွဲထားတဲ့ ပုံထက် ပိုကျဉ်းနေသည်။
သူမက ကျွန်တော့်အမူအရာကို မြင်လိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် ကျွန်မက မေးခွန်းတွေ မေးတာပေါ့။”
မြို့ခံတွေက သူတို့မှာရှိတာနဲ့ အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ထားကြသည်။
သူတို့က အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးကို ရှင်းလင်းထားပြီး လှည်းတွေ စောင့်ဆိုင်းရမယ့်နေရာကို မှတ်သားထားသည်။ တံတားမှာလည်း ကြောက်လန့်နေတဲ့ မိသားစုတွေကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မညပ်မိအောင် စောင့်ကြည့်နေသူတွေကို ချထားသည်။
မြို့ရဲ့ တပ်မှူးက တံခါးဝမှာ သော်ကို လာတွေ့သည်။
သူ့ခေါင်းမှာ ပတ်တီးစည်းထားပြီး ဘေးအန္တရာယ်များစွာကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ရတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ရိုသေမှုမျိုး ရှိနေသည်။
“ဧရာမဘီလူးတွေက မနက်အစောပိုင်းကတည်းက အရှေ့ဘက် တောင်ကုန်းကို စမ်းသပ်နေကြပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူတို့ရဲ့ အဓိကတပ်ဖွဲ့ကိုတော့ မသုံးသေးဘူး။”
“သေဆုံးသူတွေကကော ဘယ်မှာလဲ။”
“သူတို့နောက်မှာ။ စောင့်နေကြတယ်။”
အဲဒီအချက်က တိုက်ခိုက်လာတာထက် သော်ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်စေသည်။
လက်ဇန်ဒါးသည် တပ်မှူးနှင့်အတူ တံတိုင်းများကို စစ်ဆေးရန် ထွက်သွားသည်။ အီလီနော်က ဘရူနီကို တံတားတိုင်များဆီ ခေါ်သွားသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ ကုသသူများသည် မြို့သူမြို့သားများ ဒဏ်ရာရသူများကို စုစည်းထားသည့် ရှေးဟောင်းဈေးရုံကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
ကျွန်တော်သည် အာဗန်နှင့်အတူ အရှေ့ဘက်မျှော်စင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။
လယ်ကွင်းများ၏ ဟိုဘက်တွင် ရန်သူ့အလံများသည် စစ်သည်များ၏ အမည်းရောင်တန်းကြီးအပေါ်မှ လွင့်ပျံနေသည်။
ဘီလူးကြီးများသည် ၎င်းတို့၏နောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည့် တိုက်စစ်မျှော်စင်များအတိုင်း မတ်မတ်ရပ်နေကြသည်။
ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးဖြင့် စတင်သည်။
၎င်းသည် တံတိုင်းကို မမီဘဲ ကျော်သွားပြီး စွန့်ပစ်ထားသော တဲတစ်လုံးကို ဖျက်ဆီးကာ ရေမြောင်းထဲတွင် အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားသည်။
ဒုတိယမြောက် ကျောက်တုံးကတော့ တံတိုင်းထိပ်ကို ထိမှန်သွားသည်။
ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲများ အတွင်းဘက်သို့ လွင့်စင်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် အနီးဆုံး ကာကွယ်ရေးသမားများရှေ့တွင် အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး အကြီးဆုံး ကျောက်စိုင်များကို လှေကားထစ်များဆီ မရောက်မီ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။
အာဗန်က ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသော လေးသမားတစ်ယောက်ကို ကျန်ရှိနေသည့် တံတိုင်းနောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
“သူတို့က အကွာအဝေးကို တိုင်းတာနေတာ။” ဟု သူက ဆိုသည်။
ဘီလူးကြီးများသည် ရှေ့ကို တိုးမလာကြသေးပါ။
သူတို့က ပစ်မှတ်အကွာအဝေးကို ချိန်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
အောက်ဘက်ခြံဝင်းထဲမှ သော်၏ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေးသမားများသည် အန္တရာယ်အများဆုံး နေရာများမှ ခွာပေးလိုက်ကြသည်။ အင်ဂျင်နီယာများသည် မျှော်စင် မလုံခြုံတော့သည့်အခါ ကာကွယ်ရေးသမားများ အောက်သို့ ဆင်းပြေးနိုင်မည့် လှေကားများကို အားဖြည့်စတင် ပြုလုပ်ကြသည်။
နောက်ထပ် ကျောက်တုံးတစ်တုံး လယ်ကွင်းအပေါ်သို့ ပျံသန်းလာပြန်သည်။
ကျွန်တော်သည် ၎င်းကို မျက်စိဖြင့် လိုက်ကြည့်ပြီး ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကို ကျော်လွန်သွားသည်အထိ စောင့်ကာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းဖြင့် ဘေးဘက်သို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။
၎င်းသည် မြောက်ဘက်တံတိုင်းအလွန်ရှိ ဗလာကျင်းနေသော ရေမြောင်းထဲသို့ ကျသွားသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှ စစ်သည်များက အားပေးအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
လယ်ကွင်းတစ်ဖက်တွင် ဘီလူးကြီးများက ရပ်တန့်ပြီး ကြည့်နေကြသည်။
ယခုဆိုလျှင် ကျွန်တော် ဘယ်မှာရှိမှန်း သူတို့ သိသွားပြီ။
နောက်ထပ် ကျောက်တုံးသုံးတုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် ၎င်းတို့ကို လေပြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် အကုန်လုံး လွှဲပစ်၍ မရနိုင်ပါ။
အနီးဆုံး ကျောက်တုံးကို လျှပ်စီးဖြင့် ပစ်ခတ်ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုကို ဘေးသို့ လွှဲပစ်လိုက်ကာ တတိယမြောက် ကျောက်တုံးကတော့ တံတိုင်း၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းသို့ ကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရွှေရောင်မီးတောက်တစ်ခုက ၎င်း၏အောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဖီးနစ်ငှက်သံတမန်က သူ့ကိုယ်သူထက် ပိုကြီးသော ကျောက်တုံးကို တားဆီးရန် ကြိုးစားမည့်အစား သတိပေးချက်ကို သယ်ဆောင်ကာ မျှော်စင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
အောက်တွင်ရှိသော ကာကွယ်ရေးသမားများ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
ကျောက်တုံးက လမ်းလျှောက်လမ်း၏ လူမရှိသော နေရာတစ်ခုကို ထိမှန်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ပြိုကျသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင်တော့ အားပေးသံများ မထွက်ပေါ်လာတော့ပါ။
ကျွန်တော် ရန်သူ့တောင်ကုန်းဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အာဗန်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“မင်း တံတိုင်းတိုင်းမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှိနေလို့ မရဘူးလေ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် တံတားကို သတိရပါ။”
မြို့အပြင်ဘက်တွင် ရွှေ့ပြောင်းလာသော လှည်းတန်းများသည် အနောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေဆဲပင်။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သော်၏ အချက်ပေးသံဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ ပျက်စီးနေသော မျှော်စင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
တံတားဆီ ရောက်သောအခါ ဘရူနီသည် မြစ်ထဲတွင် ခါးလယ်အထိ ရေစိမ်လျက် သစ်လုံးတစ်လုံးကို ပုခုံးဖြင့် ထောက်ထားသည်။
အီလီနော်က သူ့အပေါ်တွင် အလုပ်သမားများကို ညွှန်ကြားနေသည်။ အနောက်ဘက်ဝင်ပေါက်အောက်ရှိ ပျက်စီးနေသော ထောက်တိုင်တစ်ခုသည် ကုန်တင်လှည်းများ၏ အဆက်မပြတ် ဝန်ကို မခံနိုင်ဘဲ ရွေ့လျားစပြုနေသည်။
“ထိန်းထားနိုင်မလား။” ဟု ကျွန်တော် လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ဘရူနီက သစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပေါ်မှ ဖြတ်သွားနေသော လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရတယ်။”
ထိုမေးခွန်းကို မေးစရာပင် လိုအပ်ပါသလားဟူသည့် ပုံစံဖြင့် သူက ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်တော်သည် ယာယီထောက်တိုင်များကို ခိုင်မြဲစေရန် အမိုးခုံးအောက်သို့ ဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်နေစဉ်တွင် ရေများက ခြေထောက်များကို ရိုက်ခတ်နေသည်။
ရန်သူတို့၏ နောက်ထပ် ပစ်ခတ်မှုသံများ မြို့အပြင်ဘက်မှ ကြားရသည်။
ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ ထောက်တိုင်တစ်ခု၊ ထို့နောက် နောက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ သာမန်သပ်များဖြင့် သစ်သားတုံးများကို ကျောက်တုံးနှင့် ခိုင်မြဲအောင် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဂိုလမ်များက သစ်လုံးအသစ်များကို ကမ်းပါးအောက်သို့ သယ်လာပေးကြပြီး အလုပ်သမားများက ကျွန်တော်တို့၏ အားဖြင့် မသိနိုင်သော အခြေအနေများကို စစ်ဆေးကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အီလီနော်က သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဝန်ကို ထမ်းခိုင်းလိုက်တော့။”
ဘရူနီက သူ့ပုခုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျှော့ချလိုက်သည်။
တံတားက မပြိုကျဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်တို့အပေါ်တွင် ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ဘီလူးတစ်ကောင် မြစ်ထဲတွင် ဘာကြောင့် ရပ်နေတာလဲဟု သူမ၏ မိခင်ကို မေးနေသည်။
“သူက ကူညီပေးနေတာလေ။” ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။
နေဝင်ချိန်တွင် အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးပေါ်၌ ရွှေ့ပြောင်းသူများ၏ တန်းစီလျက်ရှိသော လှည်းတန်းများ ပြတ်တောက်ခြင်း မရှိသေးပါ။
မြို့တော်ကတော့ မကျဆုံးသေးပါ။
အရှေ့ဘက်မျှော်စင်များ ပျက်စီးနေပြီး အပြင်တံတိုင်း၏ အပိုင်းနှစ်ခုသည် နောက်ထပ် ကျောက်တုံးများ ထပ်ထိလျှင် ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ သော်က ကာကွယ်ရေးစခန်းကို အတွင်းဘက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး လက်ဇန်ဒါးက နောက်ဆုံးအချိန်အထိ မထွက်ခွာဘဲ နေခဲ့ကြသူများကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် စီစဉ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့၏ ကင်းထောက်များက ရန်သူ့တောင်ကုန်းနောက်တွင် လှုပ်ရှားမှုရှိကြောင်း သတင်းပို့သည်။
သေလွန်သူများ နောက်ဆုံးတွင် ချီတက်လာကြပြီ။
အရှေ့ဘက်တံခါးဆီသို့ မဟုတ်ပါ။
မြို့၏ မြောက်ဘက်ရှိ မြစ်ဆီသို့ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အနောက်ဘက်တံတိုင်းပေါ်သို့ တက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် စနစ်တကျ အစီအရီဖြင့် ရေထဲသို့ ဆင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပထမဆုံးအဖွဲ့သည် ရေစီးအောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နောက်ထပ်အဖွဲ့များက လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့၏ နောက်တွင်တော့ သံကြိုးများနှင့် သစ်သားတုံးများကို သယ်ဆောင်လာသူများက လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သော်က ကျွန်တော့်ဘေးရှိ တံတိုင်းပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
မြစ်တစ်ဖက်တွင် ကျွန်တော်တို့၏ လက်ခံစခန်းဆီသို့ သွားရာလမ်းသည် လယ်ကွင်းများကြားမှတစ်ဆင့် ကွေ့ကောက်သွားသည်။
“သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကို ရောက်အောင် လုပ်နေတာပဲ။” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
အောက်တွင် နောက်ထပ်လှည်းတစ်စီး တံတားပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်ရဲ့ တူကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး သေလွန်သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မည်းမှောင်နေသည့် ရေပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီနေရာကပဲ ကျွန်တော်တို့ ခုခံရမယ့်နေရာပဲ။”