အခန်း ၄၀၉။ နောက်ဆုံးဖြတ်သန်းမှု
မြစ်ရေပြင်အောက်တွင် သေလွန်သူတို့က တည်ဆောက်နေကြသည်။
အစပိုင်းတွင် ရေစီးကြောင်းကြားမှ ပေါ်လာသည့် သံခမောက်များနှင့် အရောင်ဖျော့တော့တော့ လက်များကိုသာ ကျွန်ုပ် မြင်ရသည်။ ထို့နောက် မြစ်ကမ်းပါးနှစ်ဖက်ကြားရှိ သံကြိုးတစ်ချောင်း တင်းသွားပြီး သစ်တုံးတစ်ချောင်း ရေစီးအတိုင်း ရေပြင်ပေါ်တွင် ရောက်လာသည်။
နောက်ထပ် သစ်တုံးတစ်ခုကလည်း ထိုသစ်တုံးကို မှီတွယ်မိသွားသည်။
သူတို့သည် ရေအောက်တွင် တံတားတစ်စင်းကို တည်ဆောက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြစ်ရေစီးက သူတို့ကို မဖျက်ဆီးမချင်း မြစ်ကြမ်းပြင်တွင် ရပ်တည်နိုင်သည့် ရုပ်အလောင်းများကို အသုံးပြု၍ လမ်းကြောင်းဖန်တီးနေခြင်းပင်။
သော (Thor) က မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်ကို မျက်လုံးဖြင့် လိုက်ကြည့်သည်။
"သူတို့သာ အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးဆီ ရောက်သွားရင် လှည်းတန်းတွေ ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်။"
ကျွန်ုပ်တို့အောက်တွင် လှည်းမောင်းသမားတစ်ဦးက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် လားများကို ရစ်ခရော့စ် (Rillcross) တံတားဆီသို့ အတင်းမောင်းနှင်နေသည်။ သူ့နောက်တွင် ကလေးငယ်များ တင်ဆောင်ထားသည့် လှည်းတစ်စီးနှင့် အနာတရဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တံခါးချပ်တစ်ခုပေါ်တင်၍ ထမ်းလာသည့် လူသုံးဦးတို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
"လက်ဇန်ဒါး (Lexander) အတွက် အချိန် ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
"သူတို့ ပေးမယ့်အချိန်ထက် ပိုလိုလိမ့်မယ်။"
သူမသည် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် တမန်တော်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"သူ့ကို သွားပြောလိုက်၊ မြောက်ဘက်ကမ်းကို ငါတို့ ထိန်းထားပေးမယ်။ သူက ဆုတ်ခွာမှုကို အပြီးသတ်ခိုင်းလိုက်။ ပစ္စည်းတွေ ပြန်ယူဖို့အတွက် တံတားကို ဘယ်သူမှ ပြန်မကူးလာရဘူးလို့ ပြောလိုက်။"
တမန်တော်သည် အပြေးထွက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ရေပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရောက်ရှိရမည့်နေရာကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
မြို့၏ မြောက်ဘက်ရှိ အနောက်ဘက်ကမ်းပါးသည် မြစ်ရေပြင်အထက်သို့ မတ်စောက်စွာ ထိုးထွက်နေသော်လည်း စွန့်ပစ်ထားသည့် သစ်သီးခြံတစ်ခုအောက်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသည့် ကမ်းစပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ရန်သူတို့၏ သံကြိုးများ ဦးတည်နေသည့်နေရာမှာ ထိုနေရာပင်ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သစ်ပင်အိုနှစ်ပင်ကြားရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျရောက်သည်။
အရိုးစုတစ်ကောင်သည် ကမ်းပေါ်သို့ တက်လာနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
၎င်း၏ လက်ချောင်းများက ရွှံ့နွံထဲသို့ စိုက်ဝင်နေသည်။ ရေများက ၎င်း၏ ရင်အုပ်သံချပ်ကာအောက်မှတစ်ဆင့် စီးကျနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ တူဖြင့် ၎င်းကို ရေစီးထဲသို့ ပြန်လည်ရိုက်ချလိုက်သည်။
နောက်ထပ် သုံးကောင်က ထပ်မံတက်လာသည်။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက အနက်ရောင်အလံတော်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး ရင်ဘတ်တွင် ဝန်ထမ်းတုတ်တစ်ချောင်းကို ပိုက်ထားသည်။ ၎င်း၏ပတ်လည်တွင် အသက်ရှင်လျက်ရှိသော စစ်သည်များက စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့၏ အနောက်ဘက်အဝေးတွင်မူ ဘီလူးများက ကမ်းပါးဆီသို့ သစ်တုံးအသစ်များကို သယ်ဆောင်လာနေကြသည်။
လစ်ချ် (Lich) သည် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သေလွန်သူတို့သည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တက်လာကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ရေခဲနံရံတစ်ခုကို ကမ်းစပ်တစ်လျှောက် တည်ဆောက်လိုက်ပြီး မြစ်ကိုဖြတ်မပိတ်ဘဲ ကမ်းပါးတွင် ခိုင်မြဲစေလိုက်သည်။ အနီးဆုံးရောက်လာသော လက်များက ရေခဲနံရံကို ထိမှန်သွားသည်။ ဓားသွားများက ရေခဲကိုခြစ်မိသော်လည်း ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
၎င်းသည် သူတို့ကို ခဏတာမျှ တားဆီးထားနိုင်လိမ့်မည်။
အထက်ရှိ လမ်းမပေါ်မှ သော (Thor) သည် ဒိုင်းကာတပ်ဖွဲ့ ပထမအသုတ်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အာဗန် (Avarn) ရောက်လာပြီ" ဟု သူမက လှမ်းအော်သည်။ "သူတို့ ကမ်းတက်တဲ့နေရာကို ကျဉ်းအောင် ထိန်းထားကြ။"
ကျွန်ုပ်သည် သူမနှင့်တွေ့ဆုံရန် သစ်သီးခြံစောင်းအတိုင်း တက်သွားသည်။
သစ်ပင်များနောက်ရှိ မြေပြင်သည် အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးဆီသို့ ဖွင့်ဟနေသည်။ အကယ်၍ ရန်သူသာ ဤနေရာမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပါက တံတားတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို အနိုင်ယူစရာပင် လိုတော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် လမ်းမပေါ်တွင် လှံများဖြင့် ပိတ်ရပ်ထားရုံဖြင့် ထိတ်လန့်မှုက ကျန်ရှိသောအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ပေးသွားလိမ့်မည်။
သော (Thor) သည် ကမ်းစပ်၏ အကျဉ်းဆုံးနေရာအထက်တွင် ဒိုင်းကာတပ်ဖွဲ့ကို နေရာချပေးလိုက်သည်။
လေးသမားများက သစ်ပင်လုံးများနောက်တွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။
"အဆစ်တွေကိုပဲ ချိန်ပစ်ကြ" ဟု သူမက အမိန့်ပေးသည်။ "မြှားခေါင်းကျယ်တွေကိုတော့ သွေးထွက်တဲ့အရာတွေအတွက် ချန်ထားလိုက်။"
တပ်မှူးက ထိုအမိန့်ကို တပ်သားများဆီသို့ တစ်ဆင့်ပြန်လည်ပြောကြားသည်။
အာဗန် (Avarn) သည် နောက်ထပ် စစ်သည်ခြောက်ဦးနှင့် သစ်သီးခြံလမ်းကြောင်းများကို ကျွမ်းကျင်သည့် ကင်းထောက်တစ်ဦးနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် မြစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လမ်းမကြီးကို ကြည့်သည်။
"ဟိုဘက်က သစ်သီးကြိတ်စက်ဟောင်းနောက်မှာ တက်လာဖို့ နောက်ထပ်လမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်။"
သော (Thor) သည် ကင်းထောက်ကို ထိုနေရာကို စောင့်ကြည့်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အောက်ရှိ ရေခဲပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လက်များက ရေခဲပြင်၏ အစွန်းများကို စမ်းသပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။
"သူတို့က အသက်ရှူစရာ မလိုဘူးလေ။"
"ဟုတ်တယ်" ဟု အာဗန်က ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ သူတို့က အမြန်အနိုင်ယူဖို့လည်း မလိုဘူး။"
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် လစ်ချ်သည် ၎င်း၏ ဝန်ထမ်းတုတ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
ပထမဆုံး သံကြိုးသည် စတင်လှုပ်ရှားသည်။
မြစ်အောက်ရှိ သေလွန်သူတို့သည် စုစည်းသွားကြသည်။
သစ်တုံးများက ရေခဲပြင်ကို တွန်းတိုက်လိုက်ပြီး ရေစီးကြောင်းကြောင့် ကမ်းပါးအောက်ခြေ ပဲ့ထွက်နေသည့်နေရာကို ထိမှန်သွားသည်။ ထိုတုန်ခါမှုသည် မြေပြင်မှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်၏ ဖိနပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကျွန်ုပ်သည် နံရံကွဲအက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့သည် ယခုအခါ နံရံကို တက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်တော့ပေ။
သူတို့သည် မပြီးဆုံးသေးသည့် တံတားလမ်းကြောင်းကို နံရံထဲသို့ အတင်းထိုးသွင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
"အစွန်းနားကနေ နောက်ဆုတ်ကြ!" ဟု ကျွန်ုပ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရေခဲနံရံသည် အဖြူရောင်အစအနများနှင့် အနက်ရောင်ရေများကြားတွင် ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
အရိုးစုများက ထိုအထဲမှတစ်ဆင့် ထွက်လာကြသည်။
သော (Thor) သည် တောင်စောင်းတစ်ဝက်တွင် ပထမဆုံးတပ်ဖွဲ့ကို ကြိုတင်တိုက်ခိုက်သည်။ မြိုလ်နီယာ (Mjölnir) တူက ဒိုင်းတစ်ခုနှင့် ၎င်းနောက်ကွယ်ရှိ ရုပ်အလောင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေသည်။ စစ်သည်များက သူမကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ပြီး သေလွန်သူများ ရှေ့သို့ တန်းလန်းကျမလာစေရန် လှံများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြသည်။
အာဗန်သည် တပ်ဖွဲ့တစ်လျှောက် လှုပ်ရှားနေပြီး ဒိုင်းများကြားမှ ထိုးထွက်လာသည့် လက်များကို ဖြတ်တောက်နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကမ်းစပ်တွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်လာသည်။
ပုဆိန်တစ်လက်က ကျွန်ုပ်၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်သွားသည်။ လှံတစ်ချောင်းသည် ကျွန်ုပ်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ မိုးရေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်ုပ်၏ တူသည် အလွန်ပင် လက်တွေ့ကျလှသည်။
အချိန်ခဏတာမျှအတွင်း နောက်ထပ် ရုပ်အလောင်းတစ်ခုနှင့် ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ တွေးတောရန် နေရာမရှိတော့ပေ။
ပထမတပ်ဖွဲ့ အရေးနိမ့်သွားသောအခါ လစ်ချ်သည် တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
သေလွန်သူများသည် တစ်စုတစ်စည်းတည်း တက်လာခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
အစား၊ သူတို့သည် ကမ်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သံကြိုးများကို ဘေးသို့ ဆွဲငင်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သောနေရာကို ကာကွယ်ရအောင် ဖိအားပေးလာသည်။
သော (Thor) သည် ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိလိုက်သည်။
"သူတို့နောက်ကို လိုက်မသွားနဲ့! ကုန်းမြင့်ကိုပဲ ထိန်းထားကြ။"
ကျွန်ုပ်သည် ပန်းသီးပင်ဘေးတွင် လူ့ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေရသည်။
ဗေရွန်း (Vaerun) စတင်သင်ကြားပေးစဉ်ကထက် ကျွန်ုပ် ပို၍ သန်မာလာသည်။ မုန်တိုင်းပုံစံကို ပြောင်းလဲရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူလာသည်။ ထိုပုံစံကို ထိန်းထားရသည်မှာ လူအုပ်ကြီးကို တားဆီးရန် တံခါးကို ပိတ်ထားရသကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။
သို့သော် လွယ်ကူသည်ဆိုတိုင်း အဆုံးမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်၏ အာရုံစိုက်မှုများ စတင်ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။ လေးသမားတစ်ဦး၏ အကာအကွယ်မဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ဆီသို့ အမြစ်များကြားမှ တွားသွားလာနေသည့် သေလွန်သူစစ်သည်တစ်ဦးကို ကျွန်ုပ် မမြင်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် မလှုပ်ရှားမီ အာဗန်က ၎င်းကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။
"မင်း နောက်ကျသွားတယ်" ဟု သူက ပြောသည်။
"ငါ သိပါတယ်။"
"ဒါဆိုရင် မင်း လိုအပ်တဲ့ အသက်ကို ရှူလိုက်ဦး။"
သူသည် သော (Thor) ဘေးရှိ နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သုံးကြိမ်မျှ အသက်ရှူလိုက်သည်။
အောက်တွင် မြစ်ရေက ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားအပိုင်းအစများနှင့် သံချပ်ကာအပိုင်းအစများကို သယ်ဆောင်သွားသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ် ပြန်လည်လှုပ်ရှားသည်။
သစ်သီးကြိတ်စက်ဘက်မှ သတိပေးသံမှာ တံပိုးမှုတ်သံတိုလေးဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
လူတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွန်ုပ်တို့တပ်ဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်ရှိ သစ်ပင်များကြားတွင် မီးခိုးရောင်အရာတစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် စစ်သည်တစ်ဦးကို ၎င်း၏ ခြေထောက်မှ လဲကျသွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
အမွှေးအမျှင်များ၊ ရှည်လျားသော ခြေလက်များ၊ သွားများပေါ်အောင် ဟနေသော ပါးစပ်။
ဝံပုလွေလူသား (Werewolf) တစ်ကောင်သည် ဒုတိယလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် တက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ထပ်တစ်ကောင်ကလည်း အပြေးတွင် ကိုယ်ခန္ဓာပြောင်းလဲနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အမွှေးများမှာ ကျယ်ပြန့်လာသော ပခုံးများကြားတွင် ကွဲထွက်နေသည်။
သော (Thor) သည် မြစ်ကမ်းစပ်ကို စွန့်ခွာ၍ မရပေ။
အာဗန်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ လဲကျနေသော စစ်သည်ရှေ့ရှိ လွတ်နေသောနေရာသို့ ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိသွားသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းနှင့် ထိုသတ္တဝါကြားတွင် ကျွန်ုပ်၏ ဓားကို ကန့်လန့်ဖြတ်ထားလိုက်သည်။
၎င်းသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို ရည်ရွယ်၍ တိုက်ခိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ၎င်း၏ လက်သည်းများကို လေထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားစေပြီး လှည့်ကာ ၎င်းလက်မဆုတ်မီ လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
သွေးများက အမွှေးများကို စွန်းထင်းသွားသည်။
ထိုသတ္တဝါသည် နာကျင်မှုကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် မသေချာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဤရန်သူသည် ကြောက်ရွံ့တတ်သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် နှေးကွေးသွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ဒုတိယ ဝံပုလွေလူသားသည် ကျွန်ုပ်၏ ဘယ်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ကို ပတ်၍ ရောက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်သည် တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေစဉ် နောက်တစ်ဦးကို ကျောပေး၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သစ်သီးကြိတ်စက် နံရံဘေးရှိ လွတ်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
နှစ်ကောင်စလုံးသည် မိုးကြိုးသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။
လဲကျနေသော စစ်သည်သည် သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဒိုင်းကာတပ်ဖွဲ့ဆီသို့ တွားသွားသွားသည်။
ထိုအရာကပင် ကျွန်ုပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ တူကို လွတ်နေသော လက်ထဲသို့ ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
ပထမသတ္တဝါက ခုန်အုပ်လာသည်။
ဓားဖြင့် လက်သည်းများကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ တူဖြင့် ပခုံးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ထိုအရှိန်ကြောင့် ၎င်းသည် ပုပ်သိုးနေသော သစ်သားနံရံကို ကွဲအက်သွားစေသည်အထိ တိုက်မိသွားသည်။ ဒုတိယသတ္တဝါသည် ကျွန်ုပ်ထံ မရောက်မီ လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ လမ်းမကြီးဘက်သို့ ခုန်ပျံသွားသည်။
၎င်းသည် ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းနေသူများကို လိုချင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရေခဲတောင်တန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
၎င်းသည် ခုန်ကျော်သွားသည်။
အာဗန် ပစ်လိုက်သော ဓားသည် ၎င်း၏ ဘေးကို ထိမှန်သွားသည်။
၎င်းသည် ပုံပျက်ပန်းပျက် လဲကျသွားပြီး လူးလှိမ့်ကာ ပြန်ထရန် ကြိုးစားသည်။
သစ်သီးခြံတပ်မှူးသည် လှံကိုင်စစ်သည်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ၎င်းထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
၎င်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ် အကြည့်မလွှဲခဲ့ပေ။
ပထမ ဝံပုလွေလူသားသည် ကျိုးပဲ့နေသော နံရံအောက်မှတစ်ဆင့် တွားသွား၍ ထွက်လာရန် ကြိုးစားနေသည်။
ရှေ့လက်တစ်ဖက်က ၎င်းကို မထောက်ကူနိုင်တော့ပေ။
ကျွန်ုပ် ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ၎င်းသည် သွားများကို ဖြဲပြသည်။
"ငြိမ်ငြိမ်နေ" ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
၎င်းသည် ကျွန်ုပ်ကို ကျော်၍ လစ်ချ် ရပ်နေသော အလံတော်အောက်ရှိ မြစ်ကမ်းပါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
၎င်း၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုက တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားသည်။
မြင်သာသော လည်ပတ်ကြိုးမျိုးမဟုတ်။ အမွှေးအမျှင်များအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ကြိုးမျှင်ပါးပါးလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ဒဏ်ရာရထားသော ပခုံးနှင့်မလျှော်ညီစွာ ရုန်းကန်ထရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ခဏတာ တောက်ပသွားသည်။
ကျွန်ုပ် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"သီစရာ" ဟု ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့တပ်ဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်ရှိ သတင်းပို့သူကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "စည်းနှောင်မှုအမျိုးအစားကို စစ်ဆေးပေးနိုင်မယ့်သူကို ခေါ်ပေးပါ။"
ထိုသတ္တဝါသည် မြေကြီးကို လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ဖဲ့နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းပတ်လည်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားတန်းများကို ရေခဲဖြင့် အေးခဲစေကာ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိအားမသက်ရောက်စေမည့် လှောင်အိမ်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်သည်။ သို့သော် ခေါင်းပိုင်းကိုတော့ အသက်ရှူနိုင်စေရန် လွတ်ထားပေးသည်။
၎င်းသည် အမိန့်ကို ဖျက်သိမ်းပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
သို့သော် ၎င်းကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာမတွေ့ခင်အထိ၊ အမိန့်ပေးချက်ကြောင့် ၎င်းကိုယ်တိုင် လှံချက်များကြားသို့ ထပ်မံတိုးဝင်သွားခြင်းမှ တားဆီးထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏နောက်တွင် အာဗန်က သူ၏ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ခဏတာ စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။
ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်သည် လက်ဇန်ဒါထံမှ သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာပြီး သစ်သီးခြံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဈေးရုံကြီးသည် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ နောက်ဆုံး ဒဏ်ရာရသူများမှာ တံတားကို ဖြတ်ကျော်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ရီလ်ခရော့စ်မြို့တွင်းတွင် တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အနောက်ဘက်တံခါးပေါက်ဆီသို့ လမ်းတစ်လမ်းချင်းစီ ဆုတ်ခွာနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတပ်ဖွဲ့သည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ မရောက်မချင်း လမ်းမကြီးကို ထိန်းထားပေးရန် လိုအပ်သည်။
သော (Thor) သည် မျက်ခုံးအထက်ရှိ ဒဏ်ရာကို လက်ဖြင့် ဖိထားရင်း နားထောင်နေသည်။
"မြောက်ဘက်ကုန်းမြင့်ကို ထိန်းထားတယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ။"
သတင်းပို့သူသည် မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေသော ကောင်းကင်သို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားသည်။
ထို့နောက် သော (Thor) သည် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
"လောလောဆယ်တော့ပေါ့။"
ရန်သူ့ဘီလူးကြီးများသည် အရှေ့ဘက်မြစ်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့သည် သစ်သားများသာမက ကျောက်တုံးများကိုပါ သယ်ဆောင်လာကြသည်။
တစ်ကောင်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်၍ သစ်သီးခြံဘက်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် လေပြင်းတစ်ချက်ဖြင့် ၎င်းကို လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးသည် အသီးကြိတ်စက်၏ အမိုးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျောဘက်တွင် ကျရောက်သွားသည်။
ဝံပုလွေလူသားသည် ရေခဲဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော သစ်တန်းများအောက်တွင် တုန်ရီနေသည်။
သော (Thor) သည် ဘီလူးကြီးများ၏ နေရာယူထားပုံကို လေ့လာလိုက်သည်။
"ဒီနေရာကနေ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။"
ကျွန်ုပ်သည် ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားသော သံကြိုးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် သူတို့ဖြတ်ကူးတဲ့လမ်းကို ဖြိုဖျက်ပစ်ရမှာပဲ။"
အနီးဆုံးသံကြိုးသည် အရှေ့ဘက်ကမ်းပါးရှိ လေးလံသော ကျောက်ဆူးတစ်ခုမှ ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက်ရှိ ရွှံ့နွံထဲတွင် မြှုပ်ထားသော သစ်တုံးတစ်ခုသို့ ချိတ်ဆက်ထားသည်။
သေလွန်သူများသည် တည်ဆောက်ရေးလုပ်နေစဉ်အတွင်း ရေစီးကြောင်းကို ခုခံနိုင်ရန် ထိုသံကြိုးကို အသုံးပြုနေကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်ခြမ်းမှ သံကြိုးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။
သို့သော် သတိမထားဘဲ ဖြတ်လိုက်ပါက လွတ်ထွက်သွားသော သစ်တုံးကြီးသည် အောက်ဘက်ရှိ တံတားကို ရိုက်မိသွားနိုင်သည်။
ကျွန်ုပ် အီလီနော်ကို မခေါ်လိုက်ရသေးခင်မှာပင် သူမ ရောက်လာသည်။
သူမသည် တံတားဘက်မှ ဖီးနစ်ငှက်ပျံသန်းရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လက်တွင် ကြိုးခွေတစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ကျွန်ုပ် စဉ်းစားနေသည့်အရာကို သူမ မနှစ်မြို့ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
"ရှင် ဖြတ်လိုက်ရင် ဒါက ဘယ်ဘက်ကို ရွေ့သွားမှာလဲ" ဟု သူမ မေးသည်။
ကျွန်ုပ်သည် တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"မင်း အလုပ်လုပ်နေတဲ့ နေရာဘက်ကို။"
"ဟုတ်လား။"
သူမသည် မြစ်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
"အရင်ဆုံး အလယ်ကနေ ဖြတ်ပါ။ ပြီးတော့ အနောက်ဘက်ပိုင်းကို ဒီကမ်းပါးမှာပဲ ဆွဲထားပေးပါ။ ကျန်တဲ့ အပိုင်းအစငယ်လေးတွေကိုတော့ ရေလမ်းကြောင်းအတိုင်း စီးဆင်းသွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ။"
"လူတွေကို အဲဒီ ရေလမ်းကြောင်းနဲ့ ဝေးဝေးမှာ ထားပေးနိုင်မလား"
"ဘရူနီကို သတိပေးထားလို့ ရပါတယ်။ ရှင်ကတော့ ကြီးမားတဲ့အရာမှန်သမျှ သူ့ဆီ မရောက်အောင် ထိန်းပေးပါ။"
ကျွန်ုပ် မဖြေခင်မှာပင် သူမ လှုပ်ရှားနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် လေနှင့်မိုးအဖြစ် မြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
အေးစက်မှုသည် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအလေးချိန်မှာမူ မရင်းနှီးပေ။
ရေများသည် အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ရိုက်ခတ်လာပြီး ရေအောက်ရှိ ရုပ်အလောင်းများသည် ကျွန်ုပ် ဖန်တီးလိုက်သော လှိုင်းဂယက်ဘက်သို့ လှည့်လာကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဖြတ်ကူးလမ်းတစ်ခုလုံးကို မမြင်နိုင်ပါ။ အပိုင်းအစများကိုသာ မြင်ရသည် - ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ ဦးခေါင်းခွံ၊ သံကို ရစ်ပတ်ထားသော လက်၊ သံကြိုးများနှင့် သေလွန်သူတို့၏ အလေးချိန်ကြောင့် ဖိထားသော သစ်တုံးများ။
ကျွန်ုပ်သည် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် လူ့ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏တူသည် အလယ်ဗဟို ဆက်ကြောင်းကွင်းကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
တစ်ချက်။
တုန်ခါမှုသည် သံကြိုးတစ်လျှောက် ကမ်းပါးနှစ်ဖက်စလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကွင်းသည် ကောက်ကွေးသွားသည်။
တစ်စုံတစ်ခုက ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
၎င်းတို့ မဆွဲမိခင်မှာပင် ကျွန်ုပ်သည် ပုံစံပြောင်းလိုက်ပြီး ရေစီးကြောင်းအတိုင်း တစ်လှမ်းရွှေ့ကာ ထပ်မံရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
ကွင်းသည် ပြတ်ထွက်သွားသည်။
မြစ်ရေသည် ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် ချက်ချင်းပင် စီးဝင်လာသည်။
သစ်တုံးများ မြောက်တက်လာသည်။ ရုပ်အလောင်းများ လှည့်လာကြသည်။ ပိတ်ဆို့ထားသော အရာကြောင့် အတင်းအကျပ် စီးဆင်းနေရသည့် ရေများသည် ယခုအခါ အလယ်ဗဟိုမှတစ်ဆင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မိုးရေပတ်လည် ဝန်းရံလျက် ရေအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး အနောက်ဘက်ပိုင်းကို အောက်ဘက်သို့ မမျောပါသွားစေရန် ရေခဲဖြင့် ဖမ်းဆီးထားလိုက်သည်။
ဖိအားသည် ကျွန်ုပ်ကို ကမ်းပါးပေါ်မှ ဆွဲချသွားလုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။
ကျန်ရှိနေသော သံကြိုးများ တင်းကျပ်လာချိန်တွင် သော (Thor) သည် ကျွန်ုပ်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
"ဆွဲထားလိုက်။"
ကျွန်ုပ်သည် ခြေနှစ်ဖက်ကို ရွှံ့နွံထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ စိုက်ထားလိုက်သည်။
သူမသည် မြင်သာနေသော သံကြိုးကွင်းများကို မျိုနီယာ (Mjölnir) တူဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
သံထည်များပေါ်တွင် လျှပ်စီးများ လက်သွားသည်။ သံကြိုးမပြတ်ခင် ရေထဲတွင် ၎င်း၏ တုန်ခါမှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။
အဝေးဘက်ပိုင်းသည် ရေစီးကြောင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အနောက်ဘက်ရှိ သစ်တုံးများကို ကမ်းပါးဘက်သို့ ဆွဲယူကာ ရေခဲအလွှာထူထူအောက်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။
အောက်ဘက်တွင် ဘရူနီသည် တံတားတိုင်ဘေး၌ ရပ်နေပြီး လက်တွင် ချိတ်တပ်ထားသော သစ်တုံးတစ်တုံးကို ကိုင်ထားကာ အမှိုက်သရိုက်ငယ်များကို အကျဉ်းဆုံးနေရာမှ လမ်းကြောင်းလွှဲပေးနေသည်။
တံတားသည် ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် လစ်ချ်သည် ၎င်း၏ ဝန်ထမ်းတုတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်လိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော သေလွန်သူများသည် ရေစီးကြောင်းကို မခုခံတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူတို့သည် ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကြသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်ုပ်တို့ ဖြတ်ကူးလမ်းကို အပြီးသတ် အနိုင်ရသွားပြီဟု ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ အရောင်ဖျော့သော လက်များမှာ မြောက်ဘက်ရှိ ရေတိမ်ပိုင်းဆီသို့ မြစ်ကြမ်းပြင်အတိုင်း ရွေ့လျားလာကြသည်။
သော (Thor) လည်း ၎င်းတို့ကို မြင်လိုက်သည်။
"အချိန်" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "ဒါက ငါတို့ ဝယ်ယူလိုက်ရတဲ့ အချိန်ပဲ။"
ရန်သူများ ထပ်မံ မတည်ဆောက်နိုင်ခင်မှာပင် လက်ဇန်ဒါထံမှ သတင်းစကား ရောက်လာသည်။
နောက်ဆုံးတပ်ဖွဲ့သည် တံတားကို ဖြတ်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။
ရီလ်ခရော့စ်မြို့ကို စွန့်ခွာတော့မည်။
ကျွန်ုပ်သည် မြို့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အရှေ့ဘက်အမိုးများမှ မီးခိုးများ အူထွက်နေသည်၊ ထိုနေရာတွင် ဘီလူးကြီးများသည် နံရံကို လုံလောက်အောင် ဖြိုဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီး စစ်သည်များ ဝင်ရောက်လာကြပြီဖြစ်သည်။
အနောက်ဘက်တံခါးပေါက်သည် ပွင့်လျက်သားရှိသည်။
စစ်သည်များသည် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စနစ်တကျ တန်းစီလျက် ထွက်ခွာလာကြသည်။ သူတို့သည် ဒဏ်ရာရသူများနှင့်အတူ သူတို့ မထိန်းနိုင်တော့သည့် မြို့၏ အလံတော်ကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။
မည်သူမျှ အောင်ပွဲခံသည့် အသံမပြုကြပေ။
သော (Thor) သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ်သီးခြံတပ်ဖွဲ့ကို အပိုင်းလိုက် ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးသည်။
ဒဏ်ရာရသူများကို အရင်ဆုံး သယ်ထုတ်သည်။ လေးသမားများက နောက်မှ လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် မြစ်ထဲမှ တက်လာဆဲဖြစ်သော သေလွန်သူများကို ကမ်းပါးအောက်ခြေတွင် တားဆီးထားစဉ် အာဗန်က နောက်ဆုံး ဒိုင်းကာတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ရှိနေပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဖမ်းဆီးထားသော ဝံပုလွေလူသားသည် ကျိုးပဲ့နေသော သစ်တန်းများအောက်တွင် ရှိနေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်သည် သော (Thor) ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် အရန်လှည်းကို ခေါ်လိုက်သည်။
"ဒီအမိန့်ပေးချက်ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ပြီး အလုပ်ပြီးဆုံးသွားအောင် မလုပ်ခိုင်းနိုင်ဘူး။"
၎င်းကို ရွှေ့ပြောင်းရသည်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ သတိထားရသည်။
ထိုသတ္တဝါသည် လူ့ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းရန် စတင်ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ ပုန်းကွယ်နေသော စည်းနှောင်မှုက ၎င်းကို ရုန်းကန်စေသဖြင့် ပြောင်းလဲမှုမှာ ရပ်တန့်လိုက်၊ ပြန်စလိုက် ဖြစ်နေသည်။
တာဝန်ကျသူတစ်ဦးက လွှမ်းခြုံထားသော ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ယူလာပေးသည်။ ဒဏ်ရာရထားသော အစိတ်အပိုင်းများကို မထိခိုက်စေဘဲ ပြောင်းလဲမှု ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို ဝတ်ရုံဖြင့် ပတ်ပေးလိုက်သည်။
သူသည် ကျွန်ုပ် ထင်ထားသည်ထက် အသက်ကြီးသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နားထင်တွင် ဆံပင်ဖြူများ ရှိနေကာ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ကျွန်တော့်ကို မလွှတ်ပေးပါနဲ့" ဟု သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။
"မလွှတ်ပေးသေးပါဘူး" ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မြိုချလိုက်သည်။
"သူတို့နဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာတော့ မဖြစ်စေနဲ့။"
သူ၏ အကြည့်သည် ထွက်ပြေးနေကြသော မိသားစုများဖြင့် ပြည့်နေသည့် လမ်းမကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သယ်ဆောင်လာသော ဘောင်ကို လှည်းအတွင်းတွင် လုံခြုံအောင် ပြုလုပ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ပခုံးဘက်တွင် နေရာလွတ် ချန်ထားပေးသည်။ စစ်သည်နှစ်ဦးသည် သူနှင့်အတူ လှည်းပေါ်တွင် လိုက်ပါလာပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိစေရန် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
တာဝန်ကျသူက သူ့ကို အားစုထားရန် ပြောသည်အထိ သူသည် တောင်းပန်စကားများသာ ပြောနေခဲ့သည်။
စည်းနှောင်မှု မပြုလုပ်ခင်က သူ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်ုပ် မသိပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘာတွေလုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရသလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်ုပ် မြင်ခဲ့ရသည်။
လက်ဇန်ဒါသည် မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့်အတူ တံတားကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။
အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ပျက်စီးနေသော အလံတော်ကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်ဆောင်လာသည်။
သူတို့၏ နောက်တွင် စစ်သည်လေးဦးက နောက်ဆုံး ဒဏ်ရာရသူတင်ဆောင်လာသည့် ထမ်းစင်ကို သယ်လာကြသည်။
အီလီနော်သည် သူတို့ အနောက်ဘက်လမ်းကြောင်းမှ ရောက်လာသည်ကို ရေတွက်ပြီးနောက် သော (Thor) ဘက်သို့ လှည့်သည်။
"ရှင်းသွားပြီ။"
ရန်သူများသည် တံတား၏ တစ်ဖက်စွန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီဖြစ်သည်။
အသက်ရှင်နေသော စစ်သည်များက ရှေ့ဆုံးမှ ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ကြိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော သေလွန်သူများသည်ကား မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိကြပေ။
သော (Thor) သည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ကြည့်သည်။
သူသည် တံတားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ခဏတာလောက် သူ ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူက "လုပ်လိုက်တော့" ဟု ပြောသည်။
အီလီနော်သည် ဖြတ်တောက်ရမည့် အပိုင်းကို ရွေးချယ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့လူများအားလုံး ဖြတ်ကျော်ပြီးမှသာ ဘရူနီသည် ယာယီထောက်တိုင်များကို ဖြေလျှော့ပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အရှေ့ဘက်ချဉ်းကပ်လမ်း၏ အက်ကြောင်းအတွင်းရှိ ရေကို အေးခဲစေလိုက်ပြီး အီလီနော် မှတ်သားထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံးများကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။
သော (Thor) က တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
တံတားတစ်စင်းသည် မြစ်ထဲသို့ ပြိုကျသွားသည်။
မြူမှုန်များ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက်တွင်ပင် ထိုအသံသည် ကျွန်ုပ်တို့နောက်သို့ ဆက်လက်လိုက်ပါလာသယောင် ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် နဂါးစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ အကာအကွယ်ဖြင့် အနောက်ဘက်လမ်းမအတိုင်း ဆုတ်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ဖီးနစ်ငှက်များသည် လက်ခံရေးစခန်းသို့ သတင်းစကားများ ပေးပို့နေပြီး နောက်တန်းတပ်ဖွဲ့ဆီသို့လည်း ပြန်လည်သယ်ဆောင်ပေးနေသည်။ ယူနီကွန်းလမ်းပြများသည် လှည်းများကြောင့် နွံအိုင်ဖြစ်နေသော လမ်းမထက် ပိုမိုခိုင်မာသည့် ဘေးဘက်လမ်းကြောင်းများဆီသို့ အားနည်းသူ ခရီးသည်များကို ပို့ဆောင်ပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ရီလ်ခရော့စ်မြို့သည် နေရာအချို့၌ မီးလောင်ကျွမ်းနေသည်။
မြို့တော်၏ စစ်ဦးစီးချုပ်သည် တစ်မိုင်ခန့်အထိ နောက်သို့ ပြန်မကြည့်ဘဲ စီးနင်းလာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ၏ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အဖေက အဲ့ဒီတံတားကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ" ဟု သူက ဆိုသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ပိုကောင်းလာစေမည့် မည်သည့်စကားကိုမျှ ကျွန်ုပ် ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
သူသည် လှည်းများရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
"သူက အရှေ့ဘက်က ကျောက်တုံးတွေကို ဘယ်တော့မှ စနစ်တကျ မစီထားဘူးလို့ အမြဲတမ်း ညည်းညူနေကျပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးထမ်းစင် ဖြတ်ကျော်တဲ့အထိတော့ ခံခဲ့တာပဲ။"
သူ၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။
ခဏအကြာတွင် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်ကြသည်။
အရှေ့ဘက် အနည်းငယ်အကွာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အန်နာ ပေးပို့လိုက်သည့် လမ်းလျှောက်သီချင်းကို သီဆိုနေသည်။
စာရွက်ပေါ်ရှိ စာသားများနှင့် မတူညီပေ။
သို့သော် ရောဂါ (Chorus) မှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
လက်ခံရေးစခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဆေးကုသပေးသူများသည် ဒဏ်ရာရသူများကို လက်ခံယူကြပြီး စာရေးဝန်ထမ်းများကလည်း အစောပိုင်းက ရောက်ရှိလာသူများနှင့် မိသားစုများကို ပြန်လည်ရှာဖွေပေးသည့် နှေးကွေးသော အလုပ်ကို စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆုတ်ခွာလာသော တပ်ဖွဲ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
ရီလ်ခရော့စ်မြို့ရှိ လူအားလုံးကိုမူ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။
စစ်ဦးစီးချုပ်သည် မေရီ၏ စာရေးဝန်ထမ်းထံသို့ မြို့ကို စွန့်ခွာရစဉ်နှင့် အစောပိုင်းတွင် ကျဆုံးသွားသော စစ်သည်များ၏ နာမည်စာရင်းကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ အလောင်းအချို့ကို သယ်ဆောင်လာနိုင်သော်လည်း အချို့မှာမူ အရှေ့ဘက်နံရံအောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ နာမည်များ ရွတ်ဆိုနေစဉ် ကျွန်ုပ် အနားတွင် ရှိနေပေးသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် အစောင့်ချထားသော လှည်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
ဖမ်းဆီးထားသော ဝံပုလွေလူသားသည် ဝတ်ရုံအောက်တွင် တုန်ရီနေသည်။ အရန်တပ်ဖွဲ့မှ စည်းနှောင်မှုကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက သူ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ လည်ပင်းရှိ အရောင်ဖျော့သော အမှတ်အသားကို မထိမကိုင်ဘဲ စစ်ဆေးနေသည်။
"သူက အမိန့်ကို လက်ခံရရှိနေတာ" ဟု သူမက သော (Thor) ကို ပြောသည်။ "အမိန့်ပေးသူက အနားမှာ ရှိနေစရာ မလိုဘူး။"
"ရှင် ဒါကို ရပ်တန့်ပေးနိုင်မလား။"
"အခုလောလောဆယ်တော့ သူ့ဆီ အမိန့်သစ်တွေ ရောက်မလာအောင် တားဆီးပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျန်ရှိနေတဲ့အရာတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ကတော့ အချိန်ပိုယူရလိမ့်မယ်။"
သူမ စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
ထိုလူ၏ ကြွက်သားများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသည်။
သူ နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားချိန်၌ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် တူလွန်းနေသဖြင့် ညနေခင်းတစ်ခုလုံးကို ပို၍ ထူးဆန်းသွားစေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပထမဆုံး အပြီးသတ်အစီရင်ခံစာကို အရုဏ်မတက်မီ ဂရေးကိပ်သို့ ပေးပို့လိုက်သည်။
အနောက်ဘက်လမ်းမသည် ပွင့်လျက်ရှိပြီး တံတားမှာ ပြိုကျသွားသည်။ ဆူတာ (Surtr) ၏ တပ်ဖွဲ့သည် မြို့ကို သိမ်းပိုက်ထားသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့နောက်သို့ လေးလံသော လှည်းများဖြင့် လိုက်လာရန် နောက်ထပ် ဖြတ်ကူးလမ်းတစ်ခု လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။
သော (Thor) သည် မြို့ပျက်၏ မြောက်ဘက် မြစ်ကြောင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် အနားယူထားသော ကင်းထောက်များကို တာဝန်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပထမဆုံး တည်ဆောက်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံဖြင့် လစ်ချ်က လက်လျှော့သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားကြပေ။
အီလီနော်သည် ကျွန်ုပ်အား ခြေအိတ်များကို ချွတ်၍ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့သွားသည်။
"ရှင်ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ရေခဲက အပျက်အစီးတွေကို လမ်းကြောင်းရှင်းပေးထားနိုင်တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ဘရူနီ ကူညီပေးလို့ပါ။"
"ကျွန်မ သူ့ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးပါပြီ။"
သူမသည် ကျွန်ုပ်အား ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးသည်။
ထဲတွင် ဘာပါသည်ကို မမေးတော့ဘဲ ကျွန်ုပ် မော့သောက်လိုက်သည်။
စခန်းတစ်ဖက်တွင် ကလေးများက လှည်းအဖုံးများအောက်တွင် အိပ်ပျော်နေကြပြီး မိဘများကမူ နောက်ထပ်လမ်းကြောင်းအတွက် သတင်းစကားကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။
အာဗန်သည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
"မင်းက မင်းနောက်က လူတွေကို မဆုံးရှုံးစေဘဲ လက်နက်ကို ပြောင်းလဲသုံးစွဲနိုင်ခဲ့တာပဲ။"
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖိအားပေးစခန်းတုန်းကလေ။"
ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သတိရသွားရန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။"
အက်ဗလင်၏ အကြောင်းပြန်စာသည် နံနက်ခင်း ကုန်တင်လှည်းများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမသည် ကနဦး အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ရှုပြီးဖြစ်သည်။ ဂရေးကိပ်နှင့် ကွန်ကော်ဒီယာရှိ လက်ခံရေးရပ်ကွက်များသည် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။ အက်ဒရီယာနာနှင့် အိုင်အိုတို့သည် ဒဏ်ရာရသူများအနီးတွင် အခန်းလိုအပ်မည့် မိသားစုများကို စီစဉ်ပေးနေသည်။
လက်တွေ့ကျသော အသေးစိတ်အချက်များအောက်တွင် မှတ်စုတိုလေးတစ်ခု ပါလာသည်။
ဂယ်ရစ်က မင်းမှာ ဖိနပ်နှစ်ဖက်စလုံး ကျန်သေးလားလို့ မေးခိုင်းထားတယ်။ ကာရိုက မင်းအနေနဲ့ မြစ်စောင့်နတ် (ရေသူရဲ) ကို ညစာစားဖို့ အိမ်ခေါ်လာသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်။
ကျွန်ုပ်သည် စခန်းတစ်ဖက်တွင်ရှိသော ဘရူနီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန်သေးငယ်နေသော ဇွန်းတစ်ချောင်းဖြင့် အိုးထဲမှ အစာကို စားနေသည်။
သော (Thor) က ကျွန်ုပ်ပခုံးပေါ်မှနေ၍ မှတ်စုကို ဖတ်လိုက်သည်။
"သူ လက်ခံလိမ့်မယ်။"
"ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်။"
သေလွန်သူများ မြစ်ထဲသို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်ုပ် ရယ်မောမိသည်။
ထို့နောက် အီလီဇာသည် မြောက်ဘက်ကင်းထောက်များထံမှ စာပို့သတင်းနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။
သူတို့သည် လမ်းကြောင်းစာရွက်တွင် ဖော်ပြထားသည့် လဲလှယ်ရေးစခန်းကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။
၎င်း၏ ဟိုဘက်တွင် လမ်းသည် တောင်ကုန်းနှစ်ခုကြားတွင် တစ်ခုတည်း တည်ရှိနေသော တံခါးပေါက်တစ်ခုတွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။
ညဘက်တွင် ထိုတံခါးမှာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။
တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က အကျဉ်းသားတစ်ဦး၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ကင်းထောက်များက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
သော (Thor) သည် စာကို ဖတ်ရင်း ပြုံးနေခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ခွက်ကို ဘေးချလိုက်ပြီး စာရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။