အခန်း (၄၀၆) - သူတို့ လက်လွတ်မခံခဲ့ရသော လမ်းကြောင်း
ဘောလ်ဒါဆီက ဒုတိယမြောက်သတင်းစကားသည် နံနက်စာမစားမီ ရောက်ရှိလာသည်။
ယာဉ်တန်းသည် စွန့်ပစ်ထားသော ထုံးဖုတ်ဖိုတစ်ခုဘေးတွင် ရပ်နားထားသည်။ ပျက်စီးနေသည့် လှည်းတစ်စီးမှာ ပြုပြင်မှုမလုပ်ဘဲ ဆက်သွား၍မရတော့သဖြင့် အစောင့်များက ရှေ့ပြေးမြင်းစီးသူရဲများကို "ဝှိုက်မက်ဇာ" (White Measure) ဟုခေါ်သည့် နေရာဆီသို့ စေလွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
မေရီက ထိုအမည်ကို နှစ်ခါပြန်ဖတ်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် လိုင်ရာဒိုနီ မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူကတော့ ဘေးနားရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ရှာဖွေနေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
"ချိန်တွယ်စခန်းတစ်ခုဖြစ်မယ်" သူက ပြောသည်။ "အနည်းဆုံးတော့ အစကတည်းက အဲဒီလိုခေါ်ခဲ့တာ။ မြောက်ဘက်လမ်းဆုံကို အရင်က ကုန်သွယ်ရေးစာရင်းတွေမှာ အဲဒီနာမည်နဲ့ပဲ သုံးလေ့ရှိတယ်"
သူသည် စာရင်းတစ်ခုကို တွေ့သွားပြီး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ကျောက်နံရံတွေ၊ ပိတ်ထားတဲ့ခြံဝင်း၊ ကမ်းခြေနဲ့ အရှေ့ဘက်ချိုင့်ဝှမ်းတွေဆီက လမ်းတွေဆုံတဲ့နေရာ။ နယ်နိမိတ်တွေ မပြောင်းလဲခင်တုန်းကတော့ အကောက်ခွန်ရုံးပိုင်တဲ့နေရာပေါ့"
အီလီဇာက သူ့ပခုံးကျော်၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖိုရှိတဲ့နေရာကနေ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ"
"ကောင်းတဲ့လှည်းဆိုရင်တော့ တစ်ဝက်လောက်ကြာမယ်"
ဘောလ်ဒါတို့ လိုက်နေသည့် လှည်းအတွက်ဆိုလျှင်တော့ ပိုကြာဦးမည်။
ကျွန်တော် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
သွားရမည့်နေရာသည် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုအဖြစ်မှ ရပ်စဲသွားပြီဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ကျွန်တော်တို့ အမှန်တကယ် ရောက်နိုင်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ အစီအစဉ်ဆွဲနေဆဲမှာပင် သော်သည် ပြည်တွင်းရှိ အိမ်ခြံမြေမှ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမသည် ကယ်တင်လာသည့် လူခုနစ်ယောက်၊ အချုပ်သား သုံးယောက်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာပြီး၊ အက်ဗလင်က သူမလှည်းပေါ်ပါလာသူအားလုံးကို ကုသပေးနိုင်မည်ဟု အတည်ပြုပေးလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသည်။
လက်ဇန်းဒါးကတော့ လမ်းပိုင်းနောက်ဆုံးအပိုင်းကို ရှင်းလင်းရန် နောက်တန်းတပ်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"မင်း ဒီမနက် ထပ်ထွက်သွားဖို့ မလုပ်နဲ့တော့" ကျွန်တော် သူမကို ပြောလိုက်သည်။
သော်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူမကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့သည့် ညွှန်ကြားချက်ကို ပြန်ပြောနေရမှန်း သိသည့်သူတစ်ယောက်လို ကျွန်တော် သူမ၏ အကြည့်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်ကြည့်နေလိုက်သည်။
"မင်း နှစ်ညလုံးလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ရှိနေတာလေ"
"ပြီးတော့ စမ်းချောင်းအိမ်မှာကော၊ မင်း အကောင်းကြီး အိပ်ပျော်ခဲ့လို့လား"
"သွားလောက်တဲ့အထိတော့ အိပ်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်း သွားနိုင်တယ်လို့ ဟန်ဆောင်ဖို့လောက်တော့ မဟုတ်ဘူး"
ထိုစကားကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို အစီအစဉ်ကို ပြလိုက်သည်။ ဘောလ်ဒါနှင့် ဘရူနီတို့က ယာဉ်တန်းအနီးတွင် စစ်သည်အချို့ကို ချထားပြီးဖြစ်သည်။ သက်စ်ရာက သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်။ အာဗန်၊ အီလျန်နှင့် ကျွန်တော်တို့က အနီးဆုံး လုံခြုံသည့်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ပြီး လမ်းခုလတ်တွင် သူတို့၏ လမ်းပြနှင့် ဆုံရမည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က သူမသယ်ဆောင်လာသည့် မှတ်တမ်းများမှတစ်ဆင့် သက်စ်ရာကို အကြံပေးနိုင်သည်။ တကယ်လို့များ စုဆောင်းထားသည့် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုခု ယာဉ်တန်းဆီ ရောက်သွားခဲ့လျှင်တောင် ကျွန်တော်တို့က ထိုပစ္စည်းကို အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် ရွှေ့ပြောင်းရန် ကြိုးစားမည်မဟုတ်ပေ။
သော်က အကွာအဝေးကို ဖတ်ကြည့်သည်။
"ဘီးပြင်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်လောက် ခေါ်သွား"
"စီစဉ်ပြီးသားပါ"
ပီရင်သည် သူ့ကိုယ်လုံးနီးပါးရှိသည့် ကိရိယာအိတ်ကို သယ်လာရင်း အလုပ်ရုံထဲမှ ထွက်လာသည်။
အီလီနော်က နောက်ထပ် အရွယ်အစားပိုသေးသည့် အိတ်တစ်ခုကို ကိုင်ပြီး နောက်မှလိုက်လာသည်။
"ဒီဟာကို ယူသွား"
"ဒါထဲမှာ အပေါက်ဖောက်တဲ့ ကိရိယာရှည် မပါဘူးလေ"
"မင်းက လမ်းဘေးမှာ ဘီးလုပ်ငန်းအသစ် ထူထောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို ပြင်ဖို့ သွားတာ"
ပီရင်က ထောက်ခံချက်ရမလားဆိုပြီး အောလ်ဒရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အောလ်ဒရင်က အရွယ်အစားသေးသည့်အိတ်ကို ယူပြီး ထမ်းပိုးပေါ်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။
"အစောင့်တွေနောက်မှာ အပိုသစ်သားတွေပါတဲ့ လှည်းတစ်စီး ရှိလိမ့်မယ်"
"ဒါဆိုရင် ကျန်တဲ့ကိရိယာတွေကို အဲဒီပေါ် တင်လိုက်လို့ရပြီပေါ့"
"အဲဒီလှည်းက ဒဏ်ရာရသူတွေအတွက် နေရာလွတ်ဖို့ လိုတယ်"
ပီရင်က ကိရိယာအိတ်အကြီးကြီးကို လက်လျှော့လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် သူတတ်နိုင်သမျှ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိဖြင့် လက်ခံလိုက်ရသည့် ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာမီ သူသည် ဘီးဝင်ရိုး အစားထိုးပစ္စည်းများကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးသည်။ သူသည် ရန်သူက ကျွန်တော်တို့၏ တိုင်းတာမှုများကို သုံးသည်ဟု မယူဆဘဲ ပုံစံမျိုးစုံထဲမှ ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးစေသည်။
သို့သော် ဘောင်တစ်ခုခု ကျိုးသွားလျှင် မည်သည့်ပစ္စည်းကမှ အသုံးမဝင်တော့ကြောင်း သူ တိုးတိုးလေး ဝန်ခံသွားသည့်အချက်ကတော့ စိတ်မအေးစရာပင်။
"ဒါဆိုရင် လူတွေကို တခြားနည်းနဲ့ သယ်သွားရမှာပေါ့" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး မြင်းပေါ်တက်လိုက်သည်။
အီလျန်က ပထမဆုံး တောလမ်းပိုင်းတွင် ကျွန်တော့်ဘေးမှ မြင်းစီးလိုက်လာသည်။
သူသည် ရှေ့ပြေးကင်းထောက်အဖြစ် အရင်သွားလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သော်လည်း သူက မြင်းပေါ်တွင် စီးရင်း စိုစွတ်နေသည့် အကိုင်းအခက်များက သူ့လက်မောင်းကို ပွတ်တိုက်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျေနပ်နေပုံရသည်။
"မင်း ဘောလ်ဒါဆီ အရင်ရောက်နှင့်လို့ ရတာပဲ" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်"
"ဒါပေမဲ့?"
"သူက ကျွန်တော်တို့ လာနေမှန်း သိပြီးသားပါ။ ကျွန်တော် သိချင်တာက ကျွန်တော်တို့ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ဆိုတာပဲ"
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်သည်။
"ကျွန်တော် တိုက်ပွဲမှာ အဲဒီရွေ့လျားမှုကို သုံးဖူးတယ်"
"အောင်မြင်စွာနဲ့ပေါ့"
သူက မည်သည့်အပိုစကားမှမပါဘဲ ပြောလိုက်သဖြင့် ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ခုတော့ ဘာတွေမှားတော့မလို ဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး"
ကျွန်တော် သူ့ကို ဘီလူးကြီး၏ ဒူးခေါင်း၊ ခြေထောက်ဘေးရှိ ကျောက်တုံးအကြောင်းနှင့် နေရာလွတ်တစ်ခုကို မြင်ခြင်းနှင့် ထိုနေရာသည် မည်မျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် နေရာလွတ်မဟုတ်တော့ဘဲ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ကို နားလည်ခြင်းကြားက ခြားနားချက်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
အီလျန်က နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဒီရေအိမ်တွင် ကျွန်တော် ဘာကို ပြောင်းလဲခဲ့သလဲဟု မေးသည်။
"ကျွန်တော် ရွေ့လျားမှုကို အဆုံးသတ်ပြီးတဲ့အခါ ရပ်တည်လို့ရမယ့်၊ လှုပ်ရှားဖို့ နေရာရှိမယ့်နေရာကို ရွေးခဲ့တယ်"
"ကောင်းပြီ။ ရောက်ရှိသွားမယ့် တစ်ခုလုံးကို အမြဲရွေးချယ်ပါ"
မြင်းက လဲကျနေသည့် အကိုင်းအခက်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် ထိုအရှိန်သည် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
ဘောလ်ဒါက ထုံးဖုတ်ဖိုအထက်ရှိ သစ်ပင်များအောက်တွင် ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့သည်။
သူသည် သံချပ်ကာဝတ်လျက်ပင် အိပ်စက်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုအတွေ့အကြုံကို မနှစ်မြို့သည့်ပုံ ပေါ်သည်။
ဘရူနီက ကျောက်တုံးတစ်ခုဘေးတွင် ထိုင်ပြီး တစ်လက်တွင် ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အောက်ဘက်ရှိ လမ်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ စစ်သည်အချို့ကလည်း သစ်ပင်အောက်တွင် အနားယူနေကြပြီး သူတို့နေရာကို အစားထိုးစောင့်ကြည့်မည့်သူများက တာဝန်ယူထားကြသည်။
သက်စ်ရာက သူမ၏ မှတ်စုများကို ပြားချပ်နေသည့် ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသည်။
"လှောင်အိမ်နှစ်လုံး" သူမ ပြောသည်။ "တစ်ခုက လူရှိတယ်၊ နောက်တစ်ခုကတော့ အလွတ်လို့ ထင်ရတယ်။ ပိတ်ထားတဲ့လှည်းထဲမှာ လူနှစ်ယောက်ထက်မနည်း ရှိမယ်။ မိန်းမတစ်ယောက် ရေတောင်းနေတဲ့အသံ ကြားလိုက်ရတယ်"
"အစောင့် ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ" အီလီဇာက မေးသည်။
"၁၄ ယောက် မြင်ရတယ်။ မြင်းစီးသူနှစ်ယောက်က မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ထွက်သွားတယ်။ လှည်းမောင်းသူတစ်ယောက်၊ ပြုပြင်သူတစ်ယောက်နဲ့ ထိန်းချုပ်ပြားကို ကိုင်ထားတဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက် ရှိတယ်"
ကျွန်တော် အကိုင်းအခက်များကြားမှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ပျက်စီးနေသည့်လှည်းသည် မြောင်းဘက်သို့ စောင်းနေသည်။ နောက်ဘီးကို ဖြုတ်ထားသဖြင့် အဖုံးအောက်ရှိ လှောင်အိမ်မှာ စောင်းနေသည်။
အဲဒီနေရာကနေတောင် လှောင်အိမ်တန်းတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်တစ်ဖက်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
အတွင်းထဲရှိသူတစ်ယောက်က သူ့ကိုယ်သူ မတ်မတ်ဖြစ်အောင် ထိန်းထားဖို့ ကြိုးစားနေပုံရသည်။
"အလွတ်လှောင်အိမ်ကရော" ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သက်စ်ရာ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။
"သံကြိုးနဲ့ တွဲထားတယ်။ မဟုတ်ဘူးလို့ သက်သေမပြနိုင်ခင်အထိတော့ ဒါဟာ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခုလို့ပဲ ယူဆတယ်"
ကျွန်တော်တို့သည် မြင်းစီးသူများ ပြန်မရောက်မီ ယာဉ်တန်းကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။
သို့သော်လည်း သက်စ်ရာ သူ့ဆီ မရောက်မီ တပ်မှူးကို ထိန်းချုပ်ပြား သုံးသွားအောင်လည်း လုပ်မိနိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ပြဿနာကို မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားနေကြစဉ် အောက်ဘက်တွင် ပြုပြင်သူက ဝင်ရိုးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထုရိုက်နေသည်။
ပီရင်က အသံကြားတိုင်း မျက်နှာရှုံ့လိုက်သည်။
"သူ လုပ်နေတာ မဟုတ်သေးဘူး"
"မင်း လုပ်နိုင်မလား" ဘောလ်ဒါက မေးသည်။
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူက အများကြီး မပျက်စီးအောင် ချန်ထားပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့"
အာဗန်က တပ်မှူးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်ကို လေ့လာနေသည်။
"သူက သူ့ကိုယ်သူနဲ့ တောင်စောင်းကြားမှာ လှည်းကို အမြဲ ကာထားတယ်"
"နေထွက်ကတည်းက အဲဒီလို လုပ်နေတာ" ဘောလ်ဒါက ပြောသည်။ "သူက မြင့်တဲ့နေရာက အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်"
အီလျန်က ထုံးဖုတ်ဖို၏ ဖြူဖျော့ဖျော့ နံရံဘက်သို့ ညွှန်ပြသည်။
"ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်မယ့်နေရာကိုတော့ သူ အမြဲ စောင့်ကြည့်နေတယ်"
ကျွန်တော် သူညွှန်ပြသည့်နေရာကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
တပ်မှူး၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပွင့်လင်းနေသည့်နေရာတစ်ခု ရှိသည်။ သူ့ကျောပြင်နှင့် ထုံးဖုတ်ဖိုနံရံကြားတွင် ဘီးများ၊ ကြိုးများနှင့် ခြေထောက်များ မရှိဘဲ ရှင်းလင်းနေသည်။
လှည်းအဖုံးကြားက အပေါက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
အာဗန်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"ရောက်ရှိသွားမယ့် တစ်ခုလုံး"
ပြုပြင်သူက တပ်မှူးကို ကျိုးနေသည့် ဘီးတပ်ဆုံဆီ ခေါ်လိုက်သည့်အချိန်အထိ ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေကြသည်။
တပ်မှူးသည် ဝင်ရိုးကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးပြနေစဉ် ထိန်းချုပ်ပြားကို ကိုင်ထားသည့် လက်က လွှတ်သွားသည်။
အီလျန်က ကျွန်တော့်ပခုံးကို တို့သည်။
"ခုပဲ"
ကျွန်တော် လျှပ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကမ္ဘာကြီးသည် တောက်ပသည့် လိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကျွန်တော် ရွေးချယ်ထားသည့် မြေပြင်သည် ခြေထောက်အောက်တွင် ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်တွင် ဘယ်လက်က အသင့်ဖြစ်နေပြီ။
တပ်မှူးက အသံကြား၍ လှည့်လာသော်လည်း ပြားကို မထိမီမှာပင် ကျွန်တော် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
အခြားလက်တစ်ဖက်က ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
အစောင့်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်နောက်ကျောကို ထိုးစိုက်ရန် လာသည်။
ကျွန်တော် ဓားကို လှည့်၍ သူ၏ လှံကို ပယ်လိုက်ပြီး၊ တပ်မှူး၏လက်ကို ထုံးဖုတ်ဖိုနံရံတွင် ဖိထားရင်းပင် သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက အငြင်းမပွားဘဲ သင်ခန်းစာအတိုင်း ရွေ့လျားမှုက အဆင်ပြေသွားသည်။
ထို့နောက် အရာအားလုံး ဆူညံသွားသည်။
ဘောလ်ဒါက အပြင်ဘက်တန်းကို ဝင်တိုက်သည်။ ဘရူနီက အလွတ်လှောင်အိမ်ပါသည့် လှည်း၏ ရှေ့ထမ်းပိုးကို မြှောက်ကာ လမ်းပေါ်တွင် လှည့်ပတ်ချလိုက်သဖြင့် လှည်းဘေးတွင် စုရုံးနေသည့် အစောင့်များကို ပိတ်ဆို့သွားသည်။
သက်စ်ရာက အပေါက်ဝမှတစ်ဆင့် ဝင်လာချိန်တွင် အာဗန်က ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
"သူ့ကို ချုပ်ထားပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော်လည်း ချုပ်ထားလိုက်သည်။
ထိန်းချုပ်ပြားသည် ထိုတပ်မှူး၏ လက်မောင်းအင်္ကျီအောက်တွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြိုးပြတ်သွားစေရန် လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သက်စ်ရာက ကြိုးမတင်းသွားမီ အချိန်မီ ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အခြေအနေ ဆိုးသွားမှာပဲ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူမက ပြားပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်ကာ ငြင်းပယ်သည့် စကားလုံးတိုတိုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ထိုသတ္တုပြားသည် အရောင်မှိန်သွားသည်။ ထိုအခါမှသာ အာဗန်ကို ထိုလူကို ခေါ်သွားခွင့် ပေးလိုက်သည်။
လမ်းတစ်ဖက်တွင်မူ ဘရူနီက သူတို့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစောင့်တစ်ယောက်က ဓားကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ နောက်ထပ်တစ်ယောက်ကမူ တောအုပ်ထဲသို့ အပြေးသွားမိပြီး အီလီဇာ၏ စစ်သည်များ စောင့်နေသည်နှင့် တိုးသွားတော့သည်။
တိုက်ပွဲမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြီးဆုံးသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အချိန်အနည်းငယ်စီ ခြားပြီးမှ ငြိမ်သက်သွားသည်။
လူတစ်ယောက်က လှည်းဆီသို့ ရောက်အောင်သွားရန် ကြိုးစားနေသေးသော်လည်း ဘောလ်ဒါက သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်ယောက်ကမူ ဘရူနီ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် ကျိုးနေသော ဘီးကြီးကို ကြည့်ရင်း လက်နက်ချလိုက်ကြသည်။
"ငါ ဒါကို ပစ်ပေါက်ဖို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဘရူနီက သူတို့ကို ပြောသည်။
ပီရင်က ပျက်စီးနေသည့်လှည်းအောက်မှ မော့ကြည့်သည်။
"ကောင်းပြီ။ အဲဒါ ငါတို့အတွက် လိုအပ်နိုင်တယ်"
လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသူမှာ ဟာလီမာဟုခေါ်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ချိန်က ကူးတို့ဆိပ်များနှင့် ထိုလမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုသူများကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားသူများက သူ၏ သွားလာနိုင်စွမ်းကို လှည်းနှစ်စင်းကြားရှိ ပြောင်းရွှေ့သည့် မှော်စွမ်းအားနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူရှင်းပြပြီးဆုံးခင်မှာပင် သက်စ်ရာက အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။
"သူတို့က မင်းကို လမ်းကြောင်းပွင့်နေအောင် ထိန်းခိုင်းထားတာပေါ့"
သူက ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ့ပခုံးသည် ပျက်စီးနေသည့်လှည်း စောင်းနေမှုကြောင့် လှောင်အိမ်တန်းများနှင့် ဖိမိနေခဲ့သည်။ ဘရူနီက နောက်ဘက်ဘောင်ကို မတင်ပေးလိုက်သည့်အခါ ဟာလီမာသည် ငိုရှိုက်သံကဲ့သို့ အသံမျိုး ထွက်လာသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဘရူနီက ဝန်ကို မလှုပ်မယှက် ထိန်းထားပေးသည်။
"သူတို့ ဒါကို ပြုပြင်ကြလိမ့်မယ်"
ပီရင်က ဘောင်အောက်သို့ တွားဝင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အက်ကွဲနေသည့် သစ်သားအပိုင်းအစတစ်ခုကို ကိုင်ကာ ပြန်ထွက်လာသည်။
"ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ အမြန်ပြင်လို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော် သစ်ပင်များအနောက်တွင် စောင့်နေသည့် အပိုလှည်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သက်စ်ရာက ခေါင်းခါသည်။
"သူ့ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုက ဒီလှည်းနဲ့ ချိတ်ဆက်နေသရွေ့တော့ မရဘူး"
ပီရင်က ဘောင်ကို ပြန်လည် လေ့လာပြန်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ရှည်လျားတဲ့ ဖောက်စက်လိုတယ်"
သူ့တွင် ထိုကိရိယာ မရှိပေ။
အလွန်စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည့် ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူသည် ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခြင်းထက် မှန်ကန်နေရခြင်းကို ပိုနှစ်သက်နေမလားဟု ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူက ထုံးဖုတ်ဖိုဘက်သို့ ညွှန်ပြသည်။
"အဲဒီ တန်းလျားလေ။ ဘေးဘက်ရှိ အမိုးအောက်က တန်းလျား။ အဲဒါ ခိုင်မာတယ်ဆိုရင် ငါ အောက်ကနေ အထောက်အဖြစ် သုံးလို့ရမယ်"
ဘောလ်ဒါက စစ်သည်နှစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့ အလုပ်လုပ်နေစဉ်အတွင်း လှည်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းတွင် ငွေရောင်ရောယှက်နေသည့် ဆံပင်ပိုင်ရှင် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များကို အဝတ်စုတ်များဖြင့် ပတ်ထားသည့် လူသားမိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။
ထိုနတ်ဘုရားမက သူမ၏နာမည်မှာ အန်နာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ သူမ၏ နယ်ပယ်မှာ အိမ်တွင်းမှု တေးသီချင်းများ ဖြစ်သည်။ လူတို့ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်း သီဆိုလေ့ရှိသည့်၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ ပြုပြင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကလေးများကို ချော့သိပ်ရင်း သတိရလေ့ရှိသည့် သီချင်းများပင်။
ထိုမိန်းကလေးမှာ သူမ၏ အစေခံ ဆယ်လီ ဖြစ်သည်။
"သူတို့က သူမကို လူတွေကို စုဝေးခေါ်ခိုင်းဖို့ လုပ်တာ" ဟု ဆယ်လီက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောသည်။ "သီချင်းတွေကို ကြားရင် ခိုလှုံရာနေရာတွေက တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ပေါ့"
အန်နာက လှည်းကြမ်းပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။
"ကျွန်မ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
မေလင်က ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ မရှိပေ။ သူမသာ ရှိနေခဲ့ရင် ကောင်းမှာဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
သက်စ်ရာက အန်နာ မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ကြားခဲ့ရပါတယ်"
ပီရင်က အထောက်ကို တပ်ဆင်ပြီးဆုံးခါနီးတွင် ဝှိုက်မက်ရှာမှ ပြန်လာသည့် မြင်းစီးသူများ ရောက်ရှိလာသည်။
ဗေးလ်လစ်၏ သတိပေးသံက တောင်ကုန်းထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ခြောက်ယောက်။ မြန်တယ်။"
သတင်းပို့သူနှစ်ယောက်က နောက်ထပ် လေးယောက်ကို ခေါ်လာသည်။ တစ်ယောက်ကမူ သူ၏ကုန်းနှီးနောက်တွင် ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသည့် သေတ္တာတစ်ခုကို ချည်နှောင်ထားသည်။
ဘောလ်ဒါက အကျဉ်းသားများဘက်သို့ ကြည့်သည်။
"ဘယ်လောက်ကြာမလဲ"
ပီရင်က အထောက်ကို နောက်ထပ် သံချက်တစ်ခု ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။
"မင်း အခုလို လာမေးနေရင်တော့ ပိုကြာသွားမှာပေါ့"
ထိုသို့သော အဖြေမျိုးကို လက်သမားများထံမှ ကြားဖူးသဖြင့် ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်သည်။
သက်စ်ရာက လှည်းမှော်စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်သည့်ပြားမှ ခွဲထုတ်နေသည်။ သူမအနေဖြင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ထားခဲ့၍ မရပေ။
အာဗန်က ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"သူတို့ အကွေ့ကို မရောက်ခင် ငါတို့ တားဆီးရမယ်"
အီလျန်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"မင်း လမ်းကို မြင်ပြီးသားပဲ"
ကျွန်တော် မြင်ပြီးသားပါ။
လမ်းကွေ့၊ မြောင်း၊ ခိုင်မာသည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ကျောက်တိုင်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်သည် ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးကို ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ပေ။
ကျွန်တော် ကျောက်တိုင်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ရောက်ရှိပြီးနောက်မှသာ မိုးချုန်းသံက မြင်းစီးသူများထံသို့ ရောက်သွားသည်။
သူတို့၏ မြင်းများ လန့်သွားကြသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ ဆောင်းရာသီ မှော်စွမ်းအားကို လမ်းမပေါ်သို့ မရောက်စေဘဲ တိရစ္ဆာန်များ ခြေမချော်ဘဲ ရပ်တန့်နိုင်ရန် နေရာပေးထားလိုက်သည်။
ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးသူက အော်ဟစ်ကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်သည်။
"ပြန်လှည့်ကြ" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက သူ၏လက်စွပ်မှတစ်ဆင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်တော် အပြည့်အဝ မပြောင်းလဲမီမှာပင် ကျွန်တော့်ပခုံးကို ထိမှန်သွားသည်။
နာကျင်မှုက ကျွန်တော့်၏ မုန်တိုင်းပုံစံ အစွန်းပိုင်းကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဘေးသို့ ရွေ့လိုက်သည်။ လေနှင့် မိုးရေများက တိုက်ခိုက်မှုတစ်ဝိုက်တွင် စီးဆင်းနေပြီး ၎င်းသည် သာမန်လက်နက် မဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။
မြင်းစီးသူက ထပ်မံ တိုက်ခိုက်သည်။
အီလျန်က ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ သူ့အနောက်တွင် ပေါ်လာပြီး သူ့လက်ကို အပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ မှော်စွမ်းအားမှာ အပေါ်ရှိ အကိုင်းအခက်များကို ထိမှန်ကာ ပျက်စီးသွားသည်။
ကျွန်တော် လူပုံစံ ပြန်ဖြစ်လာချိန်တွင် အာဗန်က လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
"သေတ္တာ!"
နောက်ဆုံးမှ မြင်းစီးသူက မြင်းကို လှည့်နေသည်။
ကျွန်တော် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
သူ့ကို လျှပ်စီးဖြင့် ပစ်ခတ်နိုင်သကဲ့သို့ သေတ္တာကိုလည်း ပစ်ခတ်နိုင်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော်က မြင်း၏ရှေ့ရှိ လွတ်နေသည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်အောင်သွားပြီး မြင်း ရပ်တန့်နိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရေခဲနံရံတစ်ခုကို ဆောက်လိုက်သည်။
မြင်းစီးသူက လေဒီကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။
သူ၏ လက်လွတ်နေသည့် လက်က ကုန်းနှီးနောက်ရှိ ကြိုးများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
သူ သေတ္တာကို မဖြုတ်လိုက်နိုင်မီ ကျွန်တော့်ဓားက သူ၏ဓားကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
သူက ကျန်ရှိနေသည့် ကြိုးဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။
ကျွန်တော် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ မြင်းအောက်သို့ မဟုတ်ဘဲ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေလိုက်သည်။ သူ ထရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ကျွန်တော့်ဓားက သူ့မေးစေ့အောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
"ငြိမ်နေ"
ကျွန်တော့်အနောက်တွင် မြင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရေခဲပြင်နှင့် လမ်းပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲကြားတွင် ပိတ်မိနေသည်။
ကျွန်တော် နံရံကို ဖျက်လိုက်သည်။ သစ်ပင်များကြားမှ လာသော စစ်သည်တစ်ယောက်က မြင်း၏ဇက်ကြိုးကို ဆွဲယူကာ ပြေးမသွားအောင် နားချလိုက်သည်။
သေတ္တာမှာ ကုန်းနှီးတွင် ချည်နှောင်ထားသည့်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဖွင့်မကြည့်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော်တို့ ထုံးဖုတ်ဖိုသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အန်နာနှင့် ဆယ်လီတို့မှာ လှည်းမှော်စွမ်းအားမှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဟာလီမာမှာ လှည်း၏ အထောက်အပံ့ လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သက်စ်ရာက အလွတ်လှောင်အိမ်သို့ ဆက်သွယ်ထားသည့် မှော်စွမ်းအားကို ဖြတ်တောက်ပေးလိုက်သည်။
ပီရင်၏ အထောက်က ခိုင်မြဲနေပြီး ဘရူနီက နောက်ဘောင်ကို ပြုပြင်ထားသည့် ဘီးတပ်ဆုံပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။
လူတိုင်းက ထိုဘီးကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
တစ်ပတ်။
နှစ်ပတ်။
ပီရင်က ဘီးဘေးမှ လမ်းလျှောက်လိုက်ရင်း တစ်လက်ကို ဗဟိုချက်အနီးတွင် ထားထားသည်။
"ဖြည်းဖြည်း" ဟု မောင်းသူကို ပြောသည်။
မောင်းသူမှာ ဤယာဉ်တန်းကို မမောင်းမီကပင် အကျဉ်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အီလီဇာက သူ့လည်ပင်းအောက်တွင် ဝှက်ထားသည့် အမှတ်အသားကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ကြိုးကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ၏ နာခံမှုမှာ အခြားသူများက သူ့ကို ရိုက်နှက်နေခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။
ဘရူနီက လှည်းဘေးတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
"ကျိုးသွားရင် ငါ မပေးမယ်"
"ကျိုးမသွားခင်လေးမှာပဲ မပေးပါနဲ့" ဟု ပီရင်က ပြောသည်။
ဘရူနီက ထိုစကားကို စဉ်းစားသည်။
"ငါ နားထောင်ပေးမယ်"
ပြုပြင်သူက သူ၏လက်အင်္ကျီအောက်တွင် ဝှက်ထားသည့် အမှတ်အသားကို ပြသပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့တွင် ကယ်တင်ထားသည့် အကျဉ်းသား ငါးဦး ရှိလာသည်။
နတ်ဘုရားနှစ်ပါး၊ အန်နာ၏ အစေခံ၊ မောင်းသူနှင့် ပြုပြင်သူတို့ ဖြစ်သည်။
ယာဉ်တန်းတပ်မှူးက အလုပ်သမားနှစ်ယောက်လုံးမှာ လခစား အစေခံများသာ ဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောသည်။
အီလီဇာက သူတို့၏ လခ ဘယ်မှာလဲဟု မေးသည်။
သူ စကားမပြောတော့ပေ။
ကျွန်တော်တို့သည် အကျဉ်းသားများကို ထိန်းသိမ်းကာ စာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ အသစ်ဖမ်းမိသည့် သေတ္တာကိုမူ ပြန်ဆုတ်ခွာစဉ်အတွင်း သက်စ်ရာ စောင့်ကြည့်နိုင်သည့်နေရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
မြင်းစီးသူများ၏ အမိန့်စာအရ သူတို့၏ ဦးတည်ရာမှာ ဝှိုက်မက်ရှာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအမိန့်စာတွင် လှောင်အိမ်များကို ပို့ဆောင်ပြီးပါက မီးရှို့ဖျက်ဆီးရန်လည်း ပါရှိသည်။
"သူတို့ နောက်က လမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တာပေါ့" ဟု ဘောလ်ဒါက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဟာလီမာကို တင်ဆောင်ထားသည့် ပျက်စီးနေသော လှည်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အားလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော်တို့သည် ထုံးဖုတ်ဖိုမှ မထွက်ခွာမီ ဖီးနစ်ငှက်ဖြင့် ဂရေးကိပ်သို့ အမိန့်စာများ ပေးပို့လိုက်သည်။
ထို့နောက် အကျဉ်းသားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ရန်သူတို့ ကျွန်တော်တို့ ရှိနေကြောင်း သိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် အင်အားစုများကို စောင့်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။
ဘေးကင်းသည့် ပထမဆုံး နားခိုရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သက်စ်ရာသည် ဟာလီမာကို လှည်း၏ အထောက်အပံ့မှ နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးကြိုးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ သူ ငိုရှိုက်မိသည်။
ငိုမိသည့်အတွက် သူ ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်သည်။
ပီရင်မှာ မှောက်လျက်သား ပုံးတစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အစေခံတစ်ဦးက သူ၏ ပွန်းပဲ့နေသည့် လက်ဆစ်များကို ပတ်တီးစည်းပေးနေရင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"လှည်းဘီးက ငါ့ကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ချင်စိတ် ပေါက်စေတယ်"
ဟာလီမာက သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် နာကျင်စွာဖြင့် တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။
ပီရင်က အရေးကြီးသည့်အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိဟန်ဖြင့် သူ့အား ရေကမ်းပေးသည်။
အန်နာက သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ဆယ်လီနှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။
သူမ သီချင်းမဆိုခဲ့ပေ။
မည်သူကမျှလည်း သူမကို မတောင်းဆိုခဲ့ကြပါ။
ကျွန်တော် အီလျန်ကို ရှာတွေ့ချိန်တွင် သူက ကျွန်တော့်ပခုံးမှ သွေးများကို ဆေးကြောပေးနေသည်။ သူ စစ်ဆေးပေးပါစေဟု ကျွန်တော် သဘောတူထားကြောင်းကိုပင် မေ့နေခဲ့သည်။
"ပိတ်ဆို့တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပဲ" ဟု သူက ပြောသည်။ "အသွင်ပြောင်းတဲ့ အချိန်ကို မိသွားတာ"
"ဒါဆို လေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာက မလုံလောက်ဘူးပေါ့"
"အဲဒီ မှော်စွမ်းအားနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဟုတ်တယ်"
သူက ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ပြီး ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။
"နာကျင်သင့်တယ်လို့ မထင်ဘဲ မင်း ရွေ့လျားခဲ့သေးတယ်၊ အဲဒါက အရေးကြီးတယ်"
သူ အလုပ်ပြီးသည်အထိ ကျွန်တော် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေပေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ ညနေမတိုင်မီ ကျွန်တော်တို့ အကျဉ်းသားများကို ခေါ်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လက်ခံဧည့်ခန်းမတွင် စောင့်ကြိုနေသည်။ ပတ်တီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"ထိုင်"
"တခြားသူတွေကတော့..."
"ကုသပေးမယ့်သူတွေ ရှိတယ်၊ ထိုင်"
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏နောက်တွင် ရပ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး အဆင်မပြေသည့် ကိစ္စတစ်ခုခုကို သဘောတူညီလိုက်ကြသည့်အချိန်မျိုးတွင် တွေ့ရတတ်သည့် အမူအရာမျိုး သူမမျက်နှာတွင် ရှိနေသည်။
"အီလျန် ကုသပေးထားပါတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို သူ ဘာတွေတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း ငါ့ကို ပြောပြ၊ ငါက ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးနေမယ်"
ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်သည်။
ခန်းမ၏ တစ်ဖက်တွင် နီမီးယားကို ကုလားထိုင်ဖြင့် တင်ဆောင်လာပြီး အန်နာကို နှုတ်ဆက်စေသည်။ အန်နာနှင့် နီမီးယားတို့ လက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး ဆယ်လီက အစေခံ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားနေစဉ်အတွင်း ထိုအတိုင်းပင် ဆက်ရှိနေကြသည်။
ဟာလီမာက ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းတွင် တံတားများ ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။
သူ ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှင်းပြလိုက်သောအခါ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ပီရင်က သူ ပြန်မော့ကြည့်နိုင်သည်အထိ ဘေးနားတွင် ရှိနေပေးသည်။
ညစာစားပြီးနောက် မေရီက ဝှိုက်မီးရှား၏ မှတ်တမ်းများကို အစည်းအဝေးခန်းငယ်သို့ ယူလာသည်။
သော်က ညလုံးပေါက် အိပ်စက်အနားယူပြီးနောက် ရောက်လာပြီး ရန်သူများအပေါ်တွင်မူ ယခင်ကထက် သည်းခံနိုင်စွမ်း ပိုနည်းနေသည်။
မြင်းစီးသူများထံမှ ရရှိသည့် သေတ္တာထဲတွင် ကိရိယာအစုံအလင် မဟုတ်ဘဲ စုဆောင်းသည့် ကိရိယာများအတွက် အစိတ်အပိုင်းများသာ ပါရှိသည်။ ကယ်ဒရစ်က အစားထိုး အဆက်အသွယ်များ၊ အလုံပိတ်ပြားများနှင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် လက်ခံကျောက်တုံး သုံးတုံးကို မှတ်မိလိုက်သည်။
"သူတို့က ပုံမှန် အသုံးပြုဖို့ မျှော်လင့်ထားကြတာပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။
ရရှိလာသည့် အမိန့်စာများတွင် လက်ခံမည့်သူ၏ အမည်ကို ဖော်ပြထားသည်။
မေရီက ထိုလက်မှတ်ကို နွေဦးအိမ်ရှိ မီးလောင်ထားသည့် ပို့ဆောင်ရေးမှတ်တမ်းနှင့် ယှဉ်ကြည့်သည်။
နှစ်ခုစလုံးတွင် လက်မှတ်ရေးထိုးသူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ကျွန်တော်တို့တွင် တည်နေရာ၊ တပ်မှူးနှင့် ခိုးယူထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်သည့် ကိရိယာများမှာ ထိုခြံဝင်းကို ဖြတ်သန်းသွားကြောင်း အထောက်အထား ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"သူတို့ ဘယ်လောက်ထိ သိသွားပြီလဲဆိုတာ မသိခင် ဝှိုက်မီးရှားကို ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ရမယ်" ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
သော် ခေါင်းညိတ်သည်။
"ပြီးတော့ နောက်လာမယ့် ယာဉ်တန်းမှာ အစောင့်အရှောက် ပိုများလာမယ်လို့ ယူဆထားရမယ်"
ကျွန်တော် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သီးခြားစီ ဖြစ်နေသည့် အကျဉ်းထောင်များမှာ သူတို့၏ သခင်ဆီသို့ ပြန်သွားနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပုံပေါ်လာသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဂျူလီယန်နှင့် အီလိုဝင်းတို့ စာအုပ်များ ဖြန့်ခင်းကာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
မိရဲလ်က အနီးတွင် ထိုင်၍ အပ်ချုပ်လုပ်ငန်း လုပ်နေသည်။ ဟဲလ်ရစ်က သူ့သမီးကို လာခေါ်သော်လည်း ယခုအခါ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နှင့်အတူ ကလေးများ ဘယ်ပုံပြင်ကို ပိုသဘောကျသလဲဆိုသည်ကို ချစ်ခင်စွာ အငြင်းပွားနေသည်။
"သင်္ဘောတွေ ပါတဲ့ပုံပြင်ပေါ့" ဟု တိုမတ်စ်က ကော်ဇောပေါ်မှ ပြောသည်။
"မျှတတဲ့ အဆုံးအဖြတ်ပဲ" ဟု ဟဲလ်ရစ်က ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်တော် ဝင်လာသောအခါ ဂျူလီယန် မော့ကြည့်သည်။
"ငါးယောက်လား"
"ငါးယောက်"
သူ ပြုံးသည်။
အီလိုဝင်းက ကျွန်တော့်အတွက် ခွက်ချရန် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဘေးသို့ ရွှေ့ပေးသည်။ ဂျူလီယန်၏ လက်က သူမ၏လက်ဘေးတွင် တင်ထားပြီး သူတို့၏ လက်သန်းလေးများ ထိမိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
မည်သူမျှ မရွေ့ကြပါ။
မိရဲလ်က ကျွန်တော် သတိထားမိသည်ကို မြင်သွားပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် အာရုံစိုက်မှုဖြင့် အပ်ချုပ်ခြင်းကိုသာ ပြန်လုပ်နေသည်။
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် မည်သူမဆို ကျွန်တော့်ကို မေးသည့် အခက်ခဲဆုံး မေးခွန်းမှာ ကလေးပုံပြင်ထဲမှ နဂါးတစ်ကောင် တောထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားနိုင်သလား ဆိုသည့်အကြောင်း ဖြစ်သည်။
"အော်ရီသာ ဆိုရင်တော့ ကန့်ကွက်မှာပဲ" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို သူ မသိအောင် လုပ်လိုက်ပေါ့" ဟု ဂျူလီယန်က ပြန်ပြောသည်။
မအိပ်မီ ကျွန်တော် တဲသို့ သွားလိုက်သည်။
ဖန်နရီယာက သတင်းကို ကြားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟာလီမာ၊ အန်နာနှင့် သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသည့် သာမန်လူ သုံးဦးအကြောင်း ကျွန်တော် ပြောပြသောအခါ သူ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်သည်။
ပျက်စီးနေသော လှည်းဘေးတွင် ဘရူနီ လမ်းလျှောက်နေပုံအကြောင်း ကျွန်တော် ပြောပြသောအခါ သူ၏ နားရွက်များ အနည်းငယ် ထောင်သွားသည်။
"သဘာဝကျတယ်"
"ပီရင်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးတယ်"
ဝံပုလွေကြီးက ဥယျာဉ်အလွန်ရှိ မီးရောင်များဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဝှိုက်မီးရှား"
ကျွန်တော် ရပ်တန့်သွားသည်။
"မင်း နာမည်ကို ကြားဖူးတာလား"
"တစ်ခါ ကြားဖူးတယ်၊ သူတို့ ငါ့ကို လမ်းပေါ် မတင်ခင်ကပေါ့"
သူက ဒဏ်ရာရထားသည့် ရှေ့ခြေထောက်ကို ဂရုတစိုက် ရွှေ့လိုက်သည်။
"အစောင့်တစ်ယောက်က ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီကို မခေါ်သွားတာလဲလို့ မေးတယ်"
"အဖြေက ဘာတဲ့လဲ"
ဖန်နရီယာ၏ အကြည့်များက ကျွန်တော့်အကြည့်နှင့် ဆုံသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အော်သဲလို့စ်က ငါ့ဆီကို သူကိုယ်တိုင် လာချင်လို့တဲ့"
ထိုစကားအပြီးတွင် ဥယျာဉ်မှာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားရသည်။
ဝေးလံသော လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးအိမ်များကို ညအတွက် ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်အထိ ကျွန်တော် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သော်ကို ရှာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။