အခန်း (၄၀၅) - စာကြောင်းကြားက အမည်နာမများ
မိုးမသောက်ခင်လေးမှာ တယ်လ်ဗင် စကားပြောလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင် အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်လာတဲ့အခါ သူမက သတိထားပြီး လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် သူမ ခုတင်ဆီ မရောက်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော် နိုးနေခဲ့ပြီ။
“သူ ဘာပြောလဲ”
“ရေ”
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ သူ့ကို နည်းနည်း တိုက်လိုက်တယ်” လို့ သူမက ဆက်ပြောပြတယ်။ “သူ အန်မထုတ်ဘဲ မြိုချနိုင်တယ်။ အသက်ရှူတာလည်း ပိုမှန်လာပြီ”
အက်ဒရီယာနာက သူမဘေးက စောင်ကို မလိုက်သည်။
“ဒီကို လာခဲ့ပါ”
အက်ဗလင်က ဘယ်သူနာပြုက စောင့်ကြည့်ဖို့ တာဝန်ယူထားလဲဆိုတာကို ရှင်းပြဖို့ ပြင်သည်။ အက်ဒရီယာနာက သူမလက်ကို ဆွဲယူပြီး အောက်ကို ဆွဲချလိုက်တာကြောင့် အက်ဗလင် ဆက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေစရာ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ချေ။
ကျွန်တော် သူတို့နောက်ကို တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြ။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်က “သူက အခန်းထဲမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ” လို့ ပြောလာသည်။
“နားထောင်ရတာတင် ပင်ပန်းလိုက်တာ”
“ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ပင်ပန်းတာ။ ကျွန်မက သူ့ကို ခေါင်းအုံးတွေအကြောင်းပဲ တိုင်တန်းခိုင်းလိုက်တယ်”
“သူ တိုင်တန်းလိုက်လား”
“ချက်ချင်းပဲ”
အက်ဒရီယာနာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ပခုံးတွေက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လျော့ကျသွားပြီး ခဏအကြာမှာတော့ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ပြောင်းလဲသွားသည်။
မေရီ တံခါးခေါက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူမကို မနှိုးမိအောင် ကျွန်တော် အသာလေး ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အစီအစဉ်ထဲမှာ နေရာငါးခု ပါဝင်သည်။
ရေလမ်းကြောင်းအိမ်က ဒုတိယမြောက်နေရာ ဖြစ်သည်။
မှတ်တမ်းတစ်ခုမှာတော့ အလုပ်ပြီးစီးကြောင်း အမှတ်အသား ပါရှိသည်။ နှစ်ခုကတော့ စုဆောင်းမှုတွေ လုပ်ဖို့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ နေရာတွေ ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမမြောက်နေရာမှာတော့ စီမံခန့်ခွဲရေးဆိုင်ရာ သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုနဲ့ အတည်ပြုချက်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ညွှန်ကြားချက်သာ ပါရှိသည်။
မေရီက မိတ္တူတွေကို မြေပုံဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။
“ပြီးစီးသွားပြီဆိုတဲ့ မှတ်တမ်းက ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်မှုမတိုင်ခင်ကတည်းက ရှိနေတာ”
ကျွန်တော် မှင်ရာတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
စာရေးတစ်ယောက်က ထိုအမှတ်အသားကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ တစ်ချက်တည်း ဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ”
“ဘုရားသခင်အဆင့် ရှိသူ နှစ်ယောက်ကို စာရင်းသွင်းထားတယ်။ သူတို့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာတော့ မသိရသေးဘူး”
သော်က ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ခရီးသွားဖို့ အသင့်ပြင်ပြီး ရပ်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အင်အားစုတစ်ခုတည်းနဲ့ နေရာတိုင်းကို မရောက်နိုင်ဘူး”
လက်ဇန်ဒါးက သူ့ထိုင်ခုံကို တိုးကပ်လာသည်။
“ဒါဆိုရင် အင်အားစုတစ်ခုတည်း မပို့နဲ့ပေါ့”
ဒီအချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံစရာ မရှိခဲ့ပါ။
ငြင်းခုံကြတာကတော့ လမ်းကြောင်းတွေ၊ အနားယူထားတဲ့ စစ်သည်တွေ၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ ပြီးတော့ ရန်သူတွေက ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေ သိမ်းပိုက်လိုက်မှန်း မသိခင်မှာ ဘယ်အဖွဲ့ကို ဘယ်လောက်အထိ တာဝန်ပေးနိုင်မလဲဆိုတာတွေ ဖြစ်သည်။
အဆုံးသတ်မှာတော့ မြေပုံအကြီးကြီးပေါ်မှာ မြေပုံငယ် သုံးခု တင်ထားလိုက်သည်။
သော်နဲ့ လက်ဇန်ဒါးက အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုကို ခေါ်ပြီး ကမ်းရိုးတန်းကနေ ကုန်းတွင်းပိုင်းဘက်ကို ရောက်ရှိနေတဲ့ ခံတပ်အိမ်ရာဆီ သွားရောက်ကြလိမ့်မည်။
ဘော်ဒါနဲ့ ဘရူနီက ဒုတိယအင်အားစုကို ဦးဆောင်ပြီး အရှေ့ဘက်နေရာဆီ သွားကြမည်။ မဟာမိတ် ကင်းထောက်တွေကိုသုံးပြီး နောက်ဆုံးချဉ်းကပ်လမ်းကို စစ်ဆေးခိုင်းမည်။ သက်ဆရာက သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါသွားမည်။ ကယ်ဒရစ်က သော်နဲ့အတူ လိုက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးသား အမိန့်စာမိတ္တူတွေကို ယူသွားမည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အော်ရီသာ၊ အီလီဇာနဲ့ အစောင့်အနည်းငယ်နဲ့အတူ ပြီးစီးသွားပြီလို့ အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ နေရာကို သွားရောက်မည်။
မေလင်က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပါလာသည်။
“အသက်ရှင်နေတဲ့ အကျဉ်းသားတွေ ကျန်နေသေးနိုင်တယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိနေတဲ့သူတွေလည်း ရှိနိုင်တယ်”
မသိရှိရသေးတဲ့ နေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေရီကပဲ ဆက်လက်တာဝန်ယူမည်။ ဩဆယ်လ်ရဲ့ စာရေးတွေ၊ ကွန်ကောဒီးယားရဲ့ မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူတွေနဲ့ လိုင်ရာဒိုနီ ဘုရင့်မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူတွေက ရရှိပြီးသား မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ပြန်လည်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ကြလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်တို့က စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့တွေကို ပြန်လာဖို့ လမ်းကြောင်းတွေ ခွဲပေးလိုက်ပြီး နှောင့်နှေးမှုတွေရှိရင် လုပ်ဆောင်ရမယ့် အချက်ပြသင်္ကေတတွေကို သဘောတူညီမှု ယူလိုက်ကြသည်။
လှည်းတစ်စီး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ပြီး ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ဘုရားသခင်တစ်ပါးကို လမ်းဘေးမှာ စောင့်ခိုင်းထားဖို့ ဘယ်သူမှ မလိုလားကြပါ။
ကောင်စီ အစည်းအဝေးပြီးတဲ့အခါ သော်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲထားသည်။
“ပြီးစီးသွားပြီဆိုတာ သူတို့ရဲ့ စကားလုံးပဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ ကျန်နေသေးလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ရှာဖွေရမယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာတော့မယ်လို့ သွားပြောတဲ့အခါ နီမီးယား နိုးနေပြီဖြစ်သည်။
ဟက်ဆာက သူမရဲ့ ဒူးပေါ်မှာ ယာဂုပန်းကန်ကို တင်ထားပြီး ခုတင်ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။ သူမက ဒုတိယမြောက်ဇွန်း သောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီပန်းကန်ကို မေ့လျော့နေပုံရသည်။
ကျွန်တော် ကြည့်နေတာကို နီမီးယား သတိထားမိပြီး သူမရဲ့ ညီမလေး လက်ကောက်ဝတ်ကို တို့ထိလိုက်သည်။
“မင်းအတွက်” လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဟက်ဆာက ထမင်းပြန်စားသည်။
ကျွန်တော် အစီအစဉ်တွေကို ရှင်းပြနေတုန်းမှာ နီမီးယားက နားထောင်နေသည်။ သူမ သိကောင်းသိနိုင်မယ့်သူတွေအကြောင်းကို စာရွက်တစ်ခုလုံး ပြပြီး ရှာခိုင်းဖို့တော့ ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ပါ။
“စမ်းရေတွင်းအိမ်” လို့ ကျွန်တော်တို့သွားမယ့် နေရာကို ပြောတဲ့အခါ သူမက ပြောလာသည်။
“မင်း သိတယ်ပေါ့”
“သူတို့ ဘယ်သူတွေကို အဲဒီကို ခေါ်သွားလဲဆိုတာ ငါသိတယ်”
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက စောင်ပေါ်မှာ တင်းကျပ်သွားသည်။
“ဆိုဗင်၊ စမ်းရေသန့်တွေ။ ပြီးတော့ မယ်ရီရယ်၊ သူကတော့ အစေ့အဆန် အဟောင်းတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့သူ”
ကျွန်တော် အမည်တွေကို ကိုယ်တိုင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
နီမီးယားက ဘောပင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဆိုဗင်က ရေတွင်းတွေကို အဆိပ်ခတ်တဲ့အပေါ် အရမ်းဒေါသထွက်နေတာ။ ဆာ့တာရဲ့ လူတွေ ဖျက်ဆီးထားတာတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြန်ပြင်ပေးရမယ်လို့ သူပြောတယ်”
“မယ်ရီရယ်ကော”
“သူမကတော့ ကျန်ရှိနေတဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ဘုရင့်ရုံးတော်ကို မပြောပြဘူး”
ဟက်ဆာက ပန်းကန်ကို ချလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး သူမကို ထမင်းစားဖို့ မတိုက်တွန်းမိတော့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ တဲကို ရောက်တဲ့အခါ ဖန်ရီယာ အပြင်မှာ ရောက်နေနှင့်ပြီ။
သူက စကားမဖြတ်ဘဲ နားထောင်နေသည်။ ကျွန်တော် ပြောပြီးတဲ့အခါ သူက အရှေ့ဘက်လမ်းဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့မှာ လူအလုံအလောက် ရှိရဲ့လား”
“ကျွန်တော်တို့ ဆွဲထားတဲ့ အစီအစဉ်အတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်”
“ဒါက အဖြေမှန် မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ရိုးသားတဲ့ အဖြေပါ”
သူ့ရဲ့ နားရွက်တွေက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ပြီးတော့ သူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
သူ့ဘေးမှာတော့ အိုဒရန်က ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ထိုင်ခုံပေါ်တင်ပြီး ထိုင်နေသည်။ သူ့ရဲ့ အမူအရာက ဒီအစီအစဉ်ကို ခဏတာ ကြံစည်မှုတစ်ခုလို့ သဘောထားနေပုံရသည်။
“စမ်းရေတွင်းအိမ်ကို ကျော်သွားရင် ကျောက်တံတားဟောင်းတစ်ခု ရှိတယ်” လို့ သူက ပြောသည်။ “မုခ်ဦး သုံးခုရှိတယ်။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို မဖမ်းခင်ကတည်းက အပေါ်ဘက် တိုင်တွေက ယိုင်နဲ့နေပြီ”
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မှတ်စုထဲမှာ အဲဒီအကြောင်းကို ထည့်ရေးလိုက်သည်။
“တခြား ဖြတ်ကူးစရာ လမ်းကြောင်း သိသေးလား”
“တောင်ဘက်မှာ ရေတိမ်ပိုင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ မိုးရွာပြီးရင်တော့ ရေနက်နိုင်တယ်”
ကျွန်တော်တို့က နေရာနှစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်မည်။
အိုဒရန်က နောက်ကို မှီချလိုက်သည်။ စကားပြောရတာ ပင်ပန်းနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကျဉ်းဘဝအကြောင်း ပြောပြရတာထက် ပိုအသုံးဝင်တဲ့အချက်ကို ပေးလိုက်ရလို့ သက်ပြင်းချလိုက်ပုံရသည်။
ဖန်ရီယာက သူ အနားယူနေတာကို ကြည့်နေသည်။
“မင်းတို့ တွေ့သမျှလူတိုင်းကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ” လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာတဲ့အခါ ကလေးတွေက ခြံထဲမှာ ရှိနေကြသည်။
ဂယ်ရစ်နဲ့ ကာရိုက ဆီရာဖီးနားနဲ့ အစ်ဂ်နာရှပ်တို့နဲ့အတူ သစ်သားတိရစ္ဆာန်ရုပ်လေးတွေနားမှာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့က ထွက်ခွာတော့မယ့် မြင်းတွေကို စစ်ဆေးနေပုံရသည်။
ဂျူလီယန်က ကျွန်တော့်မြင်းရဲ့ တဇောင်းကို ကိုင်ထားပြီး အယ်လိုဝင်က တိုမတ်စ်ကို ဖိနပ်အောက်ကနေ ထွင်းထုထားတဲ့ သိုးရုပ်လေးကို ကောက်ပေးနေသည်။
“ဦးလေးတို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားပြန်ပြီပေါ့” လို့ ကာရိုက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒီနေ့ပဲလား”
“ဒီနေ့ပဲ”
သူမက ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံစွန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဒီအစီအစဉ်ကို သဘောမကျကြောင်း ပြသနေသည်။
ဂယ်ရစ်က နီးနီးလေးကို တိုးလာပြီး သစ်သားမြင်းရုပ်လေးကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။
“နောက်မှအတွက်”
“နောက်မှဆိုတာ”
“ဦးလေး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါလေ”
ကျွန်တော် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဦးလေး ဂရုတစိုက် သိမ်းထားပေးမယ်”
ကျွန်တော် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ဂျူလီယန်က တဇောင်းကို လွှဲပေးသည်။
“ကျွန်တော် အဘိုးကို ကူညီပေးထားလိုက်မယ်”
“သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း အချိန်ဖြုန်းပါဦး”
သူ့အကြည့်က အယ်လိုဝင်ဆီ ရောက်သွားသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းသည်။ အက်ဗလင်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ တားထားတဲ့ကြားက နိုးလာပြီး သူမရဲ့ နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနဲ့ ခဏတာ ထိကပ်ထားလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ တံခါးပေါက်ကနေ မြင်းစီးထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လည်ခေါင်းမှာတော့ စမ်းရေတွင်းအိမ်ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။
အဆောက်အအုံက စမ်းရေသန့်တွေ စုဝေးနေရမယ့် ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ တည်ရှိနေသည်။ နိမ့်တဲ့ နံရံတစ်ခုက ခြံဝင်းကို ကာရံထားသည်။ အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက်တွေက ပွင့်နေပြီး မီးဖိုချောင်နောက်မှာတော့ အဝတ်တွေကို ကြိုးမှာ လှန်းထားသည်။
ခဏတာလောက်မှာတော့ ဒီနေရာက လူနေထိုင်နေတဲ့အိမ်လိုပဲ ထင်ရသည်။
ဒါပေမဲ့ အဝတ်ကြိုးမှာ လှန်းထားတဲ့ အင်္ကျီတွေက တောင့်တင်းနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး မိုးရွာပြီးကတည်းက ဘယ်သူမှ လာမသိမ်းကြသေးတာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက လမ်းမှာ အစောင့်တွေကို မတွေ့ခဲ့ရပါ။
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့ကို အလျင်စလို မလုပ်ခိုင်းပါ။
ကျွန်တော်တို့ ခြံဝင်း၊ ပြတင်းပေါက်တွေ၊ တံခါးတွေနဲ့ ရေထွက်ပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်တဲ့ တံတားငယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
လှုပ်ရှားမှု မရှိပါ။
မီးခိုးလည်း မရှိပါ။
အော်ရီသာက လူပုံစံနဲ့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသည်။
“စမ်းရေက နောက်ပြန် စီးနေတယ်”
ကျွန်တော် အောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရေတွေက တံတားအောက်ကနေ အိမ်ဘက်ကို စီးဝင်နေသည်။
အပေါ်စီးကို ပြန်စီးနေခြင်းဖြစ်သည်။
အိမ်ရှေ့တံခါးကို အပြင်ကနေ ပိတ်ဆို့ထားသည်။
အီလီဇာရဲ့ စစ်သည်တွေက တံခါးပိတ်တံကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မေလင်က တံခါးဘောင်တစ်ဝိုက်က အမှတ်အသားတွေကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ အဲဒီအမှတ်အသားတွေက မှေးမှိန်နေပြီး သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်ဝသွားပြီ သို့မဟုတ် အရင်းအမြစ်က ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကိုင်တွယ်လို့ ရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါ။
မေလင် အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အသက်ရှူသံပြင်းပြင်း ထွက်လာသည်။
“အဲဒီမှာပဲ နေကြ” လို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လှမ်းပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်သည်။
သူမက ခန်းမရဲ့ အဆုံးဘက်မှာ မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး ရပ်နေသည်။ သူမနောက်ကွယ်မှာတော့ စောင်တွေအောက်မှာ လူ့ပုံသဏ္ဍာန်တွေ လှုပ်ရှားနေကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဂရေးကိပ်ကနေ လာတာပါ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သက်သေပြ”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ညွှန်ပြတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။
“ဘုရင့်တံဆိပ်။ တကယ့်ဘုရင်ဆိုရင် အဲဒါကို ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ သူတို့ ပြောကြတယ်”
ကျွန်တော် အရေပြားအပြင်ဘက်ကို စွမ်းအားတွေ မထုတ်ဘဲ တံဆိပ်ကို ထင်ရှားလာစေလိုက်သည်။
သူမ ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူမလက်ထဲက ဓားက အောက်ကို ကျသွားပြီး သူမပါ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ် မလဲကျခင်မှာပဲ အော်ရီသာက အနားကို ရောက်သွားသည်။
အပေါ်ထပ်အိမ်ထဲမှာ လူ (၁၁) ယောက် ရှိနေသည်။
အလုပ်သမားတွေ၊ မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းတွေ၊ လှည်းသမားတစ်ယောက်နဲ့ ဘုရားကျောင်းစောင့်နှစ်ယောက်။ အသက်အငယ်ဆုံးကတော့ သူ (၁၄) နှစ်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း၊ အားကိုးရာမရှိဘဲ နံရံကိုမှီပြီး မတ်တပ်ရပ်နေရရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အကူအညီ မလိုကြောင်း အတင်းပြောနေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ရုံးတော်ကလူတွေ ထွက်ခွာသွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ကို ဒီထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။
မီးဖိုချောင်မှာ အစားအသောက်တွေ ရှိပေမဲ့ ရေအများစုက ခါးသက်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်မလာခင်အထိ သူတို့က အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ရေအိုးထဲက ကျန်ရှိသမျှ ရေကို ချွေတာသောက်သုံးခဲ့ကြသည်။
ဓားကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးနာမည်က ဒီမာ ဖြစ်သည်။
သူမက မယ်ရီရယ်ရဲ့ အစေ့အဆန် ဘုရားကျောင်းမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
“သူတို့က သူတို့ကို အောက်ထပ်ကို ခေါ်သွားတယ်” လို့ ကုသပေးသူတွေ အလုပ်လုပ်နေတုန်း သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။ “ကျွန်မတို့က ကိရိယာဆီက ခေါင်းလောင်းသံတွေကို ကြားရတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတယ်”
“ဘယ်သူမှ ပြန်မလာဘူးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမရဲ့ အကြည့်က ခန်းမအဆုံးက ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးတစ်ခုဆီ ရောက်သွားသည်။
“သေတ္တာကို သယ်သွားတဲ့ လူတွေလေ”
“ဆိုဗင်နဲ့ မယ်ရီရယ်လား”
သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
တစ်ခါတည်းပဲ။
အဲဒီ တံဆိပ် အပြည့်အစုံ ဖြစ်လာရင် ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိထားပြီးသားပါ။
ဒါပေမဲ့ သိထားရုံနဲ့တင် သူတို့နာမည်တွေကို ဒီလိုမျိုး ပြန်ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော် စိတ်မပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အိမ်အောက်က သီးခြားအခန်းတွေထဲမှာ တွေ့ခဲ့ရသည်။
ကြိုးတုပ်ထားတာတွေကို အတိုင်းသား ချန်ထားခဲ့ကြသည်။
ကိရိယာကတော့ ပျောက်ဆုံးနေသည်။
ကျွန်တော် ပထမဆုံး အခန်းတံခါးဝမှာပဲ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေမိသည်။ စားပွဲပေါ်မှာ ကိရိယာထားခဲ့တဲ့ နေရာလွတ်ကို ငေးကြည့်ရင်းပေါ့။
မေလင်က ကျွန်တော့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဆိုဗင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမက သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို မစူးစမ်းခဲ့ပါ။
သူ့ကို ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို သယ်ဆောင်သွားမယ့်သူတွေကို ထိခိုက်စေနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုခု ကျန်နေသေးလားဆိုတာပဲ စစ်ဆေးကြည့်တာပါ။
အော်ရီသာက မယ်ရီရယ်ရဲ့ အခန်းထဲကို သွားသည်။
အီလီဇာကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာပဲ ရှိနေသည်။
“ယူရီယာ”
“ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
တစ်ခဏတာလောက်တော့ ကျွန်တော့်အရေပြားအောက်က စွမ်းအားတွေကို ကျွန်တော် စက်ဆုပ်မိသည်။
အပတ်အနည်းငယ်ကထက် ပိုပြီး များပြားနေသည်။ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်တာနဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ဆောင်းရာသီက ပိုပြီး များပြားလာသလို၊ လျှပ်စီးတွေကလည်း အသင့်ဖြစ်နေသည်။
ဒီအခန်းတွေထဲမှာ လူတွေ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေတုန်းကတည်းက အဲဒီစွမ်းအားတွေက တိုးပွားနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အခန်းထဲဝင်ပြီး မေလင်ကို ပထမဆုံး ချိတ်ကို ဖြုတ်ရာမှာ ကူညီပေးလိုက်သည်။
အမိန့်ပေးချက် ပျက်ပြယ်သွားတဲ့နောက်မှာတော့ ဒါဟာ သာမန် သံချောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားသည်။
ဒီမာက မယ်ရီရယ်ကို မြင်ခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုသည်။
ကျွန်တော်တို့ သူမကို အောက်ထပ် မခေါ်သွားခင်မှာ ဘာကိုတွေ့ရမလဲဆိုတာ ကြိုပြောပြလိုက်သည်။
သူမက နားထောင်ပြီး ကုသပေးသူတွေဆီက သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်တစ်စကို ယူကာ အော်ရီသာနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားကနေ ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မယူဘဲ လျှောက်သွားသည်။
တံခါးဝမှာ သူမ ရပ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကုတင်ဆီသွားပြီး မယ်ရီရယ်ရဲ့ လက်တွေကို အဝတ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။
“သူမက အအေးမိတာကို အရမ်းမုန်းတာ” လို့ ဒီမာက ပြောသည်။
ဘယ်သူမှ သူမရဲ့ စကားလုံးကို ပြင်မပေးကြပါ။
ခဏကြာတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူမ နာမည်တွေကို သိမ်းထားခဲ့တယ်”
“ဘယ်သူ့နာမည်တွေလဲ”
“ရွာတွေလေ။ စစ်သားတွေ မရောက်လာခင်က အစေ့အဆန်တွေကို ယူသွားတဲ့ မိသားစုတွေ။ သူတို့က အဲဒီစာရင်းကို လိုချင်တာ”
သူမလက်က အဝတ်စပေါ်မှာ တင်ထားသည်။
“သူမက သူတို့ကို ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်”
သူမရဲ့ လေသံထဲမှာ အားမာန်ပါတဲ့ ဂုဏ်ယူမှုတစ်ခုကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
“သူမက ကလေးတိုင်းကို မှတ်မိတယ်။ ဘာတွေ စိုက်ပျိုးထားသလဲ၊ ဘယ်လယ်ကွင်းတွေ ရေကြီးသလဲဆိုတာအစ အကုန်မှတ်မိတယ်။ သူမ အကုန်လုံးကို မှတ်မိနေတာ”
ကျွန်တော် မယ်ရီရယ်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
အိုသယ်လော့စ်က သူ ဘယ်တော့မှ မရှာတွေ့နိုင်တော့မယ့် လူတွေဆီ အစာအာဟာရ ရောက်အောင် လုပ်ပေးနေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။
အိမ်အောက်က ရေတွေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာနေသည်။
အော်ရီသာက ကျွန်တော့်ကို အောက်ဆုံးအခန်းဆီ ခေါ်သွားသည်။ အဲဒီမှာ ရေစမ်းက ရုံးတော်က မသိမ်းပိုက်ခင် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ထွင်းထုထားတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကြားကနေ စီးထွက်နေသည်။
ရေထွက်ပေါက်မှာ သတ္တုဘောင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည်။ ဘောင်တစ်လျှောက်နဲ့ နံရံတွေပေါ်မှာ အမိန့်ပေး အမှတ်အသားတွေ ပြေးလွှားနေသည်။
“သူတို့က ဒီလုပ်ဆောင်ချက်ကို ချိတ်ဆက်ထားခဲ့တာပဲ” လို့ သူက ပြောသည်။
“ဆိုဗင်ကိုလား”
“သူ့ကို ဒီမှာ အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းထားတဲ့ အရာကိုပေါ့”
စမ်းရေက သူ့အလိုလို ပြန်တိုးဝင်နေပြီး အညစ်အကြေးတွေ စီးဝင်လာအောင် လမ်းကြောင်းတွေကို ပြန်လှည့်ထားသည်။
မေလင်က ကျန်ရှိနေတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သူမက အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းထားတဲ့ အမိန့်ကို ခွဲခြားနိုင်ပေမဲ့ ဒါကို ဖြုတ်ချဖို့ဆိုရင် ရေက ဘောင်ကို ဖိအားပေးနေတာ ရပ်တန့်သွားမှ ဖြစ်မည်။
“ကျွန်တော် ရေခဲခိုင်းလိုက်ရမလား” လို့ ကျွန်တော် မေးသည်။
သူမက အမှတ်အသားတွေကို သေချာကြည့်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။
“အဲဒီလုပ်ဆောင်ချက်ရဲ့ အထက်ပိုင်းမှာ လုပ်ရမယ်။ ဘောင်ပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အော်ရီသာက ရေတွေ အခန်းထဲ မရောက်ခင် စီးဆင်းနေတဲ့ သဘာဝကျောက်တုံးကြားက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လာသည်။
ခါးသီးတဲ့ တစ်ခဏတာမှာတော့ ဒါက ပိုပြီး ခက်ခဲခဲ့ရင် ကောင်းမှာလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းမိသည်။
ကျွန်တော် ရေကို အဆင့်ဆင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
နံရံတစ်ခုမှာ ရေခဲအနည်းငယ်၊ ရေစီးကြောင်းအောက်မှာ နောက်ထပ် ရေခဲတောင်တစ်ခု။ အော်ရီသာ ရှင်းလင်းထားတဲ့ ဘေးဘက် အက်ကြောင်းတစ်ခုထဲကို ဖိအားတွေ လွတ်ထွက်သွားဖို့ နေရာလုံလောက်အောင် ချန်ထားလိုက်သည်။
မေလင်က ဘောင်တွေ တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့အထိ စောင့်နေသည်။
ပြီးတော့ ကျောက်တုံးနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ချိတ်သေးသေးလေးတစ်ခုကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
အမှတ်အသားတွေ မှေးမှိန်သွားသည်။
ထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲ ဘာမှ မဖြစ်လာပါ။ ဘယ်သူကမှ ကျေးဇူးတင်စကား မဆိုသလို၊ စမ်းရေတွင်းထဲကနေ အလင်းရောင်လည်း ထွက်မလာပါ။
ကျွန်တော် ရေခဲတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တော့ ရေတွေက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်စီးသွားသည်။
ဒါပေမဲ့ ရေကတော့ နောက်ကျူနေဆဲဖြစ်သည်။
ဘယ်သူမှ မသောက်ခင် ကုသပေးသူတွေက စစ်ဆေးကြည့်ဦးမည်။
အလုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ကျွန်တော် ဒူးထောက်လျက်သား ရှိနေတုန်းပင်။
အော်ရီသာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
“မင်း သူ့အသက်ကို မယူလိုက်ဘူး” လို့ သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ရေစီးကြောင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ကျွန်တော် ပိုပြီး သန်မာလာတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က အရေအတွက် နည်းသွားလို့ပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
သူက အဖြေတွေကို မနှစ်မြို့ဖွယ်အတိုင်း ရှိနေစေသည်။
ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“ဒီစွမ်းအားကို သုံးပြီး နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီလိုအခန်းမျိုးထဲ မရောက်အောင် ကာကွယ်ပေးလိုက်ပါ”
အီလီဇာက မီးဖိုချောင်ထဲက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး မှတ်တမ်းကို ရှာတွေ့သည်။
တစ်ယောက်ယောက်က စိုစွတ်နေတဲ့ လောင်စာနဲ့ အဲဒါကို မီးရှို့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံရသည်။ အပေါ်ပိုင်းက ပျက်စီးသွားပေမဲ့ အောက်က စာကြောင်းတွေကတော့ မီးခိုးအောက်မှာ ဖတ်လို့ရနေသေးသည်။
သေတ္တာကို မြင်းစီးသူ သုံးဦးနဲ့ အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ လှည်းတစ်စီးနဲ့ သယ်ဆောင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
သွားမယ့်နေရာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်ထဲက နံပါတ် (၅) မှာပါတဲ့ နေရာနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းဆိုင်ရာမှာ တူညီနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအကြောင်းကို မေရီဆီ ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်သည်။
မူရင်းမှတ်တမ်းကိုတော့ စောင့်ရှောက်သူတွေနဲ့အတူ ခြောက်သွေ့တဲ့ သေတ္တာထဲ ထည့်ပြီး ပို့လိုက်သည်။
ဒီမာက ကျွန်တော်တို့ကို တခြားအချက်တစ်ခုလည်း ပေးသည်။ စုဆောင်းမှုကို ဦးဆောင်တဲ့လူ ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ တံဆိပ်ရဲ့ ပုံစံပင်။ သူက ဖွင့်ထားတဲ့ ကိရိယာအပေါ်မှာ အဲဒီတံဆိပ်ကို ကိုင်ထားတာကို သူမ မြင်ခဲ့ရသည်။
“သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။ “ဘာပြန်ပြောလဲဆိုတာတော့ မကြားလိုက်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီအဖြေကို စောင့်နေတာ”
“ဘယ်သူက ပြန်ဖြေလဲဆိုတာ မင်း မြင်လိုက်ရလား”
“မမြင်လိုက်ရဘူး”
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအတိုင်းပဲ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ကိရိယာက အဝေးကနေ ပေးပို့နိုင်သလို လက်ခံလည်း ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားနှစ်ဆူ သေဆုံးသွားချိန်မှာ အိုသယ်လော့စ် ဘယ်မှာ ရှိနေသလဲဆိုတာကိုတော့ မသိရသေးပါ။
ဒါပေမဲ့ သေတ္တာကတော့ တစ်နေရာကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်း အစအနကို ကျွန်တော်တို့ ရလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆိုဗင်နဲ့ မယ်ရီရယ်ကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ (၁၁) ယောက်နဲ့အတူ အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။
ဒီမာက သူမကိုယ်တိုင် အလောင်းတွေကို ဖုံးအုပ်ဖို့ ရွေးချယ်သည်။
ကျန်တဲ့ ဘုရားကျောင်းစောင့်က ဆိုဗင်ရဲ့ လှည်းဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ကုသပေးသူက သူ့ကို လှည်းပေါ်တက်စီးဖို့ အတင်းပြောမှပဲ တက်စီးသည်။ သူက လှည်းကို အမြင်အာရုံထဲမှာပဲ ထားမယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကတိပေးမှသာ သဘောတူလိုက်သည်။
မုခ်ဦး သုံးခုပါတဲ့ ကျောက်တံတားဟောင်းဆီ ရောက်တဲ့အခါ အိုဒရန် သတိပေးခဲ့တဲ့အတိုင်း အပေါ်ဘက် တိုင်က ယိုင်နဲ့နေတာကို တွေ့ရသည်။
ကျွန်တော်တို့ တောင်ဘက်က ရေတိမ်ပိုင်းလမ်းကနေ ဖြတ်ကူးခဲ့သည်။
အချိန် (၂) နာရီ ကြာသွားသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆုံးရှုံးလိုက်ရပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီစာကြောင်းကို နောက်လာမယ့် စာပို့သူနဲ့အတူ အိုဒရန်ဆီ ပို့လိုက်သည်။
ရေတိမ်ပိုင်းလမ်းကို ကျော်လွန်ပြီးတဲ့နောက် လမ်းမှာ အီလီဇာက ဆာ့တာရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ကင်းထောက်တွေဆီက သတင်းစကား ရရှိသည်။ ရန်သူတွေက ဧရာမလူသားတွေကို နောက်ထပ် ခံတပ်မြို့တစ်ခုဆီ ရွှေ့ပြောင်းနေသည်။ အသက်မရှိတဲ့ အလုပ်သမားတွေက တောင်ကုန်းတွေကြားက လမ်းကို ချဲ့ထွင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီသတိပေးချက်ကို အနီးဆုံး မဟာမိတ်တပ်စခန်းဆီ ပေးပို့လိုက်ပြီး ခရီးကို ဆက်လက် ရွေ့လျားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတဲ့ နေရာတိုင်းဆီကို ဦးတည်သွားချင်နေမိသည်။
ကျွန်တော့်နောက်မှာတော့ မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ လူ (၁၁) ယောက်နဲ့ အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဘောင်နှစ်ခု ပါလာခဲ့သည်။
သူတို့ကတော့ ဒီလမ်းကို အရင်ဆုံး ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။
သောရ်ရဲ့ သတင်းစကားက ကျွန်တော်တို့ ဂရေးကိပ်ကို မရောက်ခင်ကတည်းက ကြိုရောက်နေနှင့်ပြီ။
သူမရဲ့ တပ်ဖွဲ့က အတွင်းပိုင်းက အိမ်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
ကိရိယာကတော့ အခုထိ ရောက်မလာသေးပါ။ ဆယ်လ်ဒရစ်က ထိန်းချုပ်ခန်းကို သီးသန့်ခွဲထားပြီး လက်ဇန်ဒါရဲ့ စစ်သားတွေက အပြင်ဘက်ခြံဝင်းကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ အကျဉ်းသားတွေကိုလည်း အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့အတူ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘုရားနှစ်ဆူ။ လူသား အကျဉ်းသား ငါးဦး။
သောရ်က စာရင်းအောက်မှာ နာမည်တွေကို ထပ်ဖြည့်ထားသည်။
ကျွန်တော် လက်ခံခန်းမထဲ ဝင်သွားချိန်မှာ မေရီက အဲဒီနာမည်တွေကို ဖတ်ပြသည်။
ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကျော်ပြီး အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဘောင်နှစ်ခုဆီ ငေးကြည့်သည်။
သူမရဲ့ အသံ တိတ်ဆို့သွားသည်။
“ဆိုဗင်နဲ့ မယ်ရီရယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ မျက်လုံးတွေကို ခဏတာ မှိတ်ထားလိုက်သည်။
ပြန်ဖွင့်တဲ့အခါမှာတော့ သူမက စာရွက်အသစ်တစ်ခုပေါ်မှာ နာမည်နှစ်ခုလုံးကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးကို လာရပ်ပြီး သူမလက်တွေက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ခန်းမရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ဝန်ထမ်းတွေက ဒီမာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို အစာနဲ့ ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှုတွေဆီ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
သူတို့ အသက်ရှင်နေကြသည်။
သောရ်နဲ့အတူ လိုက်ပါလာတဲ့ ခုနစ်ယောက်လည်း အသက်ရှင်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီ အမှန်တရားတွေနဲ့ အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဘောင်နှစ်ခုကြားမှာ ရပ်နေမိပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ချိန်ညှိဖို့ ခက်ခဲနေမိသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ မပြောပြခင်မှာပဲ ဥယျာဉ်ထဲမှာ နီမီယာနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ဟက်ဆာက သူမရဲ့ အစ်မဖြစ်သူဘေးမှာပဲ ဆက်ရှိနေသည်။ ဖန်နရစ်က လမ်းဘေးမှာ လဲလျောင်းနေပြီး ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာတဲ့အခါ ခေါင်းကို မော့ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်က သူတို့ကို အဖြစ်အပျက်တွေကို ကိုယ်တိုင် ပြောပြလိုက်သည်။
နီမီယာက သူမလက်တွေကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“မယ်ရီရယ်က စပါးတွေနဲ့အတူ သစ်တော်သီးတွေကို အမြဲ ပေးပို့တတ်တယ်” လို့ တိတ်ဆိတ်မှု ကြာမြင့်စွာ လွှမ်းမိုးသွားပြီးနောက်မှာ သူမက ပြောသည်။ “ညတိုင်း တူညီတဲ့ ညစာကိုပဲ တွေးမနေရအောင် လူတွေက ပိုပြီး အိပ်ပျော်ကြလိမ့်မယ်လို့ သူက ပြောလေ့ရှိတယ်”
ဟက်ဆာက ငိုရှိုက်လာသည်။
ဖန်နရစ်က မျက်နှာကို လွှဲလိုက်သည်။
ဟိန်းဟောက်သံ မထွက်လာသလို ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ဆိုတဲ့ ကတိစကားလည်း မကြားရပါ။ သူ့အမွေးတွေအောက်က ပခုံးတွေက တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ဘေးက သောရ်ရဲ့ ఖਾਲီ ကုလားထိုင်က ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထင်ရှားလွန်းနေသည်။
အော်ရီလီယာက မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
နီမီယာက ရိတ်သိမ်းချိန်အကြောင်းနဲ့ သိုလှောင်ရုံကို ပိုပြီး စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းအောင် လုပ်လို့ရမလား ဆိုတဲ့ အငြင်းပွားမှုအကြောင်းတွေကို ပြန်လည်ပြောပြနေချိန်မှာ သူမက နားထောင်နေသည်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒီမာက သူတို့ဆီ လာရောက် ပူးပေါင်းသည်။
သူမက မယ်ရီရယ်ရဲ့ ဘုရားကျောင်းစောင့်တွေရဲ့ နာမည်တွေကို ယူလာပြီး စာတွေ ပို့လို့ရမလားလို့ မေးသည်။
မေရီကတော့ အဲဒါတွေကို ပြင်ဆင်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
အဲဒီညမှာပဲ ဂျူလီယန်က ကလေးထိန်းခန်း တံခါးဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
ဂယ်ရစ်က ကျွန်တော့်ကို ပေးထားတဲ့ သစ်သားမြင်းရုပ်က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေသည်။
“သူတို့ အိပ်ပျော်သွားကြပြီလား” လို့ သူက မေးသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ပျော်သွားကြပြီ”
သူက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ခဏတာလောက် ကျွန်တော်တို့ ကာရို အိပ်ပျော်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောနေတာကို နားထောင်နေမိသည်။
ပြီးတော့ ဂျူလီယန်က “မေမေ ပြောပြတာတော့ လူနှစ်ယောက်က အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာဘူးတဲ့နော်” လို့ ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းပါတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော် လုံလောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ရဲ့လားလို့ မမေးခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့ လူတွေကြောင့် ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ နာကျင်မှုတွေ လျော့ပါးသွားလိမ့်မယ်လို့လည်း သူ မပြောခဲ့ပါ။
သူကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်တော့်ဘေးမှာပဲ ရှိနေပေးသည်။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာ သူက အီလိုဝင်တစ်ယောက် စာကြည့်ခန်းသစ်တွေအတွက် စာအုပ်တွေ ရွေးပေးဖို့ ကူညီချင်နေကြောင်း ပြောပြသည်။ သူ သူမနဲ့အတူ လိုက်သွားသင့်မလားလို့လည်း မေးသည်။
“မင်း လိုက်သွားမှာလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
အိမ်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းစရာတွေ ရှိနေပေမဲ့ သူနှစ်သက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ နေ့လယ်ခင်းကို အတူကုန်ဆုံးဖို့ မျှော်လင့်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်နေရသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
သူ ထရပ်တဲ့အခါ သစ်သားမြင်းရုပ်ကို လက်တစ်ချောင်းနဲ့ ထိလိုက်သည်။
“ဂယ်ရစ်က မနက်ဖြန်ကျရင် ဒါကို တောင်းလိမ့်မယ်”
“ငါ သိပါတယ်”
“ခင်ဗျား ဒါကို ငှားထားတာလို့ သူ ပြောတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပြီး မြင်းရုပ်ကို ကလေးထိန်းခန်းက မီးအိမ်ဘေးမှာ ထားလိုက်သည်။
သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ ဘောလ်ဒါဆီက သတင်းစကား ရောက်လာသည်။
သူ့တပ်ဖွဲ့က အရှေ့ဘက် ခိုလှုံရာနေရာကို ရောက်တဲ့အခါ အကျဉ်းသားတွေက ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ခြေရာတွေက အခုမှ ထွက်သွားတာ ဖြစ်သည်။
ဘရူနီက အဲဒီမနက်က လှည်းတွေ ဖြတ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ထင်းခုတ်သမားတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောခဲ့သည်။ လှည်းလှောင်အိမ် နှစ်ခု။ အပိတ်ကားတစ်စီး။ ဘီးတစ်ခုက ပုံမှန် မလည်ပတ်နိုင်ဘဲ ပွတ်တိုက်နေတဲ့အတွက် ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘောလ်ဒါရဲ့ ကင်းထောက်တွေက အဝေးကနေ နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေသည်။
သူတို့က ဘာမှမသိဘဲ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
သူတို့ လမ်းကြောင်းကိုလည်း မပျောက်ဆုံးခဲ့ပါ။
မေရီက အစီရင်ခံစာကို တစ်ဝက်လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ ပို့ဆောင်ရေး မှတ်တမ်းဘေးမှာ ထားလိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းတွေက တူညီတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုဆီကို ဦးတည်နေသည်။
“ဒါက လက်ခံတဲ့ စခန်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။ “လမ်းတွေ ဆုံတဲ့ နေရာတစ်ခုခုပေါ့”
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တဲ့ လမ်းဆုံတွေကို ဝိုင်းပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော် စာရွက်နှစ်ရွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ခုက အလုပ်ပြီးသွားပြီလို့ ယုံကြည်နေတဲ့ နေရာကနေ ရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခုကတော့ အခုထိ လိုက်ပါနေဆဲ လူတွေဆီကနေ ရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။
“ဘောလ်ဒါကို ကျွန်တော်တို့မှာ ရှိသမျှ အချက်အလက်တွေ အကုန်ပေးလိုက်ပါ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခုတော့ ရှိသေးကြောင်း ပြောပြဖို့ ထွက်လာခဲ့သည်။