အခန်း (၄၀၄) - ရေမတက်မီအချိန်
အနက်ရောင် သေတ္တာကို ကိုင်ထားသည့်လူသည် လျှပ်စီးကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
သို့သော် သူ၏ လက်ကိုင်ကို ကျွန်ုပ် လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည့်အချိန်အထိ သူ ကျွန်ုပ်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် အတူတူရပ်နေမိသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့အောက်ရှိ လူများကို သတ်ဖြတ်ရန် ယူဆောင်လာသည့် ထိုအရာကို သူရော ကျွန်ုပ်ပါ တစ်ပြိုင်နက် ကိုင်ထားမိကြသည်။
ထိုစဉ် သူသည် သူ၏ လက်မဖြင့် ငွေရောင်သော့ခလောက်ကို ဖိလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို အားနှင့်ဆောင့်ရိုက်လိုက်သည်။
သော့ခလောက်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပွင့်သွားသည်။
သေတ္တာထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုက တုံ့ပြန်လာသည်။
ပါးလွှာသော အသံတစ်ခုသည် ကျွန်ုပ်၏ သွားများကြားမှတစ်ဆင့် မေးရိုးအရိုးများအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ အောက်ထပ်ရှိ အိမ်ထဲမှ လူတစ်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သေတ္တာအဖုံးကို အားကုန်လုနီးပါး ဆွဲဖြဲလိုက်မိသည်။
ကယ်ဒရစ်က ကျွန်ုပ်၏နာမည်ကို အော်ခေါ်သည်။
ဖန်နရီယာ၏ လှည်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အလွတ်လှောင်အိမ်၊ ပို့ဆောင်ရေးပြားနှင့် ၎င်းကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် နားလည်ခြင်းထက် ပိုမိုလွယ်ကူသည်ဟု ထင်ရစေသည့် ကိရိယာအားလုံးကို ကျွန်ုပ် ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သေတ္တာကို မဖွင့်ဘဲ ထိုလူ၏ လက်ထဲမှ ဆွဲလုလိုက်ပြီး နောက်သို့ဆုတ်ကာ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏နောက်တွင် သောရ်၏ တူသည် အောက်ဘက်တံခါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
တံခါးမှာ အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်ထွက်သွားသည်။
ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားတုံးများ မငြိမ်သက်မီမှာပင် အာဗန်းသည် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် လှံတစ်ချောင်းကို သူ၏ဓားဖြင့် ခုခံကာကွယ်လိုက်ပြီး ကယ်ဒရစ်ဆီမှ လမ်းလွှဲပေးကာ အစောင့်ကို နံရံဘက်သို့ နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။
ဗေးရန်းသည် မိုးရေနှင့် လေတိုက်ခတ်မှုကြားမှ အိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။
ကြီးကြပ်ရေးမှူးအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ အဖြူရောင်အစွပ်ပါသော ကုတ်အင်္ကျီအောက်သို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။
အီလီဇာ၏ မြားချက်မှာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ထိမှန်သွားပြီး ဘေးရှိလှည်းနှင့် တွဲလျက် စိုက်ဝင်သွားသည်။
“လက်ကို အပြင်ထုတ်ထား” ဟု အီလီဇာက အမိန့်ပေးသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် အမိန့်ကို နာခံသည်။
ကယ်ဒရစ် ညွှန်ပြသည့်နေရာတွင် ကျွန်ုပ် သေတ္တာကို ချထားလိုက်ပြီး သူ လွှတ်ခိုင်းသည်အထိ လက်ကိုင်ကို ဆက်လက်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
အသံမှာ ပိုမိုပြတ်သားလာသည်။
အနက်ရောင် မျက်နှာပြင်အောက်တွင် အရောင်ဖျော့ဖျော့ လိုင်းများ ပေါ်လာသည်။
ကယ်ဒရစ်သည် စစ်ဆေးရေးမှူး၏ ပစ္စည်းအိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူထားသော ကိရိယာတိုလေးတစ်ခုဖြင့် တစ်ဝက်ပွင့်နေသည့် သော့ခလောက်ကို ထိလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်မလှုပ်နဲ့”
“ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“လက်ခံတဲ့သူကို ရှာနေတာ”
သူသည် ကိရိယာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည်။
လိုင်းများမှာ တုန်ယင်လာသည်။
အိမ်ထဲမှ အော်ဟစ်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။
၎င်းသည် ကရုဏာတရားကြောင့်လား သို့မဟုတ် ပိုမိုဆိုးရွားသည့် အရာတစ်ခုခုကြောင့်လားဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ် မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။
သောရ်က ကျွန်ုပ်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
“အထဲဝင်မယ်။ အခုပဲ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် အောက်ဘက်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်သွားကြသည်။
လမ်းကြောင်းထဲတွင် ဆားငန်ရည်နံ့၊ မီးခိုးအဟောင်းနံ့နှင့် မလျှော်ထားသော အိပ်ရာခင်းနံ့များ ရနေသည်။
ပထမဆုံးကွေ့တွင် အစောင့်တစ်ယောက်က ကျွန်ုပ်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဓားဖြင့် ထိုးသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေနှင့်လေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဓားသွားကို ရှောင်ရှားကာ သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အားပြင်းပြင်း ဆောင့်တွန်းလိုက်သည်။
အာဗန်းက သူ ပြန်လည်မပြင်ဆင်နိုင်မီမှာပင် သူ့လက်နက်ကို သိမ်းယူလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပြီ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ဖန်နရီယာ မှတ်မိထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် ကွေ့လိုက်ပြီးနောက် တောင်စောင်းလမ်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် သံလမ်းများ ရှိသည်။ ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် အလေးလံသော တစ်စုံတစ်ခုကို အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲငင်ထားသကဲ့သို့ ပွတ်တိုက်ထားသည့် အမှတ်အသားများ ထင်ကျန်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အောက်ဘက်တွင် ခေါင်းလောင်းသံများ မြည်လာသည်။
တစ်ခုက နီးနီးလေး၊ နောက်တစ်ခုက ဝေးဝေးလေး။
ထိုအသံကို မကြားဖူးခင်ကတည်းက ကျွန်ုပ် သိနေခဲ့သည်။
တောင်စောင်းလမ်း၏ အဆုံးတွင် သံတိုင်များဖြင့် ကာရံထားသော တံခါးတစ်ခုက ကျွန်ုပ်တို့ကို အပြာရောင် မီးလုံးငယ်များဖြင့် ထွန်းညှိထားသည့် စင်္ကြံလမ်းနှင့် ခြားနားထားသည်။
ကျွန်ုပ် မထိမီမှာပင် အာဗန်းက ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သော့ခလောက်တွင် အမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သောရ်က အိမ်ဝင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
“ကယ်ဒရစ်!”
ကယ်ဒရစ်သည် စစ်ဆေးရေးမှူး၏ သေတ္တာကို သယ်ဆောင်လာပြီး ရောက်ရှိလာသည်။
အနက်ရောင် ကိရိယာကို အပြင်ဘက်တွင် အစောင့်ချထားခဲ့ပြီး သူ သတိပေးထားသည့်အတိုင်း အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်ရမည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ထားရှိခဲ့သည်။
“သူ မေးမြန်းနေတာကို ကျွန်တော်တို့ ရပ်တန့်လိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဘေးကင်းအောင်တော့ မလုပ်နိုင်သေးဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။
သောရ်က အထက်လမ်းကြောင်းကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် သူက တံခါးကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။
အာဗန်းကလည်း သူ၏ဘေးတွင် ရပ်ကာ နားစွင့်နေသည်။
သံတိုင်များနောက်မှ ပွတ်တိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အနီးဆုံးအခန်း၏ အပေါက်ငယ်လေးတွင် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ပါးတစ်ဖက် ရောင်ရမ်းနေပြီး လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် တံခါးဘောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
“ဒါကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ မဖျက်ဆီးပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ အကြည့်များက ကျွန်ုပ်၏ ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးများပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
“ဆောင်းရာသီလား”
ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူမသည် ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဒါကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောထားတယ်”
ကျွန်ုပ်၏နောက်တွင် ကယ်ဒရစ်က သော့ခလောက်ကို ဆက်မထိတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် အဆင်သင့်ပြင်ထားသည့် အအေးဓာတ်များ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
တံခါးသည် ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအားကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
အအေးဓာတ်အတွက် မဟုတ်၊ သာမန်ရေခဲဓားအတွက် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်က အင်အားသုံး၍ သူတို့၏ အလုပ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားတိုင်း အိုသယ်လော့စ်၏ လူများ လေ့လာထားသည့် ထူးခြားသော ခွန်အားမျိုးကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
“သူက မင်းကို စောင့်နေတာပဲ” ဟု သောရ်က ပြောသည်။
“သူက သူ နားလည်ပြီးသား အဖြေတစ်ခုကို စောင့်နေတာ” ဟု အာဗန်းက ပြန်ဖြေသည်။
ကယ်ဒရစ်သည် စစ်ဆေးရေးမှူး၏ မှတ်စုများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်တစ်မျိုးနဲ့ စမ်းကြည့်မယ်”
ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်တွင် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သောရ်က ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ဖြေရှင်းသည်။
ကျွန်ုပ် သူမနောက်ကို လိုက်သွားချင်သည်။ ထိုတံခါးကို အပိုင်းပိုင်းဖြိုချပစ်ချင်သည်။ ထိုတံခါးနောက်က အမျိုးသမီးက ကျွန်ုပ်၏ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် သူမ၏ ထောင်ချသူများ စတင်ခဲ့သည့် အလုပ်ကို အဆုံးသတ်သွားစေမည့်အလား ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်နေခြင်းကို ရပ်တန့်စေချင်သည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် သူမ ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား နာမည်က ဘယ်သူလဲ”
“ဟက်ဆာ”
“ကျွန်တော်က ယူရီယာပါ။ ခင်ဗျားနဲ့အတူ ဘယ်သူရှိလဲ”
သူမ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ညီမလေ။ နောက်အခန်းထဲမှာ။ သူတို့က ကျွန်မ ကြားနိုင်တဲ့နေရာမှာပဲ ထားထားတာ”
သူမ၏ လက်ချောင်းများက အပေါက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ့”
ကယ်ဒရစ်သည် သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှု သုံးခုနှင့် ကျွန်ုပ် နားမလည်သော ဘာသာစကားဖြင့် အမိန့်တစ်ခုပေးကာ သံတိုင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ရေခဲများ ကွဲမသွားခဲ့။ နံရံများ ပြိုမကျခဲ့။
တံခါးမှာ ဆီမလူးထားသည့် ပတ္တာများဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်သွားသည်။
ကယ်ဒရစ် သူမ၏ အခန်းသို့ မရောက်မီမှာပင် ဟက်ဆာ ငိုယိုနေပြီဖြစ်သည်။
အီလီဇာသည် စင်္ကြံလမ်းကို ထိန်းချုပ်ရန် စစ်သားနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး နောက်တစ်ဖွဲ့က အပေါ်ထပ်အခန်းများကို ရှာဖွေနေသည်။ အပေါ်ထပ်တွင် အစေခံများ ရှိနေပြီး အချို့မှာ ကြောက်လန့်၍ ငြိမ်သက်နေကြကာ အချို့မှာ သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမှတ်တံဆိပ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
သူတို့ကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။
အကျဉ်းသားများမှာမူ ဘာမျှမရှိကြပေ။
ဟက်ဆာ၏ အခန်းကို အရင်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ စင်္ကြံလမ်းရှိ အမိန့်ပေးချက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သော့ခလောက်မှာ သာမန်အတိုင်း ဖြစ်သွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူမ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်ုပ် သူမကို ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ညီမ” ဟု သူမ ထပ်ပြောသည်။
“ပြပေးပါ”
သူမသည် နောက်ထပ် အခန်းပေါက်တစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။
အခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် ရင်ဘတ်နှင့် လက်မောင်းများကို ကြိုးဖြင့်ချည်နှောင်ထားသည့်အတွက် မတ်မတ်ထိုင်နေရသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ သတ္တုပြားတစ်ခုပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူမ၏ အရေပြားအောက်တွင် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးလုံးများနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ခါနေသည့် အရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းများ ရှိနေသည်။
“အဲဒါ သူပဲ” ဟု ဟက်ဆာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“အဲဒါ နီမီယာပဲ”
နီမီယာသည် သူမ၏နာမည်ကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်သည်။
တစ်ဖက်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဝါးတားတား ဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်ဖက်မှာ သူမ၏ အစ်မကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မထနဲ့” ဟု ဟက်ဆာက သူမကို ပြောသည်။ “သူတို့ ဒါကို မဖြုတ်ပေးရသေးဘူး”
ထိုစကားများမှာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုက နာကျင်စေသည်ကို သိရှိထားသည့်သူတစ်ယောက်၏ အလေ့အကျင့်ပါသော အရေးတကြီး လေသံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
နီမီယာသည် ထရန် ကြိုးစားခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
ကယ်ဒရစ်သည် အခန်းအပြင်ဘက်မှနေ၍ သတ္တုပြားကို စစ်ဆေးသည်။
“သူမရဲ့ စွမ်းအားက ဘာလဲ”
“အိပ်စက်ခြင်း” ဟု ဟက်ဆာက ပြောသည်။ “အနားယူခြင်းပေါ့။ သူက အနားမယူနိုင်တဲ့ လူတွေအတွက် ခိုလှုံရာတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းပေးထားတာ”
ကျွန်ုပ်သည် မီးလုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
အိုသယ်လော့စ်သည် အိပ်စက်ခြင်း၏ နတ်သမီးတစ်ပါးကို သူ၏ထောင်ထဲတွင် နိုးကြားနေအောင် လုပ်ထားခဲ့သည်။
နီမီယာ၏ အကြည့်များက ကျွန်ုပ်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
“ဖန်နရီယာကော”
“လုံခြုံပါတယ်”
သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်ကျသွားသည်။
ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ခဏတာအတွင်း သူမ သတိလစ်သွားပြီဟု ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူမက “ကောင်းပြီ” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ကယ်ဒရစ်သည် တံခါးဝတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“အထောက်အပံ့တွေက အောက်ဘက်မှာ ဆက်သွယ်ထားတာ။ ဒါတွေ မဖြုတ်ခင်မှာ သူတို့ကို အရင်ခွဲထုတ်ရမယ်”
နီမီယာသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်သည်။
“ကြေးဝါလက်နဲ့ လူတစ်ယောက်”
“အစောင့်လား”
“အောက်မှာ။ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့လူ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် အပေါ်ထပ် မီးဖိုချောင်အောက်ရှိ အခန်းထဲတွင် သူ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စစ်ဆေးရေးမှူးက အတိအကျ ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း တံခါးအနီးတွင် တပ်ဆင်ထားသည့် လေးခွအကြောင်းကိုမူ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။
မြားချက်သည် ကျွန်ုပ်၏ မုန်တိုင်းပုံစံကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ကျွန်ုပ်၏နောက်ရှိ နံရံကို စိုက်ဝင်သွားသည်။
အာဗန်းက လေးခွကို မူလနေရာသို့ မရောက်မီ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ထိန်းချုပ်ခန်းရှိ အမျိုးသားသည် သူ၏ ကြေးဝါလက်ဖြင့် ဘီးကို လှည့်လိုက်သည်။
အခန်းထဲရှိ မီးလုံးအားလုံး တောက်ပလာသည်။
စင်္ကြံလမ်းထဲမှ နီမီယာ၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် အခန်းကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူသည် ဘီးကို ဆက်လှည့်ရန် ကြိုးစားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူ၏ လက်ကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။
အာဗန်းက သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်စဉ် ကျွန်ုပ်က ဘီးကို ရပ်တန့်သွားသည့်နေရာအတိုင်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“နောက်ပြန်မလှည့်နဲ့” ဟု တံခါးဝမှနေ၍ ကယ်ဒရစ်က လှမ်းပြောသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို နာကျင်စေနေလို့ပါ”
“နောက်ပြန်လှည့်လိုက်ရင် အောက်ခြေက တံဆိပ်ခတ်ထားတာတွေနဲ့ ချိတ်မိသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ ကိုင်ထား”
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ် ဆက်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ စုစည်းနေသော ခွန်အားများသည် ညွှန်ကြားချက်များကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြင်ဆင်ချင်စိတ် မပေါက်ဘဲ နားလည်နိုင်လောက်သည့် ရိုးရှင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုအတွက်သာ ရှိနေတတ်သည်။
ကယ်ဒရစ်က ထိန်းချုပ်စနစ်များကို ဆက်လက်စစ်ဆေးနေစဉ် သောရ်က ကျွန်ုပ်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
မယ်လင်က နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး လီအိုရာနှင့် အစေခံနှစ်ယောက်က အပေါ်ထပ်ရှိ ရှင်းလင်းထားသော စင်္ကြံလမ်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီဖြစ်သည်။ သောရ်နှင့် အီလီဇာက အိမ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ဗေးလ်လစ်က တောင်ကြောအလွန်မှနေ၍ ကုန်းတွင်းပိုင်းလမ်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူက နဂါးတစ်ကောင်၏ ပျံသန်းမှုအောက်တွင် တိုက်ရိုက်ရောက်မသွားစေဘဲ အမြင့်သို့ တက်နိုင်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အဆောက်အအုံကို သိမ်းပိုက်လိုက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် အတွင်းထဲရှိ လူများကိုမူ မကယ်ထုတ်ရသေးပေ။
သောရ်က ကျွန်ုပ်၏ လက်အောက်ရှိ ဘီးကို စေ့စေ့ကြည့်သည်။
“အနေအထား ခြောက်ခုပဲ” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကယ်ဒရစ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“အထောက်အပံ့ပေးတဲ့ လိုင်း သုံးခု၊ ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ အခန်း နှစ်ခု၊ နောက်ပြီး အရန်အခန်း တစ်ခု”
“ဆဋ္ဌမမြောက် အကျဉ်းသားကော”
“ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်”
မယ်လင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က အဝေးဆုံးအခန်းထဲမှာ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတယ်”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လီသန်လိုမျိုးလား”
“အတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ မမြင်ရခင်မှာ အဲဒါကို အတူတူပဲလို့ မသတ်မှတ်လိုက်ပါနဲ့”
သူမသည် အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရန် အစေခံတစ်ယောက်နှင့်အတူ ထွက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရေများက ကျောက်လမ်းကြောင်းများထဲသို့ ပိုမိုပြင်းထန်သော အသံဖြင့် ရိုက်ခတ်နေသည်။
ဒီရေသည် ကျွန်ုပ် လိုချင်သည်ထက် ပို၍ မြန်မြန်တက်လာနေသည်။
လိုချင်စိတ်ဖြင့် ၎င်းကို တားဆီး၍ မရပေ။
ဗေးရန်းသည် ရေစီးကြောင်းကို လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးနိုင်သော်လည်း ဒီရေတစ်ခုလုံးကို တားဆီးထားခြင်းက ကျွန်ုပ်တို့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိန်းသိမ်းထားရမည့် နယ်နိမိတ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ သူသည် မှတ်သားထားသော ကျောက်တုံးများ၏ အပြင်ဘက်တွင်သာ နေ၍ မျောပါလာသော အမှိုက်သရိုက်များကို ရှင်းလင်းရင်း ကယ်ဒရစ်အတွက် အစီရင်ခံရန် လိုအပ်သည့် ပြောင်းလဲမှုများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
အော်လ်ဒရင်က စောင်းလျှိုးလမ်းမှတစ်ဆင့် သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်သည်။
ကုန်းတွင်းပိုင်းလမ်းကြောင်း အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ လှည်းများ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သယ်ဆောင်ရမည့် ဘောင်များကို ကျွန်ုပ်တို့က အကျယ်အဝန်း ပြောပြနိုင်ပါက အထဲသို့ ယူလာပေးနိုင်သည်။
ပယ်ရင်က ဖြုတ်တပ်နိုင်သည့် လက်ကိုင်များကို ထည့်သွင်းပေးထားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ထိုလက်ကိုင်များအတွက် အလွန်အမင်းပင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ကယ်ဒရစ်က ဘီးဘေးရှိ ဆက်သွယ်မှု နှစ်ခုကြားတွင် သတ္တုတံတားတိုလေးတစ်ခုကို တင်ပေးလိုက်သည်။
သောရ်က တတိယမြောက်နေရာတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော မီးအိမ်တစ်ခုကို ထားပေးသည်။
“မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကို လျှော့လိုက်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် လျှော့လိုက်သည်။
ဘီးက အနည်းငယ် ရွေ့သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်တစ်နေရာတွင် မီးလုံးတစ်ခု မှိန်သွားသည်။
မည်သူမျှ အော်ဟစ်ခြင်း မရှိကြပေ။
ကယ်ဒရစ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှည်လျားစွာ ချလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခု”
နီမီယာကို အရင်ဆုံး လွတ်မြောက်စေလိုက်သည်။
ဟက်ဆာ သူမနာမည်ကို ခေါ်သံနှင့် လီအိုရာက သယ်ဆောင်မည့် ဘောင်ကို တောင်းဆိုသံကို ကျွန်ုပ် ကြားလိုက်ရသည်။
နတ်သမီးသည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်စွမ်း မရှိ။ သူမ၏ ညီမသည် သူမကို သတ္တုပြားပေါ်မှ မတင်ကာ နူးညံ့သော ပိတ်စပေါ်သို့ တင်ပေးနေစဉ် ဘေးတွင် ရှိနေပေးသည်။
လီအိုရာသည် နှစ်ယောက်စလုံး အခန်းအပြင်ဘက် ရောက်သည်အထိ စောင့်ပြီးမှ ဟက်ဆာကို ကြိုးများကို ထိခွင့်ပေးသည်။
“အဲဒါတွေကို ကယ်ဒရစ်နဲ့ပဲ ထားခဲ့လိုက်”
ဟက်ဆာသည် သူမကို နာကျင်စေနိုင်သေးသည်ကို မေ့သွားသည့်အလား လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်းတစ်ဖက်တွင် ဒုတိယမြောက် နတ်ဘုရားမှာ သတိရှိနေပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည်။
သူ့နာမည်မှာ အိုဒရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် တံတားငယ်များနှင့် ၎င်းကို ထိန်းသိမ်းသူများကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားခြင်းမှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စော်ကားမှုတစ်ခုဟုပင် ယူဆပုံရသည်။
“ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်” ဟု သူက အစေခံကို ပြောသည်။
သူ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ဒူးခေါင်းများ ယိုင်သွားသည်။
အစေခံက ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကို ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။
အိုဒရန် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ချင်တာပါ” ဟု သူ ပြင်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးပါ့မယ်” ဟု လီအိုရာက ပြောသည်။
သူ့၏ လူသားအစေခံဖြစ်သူ ကက်စ် ဆိုသည့် လူငယ်လေးမှာ အိုဒရန်ကို အပြင်သို့ သယ်ထုတ်သွားသည်ကို မမြင်ရမချင်း ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်နေသည်။
မည်သူမျှ သူ့ကို ထိုသို့လုပ်ခိုင်းခြင်း မရှိပါ။
တတိယမြောက် နတ်ဘုရားမှာမူ ကျွန်ုပ်တို့ မဝင်ရောက်မီကပင် တုံ့ပြန်မှု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သောရ်က အိပ်ရာအထက်ရှိ သင်္ကေတများကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ကယ်ဒရစ်က သူ၏ အထောက်အပံ့များကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ လီအိုရာသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းသပ်နိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စစ်ဆေးသည်။
သူ အသက်ရှူနေသည်။
အလွန် အားနည်းစွာဖြင့်။
လမ်းဆုံထိပ်တွင် စောင့်နေသော နီမီယာက သူ့နာမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြခဲ့သည်။ တဲလ်ဗင်။ ပဲ့တင်သံများ၏ နတ်ဘုရားဖြစ်ပြီး အိုသယ်လော့စ်၏ ကြေညာချက်များကို သူ၏ ဘုရားကျောင်းများမှတစ်ဆင့် ပို့ဆောင်ရန် ငြင်းဆန်ပြီးနောက် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
ထောင်သည် သူ့ကို အမိန့်များ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောစေရန် အသုံးချခဲ့သည်။
ထိန်းချုပ်ခန်းထဲတွင် ပြောလိုက်သမျှ အမိန့်တိုင်းသည် အားလျော့သွားခြင်းမရှိဘဲ အခန်းများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မီးလုံးများကို ကြည့်ရင်း ဤနေရာသည် အတွင်းရှိ လူများဖြင့် မည်မျှ ဂရုတစိုက် တည်ဆောက်ထားသည်ကို နားလည်သွားသည်။
“ယူရီယာ”
သောရ်၏ အသံကြောင့် ကျွန်ုပ် သတိပြန်ဝင်လာသည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်များက ဘီးပေါ်တွင် တင်းကျပ်နေသည်။
“အဲဒီအတိုင်းပဲ ကိုင်ထား”
ကျွန်ုပ် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ဘီးကို မရွေ့စေဘဲ လက်ကို လျှော့လိုက်သည်။
သယ်ဆောင်သည့် ဘောင်ကို အပေါ်ထပ် တံခါးဝမှတစ်ဆင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်သွားသည်။
တဲလ်ဗင် အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်ုပ် ထိုအချက်ကိုပဲ စွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။
မယ်လင်က ဆဋ္ဌမမြောက် အကျဉ်းသားကို အရန်အခန်းထဲရှိ စောင်အောက်တွင် တွေ့ရှိသည်။
အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်သည် နံရံကိုမှီ၍ ထိုင်နေပြီး အသက်ရှူတိုင်း စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။
“မီးလုံးတွေ မငြိမ်းသွားရဘူး”
သူမ၏ လက်များမှာ မီးလောင်ထားသည်။
သူမဘေးတွင် အေးစက်နေသော ပြာများပါသည့် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ရှိသည်။
မယ်လင်သည် တံခါးအနီးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မနာမည် မယ်လင်ပါ။ ကျွန်မတို့ ဒီအိမ်ထဲက လူတွေကို ခေါ်ထုတ်သွားမှာပါ”
“မီးလုံးတွေ မငြိမ်းသွားရဘူး”
စင်္ကြံလမ်းရှိ မီးတစ်ခု မှိန်သွားချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီးက နံရံဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။
“မီးလုံးတွေက—”
“ကျွန်မ ကြားပါတယ်” ဟု မယ်လင်က ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ မီးအိမ်တစ်ခု ယူလာပေးမယ်”
သူမက အစေခံကို သာမန်မီးအိမ်တစ်ခု ယူလာပေးရန် ပြောသည်။
နတ်ဘုရားတို့၏ မီးတောက်မဟုတ်၊ မျက်နှာပြင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည့် အမိန့်ပေးချက်များလည်း မဟုတ်။
မီးစာ၊ ဆီနှင့် ကြောက်လန့်နေသည့် အသက်ရှူသံအောက်တွင်ပင် အငွေ့ပြန်လောက်အောင် နွေးထွေးသည့် ဖန်အုပ်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် မီးအိမ်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ဒဏ်ရာရနေသော လက်များဖြင့် မီးအိမ်ဆီသို့ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ပဲ ကိုင်သွားပေးပါ့မယ်” ဟု အစေခံက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဘေးကပဲ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပါ”
သူမ ထရပ်လိုက်သည်။
ဆဋ္ဌမမြောက် အကျဉ်းသား ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်မှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ကယ်ဒရစ်က ကျွန်ုပ် စောင့်မျှော်နေသည့် အမိန့်ကို ပေးလိုက်သည်။
“လွှတ်လိုက်”
ကျွန်ုပ် ဘီးကို လက်လွှတ်လိုက်သည်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပါ။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်သည် ဘီးပေါ်တွင် ကိုင်းညွတ်လျက်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အလုပ်ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ်၏ လက်များကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။
သောရ်က ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးကို တို့ထိလိုက်သည်။
“သူတို့ လွတ်သွားပြီ”
ကျွန်ုပ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းတို့ကို စက်ယန္တရားသံများအဖြစ် ကြားလိုက်ရသည်။ ရှေးဟောင်းလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် တက်လာသော ရေများ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို ထောင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် မပြုလုပ်မီကပင် လူတို့ကို ကူညီရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကယ်ဒရစ်က အနက်ရောင် ကိရိယာအတွက် လက်ခံသည့် လိုင်းကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ထိန်းချုပ်စနစ်များကို နေရာကို လုံခြုံအောင် လုပ်ဆောင်မည့် ကျွမ်းကျင်သူများအတွက် မှတ်သားပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မှတ်တမ်းများ၊ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသည့် ထိန်းချုပ်ပြားများနှင့် တံဆိပ်ခတ်ထားသော သေတ္တာကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ခြံဝင်းထဲတွင် အစေခံများနှင့် အကျဉ်းသားများကို ရေတွက်နေဆဲဖြစ်သည့် အိမ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မီးမရှို့ခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ပထမဆုံးလှည်းသည် ကုန်းတွင်းပိုင်းလမ်းကြောင်းသို့ ကွေ့ဝင်နေပြီဖြစ်သည်။
အော်လ်ဒရင်က ကွေ့နေရာတွင် ရပ်၍ လှည်းကို ရှေးဟောင်းလမ်းကြောင်းမှ လမ်းလွှဲပေးနေသည်။
ကျွန်ုပ် လှည်းကို တွန်းကူပေးရန် သွားလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော အခန်းများကို ရှာဖွေပြီး သက်သေအထောက်အထားများကို သိမ်းဆည်းရန် ကင်းစောင့်အဖွဲ့ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။
ဖမ်းဆီးခံရသူများမှာ ကျွန်ုပ်တို့ ပေးနိုင်သည့် အကောင်းဆုံး အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ ရှေ့က ထွက်သွားကြသည်။ ကြီးကြပ်သူ၊ စစ်ဆေးရေးမှူးနှင့် အနက်ရောင်သေတ္တာကို သယ်လာသူတို့မှာမူ သီးခြားအစောင့်အရှောက်များအောက်တွင် လိုက်ပါသွားကြသည်။
သူတို့၏ ထွက်ဆိုချက်များမှာ နေရာအတော်များများတွင် ကွဲလွဲနေသည်။
သူတို့၏ အမိန့်ပေးချက်များမှာမူ ကွဲလွဲခြင်း မရှိပေ။
တရားရုံး သတင်းပို့သူတစ်ဦးက ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်ကို နားလည်မှုလွဲခြင်းဟု မဖော်ပြမီမှာပင် မေရီက ထိုအမိန့်များကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။
အချက်အချာနေရာတွင် လီအိုရာက ဟက်ဆာကို နီမီယာဘေးတွင် ထိုင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
အိုဒရန်သည် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အိပ်မပျော်ဘဲ နေမည်ဟု ကြုံးဝါးထားသော်လည်း အိပ်ပျော်သွားသည်။
ကက်စ်က သူ၏ ခြေရင်းတွင် ထိုင်နေသည်။
တဲလ်ဗင်မှာမူ အမြဲမပြတ် ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်နေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသည်နှင့်အမျှ ကုသပေးသူ နှစ်ယောက်က အလှည့်ကျ တာဝန်ယူပေးကြသည်။
အရန်အခန်းမှ အမျိုးသမီးငယ်သည် မီးအိမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
မည်သူမျှ မီးကို မငြိမ်းသတ်ခဲ့ပါ။
သူမ မော့ကြည့်လာသည်အထိ ကျွန်ုပ် ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားနာမည်က ဘယ်သူလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမ ဘာမျှ မပြော။
ထို့နောက် အလွန်တိုးညင်းစွာ “ရူးအယ်လ်” ဟု ဖြေသည်။
ကျွန်ုပ် စာရေးသူကို ပြောပြလိုက်သည်။
အကျဉ်းသား ခြောက်ဦးသည် နာမည် ခြောက်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်ုပ်တို့ ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်သည် အော်ရီလီယာနှင့် လက်ခံရေးအဖွဲ့များနှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူမသည် ကျွန်ုပ်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျွန်ုပ် မတ်တပ်ရပ်နိုင်သေးသည်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်နှင့် တဲလ်ဗင်ထံသို့ တန်းသွားတော့သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် ဟက်ဆာ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ နီမီယာရှိရာဘောင်ဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
“ဒီမှာပဲ သူ့ဘေးမှာ နေနိုင်ပါတယ်”
ဟက်ဆာက သူမသည် ကုသပေးသူမဟုတ်ကြောင်း၊ မကူညီနိုင်ကြောင်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက် နေရာလိုအပ်လျှင် ဖယ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။
“ဒီမှာပဲ နေနိုင်ပါတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ထပ်ပြောသည်။
ရှင်းပြချက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဖန်ရီးယားသည် လက်ခံရေးခန်းမအပြင်ဘက်၊ သူ၏ အဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သည့် လမ်းကြောင်းဝတွင် စောင့်နေသည်။
သူသည် ထိုနေရာအထိ လမ်းလျှောက်သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သောရ်သည် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူထက်ပိုဝေးဝေးသွားရန် အကြံပေးမည့်သူမှန်သမျှကို ငြင်းခုံရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။
နီမီယာက သူ့ကို အရင်ဆုံး မြင်သည်။
သူမ၏လက်သည် စောင်အောက်တွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ရှင် ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ”
ဖန်ရီးယားသည် သူမ၏လက်ဖြင့် သူ၏အမွေးများကို ထိတွေ့နိုင်စေရန် သူ၏ခေါင်းကြီးကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
“မင်းလည်း ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ”
ဟက်ဆာသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
အစေခံများက ထိုဘောင်ကို ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က ခေါ်လိုက်သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားကြသည်။
ကျွန်ုပ် တဲလ်ဗင်အကြောင်း သတင်းစောင့်နေစဉ် အာဗန်းသည် ကုသခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျွန်ုပ်နှင့် လာတွေ့သည်။
သူသည် သူ၏ဓားကို သန့်စင်ထားသည်။ လက်မောင်းပေါ်ရှိ တိမ်သောဒဏ်ရာကို ပိတ်စတစ်ခုဖြင့် စည်းထားသည်။
“ခင်ဗျား ရပ်လိုက်တယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီသေတ္တာရှေ့မှာ။ တံခါးဝမှာ။ ဘီးရှေ့မှာ”
“ငါ မရပ်မိတော့မလိုတောင် ဖြစ်သွားသေးတယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
သူသည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ခန်းမတစ်ဖက်တွင် ကက်စ်သည် အိုဒရန်၏ အခန်းတံခါးဝမှ အကြည့်မခွာဘဲ ပေါင်မုန့်စားရန် ကြိုးစားနေသည်။ လီအိုရာက သူ့ကုတင်ကို ပိုမိုမြင်သာသည့်နေရာသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“ဒါလည်း နောက်ထပ် သင်ခန်းစာတစ်ခုလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
အာဗန်းက ကျွန်ုပ်ကြည့်နေသည့်နေရာကို လိုက်ကြည့်သည်။
“အရေးကြီးတဲ့ သင်ခန်းစာအများစုက ပြီးသွားတဲ့အခါ သာမန်လိုပဲ မြင်ရတတ်ပါတယ်”
သောရ်သည် ခွက်သုံးခွက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာသည်။ သူမက ကျွန်ုပ်တို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်ခွက်စီပေးပြီး နံရံကိုမှီလိုက်သည်။
“လှေကားထစ်ပေါ်ကို ရောက်လာတာ သန့်ရှင်းပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“အီလျန် သဘောကျလိမ့်မယ်”
“သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားပြောလိုက်ပါ”
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်ုပ်တို့သည် နောက်ထပ် တိုက်ပွဲအကြောင်း မဆွေးနွေးဘဲ ထိုင်နေကြသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။
“တဲလ်ဗင် အသက်ရှူရတာ ပိုသက်သာလာပါပြီ။ လုပ်စရာတွေ ကျန်သေးပေမဲ့ သူ တုံ့ပြန်မှု ရှိလာပါပြီ”
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ဘေးမှ အာဗန်းသည် သူ၏ခွက်ထဲမှ အရည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သောက်လိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် လူနာများ အခြေအနေ ပြန်ကောင်းလာသည့်အခါ ကယ်ဒရစ်က အနက်ရောင်သေတ္တာကို လုံခြုံသည့် စစ်ဆေးခန်းသို့ ယူဆောင်လာသည်။
သူနှင့် သက်ဆရာတို့က အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် အပြင်ဘက်မှနေ၍ ကြည့်နေမိသည်။
အတွင်းတွင် အလယ်ဗဟို အခေါင်းပေါက်ကို ဝိုင်းရံထားသည့် အရောင်ဖျော့သော ကျောက်တုံးများ ရှိနေသည်။
၎င်းတို့ပေါ်တွင် သွေးစွန်းမနေပေ။
တစ်နည်းနည်းဖြင့် ထိုအချက်က ပို၍ စိုးရိမ်စရာကောင်းသည်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားရသည်။
“သူ တစ်ခုခု ယူသွားသေးလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“သူ ရှာဖွေတာကိုတော့ စတင်ခဲ့တယ်” ဟု ကယ်ဒရစ်က ဆိုသည်။ “လက်ခံရေး ဆက်သွယ်မှုတော့ မပြီးမြောက်လိုက်ဘူး”
“သေချာရဲ့လား”
သူသည် အဖြေမပေးမီ သင်္ကေတများကို တစ်ဖန်ပြန်စစ်ဆေးသည်။
“အဲဒီအချက်ကတော့ သေချာတယ်”
သက်ဆရာက ပြန်လည်ရရှိထားသည့် အမိန့်စာကို သေတ္တာဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
ထိုစာတွင် နတ်ဘုရား သုံးပါး၊ စက်ယန္တရားများနှင့် သူတို့၏စွမ်းအားကို သိမ်းယူမည့် အာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်းကို ဖော်ပြထားသည်။
တံဆိပ်အောက်တွင် အချိန်ဇယားတစ်ခု ပါရှိသည်။
အိမ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။
အိမ်တော် အများအပြား ဖြစ်သည်။
သောရ်က ၎င်းကို စကားမပြောဘဲ ဖတ်ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် တံခါးဝဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာကို ကျော်လွန်လျှင် ကုသပေးသူများက ကျွန်ုပ်တို့ အချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သူများကို ဆက်လက် ကုသပေးနေဆဲဖြစ်သည်။
အိုသယ်လော့စ်သည် သူ၏အကျဉ်းသားများ ပိုမိုအားကောင်းလာရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုမူ သူ စတင် သိမ်းဆည်းနေပြီဖြစ်သည်။
မေရီက မိတ္တူများ ရရှိပြီး အီလီဇာက အချိန်ဇယားပါသည့် နေရာများကို ကျွန်ုပ်တို့၏ မြေပုံများနှင့် စတင် နှိုင်းယှဉ်ပြီးမှသာ ကျွန်ုပ် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်တို့၏ အခန်းဝတွင် လာတွေ့သည်။
“တဲလ်ဗင် အခြေအနေတည်ငြိမ်ရင် အက်ဗလင် လာပါလိမ့်မယ်”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏လက်များကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် လက်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆေးကြောပြီးပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လက်များမှာ ဘီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသလို ခံစားနေရဆဲပင်။
“ခြောက်ယောက်လား” ဟု သူမ မေးသည်။
“ခြောက်ယောက်ပါ”
“အားလုံး ရောက်ပြီလား”
“အားလုံး ရောက်ပါပြီ”
သူမ ကျွန်ုပ်ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွင်းလိုက်သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် မိုးမလင်းမီက အက်ဗလင် ပေးလိုက်သည့် စာအိတ် ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ စာအိတ်ကိုသာ ထုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က တစ်ခုမှာ အသစ်ဖြစ်နေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက စာအိတ်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ သိနေတာပဲ”
ကျွန်ုပ် တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် ရယ်မောခြင်းကပင် နာကျင်ရသလို ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ် ထိုင်၍ စားသောက်သည်။ ကျွန်ုပ် ရပ်လိုက်တိုင်း အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်၏လက်ပေါ်တွင် သူမလက်ကို တင်ထားပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် ရူးအယ်လ်၏ ကုတင်ဘေး၌ မီးအိမ်တစ်ခု လင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
သူမကို မီးမငြိမ်းစေရန် မည်သူမျှ အမိန့်မပေးခဲ့ပါ။