အခန်း (၄၀၃) - ရေပေါ်အိမ်
ပထမဆုံး ထွက်ခွာသွားတဲ့ ကင်းထောက်အဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြေတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့တယ်။
အနောက်ဘက်က ဒီရေအိမ်မှာ တံငါသည်တွေ နေထိုင်နေကြတာဖြစ်တယ်။
“မိသားစု ခြောက်စုပါ” လို့ အီလီဇာက အစီရင်ခံစာကို ကောင်စီစားပွဲပေါ် တင်ရင်း ပြောတယ်။ “ကမ်းခြေတစ်လျှောက်က တဲအိမ်တွေကို စစ်သားတွေ မီးရှို့လိုက်တဲ့နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က အပေါ်ထပ်အခန်းတွေဆီ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကြတာ။ ခေါင်းလောင်းတွေက ပျက်စီးနေပြီ။ ဒီရေတက်တဲ့အချိန်ဆို အောက်ထပ်ခန်းတွေက ရေနစ်မြုပ်ကုန်တယ်”
သောက မြေပုံအလယ်ဗဟိုကနေ အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်တယ်။
“သူတို့ အကူအညီ လိုအပ်သတဲ့လား”
“အစားအစာနဲ့ ဆေးဝါးတွေပါ။ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ကုန်းတွင်းပိုင်းဆီ ပို့ပေးဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု လိုအပ်နေတယ်”
မေရီက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထပ်ဖွင့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှာဖွေမှုတွေက ဖန်နရီးယားရဲ့ အကျဉ်းစခန်းကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး။
အစားမှာ ရေနစ်မြုပ်နေတဲ့ မြေအောက်ခန်းတွေအပေါ်မှာ နေထိုင်ရင်း ဒီကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘယ်သူမှ ရှိသေးရဲ့လားဆိုတာကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ လူတွေကိုသာ တွေ့ခဲ့ရတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အကူအညီတွေ ပို့ပေးလိုက်တယ်။
မေရီ အမိန့်စာတွေ ရေးနေတာကို ကြည့်ရင်း မြေပုံပေါ်က နေရာတစ်ခုဟာ ဘယ်လောက်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ စိတ်ပျက်စရာ အဖြေတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သလဲဆိုတာကို ပြန်တွေးမိတယ်။
အဲဒီအိမ်ထဲက လူတွေသာဆိုရင်တော့ ဒီလိုစိတ်ပျက်စရာမျိုးကို နားလည်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒုတိယအိမ်ကတော့ မီးလောင်ထားတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စောင့်ကြည့်သူတွေ တွေ့ခဲ့ရတာက ပြိုကျနေတဲ့ အပြင်ဘက်နံရံ၊ မီးဖိုချောင်အပေါ်ထပ်ကို ပြိုကျနေတဲ့ အမိုးနဲ့ အိမ်နားကပ်လာတဲ့ လှည်းဘီးရာအသစ်တွေ မရှိတာကိုပဲ။
သူတို့က မြေအောက်ခန်းထဲအထိတော့ မဝင်ခဲ့ကြဘူး။
အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်သူမှ မေးခွန်းမထုတ်ခင်မှာပဲ အီလီဇာက သဘောတူလိုက်တယ်။
“လှေကားက မခိုင်မြဲဘူးလေ။ အဲဒီအောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် အသက်ဆုံးရှုံးရမယ့် အန္တရာယ်မျိုးကို သူတို့ ခံယူစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”
“မီးမလောင်ခင်က အကျဉ်းသားတွေကို အဲဒီမှာ ထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘက်လိုက်တဲ့ အထောက်အထား ဘာမှ မရှိဘူး”
ကျွန်တော်တို့က အဲဒီအိမ်နာမည်ဘေးမှာ အမှတ်အသားသေးသေးလေးတစ်ခု ထားခဲ့ပြီး ဘာမှ မသိရသေးတဲ့ အချက်အလက်တွေကို မှတ်သားထားလိုက်တယ်။
တတိယမြောက် အစီရင်ခံစာကတော့ အဲဒီညမှာ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာလည်း ရောက်မလာသေးဘူး။
ကင်းထောက်တွေကို သူတို့ရဲ့ အနေအထားကို ဖော်ထုတ်မိသွားစေမယ့် အချိန်ကန့်သတ်ချက်မျိုး မပေးဘဲ စောင့်ကြည့်ဖို့ အချိန်ပေးထားတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သဘောတူထားတာပါ။
ဒါပေမဲ့လည်း တစ်ယောက်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်လာတိုင်း တံခါးဘက်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်မိနေတုန်းပဲ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မေရီက ကျွန်တော့်လက်အောက်တည့်တည့်မှာ တောင်းဆိုချက်စာလွှာတစ်ခုကို လာတင်ပေးတယ်။
“ရှင် ဒီနေရာမှာ လက်မှတ်မှားထိုးနေရင်တော့ သူတို့ ပြန်ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်က လမ်းပြင်ဖို့အတွက် သစ်သားစည်လုပ်သူတစ်ယောက်ကို လုပ်ပိုင်ခွင့်ပေးဖို့ မှားယွင်းပြင်ဆင်နေမိတာ ဖြစ်တယ်။
စားပွဲတစ်ဖက်မှာ စောင့်နေတဲ့ သစ်သားစည်လုပ်သူကတော့ အဲဒီကိစ္စကို စဉ်းစားပေးမယ့်ပုံပဲ။
ကက်ဆီးယားနဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာတို့ကတော့ အဲဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ တံတားတစ်စင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အငြင်းပွားမှုတစ်ခုနဲ့အတူ ကွန်ကော်ဒီယာကနေ ပြန်ရောက်လာကြတယ်။
“ဒါက တံတားမဟုတ်ဘူး” လို့ သူတို့ အိမ်ခန်းထဲ ဝင်လာချိန်မှာ လိုင်ဆန်ဒရာက ပြောတယ်။ “ဒါက မိုးရွာလို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကြန့်ကြာနေရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ”
ကက်ဆီးယားက သူ့စာအုပ်တွေကို ချလိုက်တယ်။
“တည်ဆောက်ရေးသမားတွေက ပျက်စီးနေတဲ့ လမ်းခင်းတွေကို အစားထိုးနေကြတာပါ”
“သူတို့ကိုတော့ လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ယာယီဖြတ်လမ်းကိုတော့ သဘောမကျဘူး”
ဒါဗရန်ကတော့ သူတို့ရဲ့ စာအုပ်တွေကို တံတားပေါ်ကနေ သယ်ပေးခဲ့ပုံရတယ်။ ရန်ဝစ်ကတော့ ပခုံးတစ်ဖက်စာလောက်ပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ ထီးတစ်ချောင်းအောက်မှာ အားလုံးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံပဲ။
လိုင်ဆန်ဒရာရဲ့ လက်အင်္ကျီစတွေက စိုစွတ်နေတုန်းပဲ။
သူမကတော့ အဲဒီအခြေအနေကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေပုံရတယ်။
အက်ဒရီယာနာက ဒါကို သတိထားမိသွားတယ်။
“ခက်ခဲတဲ့ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလား”
“အရမ်းပဲ”
“မင်း တော်တော်လေး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ ကျော်ဖြတ်လာနိုင်ခဲ့ပုံပဲ”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သင်ခန်းစာဟောပြောချက်တစ်ခုအကြောင်း စတင်ပြောပြတယ်။
ကက်ဆီးယားက ခြံဝင်းထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဂျူလီယန်နဲ့ အီလိုဝင်တို့က ခုံတန်းလျားအောက်ကနေ ဘောလုံးတစ်လုံး ပြန်ကောက်ပေးဖို့ တိုမတ်စ်ကို ကူညီပေးနေကြတယ်။
“တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား” လို့ သူမက မေးတယ်။
“အကြောင်းအရာ အတော်များများ ဖြစ်ခဲ့တယ်” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြန်ဖြေတယ်။
“ဂျူလီယန်နဲ့ ပတ်သက်လို့လား”
“မင်း သူ့ကိုပဲ မေးကြည့်သင့်တယ်”
တစ်ခါလောက်တော့ ကက်ဆီးယားက ချက်ချင်းလိုက်စုံစမ်းချင်တဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်တယ်။
သူမက သူမရဲ့ မောင်လေး ရယ်မောနေတာကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ စာအုပ်ကို ပြန်ဖွင့်ဖတ်တယ်။
ညစာမစားခင်မှာ ကျွန်တော် ဗက်ဆာရဲ့ ပုံဆွဲကားကို ဟော့စပစ် (နာမကျန်းသူများစောင့်ရှောက်ရာနေရာ) ဆီ ယူသွားခဲ့တယ်။
လီသန်က အဲဒီပုံကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကြည့်နေသလဲဆိုရင် ဘယ်အမှတ်အသားတွေက အရွက်တွေဖြစ်ပြီး ဘယ်ဟာတွေက ကျွန်တော့်အမှားတွေလဲဆိုတာ သူ ခွဲခြားနေတာလားလို့တောင် ထင်မိတယ်။
ပြီးတော့ သူက စကားလုံးတစ်လုံး ရေးလိုက်တယ်။
ပြာ (Ash)။
“သစ်ပင်လား”
သူ တစ်ချက် မျက်တောင်ခတ်တယ်။
လီအိုရာက ပုံဆွဲကားဆီ ပိုကပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဗက်ဆာက မင်းကို ပြောပြခဲ့တာလား”
“ဟုတ်တယ်။ သူ ဒါကို မှတ်မိမလားဆိုပြီး ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေတာ”
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ဘက်ကို ရောက်လာတယ်။
ကျွန်တော် မှတ်မိနေတဲ့အတွက် သူ ကျေနပ်နေမှန်း သူသိနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ရိပ်မိလိုက်တယ်။
သူ့လက်ဘေးမှာ နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ပေါ်လာတယ်။
အန်နက်က အဲဒါတွေကို တက်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်ကို အဲဒီမျဉ်းကြောင်းနား ပိုတိုးလိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့ ညီမလား”
ဟုတ်။
သူ နောက်ထပ် မရေးခင်မှာ ခဏနားလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ထက် ပိုမြင့်တယ်။
လီအိုရာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“သူက မင်းကို သတိရစေတာလား”
အဖြေက ပိုမြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပေါ်လာတယ်။
အမြဲတမ်း။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မဖမ်းမိခင်မှာပဲ ရေစီးကြောင်းထဲ မျောပါသွားခဲ့တဲ့ ဖိနပ်တစ်ဖက်အကြောင်းနဲ့ စက်ရုံရေမြောင်းအထက်က သစ်ကိုင်းအကြောင်း သူ ပြောပြနေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာပဲ ဆက်နေခဲ့ကြတယ်။
သူ ပင်ပန်းသွားတဲ့အခါ လီအိုရာက ပုံဆွဲကားကို အန်နက်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်စာလွှာဘေးမှာ ထားပေးလိုက်တယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် ဗက်ဆာကို သူ သစ်ပင်ကို မှတ်မိသွားပြီလို့ ပြောပြလိုက်တယ်။
သူမက နောက်တစ်ခါ အရွက်တွေ ထွက်လာရင် နောက်ထပ် ပုံတစ်ပုံ ထပ်ဆွဲပေးချင်သလားလို့ မေးတယ်။
“သူ သဘောကျမယ်လို့ ထင်တယ်”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဒါကို ဆက်စောင့်ကြည့်နေကြမယ်”
ဖန်နရီးယားက အဲဒီညမှာ ဥယျာဉ်နံရံဆီ လမ်းလျှောက်သွားတယ်။
သောက သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးပေမဲ့ သူ အကူအညီ မတောင်းမချင်း ဘာမှ မကူညီပေးခဲ့ဘူး။ အော်ရီလီယာကတော့ ပွဲတော်ခန်းမအနားမှာ စောင်တစ်ထည်ကို လက်မှာကိုင်ပြီး တခြားအကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အပြင်ထွက်လာသလိုလိုနဲ့ စောင့်နေတယ်။
ဝံပုလွေကြီးက နံရံဆီ ရောက်တဲ့အခါ ဥယျာဉ်တွေကို အပေါ်စီးကနေ ငေးကြည့်ပြီးနောက် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ သတိကြီးကြီးနဲ့ လှဲချလိုက်တယ်။
သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရတယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ကြည်လင်နေတယ်။
“ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ” လို့ သောက ပြောတယ်။
“ဒီနေ့အတွက်တော့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
ညဘက် ကောင်စီအပြီးမှာ ကျွန်တော် သူတို့ဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်။
ဖန်နရီးယားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗလာလက်တွေကို ကြည့်တယ်။
“ဘာမှ မရခဲ့ဘူးလား”
“နေရာနှစ်ခု စစ်ဆေးပြီးပြီ။ တစ်ခုကိုတော့ ဆက်စောင့်ကြည့်နေတုန်းပဲ”
“ပြီးတော့ တံငါသည်တွေကော”
ကျွန်တော် သောကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမ ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။
“သူက လူတိုင်းကို မေးခွန်းတွေ မေးနေတာလေ”
“သူတို့ရဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ရောက်လာတော့မှာပါ။ အစောင့်တွေ သူတို့ဆီ ရောက်တာနဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ခေါ်လာပေးလိမ့်မယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
ဖန်နရီးယားက သူ့ခေါင်းကို ခြေထောက်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီ”
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဥယျာဉ်မှူးတွေ ရေလောင်းဘူးအလွတ်တွေကို သယ်သွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေကြတယ်။
ပြီးတော့ သူက “ကျွန်တော့်ကြောင့်နဲ့တော့ ခင်ဗျားကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မဖြစ်စေပါနဲ့” လို့ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ဘက် လှည့်လိုက်တယ်။
သူ့အကြည့်တွေက လမ်းကြောင်းပေါ်မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။
“သူတို့ကို အပြင်ထုတ်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ရုံနဲ့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ပေးတဲ့ အဖြေတိုင်းက မှန်ကန်နေလိမ့်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူး”
တတိယမြောက် အစီရင်ခံစာကတော့ သန်းခေါင်ကျော်မှ ရောက်လာတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်တိုင် လာနှိုးတယ်။
တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အက်ဗလင်က ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ဖိနပ်ရှာမတွေ့ခင်မှာပဲ အက်ဒရီယာနာက နိုးနေနှင့်ပြီ။
“ကင်းထောက်တွေ ပြန်ရောက်လာပြီလား” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“တစ်ယောက် ပြန်ရောက်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ စောင့်ကြည့်ရေးစခန်းမှာ အစားထိုးစောင့်ကြည့်သူနဲ့အတူ ကျန်ခဲ့တယ်”
“အကျဉ်းသားတွေလား”
“အိမ်အောက်မှာ တစ်ခုခုကို စောင့်ကြပ်ထားတာ ရှိတယ်”
ကျွန်တော်တို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားကြတယ်။
ပြန်ရောက်လာတဲ့ ကင်းထောက်က မြေပုံစားပွဲဘေးမှာ ခွက်တစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ရပ်နေတယ်။ သူ့ကုတ်အင်္ကျီအစွန်းမှာ ရွှံ့တွေ စွန်းပေနေတယ်။ သူက အစီရင်ခံစာ အကြမ်းဖျင်းကို စာရေးသူဆီ ပေးပြီးပြီဖြစ်လို့ စာရေးသူက အသန့်ပြန်ကူးနေပြီ။
“အပေါ်ထပ် ဂိတ်တံခါးမှာ အဖြူရောင် အလံတစ်ခု ရှိတယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။ “မီးဖိုချောင်ဘက်ကနေ သာမန် အစေခံတွေ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေတယ်။ အပေါ်ထပ်မှာ အစောင့် ခြောက်ယောက် မြင်ရပြီး အောက်ထပ်မှာတော့ ပိုများတယ်။ အောက်ဘက် အဝင်ပေါက်ကို မကြာသေးခင်ကမှ ချဲ့ထားတယ်”
“လှည်းတွေလား” လို့ သောက မေးတယ်။
“လှည်းကြီးတွေပါ။ ကျွန်မတို့ ကြည့်နေတုန်း တစ်စီး ဝင်သွားတယ်။ ပြန်ထွက်လာတော့ ဗလာပဲ”
သူမ ခွက်ကို ချလိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ ခေါင်းလောင်းသံတွေ။ အသံသုံးမျိုး။ တစ်သမတ်တည်း မဟုတ်ဘူး”
အဲဒီအိမ်က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ပင်လယ်အော်တစ်ခုအထက်က ကုန်းမြေစွန်းလေးမှာ တည်ရှိနေတာ။
အပေါ်ထပ်အခန်းတွေက ပင်လယ်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားတယ်။ လမ်းကနေ ကြည့်ရင် ခရီးသွားတွေက အရောင်ဖျော့ဖျော့ နံရံတွေ၊ ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် အရောင်လွင့်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တံခါးတွေနဲ့ ခရီးသွားတွေ ခဏနားခိုနိုင်တဲ့ အမိုးအကာပါတဲ့ ခြံဝင်းအကြွင်းအကျန်တွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်။
အောက်ထပ်အခန်းတွေကိုတော့ တောင်စောင်းကို ထွင်းပြီး ဆောက်ထားတယ်။
ရေတွေက ကျောက်တုံးတွေကြားထဲ ထွင်းထားတဲ့ ရေမြောင်းသုံးခုကနေတဆင့် အောက်ကို ဝင်လာတယ်။ ဒီရေကျချိန်ဆိုရင် ကမ်းခြေတစ်လျှောက်ကနေ အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်းတွေဆီ ချဉ်းကပ်နိုင်တယ်။ ဒီရေတက်တဲ့အချိန်ဆိုရင်တော့ ပင်လယ်ရေက အောက်ဆုံး လှေကားထစ်တွေကို ဖုံးလွှမ်းသွားလိမ့်မယ်။
အစောင့်တွေကတော့ ကုန်းတွင်းပိုင်းဘက်က တံခါးအနီးမှာပဲ စုနေကြတယ်။
“ဘယ်သူမှ ဟိုအရင်က ရေလှေကားကို မသုံးကြဘူးလား” လို့ အီလီဇာက မေးတယ်။
“ကျွန်မတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ အစောင့်မရှိဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူး”
ကင်းထောက်က သူမရဲ့ ပုံကြမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“ဒီမှာ။ သူတို့က အောက်ထပ် မီးဖိုချောင်က ပြာတွေကို သယ်လာကြတယ်။ အဲဒီထဲမှာ မီးကျွမ်းနေတဲ့ ပေါင်မုန့် အကြွင်းအကျန်တွေ ပါတယ်။ အပေါ်ထပ် မီးဖိုချောင်မှာတော့ သူ့အမှိုက်ပုံနဲ့သူ သီးသန့်ရှိတယ်”
ကျွန်တော် သောကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက အကျဉ်းသားတွေကို ပြသတဲ့ အမှတ်အသားကို အိမ်ပုံပေါ်မှာ မရွှေ့သေးဘူး။
အစားမှာ သူတို့ထဲက လူတွေ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲဆိုတာကို ကင်းထောက်ကို မေးမြန်းလိုက်တယ်။
အောက်ထပ် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာ လူတစ်ယောက်ကို ခဏတာ မြင်လိုက်ရတယ်လို့ ဆိုတယ်။
ခဏလေးပါပဲ။
အစောင့်တစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက် တံခါးရွက်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ နောက်တစ်ယောက်က သူ့လည်ပင်းနားမှာ တစ်ခုခုကို ဖိထားတယ်။ သူတို့ ပြန်ပိတ်လိုက်တဲ့အထိ အဲဒီလူက ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေခဲ့တယ်။
“သူ့ကို ချည်နှောင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရလား” လို့ ကယ်ဒရစ်က မေးတယ်။
“ဖျော့တော့တော့ အရောင်ရှိတဲ့ ကြိုးတစ်ခုပါ။ သတ္တုဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်မ မသဲကွဲဘူး”
“သူ ဒဏ်ရာရထားပုံ ပေါက်လား” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“သူက မတ်တပ်ရပ်ဖို့တောင် အကူအညီ လိုနေပုံရတယ်”
စာရေးသူက အဲဒါကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။
ဘယ်သူကမှ ကင်းထောက်ကို ခန့်မှန်းချက်တွေကို အမှန်တရားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြောခိုင်းတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ကြဘူး။
သူမမှာ နောက်ထပ် သတိပြုမိတာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။
“နေမဝင်ခင်က မြောက်ဘက်ကနေ စာပို့သမားတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့ ပစ္စည်းတွေ စသိမ်းကြတော့တယ်”
မေရီက သူမခေါင်းကို မော့လိုက်တယ်။
“ဘယ်လောက်ထိလဲ”
“အပေါ်ထပ်အခန်းတွေက သေတ္တာတွေ၊ အောက်ထပ်က အိပ်ရာခင်းတွေ၊ ပြီးတော့ လှည်းဝင်းထဲကို တိရစ္ဆာန်အစာတွေ သယ်ဝင်သွားတာ တွေ့တယ်”
သောက လမ်းကြောင်းအကွာအဝေးတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ပြင်နေတာ ဖြစ်မယ်”
“ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာမှာကို စောင့်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ အီလီဇာက ပြောတယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိုးမလင်းခင်မှာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်တယ်”
ကျွန်တော် ဖန်နရီးယားကို ပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။
သောနဲ့ ကျွန်တော် တဲထဲကို ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ နိုးနေတယ်။ တိုက်ခံတပ်ထဲက အပြောင်းအလဲတွေကို သူ ကြားလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်သလို အိပ်စက်ခြင်းကလည်း သူ့အတွက် ပေါ့ပါးလွန်းနေပုံရတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို မရေမရာဖြစ်နေတဲ့ အချက်အလက်တွေကို မဖုံးကွယ်ဘဲ အစီရင်ခံစာ အပြည့်အစုံ ပြောပြလိုက်တယ်။
သူက ရေလမ်းကြောင်းတွေ၊ ခေါင်းလောင်းသံတွေနဲ့ မီးဖိုချောင် နှစ်ခုအကြောင်းကို ဂရုတစိုက် နားထောင်နေတယ်။
ပြီးတော့ ပုံကြမ်းကို တောင်းတယ်။
သောက သူ မြင်နိုင်မယ့်နေရာမှာ ပုံကြမ်းကို ကိုင်ထားပေးတယ်။
“ကျွန်တော် အပြင်ဘက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” လို့ သူက သတိပေးတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်”
သူ့အကြည့်တွေက ပုံထဲက အောက်ထပ် နံရံတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားတယ်။
“လေက ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ကနေ တိုက်လာတာ။ စိုစွတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ကြိုးအောက်အထိ ရောက်နိုင်လောက်အောင် အေးတယ်”
သူ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ထုတ်သွားတုန်းက တံတားဆီ မရောက်ခင် ညာဘက်ကို နှစ်ခါ လှည့်ခဲ့တယ်”
ကျွန်တော်တို့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့ ကယ်ဒရစ်က ပုံဆွဲကားဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်တယ်။
“အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ အထဲရောက်သွားတဲ့အခါ အသုံးဝင်လိမ့်မယ်”
ဖန်နရီးယားက သူ့ခြေထောက်တွေကို စုရုံးပြီး ထဖို့ ပြင်တယ်။
သောက သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။
သူ ရပ်သွားတယ်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မနေဘဲ ငြိမ်သက်နေကြတယ်။
ပြီးတော့ ဝံပုလွေကြီးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ချလိုက်တယ်။
“သူတို့ လိုချင်ရင် သူတို့ကို ဒီကနေပဲ ခေါ်သွားလိုက်ပါ” လို့ သူက ပြောတယ်။ “အထဲကနေ လွတ်မြောက်လာတဲ့သူတစ်ယောက်ကို သူတို့ မြင်ပါစေ”
ကျွန်တော်တို့ မိုးမလင်းခင်မှာပဲ ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ငယ်လေးနဲ့ ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်။
နောက်ကနေ လိုက်ပါလာမယ့် ကယ်ဆယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကတော့ နောက်ဆုံးလုံခြုံတဲ့ စခန်းချရာနေရာအထိ လိုက်လာလိမ့်မယ်။ အီလီနော်နဲ့ အယ်လ်ဒရင်တို့က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တွေကို ပြင်ဆင်နေကြပြီး ပယ်ရင်ကတော့ ဒဏ်ရာရသူတင်တဲ့ လှည်းတွေရဲ့ သော့တံတိုင်းကို စစ်ဆေးရင်း စိတ်ပူပန်လွန်းတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ စစ်ဆေးနေတယ်။
အက်ဗလင်ကတော့ ကုသပေးမယ့် ဆရာဝန်တွေနဲ့အတူ ကျန်ခဲ့တယ်။
လီအိုရာက ရှေ့တန်းဆေးကုသရေးအဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်တယ်။ မေလင်နဲ့ သက်စရာတို့ကတော့ နန်းတော်က တခြားနေရာတွေမှာ သုံးလေ့ရှိတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ဆိုင်ရာ မှော်စွမ်းအားမျိုးတွေ ဒီအကျဉ်းထောင်မှာ ရှိနေခဲ့ရင် လိုအပ်မယ့် ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့အတူ နောက်မှ လိုက်လာလိမ့်မယ်။
အဲဒီလို မှော်မျိုး ရှိမရှိ ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး။
အန္တရာယ်ကို မထိတွေ့ခင်မှာတင် ကြိုတင်သိရှိနိုင်မယ့်သူတွေကို ခေါ်ဆောင်လာဖို့ ကျွန်တော်တို့ သင်ယူခဲ့ရတယ်။
ဂိတ်တံခါးနားမှာ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတယ်။
“ရှင် အရင်ဆုံး သွားကြည့်မှာပေါ့နော်”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးရင်ကော”
“ပြီးရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ သိထားတာတွေနဲ့အညီ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့”
သူမက သူမရဲ့ နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနဲ့ ဖိကပ်လိုက်တယ်။
“ဒေါသထက် ပိုတဲ့အရာတစ်ခုခုနဲ့ ပြန်လာခဲ့ပါ”
ကျွန်တော် သူမကို ခဏလောက် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို နမ်းပြီး အစားအစာ အထုပ်လေးတစ်ခုကို လက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။ အဲဒါကို မစားဘဲ ပြန်ယူလာရင် သူမ သိလိမ့်မယ်လို့လည်း ပြောတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ကမ်းခြေကို ရောက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်ကြီးက သံရောင်လို မွဲခြောက်နေတယ်။
ဗေးလ်လစ်က နောက်ဆုံး တောင်ကြောအလွန်မှာ လူ့ပုံစံနဲ့ စောင့်နေတယ်။ သူ့အင်္ကျီပေါ်မှာ ဆားငန်ရေတွေ ခြောက်သွေ့နေတယ်။ စောင့်ကြည့်သူတွေကတော့ ညလုံးပေါက် အိမ်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။
အောက်ထပ် ဝင်းထဲမှာ လှည်းနှစ်စီး ရပ်ထားတယ်။
နှစ်စီးစလုံးမှာ အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ လှောင်အိမ်တွေ တင်ထားတယ်။
ကျွန်တော့် အရေပြားအောက်မှာ လျှပ်စီးတွေ တုန်ခါနေတာကို ခံစားရတယ်။
ကျွန်တော် တောင်ကြောဘက်ကို ပိုကပ်မသွားခင်မှာပဲ သောက ကျွန်တော့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။
“မင်းကို မြင်စေချင်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ကို အသိပေးစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် စွမ်းအားကို ဆက်ပြီး ဆွဲထုတ်ထားတယ်။
အောက်ဘက်မှာတော့ အစေခံတွေက အပေါ်ထပ် တံခါးကနေ ပစ္စည်းအထုပ်တွေကို သယ်ထုတ်နေကြတယ်။ အောက်ထပ် အဝင်ပေါက်မှာ အစောင့်တစ်ယောက်က လှံကို ကိုယ်အပေါ်မှာ ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်ပြီး ရပ်နေတယ်။
သူ့ပုံစံမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ယူဆစရာ ဘာအရိပ်အယောင်မှ မရှိဘူး။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးစေသင့်တာ။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ လုံခြုံနေပြီး သူ ဘာကြောင့် ကြောက်ရွံ့တဲ့ပုံ မပေါက်ရတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စဉ်းစားနေမိတယ်။
ကယ်ဒရစ်က မှန်ပြောင်းနဲ့ ကမ်းခြေကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“အဲဒီမှာ” လို့ နောက်ဆုံးတော့ သူ ပြောတယ်။
အပြင်ဘက်က ကျောက်တုံးတွေကို အမှတ်အသား လုပ်ထားတယ်။
ကျောက်တုံးတိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီရေတက်လာတဲ့အခါ အကွာအခြားတွေကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်သွားတဲ့အထိ လုံလောက်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ့။
“ရေကို သုံးပြီး နယ်နိမိတ် သတ်မှတ်ထားတာပဲ” လို့ ကယ်ဒရစ်က ပြောတယ်။
ဗေးရန်းက သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“ရေထဲကို ဖြတ်သွားတဲ့သူကို သူက သိနိုင်မလား”
“သိနိုင်မယ်လို့ပဲ ထင်တယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စမ်းမကြည့်တာပဲ ကောင်းမယ်”
သူက အရမ်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှပ်စီးပုံစံနဲ့ အဲဒီလိုမျိုး စမ်းကြည့်ဖို့ တွေးမိခဲ့တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ရမိတယ်။
ကယ်ဒရစ်က အဲဒီ မျဉ်းကြောင်းကို ဆက်ပြီး လေ့လာနေတယ်။
“အောက်ထပ် ထွက်ပေါက်တွေကို သူက ပိတ်ပစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူထဲမှာ ရှိသမျှအရာတွေကို အတွင်းဘက်ကို ရွှေ့လိုက်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အစီအစဉ်ကို သိဖို့ လိုတယ်”
“ဒီနေရာကနေ ရနိုင်မလား” လို့ သောက မေးတယ်။
“အကုန်လုံးတော့ မရနိုင်ဘူး”
အာဗန်းက ကုန်းတွင်းပိုင်း လမ်းမဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“တစ်ယောက်ယောက် လှည်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ထွက်လာပြီ”
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလိုက်ကြတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီနဲ့ လူတစ်ယောက် သေတ္တာအသေးလေးတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ထွက်လာတယ်။
အစောင့်နှစ်ယောက်က သူ့နောက်က လိုက်လာတယ်။
ကယ်ဒရစ် ရှေ့ကို တိုးလိုက်တယ်။
“အဲဒီလူက စကားပြောဖို့ တန်တဲ့သူပဲ”
လှည်းစစ်ဆေးမှုက အောက်ထပ် တံခါးဝအလွန်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတယ်။
သူက သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ပထမလှည်းအောက်က သတ္တုပြားကို စစ်ဆေးကာ ကွင်းဆက်တစ်ခုရဲ့ အနေအထားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လှည်းမောင်းသူနဲ့ စကားများနေတယ်။
ပြီးတော့ သူက ဒုတိယလှည်းဆီ လျှောက်သွားလိုက်တာ အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ လှောင်အိမ်ကြောင့် အိမ်ဘက်ကနေ ခဏလောက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အီလီဇာက အချက်ပေးလိုက်တယ်။
ဗေးရန်းက လှည်းမောင်းသူ အော်ဟစ်နိုင်မယ့်အချိန်မရခင်မှာပဲ သူ့ပါးစပ်ကို လေနဲ့ ဖိနှိပ်လိုက်တယ်။ အာဗန်းက အနီးဆုံး အစောင့်ရဲ့ လှံတံကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး သူ့ကို လှည်းဘီးနဲ့ ကပ်မိအောင် တွန်းလိုက်တယ်။ သောက ဒုတိယအစောင့်ရဲ့ လက်ထဲက လက်နက်ကို အရမ်းမြန်ဆန်စွာနဲ့ လုယူလိုက်တာကြောင့် အစောင့်က သူ့လက်ကို သူ ပြန်ငေးကြည့်နေမိတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ လှိုင်းပုတ်သံကြားထဲက လျှပ်စီးတစ်ချက်လို အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်သွားလိုက်တယ်။
စစ်ဆေးသူက လှည့်ကြည့်တယ်။
သူ့ခါးပတ်ပေါ်က ပြားကို မထိနိုင်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။
“လွှတ်လိုက်စမ်း” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
သူ ရပ်တန့်သွားတယ်။
ကယ်ဒရစ် ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာပြီး ပြားကို မဖြုတ်ဘဲ စစ်ဆေးကာ သူ့လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းနဲ့ အစွန်းကို ဖိလိုက်တယ်။
မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“ကဲ” လို့ သူက ပြောတယ်။ “အခု စကားပြောလို့ ရပြီ”
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို လမ်းမအောက်က ကျောက်တုံးတွေနောက်ကို ခေါ်သွားလိုက်တယ်။
အစောင့်တွေကို လက်နက်ဖြုတ်ပြီး ချည်နှောင်ထားလိုက်တယ်။ တစ်ယောက်က မျက်ခုံးအထက်မှာ အနာတရ ဖြစ်နေလို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖော်က ဆေးထည့်ပေးလိုက်ပြီး အီလီဇာက စစ်ဆေးသူကို မေးခွန်းတွေ စမေးတယ်။
ကျွန်တော်တို့က လှောင်အိမ်တင်ထားတဲ့ လှည်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိနေပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်တဲ့အခါ သူ့နာမည်ကို မဝံ့မရဲနဲ့ ပြောပြပြီး သူ့တာဝန်တွေကိုတော့ ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ဖွင့်ဟဝန်ခံလာတယ်။
အောက်ထပ်အိမ်မှာ အကျဉ်းသား ခြောက်ယောက် ကျန်နေသေးတယ်။
သုံးယောက်က နတ်ဘုရားတွေ။
နှစ်ယောက်က သူတို့နဲ့အတူ ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့ သာမန် အစေခံတွေ။
ဆဌမမြောက်လူကတော့ မီးလောင်ထားတဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုကနေ ခေါ်လာတာဖြစ်ပြီး သူ ကြားနိုင်တဲ့နေရာမှာ ဘာမှ စကားမပြောခဲ့ဘူးလို့ ဆိုတယ်။
“အသက်ရှင်သေးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“ဒီမနက် ကျွန်တော် အထောက်အပံ့တွေကို စစ်ဆေးတုန်းကတော့ ရှိသေးတယ်”
“ဘယ်ကို ရွှေ့မှာလဲ” လို့ သောက မေးတယ်။
“ကုန်းတွင်းပိုင်းကိုပါ။ ထွက်ခွာပြီးမှ နောက်တစ်နေရာကို ဘယ်သွားရမလဲဆိုတာ အမိန့်ရမှာ”
အဲဒါက ဖန်နရီးယား ပြောပြခဲ့တာနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူကို ကျွန်တော် မယုံကြည်နိုင်သေးဘူး။
ကယ်ဒရစ်က ရေနယ်နိမိတ်အကြောင်း မေးတယ်။
အဲဒီလူရဲ့ အကြည့်တွေက ပင်လယ်ဘက်ကို ရောက်သွားတယ်။
“ဒီရေအပြည့်တက်တဲ့အချိန်မှာ အောက်ထပ်အခန်းတွေက ပိတ်သွားလိမ့်မယ်”
“ဘယ်သူ့အမိန့်နဲ့လဲ”
“အမိန့်ပေးစရာ မလိုဘူး”
အဲဒီအကျဉ်းထောင်မှာ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။
ဒီရေတက်တဲ့အချိန်မှာ အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်းတွေ ပိတ်သွားပြီး အတွင်းပိုင်း အထောက်အပံ့တွေ တင်းကျပ်သွားကာ အခန်းတွေက တစ်ခုတည်းသော မှော်စွမ်းအားနဲ့ ပိတ်မိသွားလိမ့်မယ်။
အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အောက်ထပ် ထွက်ပေါက်တွေကို သွားနှောင့်ယှက်ရင် စနစ်က သူ့ကိုယ်သူ ပိုမိုခိုင်မာစေဖို့အတွက် အကျဉ်းသားတွေဆီကနေ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူလိမ့်မယ်။
“စွမ်းအား ဘယ်လောက်ထိလဲ” လို့ ကယ်ဒရစ်က မေးတယ်။
စစ်ဆေးသူက ပြန်မဖြေဘူး။
သောက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ပိုတိုးလာတယ်။
သူ ပြန်ဖြေတယ်။
“လိုအပ်သလောက်ပေါ့”
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးတွေကြားမှာ တက်လာနေတဲ့ ရေလှိုင်းတွေကို ငေးကြည့်လိုက်မိတယ်။
ဒီရေအမြင့်ဆုံးအထိ တက်လာဖို့အတွက် နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ် လိုသေးသည်။ နယ်နိမိတ်အမှတ်အသားဆီ မရောက်ခင်မှာတော့ အချိန်ပိုနည်းသွားပါပြီ။
“ဒါကို ရပ်တန့်လို့ ရမလား”
“ထိန်းချုပ်ခန်းကနေဆိုရင်တော့ ရတယ်”
“ဘယ်မှာလဲ”
သူက နေရာကို အသေးစိတ် ရှင်းပြတယ်။
အပေါ်ထပ် မီးဖိုချောင်အောက်နားမှာ။ အစောင့်ချထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတော့ပေါ့။ အကျဉ်းသားတွေရဲ့ အထောက်အပံ့ပစ္စည်းတွေ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ အခန်းနဲ့ နီးတယ်။
တံခါးဝကနေ တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်ရင် အတွင်းထဲကလူတွေကို ထိန်းချုပ်မှုအားလုံး ပိုတင်းကျပ်သွားအောင် အချိန်ပေးမိသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
ကယ်ဒရစ်က စစ်ဆေးသူရဲ့ သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က မင်းဆီကနေ လှည်းချို့ယွင်းချက် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းပို့ချက်ကို စောင့်နေတာ မဟုတ်လား”
အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားတယ်။
သူတို့မျက်စိရှေ့မှာတင် လိမ်ညာပြောဆိုဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ပြန်မလွှတ်လိုက်ဘူး။
ကယ်ဒရစ်က သာမန် ချို့ယွင်းချက် အချက်ပေးပုံကို ရှင်းပြခိုင်းပြီး အီလီဇာက သေတ္တာထဲက စစ်ဆေးရေး မှတ်တမ်းတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်တယ်။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပြားတစ်ခု ပျက်စီးနေရင် အောက်ထပ် ကြီးကြပ်သူက အပြင်ထွက်ပြီး လှည်းကို ကိုယ်တိုင် လာစစ်ရမယ်။
ဒါ့အပြင် အဲဒီချို့ယွင်းချက်ကို မပြင်ဆင်ခင်အထိ အကျဉ်းသားတွေကို သူတို့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အထောက်အပံ့တွေပေါ်မှာပဲ ဆက်ထားရမယ်။
သောက အိမ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်ဆွဲပေးနိုင်ပြီး ကြီးကြပ်သူကိုလည်း အပြင်ထွက်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်”
“တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”
ကယ်ဒရစ်က ပြားကို ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် လှုပ်ရှားချင်နေပြီ။ ကျောက်တုံးတွေနောက်မှာ ကုပ်ကပ်နေရတဲ့ မိနစ်တိုင်းဟာ မီးဖိုချောင်အောက်က လူတွေဆီကနေ ခိုးယူထားရသလို ခံစားနေရတယ်။
အာဗန်းက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး သူ့ဓားကို ဒူးပေါ်တင်ထားတယ်။
“မင်းရဲ့ ခြေထောက်” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော့် ဖိနပ်အောက်က ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ နှင်းခဲတွေ တက်နေတယ်။
ကျွန်တော် ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးပဲ”
သူ ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေတုန်းမှာပဲ ဖီးနစ်ငှက် စာပို့သမားက စုရပ်ကနေ ပြန်ရောက်လာတယ်။
သူက အိမ်နဲ့ မမြင်ရတဲ့ တောင်ကြောအောက်နားမှာ ဆင်းသက်ပြီး အီလီဇာ တောင်းဆိုထားတဲ့ အကြောင်းပြန်စာကို ပေးအပ်တယ်။
ကယ်ဆယ်ရေးတပ်ဖွဲ့က အသင့်ဖြစ်နေပြီ။
လှည်းတွေကို ခေါ်လိုက်တာနဲ့ တစ်နာရီအတွင်းမှာပဲ ကမ်းခြေလမ်းမဆီ ရောက်လာနိုင်တယ်။ လီအိုရာက စစ်ဆေးသူရဲ့ အရေအတွက်ကိုပဲ အပြည့်အဝ မယုံကြည်ဘဲ ကုသပေးမယ့်နေရာ ခြောက်ခုကို ကြိုပြင်ဆင်ထားတယ်။
စာထဲမှာ အယ်လ်ဒရင်ဆီက စာကြောင်းတစ်ကြောင်းလည်း ပါလာတယ်။
လှည်းလှောင်အိမ်ကို ရှေးဟောင်း လမ်းမပေါ် မတင်လာပါနဲ့။ အပြင်ဘက် ကျောက်တုံးတွေက အလေးချိန် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သောက စာကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။
ကျွန်တော် အောက်က လမ်းမကို သေချာလေ့လာလိုက်တယ်။
အဲဒီလမ်းမက အိမ်ကနေ အဝေးဆုံးကို ထွက်သွားနိုင်တဲ့ အဖြောင့်ဆုံး လမ်းကြောင်းပဲ။
သူ့သတိပေးချက်သာ မပါလာရင် ကျွန်တော်လည်း လှည်းကို အဲဒီလမ်းအတိုင်းပဲ မောင်းခိုင်းမိမှာ အသေအချာပဲ။
အဲဒီလမ်းကို ကျော်လွန်ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေက ကုန်းတွင်းပိုင်း လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ လှည်းလှည့်ဖို့ ပိုကျယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်နေကြပြီ။
ကျွန်တော် စာကို ခေါက်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီထဲ ထည့်ထားလိုက်တယ်။
လက်နက်တောင် မကိုင်ထားရသေးတဲ့ လူတွေက ဒီတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။
ချို့ယွင်းချက် အချက်ပေးသံက ခွက်တစ်ခွက်ကို ခေါက်လိုက်သလို ထွက်ပေါ်လာတယ်။
တစ်ကြိမ်။
ပြီးတော့ နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက်။
အိမ်အောက်နားက တံခါးဝမှာရှိတဲ့ အစောင့်က လှည်းရုံဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
သူက အတွင်းဘက်ကို လှမ်းအော်လိုက်တယ်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူး။
ပြီးတော့ အဖြူရောင် အနားကွပ်ထားတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး လက်နက်ကိုင် အစောင့်နှစ်ယောက်က နောက်က လိုက်လာတယ်။ သူမက အောက်ထပ် တံခါးဝကို မရောက်ခင်ကတည်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ စကားပြောနေပြီ။
ကယ်ဒရစ်က လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြတယ်။
စောင့်။
သူမက လှည်းဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပြီး ပြားဆီကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်တယ်။
အစောင့်တစ်ယောက်က အဖုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။
အိမ်ထဲကနေ အလွန်တိုးညှင်းတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတာကြောင့် ပင်လယ်လှိုင်းသံလို့တောင် ထင်မှတ်မှားသွားတယ်။
အော်ဟစ်သံတစ်ခု။
အမျိုးသမီးက မတ်တပ်ရပ်ပြီး နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ အပေါ်ဘက် တံခါးဝမှာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်။
သူက အနက်ရောင် တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးကို ရင်ဘတ်မှာ ပွေ့ဖက်ထားတယ်။
“လှည်းတွေကို မေ့လိုက်တော့” ဟု သူက လှမ်းပြောတယ်။ “တရားရုံးက အမိန့်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီ”
ကြီးကြပ်သူက သူ့ကို ကြောင်ကြည့်နေတယ်။
“ကျွန်မတို့ ပြင်ဆင်မှုတွေကို မပြီးသေးဘူးလေ”
“အဲဒါတွေ မလိုတော့ဘူး”
အဲဒီလူက လှေကားထစ်တွေကို ဆင်းလာတယ်။
ကယ်ဒရစ် ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်မှုမရှိ ငြိမ်ကျသွားတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေက သေတ္တာပေါ်မှာပဲ စိုက်ကပ်နေတယ်။
“အဲဒါ ဘာလဲ” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
“ဖန်နရီးယားရဲ့ ယာဉ်တန်းဆီက သိမ်းဆည်းခဲ့တဲ့ ကိရိယာမျိုးနဲ့ တူတယ်”
ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ ကြီးကြပ်သူက မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်ပေမဲ့ ကျွန်တော် မကြားရလောက်အောင် တိုးလွန်းတယ်။
အဲဒီလူရဲ့ ပြန်ဖြေတဲ့ အသံကတော့ ကြားလိုက်ရတယ်။
“သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အခုဆိုရင် လုံလောက်သွားပြီ”
ဒီရေက အမှတ်အသားလုပ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကြားထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။
လှည်းတွေက ဘာကြောင့် အရေးမပါတော့တာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ပြီ။
သောက လက်ထဲမှာ မြို့လ်နီယာ (Mjölnir) ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
သူမက အီလီဇာကို တစ်ချက်၊ ကယ်ဒရစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“အဲဒီသေတ္တာကို” ဟု သူမက ဆိုတယ်။ “သူတို့ အထဲမရောက်ခင်မှာပဲ ယူရမယ်”
ကျွန်တော် အဲဒီလူ နောက်တစ်လှမ်း မတိုးခင်မှာပဲ ကွက်လပ်နေရာကို ရွေးလိုက်တယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ရောက်သွားဖို့ နေရာ လုံလုံလောက်လောက် ရှိတယ်။
ကျွန်တော်တို့ကြားက နေရာတစ်ခုလုံးကို လျှပ်စီးတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့တယ်။