အခန်း (၄၀၂) - တံခါးဝက ခွင့်ပြုလိုက်သော အရာများ
ယူနီကွန်းသားပေါက်လေးက တံခါးဝကို မနှစ်မြို့ပေ။
ဒါကို နားလည်ပေးလို့ရပါသည်။ လူအများစုမှာ တစ်နေရာရာမှ အခြားတစ်နေရာသို့ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာသည့် တံခါးဝတစ်ခုကို မြင်ရလျှင် အနည်းဆုံးတော့ သံသယစိတ် အနည်းငယ် ရှိကြမြဲပင်။
သားပေါက်လေးကတော့ သူ့သဘောထားကို ခြေလေးချောင်းလုံးကို မြေကြီးထဲ စိုက်ထားပြီး လုံးဝမရွေ့ဘဲ ငြင်းဆန်ပြလိုက်သည်။
သူ့အမေက သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ အဲလူးနီးက တံခါးဝအစွန်းမှာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဝန်ထမ်းတွေက ဧည့်ခံခန်းမထဲမှာ လမ်းကြောင်းရှင်းပေးထားချိန်အတွင်း သူတို့ကို တိုးတိုးလေး ချော့မော့ပြောဆိုနေသည်။
ဘယ်သူမှ ဆွဲမခေါ်ကြပါ။
ဘယ်သူမှလည်း တွန်းမပို့ကြပါ။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သားပေါက်လေးက လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ မရင်းနှီးသော လေထုကို နမ်းရှူပြီးနောက် ခွာတစ်ဖက်ကို တံခါးဝထဲသို့ လှမ်းချလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြန်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်မှာ ကာရိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ခြေထောက်ပဲ ရှိသေးတယ်”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
“သူ ကြည့်သင့်တယ်နော်”
“သူ ကြည့်နေပုံရပါတယ်”
သားပေါက်လေးက ထပ်ကြိုးစားသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ့အမေကပါ သူနဲ့အတူ လှမ်းလိုက်ရာ နှစ်ကောင်စလုံး ဂရေးကိပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကာရိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ခြင်းတော့ မပြုလုပ်ခဲ့ပါ။ သူ လုပ်ချင်နေမှန်းတော့ သိသာသည်။
အဲလူးနီးက ဒါကို သတိထားမိသွားသည်။
“အဲဒါ တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ” ဟု သူမက ကာရိုကို ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက ဆုတံဆိပ်တစ်ခုခု ရလိုက်သလိုမျိုး ရင်ကော့လိုက်သည်။
ရောက်ရှိလာသူများမှာ နံနက်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။
လမ်းလျှောက်နိုင်သူများက ဝန်ထမ်းများနောက်ကို လိုက်သွားကာ အစားအသောက်နှင့် ရေချိုးခန်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ဒဏ်ရာရသူများကတော့ အက်ဗလင်၏ အဖွဲ့များဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ယူနီကွန်းများကတော့ ဥယျာဉ်ဘက်ခြမ်း တံခါးမှတစ်ဆင့် မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ သန့်ရှင်းပေးထားသည့် လမ်းအတိုင်း သွားကြသည်။
ဂရစ်ဖင် သုံးကောင်ကတော့ တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်မည့်အစား နဂါးအစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ပယ်ရင်က ဒါကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ငြင်းပယ်ခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ အင်ဂျင်နီယာပိုင်းဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုအနေဖြင့်သာ လက်ခံလိုက်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူ အဲဒီလိုပဲ ယူဆလိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းရောက်ချိန်တွင် စာရင်းကိုင်များက တောအုပ်ထဲက ထွက်လာသူအရေအတွက်ကို အပြင်ဘက်စခန်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော နာမည်စာရင်းများနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးပြီးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ခေါ်လာသမျှလူတိုင်း ဟေဗင်ရီးချ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ၊ သို့မဟုတ် စခန်းတွင် ဆက်လက်ကုသမှု ခံယူနေကြပြီး သူတို့အတွက် သီးသန့်စောင့်ရှောက်သူများနှင့် နောက်မှ ပြန်လည်ဖြတ်ကျော်ရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
မိသားစုဝင်တစ်ယောက်မှ ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်မှန်း မသိဘဲ ပူပင်နေစရာ မလိုတော့ပါ။
မေရီက ချန်လှပ်ထားသူများစာရင်းကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ပြီးနောက် စာရင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပုခုံးတွေကို လျှော့ချလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဗိုက်အောက်မှာ ထားထားသည်။
“ပြီးပြီလား”
“ဒီအပိုင်းကတော့ ပြီးပြီ”
“ဒါဆို စားတော့လေ”
မေရီက နောက်ထပ် စာရွက်ပုံများဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက စာရွက်ပုံပေါ်သို့ ပန်းကန်တစ်ခု တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကျွမ်းကျင်သူတွေဆီကနေ အများကြီး သင်ယူထားတယ်”
ဒရိုင်ယာ့ဒ် (သစ်ပင်စောင့်နတ်သမီး) က ဥယျာဉ်လမ်းကြောင်းဘေးမှာ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
သူမက အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားဆဲပင်။
အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ အမည်းရောင် မြေဆီလွှာထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ အပင်ငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရွက်ကျဉ်းကျဉ်း သုံးရွက်၊ အရောင်ဖျော့ဖျော့ ပင်စည်တစ်ခုနဲ့ ထိပ်ဖျားမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ခေါက်ထားတဲ့ အဖူးလေးတစ်ခု။
“ကျွန်မနာမည်က ဗက်ဆာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒီအပင်ကို စိုက်ပျိုးဖို့အတွက် ရှင်နဲ့ တိုင်ပင်လို့ရတယ်လို့ ပြောကြတယ်”
“ရပါတယ်၊ ပြောပါ”
သူမ၏ လက်ချောင်းများက အိုးအနားသတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ဥယျာဉ်ထဲမှာတော့ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သူ့ဘေးမှာ နေလို့ရမယ့်နေရာမျိုး၊ နံရံတွေထက် ပိုပြီး ကြီးထွားလာနိုင်မယ့် နေရာမျိုး ဖြစ်ရမယ်”
သူမ ပြောလိုက်တဲ့ 'နေလို့ရမယ့်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခု ပါနေသလိုမို့ ကျွန်တော် နောက်စကားကို သတိထားပြီး ရွေးချယ်ပြောလိုက်သည်။
“အီလီနော်က မြက်ခင်းပြင်နားက မြေနေရာတွေကို ကြည့်နေတယ်။ သူမနဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ချင်လား”
ဗက်ဆာက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒီနေရာက မသင့်တော်ဘူးဆိုရင်လည်း နောက်နေရာတစ်ခု ရှာကြတာပေါ့”
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမက အိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူမက ဒီမြေက သူမပိုင်ဆိုင်တာ ဟုတ်မဟုတ် မမေးပါ။ သူမက သူမ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ ဘယ်သူကမှ ဒီသစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာကိုသာ မေးသည်။
“မခုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အဲဒါက ကျွန်တော် ပေးနိုင်တဲ့ ကတိတစ်ခုပါ။
ထိုနေ့လယ်တွင် ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ထွက်သွားကြသည်။
အီလီနော်က အော်လ်ဒရင်နဲ့ မြေတိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပေမဲ့ ဗက်ဆာက မြေနေရာတစ်ခုဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တဲ့အခါ တိုင်းတာတဲ့ တုတ်တံတွေကို ချထားလိုက်သည်။
ဒရိုင်ယာ့ဒ်မလေးက လွတ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို မြေကြီးပေါ် ဖိကပ်လိုက်သည်။
“အောက်ခြေက စိုစွတ်လွန်းတယ်”
အော်လ်ဒရင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အောက်နားမှာ ရွှံ့စေးတွေ တွေ့ထားတယ်”
ဒုတိယနေရာကတော့ ကုန်းမြင့်တစ်ခုနားမှာ ရှိပြီး လေပြင်းဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ပေးသလို သစ်ပင်အိုကြီးတွေရဲ့ အမြစ်တွေနဲ့လည်း ကျပ်မနေပါ။
ဗက်ဆာက အဲဒီနေရာမှာ ပိုကြာကြာ နေလိုက်သည်။
အဲလူးနီးက မြက်ခင်းပြင်ဘက်ကနေ ကျွန်တော်တို့ဆီ လာပူးပေါင်းသည်။ သူမ ဘာမှမပြောဘဲ ဒရိုင်ယာ့ဒ်မလေးက ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်တဲ့ အသံတွေကို နားထောင်နေချိန်မှာ ဘေးမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဗက်ဆာက မော့ကြည့်လာသည်။
“ဒီနေရာပဲ”
ကျွန်တော် မြေကြီးကို ဆွပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းခါသည်။
“ဂေါ်ပြားနဲ့ ဆိုရင်တော့ ရပါတယ်”
အော်လ်ဒရင်က ဂေါ်ပြားတစ်လက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးသည်။
ကျွန်တော်က မနေ့ကပဲ ဧရာမလူသားကြီး နှစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာပါ။
ဂေါ်ပြားနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြေကြီးကို ထိုးချလိုက်ချိန်မှာပဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို တုန်ခါသွားစေတဲ့အထိ နာကျင်သွားသည်။
အီလီနော်က စာနာမှုမရှိဘဲ ကြည့်နေသည်။
“အမြစ်တွေက အောက်ဘက်မှာလည်း နေရာလိုတယ်လေ”
“ကျွန်တော် အခုမှ သိရတာပါ”
ဗက်ဆာက အပင်ငယ်လေးကို အိုးထဲကနေ ကိုယ်တိုင် ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူသည်။
အဖြူရောင် အမြစ်နုလေးတွေက မြေဆီလွှာတွေကို တွယ်ကပ်ထားသည်။ သူမက အပေါက်ထဲကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး မြေကြီးတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖိသိပ်ပေးသည်။
ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား တောက်ပလာတာမျိုး မရှိပါ။
အပင်ငယ်လေးက ကျွန်တော်တို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ဧရာမသစ်ပင်ကြီး ဖြစ်မလာပါ။
ပြီးဆုံးသွားချိန်မှာတော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လမ်းလျှောက်လာသူတစ်ယောက်ဆိုရင်တောင် မမြင်မိဘဲ နင်းမိသွားနိုင်လောက်အောင်ကို သေးငယ်နေသေးသည်။
ဗက်ဆာက အပင်လေးဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ငိုရှိုက်တော့သည်။
အဲလူးနီးက သူမရဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး နှာခေါင်းဖျားလေးနဲ့ ဒရိုင်ယာ့ဒ်မလေးရဲ့ ပုခုံးကို ဖွဖွလေး ထိကပ်ထားပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့က သူတို့ နှစ်ယောက်အတွက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ပေးဖို့ အဝေးကို ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။
အော်လ်ဒရင်က လှည်းတွေ မနင်းမိအောင် လမ်းကြောင်းကို အမှတ်အသားပြုပေးသည်။ အီလီနော်ကတော့ အဆောက်အအုံတစ်လုံး တည်ဆောက်ဖို့ လျာထားတဲ့နေရာကို အနောက်ဘက် အနည်းငယ် ရွှေ့ဖို့ မြေတိုင်းသမားကို ပြောနေသည်။
ပုံဆွဲချက်ကို ပြောင်းလဲဖို့ တစ်မိနစ်တောင် မကြာလိုက်ပါ။
ကျွန်တော် သစ်ပင်ငယ်လေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ဗက်ဆာက ဒီအပင်လေးကို စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာတောင် အိုးနဲ့ကိုင်ပြီး သယ်လာခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော်တို့လည်း ဂိုဒေါင်တစ်လုံးကို ရွှေ့ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။
ညစာ မစားမီ တောအုပ်ဘက်က သတိပေးချက်တစ်ခု ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ချိုင့်ဝှမ်းကနေ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့ပေမဲ့ အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းပေါ်က စောင့်ကြည့်သူတွေက ရန်သူတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ စွန့်ခွာခဲ့တဲ့ ခိုလှုံရာနေရာထဲကို ဝင်ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဧရာမလူသားတွေက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လစ်ခ်ျ (အရိုးစုမှော်ဆရာ) လည်း အသက်ရှင်နေဆဲပင်။
သော်က အဲဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သူတွေကို အစီရင်ခံစာကို အသံထွက် ဖတ်ပြသည်။
“သူတို့က မီးသွေးလမ်းကြောင်းအတိုင်း လှည်းတွေကို စတင် သယ်ဆောင်လာနေပြီ။ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေက ချောင်းကူးလမ်းကို ရှင်းလင်းနေတယ်”
“နောက်က လိုက်လာဖို့ ပြင်နေတာလား” ဟု လက်ဇန္ဒားက မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ရိက္ခာပို့ဖို့ လမ်းကြောင်းအတိုတစ်ခု တည်ဆောက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က အနီးကပ် မကြည့်နိုင်တော့ ဘာမှန်း အသေအချာ မသိရဘူး”
အာဗန်က မြေပုံကို စစ်ဆေးသည်။
“သူတို့က ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လမ်းက ထွက်သွားလဲဆိုတာ မြင်သွားကြတယ်”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဧည့်ခံစခန်းကို သုံးတာ ရပ်လိုက်ပြီ” ဟု သော်က ပြောသည်။ “နောက်ဆုံး လူနာတွေက ဒီည ရွှေ့ပြောင်းပြီးပြီ။ လမ်းကြောင်းကိုတော့ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေဦးမှာပါ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ရေခဲနံရံက ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်အများကြီး ရစေခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဲဒါလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်သည်။
အဲဒီအချက်ကို ကျွန်တော် အံ့သြမနေပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော် ထွက်ခွာလာခဲ့တဲ့ နံရံက ကျွန်တော်တို့ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာလည်း အဲဒီနေရာကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးထားစေချင်မိသည်။
တောအုပ်က ကျွန်တော့်ဆောင်းရာသီပိုင် မဟုတ်ခဲ့ပါ။
အဲဒီနေရာကို လူတွေကပဲ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ လိုအပ်သည်။
ဆီရီဗန်က အီလီနော်ရဲ့ လက်သမားတွေက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ဆောက်ပေးထားတဲ့ ခုံတန်းပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အစည်းအဝေးကို တက်ရောက်နေသည်။
သူက ပယ်ရင်က လှေကားထစ်တွေ မတပ်ထားကြောင်း သေချာစေပြီးနောက်မှ အဲဒီခုံတန်းပေါ်မှာ ထိုင်ဖို့ သဘောတူခဲ့တာဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ အတောင်ပံက ခေါက်ထားဆဲပင်။
“ကျွန်တော့်ကို ထိခိုက်စေခဲ့တဲ့ မှော်စွမ်းအားက ဆက်ပြီး လောင်ကျွမ်းနေအောင် လုပ်ထားတာ” ဟု သူက ပြောသည်။ “အဲဒါက ကျွန်တော် ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားတဲ့ စွမ်းအားကိုပဲ အစာအဖြစ် စားသုံးသွားတာ”
ကယ်လ်ဒရစ်က ရှေ့ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်နေရာမှာ စွဲကပ်နေလဲဆိုတာ ပြနိုင်မလား”
ဖီးနစ်ငှက်က အတောင်ပံကို အနည်းငယ် ဖြန့်လိုက်သည်။ ဗေးလစ်သ် ရှင်းလင်းပေးခဲ့တဲ့ နေရာမှာ အရောင်မှိန်သွားတဲ့ အမွေးအတောင်တွေက အစင်းကြောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
“ရှင်က ကိုယ့်မီးကို ကိုယ်ပြန်ရပ်တန့်လိုက်တာလား” ဟု ကယ်လ်ဒရစ်က မေးသည်။
“ဗေးလစ်သ်က ရပ်ခိုင်းလို့ပါ”
နဂါးကြီးက ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူ (မီး) ကို ကျွေးမွေးတာ ရပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ အားနည်းသွားတယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ကျွန်တော် အဲဒါကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့တာ”
ကယ်လ်ဒရစ်က တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်သားလိုက်သည်။
လေသန်ရဲ့ အခန်းအပြင်ဘက်မှာ ကျွန်တော့်ဖိနပ်ဆီကို တိုးဝင်လာတဲ့ နှင်းခဲတွေကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ရန်သူတစ်ယောက်က ဘုရားသခင်တစ်ပါးထက် ပိုသန်မာဖို့ မလိုပါ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားကိုပဲ သူ့အလုပ်အတွက် အသုံးချတတ်ရင် ရပြီဖြစ်သည်။
သော်က အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို အခြား တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့တွေအတွက် ကူးယူမှတ်တမ်းတင်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကယ်လ်ဒရစ်က ဆီရီဗန်ကို ဆက်နေပေးဖို့ တောင်းဆိုသည်။
နှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ပုံဆွဲချက် သုံးခုဖြင့် စတင်လိုက်တော့သည်။
တစ်ခုမှာ ဖန်ရီယာရဲ့ ထိန်းချုပ်ကွင်းတွေကနေ ဖြတ်ယူထားတဲ့ အမိန့်ပေးစနစ်ကို ပြသနေသည်။ နောက်တစ်ခုကတော့ ဆီရီဗန်က ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးတွေမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ လှောင်အိမ်အလုပ်လုပ်ပုံကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ တတိယတစ်ခုကတော့ သူ့အတောင်ပံကို ဖမ်းချုပ်ထားတဲ့ မှော်အစီအရင်ကို သေချာစွာ ပုံဆွဲထားခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းတို့က တစ်ပုံစံတည်းတော့ မဟုတ်ကြပါ။
ကယ်လ်ဒရစ်က အဲဒီအချက်ကို ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြသည်။
“ရည်ရွယ်ချက်တွေ မတူဘူး။ ရေးဆွဲသူတွေလည်း မတူကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအပိုင်းကတော့ တူညီတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာပဲ”
သူက အမိန့်ပေးစနစ်တစ်ခုက နောက်တစ်ခုဆီကနေ စွမ်းအားကို ဘယ်လိုလက်ခံယူသလဲဆိုတဲ့ အချက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဒီသုံးခုလုံးကို သင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ တူညီတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို သုံးတဲ့ အလုပ်ရုံတစ်ခုကနေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“ဩသဲလော့စ်ရဲ့ အလုပ်ရုံလား”
“ဖန်ရီယာရဲ့ ထိန်းချုပ်ကွင်းတွေကတော့ အဲဒီထဲက တစ်ခုအတွက် အဖြေပေးနေပြီ။ ကျန်တဲ့အရာတွေအတွက်ကတော့ သက်သေအထောက်အထား လိုအပ်ဦးမယ်”
ဆီရီဗန်က ပုံဆွဲချက်တွေဆီ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကမ်းပါးတွေဆီ ယူလာတဲ့ လှောင်အိမ်တွေမှာ ပတ္တာပြားပေါ်မှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ပါတယ်ဗျ။ အတန်းတစ်ခုအောက်မှာ ခွဲထားတဲ့ စက်ဝိုင်းပုံစံမျိုး”
သတ္တုဆက်စပ်ပစ္စည်းတွေကို ရှင်းပြဖို့ ခေါ်ထားတဲ့ ပယ်ရင်က မော့ကြည့်သည်။
“ထုတ်လုပ်သူရဲ့ အမှတ်အသားလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူက စက္ကူသန့်တစ်ခုကို ယူလာပြီး ဖီးနစ်ငှက်ကို အဲဒီအမှတ်အသားအကြောင်း ထပ်မံရှင်းပြခိုင်းသည်။
ဒီတစ်ခါမှာတော့ စားပွဲပေါ်က အရေးကြီးဆုံးအရာက ဘုရားသခင်ရဲ့ အမိန့်ပေးစနစ် မဟုတ်တော့ပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သာမန်သံချေးတက်နေတဲ့ သံပြားပေါ်မှာ ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အော်လ်ဒရင်က အဲဒီပုံစံကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူပိုင်လဲဆိုတာ မပြောနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီပုံစံကိုတော့ သူ မြင်ဖူးသည်။
“ဒီပုံစံကို ဆိပ်ကမ်းဟောင်းတွေက ပစ္စည်းတွေမှာ မြင်ဖူးတယ်။ ဒီအတိုင်းအတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
သူက စာရွက်ကို ပယ်ရင်ဘက် လှည့်ပေးလိုက်သည်။
“အောက်ဘက်က ခွဲထားတဲ့ပုံစံက အစုံလိုက် ရှိနေတဲ့ မေးရိုးတွေနဲ့ တူတယ်။ ညှပ်ကိရိယာ လုပ်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် အလေးချိန်မတဲ့ ကိရိယာတွေ တည်ဆောက်တဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဆိပ်ကမ်းတွေကို မေးကြည့်ရမှာပေါ့” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“ပုံဆွဲထားတဲ့ စာရွက်နဲ့အတူပေါ့” ဟု ပယ်ရင်က ဖြည့်စွက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့က စာနဲ့ပဲ အလကား ရှင်းပြနေရင် စက်ဝိုင်းပုံ အမှတ်အသားပါတဲ့ ပန်းပဲဆရာတိုင်းက ကျွန်တော်တို့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့”
မိတ္တူတွေကို ဩဆယ်လ်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ပြန်ဖြေပေးတဲ့ တခြားဆိပ်ကမ်းတွေကို ပို့လိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့က အလုပ်ရုံတွေ၊ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေနဲ့ မူမမှန်တဲ့ အလေးချိန်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပို့ဆောင်မှုတွေအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။
အမှတ်အသားတစ်ခုနဲ့ တူရုံမျှနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ စွပ်စွဲခြင်း မပြုပါ။
ကျွန်တော်တို့က အတင်းအဓမ္မ ခိုင်းစေခံရတဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသူတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရင်းနှီးနေတဲ့ လက်ရာတစ်ခုက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ သိပါသည်။
အစည်းအဝေး မပြီးခင်မှာ အော်လ်ဒရင်က ပုံဆွဲချက်ဘေးမှာ မှတ်စုတစ်ခု တင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ရေအားနဲ့ လည်တဲ့ ခေါင်းလောင်းတွေအကြောင်းလည်း မေးကြည့်ဦး”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖန်ရီယာရဲ့ ခေါင်းလောင်းတွေလား”
“သူက ကြမ်းပြင်အောက်မှာ ရေသံကို ကြားခဲ့တာလေ။ တစ်နေ့လုံး ကြိုးဆွဲမနေဘဲနဲ့ အလိုလို မြည်နေနိုင်မယ့် အရာမျိုး ဘာရှိမလဲဆိုတာ မေးကြည့်သင့်တယ်”
ကယ်လ်ဒရစ်က မှတ်စုကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ သွားရောက်လည်ပတ်ချိန်မှာ ဖန်ရီယာက တဲအဆောက်အအုံရဲ့ တံခါးဝကို ကျော်လွန်ပြီး ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်က ကျောက်ခင်းလမ်းစလေးအထိသာ သူ ရောက်နေသည်။
သူက နေရောင်ခြည်အောက်မှာ ရှေ့ခြေထောက်တွေကို ဆန့်တန်းထားပြီး ကျန်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ သော် စီစဉ်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလို့ ငြင်းခုံခဲ့ရတဲ့ စောင်ထူထူကြီးပေါ်မှာ ရှိနေသည်။
စောင်ရဲ့ ထောင့်တစ်ဖက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှာ ခေါက်ဝင်နေသည်။
သော်က အဲဒီစောင်ကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်မကျေနပ်သလို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ပြေပါတယ်”
သော်က စောင်ထောင့်ကို ကြည့်သည်။
ဖန်ရီယာက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် နံရံနိမ့်လေးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ သိထားသမျှကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းတွေအကြောင်း ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာသည်။
“အားလုံးက တစ်ပုံစံတည်း မဟုတ်ဘူး”
အော်လ်ဒရင်က သူ့မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“အသံတွေ မတူဘူးလား”
“အကွာအဝေးတွေ မတူကြဘူး။ တစ်ခုက အနီးမှာ၊ နှစ်ခုက ပိုဝေးတဲ့နေရာမှာ”
“တစ်ပြိုင်တည်း မြည်တာလား”
ဖန်ရီယာက ခဏ စဉ်းစားသည်။
“တစ်ခါတလေတော့လည်း ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝေးကွာသွားကြတယ်”
အော်လ်ဒရင်က မှတ်သားလိုက်သည်။
“ရေသံက တစ်ချို့အချိန်တွေမှာ ပိုကျယ်လာတာမျိုး ရှိလား”
ဝံပုလွေကြီးရဲ့ နားရွက်တွေက နောက်ဘက်ကို ရွေ့သွားသည်။
“မသိဘူး”
အော်လ်ဒရင်က မှတ်စုစာအုပ်ကို တစ်ဝက်လောက် ပိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီနေရာကို ကွက်လပ်ထားခဲ့လိုက်မယ်”
ဖန်ရီယာက သူ့ကို ခဏလောက် ကြည့်နေသည်။
“ကောင်းပြီ”
နောက်ထပ် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ခေါင်းလောင်းတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါ။
“မုန့်” ဟု ဖန်ရီယာက ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလိုက်သည်။
“အောက်ခြေက ကျွမ်းသွားတယ်။ သူတို့က အဲဒီအတွက် တိုင်တန်းကြတယ်”
သော်က ကုလားထိုင်ကို ပိုနီးအောင် ဆွဲလိုက်သည်။
“စောင့်ရှောက်တဲ့သူတွေလား”
“ထိန်းချုပ်ကွင်းတွေကို လာလဲတဲ့ လူတွေလေ။ တစ်ယောက်က ဘာလို့ အပေါ်ထပ်က မီးဖိုတွေကို မသုံးတာလဲလို့ မေးတယ်”
အော်လ်ဒရင်က မှတ်စုစာအုပ်ကို ပြန်ဖွင့်သည်။
“အပေါ်ထပ် မီးဖိုတွေ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြန်ရွတ်သည်။
ဖန်ရီယာရဲ့ အကြည့်က ကျွန်တော်တို့ကို ကျော်လွန်ပြီး ဥယျာဉ်ဘက်ကို ရောက်သွားသည်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က အပေါ်ထပ်က ဧည့်သည်တော်တွေအတွက်ပဲလို့ ပြန်ဖြေတယ်”
စကားလုံးတွေကို ဘာအထူးအလေးပေးမှုမှ မပါဘဲ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ ထိုင်နေတုန်းမှာပဲ အော်ရီလီယာ ရောက်လာသည်။ ဖန်ရီယာက သူ့ကို ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ရှေ့ခြေထောက်ကို စစ်ဆေးခွင့်ပေးပြီးနောက် ယူနီကွန်တွေ အားလုံး လုံခြုံစွာ ရောက်လာပြီလားလို့ မေးသည်။
“ချိုင့်ဝှမ်းကနေ ၁၉ ကောင်လုံး ရောက်လာပါပြီ” ဟု ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ လူတွေလည်း ရောက်ပါတယ်”
သူက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ အဲဒီအိမ်ကို တွေ့တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ရှင်တို့ မထွက်ခွာခင်ပေါ့”
ကျွန်တော် သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာခင်မှာ ပြောပြပါမယ်”
ဩဆယ်လ်ကနေ ပြန်ကြားစာက နောက်တစ်နေ့မှာ ရောက်လာသည်။
အဲဒီအဖြေက ထောင်တစ်ခုအကြောင်း မဟုတ်ပါ။
အဆောက်အအုံ အမျိုးအစားတစ်ခုအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ဒီရေတက်တဲ့ အိမ်ဟောင်းတွေမှာ တစ်ခါတလေ ရေတက်လာတဲ့အခါ သတိပေးတဲ့ ခေါင်းလောင်းတွေကို ချန်နယ်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတတ်သည်။ အချို့ကိုတော့ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဧည့်ရိပ်သာတွေ ဒါမှမဟုတ် ဆိပ်ကမ်းဘုရားကျောင်းတွေအောက်မှာ တည်ဆောက်ထားပြီး ခရီးသွားတွေက ရာသီဥတု ဒါမှမဟုတ် သင်္ဘောစီးဖို့ စောင့်ဆိုင်းလေ့ရှိကြသည်။
ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်မှာ အဲဒီလိုနေရာမျိုး အများအပြား ရှိသည်။
အများစုကတော့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခံထားရတာ၊ စွန့်ပစ်ခံထားရတာ ဒါမှမဟုတ် အဆောက်အအုံသစ်တွေထဲမှာ ပေါင်းစပ်ခံထားရတာမျိုး ဖြစ်သည်။
မာရင်ရဲ့ စာရေးက သူတို့ မှတ်တမ်းတွေအရ သေချာပေါက် တည်ရှိနေတဲ့ နေရာလေးခု စာရင်းကို ထည့်ပေးလိုက်ပြီး စစ်မဖြစ်ခင်က ဘယ်နေရာတွေမှာ လူနေထိုင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ မှတ်စုတွေကိုလည်း ရေးထားသည်။
တစ်ခုကတော့ ကျွန်တော်တို့ လက်ရှိ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လမ်းမတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှိနေသည်။
နှစ်ခုကတော့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ သတင်းစကားတွေ ရပ်တန့်သွားတဲ့ ခရိုင်တွေမှာ ရှိနေသည်။
စတုတ္ထတစ်ခုကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေကတည်းက ပြိုကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကျန်ရှိနေတဲ့ နာမည်သုံးခုကို ကြည့်လိုက်သည်။
သော်က အကွာအဝေးတွေကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်သူတွေကို လွှတ်ရမယ်”
“ဗေးလစ်သ်လား”
“ချဉ်းကပ်လမ်းတွေအတွက်ပေါ့။ အဆောက်အအုံတွေအတွက်ကတော့ မြေပြင်ကင်းထောက်တွေ လိုမယ်။ ခေါက်မိုးပေါ်ကနေ ပျံသန်းကြည့်ရုံနဲ့ အောက်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
မေရီက ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းရမယ့် မေးခွန်းတွေကို ကူးရေးလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖန်ရီယာရဲ့ ထောင်က မြေပုံပေါ်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ နေရာတွေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အဲဒီနေ့လည်ခင်းမှာ ဟားလ်ရစ်က ကျွန်တော့်ကို မိသားစုအခန်းတွေနားမှာ တွေ့သွားသည်။
သူက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ အရာရှိတွေကို ထပ်တွေ့ဖို့ ဆီဒရန်ဗော့စ်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အကြောင်း မေးမြန်းပြီးနောက် ကျွန်တော် ပြန်ပြောပြတဲ့ အက်ဗလင်ရဲ့ အဖြေကို လက်ခံလိုက်သည်။
“တစ်နာရီပေါ့” ဟု သူက ပြောသည်။ “ထိုင်ပြီးတော့လေ”
“ပြီးတော့ တခြားသူတစ်ယောက်က အစီရင်ခံစာတွေကို သယ်လာပေးလိမ့်မယ်”
ဟားလ်ရစ် ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ မထွက်သွားသေးပါ။
ခဏအကြာမှာ သူက အိမ်ဝင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ဂျူလီယန်နဲ့ အဲလူးနီးတို့က နှင်းဆီနွယ်တွေအောက်က ခုံတန်းတစ်ခုမှာ ထိုင်နေကြသည်။ တိုမတ်စ်ကတော့ အနီးနားက မြေပြင်မှာ ရှိနေပြီး ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်မှာ ရေပေါ်သွားအောင် သစ်သားလှေလေးကို စည်းရုံးနေပုံရသည်။
“သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူရှိနေတာ ပျော်နေကြပုံပဲ” ဟု ဟားလ်ရစ်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဗက်ဆာလည်း သတိထားမိတယ်”
“မီရယ်လ်လည်း သတိထားမိမှာပါ”
သူ အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အားလုံးက အရမ်းကို ထိန်းချုပ်နေကြတာပေါ့”
“တော်တော်လေးကို အားထုတ်ပြီးတော့ပေါ့”
ကျွန်တော်တို့က ဂျူလီယန်ရဲ့ စာအုပ်ထဲက တစ်ခုခုကို ကြည့်ဖို့ ဂျူလီယန်ဆီ ကိုင်းညွှတ်လိုက်တဲ့ အဲလူးနီးကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
ဟားလ်ရစ်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ပျော့ပြောင်းသွားပြီးနောက် စဉ်းစားတွေးတောဟန် ဖြစ်သွားသည်။
“သူမရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုစကားမျိုးမဆို ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာပဲ ပြောဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ”
“ဒါကလည်း သူမ ဘာလိုချင်သလဲဆိုတဲ့အကြောင်း စကားပြောဆိုမှု တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တာပါပဲ”
သူ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ။ ဗက်ဆာကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်”
ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ စကားဆက်ပြောရမလား မဆုံးဖြတ်ရသေးခင်မှာပဲ မီရယ်လ်က ရောက်လာသည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ ကြည့်နေတဲ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပဲ နားလည်သွားသည်။
“သူက ကျွန်မကို သူ့ကိုယ်စား ပြောပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး” ဟု သူမက ဟားလ်ရစ်ကို ပြောသည်။
“သူမကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို မတောင်းဆိုပါဘူး”
သက်ပြင်းချသံလေးနဲ့အတူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ဟားလ်ရစ်က “သူက သူမအပေါ်မှာ ကြင်နာပါတယ်။”
မီရယ်လ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားသည်။
“သူမကလည်း သူ့အပေါ်မှာ ကြင်နာပါတယ်”
အောက်ဘက်မှာ တိုမတ်စ်က အဆင်မပြေတဲ့ လှေလေးကို စွန့်ပစ်ပြီး သူ့အစ်မကို လှမ်းခေါ်သည်။ အဲလူးနီးက ဂျူလီယန်ဆီကနေ မခွာဘဲ ပြန်ဖြေသည်။
ဟားလ်ရစ်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သူမရဲ့ အကူအညီကို အနည်းဆုံး ရေကြောင်းခရီးစဉ် တစ်ခုမှာတော့ ဆုံးရှုံးသွားပြီ ထင်တယ်”
“ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကယ်တင်ပေးပါလိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက အိမ်ဝင်းကို ဖြတ်လျှောက်နေပြီဖြစ်သည်။
မိဘနှစ်ယောက်စလုံးကတော့ လူငယ်နှစ်ယောက်ကို အထဲကို မခေါ်လိုက်ကြပါ။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့အတွက် ခုံတန်းလေး၊ စာအုပ်လေးနဲ့ အပြင်လူတွေ စောင့်ကြည့်မနေဘဲ သူတို့ ပြောနိုင်မယ့် စကားလုံးတွေကို ချန်ထားခဲ့ပေးလိုက်သည်။
မေရီက အဲဒီညမှာပဲ ကော်ဗင်နဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ညစာစားဖို့ သဘောတူလိုက်သည်။
ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော် သိခဲ့ရတာက နောက်ကျမှ မြည်တဲ့ခေါင်းလောင်းသံပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ကောင်စီအစည်းအဝေးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော့် လက်မှတ်ထိုးပေးဖို့ လိုအပ်တဲ့ စာရွက်တွေကို အရင်ဆုံး ပေးခဲ့လို့ ဖြစ်ပါတယ်။
“မနက်ဖြန်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီသုံးခုကတော့ မနက်ဖြန်ပေါ့။ ဒီနှစ်ခုကတော့ အခုပဲ”
ကျွန်တော် စာရွက်နှစ်ရွက်ကို လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက သူ့ကို တံခါးဝကနေ လာခေါ်သည်။ သူမလက်ထဲမှာ မေရီက သံသယအကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတဲ့ အပြာရောင် ဖဲကြိုးတစ်ချောင်း ပါလာသည်။
“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ဒါက မင်းရဲ့ ဝတ်စုံနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်လေ”
“အဲဒါက အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါက အကြောင်းပြချက် အပြည့်အစုံပဲ”
မေရီက ဖဲကြိုးကို သူ့ဘာသာသူ ပြင်ဆင်တပ်ဆင်ပြီးနောက် လက်ခံလိုက်သည်။
ကော်ဗင်က မေရီရဲ့ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားမနေဘဲ ဥယျာဉ်ထဲမှာ စောင့်နေသည်။ မေရီ သူ့ဆီ ရောက်သွားတဲ့အခါ ကော်ဗင်က သူ့ရဲ့ စာအုပ်ကို လုယူဖို့ မကြိုးစားဘဲ သူ့လက်မောင်းကို တွဲဖို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
မေရီက စာအုပ်ကို မယ်လိုဒီ့ဆီ ပေးလိုက်သည်။
အဲဒါက တော်တော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုလို့ ထင်ရသည်။
မယ်လိုဒီက သူတို့ ထွက်သွားတာကို အပြုံးနုနုလေးနဲ့ ကြည့်နေပြီးမှ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်နေတာနဲ့ တိုးသွားသည်။
“စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုပြီးသွားတဲ့အတိုင်းမျိုးနဲ့ ကြည့်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့”
“ကျွန်တော် အဲဒီလို မကြည့်ပါဘူး”
သူမက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်စာရွက်တွေဆီ ပြန်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ လီသန်ဆီ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာသည်။
စစချင်းမှာတော့ လီအိုရာနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်ပဲ ရှိသည်။ မယ်လင်က သူ့ကို အိပ်ရာကနေ နိုးထဖို့ ခက်ခဲတဲ့အချိန်မှာ ကူညီပေးထားတာကြောင့် သူ့လက်က ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ဖို့အထိ ပင်ပန်းနေသည်။
ခေါင်းလောင်းက သူ့ဘေးမှာ အသုံးမပြုဘဲ တင်ထားလျက်သား ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို သတိထားမိတာကို သူ ကြည့်နေသည်။
မနက်ဖြန်၊ သူက စာရေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို မြင်းကလေးက သူ့ရဲ့ခြေထောက်ကို စစ်ဆေးနေပုံ၊ ဖီးနစ်ငှက်က လှေကားတွေကို ငြင်းဆန်နေပုံနဲ့ မြက်ခင်းပြင်အပြင်ဘက်မှာ စိုက်ထားတဲ့ သစ်ပင်လေးအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
အဲဒီအကြောင်း ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ့အကြည့်တွေက စူးရှသွားသည်။
ဘယ်သစ်ပင်လဲ။
“ကျွန်တော် မေးဖို့ မေ့သွားတယ်”
လီအိုရာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင်က အဲဒါကို စိုက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာလေ”
“ကျွန်တော်က ကျောက်တုံးတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာ”
လီသန်ရဲ့ ပါးစပ်က အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်လာမလို လှုပ်ရှားသွားသည်။
ပြီးတော့ သူ နောက်ထပ် စကားလုံးတစ်လုံး ရေးလိုက်သည်။
အရွက်များ။
“သူတို့က ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ သိချင်တာလား”
သူ တစ်ချက် မျက်တောင်ခတ်သည်။
ဟုတ်တယ်။
ကျွန်တော် အရွက်သုံးရွက်ရဲ့ ပုံစံကို တတ်နိုင်သလောက် ဂရုတစိုက်နဲ့ အသေးစိတ် ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ လီအိုရာက ပုံဆွဲဖို့ စာရွက်တစ်ရွက် ရှာပေးသည်။
ညစာ မစားခင်မှာ ကျွန်တော် မြက်ခင်းပြင်ဘက် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဗက်ဆာက သစ်ပင်လေးဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး တောထဲကနေ ယူလာတဲ့ အိတ်ရဲ့ ပြဲနေတဲ့ ကြိုးကို ပြင်နေသည်။ အနီးနားမှာတော့ နေကာစခန်းလေးတစ်ခု ရှိပြီး လေတိုက်ရင် ဝင်လာအောင် ရွက်ထည်တစ်ဖက်ကို မတင်ထားသည်။
ကျွန်တော် ချဉ်းကပ်သွားတဲ့အခါ သူမ မော့ကြည့်သည်။
“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”
“တစ်ယောက်ယောက်က မင်းရဲ့ သစ်ပင်အကြောင်း ကြားချင်နေလို့ပါ”
လီသန်ရဲ့ ဘဝကို တခြားသူတွေ သနားစရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအဖြစ် မပြောင်းလဲစေဘဲ ကျွန်တော် သိသလောက်ကို ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
ဗက်ဆာက အိတ်ကြိုးကို ချလိုက်သည်။
“သူ အပြင်ကို မထွက်နိုင်ဘူးလား”
“အခုထိတော့ မရသေးဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်ကို သေချာကြည့်သည်။
“ရှင် ပုံဆွဲတတ်လား”
“မကျွမ်းကျင်ပါဘူး”
“ဒါဆို ထိုင်ပါဦး။ ကျွန်မတို့ ပိုကောင်းအောင် လုပ်လို့ရပါတယ်”
သူမက အရွက်တွေက ပင်စည်မှာ ဘယ်လို အလှည့်ကျ ပေါက်သလဲ၊ အဖူးက ဘယ်လို ခေါက်နေသလဲ၊ အပင်သစ်က အရင်အပင်ဟောင်းနဲ့ ဘယ်လို ကွာခြားသလဲဆိုတာကို ပြပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ ပုံက အဲဒီသစ်ပင်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူသွားတာကြောင့် လီသန်ကို မပြခင်မှာ တောင်းပန်စရာ မလိုတော့ပေ။
ဗက်ဆာက ခဲတံကို ယူပြီး ပုံအောက်မှာ ရေးလိုက်သည်။
အမြစ် နောက်တစ်ခု ထွက်လာပြီ။
အာဗာရန်က နေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အလင်းရောင်ကို ကျွန်တော် တောထဲမှာ ရွေးချယ်မှုတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် သုံးလိုက်သည်။
သူက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ နေရာသုံးခုကို မှတ်သားပြီး အနီးဆုံးနေရာမှာ ရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်တစ်ခုလဲ”
“အဝေးဆုံးက အမှတ်အသားပဲ”
“ဘာလို့လဲ”
“ကျွန်တော် ရောက်ဖို့ နေရာလိုတယ်လေ။ ကျွန်တော် ရွေ့လျားနေချိန်မှာ ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မြင်နိုင်ဖို့လည်း နေရာလိုတယ်”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး သစ်သားဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အကွာအဝေးကို လျှပ်တစ်ပြက်လို အရှိန်နဲ့ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ခြေထောက်ကို ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ နင်းပြီး ဓားကို အသင့်အနေအထားနဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အာဗာရန်က လှည့်ပြီးနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့လှုပ်ရှားမှုကို ကျွန်တော့်နံရိုးတွေဆီ ရောက်လာမှ သိရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကြိုမြင်လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဓားချင်း သုံးချက် လဲလှယ်လိုက်သည်။
စတုတ္ထအချက်မှာတော့ သူ ကျွန်တော့်အကာအကွယ်ကို ဖမ်းမိပြီး သူ့ဓားကို ကျွန်တော့်ပခုံးဆီမှာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ပိုကောင်းလာတယ်”
“ကျွန်တော် ရှုံးတုန်းပါပဲ”
“မင်းက ငါ့ကို အခွင့်အရေး ရဖို့အတွက် အလုပ်ရှုပ်အောင်တော့ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်”
သူ နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး အမှတ်အသားတွေဆီ ညွှန်ပြသည်။
“တစ်ခေါက်ပြန်လုပ်”
ဥယျာဉ်နံရံကနေ အီလျန်က လက်ပိုက်ပြီး ကြည့်နေသည်။ ဗာရွန်းက သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး နောက်တစ်ခါ သင်ခန်းစာကို စဉ်းစားနေရင်း သူ့လက်ချောင်းတွေကြားမှာ မိုးရေစက်တွေ စုဝေးနေသည်။
ကျွန်တော် အာဗာရန် ရပ်နေတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘဲ သူ့နောက်က နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ကင်းထောက်တွေက မိုးမလင်းခင်မှာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့နဲ့အတူ သံအမှတ်အသား ပုံတွေ၊ ဒီရေတက်တဲ့ အိမ်တွေ စာရင်းနဲ့ အပေါ်ထပ် မီးဖိုတွေအကြောင်း ဖန်ရီယာရဲ့ မှတ်မိထားတဲ့ စကားတွေကို ယူဆောင်သွားကြသည်။
သော်က သူတို့ ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကြည့်နေသည်။
“ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ အဆောက်အအုံ သုံးခုပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုမှ မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
နောက်ဆုံး မြင်းစီးသမား ဖြတ်သွားပြီးနောက် တံခါး ပိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဧည့်ခံခန်းထဲမှာ နောက်တစ်နေ့ရဲ့ အလုပ်တွေ စတင်နေတာကို နားထောင်ရင်း အဲဒီနေရာမှာပဲ ခဏတာ ရပ်နေလိုက်သည်။
အရှေ့ဘက် လယ်ကွင်းတွေရဲ့ တစ်နေရာမှာ ဂရစ်ဖင်ငှက်တစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ အသိုက်သစ်ဆီကနေ အော်လိုက်သည်။ အဲဒီအသံကြောင့် တိရစ္ဆာန်ရုံက မြင်းတစ်ကောင်က ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်ဟစ်လိုက်ရာ တာဝန်ကျသူတစ်ယောက် ရယ်မောမိသွားသည်။
ကျွန်တော့်မှာ လီသန်ဆီ ပေးဖို့ ပုံတစ်ပုံ ရှိသလို ဖန်ရီယာကို ပေးထားတဲ့ ကတိတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။
တံခါးတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ လူတွေက တခြားသူတွေရဲ့ အသံတွေကို ကြားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေကြတဲ့ နေရာတွေဆီကို စီးနင်းသွားနေကြသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဝကနေ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူတို့ ပြန်မရောက်ခင်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးသည်။