အခန်း (၄၀၁) - အသက်ဝင်နေသော သစ်ကိုင်းများအောက်တွင်
တောအုပ်မှ ပထမဆုံးသတင်းစကားသည် ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်၏ ခြေထောက်တွင် ချည်နှောင်လျက် ရောက်ရှိလာသည်။
ပယ်ရင်ကမူ ဤအချက်ကို တစ်ကိုယ်တည်း မကျေမနပ်ဖြစ်မိသည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ စာတိုက်သေတ္တာတွေ ရှိသားပဲ” ဟု ထိုငှက်က ဥယျာဉ်နံရံပေါ်တွင် နားလိုက်ချိန်၌ သူက ပြောလိုက်သည်။
“သူ့မှာ စာတိုက်သေတ္တာ ပါလာတာပဲလေ” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။
“အဲဒါက မိုးလုံလေလုံ မဟုတ်ဘူးလေဗျာ”
ဖီးနစ်ငှက်က သားရေပြွန်ငယ်လေးကို တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါက အမြန်ခြောက်တယ်”
ပယ်ရင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“စာရွက်က မခြောက်ဘူးလေ”
ချုပ်ရိုးချုပ်သားအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှုမဖြစ်ခင်မှာပင် မေရီက ပေးစာကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုသတင်းပေးသူမှာ ဗေးလစ်၏ ကင်းထောက်အဖွဲ့ထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာမိတ်များက ရှေးဟောင်းမီးသွေးလမ်းမ၏ အရှေ့ဘက် တောအုပ်ជ្រលောင်တစ်ခုအတွင်း လူအချို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးထားသည့် ယူနီကွန်းအုပ်စုတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ထို့ပြင် ထိုနေရာသို့ ဦးတည်ချီတက်လာသည့် ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။
မေရီသည် စာကို ဖတ်ပြီးသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“အချိန်ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ”
“မနက်ဖြန်ညဆိုရင် ជ្រលងကို ရန်သူတွေ ဝိုင်းမိလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ခန့်မှန်းထားတယ်”
မြေပုံပေါ်တွင် ထွက်ပေါက် သုံးခု ရှိနေသည်။
တစ်ခုမှာ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များ ချီတက်လာမှုကြောင့် နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုမှာ အရိုးစုလေးသမားများ စုဝေးနေသည်ကို ကင်းထောက်များ တွေ့ရှိထားသည့် တောင်ကုန်းအောက်ရှိ ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။
တတိယလမ်းမှာမူ ကျဉ်းမြောင်းသော သစ်တောလမ်းကြားတစ်ခုအတွင်းရှိ ချောင်းကို လိုက်သွားရသည့်လမ်း ဖြစ်သည်။
အဲလူးန်းက သောအနားတွင် ရပ်လျက် ထိုမြေပုံကို သေချာလေ့လာနေသည်။
“အဲဒီလမ်းကြောင်းကို အုပ်စုက သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သစ်ပင်တွေ လဲကျနေတာကြောင့် အငယ်ဆုံးလေးတွေက မဖြတ်နိုင်လို့ သူတို့ မသုံးခဲ့ကြတာ”
“လူနာတင်ခုံတွေ ထမ်းသွားတဲ့သူတွေရော ဖြတ်နိုင်မလား” ဟု အီလီနော်က မေးသည်။
“အကူအညီမပါရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အကူအညီပေးရမှာပေါ့”
ဆာတာ၏ တပ်ဖွဲ့တွင် ဧရာမလူသားနှစ်ဦး၊ အသက်ရှင်လျက် တိုက်ခိုက်နေသည့် စစ်သားအဖွဲ့များနှင့် ဝတ်ရုံဝတ် တပ်မှူးတစ်ဦး၏ လက်အောက်ရှိ မသေသူများ ပါဝင်သည်။ တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းအနီးတွင် ဝံပုလွေလူသား ကင်းထောက်များကိုလည်း တွေ့ရှိထားသည်။ သူတို့၏ အရေအတွက်ကိုမူ ကျွန်ုပ်တို့ တိတိကျကျ မသိရပေ။
သောက ရန်သူများ ချောင်းကို အလွယ်တကူ ရောက်ရှိနိုင်မည့် နေရာနှစ်ခုတွင် အမှတ်အသားများ လုပ်လိုက်သည်။
“ဒီလမ်းကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ဖွင့်မယ်။ လူတွေအားလုံး ထွက်သွားနိုင်တဲ့အထိ ဒီလမ်းဝင်ပေါက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ထိန်းထားမယ်”
“တပ်မှူးကော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အခွင့်အရေးသာပေးရင်ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့က ဒီကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းကို အမဲလိုက်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အာဗန်းက ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်။
သူ ဘာမှ မပြောပေ။
ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပါ။
ပယ်ရင်က လှည်းတန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားလိုသည်။
အီလီနော်က သူ့ကို လက်ခံရေးစခန်းတွင်သာ နေစေရန် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် ခက်ခဲသောလမ်းကြောင့် ပျက်စီးသွားသမျှကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးနိုင်သည်။
သူသည် သုံးခါအငြင်းမပွားတော့ဘဲ တစ်ခါတည်းနှင့် လက်ခံလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ရင့်ကျက်လာကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။
အော်လ်ဒရင်က သစ်တောလမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းမည့် အဖွဲ့ကို ကြီးကြပ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ လီအိုရာကမူ နောက်ဘက်တွင် ရှိနေမည့် ကုသရေးအဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ သူတို့သည် ဒဏ်ရာရသူများ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသူများအတွက် လိုအပ်သည့် ဆေးဝါးများနှင့် ယခင်က မကုသဖူးသေးသော လူနာအမျိုးအစားများအတွက်ပါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။
“အဲလူးန်းက ကျွန်တော်တို့ကို အကြံပေးဖို့ တစ်ယောက် လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်” ဟု သူမက အက်ဗလင်အား ပြောသည်။ “ယူနီကွန်းကို မြင်းတစ်ကောင်လိုပဲ သဘောထားလို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ”
“အစပျိုးတာတော့ ကောင်းတယ်” ဟု အဲလူးန်းက သူမနောက်မှ ပြောလိုက်သည်။
လီအိုရာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ယူနီကွန်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြသည်။
“ကျွန်မတို့ ဒါမျိုးကို ဘယ်လောက်တောင် ရှင်းပြနေရလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ အံ့ဩသွားလိမ့်မယ်”
အက်ဗလင်ကမူ ပိုမိုကြာရှည်စွာ ကုသမှုခံယူရမည့်သူများကို ပြင်ဆင်ရန် ဂရေးကိပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အက်ဒရီယာနာက မေရီကို ကူညီ၍ ရောက်ရှိလာမည့်သူများကို စီစဉ်ပေးပြီး စားကျက်ရှိ အဖွဲ့များထံ သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်သို့ တက်၍ ဝတ်ရုံယူရန် သွားစဉ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး စောင့်နေကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူ၍ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ် တင်ပေးသည်။
ကလေးငယ်က ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်။
“ဒီမှာကြည့်ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရှင် တခြားသူတွေနောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချင်တဲ့အခါမျိုးမှာ သတိရစရာတစ်ခုပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်ပြီးနောက် အက်ဗလင်ကိုလည်း နမ်းလိုက်သည်။
“မှတ်မိထားမှာပါ”
လှေကားဆီ မရောက်ခင်မှာပင် ဂျူလီယန်က ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
သူသည် ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထောင့်စွန်းများ လိပ်သွားသည်အထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားသည်။
“အခုပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား”
“နောက် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ”
“ဒါဆိုရင်တော့ ခဏစောင့်လို့ရတယ်”
“ဘာကိုလဲ”
သူသည် စာရွက်ကို ကြည့်ရင်း ထိုစာရွက်ကြောင့်ပင် သူ အခက်တွေ့နေရသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် နံရံကို မှီလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ အချိန် နည်းနည်းတော့ ရှိသေးတယ် ဂျူလီယန်”
သူ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ထိပ်နားတွင် စာကြောင်း သုံးကြောင်း ရေးထားသည်။ ပထမကြောင်းကို ခြစ်ပယ်ထားသည်။ ဒုတိယကြောင်းမှာလည်း အများစုကို ခြစ်ပယ်ထားသည်။ တတိယကြောင်းမှာမူ စကားလုံးတစ်လုံး၏ တစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။
“အမေက ဘုရင် ဟဲလ်ရစ်နဲ့ စကားပြောသင့်မလားလို့ မေးတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“မှတ်မိတယ်”
“အဲလိုဝန်က ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး”
“သူ့ကို မေးကြည့်ပြီးပြီလား”
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ကျွန်တော်သည် ဆာတာနှင့် တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။
“အဲဒီအကြောင်း မဟုတ်ဘူးလေ”
“ပိုသေးတဲ့အကြောင်းအရာလေးတွေကနေ စတင်ကြည့်ပေါ့”
သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူနဲ့ အချိန်ဖြုန်းရတာ ပျော်တယ်ဆိုတာမျိုး ပြောကြည့်လိုက်ပါလား”
ဂျူလီယန်က သူရေးထားခဲ့သော စာကြောင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက အရမ်း ရိုးရှင်းလွန်းမနေဘူးလား”
“အဲဒီစကားရဲ့ အားသာချက်ကတော့ အမှန်တရား ဖြစ်နေတာပါပဲ”
သူသည် စာရွက်ကို ပို၍ သေချာစွာ ပြန်ခေါက်လိုက်သည်။
“ပြန်လာခဲ့ပါ” ဟု သူက ပြောသည်။
“အဲဒါကတော့ ငါ့အစီအစဉ်ပါပဲ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် နေမဝင်ခင်တွင် လက်ခံရေးစခန်းသို့ ရောက်ရှိပြီး မိုးလင်းသည်နှင့် တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
ဗေးလစ်က မိုးရွာထား၍ စိုစွတ်နေသော သစ်ကိုင်းများအောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ သူသည် လူသားပုံစံဖြင့် ရှိနေပြီး ဖိနပ်များမှာ ရွှံ့ဗွက်များပေကျံနေကာ ညက တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ငြိမိ၍ လက်မောင်းတွင် အဝတ်အစားများ ပြဲစုတ်နေသည်။
“သူတို့ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန် စတင်လှုပ်ရှားနေကြပြီ”
သောက သစ်ပင်များဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင် မြန်နေတာလဲ”
“အရှေ့ဘက် ကင်းလှည့်အဖွဲ့က တစ်နာရီလောက်ကတည်းက ဆုတ်ခွာသွားပြီ”
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အဝေးမှ သစ်ပင်များ လဲကျသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဧရာမလူသားတစ်ဦးက လမ်းရှင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
မဟုတ်လျှင်လည်း သူ့လမ်းကြောင်းတွင် ရှိသမျှကို ဖျက်ဆီးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းပြဖြစ်သော၊ အဲလူးန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် မီးခိုးရောင် ယူနီကွန်းက ချောင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သူ့ဦးချိုကို ရေစီးထဲသို့ နှစ်လိုက်သည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် ဦးချိုကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“အထက်ပိုင်းက ရေတွေ ညစ်ပတ်နေပြီ။ မြင်းတွေကို ရေမသောက်ခိုင်းပါနဲ့”
လီအိုရာ၏ အဖွဲ့ကမူ စမ်းချောင်းရေကို စစ်ဆေးနိုင်သည်အထိ သိုလှောင်ထားသော စည်များမှ ရေကိုသာ အသုံးပြု၍ ရေပေးဝေရေးစခန်းကို တည်ဆောက်မည်ဖြစ်သည်။
တောအုပ်ထဲတွင် စိုစွတ်သော သစ်ခေါက်နံ့နှင့် မီးခိုးနံ့တို့ လွှမ်းခြုံနေသည်။
ပို၍ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ နောက်ထပ် အနံ့တစ်ခု ထပ်တိုးလာသည်။
ဘာအနံ့လဲဆိုတာ မမြင်ရခင်ကပင် ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
သေသူများက လမ်းကြောင်းကို မဖုံးကွယ်ဘဲ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ အရိုးစု သုံးခု၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အံမဝင်တော့သော သံချပ်ကာများက တွဲလောင်းကျနေသည်။ သူတို့၏ နောက်တွင်မူ သာမန်အဝတ်အစားများသာ ဝတ်ဆင်ထားသော ရုပ်အလောင်းများ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်လာကြသည်။
တစ်ဦးမှာမူ မီးဖိုချောင်သုံး ခါးစည်းကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားသေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်သားများက တန်းစီလိုက်ကြသည်။
သောက သူမ၏ တူကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ကျောက်တုံးတွေဆီ ရောက်တဲ့အထိ စောင့်”
ထိုအမိန့်ကြောင့် စစ်သားများမှာ မည်သည့် နှစ်သိမ့်စကားထက်မဆို ပို၍ စိတ်တည်ငြိမ်သွားကြသည်။
မြားများက ရှေ့ဆုံးတန်းကို ထိမှန်သွားသည်။ အချို့မှာ အရိုးများ ကျိုးသွားပြီး အချို့မှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကြားမှ ဖောက်ထွက်သွားကာ သွားမြဲသွားနေဆဲဖြစ်သော ရုပ်အလောင်းများတွင် စိုက်ဝင်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆီရီဗန်က ချောင်းအပေါ်မှ အနိမ့်ပျံသန်းလာသည်။
သူ၏ မီးတောက်များက သေသူများအပေါ် ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
အချို့မှာ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားသည်။ အချို့မှာမူ မီးတောက်ကို ခုခံနိုင်သည့် မှော်စွမ်းအားကြောင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ ဆက်လျှောက်နေဆဲဖြစ်သည်။
သောက အနီးဆုံးရှိ အရိုးစုကို သစ်ပင်နှင့် ရိုက်မိစေရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဒိုင်းတွေ ရှေ့တိုး!”
ကျွန်ုပ်တို့ ကျန်ရှိနေသည့် ရန်သူများကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
ရက်စက်ကြမ်းတမ်းပြီး အနီးကပ် တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ အညံ့ခံသည့် အသံလည်း မရှိ၊ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းလည်း မရှိပေ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူတို့ကို လှုပ်ရှားစေသည့် အရိုးအဆစ်များကို ချိုးဖျက်ပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်အောင် စွမ်းအားများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
တိုက်ပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် ဆီရီဗန်က ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် နားကာ မောပန်းစွာ အသက်ရှူနေသည်။
“ကင်းထောက်တွေပဲ” ဟု ဗေးလစ်က ဆိုသည်။
သူတို့နောက်က တပ်မကြီးကလည်း ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ သိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
အော်လ်ဒရင်၏ အဖွဲ့က ချက်ချင်းပင် သစ်ပင်များကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းကြသည်။
ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်များက အကြီးဆုံး သစ်ပင်များကို မဖယ်ရှားပေးပြီး အလုပ်သမားများက သစ်ကိုင်းများကို ရှင်းလင်းကာ နူးညံ့နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းခင်းပေးကြသည်။ ဘယ်သူမှ လှပသောလမ်းကို မတည်ဆောက်ကြပါ။ သူတို့လိုအပ်သည်မှာ ကြောက်လန့်နေသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်နှင့် ဒဏ်ရာရလူနာတင်ခုံကို ချောင်းထဲ မကျစေဘဲ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မည့် လမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သောက ကျွန်တော့်ကို မခေါ်ခင်တွင် ကျွန်တော်သည် လဲကျနေသော ဧရာမသစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
သစ်ပင်များကြားမှ ပထမဆုံး ဒုက္ခသည်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးက အခြားတစ်ယောက်၏ ပခုံးကို မှီ၍ လျှောက်လာသည်။ သူတို့၏ နောက်တွင်မူ ခြေထောက်များပင် မနိုင်တော့ဘဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မြင်းကလေးတစ်ကောင်နှင့်အတူ လျှောက်လာသည့် ယူနီကွန်းမတစ်ကောင် ပါလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းပြက သူတို့ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ထိုယူနီကွန်းမသည် သူမ၏ နဖူးကို သူ့လည်ပင်းတွင် ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သစ်ပင်များဆီသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
လူအများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာကြသည်။
စစ်တပ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။ မိသားစုများ၊ ဒဏ်ရာရ ခရီးသည်များနှင့် ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို ပိုက်ဆံအိတ်များထဲ ထည့်သယ်လာကြသည့် တောတွင်းနေ လူများသာ ဖြစ်သည်။ ဒရိုင်ယာ့ဒ် (Dryad) တစ်ဦးသည် မှောင်မည်းသော မြေဆီလွှာများ ထည့်ထားသည့် အိုးတစ်လုံးကို ရင်ခွင်၌ ပိုက်လျက် လျှောက်လာသည်။
သူမ ဘာကို သယ်လာသလဲဟု မေးမြန်းရန်ပင် ကျွန်တော့်တွင် အချိန်မရှိတော့ပါ။
တောင်ကုန်းဘက်မှ တံပိုးမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သောက ကျွန်တော့်ကို အာဗာန်းဘက်သို့ ညွှန်ပြသည်။
“အရှေ့ဘက် လမ်းကြောင်း”
ဧရာမလူသားတစ်ဦးသည် ပခုံးချင်းပင် မနည်းကျော်ဖြတ်ရသည့် သစ်ပင်နှစ်ပင်ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
၎င်းသည် သံကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် သံပြားများကို အထပ်ထပ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ တုတ်မှာ တစ်ချိန်က သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ထိပ်ပိုင်းတွင် သတ္တုကွင်းများဖြင့် အားဖြည့်ထားသည်။
လက်နက်ကို မသုံးခင်ကပင် အကွာအဝေးနှင့် ပတ်သက်၍ အာဗာန်း သင်ပေးခဲ့သည့် သင်ခန်းစာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ တုတ်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျွန်တော် နားလည်ထားသည့် အကွာအဝေးဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် မလုံခြုံတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
အာဗာန်းသည် ထိုရိုက်ချက်မှ လွတ်အောင် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်သည် လေနှင့် မိုးရေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
တုတ်သည် ကျွန်တော့်နံရိုးများ ရှိနေသည့်နေရာကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အရွက်များပေါ်သို့ ရေစက်များ ပက်ဖျန်းသွားသည်။ အရိုးများကို ချေမွသွားနိုင်လောက်သည့် ပြင်းထန်သော ဖိအားမျိုးမရှိဘဲ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်သည် မုန်တိုင်းပုံစံဖြင့် ရှိနေစဉ်မှာပင် ကျွန်တော့်တူဖြင့် ထိုဧရာမလူသား၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ရိုက်ချက်မှာ ထိမှန်သွားသည်။
သူ့လက်ချောင်းများ လျော့ကျသွားသော်လည်း လုံလောက်မှု မရှိသေးပါ။
ဧရာမလူသားသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တုတ်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဆွဲငင်ကာ ရွှံ့နှင့် ကျောက်တုံးများကို ရွှေ့ပြောင်းနေသည့် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
အာဗာန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အပေါ်ကို ကြည့်!”
ဒုတိယမြောက် လက်နက်တစ်ခုက ထိုလူသား၏ ပခုံးကျော်၍ ကျလာသည်။
နောက်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည် လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်စွာဖြင့် နီးကပ်နေသည့် ဧရာမလူသား၏ ခြေထောက်နားတွင် မြင်လိုက်ရသော ကျောက်တုံးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
လောကကြီးတစ်ခုလုံး အဖြူရောင်အဖြစ် တောက်ပသွားသည်။
ကျွန်တော်သည် သူ့၏ လှည့်နေသော ဒူးဆစ်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် မရိုက်ချခင်မှာပင် လိမ့်လိုက်ရသည်။
ချက်ချင်း ရွေ့လျားလိုက်ရုံဖြင့် မကောင်းသော နေရာတစ်ခုကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်၍ မရနိုင်ပါ။
အာဗာန်းသည် ဒုတိယမြောက် ဧရာမလူသား၏ ပေါ်နေသော လက်ကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်၍ အာရုံစိုက်စေပြီးနောက် ချောင်းဘေးမှ လွတ်လပ်သော မြေပြင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် ပထမဆုံး ဧရာမလူသား၏ ဒူးဆစ်ကို တူဖြင့် အားကုန်ရိုက်လိုက်သည်။
သူ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်သည် မြေကြီး၊ အမြစ်များနှင့် သံချပ်ကာများကို ပေါင်းစပ်ကာ သူ၏ ခြေထောက်နားရှိ ရွှံ့နွံများပေါ်တွင် တက်လာသည်။ ရေခဲပြင်သည် သူ၏ ခွန်အားကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ကွဲအက်လာသည်။
သူပေးလိုက်သည့် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကို ကျွန်တော် အမိအရ အသုံးချလိုက်သည်။
တူကို သိမ်းပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဧရာမလူသားသည် ဒဏ်ရာရထားသည့် လက်ဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဆွဲရန် အောက်သို့ ငုံ့လိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် သူ၏ လက်ကြားထဲသို့ ဝင်ကာ လက်မောင်းအောက်ရှိ သံချပ်ကာကို ချည်ထားသည့် ကြိုးများကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
သံပြားများ လျောကျသွားသည်။
တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့တော့ မလုံလောက်သေးပါ။
သို့သော် သူ့ကိုယ်သူ ခုခံဖို့တော့ လုံလောက်သွားသည်။
ကျွန်တော့်နောက်တွင် နောက်ထပ် ဒဏ်ရာရလူနာတင်ခုံတစ်ခု ချောင်းကို ဖြတ်ကူးသွားသည်။
ဒါက ကျွန်ုပ်တို့ လိုအပ်နေသည့်အရာ ဖြစ်သည်။
တံပိုးသံ ထပ်မံ မြည်လာသည်။
အရိုးစု လေးသမားများက တောင်ကုန်းတစ်လျှောက် ပေါ်လာပြီး သူတို့နောက်တွင် ချိတ်ပါသော တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အသက်ရှင်လျက် စစ်သားများက လိုက်ပါလာသည်။
ပို၍ အနောက်ဘက်၊ အမှောင်ရိပ်သန်းနေသော သစ်ပင်ကြီးနှစ်ပင်ကြားတွင် ဖျော့တော့တော့ သစ်သားတုတ်ကောက်ကို ကိုင်ထားသည့် ဝတ်ရုံဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။
လစ်ခ် (Lich) တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
တစ်ခဏမျှ ကျွန်တော် သူ့ကို အကွာအဝေးကို တွက်ဆနိုင်လောက်အောင် ထင်ထင်ရှားရှား မြင်လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့် လက်ကောက်ဝတ်တွင် လျှပ်စီးများ စုဝေးလာသည်။
ထိုစဉ် ကျွန်တော့်နောက်တွင် ကလေးတစ်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဧရာမလူသားသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို ရုန်းထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် တူကို လက်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်ကာ လျှပ်စီးများကို တူထဲသို့ စီးဝင်စေလိုက်ပြီး တုတ်ကို ချောင်းဘက်သို့ မရောက်စေခင် အမြန်ဆုံး ရိုက်ချလိုက်သည်။
ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးတွင် မိုးချုန်းသံများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဧရာမလူသားသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တိုက်မိကာ လဲကျသွားပြီး သစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက် ထက်ဝက်ကျော်ကိုလည်း အတူတူ ဆွဲဖြုတ်ချသွားသည်။
ကျွန်တော် ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားစဉ် မြားတစ်စင်းက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
နောက်ထပ် မြားတစ်စင်းက ကျွန်တော် ရပ်နေခဲ့သည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော် လစ်ခ်ကို လိုချင်သည်။
ကျွန်တော်သည် လေးသမားများနှင့် ကျွန်တော့်နောက်မှ ဖြတ်ကူးနေသည့် လူများကြားတွင် ကာကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။
ဗေးရန်းသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုလို လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရောက်လာသည်။
ရေများသည် ချောင်းထဲမှ မြင့်တက်လာပြီး တောင်စောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားကာ လေးသမားများ၏ တပ်ဖွဲ့ကို ပြိုကွဲသွားစေသည်အထိ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ အသက်ရှင်နေသော စစ်သားများက အမြစ်များကို ဖက်တွယ်ထားကြသည်။ သေသူများမှာမူ အသံမထွက်ဘဲ လဲကျသွားကြသည်။
ဆီရီဗန်သည် သူတို့၏ အပေါ်မှ ပျံသန်းသွားသည်။
ရွှေရောင်မီးတောက်များသည် လစ်ခ်၏ တုတ်ကောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အေးစက်သော အလင်းရောင်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်။
အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ ဘယ်သူမှ အလျှော့မပေးကြပါ။
ထို့နောက် ဖီးနစ်ငှက်သည် ပြင်းထန်စွာ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး သူ၏ အတောင်ပံတစ်ဖက်တွင် ပို၍ ပြင်းထန်သော အစိမ်းရောင် မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဗေးလစ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တန်းလျားနားတွင် ဆင်းသက်လာသည့် ဖီးနစ်ငှက်ကို သူ၏ ပခုံးဖြင့် ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။
“နောက်ဆုတ်ကြ!” ဟု နဂါးက ချဉ်းကပ်လာသော စစ်သားကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် စွဲကပ်နေသော မှော်စွမ်းအားများကို အပူဓာတ်ဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ဆီရီဗန် တုန်ရီသွားသည်။
တောင်စောင်းတစ်လျှောက်တွင် လစ်ခ်သည် သူ၏ အစောင့်များနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
သူသည် ဖီးနစ်ငှက်၏ မီးတောက်အကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ သင်ယူသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဖီးနစ်မီးတောက်ကို သူတို့ ခုခံနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို သင်ယူလိုက်ရသည်။
တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းမှ သော၏ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တိရစ္ဆာန်အုပ်စု၏ နောက်ဆုံးလူများ ရွေ့လျားနေကြပြီ။
အော်လ်ဒရင်သည် ဒူးဆစ်အထိ နက်သော ရေထဲတွင် ရပ်လျက် နောက်ဆုံးလှည်းကို ဖြတ်ကူးနိုင်ရန် ပြားချပ်ချပ် သစ်သားပြားကို တည်ငြိမ်အောင် ကိုင်ထားပေးသည်။
လှည်းဘီးက အစွန်းတွင် ချော်ထွက်သွားသည်။
သူသည် အဖွဲ့ကို ရပ်တန့်ရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဂိုလမ် (Golem) တစ်ခုက လှည်းကို အောက်မှ ထောက်ထားပြီး အနည်းငယ် မြှောက်ပေးထားကာ အလုပ်သမားများက နောက်ထပ် သစ်သားပြားတစ်ခု ခင်းပေးသည်အထိ စောင့်နေသည်။
လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်မိနစ်ထက်ပင် ပိုမကြာလိုက်ပါ။
ဧရာမလူသားတစ်ဦးကို တားဆီးထားရသည့် ကျွန်တော့်နေရာမှနေ၍ ကြည့်ရသည်မှာမူ အချိန်အတော်ကြာနေသလို ခံစားရသည်။
အာဗာန်းသည် ဒုတိယမြောက် ဧရာမလူသား၏ ပေါင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ လှီးဖြတ်ထားသည်။ သူ ယိုင်နဲ့သွားချိန်တွင် သော ရောက်လာပြီး နှစ်ယောက်သား ပူးပေါင်းကာ ကျွန်ုပ်တို့ ဆုတ်ခွာမည့် လမ်းကြောင်းမှနေ၍ ဝေးရာသို့ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်နေသူက ထပ်မံထရန် ကြိုးစားသည်။
ကျွန်တော်သည် သူ၏ တုတ်ကို ကိုင်ထားသည့်နေရာအနီးတွင် ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး သစ်ပင်များကြားတွင် တက်လာသည့် ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်နံရံဖြင့် နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
ရေခဲပြင်သည် ထာဝရ မထိန်းထားနိုင်ပါ။
သို့သော် ထိန်းထားဖို့လည်း မလိုပါ။
အော်လ်ဒရင်က သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ရှင်းသွားပြီ။
သော ဆုတ်ခွာရန် အချက်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်သည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ရှိသည့် နောက်ဆုံးသူများတွင် ပါဝင်သော်လည်း အနောက်ဆုံးတော့ မဟုတ်ပါ။
အာဗာန်းသည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဗေးရန်းက ကျွန်ုပ်တို့နောက်မှ ချောင်းကို စောင့်ကြပ်ပေးထားပြီး သောကမူ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ သစ်ပင်များက ရန်သူကို ဖုံးကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေသည်။
သစ်ကိုင်းကျိုးသံ ကြားတိုင်း လှည့်ကြည့်ချင်သည့် စိတ်က ကျွန်တော့်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
အာဗာန်းက သတိပြုမိသွားသည်။
“ဆက်လျှောက်ပါ”
“သူတို့ လိုက်လာနိုင်တယ်”
“ဒါဆိုရင်လည်း နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုမှာ ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ရင်ဆိုင်လိုက်ရုံပဲ”
ကျွန်တော် ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။
မွန်းလွဲပိုင်း အရိပ်များ လျော့ပါးလာချိန်တွင် လက်ခံရေးစခန်းပတ်လည်ရှိ တောအုပ်ကြီး ပွင့်ထွက်လာသည်။
လီအိုရာသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် မြင်းကလေးဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ တုန်ရီနေသော ခြေထောက်များအနီးသို့ မသွားခင် ယူနီကွန်းကို နားထောင်ပေးနေသည်။
ပယ်ရင်သည် လှည်းအောက်တစ်ဝက်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ကွေးနေသည့် ကွင်းတစ်ခုနှင့် စကားများနေသည်။
အော်လ်ဒရင်သည် သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကုသပေးသူက သူ၏ ခြေသလုံးမှ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပေးနေသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို မြင်သောအခါ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရွှံ့တွေပဲ” ဟု သူ ပြောသည်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဖိနပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မှတ်မိပါတယ်”
လူစာရင်းကောက်ယူခြင်းမှာ အချိန်ယူရသည်။
ရွေ့လျားစဉ်အတွင်း မိသားစုများ ကွဲကွာသွားကြသည်။ အချို့လူများက ကျွန်ုပ်တို့ စာရေးသမားများ လွယ်လွယ်ကူကူ မရေးနိုင်သည့် အမည်များဖြင့် ဖြစ်နေသည်။ ယူနီကွန်းများက သူတို့အုပ်စုကို သူတို့ ပြန်ရေတွက်ပြီး ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် ဘယ်အုပ်စုနှင့် ဘယ်သူ ကျန်ခဲ့သလဲဆိုတာ ခွဲခြားပေးရာ၌ ကူညီပေးကြသည်။
ညနေပိုင်းတွင် လမ်းပြများက ခေါ်ထုတ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည့် လူပေါင်း တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ့်ရှစ်ဦးနှင့် ယူနီကွန်း ဆယ့်ကိုးကောင်စလုံးကို စာရင်းဇယားဖြင့် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
ဗေးလစ်၏ အချက်ပေးသံအပြီးတွင် ဂရစ်ဖင် (Griffin) သုံးကောင်သည် သီးခြားစီ ရောက်လာကြပြီး တစ်ကောင်မှာမူ မြက်ခင်းကို ခြေသည်းဖြင့် ပွတ်တိုက်မိလုနီးပါး အနိမ့်ပျံသန်းကာ ဆင်းသက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အစောင့်တပ်တွင် ဒဏ်ရာရသူများ ရှိသည်။ စစ်သားတစ်ဦးမှာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဦးမှာမူ ကော်လာရိုးအောက်တွင် စိုက်ဝင်သွားသည့် မြားဒဏ်ရာအတွက် အက်ဗလင်၏ ကုသမှု လိုအပ်နေသည်။
အားလုံးသည် စခန်းသို့ အသက်ရှင်လျက် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဒီနေ့တစ်နေ့လုံးမှာ လွယ်ကူခဲ့သည်ဟု ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပါ။
ဆီရီဗန်သည် အဖုံးအုပ်ထားသည့် မီးအိမ်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာရ အတောင်ပံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ခေါက်ထားသည်။
ပယ်ရင်သည် အလင်းရောင် သူ့မျက်လုံးထဲ မရောက်စေရန် မီးအိမ်အဖုံးကို ချိန်ညှိပေးသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ဖီးနစ်ငှက်သည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် သေးငယ်သော စာတိုက်ပြွန်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း အဲဒီ ရေစိုခံဘူးကို ငါ့ကို ပြနိုင်ပါတယ်”
ပယ်ရင်သည် သူ၏ အောင်မြင်မှုကို ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
သိပ်တော့ မအောင်မြင်လှပါ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပထမဆုံး ဒဏ်ရာရသူများကို ထိုညတွင်ပင် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ကျန်ရှိနေသည့် ခရီးသည်များမှာမူ အနားယူပြီးနောက် အုပ်စုလိုက် အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြလိမ့်မည်။
အက်ဗလင်က ဒဏ်ရာရသူများတင်ဆောင်လာသည့် ထမ်းစင်များဆီသို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်သည်။ အဒရီယာနာကတော့ ထမ်းစင်များဘေးမှ လိုက်ပါလာသူများကို ကြိုဆိုပြီး မိသားစုများကို အစားအသောက်ရှိရာနှင့် အမည်စာရင်းဘုတ်ဆီသို့ လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေဟန်မရအောင် သူတို့အုပ်စုထဲမှာ လူတွေပျောက်မသွားစေဖို့ သူမ အမြဲသတိထားနေသည်။
ကျွန်တော် ရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်က ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာတွေကို စစ်ဆေးခွင့်ပြုလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ မုန်တိုင်းပုံစံက လက်နက်တွေဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ရောက်ရှိမည့်နေရာကို မှားယွင်းရွေးချယ်မိသည့်အတွက် ပြုတ်ကျသွားသည့် ဒဏ်ကိုတော့ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က အဲဒီကွာခြားချက်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးဖို့ တန်သည်ဟု ယူဆသည်။
အတော်လေးကို ကြာကြာလေးပေါ့။
သူမ ပြောဆိုပြီးဆုံးချိန်တွင် အဒရီယာနာက ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ယူလာပေးသည်။
“အားလုံး ရောက်လာကြပြီလား” ဟု သူမ မေးသည်။
“လမ်းပြတွေ သိထားသလောက်တော့ အကုန်ရောက်လာပါပြီ”
သူမ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
အဲဒီအချက်နဲ့ အကူအညီလိုအပ်နေသူ အားလုံးရောက်လာခြင်းကြားက ကွာခြားချက်ကို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး နားလည်ကြသည်။
ဒီညအတွက်တော့ သူမက တခြားဘာမှ မမေးမြန်းခင် ကျွန်တော့်ကို အရင် အစာစားစေသည်။
ကျွန်တော် စားသောက်ပြီးဆုံးခါနီးတွင် မေရီက မြက်ခင်းပြင်ဘက်မှ သတင်းစကားပါးလာသည်။
အေလွန်းသည် ဒဏ်ရာရသူများနှင့်အတူ ပါလာသည့် ယူနီကွန်းကလေးကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် မြင်းကလေးသည် သူ့မိခင်ဘေးတွင် အနားယူနေပြီး အမိမြင်းမှာလည်း နောက်ဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင် အိပ်စက်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
“သူမက အစကတော့ မအိပ်ပါဘူး” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “ကလေးလေး မတ်တပ်ရပ်နေသေးသရွေ့တော့ သူမ မအိပ်ခဲ့ပါဘူး”
အဒရီယာနာက သူမ၏ ဗိုက်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ဒရိုင်ယက် (Dryad) အမျိုးသမီးကော” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။ “အိုးကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးလေ”
“သူမရဲ့ သစ်ပင်ကနေ ဖြတ်ယူထားတဲ့ အကိုင်းအခက်လေးပါ။ အီလီနော်က သူမအတွက် ဘယ်နေရာမှာ စိုက်ပျိုးသင့်တယ်ဆိုတာ မရွေးချယ်နိုင်ခင်အထိ ထိန်းသိမ်းထားဖို့ နေရာလွတ်လေးတစ်ခု ရှာပေးထားပါတယ်”
ကျွန်တော် ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“အဲဒီအပင်လေး အသက်ရှင်နိုင်မလားတဲ့”
“သူမ ပြောတာတော့ အမြစ်အသစ်တွေ ထွက်နေပြီတဲ့”
မေရီက ထိုအဖြေကို ပြောပြီးနောက် သူမလက်အောက်ရှိ စာအုပ်ငယ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကိုဗင်သည် ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် တံခါးဝတွင် ရောက်လာသည်။
“မင်း ဒါကို မေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ မယ်လိုဒီက ပြောတယ်”
မေရီက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
“မယ်လိုဒီကတော့ ခန့်မှန်းချက်တွေပဲ လုပ်နေတာပဲ”
“သူမ ပြောခိုင်းလိုက်တာပါ၊ ဒါတွေက အချက်အလက်နဲ့ ခန့်မှန်းတာတဲ့”
သူ့မျက်လုံးများက ဖွင့်ထားသည့် စာအုပ်ဆီသို့ ရောက်သွားသော်လည်း စာအုပ်ကို ပိတ်ခိုင်းခြင်း မရှိပါ။ သူသည် ကျွန်တော့်ကုလားထိုင်ဘေးမှ အလွတ်ဗန်းကို ယူလိုက်ပြီး ပန်းကန်များကို စုသိမ်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မီးဖိုချောင်ဘက်ကို သွားမလို့”
မေရီက သူထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီးမှ လူစာရင်းကို ပြန်ကြည့်သည်။
အဒရီယာနာက မေရီ့ခေါင်းပေါ်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ မပြောကြပါ။
ဂျူလီယန်က ပန်းကန်လုံး အလွတ်ဖြစ်သွားသည်အထိ စောင့်နေသည်။
သူသည် အပြုံးတစ်ခုကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဟန်မရဘဲ အနည်းငယ် လေးနက်သည့် အမူအရာဖြင့် ကျွန်တော့်ဆီ ချဉ်းကပ်လာသည်။
“ကျွန်တော် သူမနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ”
အဒရီယာနာက သူ့ဆီကနေ ကျွန်တော့်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါပြလိုက်သည်။ နောက်မှပေါ့။
“ပြီးတော့ကော” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“ကျွန်တော် သူမနဲ့ အချိန်ဖြုန်းရတာ သဘောကျတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
“အစပျိုးဖို့အတွက်တော့ ကောင်းတာပေါ့”
“သူမကလည်း သူလည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်နေတာလို့ ပြန်ပြောတယ်”
သူ့အပြုံးက လုံးဝ ပွင့်ထွက်သွားသည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ့အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကက်ဆီယာကိုတော့ အခုထိ မပြောပါနဲ့ဦး”
“ဘာလို့လဲ”
“သူမက အရမ်းကို ပျော်သွားပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ပြောနေမှာမို့လို့”
အဒရီယာနာသည် သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ ပုံစံကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”
ဂျူလီယန်သည် နောက်ထပ် ကုလားထိုင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီးတော့ အတူတူ လျှောက်သွားကြမယ်လို့ ပြောထားကြတယ်။ ပြီးတော့ တခြားအရာတွေလည်း လုပ်ကြမယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက အဲဒီထက်ပိုပြီး ဘာမှ မသိသေးဘူးလို့ ထင်တယ်”
“ဒီညမှာ အကုန်လုံး သိဖို့ မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ထိုစကားကို ယုံကြည်နိုင်ရန် အသင့်ရှိနေပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ မနားခင် လီအိုရာသည် အက်ဗလင်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။
သူမသည် နောက်ဆုံး ဆေးကုသရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာပြီး အလွန်ပင်ပန်းနေပုံရသဖြင့် အက်ဗလင်က စားပွဲပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသည့် ပေါင်မုန့်နှင့် ဒိန်ခဲဆီသို့ ချက်ချင်း လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ပြောပြရင်းနဲ့ စားလိုက်ပါ”
“ပြဿနာ မရှိပါဘူး”
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီအကြောင်း ပြောပြရင်းနဲ့ စားလိုက်ပါ”
လီအိုရာက နာခံသည်။
သူမ၏ သတင်းစကားမှာ ဆေးရုံဆောင်မှ ဖြစ်သည်။ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ မရောက်ခင်ကတည်းက တာဝန်ကျသူက ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လီသန်သည် ထိုနေ့နံနက်က ခေါင်းလောင်းကို နှစ်ကြိမ် တီးခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်တွင် လှုပ်ရှားရသည်မှာ အချိန်ပိုကြာသွားပြီး သူ၏ လက်ပင်ပန်းလာသောအခါ အခြားသူများက ခေါင်းလောင်းကို ဖယ်ပေးလိုက်ရသည်။
“သူ ဘာလိုချင်တာတဲ့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“သီချင်းကို အသံထွက်ဖတ်ပြခိုင်းတာပါ”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“ပြီးတော့ ပထမအကြိမ်ကော”
လီအိုရာ ပြုံးသည်။
“သူက ပယ်ရင်တစ်ယောက် ဖီးနစ်လှေကားထစ်ကို ပြီးသွားပြီလားလို့ သိချင်နေတာပါ”
အဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သံကြောင့် ကလေးလေးတောင် လန့်သွားသည်။
သူမသည် ပြုံးလျက်ပင် ဗိုက်ကို လက်ဖြင့် အသာအုပ်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်ကို မှီလိုက်သည်။
မနက်ဖြန်တွင် မြေပုံများ၊ ဒဏ်ရာရသူများနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ သစ်တောလမ်းကြောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ ဖွင့်လိုက်သလဲဆိုတာ တိတိကျကျ သိထားသည့် ရန်သူက ရှိနေဦးမည်။
ဒီညတော့ ဂရေးကိပ်အောက်က တစ်နေရာမှာ လူတစ်ယောက်က သူ့အခန်းထဲကို လူတစ်ယောက် ခေါ်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူဟာ နောက်ပြောင်စရာ ဟာသတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး အဲဒါကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြားချင်နေလို့ပဲ။
ကျွန်တော် လီအိုရာကို လှေကားထစ်ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်။