အခန်း (၄၀၀) - ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသော အလုပ်များ
လီအိုရာက ဘုရားရှိခိုးကျောင်းအပြင်ဘက်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေပြီး ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကမ်းပေးတယ်။
"ဒါလေး ကိုင်ထားပေး။"
ကျွန်တော် ခြင်းတောင်းကို ယူလိုက်ပြီးမှ အတွင်းထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သန့်ရှင်းတဲ့ ပိတ်စတွေ၊ ပုလင်းအဆို့ရှင်တပ်ထားတဲ့ ပုလင်းသုံးလုံးနဲ့ ခေါက်ထားတဲ့ အဝတ်ထုပ်တစ်ခုတို့က ခြင်းတောင်းထဲမှာ အပြည့်ပါပဲ။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါပဲဗျာ။"
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။ ပုလင်းတွေကို သတိထားနော်။"
သူမက ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားတာမို့ ကျွန်တော်လည်း နောက်ကနေ လိုက်သွားလိုက်တယ်။
မနက်ခင်းတစ်ခုလုံးကို ဘီလူးတွေ၊ အသက်ပြန်ဝင်လာတဲ့ စစ်သည်တွေနဲ့ အိပ်ချိန်တောင်မရှိတဲ့ ရန်သူတွေကို တောအုပ်တစ်ခုထဲမှာ ခုခံကာကွယ်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲကြောင်း ကြားနာရင်းနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ မြေပုံကို ကြည့်စရာမလိုဘဲ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ပေးလိုက်တဲ့အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသလိုပါပဲ။
"ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ။"
"ကုသပေးတဲ့ အခန်းတွေဆီပါ။ တခြား ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိနေလို့လား။"
ကျွန်တော် ခြင်းတောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
"အခုလောလောဆယ်တော့ မရှိပါဘူး။"
သူမက ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တယ်။
"ကောင်းပြီ။ နောက်ပိုင်းမှာ ရှင်နဲ့တွေ့ဖို့ အတော်ခက်နေတာ။"
"ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ရှိနေတာပါ။"
"ကျွန်မလည်း ဒီမှာပဲ ရှိနေတာပါပဲ။"
ကျွန်တော်တို့ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ စွဲကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
မနက်ခင်း လူနာတန်းစီပွဲကတော့ အမိုးအကာအောက်မှာ ရှည်လျားနေဆဲပါပဲ။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ခေါက်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံပေါ်မှာ ခြေချင်းဝတ်ကို တင်ပြီး စောင့်နေတယ်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကတော့ ဖခင်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ မှီပြီး အိပ်ပျော်နေတယ်။ လက်ထောက်နှစ်ယောက်က လူနာတွေကို လိုအပ်ချက်အလိုက် ခွဲခြားပေးနေပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်တဲ့ တာဝန်ခံတစ်ယောက်ကတော့ စိတ်ပူနေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ထိုင်စောင့်နေရင် သူ့နေရာ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ နှစ်သိမ့်ပေးနေတယ်။
လီအိုရာက ကောင်လေးကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးတယ်။
သူမက ကလေးရဲ့ ဖခင်ကို မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းတယ်၊ ကလေးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်ထောက်တစ်ယောက်ကို အီလင်းဆီ လွှတ်လိုက်တယ်။
"သူ့ကို တခြားလူတွေထက် အရင် စစ်ဆေးပေးဖို့လိုတယ်" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ရှင်းပြတယ်။ "သူ့ကို နှိုးပြီး မေးခွန်းတွေ မေးမနေနဲ့ဦး။"
အခန်းထဲရောက်တော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို စင်တစ်ခုဆီ ညွှန်ပြတယ်။
"ပိတ်စတွေကို ဟိုမှာထား၊ ပုလင်းတွေကို အောက်မှာထား။ အဝတ်စတွေကိုတော့ ရေကန်ဘေးမှာ ထားပေးပါ။"
ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေကို နေရာတကျ ထားလိုက်ပြီးနောက် သူမ လက်ဆေးနေတာကို ကြည့်နေမိတယ်။
"ဒီလောက် လူများတဲ့အထဲမှာ စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြာကြာ စီမံခန့်ခွဲနေတာလဲ။"
"ကျွန်မ ခုံတစ်လုံး မပေးမချင်း ရှင်က တံခါးဝမှာပဲ မတ်တပ်ရပ်နေတော့မယ်ဆိုတာ သိလောက်တဲ့အထိတော့ ကြာပါပြီ။"
သူမက ခြေထောက်နဲ့ ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ပေးတယ်။
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်တယ်။
ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် လက်ထောက်တစ်ယောက်က ဆေးသောက်နည်းကို အလျင်စလို ရှင်းပြနေတာ ကြားရတယ်။
လီအိုရာက သူမကို ပြန်ခေါ်လိုက်တယ်။ ကြင်နာပေမဲ့ တည်ကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ပေါ့။
"သူ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဆေးကို ဘယ်လိုသောက်ရမလဲဆိုတာ ပြန်မေးခိုင်းလိုက်ပါ။"
လက်ထောက်က နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြိုးစားကြည့်တယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ လူနာက ဆေးသောက်နည်းကို မှားယွင်း နားလည်ထားတာကို သူမ သိလိုက်ရတယ်။
လီအိုရာဟာ သူမရဲ့ နေ့ရက်တွေကို ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၊ လက်ခံရာ ဆေးရုံနဲ့ ဝေးလံတဲ့ ရွာတွေကို သွားရောက် ကုသပေးတာတွေနဲ့ ခွဲဝေဖြတ်သန်းနေတာပါ။
ဆောက်သ်မီးယားက သူမကို အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေဆဲပါ။
သူမက အဲဒီအကြောင်းကို သူမနဲ့ တကယ်သက်ဆိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုအကြောင်း ပြောပြနေသလိုမျိုး ရိုးရှင်းတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ ပြောတယ်။
"ကျွန်မ ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးထားတာကိုး" လို့ သူမက ပြောတယ်။ "အခု တခြား ကုသပေးသူတွေလည်း အလှည့်ကျ လုပ်ပေးနေကြပေမဲ့ တချို့လူနာတွေက ကျွန်မကိုပဲ လာရှာနေတုန်းပဲ။"
"ခင်ဗျား ဒီမှာပဲ ပိုနေပေးလို့ ရတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ တခြားသူတွေကို ပို့လိုက်လို့—"
"ကျွန်မ သိပါတယ်။"
သူမက ပြုံးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမလားလို့ စိုးရိမ်ခဲ့ပေမဲ့ သူမကတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
"သူတို့ကို တွေ့ရတာ ကျွန်မ ကြိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ဆီမှာ အစီရင်ခံစာတွေထဲ မပါတဲ့ အချက်အလက်တွေ အများကြီး ရှိနေတာ။ ကျိုးပဲ့တော့မယ့် တံတားပြား၊ ဘယ်သူမှ မသောက်တော့တဲ့ ရေတွင်း၊ ဈေးကို မလာတော့တဲ့ လူတစ်ယောက် စသဖြင့်ပေါ့။"
သူမရဲ့ လက်ထောက်တွေကလည်း အဲဒီခရီးစဉ်တွေမှာ အတူလိုက်ပါကြတယ်။ တစ်ယောက်က ကုသနည်းကို သင်ယူတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကုသပေးသူ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း လူနာတွေ ဘယ်လိုနေထိုင်ကြရသလဲဆိုတာကို သင်ယူတယ်။
လူနာက ရေနွေးအိုးကို မနိုင်ရဲ့လား။ ဆေးသောက်နည်းကို ဖတ်တတ်ရဲ့လား။ အိမ်သာကို သွားနိုင်ရဲ့လား။ ပခုံးနာနေတဲ့သူက ရေပုံးတွေ လိုက်သယ်နေရတဲ့ကြားက နားဖို့ အချိန်ရရဲ့လား။
"ကောင်းချီးမင်္ဂလာက ကျွန်မကို နာကျင်မှုကို သိအောင် ကူညီပေးတယ်" လို့ သူမက ပြောတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ရေလိုက်ခပ်ပေးမလဲဆိုတာတော့ မပြောပြပေးနိုင်ဘူးလေ။"
သူမက စင်ပေါ်ကနေ ပိတ်စအသစ်တစ်လိပ်ကို ယူလိုက်တယ်။
"အဲဒီကိစ္စအတွက်တော့ အော်လ်ဒရင်က အတော် အသုံးဝင်ပါတယ်။"
ခြေချင်းဝတ် ဒဏ်ရာရထားတဲ့ အမျိုးသမီးဆီ သွားကြည့်တဲ့အခါ အော်လ်ဒရင်က ဘယ်လို ကူညီပေးသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။
သူမက အတော်လေး သက်သာလာပေမဲ့ အိမ်သစ်ရဲ့ အပြင်ဘက်က လှေကားထစ်က သူမကို ခြေထောက် မှားထောက်မိအောင် ဖိအားပေးနေတာကြောင့် ပြန်နာလာခဲ့တာပါ။
လီအိုရာက ရောင်ရမ်းမှုကို စစ်ဆေးတယ်၊ ကုသခြင်းစွမ်းအား အနည်းငယ်သုံးပြီး နာကျင်မှုကို သက်သာစေတယ်၊ ပြီးတော့ ယာယီဆင်ခြေလျှောလေး ရောက်လာပြီလားလို့ မေးလိုက်တယ်။
"မနေ့က ရောက်လာတယ်" လို့ ထိုအမျိုးသမီးက ပြောတယ်။ "အရပ်ရှည်ရှည် လူကြီးတစ်ယောက် မိုးရွာထဲမှာ လာစစ်ဆေးသွားသေးတယ်။"
"အော်လ်ဒရင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
"ဟုတ်တယ်။ သူက ပြောသွားတယ်၊ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သစ်သားက လူတွေကို အမှားလုပ်မိအောင် လှည့်စားတတ်တယ်တဲ့။"
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိတယ်။
"သူ့ပုံစံအတိုင်းပါပဲ။"
လီအိုရာက ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွေနဲ့ ဒီလိုမျိုး စီစဉ်ထားတာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ လက်ရန်းတစ်ခု လျော့နေရင် နောက်တစ်ခါ လူနာမဖြစ်လာခင်မှာပဲ အော်လ်ဒရင်ဆီ သတင်းရောက်သွားတယ်။ ရေစင်တစ်ခု အရမ်းမြင့်နေရင်လည်း တိုင်တန်းချက်တစ်ခုအနေနဲ့တင်ပြီး မေ့ထားလိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ပြဿနာတစ်ခုအနေနဲ့ ပြန်ပြင်ခိုင်းလိုက်တယ်။
ကုသခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ အက်ဗလင်က အီလင်းနဲ့အတူ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးကို စစ်ဆေးနေတယ်။
လီအိုရာက အက်ဗလင် မမေးခင်မှာပဲ ကလေးဖခင်ဆီက ရထားတဲ့ အဖြေတွေကို ပြောပြလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးသည် လီအိုရာ ပြောတာကို နားထောင်နေပုံ၊ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးပုံ၊ ပြီးတော့ ဘာကို အရင်လုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ လီအိုရာရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်ခံလိုက်ပုံတို့ကို ကြည့်နေမိတယ်။
အရင်တုန်းကဆိုရင် လီအိုရာဟာ ဘာမဆို ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် အက်ဗလင်ကို အရင်ကြည့်တတ်တာမျိုး ရှိခဲ့တယ်။
အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး အလုပ်လုပ်နေကြပြီ။
ကလေးကို အိပ်ရာဝင်အောင် လုပ်ပေးပြီးတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပြီးမှ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အားအင်အကြောင်း မေးလိုက်တယ်။
"နတ်ဘုရားတွေ ပြောင်းလဲသွားတာက ခင်ဗျားရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလား။"
လီအိုရာက ပြန်မဖြေခင် အက်ဗလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အက်ဗလင်ကိုပါ ထည့်ပြောချင်ပုံရတယ်။
"တချို့နေ့တွေမှာ အလုပ်က ပိုလွယ်ကူတယ်။ တချို့နေ့တွေမှာတော့ လူတွေပြည့်ကျပ်နေတဲ့ နေရာမှာ အရာရာကို ပိုသိမြင်နေရသလိုပဲ။ အော်ရီလီယာနဲ့ သက်စ်ရာက ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာကို ခွဲခြားပေးဖို့ ကူညီပေးနေကြတယ်။"
"ကျွန်မတို့က တိုးတက်လာသမျှ အရာအားလုံးကို အတူတူပဲလို့ သတ်မှတ်မထားပါဘူး" လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ "လေ့ကျင့်မှုက အရေးကြီးသလို အနားယူဖို့လည်း လိုအပ်ပါတယ်။"
လီအိုရာက သူမရဲ့ လက်တွေကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။
"ကျွန်မ အရင်ကထက် ပိုသိမ်မွေ့တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်နိုင်လာတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မောပန်းနွမ်းနယ်တဲ့အထိ မဖြစ်ခင်မှာ ရပ်တန့်နိုင်လာပြီ။"
"အများအားဖြင့်တော့ပေါ့" လို့ အီလင်းက နောက်အခန်းကနေ လှမ်းပြောတယ်။
လီအိုရာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
"ဘယ်သူမှ မပြောဘဲနဲ့တောင် သူက အဲဒီစကားကို ကြားနေတာပဲ။"
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ အာရုံကတော့ လီအိုရာဆီမှာပဲ ရှိနေတယ်။
"ရှင် အတော်လေး လုပ်နိုင်နေပါပြီ။"
ဒီနေ့မနက်ထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လီအိုရာက သူမလက်တွေကို ဘယ်လိုကိုင်ထားရမှန်းမသိဘဲ တွေဝေသွားတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမိုးအကာအောက်ကနေ သူမနာမည်ကို ခေါ်လိုက်တာကြောင့် သူမလည်း ချက်ချင်း ပြန်သတိဝင်သွားတယ်။
"နောက်ထပ် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးလောက် ကိုင်ပေးနိုင်မလား" လို့ သူမက ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။
ဒုတိယခြင်းတောင်းကိုတော့ Hospice (နာတာရှည်လူနာဆောင်) ဆီ ပို့ရမှာပါ။
အက်ဗလင်လည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်လာတယ်။ လမ်းမှာ လီအိုရာက လီသန်က အသစ်ရောက်လာတဲ့သူတွေအကြောင်း မေးနေတယ်လို့ ပြောပြတယ်။
"တော်ဝင်မိသားစုတွေအကြောင်းလား။"
"ယူနီကွန်းတွေအကြောင်းပါ။"
"သူ ကြားပြီးသွားပြီလား။"
"လူနာတွေက စကားပြောကြတယ်။ တာဝန်ခံတွေကလည်း စကားပြောကြတာပဲ။ အီလာရာဆိုရင်လည်း ဖီးနစ်ငှက်တွေကို စိတ်မဝင်စားသလို ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့ တကယ်တော့ စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ။"
ကျွန်တော်တို့ ငွေရောင်ပန်းသီးပင်အောက်ကနေ ဖြတ်လျှောက်လာတယ်။
အတွင်းပိုင်းလမ်းကြောင်းဆီ မဝင်ခင်မှာ ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့် အရေပြားထက်ကျော်လွန်ပြီး အအေးဓာတ် မပျံ့နှံ့သွားစေဖို့ ဆောင်းရာသီရဲ့ စွမ်းအားကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်။
ဒီထောင်ချောက်ဟောင်းကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားနယ်ပယ်ကနေတစ်ဆင့် ကူညီဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ သုံးသလဲဆိုတာကို အရင်က သင်ယူခဲ့ဖူးတယ်။ အခု စွမ်းအားတွေ ပိုကြီးမားလာပေမဲ့ အဲဒီသမိုင်းကြောင်းကတော့ အရေးမပါတော့တာ မဟုတ်ဘူး။
စီဗရင်က ကျွန်တော့်ကို မဝင်ခင် နယ်နိမိတ်ကို စစ်ဆေးတယ်။
"ပိုကောင်းလာတယ်။" လို့ သူက ပြောတယ်။
"ခင်ဗျား အံ့သြနေပုံပဲ။"
"ညွှန်ကြားချက်တွေကို မှတ်မိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားကို တွေ့ရတာ ကျွန်တော် သဘောကျတယ်။"
အက်ဗလင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားတယ်။
ကျွန်တော် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ပြီး အတွင်းထဲ ဝင်သွားလိုက်တယ်။
လီသန်ကတော့ ခုနစ်ခန်းမြောက် အခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေဆဲပါ။
လွတ်လပ်တဲ့ အထောက်အပံ့တွေက တည်ငြိမ်နေတာကြောင့် ကျန်တဲ့အခန်း ၁၆ ခန်းကလည်း သူ့ရဲ့ စွမ်းအားထဲ ဆွဲငင်မခံရဘဲ သူတို့ရဲ့ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နိုင်နေတယ်။ အီလာရာနဲ့ အီလီနော်တို့ကတော့ ကပ်လျက်အခန်းရဲ့ နံရံတစ်ခုမှာ မူလ Hospice ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုပုံစံနဲ့ နန်းတော်က ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို နှိုင်းယှဉ်ပြီး ဖော်ပြထားတယ်။
မေလင်းက မှတ်စုတွေ တင်ထားတဲ့ စားပွဲဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
သက်စ်ရာကတော့ လီသန် ကျွန်တော်တို့ကို မြင်နိုင်တဲ့ ရှင်းလင်းနေတဲ့အပိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။
အန်းနက်ရဲ့ အသနားခံစာမိတ္တူကတော့ သူ ဖတ်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေဆဲပါ။
တဲရန်ရဲ့ သီချင်းစာသားလည်း အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတယ်။ အရာရှိရဲ့ မြင်းနဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ ဝိုင်အကြောင်း ပြင်ဆင်ချက်တွေနဲ့အတူပေါ့။
ကျွန်တော် မှတ်သားထားတဲ့မျဉ်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ကျွန်တော့်ခုံကို ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေအကြောင်း ခင်ဗျား သိချင်နေတယ်လို့ ကြားမိတယ်။"
သူ့လက်ဘေးမှာ နှင်းခဲတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပုံလာတယ်။
အမှန်ပဲလား။
"ယူနီကွန်းတွေနဲ့ ဖီးနစ်ငှက်တွေအကြောင်း ပြောတာလား။ ဟုတ်ပါတယ်။"
သူ့မျက်လုံးတွေက အက်ဗလင်ဆီ ရွေ့သွားတယ်။
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဖီးနစ်ငှက်က သူ့အဖော်ရဲ့ အတောင်ပံကို ကျွန်မ စစ်ဆေးပေးနေတုန်းက တည်ကြည်နေအောင် ဟန်ဆောင်နေတာပါ။ သူ အတော်လေး စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ။”
လီသန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
နောက်ထပ် စကားလုံးတစ်လုံး ထွက်လာဖို့ အချိန်ပိုယူလိုက်ရသည်။
အရောင်တွေလား။
ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောပြလိုက်သည်။
စီဗရင်ရဲ့ အတောင်ပံအောက်က ရွှေရောင်၊ အမြီးက ကြေးနီရောင်၊ ပြီးတော့ အလင်းရောင်ကျမှ ငွေရောင်လေးတွေ ပေါ်လာတဲ့ အီလူးနီရဲ့ အမွှေးအမျှင်တွေအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ အသေးစိတ် ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။
လီသန်က ကြားဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေသည်။
ပြီးတော့ သူက မြို့အကြောင်း မေးလာသည်။
ကျွန်တော်က ကောင်စီရဲ့ မဟာမိတ်အသစ်တွေအတွက် စီစဉ်ထားတဲ့ အစီအစဉ်တွေအကြောင်း စပြောလိုက်ပြီး အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လာကိုင်မှ ရပ်လိုက်သည်။
“သူ မြို့အကြောင်း မေးနေတာပါ။”
ကျွန်တော် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“အရှေ့ဘက် တည်းခိုခန်းရုံးနားမှာ မုန့်အချိုပွဲထဲကို ပျားရည်တွေ အလွန်အကျွံထည့်တဲ့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တစ်ခု ရှိတယ်။”
လီအိုရာက မော့ကြည့်လာသည်။
“အဲဒီလိုမျိုး မရှိပါဘူး။”
“ကျွန်တော့် လက်မောင်းကတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းနေတယ်။”
လီသန်ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရွေ့လျားနေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ဂျူလီယန်ရဲ့ ရေစက်၊ ပြုပြင်ထားတဲ့ လှည်းတွေ၊ ပြီးတော့ ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်အတွက် လူတွေ စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုကြီးတဲ့ ငှက်အိမ်တစ်ခု လိုအပ်လိမ့်မယ်လို့ ကလေးတွေ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ခဏလောက်အထိ ဘာမေးခွန်းမှ ထွက်မလာတော့ပါ။
ပြီးတော့ မျဉ်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။ နှေးကွေးပြီး ကောက်ကွေ့နေသည်။
သာမန်အရာတွေကိုပဲ ပြောပြပါ။
နှင်းခဲတွေ လှုပ်ရှားတာ ရပ်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် အဲဒီမျဉ်းကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။”
သူ စကားပြန်ပြောနိုင်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကုသမှုက တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး မျှော်လင့်ထားသလောက်တော့ မြန်ဆန်မနေသေးပါ။
ဒါပေမဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေတော့ ရှိလာသည်။
မေလင်းက အခုဆိုရင် သူ့ကို မြစ်ထဲက တိုက်ပွဲအကြောင်း ချက်ချင်းမတွေးမိစေဘဲ စခန်းရဲ့ အမှတ်တရတွေဆီ ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်နေပြီ။ သက်စ်ရာကလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေတဲ့ အမိန့်ပေးစကားတွေထဲက အပိုင်းအခြားတစ်ခုကို ခွဲထုတ်ပေးထားနိုင်ပြီ။ တစ်ချို့ နိုးနေတဲ့အချိန်တွေမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အခန်းရဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့အပိုင်းကို ပြန်ပိတ်မသွားခင်အထိ အချိန်ပိုကြာကြာ နိုးနေနိုင်လာသည်။
သူ့အသံကတော့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ အခြေအနေ မရောက်သေးပါ။
စာရေးဖို့အတွက်တောင် သူ အတော်လေး အားယူနေရတုန်းပါ။
“သူ့ရဲ့ ညာလက်ကော။” လို့ အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
မေလင်းက လီသန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ တစ်ချက် မျက်တောင်ခတ်သည်။
“ဒီတစ်ပတ်ထဲမှာ နှစ်ကြိမ်ရှိပြီ။” လို့ မေလင်းက ပြောသည်။ “မှတ်ဉာဏ်က အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တာပါ။”
ကျွန်တော် သူ့လက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို ကုန်းကြည့်ချင်တဲ့ စိတ်ကို ထိန်းထားလိုက်သည်။
“နှစ်ကြိမ်လား။”
“သေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေပါ။” လို့ လီအိုရာက ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့က ကြွက်သားတွေကို ဘာမှ သက်သေပြခိုင်းနေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြန်လည်သက်သာလာအောင် ကူညီပေးနေတာပါ။”
လီသန်ရဲ့ အာရုံက ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။
စကားလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။
ပယ်ရင်လား။
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အီလာရာက ပြုံးလိုက်သည်။
“သူတွေ့ချင်တဲ့သူက ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။”
ပယ်ရင်က သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး အော်လ်ဒရင်နဲ့ ငြင်းခုံရင်း ရောက်လာသည်။
“ငါက နောက်ထပ် တံခါးပတ္တာတစ်ခု လိုအပ်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူး။”
“မင်းက ပုံဆွဲပြထားတာလေ။”
“ပုံဆွဲတာက ကတိပေးတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီပုံကို ဖျက်ပစ်လိုက်ရင် မင်းအတွက် အဆင်ပြေမှာပေါ့။”
ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူတို့ ရပ်သွားကြသည်။
ပယ်ရင် မျက်နှာလင်းလက်သွားသည်။
“ခင်ဗျား တစ်ခုခု ဆုံးဖြတ်ပေးလို့ ရတယ်။”
“ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပါဘူး။”
အော်လ်ဒရင်က သူ့ဆီက သေတ္တာကို ယူပြီး အပြင်ဘက် စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ကောင်းတဲ့ အဖြေပဲ။”
သေတ္တာထဲမှာ သစ်သားလက်ကိုင်တံလေးတစ်ခု၊ အလေးချိန်ညှိထားတဲ့ လက်တံတစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော်တောင် သတိမထားမိလိုက်တဲ့ ခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခု ပါလာသည်။
ကြည်လင်တဲ့ ကျောက်တုံးလည်း မပါဘူး၊ စာသားလည်း မပါဘူး။ ဘုရင်တစ်ပါး ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအား လိုအပ်တဲ့အရာ ဘာတစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူး။
“ခေါ်စာ ခေါင်းလောင်းလေးပါ။” လို့ ပယ်ရင်က ရှင်းပြသည်။ “လက်လှုပ်ရှားမှုက ယုံကြည်စိတ်ချရပြီဆိုရင် သူက စကားလုံးတွေ ဖော်ပြနေရမယ့်အစား တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်ဖို့ ဒါကို သုံးနိုင်မှာပါ။”
“နိုင်မှာပေါ့လေ။” လို့ အော်လ်ဒရင်က ထပ်ပြောသည်။
ပယ်ရင်က စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။
“ကျွန်တော် ‘နိုင်မှာ’ လို့ ပြောတာပါ။”
“ငါကတော့ ဒါကို သဘောကျတယ်။”
လီအိုရာက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းနဲ့ လက်ကိုင်တံကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံလေးက တိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။
သူမက ခံနိုင်ရည်အား ပိုနည်းဖို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ပယ်ရင်က သေတ္တာကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
လီသန် ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် သူတို့နောက်ကနေ လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကုသပေးသူတွေ တပ်ဆင်ပေးဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်မချင်း ခေါင်းလောင်းကို ကပ်လျက်အခန်းမှာပဲ ထားထားရမှာပါ။ ပယ်ရင်လုပ်လို့ ပြီးသွားရုံနဲ့ ဘာမှ အခန်းထဲကို အတင်းအကျပ် တပ်ဆင်ပေးမှာ မဟုတ်ပါ။
“ခင်ဗျား ဒါကို ဘယ်လို စလုပ်ဖြစ်တာလဲ။” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“လီအိုရာက တောင်းဆိုလို့ပါ။” လို့ ပယ်ရင်က ပြောသည်။
“ဒါဆို အဲဒီမတိုင်ခင်ကကော။”
သူ အော်လ်ဒရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အော်လ်ဒရင်ကလည်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်လောက် အချိန်ရလဲ။” လို့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ပြိုင်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် ဘယ်လောက်အထိ လွဲချော်ခဲ့သလဲဆိုတာကို အဲဒီအဖြေကပဲ အလုံအလောက် ဖော်ပြနေသလိုပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ရုံတွေဆီ သွားခဲ့ကြသည်။
ပယ်ရင်ရဲ့ အလုပ်စားပွဲဘေးမှာ အခြား စားပွဲသုံးလုံး ထပ်တိုးထားပြီး အားလုံးလည်း ပြည့်ကျပ်နေသည်။
တစ်ခုမှာ ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်တွေအတွက် အပိုပစ္စည်းတွေရှိသည်။ နောက်တစ်ခုမှာတော့ အမိုးအကာပါတဲ့ လူနာတင်လှည်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ရှိသည်။ တတိယစားပွဲမှာတော့ ကျွန်တော့်ကို မီးပြတိုက်ဟောင်းတုန်းက အလုပ်တွေကို ပြန်သတိရစေတဲ့ အချက်ပြမီးအိမ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
“ပိုသေးသွားအောင် လုပ်ထားတာပါ။” ကျွန်တော် ကြည့်နေတာကို မြင်တော့ ပယ်ရင်က ပြောသည်။ “လူနှစ်ယောက်က သယ်လို့ရတယ်။ ကျောက်တုံးကို အားသွင်းပေးမယ့်သူ မရှိရင်လည်း သာမန်မီးအိမ်နဲ့ပဲ သုံးလို့ရအောင်ပါ။”
“ရွှေ့ပြောင်းရေး လမ်းကြောင်းတွေအတွက်လား။”
“ပြီးတော့ ကင်းစခန်းအသစ်တွေအတွက်ပါ။”
သူက လက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်သည်။ အဖုံးက ပွင့်သွားပြီး ပိတ်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ပွင့်လာပြန်တယ်။
“မီးပြတိုက် လှည့်ပတ်တဲ့စက် လုပ်တုန်းက အများကြီး သင်ယူခဲ့ရတယ်။ အဓိကကတော့ စိုစွတ်သွားရင် လည်ပတ်မှု ရပ်သွားတတ်တဲ့ အရာတွေအကြောင်းပါ။”
အော်လ်ဒရင်က အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့ စက်ယန္တရားကို ပြဖို့ အဖုံးကို မလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခုက မိုးထဲမှာ ထားထားတာပါ။”
“တမင်တကာလား။”
“ပထမတစ်ခါတုန်းကတော့ ဟုတ်တယ်။”
ဒုတိယအကြောင်းကို မမေးရသေးခင်မှာပဲ ပယ်ရင်က လူနာတင်လှည်းဆီ သွားလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ဘီးတွေက တောင်ကုန်းပေါ်ကနေ ရွှေ့ပြောင်းတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ ဘီးတွေထက် ပိုကျယ်သည်။ ကုတင်ကို အတုန်ခါဆုံးအပိုင်းတွေကို သက်သာစေဖို့ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆွဲထားသည်။
“ဒီပြောင်းလဲမှုကို ဆယ်လာက အကြံပေးတာပါ။” သူက ကုတင်အောက်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောသည်။ “ဘရက်ဒေါ့ခ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလချိတ်ဆွဲပုံက ဘယ်လောက်မြန်မြန် ပျက်စီးနိုင်သလဲဆိုတာကို ပြောပြတယ်။”
“မြန်မြန်လား။”
“သူက အတော်လေး အသေးစိတ် ပြောပြသွားတာပါ။”
ပယ်ရင်ကို စောင့်နေစရာမလိုဘဲ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်နိုင်တဲ့ တပည့်တွေ အခု ရှိနေပြီ။
သူက အစားထိုး တံစို့တွေအတွက် တိုင်းတာတဲ့ ကိရိယာတွေ၊ တူညီတဲ့ အဆစ်တွေအတွက် ပုံစံခွက်တွေ၊ ပြီးတော့ ပျက်စီးသွားတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရေးသားထားတဲ့ ပယ်ချလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ စုထားတဲ့ စင်ကို ပြသသည်။
“အရင်တုန်းကဆိုရင် တည်ဆောက်တဲ့သူမှလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မပြင်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးတွေကို ကျွန်တော်တို့ လုပ်နေမိတာ။” လို့ သူက ပြောသည်။
“အီလီနော်လည်း အဲဒါကို ပြောဖူးတယ်။”
“ခဏခဏကို ပြောတာ။”
တပည့်တစ်ယောက်က ချိတ်ဆွဲပစ္စည်းတစ်ခုကို သူ့ဆီ ယူလာပေးသည်။ ပယ်ရင်က စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ပြန်ပေးလိုက်ကာ အစွန်းပိုင်းကို ဘယ်လိုထင်သလဲလို့ မေးလိုက်သည်။
သူမက လက်မနဲ့ အစွန်းကို စမ်းကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စားပွဲဆီ ပြန်သွားသည်။
“ခင်ဗျား သူ့အတွက် မပြင်ပေးလိုက်ဘူးပေါ့။”
“ကျွန်တော် တခြားနေရာ ရောက်နေချိန်ကျရင် သူပဲ ပြင်ရမှာလေ။”
သူက လှည်းကို ကြည့်နေရာကနေ မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
မီးပြတိုက်ရဲ့ အလင်းတန်းကို ရေပြင်ပေါ်မှာ လှုပ်ရှားနေတာကို ကြည့်ပြီး ညစာစားဖို့တောင် မေ့သွားလောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ သူ့ပုံစံကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရမိသည်။
သူ့ရဲ့ အဲဒီအပိုင်းကတော့ မပျောက်ကွယ်သွားသေးပါ။ သူက အဖြေတစ်ခုခုက အောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေမလားဆိုသလို ပြဿနာသစ်တိုင်းကို အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်နေဆဲပါ။
အခုတော့ သူက တခြားလူတွေကို ဘယ်လို ကြည့်ရမလဲဆိုတာကို သင်ပေးနေပြီ။
အော်လ်ဒရင်က ကျွန်တော့်ကို အပြင်ဘက် ခေါ်သွားသည်။
သူ့အလုပ်တွေက စားပွဲတစ်ခုပေါ်မှာ တင်ထားလို့ မရပါ။
ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ဘက်ရပ်ကွက်ထဲက အမိုးမိုးတဲ့သူတွေ၊ ရေနုတ်မြောင်း လုပ်တဲ့အဖွဲ့တွေ၊ ပြီးတော့ နေထိုင်သူအသစ်တွေက အရောင်အမျိုးမျိုး ဆေးသုတ်ထားတဲ့ အိမ်တန်းလျားတွေကြားကနေ လျှောက်သွားကြသည်။
“ကျွန်တော် ဒီနေရာတွေကို ရောက်ဖူးပါတယ်။” ကျွန်တော် မမှတ်မိတဲ့ လမ်းသွယ်တစ်ခုထဲ ချိုးကွေ့လိုက်ချိန်မှာ ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက လမ်းမကြီးအတိုင်းပဲ စီးလာခဲ့တာလေ။”
“အဲဒါက ဒီနေရာနဲ့ တူမယ်မထင်ဘူး။”
“ဟုတ်လိမ့်မယ်။”
ထောက်ပံ့ရေး လှည်းနှစ်စီး ညပ်မိသွားလို့ အကွေ့ကို ချဲ့ထားတဲ့နေရာ၊ ရေစီးကြောင်းတွေက မီးဖိုခန်းတန်းကို ရေလွှမ်းမိုးတော့မယ့်နေရာ၊ ပြီးတော့ အဆောက်အအုံအသစ်တွေ ဖွင့်လိုက်လို့ မိသားစုခန်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တဲ့ ယာယီအိပ်ဆောင်တွေကို သူ ပြသသည်။
ဘယ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အမိုးပြားတွေ ပိုလိုသလဲ၊ ဘယ်သူကတော့ လိုအပ်တာထက် လျှော့တွက်တတ်သလဲဆိုတာကို သူ သိသည်။
ဒီအပတ်ထဲမှာ စာသင်ဖို့ စတင်မယ့် ကလေးတွေရှိတဲ့ အလုပ်သမားတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကိုလည်း သူ သိသည်။
“မနက်ခင်းအဖွဲ့လား။” လို့ အလုပ်ပလက်ဖောင်းကနေ ဆင်းလာတဲ့ လက်သမားတစ်ယောက်ကို သူ မေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ပါ။”
“ခေါင်းလောင်းသံမြည်ရင် သွားလိုက်ပါ။ ကျန်တဲ့အပိုင်းကို မင်းမပါဘဲ သူတို့ လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။”
လက်သမားက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အော်လ်ဒရင်က ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ရေစင်အသစ်နားမှာတော့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်က ရေပုံးနှစ်ပုံးကို ရေဖြည့်နေပြီး သူ့အဘွားက အရိပ်ထဲမှာ ထိုင်နေသည်။
အော်လ်ဒရင်က ရေတွေလျှံပြီး ရေနုတ်မြောင်းဘက် စီးသွားတာကို ကြည့်နေသည်။
“ဟယ်လ်ဝင်က ကျွန်တော်တို့ မခင်းခင်ထဲက ဒီပြဿနာကို တွေ့သွားတာ။ နောက်ထပ် လက်တစ်ဝါးလောက် လွဲသွားရင် ရေပုံးကနေ ဖိတ်စင်တဲ့ ရေတွေအားလုံးက အဲဒီအိမ်အောက်ကို ရောက်သွားမှာ။”
“အိမ်ကကော။”
“မနေ့ကမှ လူဝင်နေတာ။”
အဘွားအိုက သူ့ကို လက်ယက်ခေါ်လိုက်သည်။
သူ တစ်ခုခု အပြစ်တင်ပြောဆိုတော့မလားလို့ ကျွန်တော် ထင်မိသည်။ သူ တံခါးဝကို ကြည့်နေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိတာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူမက အထုပ်သေးသေးလေးတစ်ထုပ်ကိုသာ သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ညစာအတွက်ပါ။”
“ခင်ဗျား ဒါတွေ လုပ်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး—”
“ကျွန်မ မုန့်တွေ အများကြီး ဖုတ်မိသွားလို့ပါ။”
မြေးဖြစ်သူက သူ့အဘွားကို လှည့်ကြည့်သည်။
သူမကတော့ မြေးဖြစ်သူကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
အော်လ်ဒရင်က အထုပ်ကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
အထဲမှာတော့ ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးထားတဲ့ မုန့်သေးသေးလေး လေးခု ရှိနေသည်။
သူတို့ဆီကနေ ကျွန်တော်တို့ အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်သွားပြီးမှ သူ စကားစပြောသည်။
“သူတို့က ယာယီခန်းမဆောင်ထဲမှာ ရက်သတ္တပတ်တွေ အကြာကြီး နေခဲ့ရတာလေ။”
ကျွန်တော် ပွင့်နေတဲ့ တံခါးပေါက်ဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ယောက်ယောက်က ပြတင်းပေါက်အနားမှာ ပန်းအိုးတစ်အိုး တင်ထားပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ အသစ်ရောက်လာတဲ့ မဟာမိတ်တွေအတွက် သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ မြေကွက်လပ်ကို ငေးကြည့်နိုင်တဲ့ ကုန်းမြင့်တစ်ခုဆီမှာ ရပ်လိုက်ကြသည်။
အီလီနော်ရဲ့ တိုင်းတာရေး တိုင်တွေက လမ်းမကြီးဘက်ကိုပဲ အမှတ်အသားပြုထားသည်။ အဝေးမှာတော့ စမ်းချောင်းလေးတစ်ချောင်းကို ဝန်းရံထားတဲ့ မြက်ခင်းပြင်က ဟင်းလင်းပြင်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“အဲလီယွန်က ရှေးဟောင်းသစ်ပင်တွေကို မခုတ်ဘဲ ထားပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်။” လို့ အော်လ်ဒရင်က ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က သိုလှောင်ရုံတွေကို လမ်းမကြီးနဲ့ ပိုနီးတဲ့နေရာကို ပြောင်းရွှေ့နေတာပါ။”
“ဖီးနစ်ငှက်တွေ နားခိုမယ့်နေရာကော။”
“ပယ်ရင်က ပုံစံခြောက်မျိုးလောက် ဆွဲထားတယ်။”
“သူတို့က ဘယ်လိုမျိုး တောင်းဆိုထားလို့လဲ။”
“ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ကျောက်ဆောင်စွန်းတစ်ခုလောက်ပေါ့။”
ကျွန်တော် ရယ်မောမိသည်။
“အီလီနော်က ဘာပြောလိုက်သေးလဲ။”
“သူ့ဘာသာသူ လှေကားထောင်ချင်ရင် ထောင်ပါစေ၊ ဒါပေမဲ့ နေထိုင်မယ့်သူတွေက ပျံသန်းနိုင်တယ်တဲ့လေ။”
အော်လ်ဒရင်က မုန့်တစ်လုံးကို ဖြည်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်လုံး ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အောက်ဘက်မှာ လူတွေက အိမ်တွေကြားထဲ သွားလာနေကြသည်။ ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်တစ်ခုက အဝတ်လျှော်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သစ်သားတွေ သယ်သွားသည်။ တစ်နေရာရာမှာတော့ တူသံတစ်ခုက တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ စည်းချက်ညီညီ မြည်နေသည်။
“ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောရတာ လွမ်းနေမိတာ။” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အော်လ်ဒရင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ တစ်ခုခု လိုအပ်လို့ မဟုတ်ဘဲနဲ့ လာခဲ့ပါ။”
“ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ ရွှံ့တွေပေမှာ မကြောက်တဲ့ ဖိနပ်မျိုး စီးလာခဲ့ပေါ့။”
လီအိုရာက အဲဒီညနေမှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ညစာစားဖို့ ရောက်လာသည်။ သူ့လက်မောင်းအောက်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ညှပ်ထားလျက်သား။
“အလုပ်လား။” လို့ အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပါ။”
“လူနာတစ်ယောက်အတွက်လား။”
“ကျွန်မအတွက်ပါ။”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြုံးပြီး သူမအတွက် ထိုင်ခုံတစ်လုံး ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ဆောက်သ်မီးယားအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်ပြီး လီအိုရာကလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ မုန်းတီးကြောင်း ပြောဆိုနေခဲ့တဲ့ အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ကို စတင်ပြီး ချစ်ရေးဆိုနေတဲ့ လူနာအိုကြီးတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောပြသည်။
“သူက အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ တံခါးကို ပြင်ပေးလိုက်တာကိုး။” လို့ လီအိုရာက ဆိုသည်။
“စည်းရုံးဖို့ အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်ပဲ။” လို့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ သူ့ပန်းကန်ထဲက အစားအစာတွေကိုသာ အာရုံစိုက်နေတော့သည်။
မီရယ်လ်ကတော့ တံခါးက တကယ်ပဲ ပြင်စရာ လိုအပ်ခဲ့သလားလို့ မေးလိုက်သည်။
“သူပြောသလောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဟယ်လီနာ ရယ်မောလိုက်သည်။ စားပွဲတစ်ဖက်မှာတော့ ပယ်ရင်က ပိုကောင်းတဲ့ ပတ္တာမျိုးသာ သုံးခဲ့ရင် အဲဒီချစ်ရေးဆိုမှု ပိုအောင်မြင်နိုင်မလားဆိုတာကို စဉ်းစားနေသည်။
အော်လ်ဒရင်က သူ အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်မတွေးမိခင်မှာပဲ ပေါင်မုန့်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် လီအိုရာကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမက အက်ဗလင်နဲ့ ရယ်မောနေတာကို မြင်တော့ သူမအနားမှာ လူနာတစ်ယောက်ယောက် ရှိမနေတဲ့အချိန်ဆိုတာ ဘယ်လောက်ရှားသလဲဆိုတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ညစာစားပြီးတဲ့အခါ သူမက သူမရဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်ကို ယူပြီး မိုးမချုပ်ခင် ဖတ်ဖို့ ဥယျာဉ်ထဲ ထွက်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လည်ခင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ကုသရေးဆောင်ကို ပြန်သွားကြသည်။
ပယ်ရင်က ခေါင်းလောင်းကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ။ လီအိုရာကလည်း လီသန် သူ့လက်နဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အားပမာဏအတိုင်း စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဆီဗရမ်ကလည်း အခန်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေမယ့် စင်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
လီသန်က စမ်းကြည့်ချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုထားသည်။
အတွင်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့ ပမာဏထက် လူနည်းနည်းပဲ ရှိသည်။ သူ သဘောတူထားတဲ့ လူအရေအတွက်အတိုင်းပဲ - အက်ဗလင်၊ လီအိုရာ၊ မေလင်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေကြသည်။
လီအိုရာက သူ့လက်ချောင်းအောက်မှာ အထိအတွေ့ပျော့တဲ့ ခလုတ်ပြားကို ထားပေးလိုက်သည်။
“ရှင် မဖိထားသရွေ့ သူက လှုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ရှင် အနားယူနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီမှာပဲ ထားထားလို့ရတယ်။” လို့ သူမ ပြောသည်။
ကြာကြာကြီး ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူ့အကြည့်တွေ ပြတ်သားလာသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ခေါင်းလောင်းက မမြည်ဘဲ တုန်ခါသွားသည်။
လီအိုရာ စောင့်နေသည်။
နောက်ထပ် အသက်ရှူသံတစ်ချက်။
ပြီးတော့ အခန်းထဲမှာ ကြည်လင်တဲ့ အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီသန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို လက်နဲ့ ဖိထားလိုက်သည်။
သူ့ကို ထပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ကျွန်တော်တို့ မပြောခဲ့ပါ။
မေလင်က သူမ ကိုင်ထားတဲ့ အကာအရံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။ လီအိုရာက သူ့လက်ကို ကြွက်သားတွေ တင်းမာနေသလား စစ်ဆေးပြီးနောက် ခလုတ်ပြားကို သူ ခံစားမိနိုင်တဲ့နေရာမှာပဲ ထားပေးခဲ့သည်။
အဲဒီအသံက သူ့ရဲ့ အခန်းကို ပွင့်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။
သူ့ဆီကနေ လုယူသွားတဲ့ နှစ်တွေကို ပြန်မပေးနိုင်ခဲ့သလို၊ နောက်နေ့မှာ အောင်မြင်မယ်ဆိုတာကိုလည်း အာမမခံနိုင်ခဲ့ပါ။
ပယ်ရင်က အောင်မြင်သွားပြီဆိုတာ ကြားတဲ့အခါမှာတော့ အပြင်ဘက်က ခုံတန်းလျားပေါ်ကို အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
အော်လ်ဒရင်က သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်သည်။
နှစ်ယောက်လုံး ဘာစကားမှ မပြောကြပါ။
အတွင်းခန်းထဲမှာတော့ လီသန်က စကားလုံးတွေကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်နေပါပြီ။
**“အခုထိ ရှိနေသေးတာလား။”**
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရှိနေပါတယ်။” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးက ကုလားထိုင်ဘက်ကို ရွေ့သွားသည်။
ကျွန်တော် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
သာမန်အကြောင်းအရာတွေပေါ့။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို မုန့်တွေ အများကြီး ဖုတ်မိတယ်လို့ လိမ်ပြောတဲ့ အဘွားအိုအကြောင်း၊ မီးပြတိုက်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲနိုင်ပေမဲ့ ဖီးနစ်ငှက်တွေက လှေကားမလိုဘူးဆိုတာကို မေ့သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
လီအိုရာက ကုတင်ဘေးမှာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောသည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ပယ်ရင်က အော်လ်ဒရင်ကို တစ်ခုခုကို ဒေါသတကြီး တိုးတိုးပြောနေသည်။
လီသန်က သူ ပင်ပန်းလာတဲ့အထိ နားထောင်နေသည်။
ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူ တိတ်ဆိတ်ချင်တဲ့အခါမှာ သူ့လက်ချောင်းက သစ်သားခလုတ်ပြားလေးပေါ်မှာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ သူ့ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။