အခန်း (၃၉၇) - စားပွဲဝိုင်းရှေ့က တစ်နာရီ
မေရီက ဟိုဘက်ကို ဖယ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ မင်းသားက စောင်သုံးထည်ကို ပိုက်ထားလျက်သား ဖြစ်နေတယ်။
သူချက်ချင်းပဲ ဖယ်ပေးလိုက်တယ်။
ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူရွေးလိုက်တဲ့လမ်းကြောင်းက အလုပ်သမားနှစ်ယောက် အိပ်ရာတစ်ခုကို ထမ်းလာတဲ့လမ်းကြောင်း ဖြစ်နေတယ်။
တိုက်မိခိုက်မိပြီး သံတမန်ရေးရာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်မလာခင်မှာပဲ မေရီက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး ဘေးကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ရတယ်။
"ဟိုမှာ" လို့ ပြောရင်း နံရံဘေးက လွတ်နေတဲ့နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ "သူတို့ဖြတ်သွားတဲ့အထိ အဲဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေပါ"
"သဘောပါ"
ဘုရင်မ နာရစ်စ်ရဲ့ တူတော်၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသား မင်းသား ကော်ဗင်က မေရီနေရာချပေးတဲ့အတိုင်း တသွေမတိမ်း ရပ်နေလိုက်တယ်။
သူက ဘဲလ်လရန်မိသားစုနဲ့အတူ ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး ဟေဗင်ရီးခ်ျကို ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးရက်တွေမှာ ကိုယ်ဘာတွေလုပ်ပေးလို့ရမလဲဆိုတာကိုပဲ တကူးတက လိုက်ရှာနေသူပါ။ စောင်တွေသယ်ပေးတာကလည်း သူလုပ်ပေးနိုင်တဲ့အထဲက တစ်ခုပေါ့။
မေရီကို လိုက်ကြည့်နေတာကတော့ နောက်ထပ်အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။
ကျွန်တော် ဖန်ရီးရဲ့ ယာဉ်တန်းဆီ မထွက်ခွာခင် နောက်ဆုံးလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းကို စောင့်နေရင်းနဲ့ ဒါကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကော်ဗင်က မေရီကို ကြည့်နေတဲ့အကြည့်တွေက အိပ်ရာခင်းတွေ ရွှေ့တာကို စိတ်ဝင်စားတာထက် ပိုနေမှန်း ထင်ရှားတယ်။
မေရီကတော့ အရာအားလုံးနီးပါးကို သတိထားမိတဲ့သူမို့ သူလည်း သိမှာပါ။
"အဲဒါတွေက အပေါ်ထပ်ကို ပို့ရမှာ" လို့ မေရီက သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်။
"ဟုတ်ကဲ့"
သူမသွားသေးဘူး။
မေရီက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်တယ်။
"နောက်ထပ် ဘာများရှိသေးလို့လဲ"
"ခင်ဗျား အလုပ်မရှုပ်တဲ့အချိန်ကျရင် စကားနည်းနည်းလောက် ပြောလို့ရမလား"
မေရီက ပြင်ဆင်နေတဲ့ လူနာတင်စင်တွေ၊ မေးခွန်းတစ်ခုခုနဲ့ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ စာရေးဝန်ထမ်းနဲ့ သူ့လက်ထဲက စာရင်းကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဲဒီအချိန်ထိတော့ အတော်လေး စောင့်ရလိမ့်မယ်"
ကော်ဗင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိတယ်။
"ကျွန်တော် နားလည်စပြုလာပါပြီ"
ခဏအကြာမှာတော့ သူမ စာရင်းစာရွက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
"ကုသပေးမယ့်သူတွေ တောင်းဆိုထားတာ အကုန်ရပြီ။ လက်ခံမယ့်အခန်းတွေလည်း အသင့်ဖြစ်မယ်။ လှည်းကို အထဲကလှောင်အိမ် မပျက်စီးဘဲ ထည့်ထားလို့ရမယ့် အိမ်ဝင်းကို ကက်စတယ်လန် သိထားပြီးသားပါ"
"မင်းသားကရော"
မေရီက စောင်တွေကို သယ်သွားတဲ့ ကော်ဗင်ရှိရာ လှေကားဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အိပ်ရာခင်းတွေ သိမ်းတဲ့အခန်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သူသိသွားပြီ"
"သူပြောချင်တာ အဲဒါမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်"
"ကျွန်မလည်း သိပါတယ်"
သူမရဲ့ နားရွက်တွေက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားတယ်။
ဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပျော်ရွှင်နေတာလားလို့ ကျွန်တော် မဆုံးဖြတ်ရသေးခင်မှာပဲ သူမက စာရင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
"ရှင် ထွက်ခွာရတော့မယ်"
"ဟုတ်သားပဲ"
သူမ ကျွန်တော့်အနားကို တိုးကပ်လာပြီး အသံကို လျှော့ပြောတယ်။
"သူ့ကို ကူညီနိုင်ဖို့အတွက် သတင်းအချက်အလက်တွေ အများကြီး ပြန်ယူခဲ့ပါ။ လှောင်အိမ်အကြောင်းတင် မဟုတ်ဘူး"
ဖန်ရီး။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ စာရွက်ကိုယူပြီး ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ ဆုံဖို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။
ကောင်းကင်စတင်လင်းလာတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ အော်ရီသာရဲ့နေရာကို ရောက်လာကြတယ်။
ယာဉ်တန်းက အခွန်ကောက်ခံတဲ့စခန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပြီ။
အယ်လရန်က တောအုပ်လမ်းကနေ ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြပြီး စကောက်တွေ မြင်းတွေကို ချည်ထားတဲ့ မြေကျင်းနက်လေးဆီ ခေါ်သွားတယ်။ သစ်ပင်တွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ လမ်းက တောင်ကုန်းအနိမ့်လေးကို ပတ်သွားပြီး ကျောက်တုံးနံရံတွေကြားမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။
လှည်းတွေက အဲဒီ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့လမ်းကို မရောက်သေးဘူး။
"ဘယ်လောက်ရှိလဲ" သောရ်က မေးတယ်။
"မြင်းစီးအစောင့်က ၁၂ ယောက်။ လှည်းနဲ့လိုက်လာတာ ၈ ယောက်။ အဖြူရောင်အမှတ်အသားပါတဲ့ မြင်းစီးသူ ၄ ယောက်ကတော့ အကာအကွယ်ပါတဲ့ လှောင်အိမ်ဘေးမှာ ကပ်လိုက်လာတယ်"
အော်ရီသာရဲ့မျက်နှာက မီးခိုးရောင်အလင်းရောင်အောက်မှာ ပိုပြီး အိုမင်းနေသလိုပဲ။
"အဲဒီသေတ္တာက သူတို့ခေါင်းဆောင်ဆီမှာပဲ ရှိသေးတယ်"
ကယ်လ်ဒရစ်က နောက်ဆုံးရတဲ့ ပုံကြမ်းဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
ဗလာလှောင်အိမ်က ဖန်ရီးရဲ့လှည်းနောက်မှာ လိုက်လာတယ်။ လှည်းနှစ်စင်းလုံးကို သံကြိုးတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားပေမဲ့ တစ်စင်းစီမှာ သူ့မြင်းအုပ်စုနဲ့သူ ရှိနေတယ်။
"အဲဒီချိတ်ဆက်မှုက ပထမအစီရင်ခံစာမှာ မပါခဲ့ဘူး" သူပြောတယ်။
"သူတို့ မထွက်ခွာခင်မှ ချိတ်လိုက်တာနေမှာ" အယ်လရန်က ပြန်ဖြေတယ်။
ဗေးရွန်းက လမ်းဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"နောက်ထပ် တားဆီးမှုတစ်ခုလား"
"ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အရန်တစ်ခုခု ဖြစ်လိမ့်မယ်" ကယ်လ်ဒရစ်က ပြောတယ်။ "ပထမတစ်ခု ပျက်စီးသွားရင် အလုပ်ဖြစ်မယ့် တစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"
ကျွန်တော်တို့ အစီအစဉ် ပြောင်းလိုက်ကြတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်အနေနဲ့ လှည်းနှစ်စင်းကြားက သံကြိုးရဲ့သဘောသဘာဝကို နားမလည်မချင်း ဘယ်လှည်းကိုမှ ခွဲထုတ်လို့ မဖြစ်ဘူး။
မြင်းတွေကို တစ်ပြိုင်တည်း ရပ်တန့်အောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်။
အော်ရီသာက ကျွန်တော့်ကို တောင်ကုန်းပေါ် ခေါ်သွားတယ်။
သစ်ကိုင်းတွေကြားကနေ လှည်းကို မြင်ရတယ်။ မညီညာတဲ့လမ်းပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားနေတယ်။ သူ့ဘီးတွေက နောက်ကလိုက်လာတဲ့ ကုန်တင်လှည်းတွေထက် ပိုကျယ်တယ်။ ကင်းဗတ်စတွေက တုန်ခါမှုတောင် မရှိသလောက်ပဲ။
ပြီးတော့ အဲဒီအောက်က တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားတယ်။
ပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်ခတ်သံတစ်ခုက လှည်းဘောင်ကို တုန်ခါသွားစေတယ်။
အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ မြင်းစီးသူက အကာအကွယ်စကို ဖောက်ပြီး ချိတ်ပါတဲ့ တုတ်နဲ့ ရိုက်လိုက်တယ်။
လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားတယ်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝပ်နေတဲ့ သောရ်က ငြိမ်ကျသွားတယ်။
မြင်းစီးသူက တုတ်ကို ဒူးပေါ် ပြန်တင်လိုက်တာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိတယ်။
"အဲဒီတစ်ခု အရင်လား" ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
"သေတ္တာကို အရင်ယူရမယ်" သူမက ပြောတယ်။ "ပြီးမှ တုတ်ကို"
မှန်ကန်တဲ့ အဖြေပါပဲ။
ဒါကို လက်ခံဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့ရလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မုန်းမိတယ်။
အော်ရီသာက လမ်းဘေးက မြေပြန့်လေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ အဲဒီနေရာက မြင်းတွေသွားတဲ့လမ်းနဲ့ ဝေးပြီး သစ်ပင်နှစ်ပင်ကြားမှာ မြင်နိုင်တယ်။
"ဟိုမှာ။ သူ ကျောက်တုံးနံရံအောက် မရောက်ခင်မှာ အဲဒီသေတ္တာကို ကိုင်ထားတဲ့သူကို အမီဖမ်းနိုင်လိမ့်မယ်"
ကျွန်တော် မြေပြင်ကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။
ရှည်လျားတဲ့ ခရီးစဉ် မဟုတ်ဘူး။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ မလိုဘူး။ မြင်နိုင်တဲ့နေရာတစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော် နားလည်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုပဲ။
ကျွန်တော် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
အယ်လရန်ရဲ့ အလင်းတန်းက သစ်ပင်တွေကြားမှာ တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
ဗေးရွန်းက အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားတယ်။
လေပြင်းက မြင်းတွေကို မထိခိုက်စေဘဲ ရှေ့ကမြင်းတွေကို ဖိအားပေးလိုက်တယ်။ မြင်းတွေက ခေါင်းမော့ပြီး အရှိန်လျှော့သွားတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မိုးရေတွေက လမ်းမပေါ်ကို ဖြတ်သန်းကျရောက်လာပြီး ကျဉ်းမြောင်းတဲ့လမ်းကို ဖုံးကွယ်သွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်တွေက နောက်ဆုံးလှည်းဘေးမှာ ပေါ်လာကြတယ်။
"ရပ်လိုက်ကြ!"
ယာဉ်တန်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။
သောရ်ရဲ့ လျှပ်စီးက လမ်းပေါ်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ရိုက်ခတ်လိုက်တယ်။ ကျောက်တုံးတွေ ကွဲအက်သွားပြီး မြင်းစီးအစောင့်တွေက သူမဘက်ကို လှည့်လာကြတယ်။
ကျွန်တော် မိုးကြိုးပမာ လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။
ကမ္ဘာကြီးက ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားတဲ့အခါမှာ သေတ္တာကိုင်ထားတဲ့သူက သူ့လက်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး သော့ကို ဖွင့်ဖို့ ပြင်နေတယ်။
ကျွန်တော့်ဓားက သူ့ကုန်းနှီးနဲ့ တွဲထားတဲ့ ကြိုးကို ဖြတ်လိုက်တယ်။
သေတ္တာမြေကြီးပေါ် မကျခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ဖမ်းလိုက်နိုင်တယ်။
သူ့မြင်းက နောက်ခြေနှစ်ချောင်းနဲ့ ထရပ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် မြင်းခွာတွေကြားကနေ ရှောင်ထွက်လိုက်ပြီး မြင်းစီးသူရဲ့ ဓားချက်ကို ပခုံးနဲ့ ရှောင်လိုက်တယ်။
သူ တစ်ခဏလောက် ကြောင်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် သူ့လက်မောင်းကို ဓားရိုးနဲ့ ရိုက်လိုက်ပြီး မြင်းပေါ်ကနေ ဆွဲချကာ မြောင်းဘေးမှာ လှဲချလိုက်တယ်။
သူ သေတ္တာကို လှမ်းဖမ်းတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ခြေထောက်နားက မြေပြင်ကို အေးခဲသွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီး သေတ္တာကို ယူကာ ဝေးရာကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်နောက်မှာ အာဗန်က အစောင့်တွေနဲ့ ကယ်လ်ဒရစ်ကြားထဲ ရောက်နေပြီ။
တိုက်ပွဲက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်တွေက ဗလာလှောင်အိမ် နောက်ပြန်မလှိမ့်သွားအောင် နောက်ဆုံးလှည်းကို ထိန်းထားလိုက်တယ်။ ဗေးရွန်းက ကြောက်လန့်နေတဲ့ မြင်းတွေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပေးပြီးမှ လှည်းကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူတွေဆီ လှည့်လာတယ်။
သောရ်ရဲ့ တူက ချိတ်ပါတဲ့တုတ်ကို နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားအောင် ရိုက်ချလိုက်တယ်။
အဲဒီတုတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့သူက မြင်းပေါ်က ပြုတ်ကျပြီး ထမလာနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်တော် သေတ္တာကို ကယ်လ်ဒရစ်ဘေးမှာ ချထားလိုက်တယ်။
"မဖွင့်ရသေးဘူး"
"ကောင်းပြီ"
သူက မထိဘဲနဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို အနားမှာ ကပ်ထားလိုက်တယ်။
အမည်းရောင်သားရေအောက်မှာ ဖြူရော်ရော် အစင်းကြောင်းတွေ ပေါ်လာတယ်။
ဖန်ရီးရဲ့လှည်းထဲကနေ တစ်ခုခုက မြည်လာတယ်။
သတ္တုနဲ့ သတ္တု ထိခိုက်သံ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော့်သွားတွေကိုတောင် ကျဉ်သွားစေတဲ့ အသံမြင့်ကြီးတစ်ခု။
"သူတို့ နောက်ထပ် တစ်ခုခု လုပ်နေပြီ" ကယ်လ်ဒရစ်က ပြောတယ်။
ကျွန်တော် အဖြူရောင်အမှတ်အသားပါတဲ့ စီးနင်းသူတွေဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
တစ်ယောက်က ဗလာလှောင်အိမ်နောက်မှာ ဆင်းနေတယ်။ သူ့လက်က လှောင်အိမ်နောက်နံရံမှာ တပ်ထားတဲ့ ပြားတစ်ခုပေါ်မှာ ဖိထားတယ်။
အာဗန်ကလည်း အဲဒီလူကို မြင်လိုက်တယ်။
သူ ကယ်လ်ဒရစ်ဘေးကနေ မခွာဘူး။
"ယူရီယာ၊ နောက်ဆုံးလှည်းကို သွား"
ကျွန်တော်လည်း ရောက်ရမယ့်နေရာကို ရွေးပြီးသားပါ။
သူ့ဘေးက လမ်းပေါ်ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီလူက လှည့်ကြည့်တယ်။
သူ့လက်ဝါးက ပြားပေါ်မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။
"မင်းမှာ ဒီနေရာမှာ ဘာအာဏာမှ မရှိဘူး" သူပြောတယ်။
သူ့စကားတွေက စွမ်းအားတွေ ပါနေတယ်။
တစ်ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ မြေကြီးထဲမှာ မြုပ်နေသလိုပဲ၊ လမ်းမကြီးကတောင် သူ့စကားကို လက်ခံလိုက်သလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။
ပြီးတော့ ရွှံ့တွေကြားထဲမှာ ဆောင်းရာသီရဲ့ အအေးဓာတ်က ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
ကျွန်တော် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းပြီး ဖိအားကို ဖျက်လိုက်ကာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။
"လွှတ်လိုက်"
သူ ပြုံးတယ်။
ဖန်ရီးရဲ့ လှောင်အိမ်ထဲက အသံက ပိုကျယ်လာတယ်။
ကျွန်တော် သူ့တံတောင်ဆစ်ကို ဓားရိုးနဲ့ ရိုက်လိုက်ပြီး သူနာကျင်မှုကို အမိန့်တစ်ခုအဖြစ် မပြောင်းလဲခင်မှာပဲ လက်ကို ဆွဲခွာလိုက်တယ်။
အသံ တိတ်သွားတယ်။
သူ လှည်းကို မှီပြီး လဲကျသွားတယ်။
စစ်သည်နှစ်ယောက်က သူ့ကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ ခေါ်သွားကြတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီပြားကို မထိဘဲ ချန်ထားခဲ့တယ်။
ကယ်လ်ဒရစ် အဲဒါကို ကြည့်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်။
ထိုစဉ် ကင်းဗတ်စအောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မ... မဖျက်ဆီးနဲ့။”
နက်ရှိုင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသည်။ အသက်ရှူသံလောက်ပင် မရှိလှ။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အော်ရီသာက အုပ်ထားသည့်အဖုံးကို ဖယ်လိုက်သည်။ ဖန်ရီးက လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ပုံစံထုတ်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍သေးငယ်နေသယောင် ရှိသည်။
သူ့မီးခိုးရောင် အမွှေးအမျှင်များမှာ သိုင်းကြိုးများအောက်တွင် ပျစ်ချွဲနေသည်။ ရှေ့ခြေတစ်ဖက်မှာ မသဘာဝသည့် ထောင့်ချိုးဖြင့် ရှိနေပြီး အမိုးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် သံကြိုးကြောင့် အတိုကပ်နေရသည်။ လည်ပင်းကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် ကိရိယာကြောင့် အမွှေးများမှာ ပျက်စီးနေသော အရေပြားတစ်လျှောက် ပြားကပ်နေသည်။
သူ့မျက်လုံးများ ပွင့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေသည်။
သောရ်က အော်ရီသာဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ရပ်လိုက်သည်။
“ဖန်ရီး။”
ဝံပုလွေ၏ အကြည့်က သူမဆီ ရောက်သွားသည်။
“ဆူညံလိုက်တာ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သောရ်က ရယ်လိုက်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ လည်ချောင်းထဲမှာတင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့လျှင် ရယ်သံဖြစ်လာနိုင်လောက်သည့် အသံမျိုးဖြစ်သည်။
“မင်း အပြင်ရောက်မှပဲ သေချာ တိုင်တန်းတော့ပေါ့။”
သူ့မျက်လုံးများက လှည်းနှစ်စင်းကို ဆက်ထားသည့် သံကြိုးဆီ ရွေ့သွားသည်။
“ဒုတိယလှောင်အိမ်။ ပထမတစ်ခုက ထုတ်လွှတ်လိုက်တာကို... လက်ခံဖို့ ပြင်ထားတာ။”
ကယ်လ်ဒရစ်က သေတ္တာထဲမှ ခေါင်းမော့လာသည်။
“လွှဲပြောင်းပေးတာပဲ။”
ဖန်ရီးက မျက်လုံးကို တစ်ချက် မှိတ်လိုက်သည်။
မှန်သည်။
ကျွန်တော်တို့က ဗလာဖြစ်နေတဲ့ အကျဉ်းထောင်ကို အရန်ပစ္စည်းတွေလို့ မှားယွင်းထင်မှတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
တိုက်ပွဲက ကြိုးတွေမဖြုတ်ခင်မှာပဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။
ခေါင်းဆောင်တွေ အဖမ်းခံလိုက်ရတာကို မြင်တော့ အစောင့်အချို့ လက်နက်ချကြသည်။ နှစ်ယောက်ကတော့ မြောက်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားသည်။ အီလီဇာ၏ စစ်သည်တွေက သူတို့ နောက်ကြောင်းပြန်မလှည့်နိုင်အောင် အဝေးကြီးအထိ လိုက်သွားပြီးမှ လှည်းတွေဆီ ပြန်လာကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာလည်း ဒဏ်ရာရသူတွေ ရှိသည်။
စစ်သည်တစ်ယောက်၏ ပါးပြင်မှာ ဦးထုပ်အောက်ကနေ ပြတ်ရှသွားသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သူ့နံရိုးကို လက်ဖြင့် ဖိထားသည်။ ကင်းထောက်တစ်ယောက်ကတော့ မြင်းတိုက်ခံရပြီး ထိုင်ဖို့တောင် အကူအညီ လိုအပ်နေသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က လှည်းနှစ်စင်းကို တစ်စုံတစ်ရာအဖြစ် လေ့လာနေချိန်မှာ ကုသသူတွေက သူတို့ဆီ သွားရောက်ကုသပေးကြသည်။
သေတ္တာထဲမှာတော့ ကျောက်မျက်ရောင်ဖျော့ဖျော့တွေ စီခြယ်ထားတဲ့ သတ္တုကိရိယာတန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူက ၎င်းကို ထုတ်မယူသေးပါ။
“ပထမလှောင်အိမ်က သူ့ကို ချုပ်ထားတာ” သူက ပြောသည်။ “ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ သံကြိုးကနေတစ်ဆင့် ဆွဲထုတ်လာမယ့်အရာကို လက်ခံဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာ။”
သောရ်၏ လက်က သူမ၏တူကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ စွမ်းအားလား။”
“အနည်းဆုံးတော့ ဟုတ်မှာပေါ့။ ဒီကိရိယာကို သုံးလိုက်ရင်တော့ ပိုတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။”
ကျွန်တော် ဖန်ရီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အသက်ရှူသံက တိမ်ဝင်နေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ပြန်ပွင့်လာပြီ။
သူတို့ သူ့ကို ဘယ်ကိုခေါ်သွားနေလဲဆိုတာ သူ သဘောပေါက်ထားသည်။
သူ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး လှည်းဘီးသံကို နားထောင်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က သိုင်းကြိုးတွေကို မကိုင်တွယ်ခင်မှာ ကိရိယာကို အန္တရာယ်ကင်းအောင် လုပ်လိုက်သည်။
ဒါက လမ်းမပေါ်မှာ အချိန်အကြာကြီး နေရမယ့် အလုပ်မျိုးဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မလိုလားခဲ့တဲ့ အချိန်ယူရမှုမျိုး ဖြစ်သည်။
အယ်လရန်က လမ်းကြောင်းနှစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးသည်။ သောရ်ကတော့ လှည်းတွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေပြီး သူမလက်ချောင်းတွေကြားမှာ လျှပ်စီးတွေ ဖြတ်ပြေးနေသည်။ အာဗန်က လှိုဏ်ခေါင်းပတ်ပတ်လည်မှာ အစောင့်တွေကို စနစ်တကျ ချထားပြီး ဗေးရွန်းကတော့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ကင်းဗတ်စအောက်က လေထုကို ရှင်းလင်းပေးနေသည်။
ကျွန်တော် ဖန်ရီးဘေးမှာပဲ ရှိနေခဲ့သည်။
“ရေသောက်မလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ရေဘူးဆီ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ရေအနည်းငယ်ကို သစ်သားခွက်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး လည်ပင်းကြိုးကို ဆွဲမိခြင်းမရှိဘဲ သူသောက်နိုင်မယ့်နေရာမှာ ကိုင်ထားပေးလိုက်သည်။
သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်သည်။
ပြီးတော့ ရပ်လိုက်သည်။ ထိုမျှလောက် လုပ်ရုံနဲ့တင် သူ အားကုန်သွားပုံရသည်။
“ဂရေးကိပ်လား” သူ မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“အော်ရီလီယာရော။”
“သူ အဲဒီမှာ ရှိတယ်။”
သူ့အကြည့်က ကျွန်တော့်ဆီကနေ မခွာ။
“မင်းက... ဆောင်းရာသီ။”
“ပြီးတော့ မိုးကြိုးတွေပေါ့။”
ခဏအကြာမှာတော့ သူ့နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်က တွန့်သွားပြီး သွားတစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။
“သတိထားမိတယ်။”
ကျွန်တော် ပြုံးမိသွားသည်။
ပြီးတော့ သူ နောက်တစ်ခါ သောက်နိုင်အောင် ခွက်ကို ကိုင်ထားပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို လမ်းမပေါ်မှာ လုံးဝ လွှတ်ပေးလိုက်တာမျိုး မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော်တို့ လွှဲပြောင်းမှုကို ရပ်တန့်လိုက်တယ်၊ ဒုတိယလှောင်အိမ်ကို မလည်ပတ်စေဘဲ ခွဲထုတ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဖန်ရီး သူ့ရှေ့ခြေကို ချနိုင်ပြီး ခေါင်းကို မနိုင်တဲ့အထိ ကြိုးတွေကို လျှော့ပေးလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ဖို့တော့ လုံခြုံတဲ့နေရာနဲ့ အကူအညီ ပိုလိုအပ်ပါသေးတယ်။
သူက ကယ်လ်ဒရစ်ဆီကို မျက်လုံးတစ်ချက် လှည့်ကြည့်ပြီး လက်ခံလိုက်သည်။
လှောင်အိမ်တံခါးကိုတော့ သူ့အပေါ် ယက်လုပ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်အမိန့်တွေကို ဖယ်ရှားပြီးမှ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဖန်ရီးက မတ်တပ်မရပ်နိုင်သေးပါ။
ဘယ်သူမှလည်း သူ့ကို မရပ်ခိုင်းပါ။
ကျွန်တော်တို့ လှည်းကြမ်းပြင်ကို အခံတွေ ထည့်ပေးလိုက်တယ်၊ မလိုအပ်တော့တဲ့ အမိုးအပိုင်းတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ လှည်းကို အိမ်ပြန်လမ်းဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
အော်ရီသာက သူ့ဘေးမှာ စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်။
သောရ်ကတော့ ဖန်ရီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တိုင်း မြင်နိုင်မယ့်နေရာမှာပဲ ရှိနေသည်။
အယ်လရန်က ဂရေးကိပ်ဆီ သတင်းပေးဖို့ ရှေ့ကနေ ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ခရီးစဉ်ရဲ့ အစပိုင်းမှာ လမ်းလျှောက်လိုက်လာပြီး လှည်းဘီးသံကို နားထောင်နေမိသည်။ သူတို့ကို အော်သဲလော့စ် (Othellos) ကနေ ဝေးရာကို ခေါ်သွားနေတာ သေချာစေဖို့ပေါ့။
နာရီအနည်းငယ်အကြာမှာ မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို လက်ခံရေးရုံးခန်းမှာ လာတွေ့သည်။
သူမက အတွင်းပိုင်း ဥယျာဉ်နားက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့ အဆောက်အအုံဟောင်းကို ရှင်းလင်းထားပေးသည်။ သူ့တံခါးတွေက လှည်းဝင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြီး ကြမ်းပြင်ကလည်း ခိုင်ခံ့သည်။ ၎င်းရဲ့ တည်နေရာကလည်း ကက်စ်တယ်လန်ကို မြို့ရဲ့ အဓိက အကာအကွယ်တွေကနေ ယာယီအကာအကွယ်တွေကို ခွဲထုတ်ထားနိုင်ဖို့ အဆင်ပြေစေသည်။
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်နဲ့ ချည်နှောင်မှုဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့အတူ အဲဒီမှာ စောင့်နေသည်။
အော်ရီလီယာရဲ့ အသံကို ကြားတော့ ဖန်ရီးရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာသည်။
သူမက သူမြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ရပ်နေပြီး သူက သူမလက်ဆီ ခေါင်းမရွှေ့ပေးမချင်း သူ့ကို မထိပါဘူး။
သောရ်ကတော့ အဲဒီအချိန်မှာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
ခဏတာလေးပါပဲ။
မေရီက တာဝန်ရှိသူတွေကို အလုပ်တာဝန်တွေ ခွဲပေးလိုက်တယ်၊ သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ ကိရိယာကို လုံခြုံတဲ့အခန်းထဲ ပို့လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရစစ်သည်တွေအတွက် သန့်ရှင်းတဲ့ စောင်တွေ ရှာခိုင်းလိုက်သည်။
မင်းသား ကိုဗင်က စောင်တွေကို သယ်လာပြီး ရောက်လာသည်။
သူက ဝံပုလွေကြီးကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဆက်လျှောက်သွားသည်။
မေရီက အပေါ်ဆုံးက စောင်ကို ယူလိုက်ပြီး ခုံတန်းဘက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟိုလူတွေကို အရင်ပေးလိုက်။ စောင်အခြောက်တွေက အဆောက်အအုံဆီ ရောက်လာတော့မယ်။”
သူက ဘာမှ ပြန်မမေးဘဲ နာခံလိုက်သည်။
ထိုနေ့ ညနေစောင်းမှာ မေရီရဲ့ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ပြန်သည်။
သူက လက်ပေါ်က ရွှံ့တွေကို ဆေးကြောထားပြီး လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် ကိုင်ထားသည်။
မေရီက အတွင်းမှာ စာရေးနေသည်။
“ဒါက ပို့ပေးရမယ့်အရာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ကိုဗင်က ခွက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေါ့။”
“ဒုတိယအပိုင်းကတော့ သတ္တိပိုလိုလိမ့်မယ်။”
သူက ကျွန်တော့်ကို အားနာသလို ပြုံးပြသည်။
“ကျွန်တော် သတိထားမိပါတယ်။”
ကျွန်တော် ပြန်မပြောခင်မှာပဲ မေရီက ရုံးခန်းထဲကနေ လှမ်းခေါ်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် အဲဒီမှာရပ်ပြီး ငါ့အကြောင်း ပြောနေကြတာဆိုရင် ဝင်လာခဲ့ ဒါမှမဟုတ် ထွက်သွားကြ။”
ကိုဗင်က ခွက်တစ်ခုကို လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
သူ မလဲခင် ကျွန်တော် အမြန်ယူလိုက်သည်။
“မေရီအတွက်ပါ” သူ အမြန်ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းပဲ ကိုင်ထားသင့်တာပေါ့။”
ကျွန်တော် ခွက်တွေကို လဲလိုက်ပြီး ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
သူ ဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော်က အစီရင်ခံစာ ပေးစရာရှိတာကြောင့် စားပွဲပေါ်မှာ ချပေးဖို့အထိ လိုက်ဝင်သွားမိသည်။
အဲဒီမှာပဲ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရတာပါ။
“လေဒီ မေရီ” ကိုဗင်က စတင်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားကို ပိုးပန်းခွင့်ပြုမလား။”
သူမရဲ့ ဘောပင် ရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမလား ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ဆက်နေတာ ပိုထင်ရှားနေမလား စဉ်းစားမိသည်။
မေရီက မင်းသားကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ပိုးပန်းဖို့အတွက်ဆိုရင် အလုပ်အရမ်းများလွန်းတယ်။”
သူ မျက်နှာရဲသွားပေမဲ့ နောက်ပြောင်ပြီး ရှောင်လွှဲမသွားပါ။
“ခင်ဗျား ဒီလိုပဲ ပြောမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိထားပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် မင်း သတိထားမိနေတာပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူ ပြန်ပြောတဲ့ပုံစံက သူမကို သူ့ဆီ ပြန်ကြည့်စေသည်။
သူ လက်ဖက်ရည်ကို သူမရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို မထိခိုက်စေမယ့်နေရာမှာ ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မမှာ တာဝန်တွေရှိတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ တာဝန်အပိုတွေ ထပ်မတိုးချင်ပါဘူး။”
“ပြီးတော့ မယ်လိုဒီနဲ့ ကျွန်မက တွဲနေတယ်ဆိုတာလည်း သိတယ်မလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
မေရီက စောင့်နေသည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သူ့ကို ဘေးဖယ်ထားဖို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး” သူ ပြောသည်။ “နောက်တစ်လလုံးလုံး ခင်ဗျားရုံးခန်းရှေ့မှာ ပစ္စည်းတွေ သယ်သွားဖို့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှာနေရတာထက်စာရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်လို့ပါ။”
မေရီရဲ့ နားရွက်တွေက ရှေ့ကို စိုက်သွားသည်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော် ချထားခဲ့တဲ့ အစီရင်ခံစာကိုပဲ အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားဟန် ပြလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းရဲ့ အချိန်ကို အလဟဿ သုံးတာပဲ” သူမ ပြောသည်။
“ကျွန်တော့်အချိန်တော့ ဟုတ်မှာပေါ့။”
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်က လှုပ်သွားသည်။
ကိုဗင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ ညစာ စားမလား။ ခင်ဗျားရဲ့ အဖြေကို ညစာထက် ပိုတဲ့ ကတိကဝတ်လို့ မသတ်မှတ်ပါနဲ့။”
မေရီက နာရီကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ မပြီးသေးတဲ့ အလုပ်ပုံတွေကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ ညစာ စားပါတယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း ကြားဖူးပါတယ်။”
“မှန်ကန်တဲ့ အချိန်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေအောင် ညှိလို့ရပါတယ်။”
သူမက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ အချိန်ဇယားနဲ့ မတွေ့ဖူးသေးခင်တော့ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။”
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမသည် အခက်အခဲတစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည့် အဆိုပြုချက်တစ်ခုကို အကဲခတ်သကဲ့သို့ သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပြီ။ ရှင်နဲ့အတူ ညစာစားပေးပါ့မယ်။”
ကိုဗင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မေရီက လက်တစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
“တစ်ညပဲနော်။ လက်ခံရရှိတဲ့ အစီရင်ခံစာတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါမှ။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို တစ်ဝက်လောက် အချိန်ကုန်စေမယ့် ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပြင်ဆင်မှုမျိုးတွေ မလုပ်နဲ့။”
“သဘောတူပါတယ်။”
“အခုတော့ ဒီမှတ်စုကို မီးဖိုချောင်ဆီ ပို့ပေးလိုက်၊ အသုံးဝင်ချင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
သူမပေးလိုက်သည့် စာရွက်ကို သူ လက်ခံလိုက်ပြီး တံခါးပေါက်အထိ ပြုံးရွှင်လျက် ထွက်သွားသည်။
မေရီသည် သူထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“မင်း အဲဒီအစီရင်ခံစာကို ပြီးနေတာ ကြာပြီမလား။”
“ကျွန်တော်လည်း အခုပဲ ထွက်တော့မလို့ပါ။”
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီလိုလုပ်ရတဲ့ အသစ်အဆန်းကို ခံစားကြည့်လိုက်ပါဦး။”
ထိုညနေခင်းတွင် မယ်လိုဒီက မေရီဆီမှ ဖိတ်ကြားချက်အကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်က အီလီနော်နှင့်အတူ ဧည့်ခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် တဲအဆောက်အအုံ၏ ကြမ်းခင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးနေစဉ် မယ်လိုဒီ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် စောင်တွေကိစ္စ ဖြစ်လာတာကိုး။”
မေရီက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ကူညီပေးနေတာပါ။”
“သူက ရှင်ရှိနေတဲ့နေရာတိုင်းမှာပဲ ကူညီပေးနေတာလေ။”
“နောက်ဆုံးတော့ သူက စောင်တွေကို သင့်တော်တဲ့နေရာ ရောက်အောင် ပို့ပေးခဲ့တာပဲ။”
မယ်လိုဒီက ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာပြီး အသံကို နူးညံ့စေလိုက်သည်။
“ရှင် သူနဲ့ ညစာစားချင်လို့လား။”
မေရီက သူမပေါင်ပေါ်တွင် ပိတ်ထားသော စာအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ စားချင်တယ်ထင်တယ်။”
“ဒါဆိုရင်လည်း စားလိုက်လေ။”
မေရီက သူမ၏လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ညနေခင်းတွေကို မင်းသားတစ်ယောက်ယောက်က လာလုယူသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“အဲဒီလိုတော့ ဖြစ်မလာပါစေနဲ့။ ရှင် အလုပ်တွေကို အချိန်ပြည့် လုပ်နေတာမျိုး မဖြစ်အောင် ကျွန်မ အတော်လေး ကြိုးစားသင်ပေးထားရတာပါ။”
မေရီသည် ထိုအခါမှသာ စစ်မှန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး “တစ်ယောက်ယောက်က အချက်အလက်မှားတွေနဲ့ နောက်ကျပြီး ရောက်လာတဲ့အခါ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သူ သိသွားပါစေဦး” ဟု ထပ်ပြောသည်။
“အဲဒါက ညစာစားပွဲမှာ ပြောရမယ့် စကားတွေ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“လူအများစုအတွက်တော့ ဟုတ်မှာပေါ့။”
ညစာစားပွဲကို နောက်တစ်ရက်ညတွင် အတွင်းပိုင်း ဥယျာဉ်ကို မြင်ရသည့် အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ကိုဗင်က သာမန်အစားအစာများ၊ ရိုးရှင်းသော စားပွဲနှင့် တစ်ဖက်လူကို ကြည့်သည့်အခါ မထိခိုက်စေမည့် အမြင့်ရှိ ပန်းအိုးတို့ကို ရွေးချယ်ထားသည်။
သူသည် တစ်နေရာရာမှာ မေးသင့်မေးထိုက်သည့် မေးခွန်းများကို သေချာပေါက် မေးမြန်းထားခဲ့ပုံရသည်။
မေရီသည် အနည်းငယ်သာ နောက်ကျပြီး ရောက်လာသည်။
သူမက သူမ၏ စာအုပ်ကို ယူလာသည်။
လမ်းလျှောက်လာရင်း သူမသည် စာအုပ်ကို စဉ်းစားနေပုံရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမပန်းကန်ဘေးတွင် မထားဘဲ ဘေးဘက်ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
ကိုဗင် သတိထားမိသွားသည်။
သူသည် ဉာဏ်ရှိစွာဖြင့် ဘာမှ မှတ်ချက်မပေးခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်သည် ဖန်ရီး နိုးနေပြီဖြစ်သော တဲအဆောက်အအုံဆီသို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။
မေရီ သွားရောက်ရန် သဘောတူထားသည့် ညစာစားပွဲကို ကျွန်တော် ကြီးကြပ်ပေးစရာ မလိုဘဲနှင့်ပင် ဂရေးကိပ်တွင် ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုကို လိုအပ်နေသည့် အခြားအလုပ်များစွာ ရှိနေသေးသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် မေရီက မယ်လိုဒီကို ထိုညစာစားပွဲအကြောင်း ပြောပြသည့်အခါ သူမ၏ ပြောပြချက်တွင် ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ညည်းညူမှု နည်းပါးနေသည်။
ကိုဗင်သည် အခြားသူများ၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးကို စီစဉ်ပေးရသည့်အလုပ်မှလွဲလျှင် သူမ ဘာလုပ်ရတာကို နှစ်သက်သလဲဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
မေရီက အဖြေပေးရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူမကလည်း သူ့ကို ပြန်မေးခဲ့သည်။
ထိုညတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အခမ်းအနားနှင့် ပြုလုပ်သော အမဲလိုက်ခြင်းကို မနှစ်သက်ကြကြောင်း၊ လူစည်ကားသည့် ပွဲလမ်းသဘင်များထက် တိတ်ဆိတ်သည့်အခန်းကို ပိုနှစ်သက်ကြကြောင်းနှင့် မဖြစ်နိုင်သည့် အလုပ်ချိန်ကို စိတ်အားတက်ကြွဖွယ်ဟု ဖော်ပြသူကို နှစ်ဦးစလုံး မယုံကြည်ကြကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။
“စကားပြောဆိုဖို့အတွက်တော့ အလားအလာကောင်းတဲ့ အခြေခံအချက်တွေပါပဲ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
မေရီက သူမကို သတိပေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
သို့သော် ထိုအကြည့်တွင် ခိုင်မာသည့် စိတ်ဆန္ဒမျိုးတော့ မပါဝင်ပေ။
ဖန်ရီး၏ လည်ပတ်ကြိုးကို ထိုညတွင်ပင် ဖြုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး လွှတ်ပေးခြင်းအတွက် အော်ရီလီယာ၏ အား၊ ကယ်လ်ဒရစ်၏ တိကျမှုနှင့် ဖန်ရီးကိုယ်တိုင်က သူ့စွမ်းအားကို စားသုံးနေသည့် အလုပ်လုပ်နေသော မှော်အတတ်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် သတိရှိနေဖို့ လိုအပ်သည်။
သတ္တုကြိုး ပွင့်သွားသည့်အခါ ကျွန်တော် တံခါးအနီးတွင် ရပ်နေသည်။
၎င်းသည် လင်းလက်မလာပါ။
၎င်းသည် သူ့လည်ပင်းကို ပတ်ထားခြင်းမှ ရိုးရှင်းစွာပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သောရ်က ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး အသင့်ပြင်ထားသည့် ကျောက်စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
ဖန်ရီး အသက်ရှူလိုက်သည်။
နက်ရှိုင်းစွာ၊ နာကျင်စွာနှင့် တင်းကျပ်နေသော ကန့်သတ်ချက်များ မရှိတော့ဘဲ ရှူထုတ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှပင် ထိုတဲအဆောက်အအုံထဲတွင် ထိုအသံသာ ရှိနေသည်။
ထို့နောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်သည်။
“သူ့မှာ နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်။”
အော်ရီလီယာ၏ လက်သည် သူ့အမွှေးများပေါ်တွင် ဆက်လက် ရှိနေသည်။
“အိုသဲလော့စ်လား။”
“နာမည်တွေ၊ ခေါ်ဆိုမှုတွေ၊ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ နေရာတွေ။”
သူ့အသက်ရှူသံ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။
အက်ဗလင်က ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာသည်။
“ရှင် အနားယူပြီးမှ ကျွန်မတို့ကို ပြောပြလို့ ရပါတယ်။”
ဖန်ရီး၏ မျက်လုံးများသည် ဖြုတ်ထားသည့် ကြိုးဆီသို့ ရွေ့သွားသည်။
“သူတို့ကို သူတစ်ယောက်တည်း ခေါ်ခွင့်မပေးပါနဲ့။”
“ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို သတိပေးနေပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် မေရီကို တဲအဆောက်အအုံ အပြင်ဘက်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် ညဘက် စောင့်ရှောက်သူများအတွက် စီစဉ်ထားသည်များကို အတည်ပြုရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ စာအုပ်ကို ပြန်ဖွင့်ထားသော်လည်း စာအုပ်အောက်တွင် အထုပ်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
“ညစာစားပြီးပြီလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သာယာပါတယ်။”
“ပြီးတော့ အဲဒီအထုပ်ကရော။”
“ကိတ်မုန့်ပါ။ ကိုဗင်က မယ်လိုဒီအတွက် မီးဖိုချောင်ကို ပို့ခိုင်းလိုက်တာ။”
ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“စမစပါနဲ့။”
“ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါဘူး။”
“မင်းက စကားမပြောဘဲနဲ့လည်း အများကြီး လုပ်တတ်နေပြီလေ။”
အတွင်းဘက်တွင် သောရ်က ဖန်ရီးဘေးတွင် ကုလားထိုင် ဆွဲထိုင်လိုက်ပြီး သူနိုးလာလျှင် မြင်နိုင်မည့်နေရာတွင် ထိုင်နေသည်။
မေရီက ခဏတာ ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက အထုပ်ကို လက်မောင်းအောက်တွင် သေချာ ထည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မကတော့ အချစ်ရေးအတွက်ဆိုရင် အလုပ်များလွန်းနေပါသေးတယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။
“ဟုတ်မှာပါ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မယ်လိုဒီကို ရှာရန် ထွက်သွားသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် နောက်တစ်ရက် မနက်အတွက် စာရွက်စာတမ်းများကို နောက်တစ်ရက် မနက်အထိ ထားခဲ့လေ့ရှိသည်။