အခန်း (၃၉၆) - ပန်းချီကားအောက်မှ အသံ
ကျွန်တော် မနက်စာစားဖို့ အောက်ထပ်ဆင်းလာချိန်မှာ ဘုရင်ဟားလ်ရစ်က မေရီရဲ့ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေပါတယ်။
သူက မြင်းစီးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံမျိုး ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ လက်ကတော့ ပတ်တီးစည်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်ကိုတော့ ပေါင်ပေါ်မှာ တင်လိုက်ချလိုက်နဲ့ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပါတယ်။
"သတင်းတစ်စုံတစ်ရာ ရသေးလား" သူက မေးပါတယ်။
မေရီကတော့ အခုထိ ရောက်မလာသေးပါဘူး။
"မနေ့ညကတည်းက ဘာသတင်းမှ မရသေးပါဘူး"
သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်နောက်က လှေကားထစ်တွေဘက်ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
"မနက်မိုးမလင်းခင်က သတင်းစကား ရောက်လာမလားလို့ မျှော်လင့်မိတာပါ"
"တကယ်လို့ ရောက်လာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်းပဲ ဆီကို ပို့ပေးမှာပါ"
"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်။"
သူလည်း ဒါကို သိပါတယ်။
သိပေမဲ့လည်း စိတ်မအေးနိုင်လို့ အခန်းထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ခဏရပ်နေမိပါတယ်။ အစေခံတွေက ပိတ်စတွေ ကိုင်ပြီး အသွားအလာ ရှိနေကြတယ်။ စာရေးတစ်ယောက်ကတော့ ဟားလ်ရစ် လိုချင်နေတဲ့ အဖြေမျိုး မပါဝင်တဲ့ စာချွန်လွှာတွေကို ကိုင်ပြီး အလောတကြီး ပြေးသွားပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ အစာစားပြီးပြီလားလို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
သူက ခေါင်းခါပြပါတယ်။
"ဒါဆို ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။"
"တကယ်လို့ သတင်းစကားက..."
"မနက်စာ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မေရီ သိပါတယ်"
သူက အနည်းငယ် ပြုံးပြနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်အတူ လျှောက်သွားကြတယ်။
သူ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးနာမည်က ကေးဒရန် (Caedren) ပါ။
ကျွန်တော်တို့ လက်ဖက်ရည်စောင့်နေတုန်း ဟားလ်ရစ်က အဲဒီအကြောင်း ပြောပြပါတယ်။ သူက ဒီအကြောင်းကို အရင်ကလည်း ပြောပြဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အခုမှ ပထမဆုံးကြားဖူးသလိုမျိုး စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကေးဒရန်က တာဗွန်း (Talvorn) ရဲ့ အနောက်ဘက် ခံတပ်မှာ တပ်မှူးကြီးတွေနဲ့အတူ ကျန်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ စုစည်းနိုင်သလောက် စစ်သားတွေကို ခေါ်ပြီးတော့ပေါ့။ ဘုရင်ကတော့ ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းတဲ့လမ်းကြောင်းကို လုံခြုံအောင် လုပ်ပြီးမှ သူတို့ဆီ သွားရောက်ပူးပေါင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရွှေ့ပြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းက အခုတော့ မရှိတော့ပါဘူး။
"ကျွန်တော်တို့ မခွဲခွာခင်က သူနဲ့ စကားများခဲ့သေးတယ်" ဟားလ်ရစ်က ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် ဆက်ပြောဖို့ စောင့်နေလိုက်တယ်။
"သူက ကျွန်တော့်ကို အစောင့်အရှောက် ပိုခေါ်သွားစေချင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ မမွေးခင်ကတည်းက ကိုယ့်နိုင်ငံကို အစောင့်အရှောက်မပါဘဲ ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာလို့ ပြောလိုက်မိတယ်"
သူက ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ တော်တော်လေး မိုက်မဲတဲ့ စကားပဲ"
"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မိသားစုကိုတော့ ဒီကို ရောက်အောင် ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား"
"တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတော့ ရခဲ့တာပေါ့။"
အဲဒီစကားကို ငြင်းဆရာမရှိပါဘူး။
အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ သားငယ်က ဂျူလီယန်နဲ့အတူ ဝင်လာပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အန်စာတုံးကို နေရာမှားချမိရင် ဟိုဘက်လူ မမြင်ခင်မှာ ပြန်ရွှေ့လို့ ရမရဆိုတဲ့အကြောင်း ငြင်းခုံနေကြပါတယ်။
ဟားလ်ရစ်က သူတို့ နှစ်ယောက် လျှောက်လာတာကို ကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့မှ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။
သီးသန့်ဖြစ်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတွေဆီ ပေးပို့ထားတဲ့ သတိပေးချက်တွေကတော့ အဲဒီမနက်မှာပဲ အကြောင်းပြန်ချက်တွေ စတင်ရောက်ရှိလာပါတယ်။
တချို့က ကျေးဇူးတင်ကြပါတယ်။
တချို့ကတော့ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ကြပါတယ်။
နတ်ဘုရားတစ်ပါးကတော့ အိုသဲလော့စ် (Othellos) အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရှေးကျတဲ့ ဘုရားကျောင်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘယ်တော့မှ ရဲဝံ့မှာမဟုတ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်ရှည်ကြီး ရေးသားပေးပို့လာပါတယ်။
အော်ရီလီယာက အဲဒီစာကို ဖတ်ပြီး ဘာမှ မပြောပါဘူး။
ပြီးတော့မှ သူ့လက်ရေးနဲ့ သူ ပြန်ရေးပါတယ်။
သူမက ဘုရားကျောင်းရဲ့ ရှေးကျမှုအကြောင်းကို ငြင်းခုံမနေပါဘူး။
သူမကတော့ သေဆုံးသွားသူတွေရဲ့ နာမည်စာရင်းကိုပဲ ချရေးလိုက်ပါတယ်။
တခြားအကြောင်းပြန်ချက်တွေကတော့ ပိုပြီး ခက်ခဲပါတယ်။
နောက်လိုက်နောက်ပါတွေက ရွာတွေမှာ ပြန့်ကျဲနေထိုင်နေတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကတော့ သူမနဲ့အတူ လိုက်လာမှသာ ရွှေ့ပြောင်းမယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ မြစ်စောင့်နတ်တစ်ပါးကတော့ သူနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ မြစ်အပိုင်းအခြားကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ စွန့်ခွာလို့ မရပါဘူး။ သေးငယ်တဲ့ ဘုရားကျောင်းနှစ်ခုကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနီးဆုံး မဟာမိတ်တွေဆီ သွားဖို့ လုံခြုံတဲ့ လမ်းကြောင်း မရှိပါဘူး။
"အားလုံးကို ဒီကို လာဖို့တော့ ရိုးရိုးလေး ပြောလို့ မရဘူး" မယ်လိုဒီက ပြောပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်" ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "သူတို့ ရောက်နိုင်မယ့် နေရာတွေ လိုအပ်တယ်"
ကျွန်တော်တို့က စစ်ရေးအရ ကာကွယ်ထားတဲ့ အခြေချနေရာတွေ၊ မိတ်ဆွေ နတ်ဘုရားကျောင်းတွေနဲ့ ဆာတာ (Surtr) ရဲ့ စစ်တပ်တွေကို မဖြတ်ကျော်ဘဲ သွားနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းတွေကို စတင်မှတ်သားကြပါတယ်။
ကွန်ကော့ဒီးယား (Concordia) က တချို့ကို လက်ခံပေးမှာပါ။ ဂရေးကိပ် (Greykeep) ကလည်း တချို့ကို လက်ခံပါမယ်။ ကျန်တဲ့ သူတွေအတွက်တော့ တစ်နေ့နေ့မှာ သူတို့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပြုမိလိမ့်မယ်လို့ ကတိပေးမယ့်အစား သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ့်သူတွေကို သတ်မှတ်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။
အလုပ်တွေက စားပွဲသုံးလုံးစာအထိ ပြန့်နှံ့နေပါတယ်။
မေရီက စားပွဲတစ်လုံး ထပ်ယူလာပေးပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ရွှေ့နေတုန်း အော်ဗက် (Orvek) ရဲ့ ပုရောဟိတ်က တံခါးဝကို ရောက်လာပါတယ်။
သူက ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတွေ ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာငယ်လေးကို ကိုင်ထားဆဲပါ။
"ဒါလေးတွေကို ထားစရာ နေရာလေး ရှိမလား"
အော်ရီလီယာက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
ပုရောဟိတ်က လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလို့ အားနာနေပုံရပါတယ်။
"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းထဲမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် မရဲဝံ့ပါဘူး။ အမှိုက်လို့ ထင်စရာမရှိတဲ့ နေရာမျိုးဆို ရပါပြီ"
"နေရာရှိပါတယ်" သူမက ပြောပါတယ်။
သူက သေတ္တာလေးကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
"သူ့ကို ဆုတောင်းပေးခဲ့တဲ့ လူတွေကို ဘာပြောရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး"
အော်ရီလီယာက သေတ္တာကို လှမ်းယူမယ့်အစား သူ့ဘေးမှာပဲ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
"ခင်ဗျား သိသလောက် ပြောပြလိုက်ပါ။ သူ ခင်ဗျားအတွက် ဘာတွေ လုပ်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြပါ။ ဒီနေ့အတွက်တော့ ကျန်တာတွေကို ခက်ခက်ခဲခဲ မလုပ်ပါနဲ့တော့"
သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ထွက်သွားကြပါတယ်။
သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော် တံခါးဝကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။ အိုသဲလော့စ် ခိုးယူသွားတဲ့ မီးတောက်အကြောင်း တွေးမိပါတယ်။ သူက အဲဒီမီးနဲ့ ခန်းမတစ်ခုကို နွေးထွေးအောင် လုပ်နိုင်သလို လူတစ်ယောက်ကိုလည်း မီးရှို့နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုရောဟိတ်က သူ့ကို ကြည့်သလိုမျိုး အဲဒီသေတ္တာငယ်လေးထဲကိုတော့ သူ ကြည့်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အားကောင်းတဲ့ အကာအကွယ်အတားအဆီးတွေမှာ ပြဿနာတစ်ခု တက်လာပါတယ်။
ရန်သူ ဘာမှ ဝင်မလာပါဘူး။
ဘာမှ ပျက်စီးသွားတာလည်း မရှိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ မြောက်ဘက်နံရံအောက်က သေးငယ်တဲ့ အကာအကွယ် ဆက်သွယ်ရေးနေရာတစ်ခုက သူ့ရဲ့ အရင်က သတ်မှတ်ချက်ထက် ပိုပြီး စွမ်းအင်တွေကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုနေပါတယ်။
ကက်စ်တယ်လန် (Castellan) က ပုံဆောင်ခဲအိမ်ထဲမှာ စုပုံနေတဲ့ အလင်းရောင်ကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြပါတယ်။
"ထောက်ပံ့ပေးသူတွေ များလာတယ်။ လမ်းကြောင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ"
သော် (Thor) က အဲဒါကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"လမ်းကြောင်းကို ချဲ့လို့ မရဘူးလား"
"ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြင်ဆင်နေတဲ့အချိန်မှာ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စွမ်းအင် ထောက်ပံ့မှုတွေ လိုအပ်လိမ့်မယ်"
"ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စွမ်းအင်..." ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာပါတယ်။
"အတိအကျပဲ"
ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်နာရီလောက်ကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိလောက်တဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးလိုက်ပါတယ်။ နတ်ဘုရားတွေ စုဝေးတယ်ဆိုတာ မိုးခြိမ်းသံတွေနဲ့ ဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်နေသူတွေအတွက်တော့ ဒါက ဘာမှမဟုတ်သလို ဖြစ်နေမှာပါ။
တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ ထောက်ပံ့နေတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို လျှော့ချလိုက်ပါတယ်။ ကက်စ်တယ်လန်က ဆက်သွယ်ရေးနေရာကို ပြုပြင်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ရင်း စွမ်းအင်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးမြှင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ အလင်းရောင်က ပုံဆောင်ခဲထဲကို အရင်ဆုံး ပြည့်သွားပါတယ်။
သော်ရဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းတွေက နောက်က လိုက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီ စွမ်းအင်ကတော့ အပြင်ဘက် ဘောင်တွေဆီ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးခဲမသွားစေဘဲ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပေးလိုက်ပါတယ်။
ဖိအားတွေ လျော့ကျသွားပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းပေါ်မှာတော့ လူထောင်ပေါင်းများစွာဟာ နံရံတွေ ပိုမိုအားကောင်းလာတာကို မသိဘဲ သူတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကို ဆက်လက်ဖြတ်သန်းနေကြပါတယ်။
ကလေးတွေကလည်း အဲဒီပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိကြပါတယ်။
နေ့လယ်စာစားချိန်မှာ ဂယ်ရစ် (Garrick) ရဲ့ ခွက်အနားသတ်က အေးခဲသွားပါတယ်။
သူက ခွက်ဘေးကနေ ကျလာတဲ့ ရေစက်လေးကို စိုက်ကြည့်နေတာပါ။ ဒေါသထွက်တာလည်း မဟုတ်သလို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ကြိုးစားတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အေးခဲသွားတာက မြန်လွန်းလို့ အက်ဗလင်က မကိုင်နဲ့လို့ မပြောခင်မှာတင် ကာရိုလ် (Carol) က အနားကို တိုးလာမိပါတယ်။
"ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး" ဂယ်ရစ်က ပြောပါတယ်။
သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းက တုန်ရီနေပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ကုလားထိုင် ဆွဲထိုင်လိုက်ပါတယ်။
"မင်း ကိုင်ထားတုန်းမှာပဲ ဖြစ်သွားတာပါ။ အဲဒါက မင်း အမှားလုပ်မိတာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဒါက ပျော်မသွားဘူး"
"ကျွန်တော်တို့ နွေးပေးလိုက်မယ်"
အက်ဗလင်က ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ့ကို နောက်ထပ်ခွက်တစ်လုံး ပေးလိုက်ပါတယ်။
ရိုင်ဆာ (Rysa) က သူ ဘာတွေ တွေးနေလဲလို့ မေးပါတယ်။ သူက ရေစက်လေး ဖြတ်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပြလိုက်ပြီးမှ သူ့သောက်စရာက အရသာ ပြောင်းသွားမလားဆိုတာကို ပိုစိတ်ပူနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က သူ နေ့လယ်စာ စားပြီးတဲ့အထိ စကားစမြည် ပြောနေကြပါတယ်။
ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အော်ရီသာ (Aurethar)၊ အက်ဗလင်၊ ရိုင်ဆာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ ထိုင်နေကြပါတယ်။
"သူတို့ နားလည်နိုင်တဲ့ သေးငယ်တဲ့ စွမ်းအားလေးတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်" သူက ပြောပါတယ်။ "အသွင်ပြောင်းတာတွေ၊ လက်နက်တွေ မဟုတ်ဘူး။ စတင်တာနဲ့ ရပ်တန့်တာကို သင်ပေးတဲ့ အရာမျိုးပေါ့"
"ရေစက်လေး တစ်စက်လား" အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
"အစပျိုးဖို့အတွက်တော့ ကောင်းတာပေါ့"
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ကြောက်လန့်ပြီးမှ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အရာတွေကို ပြန်တွေးမိပါတယ်။
သူတို့အတွက်တော့ ပိုကောင်းတဲ့ အစပျိုးမှုမျိုး ဖြစ်စေချင်ပါတယ်။
အော်ရီသာရဲ့ ပထမဆုံး လေ့ကျင့်ခန်းက အရွက်တစ်ရွက်နဲ့ပါ။
သူက ရေတိမ်တိမ် ခွက်ထဲမှာ အရွက်ကို ထည့်လိုက်ပြီး ဂယ်ရစ်ကို ရေပြင်ပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်လိုက်တဲ့အခါ အရွက် ဘယ်လို ရွေ့သွားလဲဆိုတာ ကြည့်ခိုင်းပါတယ်။
ကာရိုလ်ကလည်း သူ့အရွက်နဲ့သူ လုပ်ချင်တယ်လို့ ပူဆာပါတယ်။
ဆီရာဖီနာ (Seraphina) နဲ့ အစ်ဂနေရှပ် (Ignatius) တို့လည်း ပါဝင်လာပါတယ်။ ရေနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူတို့အတွက်က အတူတူလုပ်ရမယ့် ကိစ္စမျိုး ဖြစ်နေပုံပါပဲ။
ရိုင်ဆာက သူတို့ရဲ့ လက်တွေကို ကြည့်နေပါတယ်။ အက်ဗလင်က သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကလေးလေးယောက် အရွက်တွေကို ရေပေါ်မှာ ပေါလောပေါ်အောင် လုပ်နေတာဟာ နိုင်ငံအတွက် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စဖြစ်နေသလိုမျိုး မကြည့်မိအောင် ကြိုးစားနေပါတယ်။
"ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်" အော်ရီသာက ပြောပါတယ်။
အစ်ဂနေရှပ်က အရွက်ကို စောင်းသွားတဲ့အထိ ပြင်းပြင်းမှုတ်လိုက်ပါတယ်။
ကာရိုလ်ကတော့ သူ့ကိုယ်သူ ရေတွေ စင်အောင် မှုတ်ပြီး ရယ်မောနေပါတယ်။
ဂယ်ရစ်ရဲ့ အရွက်ကတော့ သူ မမှုတ်ခင်ကတည်းက ရွေ့သွားပါတယ်။
အော်ရီသာ သတိထားမိသွားပါတယ်။
"အဲဒါပဲ။ အခု အဲဒီအတိုင်း ငြိမ်နေပါစေ"
ဂယ်ရစ်က ခွက်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
အနည်းငယ် ရွေ့လျားနေတာက ဆက်ဖြစ်နေပါတယ်။
ပြီးတော့မှ ရပ်သွားပါတယ်။
သူက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် တားလိုက်နိုင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ မင်း တားနိုင်ခဲ့တယ်”
ကလေးလေးယောက်လုံးက ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ချင်နေကြသေးပေမဲ့ အော်ရီသာက သင်ခန်းစာကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ ကျွန်တော် အရင်ကထက် ပိုပြီး နားလည်လာမိပါတယ်။
တဲလ်ဗွန်း (Talvorn) ဆီက သတင်းစကားက နေ့လယ်စောင်းမှ ရောက်လာပါတယ်။
မေရီက သတင်းကို ကိုယ်တိုင် ယူလာတာပါ။
ဟားလ်ရစ် (Halric) က အလွန်မြန်ဆန်စွာ ထရပ်လိုက်တဲ့အတွက် ဗီဆာရာ (Vesara) က သူ့ကုတ်အင်္ကျီလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရပါတယ်။
“သူ အသက်ရှင်တယ်” မေရီက စာရွက်ကို မပေးခင်မှာ အရင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဘုရင်က မတ်တပ်ရပ်လျက်သားပါပဲ။
ခဏလောက်တော့ သူဟာ စကားလုံးတွေကို နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်နေပါတယ်။
ပြီးမှ ဗီဆာရာက သူ့ဘေးမှာ အသံလေးတစ်ခု ပြုလိုက်တော့မှ သူ စာကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
ဆီဒရန် (Caedren) ဟာ အနောက်ဘက် ခံတပ် ကျဆုံးချိန်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
တပ်မှူးကြီးကတော့ ဆုတ်ခွာချိန်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ မင်းသားကတော့ ကျန်ရစ်တဲ့ စစ်သည်တွေနဲ့ လမ်းမတွေပေါ်ကနေ စုစည်းမိတဲ့ အရပ်သားတွေ၊ စုစုပေါင်း လူနှစ်ရာကျော်နဲ့အတူ ခရီးနှင်နေပါတယ်။
သူတို့က ရှေးဟောင်းခံစစ်နေရာတွေ ရှိနေဆဲဖြစ်တဲ့ တောင်ကုန်းပေါ်က လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုဆီ ရောက်ရှိသွားပါတယ်။
အခုလောလောဆယ်တော့ပေါ့။
ဟားလ်ရစ်က စာရွက်ကို နှစ်ခေါက်ဖတ်ပြီးနောက် သူ့ဇနီးဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာတဲ့ လက်က တုန်ရီနေပါတယ်။
“သူ ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို မထားခဲ့ဘူးလို့ ပြောတယ်”
ဗီဆာရာက စာရွက်ကို သူ့နှုတ်ခမ်းနားမှာ ဖိကပ်ထားလိုက်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ကလေးငယ်တွေကတော့ ဂျူလီယန် (Julian) ဘေးနားကနေ စောင့်ကြည့်နေပြီး မျက်ရည်တွေက သတင်းကောင်းကြောင့်လားဆိုတာကို မသေချာသေးပါဘူး။
“မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကို အသက်ရှင်နေတယ်” ဟားလ်ရစ်က သူတို့ကို ပြောပါတယ်။
သူ့အသံက တုန်ရီသွားပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ ရှက်နေပုံမရပါဘူး။
သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်က ဆီဒရန်ဆီ သွားဖို့ပါပဲ။
ဒုတိယအကြိမ် တောင်းဆိုချက်ကလည်း အဲဒါပါပဲ။
သော် (Thor) က တောင်းဆိုချက်နှစ်ခုလုံးကို နားထောင်ပြီးမှ မင်းသားရဲ့ လူတွေထဲမှာ ဘယ်နှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နိုင်လဲ၊ သတင်းပို့သူ ဘယ်လမ်းကြောင်းကို သုံးခဲ့လဲ၊ တောင်ကုန်းပေါ်က လူနေရပ်ကွက်မှာ စားစရာ ရှိမရှိ ဆိုတာတွေကို မေးမြန်းပါတယ်။
ဟားလ်ရစ်က သူသိသလောက်ကို အတင်းဖြေကြားပါတယ်။
သူ့ဆီမှာ သိထားတာက မလုံလောက်ပါဘူး။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ စုံစမ်းမယ်။ ပြီးတော့ လူတိုင်းကို ခေါ်ထုတ်လာနိုင်မယ့် အကူအညီကို လွှတ်ပေးမယ်” ဟု သော်က ပြောပါတယ်။
“သူက ကျွန်တော့်သားပါ”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမက အဲဒီစကားကို သူတို့ကြားထဲမှာပဲ ထားခဲ့ပါတယ်။
ပြီးမှ ပိုပြီး နူးညံ့တဲ့ လေသံနဲ့ ဆက်ပြောပါတယ်။
“သူ့ကို လမ်းကြောင်းတွေအကြောင်းနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ သတင်းပို့သူတွေကို ဆက်ပြီး နားထောင်ပေးနိုင်မယ့်သူတွေအကြောင်း ခင်ဗျားဆီက အသိပညာတွေ လိုအပ်တယ်။ အဲဒါတွေကို ကျွန်မတို့ကို ပေးပါ”
ဟားလ်ရစ်က မြေပုံကို ကြည့်ပါတယ်။
ခဏကြာတော့ သူ ခဲတံကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
သူက အမဲလိုက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု၊ ရှေးဟောင်း ကောက်နှံဂိုဒေါင်တစ်ခုနဲ့ တစ်ခါက သူ စိုက်ခင်းအသစ်တစ်ခုပေါ်ကို မြင်းစီးဖြတ်သွားခွင့်မပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုကို အမှတ်အသားပြုလိုက်ပါတယ်။
“သူမက ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး” သူက ပြောပါတယ်။
“ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်မတို့က လမ်းကို သုံးခွင့်ပြုဖို့ပဲ တောင်းဆိုမှာပါ” မေရီက ပြန်ဖြေပါတယ်။
ဒီနေရာကို ရောက်ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဟားလ်ရစ်က အတင်းအဓမ္မလုပ်ယူတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ရောက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားက သူ့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းခေါင်းလောင်းကို လှည်းနဲ့ တင်ဆောင်လာပါတယ်။
အဲဒါက အက်ကြောင်းရာတွေ ပါနေပါတယ်။
သူက နာမည်မမေးခင်မှာပဲ ဆူညံသံအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။
“ဘီးက ပိတ်မိနေတယ်။ လမ်းကြမ်းတွေပေါ် ဖြတ်မောင်းတိုင်း အဲဒါက မြည်နေတာ”
သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်က တောင်တန်းလမ်းကြောင်းတွေမှာ လုံခြုံစွာ ဖြတ်သန်းရေးဖြစ်ပြီး သူက ပြီးခဲ့တဲ့ သီတင်းပတ်အနည်းငယ်လုံး စာထ (Surtr) ရဲ့ စစ်သည်တွေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လမ်းတွေကနေ မိသားစုတွေကို ရှောင်ကွင်းခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာပါ။ သူက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးနောက်လိုက်တွေနဲ့အတူ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကင်းစောင့်တဲမှာ ခိုလှုံနေတုန်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတိပေးချက်ကို ရရှိခဲ့တာပါ။
“အိုသဲလော့စ်က အဲဒီနေ့မှာပဲ ဆင့်ခေါ်စာ ပို့လိုက်တယ်” ဟု သူက အော်ရီလီယာကို ပြောပြပါတယ်။
သူမက လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
“ဘာရေးထားလဲ”
နတ်ဘုရားက သူ့အင်္ကျီထဲကနေ စာကို ထုတ်ပေးပါတယ်။
အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်း၊ နတ်ဘုရားတို့၏ စီရင်ချက်ကို မည်သည့်လူသားမျှ ဝင်မစွက်ဖက်စေရန်အတွက် တစ်ဦးတည်း လာရောက်ရမည်ဟူသော အမိန့်ပါဝင်သည်။
သော်က အော်ရီလီယာရဲ့ ပခုံးပေါ်ကနေ ဝင်ဖတ်ပါတယ်။
“တစ်ဦးတည်းတဲ့လား” သူမက ပြောပါတယ်။
နတ်ဘုရားက သူ့လှည်းပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို ချနေတဲ့ လူတွေဆီ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် သူတို့ကို ထားမသွားနိုင်ဘူး”
အော်ရီလီယာက ဆင့်ခေါ်စာကို ခေါက်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင် မထားခဲ့တာ ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့က သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေအတွက် အခန်းတွေ၊ ပြီးတော့ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရွေ့လိုက်တိုင်း ခေါင်းလောင်းသံနဲ့ နိုးမလာစေမယ့် နေရာတစ်ခုကို ရှာပေးလိုက်ပါတယ်။
သူက ဟားလ်ရစ် အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ တောင်ကုန်းလမ်းကြောင်းတွေကို စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရမလားလို့ မေးပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နဲ့အတူ လိုက်သွားရပါမယ်။
လှည်းတွေအကြောင်း အော်ရီသာရဲ့ အဖြေက အဲဒီညနေမှာ ရောက်လာပါတယ်။
သူက ဗေးလ်လစ် (Vaelith) ကို ခေါ်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ မိတ္တူတွေမဟုတ်ဘဲ ကင်းထောက်တွေရဲ့ မူရင်းပုံကြမ်းတွေကို တောင်းပါတယ်။
သူတို့က ထုတ်တန်းတွေ၊ နိမ့်တဲ့ အမိုးနဲ့ အပြင်ဘက်က အထောက်အကူပြု တိုင်တွေကို လေ့လာကြပါတယ်။
ဗေးလ်လစ်က ပုံရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါက နဂါးတစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်ရမယ့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး”
“သေးတဲ့ နဂါးဆိုရင်ရော” ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
“အဲဒီထဲ ဝင်ဆံ့လောက်တဲ့ အရွယ်ဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်”
အော်ရီသာက တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။
သူက လှည်းတွေ ဖြတ်သွားပြီးတဲ့နောက် လမ်းပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ကျန်ရစ်တာမျိုး ရှိမရှိ မေးပါတယ်။
အီလီဇာက ကင်းထောက်ရဲ့ အိတ်ကို ယူခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီထဲမှာ ကျိုးနေတဲ့ ချိတ်တစ်ခု၊ ကင်းဗတ်စစတစ်ခုနဲ့ သစ်သားစအနည်းငယ်မှာ ငြိနေတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဆံပင်အချို့ ပါဝင်ပါတယ်။
အမည်းရောင် မီးခိုးရောင်ပါ။
အဖျားပိုင်းတွေမှာတော့ ငွေရောင်သန်းနေပါတယ်။
အော်ရီသာက ဆံပင်ကို မထိမိအောင် သစ်သားစကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။
သော်က အနားကို တိုးလာပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အသိအမှတ်ပြုမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သေချာမှုအထိတော့ မရောက်ခင် ရပ်တန့်သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပါတယ်။
“ဖန်ရီးယား (Fenrir) လား” သူမက မေးပါတယ်။
အော်ရီသာက သစ်သားစကို ဂရုတစိုက် ချလိုက်ပါတယ်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
အဲဒီနာမည်က အခန်းထဲရှိ လေထုကို ပြောင်းလဲသွားစေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က မသေချာတဲ့ သတင်းတွေကို အရင်ကတည်းက လိုက်ခဲ့တာပါ။ တစ်နေရာမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်း၊ တစ်နေရာမှာ ကြားလိုက်ရတဲ့ ကောလာဟလ။ သူ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲ၊ ဘယ်သူက လိုက်နေလဲ၊ သူ လွတ်မြောက်နေသေးလားဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ယောက်တစ်မျိုး ပြောနေကြတဲ့ ပုံပြင်တွေပါ။
အခုတော့ အဲဒီ မသေချာမှုက ကျွန်တော်တို့ စားပွဲပေါ်က သစ်သားစလေးတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေပါပြီ။
“ကျွန်မတို့ အထဲကို ကြည့်ဖို့ လိုတယ်” သော်က ပြောပါတယ်။
“လှောင်အိမ်ကို မျက်စိစုံမှိတ် ဖွင့်လိုက်တာမျိုး မဖြစ်အောင်ပေါ့” အော်ရီသာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“ပြီးတော့ ဘေးက လှောင်အိမ် လွတ်နေတာကိုပဲ ကြည့်ပြီး အန္တရာယ် ကင်းသွားပြီလို့ ယူဆတာမျိုး မလုပ်ဖို့ပါ”
အီလီဇာက လမ်းကြောင်းမြေပုံကို လှမ်းယူပြီးသားပါ။
အုပ်စုက မြစ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်က ရှေးဟောင်း အခွန်ကောက်ခံရာနေရာ အနီးမှာ နားနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက အစောင့်တွေ၊ ထောက်ပံ့ရေးလှည်းတွေ၊ လေးလံတဲ့ လှောင်အိမ်နှစ်လုံးနဲ့ အဖြူရောင် တံဆိပ်တွေကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ မြင်းစီးသူတွေကို ရေတွက်ထားပါတယ်။
အိုသဲလော့စ်ရဲ့ လူတွေက ခရီးသွားအဖွဲ့နဲ့အတူ လိုက်ပါနေတာပါ။
ကျွန်တော့်အကြည့်တွေက ကင်းဗတ်စစဆီ ရောက်သွားပါတယ်။
ဖန်ရီးယားသာ အထဲမှာ ရှိနေရင် သူတို့က သူ့ကို ဆူထရ် (Surtr) ဆီ ပို့ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။
ကျွန်တော် အဲဒါကို အသံထွက်ပြောဖို့ ဘယ်သူမှ မလိုပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့က စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့ငယ်တစ်ခုကို စေလွှတ်လိုက်ပါတယ်။
အော်ရီသာက သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားပါတယ်။
အီလျန် (Elyan) ကလည်း လိုက်ပါသွားပြီး မကောင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အားကိုးစရာမလိုဘဲ အမြင်မခံရအောင် နေတတ်တဲ့ ကင်းထောက်နှစ်ယောက်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။
သော်က လိုက်သွားချင်ပေမဲ့ သူမကတော့ သတင်းမှန်ကန်နေရင် လိုအပ်မယ့် တပ်ဖွဲ့ကို ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်က နေဝင်ချိန်အထိ အာဗန်း (Avarn) နဲ့ အတူ လေ့ကျင့်ပါတယ်။
စွမ်းအားတွေ တိုးလာတာက ကျွန်တော့်ကို ပိုမြန်စေပေမဲ့ သူ့ကိုလည်း ပိုမြန်သွားစေပါတယ်။ ကျွန်တော် ပိုပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်လို့ ရလာတဲ့ အခွင့်အရေးတိုင်းက သူက ကျွန်တော့်ဓားကို အရင်ကထက် ပိုလွယ်ကူစွာနဲ့ ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့အခါ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
“နောက်တစ်ခါ” သူက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့နောက်က အမှတ်အသားဆီ လျှပ်စီးလို ရွေ့လျားလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သူက လှည့်ပြီးသားပါ။
သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးဓားဖျားက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ထိသွားပါတယ်။
“မင်း သိနေတယ်”
“ခင်ဗျားက အမှတ်အသားကို ကြည့်လိုက်တာလေ”
ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပါတယ်။
သူက ဓားကို ချလိုက်ပါတယ်။
“အရှိန်က မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒါကို ကောင်းကောင်း ရွေးချယ်တတ်ဖို့ လိုသေးတယ်”
ကျွန်တော်တို့ အမှတ်အသားတွေကို ပြန်ပြင်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် သူ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
အိမ်မှာတော့ ကက်ဆီယာ (Cassia) က ဗီဆာရာရဲ့ သမီးလေးကို ငှားထားတဲ့ စာအုပ်နဲ့ ကူညီပေးနေပါတယ်။
မိန်းကလေးငယ်က အပြင်က ခြေသံကြားတိုင်း မော့ကြည့်နေရတဲ့ အခန်းထဲမှာ စာကျက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။ ကက်ဆီယာက သူမကို ဧည့်ခန်းထဲ ခေါ်လာပြီး မီးအိမ်ဘေးမှာ နေရာပေးကာ သူမကိုယ်တိုင် သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာထဲက စာပိုဒ်တစ်ခုနဲ့ စတင် သင်ပေးပါတယ်။
လိုင်ဆန်ဒြာ (Lysandra) ကတော့ အနီးနားမှာ ထိုင်ပြီး နောက်တစ်ပတ် အဖွဲ့လိုက် ဆွေးနွေးပွဲအတွက် ရန်ဝစ် (Renwick) ဆီ စာရေးနေပါတယ်။
ဂျူလီယန်နဲ့ ဟားလ်ရစ်ရဲ့ သားငယ်ကတော့ သစ်သားတုံးလေးတွေနဲ့ နံရံဆောက်နေပြီး အမြွှာညီအစ်မတွေကတော့ ဘယ်သူမှ မတောင်းဆိုထားတဲ့ တိုးတက်ပြင်ဆင်မှုတွေကို ဝင်ပြောနေပါတယ်။
ဆီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂနေရှပ်တို့က ညစာစားပြီးရင် ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordia) ကို ပြန်ရပါမယ်။ သူတို့က ပြန်ခါနီးတိုင်း ကန့်ကွက်နေကြပါတယ်။
အက်ဒရီယာနာ (Adriana) ကတော့ ခြေထောက်ကို မြှောက်တင်ပြီး ဆိုဖာပေါ်ကနေ စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝမှာ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာပါတယ်။
“ဖန်ရီးယားလား” သူမက တိုးတိုးလေး မေးပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ အခုထိ မသိသေးဘူး”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား သစ်သားမြင်းတစ်ရုပ် ဝင်ဆံ့လောက်တဲ့ တံခါးပေါက်အကြောင်း ငြင်းခုံနေကြတဲ့ ကလေးတွေကို ရပ်ကြည့်နေမိပါတယ်။
ပြီးတော့မှ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ကို လှမ်းခေါ်ပါတယ်။
ကလေးက ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားနေပြန်ပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ သူမဆီကို သွားလိုက်ကြပါတယ်။
အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်ချိန်မှာ ဗီဆာရာရဲ့ သမီးလေးက စာအုပ်ထဲကနေ ခေါင်းမော့ကြည့်လာပါတယ်။
“သူက အဲဒီလို ခဏခဏ လှုပ်တာလား”
“စာရေးနေတဲ့အချိန်တွေမှာ အနှောင့်အယှက်ပေးလောက်တဲ့အထိတော့ ခဏခဏ လှုပ်တာပေါ့” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
မိန်းကလေးငယ်က ကက်ဆီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ကက်ဆီယာက ပြုံးပြပြီး သူမရဲ့ ထိုင်ခုံကို ရွှေ့ကာ နေရာပေးလိုက်ပါတယ်။ ခဏတာလောက်တော့ သင်ခန်းစာတွေ ရပ်နားသွားပြီး ကလေးတွေအကြောင်း၊ အမြွှာညီအစ်မတွေရဲ့ အခန်းအကြောင်း၊ ဂျူလီယန်က မွေးလာမယ့် ကလေးအတွက် ဘာတွေဆောက်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ စကားဝိုင်းက စည်ကားသွားပါတယ်။
သူကတော့ သူ့မှာ အကြံဉာဏ်အချို့ ရှိထားပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံပါတယ်။
“တစ်ခါတည်းနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူးနော်” လို့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က တံခါးဝကနေ လှမ်းပြောပါတယ်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
ဗီဆာရာ ရောက်လာပြီး သူမရဲ့ ကလေးတွေကို ခေါ်ဖို့ပြင်ရင်း သူမရဲ့သမီးလေး ရယ်မောနေတာကို မြင်တော့ ခဏရပ်လိုက်ပါတယ်။
စကားဝိုင်း မပြီးဆုံးမချင်း သူက တံခါးဘေးမှာပဲ စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
နောက်ပိုင်း သူတို့ပြန်သွားတော့ ဗီဆာရာက ကက်ဆီယာရဲ့ လက်မောင်းကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“စာသင်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကက်ဆီယာက ဖတ်လက်စ စာမျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မတို့ မပြီးသေးပါဘူး”
“ကျွန်မ သိပါတယ်” လို့ ဗီဆာရာက ပြောပါတယ်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သတင်းပို့ချက်က သန်းခေါင်ကျော်မှ ရောက်လာပါတယ်။
အီလျန်က ကာကွယ်ရေးနယ်မြေ အပြင်ဘက်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာမှာ ပေါ်လာပြီး သူ့ဘေးက ကင်းထောက်တစ်ယောက်နဲ့အတူ တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာပါတယ်။ ကျွန်တော် အစည်းအဝေးခန်းကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သော်က ရောက်နှင့်နေပါပြီ။
အော်ရီသာကတော့ ယာဉ်တန်းနားမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
သယ်ယူပို့ဆောင်သူတွေ ရေပေးတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ကင်းဗတ်စအောက်ကို မြင်လိုက်ရတာပါ။
လှောင်အိမ်ထဲမှာ ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေပါတယ်။ အမိုးက နိမ့်နေတဲ့အတွက် သူက ကုန်းကုန်းလေး ဖြစ်နေရပြီး လည်ပင်းနဲ့ အဆစ်အမြစ်တွေမှာလည်း ကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ခံထားရပါတယ်။ အဲဒီကြိုးတွေကနေတစ်ဆင့် လှောင်အိမ်နဲ့ပါ ဆက်သွယ်ချည်နှောင်ထားပါသေးတယ်။ အဲဒီဖွဲ့စည်းပုံက သံချောင်းတွေလောက်တင် သန်မာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါက ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။
“ဖန်ရီးယား” သော်က ပြောပါတယ်။
အီလျန်က ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“အော်ရီသာ သေချာတယ်တဲ့”
ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“အသက်ရှင်သေးလား”
“ဟုတ်ကဲ့။ အားနည်းနေတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုပဲ အားနည်းအောင် လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကင်းဗတ်စကို မလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ လှုပ်ရှားတာကို မြင်ရတယ်”
ကင်းထောက်က ပုံကြမ်းအသစ်တစ်ပုံကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးပါတယ်။
အဖြူရောင် တံဆိပ်ပါတဲ့ မြင်းစီးသူတွေက အဲဒီညနေမှာပဲ လှောင်အိမ်ကို စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။ တစ်ယောက်ကတော့ ထောက်ပံ့ရေးသမားတွေတောင် မကပ်ရဲတဲ့ အလုံပိတ်သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပါတယ်။ မိုးမလင်းခင်မှာ ထွက်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီးသားပါ။
“ဘယ်လမ်းကလဲ” အီလီဇာက မေးပါတယ်။
သူက လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
ကုန်စည်တင်ယာဉ်တန်းကြီးနဲ့ ဝေးရာဘက်ကိုပါ။
အိုသဲလော့စ်ရဲ့ စာပို့သူတွေ အသုံးပြုတဲ့ လမ်းကြောင်းဘက်ကို ဦးတည်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်တဲ့ လူတွေကို နှိုးလိုက်ပါတယ်။
ကယ်ဒရစ်က ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ ပုံစံကို စစ်ဆေးပါတယ်။ ဗေးရန်းက ဝံပုလွေရဲ့ အသက်ရှူသံအကြောင်းကို နားထောင်ပြီး ကင်းဗတ်စကို ဘယ်လောက်ထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်ထားလဲဆိုတာကို မေးမြန်းပါတယ်။ အာဗန်းက အစောင့်အရေအတွက်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မေးမြန်းပါတယ်၊ တစ်ကြိမ်က မြင်းစီးသူတွေအတွက်၊ နောက်တစ်ကြိမ်က လှောင်အိမ်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့သူတွေ အားလုံးအတွက်ပါ။
ဘယ်သူကမှ လှောင်အိမ်တန်းတွေကို ရိုက်ချိုးပစ်ဖို့အကြောင်း မပြောကြပါဘူး။
အိုသဲလော့စ်ရဲ့ ချည်နှောင်မှုတွေအကြောင်း ကျွန်တော်တို့ လုံလောက်အောင် သိထားပြီးဖြစ်လို့ လှောင်အိမ်ဆိုတာ အန္တရာယ်အနည်းဆုံး အရာပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ နားလည်ထားပါတယ်။
သော်က စားပွဲထိပ်မှာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပါတယ်။
“သူတို့ ပထမဆုံး ခုခံစစ်ဆင်နိုင်မယ့် ကျဉ်းမြောင်းတဲ့လမ်းကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
အီလီဇာက အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ကြည့်ပါတယ်။
“သူတို့သာ မိုးလင်းတာနဲ့ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သူတို့ထက် အရင်ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်။ နည်းနည်းတော့ ခက်လိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် အီလျန်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် မမေးခင်ကတည်းက သူ နားလည်သွားပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ အဲဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း ခရီးမသွားဖူးဘူး။ ဒီညမှာ တစ်ခါတည်းနဲ့ အဝေးကြီး မသွားနိုင်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် တံခါးပေါက်ကို သုံးမယ်၊ မြင်းစီးမယ်၊ ပြီးတော့ အရေးကြီးတဲ့နေရာရောက်ရင် ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တာကို လုပ်မယ်”
သော် နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားလိုက်ပါတယ်။
သူမက မြေပုံကို သူမဆီ ဆွဲယူလိုက်ပါတယ်။
“ကောင်းပြီ။ အစီအစဉ်တိုင်းမှာ အံ့ဖွယ်တွေ ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး”
အခန်းထဲက မထွက်ခင်မှာ ကျွန်တော် လှောင်အိမ်က ပြုတ်ထွက်လာတဲ့ သစ်သားစလေးနားမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီထဲမှာ ငြိနေတဲ့ ဆံပင်က အခုတော့ သာမန်လိုပဲ မြင်ရပါတယ်။
လမ်းတစ်လျှောက် ဆွဲခေါ်ခံလာရတဲ့သူတစ်ယောက် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားပါ။
ကျွန်တော့်နောက်မှာ ကုလားထိုင်တွေ ရွှေ့သံ ကြားရပါတယ်။ အမိန့်စာတွေကို ကူးယူနေကြပါပြီ။ တိရစ္ဆာန်ထိန်းတွေကို နှိုးဖို့ စာပို့သူတစ်ယောက် ထွက်သွားပါတယ်။
အိုသဲလော့စ်ကို တစ်ယောက်တည်း မတိုက်ခိုက်ဖို့ သီးခြားစီ နေထိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ကျွန်တော်တို့ သတိပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။
အခုတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဟာ ချည်နှောင်ခံထားရတဲ့ အနေအထားနဲ့ သူ့ဆီ ပို့ဆောင်ခံနေရပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေသိထားလဲဆိုတာကို အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာကို ပြောပြဖို့ ကျွန်တော့်အခန်းဆီ ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော် လိုက်သွားမှာလားလို့ မမေးကြပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကုသပေးသူတွေ လိုအပ်မယ့်အရာတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ ထလိုက်ပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာကတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ရင် ထားဖို့အတွက် အခန်းတွေကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ မေရီကို ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
‘ပြန်ခေါ်လာနိုင်ရင်’။
ကျွန်တော် ဓားနဲ့ တူကို စစ်ဆေးနေတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ စွဲကျန်နေပါတယ်။
ကလေးတွေအခန်းထဲကနေ အိပ်ချင်မူးတူး ရေရွတ်သံ ထွက်လာပြီးနောက်မှာတော့ ပြန်တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အင်္ကျီကို မဝတ်ခင် အသက်ရှူသံတစ်ချက်ကို နားစွင့်နေမိပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နံရံတွေအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေတဲ့သူက ကျွန်တော်တို့ဆီ လမ်းလျှောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူ့ဆီကို ကျွန်တော်တို့ပဲ အရင်ဆုံး ရောက်အောင် သွားရမှာပါ။