အခန်း ၃၉၄ - စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည့် အလုပ်များ
မြစ်ကမ်းနားတွင် လက်ကို ကြေမွသွားခဲ့သည့် အင်ဂျင်နီယာက ဂိုလမ်ကြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့၊ မကျန်ရစ်ခဲ့ကို သိလိုနေသည်။
အီလီနော်က သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင်၊ အသက်ရှင်ပါတယ်။”
သူက ခေါင်းအုံးထဲသို့ ပို၍ နစ်ဝင်သွားသည်။
“ကောင်းပြီ။ သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်ဒူးဆစ်က နိမ့်ကျနေခဲ့တာလေ။”
“ကျွန်မတို့ သတိထားမိပါတယ်။”
“အဆစ်ကို စစ်ဆေးသင့်တယ်…”
“စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ချန်ခဲ့တဲ့ ထောက်ပံ့ကူညီမှု—”
“ဟာလ်။”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
အီလီနော်က သူ၏ ကုတင်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ယူလာခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် ပိတ်လျက်သားပင် ရှိနေသေးသည်။
“ရှင် ကိုယ့်လက်အကြောင်း မေးခွင့်ရှိပါတယ်။”
သူက ပတ်တီးစည်းထားသည့် လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်လာကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာအတုအယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ကျွန်တော် အလုပ်ပြန်လုပ်နိုင်ဦးမလား။”
အက်ဗလင်က နောက်ထပ် ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူမသည် တံခါးဝမှနေ၍ အဖြေမပေးဘဲ အနားသို့ လာထိုင်သည်။
“အရိုးတွေကို ပြန်ဆက်ထားပြီးပါပြီ။ သွေးတွေလည်း လက်ချောင်းတွေဆီကို ပုံမှန်အတိုင်း စီးဆင်းနေပါပြီ။ ထိခိုက်သွားတဲ့ အာရုံကြောတွေကတော့ အချိန်ပိုလိုမယ်။ ရောင်ရမ်းမှုတွေ လျော့ကျသွားမှပဲ ဘယ်လောက်အထိ အားပြန်ကောင်းလာမလဲဆိုတာ အတိအကျ သိနိုင်မှာပါ။”
ဟာလ်က ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ နားထောင်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးတော့ ရှိပါတယ်။”
“ပြန်လုပ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ့် အကြောင်းရင်းကောင်းတစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့။”
သူ တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က ဖိုင်တွဲကို ကုတင်ဘေးစားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ရှင် အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ ပုံကြမ်းတချို့ ရှိပါတယ်။”
သူ၏ မျက်လုံးများက ထိုဖိုင်တွဲဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“ဒီနေ့လား။”
“ရှင် အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါပါ။”
သူမက ဖိုင်တွဲကို ပိတ်လျက်သားပင် ထားခဲ့သည်။
အလုပ်သမား ၅၈ ဦးတို့သည် ဟေဗင်ရီးချ်သို့ ရောက်ရှိပြီးသည့် ပထမဆုံးနေ့၏ အချိန်အတော်များများတွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြသည်။
အချို့က ဗိုက်ဆာ၍ နိုးလာကြသည်။ အချို့က ကြောက်လန့်၍ နိုးလာကြသည်။ အချို့မှာမူ အစောင့်များက အလုပ်လုပ်ရန် နှင်ထုတ်လေ့ရှိသည့် အချိန်ရောက်သဖြင့် နိုးလာကြပြီး ပြန်အိပ်ခွင့်ရှိသည်ကိုပင် မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။
ပုဆိန်ပုတူ (Dwarf) တစ်ဦးမှာမူ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ရေချိုးခန်းတံခါး၏ ချောင်နေသော လက်ကိုင်ကို ပြင်ဆင်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ နာမည်မှာ ဘရပ်ဒေါ့ခ် ဖြစ်သည်။
သူသည် အာဗန်းက ဒဏ်ရာရနေသော သူငယ်ချင်းကို သယ်ဆောင်ပေးသည်အထိ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို တွေ့သောအခါ သူသည် တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ကောင်းမွန်နေသေးသည့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားကာ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ရပ်နေသည်။
“အချိတ်အဆက် မကောင်းဘူး။” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
“ဒါ ကျိုးသွားတော့မှာ။”
“ဒါဆိုရင်လည်း ခင်ဗျား သတိထားမိတာ ကောင်းပါတယ်။”
သူက သူ၏ အခြားလက်ကောက်ဝတ်တွင် ခတ်ထားဆဲဖြစ်သော သံကွင်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ၎င်းကို ဘေးကင်းအောင် လုပ်ပေးထားသော်လည်း လက်ကို ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ဖယ်ရှားနိုင်ရေးမှာမူ မပြီးဆုံးသေးသည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။
“ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေကို ပြင်ပေးနိုင်ပါတယ်။” ဘရပ်ဒေါ့ခ်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ယုံပါတယ်။”
“ကျွန်တော် ဒီမှာ ထိုင်နေဖို့ပဲ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်ုပ်သည် ဆန့်ကျင်ဘက် နံရံကို မှီလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကို ဒီမှာပဲ ထိုင်နေရမယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောလို့လား။”
သူက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ခဏအကြာတွင် သူက “ကျွန်တော် ဘာတောင်းဆိုနေမှန်းလည်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မသိဘူး” ဟု ထပ်ပြောသည်။
လူများက မနက်စာဗန်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ စင်္ကြံတစ်လျှောက် သွားလာနေကြစဉ် ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ရပ်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်သည် လက်သမားတစ်ဦးကို ခေါ်၍ လက်ကိုင်ကို အပြီးသတ်ပြင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဘရပ်ဒေါ့ခ်ကို ၎င်းတွင် ဘာပြဿနာရှိသလဲဆိုသည်ကို ပြပေးနိုင်မလားဟု မေးလိုက်သည်။
သူ ပြပေးသည်။
အလွန်အသေးစိတ်ကျကျပင်။
ကောင်စီစားပွဲပေါ်တွင် မြစ်သည် လူကိုယ်တိုင် မြင်ရသည်ထက် ပို၍ သန့်ရှင်းနေပုံရသည်။
အပြာရောင်မှင်ရာများတွင် မီးခိုးများ၊ သွေးများ သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်အောက်တွင် သင်္ဘောကုန်းပတ် လှုပ်ခါသွားခဲ့ပုံများ မပါဝင်ပေ။
သော်က နောက်ဆုံးရ ကင်းထောက်အစီရင်ခံစာကို ၎င်းဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
“သူတို့က မြောက်ဘက်ပိုင်းက ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘောင်တွေကို ဖြုတ်နေကြတယ်။ တိုင်တွေကလည်း ပြိုကွဲကုန်ပြီ။ လှည်းတချို့က အရှေ့ဘက်လမ်းမဆီ ပြန်လှည့်သွားကြတယ်။ ခြေလျင်တပ်တွေကတော့ ကမ်းနားနားမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။”
“ပြန်ဆောက်မလို့လား။” ဟု လက်ဇန်ဒါက မေးသည်။
“နောက်တော့ ဆောက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမြန်တော့ မဟုတ်ဘူး။”
အီလီနော်က အစီရင်ခံစာကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“သူတို့ ဆုံးရှုံးသွားတာ သစ်သားသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ချိန်ညှိတဲ့ အလုပ်တွေကို အစကနေ ပြန်လုပ်ရတော့မှာ။ ပြီးတော့ တပ်ဆင်ပစ္စည်းတချို့က အဲဒီနေရာအတွက် သီးသန့်လုပ်ထားတာမျိုးတွေ။”
“ပြီးတော့ အလုပ်သမားတွေလည်း ပါတာပေါ့။” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
အီလီနော်က မော့ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ဘာတွေ ဆောက်လုပ်ထားသလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားသလဲ၊ သူတို့ရဲ့ ဖမ်းဆီးသူတွေက နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသလဲဆိုတာကို နားလည်ထားတဲ့ လူ ၅၈ ဦး။
သူတို့၏ ပထမဆုံး လုံခြုံသည့်နေ့ရက်တွေကို အဆုံးမရှိသော စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများဖြင့် ကုန်ဆုံးစေချင်စိတ် မရှိပေ။
စားပွဲဝိုင်းရှိ အခြားသူများလည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
မေရီက စိတ်ဝင်စားနေသည့် တပ်မှူးတိုင်းက သီးခြားစီ လာမေးမည့်အစား မေးခွန်းများကို စုစည်းထားရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ ပြောဆိုလိုသူများမှာ လိုအပ်ပါက စကားပြန်နှင့်အတူ၊ နားထောင်ရန် သင့်လျော်သူများ ရှေ့မှောက်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ပြောဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အချိန်ဆွဲနိုင်ခဲ့ပြီ။ အဲဒီအချိန်ကို ထိထိရောက်ရောက် သုံးကြရအောင်။” ဟု သော်က ပြောသည်။
မည်သူမျှ မငြင်းကြပေ။
ဘရပ်ဒေါ့ခ်က ထိုနေ့လယ်တွင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းလာသည်။
သူသည် ခြံဝင်းထဲမှ ဒဏ်ရာရကလေးငယ်ကို သယ်ထုတ်လာခဲ့သည့် ဆေးလ်လစ်ဆိုသော အဲလ်ဖ်တစ်ဦးနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အလုပ်ရှင်ကို မည်မျှ ဆဲဆိုသင့်သလဲဆိုသည့် အချက်တွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် သဘောထားကွဲလွဲကြသော်လည်း အလုပ်ကိုတော့ အတူတူ ရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်သည်။
မေရီက အသုံးဝင်မည့် အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
မြစ်ကူးလမ်းကြောင်းမှာ ပထမဦးစွာ ထောက်ပံ့ရေးလှည်းများအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အစားအစာများ၊ လက်နက်အပိုများ၊ သံကြိုးများ၊ တောင်ဘက်ပိုဝေးသည့်နေရာတွင် စခန်းချရန် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများ။
“စစ်တပ်တစ်ခုလုံးအတွက် မဟုတ်ဘူး။” ဟု ဆေးလ်လစ်က ပြောသည်။ “သူတို့က နောက်ကလိုက်လာမယ့်အရာတွေအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးဖို့ ပြောနေကြတာ။”
“သူတို့ အဲဒါကို နာမည်ပေးထားသေးလား။” ဟု သော်က မေးသည်။
“မပေးထားဘူး။”
ဘရပ်ဒေါ့ခ်က ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
“သူတို့က လေးလံတဲ့ လှည်းကြီးနှစ်စီးပေါ်မှာ လှောင်အိမ်တွေ ဆောက်နေကြတယ်။ ခိုင်မာတဲ့ လှောင်အိမ်တွေ။ လူတွေအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြီးလဲ။”
သူက လက်ဖြင့် အရွယ်အစားကို ပြပြီးနောက် အီလီနော်၏ ခဲတံကို ယူကာ စတုဂံပုံစံတစ်ခု ဆွဲပြသည်။
သာမန် အကျဉ်းသားလှည်းထက် ပိုကြီးသည်။
လူတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်ရန်အတွက်မူ အရပ်ပုလွန်းသည်။
“တိရစ္ဆာန်တွေလား။” ဟု လက်ဇန်ဒါက မေးသည်။
“တွန်းကန်နိုင်တဲ့ တစ်ခုခုပေါ့။” ဘရပ်ဒေါ့ခ်က ဆိုသည်။ “သံတိုင်တွေကို အပြင်ဘက်ကို ထွက်မလာနိုင်အောင် တပ်ဆင်ထားတာ။ အတွင်းထဲကနေ အားသုံးပြီး တိုက်ခိုက်လာမှာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားကြတာ။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို သေချာသည့်အဖြေအဖြစ် မသတ်မှတ်လိုက်သေးပေ။
၎င်းမှာ ကင်းထောက်များ စောင့်ကြည့်ရမည့် နောက်ထပ်အချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
မပြန်ခင်တွင် ဆေးလ်လစ်က ကယ်ဆယ်လိုက်သည့် ကလေးငယ် အစာစားပြီးပြီလားဟု မေးသည်။
အက်ဗလင်က ထိုကလေးမှာ ဒုတိယပန်းကန်အထိ ထပ်တောင်းစားကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
အစည်းအဝေးအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိုအဲလ်ဖ်က ပြုံးလိုက်သည်။
ဗာရွန်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ နောက်ထပ် သင်ခန်းစာမှာ ဗလာကျင်းနေသော နံရံတစ်ခုဘေးတွင် ဖြစ်သည်။
လေ့ကျင့်ရေးလက်နက်များ မပါ၊ ပစ်မှတ်တိုင်များလည်း မပါပေ။ အာဗန်းက ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေပြီး အီလျန်က အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသောနေရာတွင် ရပ်နေသည်။
“မင်းက မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ဆောင်းရာသီကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။” ဗာရွန်က ပြောသည်။
“သက်တောင့်သက်သာတော့ မရှိလှပါဘူး။”
“သက်တောင့်သက်သာဆိုတာ နောက်မှ လာမှာ။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်း ဘယ်လိုကြိုးစားခဲ့လဲဆိုတာ ပြစမ်း။”
ကျွန်ုပ်သည် ရေခဲထဲရှိ ဖိအားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားချင်နေသော်လည်း မလှုပ်မယှက်နေရန် ကြိုးစားခဲ့ရသည့် ခံစားချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူ နားထောင်ပြီးနောက် နံရံပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို တင်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်မောင်းမှာ မိုးရေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
စိုစွတ်နေသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်ဝါးရာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“မင်းက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်စရာ ရှိနေတာကို မုန်တိုင်းတစ်ခုလုံးကို ရပ်တန့်ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။”
ကျွန်ုပ်သည် ရင်ဘတ်အောက်မှ ဆွဲငင်နေသည့် ခံစားချက်နှင့် အောက်မှ အော်ဟစ်သံတိုင်းက ကျွန်ုပ်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ပျက်ပြားသွားစေမည့်အကြောင်းကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ရေခဲတွေ ပြေလျော့သွားမှာစိုးလို့ပါ။”
“ရေခဲတွေက မင်းပိုင်တာပဲ။ လှုပ်ရှားမှုတွေကလည်း မင်းပိုင်တာပဲလေ။”
ကျွန်ုပ်သည် လက်ကို နံရံပေါ် တင်လိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီက လက်ဖဝါးအောက်တွင် စုစည်းလာသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ ကျန်ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို လေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျွန်ုပ်သည် အမှားကို အတိအကျ ထပ်လုပ်မိပြန်သည်။
ဗာရွန်က စောင့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မိုးရေများကို ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးရှိ တည်ငြိမ်သော အမှတ်နေရာတစ်ဝိုက်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်ပတ်စေလိုက်သောအခါ ဖိအားများ ရုတ်တရက် လျော့ကျသွားသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကာ အလုပ်နှစ်ခုစလုံး လွတ်သွားမလို ဖြစ်သွားသည်။
“အဲဒါပဲ။” သူက ပြောသည်။
အာဗန်းက ခုံတန်းလျားမှ ထလိုက်သည်။
“အခု ငါ့ကို ကြည့်စမ်း။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
ရေခဲများ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
သူတို့က ကျွန်ုပ်ကို မျက်နှာလွှဲပြီး လေ့ကျင့်ခိုင်းသည်။
မြစ်ကမ်းနားမှာတုန်းက ဘာတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသလဲဆိုတာ နားလည်လိုက်သည့်အခါမှသာ ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့်အရာ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။
သူ စကားပြောနေစဉ်တွင် ကျွန်ုပ်သည် အာဗန်းဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။ အီလျန် ခြံဝင်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် သူ့နောက်သို့ လိုက်ကြည့်သည်။ ဗာရွန်ကို နားထောင်နေစဉ် လက်ဖဝါးအောက်ရှိ ရေခဲပြင်ကို စိုက်မကြည့်ဘဲ နေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ လွတ်နေသော လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သတိထား၍ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။
အလုပ်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“နောက်တစ်ခါ။” အာဗန်းက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ ဓားသိုင်း မဟုတ်ဘူးလေ။”
“မင်း ဓားကိုင်ထားတဲ့အချိန်ကျရင် ဒါက ဓားသိုင်း ဖြစ်လာမှာပါ။”
သူက ကျွန်ုပ်၏ လွတ်နေသော လက်ထဲသို့ သစ်သားဓားရိုးတစ်ခုကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ရယ်မောလိုက်မိရာမှ လေပြင်းတစ်ချက် ခြံဝင်းထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အီလျန်၏ ဝတ်ရုံစကို လွင့်သွားစေသည်။
သူက ဘာမှမပြောဘဲ ထိုအစကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။
သင်ခန်းစာ အဆုံးသတ်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ဆောင်းရာသီစွမ်းအား အနည်းငယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး၊ မုန်တိုင်းပုံစံကိုလည်း ဆက်လက်ထိန်းထားကာ၊ ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံးကို အသားအဖြစ် ပြန်မဖွဲ့စည်းဘဲ ထိန်းချုပ်ထားသော ဓားချက်တစ်ခုကိုပင် ခုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ လွယ်ကူသည်ဟု ဆို၍မရပေ။
သို့သော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ မဖြစ်နိုင်သည့် အရာသုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ဆောင်နေရသည့် အခြေအနေမျိုးလည်း မဟုတ်တော့ပေ။
အီလျန်က ကျွန်ုပ် အနားယူသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရောက်ရှိရမည့် နေရာအမှတ်အသားများကို ထုတ်ယူလာသည်။
သူက ၎င်းတို့ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးကပ်စွာ ချထားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အကွာအဝေးကို တိုးမြှင့်သွားမယ်လို့ ထင်ထားတာ။” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ မင်း အလကားသုံးနေတဲ့ စွမ်းအားတွေကို လျှော့ချဖို့ လုပ်မှာ။”
သူက အလင်းရောင်များဖြင့် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို မဖုံးလွှမ်းစေဘဲ ကျောက်တုံးများကြားတွင် ရွှေ့လျားရန် ကျွန်ုပ်ကို ညွှန်ကြားသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခရီးစဉ်မှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ယခင်ကမူ လွင်ပြင်တစ်ခုကို ဖြတ်ကူးနိုင်လောက်သည့် မုန်တိုင်းမျိုးကို ခြေလှမ်းတိုင်းအတွက် အသုံးပြုနေခဲ့မိသည်။
ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင် အသံမှာ ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် နံရံပေါ်ရှိ ငှက်တစ်ကောင်ပင် လန့်ပြီး ပျံသွားသည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု၏ အစွန်းကို မီးလောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။
တတိယအကြိမ်တွင်မူ ကျွန်ုပ်သည် ပြင်းထန်သော အသံမြည်ဟည်းမှုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်ပတ်လည်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည့် အလင်းရောင်မှာလည်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားသည်။
အာဗန်းသည် လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ကိုင်လျက် ဦးတည်ရာနေရာ၏ တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ဓားမှာ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
သူက သူ၏လက်နက်ကို အောက်သို့ လျှော့ချလိုက်သည်။
“ပိုကောင်းလာပြီ။”
ဆရာလေးဦးနှင့် ကျွန်ုပ်မှတ်မိသလောက် အကြိမ်ကြိမ် အမှားလုပ်ခဲ့ရသည့် အရာတစ်ခုအတွက် ဤစကားလုံးမှာ အလွန်တိုတောင်းလှသည်။
သို့သော်လည်း ထိုခံစားချက်ကို တစ်မနက်လုံး ကျွန်ုပ် ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
ကက်ဆီယာသည် ဆံပင်များတွင် မိုးရေစက်များ ပေကျံလျက်နှင့် လက်ထဲတွင် ကျိုးပဲ့နေသော ပုံစံငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ကောလိပ်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမနောက်တွင် လိုင်ဆန်ဒရာက ပြုတ်ကျနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို လိုက်သယ်လာသည်။
တစ်ခဏမျှတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီဟု ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် ကက်ဆီယာက ပုံစံငယ်ကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ရေလွှမ်းသွားတာ။”
“တမင်တကာလား။”
“အစတုန်းကတော့ ဟုတ်တယ်။”
လိုင်ဆန်ဒရာက နံရံအသေးလေးတစ်ခုကို ဘေးတွင် ချလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ရေက ဘယ်သူမှ စီမံကိန်းထဲ မထည့်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားတာ။”
“ဒက်ဗရန်ရဲ့ လက်မောင်းအင်္ကျီထဲကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။” ဟု ကက်ဆီယာက ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက ပျက်စီးသွားသော အစိတ်အပိုင်းကို စစ်ဆေးရန် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ခြံဝင်းထဲက ရေတွေကရော ထွက်သွားရဲ့လား။”
“အလွန်ထိရောက်စွာပဲ။ အောက်ထပ် အခန်းထဲကို ရောက်သွားတာ။”
ကျွန်ုပ်သည် ပုံစံငယ်၏ အပေါက်ငယ်များနှင့် ကောက်ကွေးနေသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လက်တွေ့ကျတဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ။”
“ကျွန်မတို့ ဆရာလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်။”
ကက်ဆီယာက ကျိုးပဲ့နေသော နံရံကို နေရာတကျ ပြန်ထားလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဒက်ဗရန်က စာသင်ခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမကလည်း ကူညီရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ နောက်သင်ခန်းစာ စတင်တော့မည်ဖြစ်၍ သူနှင့် အခြားသူနှစ်ယောက်က ကြမ်းတိုက်တံများကို ယူလိုက်ကြသည်။
“သူက နံရံကို ပြန်ပြင်လို့ရတယ်လို့ ပြောတယ်လေ။” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အလုပ်ကို သတ္တိရှိရှိ ခွဲဝေလိုက်တာပဲ။” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက မှတ်ချက်ပြုသည်။
ကက်ဆီယာက ကျောက်တုံးအသေးလေးများကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီအပိုင်းကို ကျွန်မ လုပ်ထားတာလေ။ တရားမျှတတာပေါ့။”
ရန်ဝစ်၏ စကားပြောဆိုမှု အဖွဲ့သည် ထိုသီတင်းပတ်တွင် ဟေဗင်ရီးချ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူတို့သည် စီစဉ်ထားသည့် အချိန်များတွင် ဆရာနှင့်အတူ လာရောက်ကြပြီး ဘာသာပြန်ရန် တာဝန်ရှိသူများနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ အချို့သော စကားပြောဆိုမှုများမှာ ကျောင်းသားများတွင် မရှိသေးသည့် ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်သည်။ အချို့မှာမူ စိတ်ရှည်မှု၊ အပြန်အလှန် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုမှုနှင့် နားမလည်သည့်အခါ နားမလည်ကြောင်း ဝန်ခံရဲသည့် သတ္တိရှိသူ တစ်ဦးဦး လိုအပ်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက နောက်ဆုံးအပိုင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် သင်ယူလိုက်သည်။
ရန်ဝစ်က မှတ်စုများကို ရှာဖွေနေချိန်တွင် သူမသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သည့် သားရဲလူမျိုး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက စကားလုံးတစ်လုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ညွှန်ပြသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမဆီသို့ ပြန်လှည့်သည်။
“ဥယျာဉ်လား။”
ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ရန်ဝစ်က နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးသည်။
သူမက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ နှေးကွေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့၏ ဆရာက လာရောက်နားထောင်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ပေါက်နေသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို မီးဖိုချောင်တွင် အသုံးပြုနိုင်သလားဟု သိချင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြပေးသည်။
သူမက ၎င်းကို သူမနေရပ်တွင် မြင်ဖူးနေကျ ဖြစ်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမ၏ အလွဲနားလည်မှုအတွက် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မှန်ကန်သော စကားစုကို သင်ပေးရန် ဆရာကို အကူအညီတောင်းသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက နှစ်ဦးစလုံး ကျေနပ်သည်အထိ သူမနှင့်အတူ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရန်ဝစ်က ကျွန်ုပ် မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးတိုးလေး တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နွေးထွေးသွားသည်။
သူမသည် စားပွဲအောက်တွင် သူ့လက်ကို ခဏတာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် မှတ်စုများဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် လမ်းလျှောက်၍ ဆက်သွားလိုက်သည်။
မေရီက ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ဂျူလီယန်အတွက် အလုပ်ရှာပေးလိုက်သည်။
သူသည် ဆွေမျိုးများကို လက်ခံတွေ့ဆုံရန် သဘောတူထားသူများ၏ နာမည်များနှင့် အဆင်ပြေမည့် အချိန်များကို ကူးယူရေးသားရမည်ဖြစ်သည်။ စာမျက်နှာတိုင်းကို မည်သည့်နေရာသို့မျှ မပို့မီ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦးဦးက စစ်ဆေးရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် သေဆုံးမှုများ၊ ဖမ်းဆီးခံရမှုများ သို့မဟုတ် မသေချာသည့် အချက်အလက်များကို ကိုင်တွယ်ရမည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြရန်အတွက် ပိုခက်ခဲသည့် အလုပ်ကို မတောင်းဆိုဘဲ ထိုအစီအစဉ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
၎င်းမှာ ကျွန်ုပ် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ စိတ်အေးရစေသည်။
သူ၏ ပထမဆုံး နေ့လယ်ပိုင်းမှာ တစ်နာရီပင် မကြာလိုက်ပေ။
ထို့နောက် မေရီက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။”
“ကျွန်တော် ဒီစာကြောင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါဦးမယ်။”
“စာကြောင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်။”
သူသည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
သူမက စစ်ဆေးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သူ အမည်မသိနာမည်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ထားသည့် စာရွက်အပိုင်းအစလေးကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“မင်း အဲဒီစာလုံးကို ပိုကောင်းအောင် ရေးနိုင်သွားပြီ။”
ဂျူလီယန်က ဝမ်းသာသွားပုံရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ထိုလေ့ကျင့်ထားသည့် စာရွက်အပိုင်းအစကို သူ၏ ကိရိယာသေတ္တာ အဖုံးအတွင်း၌ တွေ့ရှိသွားသည်။
သူက ၎င်းကို ထိုနေရာမှာပင် ထားခဲ့သည်။
ဂျူလီယန် အလုပ်ရုံသို့ ရောက်လာသောအခါ သူတို့သည် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ ထည့်ရန် ဗန်းငယ်တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကာရိုက ၎င်းတို့ကို ငှားယူပြီး မည်သူမှ မသိသည့်နေရာများတွင် ပြန်ထားလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မှတ်ပုံတင်စာရင်းမှာမူ သူ၏ နောက်ထပ် သဘောတူထားသည့် နေ့လယ်ပိုင်းအထိ စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ စာအုပ်သစ်တွင် ကလေးငယ်က အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် စာမျက်နှာတစ်ခု တိုးလာသည်။
အက်ဗလင် ဆေးရုံဆောင်တွင် ရှိနေစဉ် သူမက ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်လိုက်သောအခါ ၎င်းကို ကျွန်ုပ် သိလိုက်ရသည်။
“မင်းလက်ကို ဒီမှာ တင်ထား။”
ကျွန်ုပ်က နာခံလိုက်သည်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။
“ခဏလောက်ကမှ။” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ဘာမှ မဖြစ်သေးပေ။
ကျွန်ုပ် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် ကျွန်ုပ်၏ လက်ဝါးအောက်တွင် ခိုင်မာသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အက်ဒရီယာနာက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ရပြီ။ မင်းကို ပြင်ပေးဖို့ လိုနေတာ ထင်တယ်။”
“အခုကတည်းကလား။”
“မိသားစု အစဉ်အလာတစ်ခုပေါ့။”
ကျွန်ုပ်သည် သူမဘေးတွင် ထိုင်ပြီး လက်ကို ထိုနေရာမှာပင် ဆက်ထားလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းအနားရှိ ငွေရောင်မှာ နေ့လယ်ခင်း အလင်းရောင်တွင် ပို၍ တောက်ပနေသည်။ မကြာသေးမီက၊ အထူးသဖြင့် တံခါးဝမှ ကြောက်ရွံ့နေသည့် လူသစ်များ ဝင်လာသောအခါ လက်ခံရေးခန်းမတွင် ၎င်းကို သတိပြုမိရန် ပို၍ လွယ်ကူလာသည်။
“မင်း ပင်ပန်းသလား။” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ် ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ သိသည်။
“တစ်ခါတလေတော့ ပေါ့။ ကျွန်မ ထင်ထားသလိုမျိုးတော့ အမြဲ မဟုတ်ဘူး။”
“အက်ဗလင်ကို ပြောပြလိုက်။”
“ပြောပြီးပြီ။”
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အော်ရီလီယာကိုလည်း ပြောထားတယ်။ ပြီးတော့ ကက်စတယ်လန်ကိုလည်း။ သူက ကျွန်မ တံခါးဝတစ်ခုကို ဖြတ်လျှောက်တိုင်း အတိအကျ မေးခွန်းတွေ မေးတတ်နေပြီ။”
“သူက အတိအကျ မေးခွန်းတွေကို ကြိုက်တာကိုး။”
“သူက ကျွန်မ တံခါးကို နောက်ပြန်ဖြတ်လျှောက်ရင် တစ်မျိုးမျိုး ခံစားရသလားလို့ မေးတယ်။”
“မင်း ခံစားရလား။”
သူမက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဓိကတော့ ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်တယ်လို့ပဲ ခံစားရတယ်။”
ကလေးများက ထိုညနေခင်းတွင် ကလေးငယ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကလေးများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖိတ်ခေါ်ပြီး အက်ဗလင်က နူးညံ့စွာ ကိုင်တွယ်ရန် လိုအပ်ကြောင်းနှင့် မည်သူမျှ အဖြေရအောင် အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။
ကာရိုက အလွန်အာရုံစိုက်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“သူ ကျွန်မကို တွန်းလိုက်တယ်။”
“နည်းနည်းလေးပါ။” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“သူက ကြားနိုင်လား။”
“အချို့အရာတွေကိုတော့ ကြားနိုင်မယ် ထင်တယ်။”
ကာရိုက ပို၍ နီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့မှာ အခန်းရှိတယ်။”
အက်ဒရီယာနာ၏ အပြုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဂယ်ရစ်က ကျွန်ုပ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“သူက ကျွန်တော်တို့ အခန်းကို ရမှာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
သူက ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားသည်။
ဆီရာဖီနာက ကလေးငယ်များ ပုံဆွဲခြင်းကို ကြိုက်မကြိုက် သိချင်နေသည်။ အစ်ဂနေရှပ်က မြစ်ကစားနည်းကို ကစားနိုင်မလားဟု မေးသည်။
အနီးတွင် ထိုင်နေသော ဂျူလီယန်က အရွယ်ရောက်ပြီးသူများ မပြောမီပင် ဖြေလိုက်သည်။
“ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။”
“ဘယ်တော့လဲ။” ဟု အစ်ဂနေရှပ်က မေးသည်။
“နောက်မှ။”
၎င်းမှာ မကျေနပ်စရာကောင်းသော်လည်း လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသည့် အဖြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကလေးများ စာရွက်သွားရှာကြပြီးနောက် အက်ဗလင်သည် အက်ဒရီယာနာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ကာရို၏ လက်တင်ထားခဲ့သည့်နေရာတွင် လက်ကိုတင်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားမှုကို ဘာမှမပြောဘဲ ခံစားကြည့်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ကို ခဏတာ ကြည့်နေပြီးမှ သူတို့ဆီသို့ သွားပူးပေါင်းလိုက်သည်။
မြစ်ကို ဖြတ်ကူးပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ဘရပ်ဒေါ့ခ်၏ ပတ်တီးစည်းများ ပြုတ်ကျသွားသည်။
၎င်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
ကော်ဒရစ်က ကုသပေးသူက အောက်ရှိ အရေပြားကို စောင့်ကြည့်နေစဉ်နှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကျွမ်းကျင်သူက ၎င်း၏ မှော်စွမ်းအား နောက်ဆုံးအစအနများ အဟောင်းအဖွဲ့အစည်းဆီ ပြန်မရောက်သွားစေရန် တားဆီးနေစဉ်အတွင်း ပတ်တီးကို အနည်းငယ်စီ ဖြည်လိုက်သည်။
ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဘရပ်ဒေါ့ခ်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်เปลီးကို စားပွဲပေါ်တင်၍ ထိုင်နေသည်။
မည်သူမျှ သူ့ကို အောင်ပွဲခံရန် မတောင်းဆိုပေ။
သူသည် လက်ကို တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါကို ကျွန်တော် သိမ်းထားလို့ ရမလား။” ဟု သူက မေးသည်။
ကော်ဒရစ်က ထိုသတ္တုကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာမှ ကျန်မနေတော့ဘူးလို့ သေချာသွားရင်တော့ ရပါတယ်။ အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ကို စစ်ဆေးခွင့်ပေးမလား။”
ဘရပ်ဒေါ့ခ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော် ဒါနဲ့ တခြားတစ်ခုခု လုပ်ချင်လို့ပါ။”
“ဘာလုပ်မလို့လဲ။”
သူက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။”
ထိုနေ့လယ်တွင် သူသည် ဟားလ်ကို သွားတွေ့သည်။
အီလီနော်က သူတို့နှစ်ဦး ဂိုလမ်၏ နိမ့်ကျနေသော ဒူးဆစ်နှင့် မြစ်ကမ်းပါးရှိ ယာယီထောက်တိုင်များအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟားလ်က ဒဏ်ရာမရသေးသည့် လက်ဖြင့် ထောက်တိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို သရုပ်ဖော်ပြနေပြီး ဘရပ်ဒေါ့ခ်က နားထောင်နေကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုခုကို မေးမြန်းရန် ကြားဖြတ်ပြောဆိုသည်။
အီလီနော်က ကုတင်ဘေးတွင် ချထားခဲ့သည့် ဖိုင်တွဲသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဖွင့်လျက်သား ရှိနေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ထိုဆွေးနွေးမှုအတွက် တာဝန်ပေးထားခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အရှေ့ဘက် တည်းခိုဆောင်များအနီးတွင် ပြုပြင်ရေး အလုပ်ရုံတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန် ဆွေးနွေးကြသည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အဖွဲ့အစည်းအသစ်မျိုး မဟုတ်ပါ။ အမိုးအကာတစ်ခု၊ ခိုင်ခံ့သော ခုံတန်းများ၊ စနစ်တကျ စာရင်းသွင်းထားသည့် ကိရိယာများ၊ ထို့အပြင် စိတ်အားထက်သန်သော ကူညီသူများက စားပွဲတစ်ခုကို မလုံခြုံဘဲနှင့် ပြီးစီးသွားဟန်ဆောင်ခြင်းမျိုး မဖြစ်ရအောင် ထိန်းကျောင်းပေးနိုင်မည့် အတွေ့အကြုံရှိသူ တစ်ဦးလိုအပ်သည်။
ဘရပ်ဒေါ့ခ်က အနားယူပြီးချိန်တွင် ၎င်းတွင် ပါဝင်ကူညီလိုသည်။
ဆဲလားက အကြံဉာဏ်များ ပေးသော်လည်း တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်လုပ်နိုင်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။
ကယ်တင်ထားသည့် အလုပ်သမားများထဲမှ အခြားသူအချို့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ရှာဖွေရခက်ခဲနေသည့် ကျွမ်းကျင်မှုများ ရှိနေကြသည်။
အီလီနော်က တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဆန္ဒများကို နားထောင်ပြီး ကျွန်ုပ် စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပိုမိုသေးငယ်သော အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲသည်။
“ကျွန်မတို့ နေရာတိုးချဲ့လို့ ရပါတယ်။” ဟု သူမက ကျွန်ုပ်ကို ပြောသည်။ “အရင်ဆုံး သူတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ရတာကို သဘောကျမကျ ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။”
မေရီက လုပ်ခလစာ၊ ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့် တစ်စုံတစ်ဦးသည် အလုပ်တစ်ခုကို ငြင်းပယ်လိုက်လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် အစာအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ငြင်းပယ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို စီစဉ်ပေးသည်။
ပထမဆုံး သဘောတူထားသည့် အလုပ်မှာ ကုလားထိုင် ၁၂ လုံးကို ပြုပြင်ရန် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအလုပ်မှာ လှည်းဘီးတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်က သူ ကြည့်ရှုခွင့်ရနိုင်မလားဟု မေးသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ခုံတန်းများ အဆင်သင့်ဖြစ်လျှင် သူတို့အား မေးကြည့်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။
ထိုအလုပ်ရုံငယ်လေးသည် မကြာမီပင် အလုပ်များလာတော့မည်ဟု ကျွန်ုပ် ခန့်မှန်းမိသည်။
သီတင်းပတ်ကုန်တွင် ကင်းထောက်များက လေးလံသော လှည်းများကို ရှာတွေ့သည်။
၎င်းတို့သည် မြစ်ကို ဖြတ်ကူးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
၎င်းတို့သည် အစောင့်ပါသော ထောက်ပံ့ရေးယာဉ်တန်းနောက်တွင် အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီး ပျက်စီးသွားသော ဘောင်များဆီမှ ဝေးရာသို့၊ ကျွန်ုပ်တို့ သေချာမစောင့်ကြည့်မိသည့် လမ်းများဘက်သို့ သွားနေကြသည်။
လှည်းတစ်စီးတွင် အဖုံးအုပ်ထားသည်။
နောက်တစ်စီးမှာမူ အလွတ်ဖြစ်ပြီး တံခါးကို ပွင့်လျက်သား ချည်နှောင်ထားသည်။
အစီရင်ခံစာ တင်လာသည့် ကင်းထောက်သည် အဖုံးအောက်တွင် ဘာတွေပါသွားသည်ကို မမြင်လိုက်ရပေ။ သို့သော် လှည်းအတွင်းမှ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တိုက်မိသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် မြင်းများပင် ကြောက်လန့်၍ ရှောင်ဖယ်သွားလောက်သည့် အသံမျိုးကို ကြားလိုက်ရသည်။
သော်က ထိုမှတ်တမ်းကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်ထံသို့ ပေးသည်။
“ဒီပုံစံကို သိရှိနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် လိုအပ်တယ်။”
“အော်ရီသာလား။”
“ပြီးတော့ ဒီလိုလှည်းမျိုးတွေကို မြင်ဖူးပြီး လွတ်မြောက်လာတဲ့ အလုပ်သမားတွေ ယုံကြည်ရတဲ့သူတိုင်းပေါ့။”
လှည်းများထဲတွင် ဘာတွေပါသည်ကို မဖော်ပြဘဲ ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုချက်ကို ပေးပို့လိုက်သည်။
ရန်သူက လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီ။
ဆိုလိုသည်မှာ မြစ်ကူးနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းက အရေးပါသွားပြီဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် နောက်လာမည့် အန္တရာယ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ ထားခဲ့သည့်နေရာတွင် စောင့်နေမည် မဟုတ်တော့ကြောင်းလည်း ဆိုလိုသည်။
လက်ဇန်းဒါးက မြေပုံပေါ်ရှိ စောင့်ကြည့်မှတ်များကို ရွှေ့လိုက်သည်။
လောလောဆယ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် စစ်တပ်ဖြင့်မဟုတ်ဘဲ ကင်းထောက်များဖြင့်သာ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
ထိုညနေခင်းတွင် ကက်ဆီယာက မိသားစုစားပွဲတွင် ပုံစံငယ်၏ နံရံငယ်လေးကို ပြုပြင်နေသည်။
ဒက်ဗရန်က ပြင်ဆင်ထားသည့် ရေနုတ်မြောင်း လမ်းကြောင်းပုံစံကို လက်တွေ့ကျသည့် မှတ်ချက်နှစ်ခုနှင့်အတူ ပုံဆွဲပေးပို့လိုက်သည်။ တတိယမြောက် စာကြောင်းမှာမူ လိုင်ဆန်ဒရာ မမြင်ခင်မှာပင် စာရွက်ကို ခေါက်သိမ်းလိုက်ရလောက်အောင် ဖြစ်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက မမြင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။
ရန်ဝစ်၏ စာအုပ်မှာ သူမ၏ အလုပ်ဘေးတွင် ရှိနေပြီး စာရွက်မှတ်သားသည့် အပိုင်းအစကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားသည်။
ဂျူလီယန်က အမှတ်သားတုံးများကို ဗန်းအသစ်ထဲသို့ စီနေသည်။ အငယ်ဆုံး ကလေးများက သူတို့၏ ကစားကွင်းတွင် ဆေးခြယ်ထားသည့် ကျောက်ခဲများထဲမှ မည်သည့်ကျောက်ခဲက မြစ်ဘေးတွင် ထားရမည်ကို ငြင်းခုံနေကြသည်။
အက်ဗလင်က အိုင်ယန်ထံမှ စာတစ်စောင်ကို ဖတ်ပြီးနောက် မထဘဲနှင့်ပင် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ စာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားနေသည်။
“ဒီနေ့တော့ ဘာတွေ ရေးမှာလဲ။” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
သူမက စာမျက်နှာကို ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ပြသည်။
ဘရပ်ဒေါ့ခ်၏ ပတ်တီးအကြောင်း စာကြောင်းတစ်ကြောင်း၊ ဟားလ်က ဖိုင်တွဲကို ဖွင့်သည့်အကြောင်းနှင့် ကာရိုက ကလေးငယ်အတွက် အခန်းရှိကြောင်း ကြေညာသည့်အကြောင်းတို့ ပါဝင်သည်။
၎င်းတို့၏ အောက်တွင် ကက်ဆီယာ၏ နံရံငယ်လေးမှာ ယခုအခါ မတ်တပ်ရပ်နေပြီဟု သူမ ရေးထားသည်။
“အကျိုးဆက်တစ်ခုခု ရှိမယ့် ကိစ္စပဲ။” ဟု ကက်ဆီယာက မော့မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။
“သူက ရေကို ထိန်းနိုင်မလား။” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
သူမက ပုံစံငယ်ကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် သိရမှာပေါ့။”
အခန်းတစ်ဖက်တွင် အက်ဗလင်က သူမ၏ ခွက်ထဲသို့ ပြုံးကြည့်နေသည်။
မည်သူမျှ ကက်ဆီယာကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း မရှိပေ။
မည်သူမျှ ဂျူလီယန်ကို အမှတ်သားတုံးများ ချထားပြီး နာမည်တစ်ခု ထပ်ကူးရန် မခိုင်းပေ။
နံရံများအပြင်ဘက်တွင် လူများသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် လမ်းများကို စောင့်ကြည့်ပေးနေကြသည်။
အတွင်းဘက်တွင်မူ ကော်များ ခြောက်သွေ့သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ မိသားစုဘေးတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။