အခန်း ၃၉၃ - ရေပြင်အထက်က ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး
သော (Thor) ရဲ့ အစီရင်ခံစာကတော့ အောက်ခြေမှာ မြစ်ရွှံ့တွေပေကျံလျက်သားနဲ့ ရောက်လာတယ်။
မေရီ (Mary) မဖွင့်ခင်ကတည်းက စာပို့သမားက ဒီအကြောင်းအတွက် တောင်းပန်နေခဲ့ပြီ။
“ဖတ်လို့ရော ရသေးရဲ့လား” မေရီက မေးလိုက်တယ်။
“ရပါတယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ မြစ်ရေက နန်းတွင်းက လူတချို့ထက်စာရင် ဖျက်ဆီးမှု ပိုနည်းသေးတာပဲ”
သူက ရယ်ရမလိုလို၊ မရယ်ရမလိုလို ဖြစ်နေပုံရတယ်။
မေရီက ပထမဆုံးစာရွက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
တံတားဖြတ်ကူးတဲ့နေရာက သူလျှိုတွေ ခန့်မှန်းထားတာထက် ပိုပြီး ရှေ့ရောက်နေပြီ။
အလုပ်အများစုကို သစ်သားကာရံတွေနောက်မှာ ဝှက်ထားတာဖြစ်ပြီး အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်အလုပ်သမားတွေက ရေပြားတွေပေါ်မှာ အပိုင်းလိုက် တပ်ဆင်နေကြတယ်။ တင်ခွေစက် (Lifting frame) က တစ်ပိုင်းချင်းစီကို နေရာချပေးတယ်။ ရေစီးသန်ပေမဲ့လည်း သင်္ဘောတွေကို သံကြိုးတွေနဲ့ ဆွဲထားပြီး အဲဒီအပေါ်မှာ ကုန်းပတ်ကို ခိုင်မြဲအောင် ချည်နှောင်ထားကြတယ်။
မြစ်ရဲ့ မြောက်ဘက်ကမ်းမှာတော့ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့တွေ စုရုံးနေပြီ။
သော (Thor) တစ်ယောက် ထောက်ပံ့ရေးလှည်းတွေ၊ မြင်းစီးသူလျှိုတွေနဲ့ ခြေလျင်တပ်သားတွေကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်တော့ နောက်ထပ်ရွာတစ်ရွာကို သတင်းမရောက်ခင်မှာပဲ လုံခြုံမှုမရှိတဲ့ လမ်းမကို နောက်ဆုတ်လမ်းကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ။
အလုပ်သမားတွေက အဲဒီတင်ခွေစက်အောက်မှာပဲ အိပ်ကြတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီစာကြောင်းကို နှစ်ခါပြန်ဖတ်မိတယ်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်မျက်နှာကို ဆက်ဖတ်တယ်။
ကျွန်တော် ရှင်းပြမပြီးခင်မှာပဲ အီလီနော် (Eleanor) က အစီအစဉ်ကို နားလည်သွားတယ်။
သူမက သော (Thor) ရဲ့ ပုံကြမ်းပေါ်မှာ ပေတံတင်လိုက်ပြီး အရင်ပုံကြမ်းတွေကို တောင်းလိုက်တယ်။
“ချိန်ခွင်လျှာတုံး (Counterweight) က ဒီမှာလား”
“သော (Thor) ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင်တော့ ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ အလုပ်သမားတွေနေတဲ့ နေရာက ဒီပလက်ဖောင်းအောက်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
သူမက ပေတံကို သေချာဂရုစိုက်ပြီး ချလိုက်တယ်။
လက်ဇန်ဒါ (Lexander) က သူမကို ကြည့်နေတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သာမန်အားဖြင့်ဆိုရင် အဲဒီထောက်တိုင်တွေကို မီးရှို့လိုက်ရင် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတွေက သူတို့အိပ်တဲ့နေရာပေါ် ပြုတ်ကျလာလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ တင်ခွေစက်မှာ ဝန်တွေတင်ထားတုန်း သံကြိုးကို ဖြတ်လိုက်ရင်လည်း မပြီးသေးတဲ့ အပိုင်းက သူတို့ဆီကို လွင့်စင်လာလိမ့်မယ်”
“တမင်လုပ်ထားတာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ဒီဒီဇိုင်းဆွဲတဲ့သူက ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်ထားလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မ မပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သစ်သားတွေ ဘယ်နေရာကို ပြုတ်ကျသွားမလဲဆိုတာတော့ ပြောနိုင်တယ်”
သူမက ပုံကြမ်းပေါ်မှာ အနီရောင်နဲ့ မျဉ်းကြောင်းတွေ ဆွဲမှတ်လိုက်တယ်။
အဲဒီမျဉ်းတွေက အလုပ်သမားတွေရှိတဲ့နေရာ အများစုကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။
ကျွန်တော်က ဒီလောက်အမြန်ဆုံး ဘယ်လိုလွှတ်ပေးလို့ရမလဲဆိုတာကို ဆဲလား (Sella) ကို မေးထားတဲ့အကြောင်း တွေးမိလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး လော့ခ်ကို ဖြုတ်မယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ ဝန်ကို ထိန်းထားရမယ်” အီလီနော်က ပြန်ပြောတယ်။ “ဘယ်သူမှ မရွှေ့ခင်မှာပေါ့”
အစီအစဉ်အလိုက် လုပ်ဖို့က အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်နာရီလုံးလုံး ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ရတာလဲဆိုတာကို လူတိုင်း နားလည်အောင် ရှင်းပြကြတယ်။
နေ့လယ်လောက်မှာ သော (Thor) ပြန်ရောက်လာပြီး အစီရင်ခံစာ အပြည့်အစုံနဲ့အတူ သူမ အရင်က ငြင်းထားခဲ့တဲ့ အစားအသောက်ကိုလည်း လိုအပ်နေတယ်။
မယ်လိုဒီ (Melody) က သူမ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်တယ်။
သော (Thor) က အောက်ကိုတောင် မကြည့်ဘဲနဲ့ လက်ခံယူလိုက်တယ်။
ကူးတို့နေရာရဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အစောင့်တွေ ရှိနေတယ်။ မြောက်ဘက်ကမ်းမှာတော့ ပိုများတယ်။ တောင်ဘက်လမ်းမှာတော့ အတားအဆီးအသေးလေးတစ်ခု၊ စောင့်ကြည့်စင်နှစ်ခုနဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့ စက်ယန္တရားရှိတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး ရှိတယ်။
“စက်ယန္တရားက တစ်ခုတည်းလား” ကော်ဒရစ် (Caldris) က မေးတယ်။
“ကျွန်မ မြင်သလောက်တော့ တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ တခြားနေရာမှာ မရှိဘူးလို့တော့ ယူဆပြီး အစီအစဉ်မဆွဲပါနဲ့”
သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ပထမဆုံး တံတားအပိုင်းကတော့ မြစ်လက်တက်ကျဉ်းကျဉ်းလေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကုန်းပတ်ကို ရေနက်ပိုင်းဆီ သယ်သွားဖို့ သင်္ဘောတွေ စောင့်နေကြတယ်။
“တစ်တံတားလုံး မပြီးခင်မှာပဲ ပေါ့ပါးတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို စတင်ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တယ်” သော (Thor) က ပြောတယ်။ “သူတို့ အန္တရာယ်ယူပြီး မလုပ်ခင် ကျွန်တော်တို့ အရေးယူရမယ်”
“အလုပ်သမား ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ရှိလဲ” မီရယ် (Mirelle) က မေးတယ်။
“ငါးဆယ်ကျော်လောက်ပဲ။ လူသားတွေ၊ လူပုတွေ၊ အဲလ်ဖ်တွေကတော့ အနည်းဆုံး နှစ်ယောက်ပါမယ်။ တိရစ္ဆာန်မျိုးနွယ်စုတွေလည်း ပါသေးတယ်။ အားလုံးကိုတော့ သေချာ မမြင်ရဘူး”
မယ်လိုဒီ (Melody) ရဲ့ လက်က သော (Thor) ရဲ့ ကုလားထိုင်နောက်မှီပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူမက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို စားပွဲဆီ ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မ အသင့်ပြင်ဆင်ပေးတဲ့အဖွဲ့တွေကို ကူညီပေးမယ်”
သော (Thor) က မြေပုံဆီ ပြန်မသွားခင် မယ်လိုဒီရဲ့ လက်ကို တစ်ချက် ထိလိုက်တယ်။
ဒီအစီအစဉ်က ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပျက်စီးမှု ပိုနည်းတယ်။
ဒါကပဲ ပိုပြီး ခက်ခဲစေတယ်။
ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ခေါ်ထုတ်နေချိန်မှာ တောင်ဘက်က စက်ယန္တရားကို ငြိမ်နေအောင် ထိန်းထားရမယ်။ မြောက်ဘက်ကမ်းက စစ်သားတွေ မကူးနိုင်အောင် တားဆီးထားရမယ်။ ပြီးတော့ အလုပ်သမားတွေ အန္တရာယ်မဖြစ်အောင် တံတားအပိုင်းတစ်ခုလုံးကို မပြိုကျစေဘဲ သင်္ဘောတွေကို ရွှေ့ရမယ်။
အီလီနော်က ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ် (golem) နှစ်ကောင်၊ သံကြိုး၊ သပ်တွေနဲ့ သူမ ပြောတာကို ဘာမှမမေးဘဲ အမိန့်နာခံမယ့်သူတွေကို လိုချင်တယ်။ တစ်ဖက်လူက မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ သူရဲကောင်းဆန်ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ အစီအစဉ်ကို မဖျက်ဆီးမိစေဖို့ပေါ့။
သူမ ဘယ်သူတွေကို ရည်ရွယ်တာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမေးကြဘူး။
ဗယ်ရွန် (Vaerun) က သင်္ဘောတွေကို ချည်ထားတာတွေ ဖြုတ်လိုက်တဲ့အခါ ရေစီးကို ထိန်းထားပေးရမယ်။ သော (Thor) က မြောက်ဘက်ကမ်းကို အာရုံစိုက်နေအောင် လုပ်ထားရမယ်။ အာဗန် (Avarn) နဲ့ အက်ရှာရာ (Eshara) က ကော်ဒရစ် (Caldris) ရဲ့ အကူအညီနဲ့ အလုပ်သမားတွေရှိတဲ့နေရာကို သိမ်းပိုက်ရမယ်။
လက်ဇန်ဒါ (Lexander) က တောင်ဘက်လမ်းနဲ့ လူတွေကို ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းပေးတာကို တာဝန်ယူရမယ်။
အီလျန် (Elyan) က သတင်းပေးပို့ရမယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီစက်ယန္တရားကို ကိုင်တွယ်တဲ့သူ မလွှတ်ခင် အဲဒီနေရာကို အရင်ရောက်အောင် သွားရမယ်။
“ဖျက်ဆီးပစ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်” အီလီနော်က ပြောတယ်။
“ထိန်းထားရမှာ”
“ပြီးတော့ အဲဒီနောက်က ဝင်ရိုးကိုပါ”
“နှစ်ခုစလုံးပေါ့”
သူမက ပုံကြမ်းကို ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်ပေးတယ်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်တောင် မြင်ယောင်နိုင်တဲ့အထိ အဲဒီပုံကို သေချာလေ့လာလိုက်တယ်။
ဆဲလား (Sella) က နောက်ဆုံးပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပုံကြမ်းကို ကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။
အက်ဗလင် (Evelyn) က သူမကို အစည်းအဝေးဆီ ခေါ်မလာဘဲ ပုံကြမ်းကိုပဲ သူမဆီ ယူသွားပေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားပြီး ဆဲလား (Sella) က စက္ကူပေါ်မှာ လက်ညှိုးလေးနဲ့ သံကြိုးတစ်လျှောက် လိုက်ကြည့်နေတာကို ကြည့်နေမိတယ်။
“သူတို့ ဒီထောက်တိုင်ကို ပြောင်းလိုက်ကြတယ်”
“အီလီနော်လည်း သတိထားမိတယ်”
ဆဲလား (Sella) က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်တယ်။
“အခု ပိုခိုင်သွားပြီ”
“ဒါဆို ခံနိုင်မလား”
“ခံနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး လော့ခ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“ဝန်တွေ တင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မင်း ဒီနေရာမှာ ရပ်နေမယ်ဆိုရင် ညာဘက်ခြေထောက်အောက်က ကြမ်းပြင်ကို မယုံနဲ့။ အဲဒီပလက်ဖောင်းက လူတစ်ယောက်စာပဲ ထိုင်ဖို့ လုပ်ထားတာ။ ဝန်အားက ဒီဘက်ခြမ်းကို ရောက်လာလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် သေချာကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ရပ်ဖို့ ရွေးထားတဲ့နေရာက အဲဒီ အားနည်းတဲ့ ထောက်တိုင်ရဲ့ အပေါ်တည့်တည့်ပဲ။
ကျွန်တော် ရပ်မယ့်နေရာကို ပြောင်းလိုက်တယ်။
ဆဲလား (Sella) က ပင်ပန်းနေပေမဲ့ ကျေနပ်သွားပုံနဲ့ နောက်ကို မှီထိုင်လိုက်တယ်။
အာနက် (Anet) က ကုတင်ဘေးမှာ ပုံဆွဲနေရင်း မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“အစ်ကို မြင်းစီးပြီး ပြန်သွားဦးမှာလား”
“လမ်းတစ်ဝက်လောက်တော့ စီးရမှာပေါ့”
“မုန့်ယူသွားသင့်တယ်”
“အစ်ကို့အတွက်လား”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ကြည့်တယ်။
“မြင်းအတွက်လေ”
ဂျိုရီ (Jory) က သူ့လက်တွေကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
ပြင်ဆင်မှုတွေကြားထဲမှာ ဒါက သေးငယ်တဲ့ အရာလေးတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော် ဒါကို ယူသွားလိုက်တယ်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာကြတယ်။
ကလေးတွေကို ပြောပြဖို့ အချိန်ရှိခဲ့ပေမဲ့ ဒါက ထွက်ခွာရတာကို ပိုပြီး မလွယ်ကူစေပါဘူး။
ဂယ်ရစ် (Garrick) က ညစာမစားခင် ပြန်ရောက်မလားလို့ မေးတယ်။
“မသိဘူးလေ”
“မနက်ဖြန် ညစာရော”
“အခွင့်အရေးရရင် သတင်းပို့ပေးမယ်”
သူက အဖြေကို ကြားတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့ အက်ဗလင် (Evelyn) က လက်ကမ်းပေးတဲ့အခါမှာတော့ လက်ခံလိုက်တယ်။
ကာရို (Carol) က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ဆေးခြယ်ထားတဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်လုံး ထည့်ပေးတယ်။
“ဒါကို ပြန်ယူလာခဲ့နော်”
“အစ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်”
“ဒါလေးက တခြားဟာတွေနဲ့အတူ ရှိနေရမှာ”
ကျွန်တော် အဲဒါလေးကို မပြုတ်ကျအောင် အင်္ကျီအတွင်းထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
အက်ဒရီယာနာ (Adriana) က ကျွန်တော့်ကို နမ်းပြီး အင်္ကျီကြယ်သီးကို ပြန်ပြင်ပေးတယ်။ တကယ်တော့ ဘာမှ ပြင်စရာ မလိုပါဘူး။
အက်ဗလင် (Evelyn) က ကျွန်တော့်ပခုံးကို တစ်ချက် ခဏစစ်ဆေးတယ်။ ကျောက်မိုင်းက ဒဏ်ရာကလည်း အလုပ်လုပ်ဖို့ လောက်ငှအောင် ပျောက်ကင်းနေပြီ။ သူမ ဘာကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မလဲဆိုတာကို သူမ ပြောပြပြီးသားပါ။
ငြင်းခုံစရာအသစ်လည်း ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။
ဒါကိုပဲ တိုးတက်မှုလို့ ခေါ်ရမလား။
အင်္ကျီအတွင်းက ကျောက်စရစ်ခဲလေးပေါ်မှာ သူမလက်တင်ထားတဲ့ အမှတ်တရလေးကို ရင်မှာပိုက်ပြီး ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ မြစ်နားကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ရန်သူတွေက တံတားကို စမ်းသပ်နေကြပြီ။
ပြီးသွားတဲ့ အပိုင်းတစ်ခုပေါ်မှာ လှည်းအလွတ်တစ်စီး တင်ထားတယ်။ တောင်ဘက် ပလက်ဖောင်းကနေ အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်နေချိန်မှာ လူတွေက အောက်က ရေစီးကို ကြည့်နေကြတယ်။
မြစ်လက်တက်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့နေရာမှာတော့ မပြီးသေးတဲ့ တံတားက ရေပေါ်မှာ မျှောနေတဲ့ လှေတန်းတွေပေါ်မှာ တင်ထားပြီး ရေစီးအတိုင်း တုန်ခါနေတယ်။
ကမ်းကနေ ကြည့်လိုက်တော့ ရေစီးက စာရွက်ပေါ်မှာ ထင်ထားတာထက် ပိုသန်နေတယ်။
အီလီနော်လည်း ဒါကို မြင်လိုက်တယ်။
“တောင်ဘက်အပိုင်းကိုတော့ မပျက်စီးအောင် သိမ်းထားမယ်” သူမ ပြောတယ်။ “ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေကိုတော့ ဗယ်ရွန် (Vaerun) လက်ထဲ ရောက်မှပဲ ရေစီးအတိုင်း မျှောချမယ်”
ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ် (golem) တွေက သစ်ပင်အောက်မှာ စောင့်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အသားရောင် ကျောက်သားတွေ မပေါ်အောင် အဝတ်အနက်တွေနဲ့ ဖုံးထားတယ်။
အီလျန် (Elyan) က လမ်းကြောင်းကို နှစ်ခါတောင် စစ်ဆေးပြီးပြီ။
ကော်ဒရစ် (Caldris) ကတော့ အာဗန် (Avarn) နဲ့ အက်ရှာရာ (Eshara) တို့နဲ့အတူ ထိန်းချုပ်တဲ့ စက်ယန္တရားကို အလုပ်သမားတွေနဲ့ ချက်ချင်း မခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ရင် ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာကို တိတ်တိတ်လေး ဆွေးနွေးနေကြတယ်။
ဘယ်သူ့တာဝန်မှ လွယ်ကူပုံမပေါ်ဘူး။
ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ စိတ်အေးစေတယ်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးနေကြရသည်။
ကျွန်တော် ခုန်ဆင်းရမည့်နေရာကို သစ်သားကာရံထားသော အပေါ်ဘက် အပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းမြင်နေရသည်။
စက်ကိုင်တွယ်သူ၏ ပလက်ဖောင်းနောက်ဘက်၊ ပင်မဝင်ရိုး၏ အထက်တည့်တည့်မှာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးအတွက် ကျဉ်းမြောင်းသော ကျောက်စွန်းတစ်ခု ရှိသည်။ အဲဒီနေရာက ကွင်းဆက်တွေကိုလည်းကောင်း၊ သစ်သားပြားနှစ်ခုကြားက အက်ကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ နောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ ဘီးရဲ့ သံဘောင်ကိုလည်းကောင်း ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
ဆဲလား (Sella) ရဲ့ သတိပေးစကားကြောင့်သာ ကျွန်တော် မှားယွင်းတဲ့ဘက်မှာ နေရာမယူမိတော့တာ ဖြစ်သည်။
အီလျန် (Elyan) က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ကုန်းထိုင်နေသည်။
“မင်း အဲဒါကို ဖမ်းချုပ်ထားပြီးပြီဆိုရင် အီလီနော် မလွှတ်ပေးမချင်း အဲဒီနေရာမှာပဲ ဆက်နေရမယ်”
“အခက်အခဲတစ်ခုခု တွေ့ရင်တောင်လား”
“အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ပိုတောင် နေရဦးမှာ”
အောက်ဘက်မှာတော့ စောင့်ကြည့်သူတစ်ယောက်က အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို ပုံးတစ်ခုဆီကနေ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ထိုအလုပ်သမားက ယိုင်သွားပြီး ထောက်တိုင်တစ်ခုကို ဖက်တွယ်လိုက်ရသည်။
သူ့လက်က သစ်သားတိုင်တစ်လျှောက် လျှောကျသွားပြီးမှ သူ ပြန်မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့တာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
ပြီးတော့မှ ကျွန်တော် ကျောက်စွန်းဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေဖို့က တိုက်ပွဲမှာ ဘာကြောင့် အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်း ဖြစ်နေရသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်သွားသည်။
သော (Thor) ရဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းက မြောက်ဘက်ကမ်းက ကင်းမျှော်စင်ကို ထိမှန်သွားသည်။
နောက်ကလိုက်ပါလာတဲ့ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းက စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ စစ်တပ်တွေဆီကို လျှပ်စီးတွေနဲ့အတူ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လူတွေကို ရေပြင်နဲ့ ဝေးရာကို နောက်ဆုတ်သွားစေသလို မြင်းတွေကိုလည်း ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားစေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အီလျန် (Elyan) က တောင်ဘက်လမ်းဆီကို သစ်ပင်တွေကြားထဲကနေ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချက်ပေးသံပဲ။
ကျွန်တော် မိုးကြိုးတစ်စင်းလို ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ရွေးချယ်ထားတဲ့နေရာအတိုင်း ကျောက်စွန်းပေါ်ကို ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော့် ဘယ်လက်က ဖမ်းချုပ်ရမယ့်နေရာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီရဲ့ အအေးဓာတ်က စက်ယန္တရားထဲကို စီးဝင်သွားသည်။
သွားကြားတွေထဲမှာ နှင်းခဲတွေ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ရေခဲတွေက ဝင်ရိုးကို အိမ်အိမ်ထဲမှာ တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထောက်ထားတဲ့ ကြားခံတုံးတွေဆီအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
စက်ကိုင်တွယ်သူက လှည့်ကြည့်သည်။
သူ့လက်က လွှတ်ပေးရမည့် လီဗာဆီကို ရောက်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ လီဗာက မလှုပ်တော့ဘူး။
ခဏတာအတွင်းမှာပဲ သူက နှစ်လက်စလုံးနဲ့ ဆွဲကြည့်ပေမဲ့ စက်က ဘာလို့ သူ့စကားကို နားမထောင်တော့တာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
ပြီးတော့မှ သူ ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားသည်။
“အဲဒီကနေ ဖယ်လိုက်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက ဓားကို ဆွဲထုတ်သည်။
ကျွန်တော်က လွတ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်ရဲ့ ဖဝါးနဲ့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီကို ဆွဲကာ ပလက်ဖောင်းပေါ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။
ဓားက သစ်သားပြားတွေကြားထဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဝန်အားက တုန်ခါသွားသည်။
ကျွန်တော်က အေးခဲနေတဲ့ အဖမ်းအဆုပ်ပေါ်မှာ လက်ကို ဆက်တင်ထားလိုက်သည်။
အီလီနော် ဘောင်ဆီကို မရောက်ခင်မှာပဲ မြားတွေက ကျွန်တော့်ဆီကို စရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် ကိုင်ထားတဲ့ ဆောင်းရာသီ အအေးဓာတ်နဲ့အတူ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို လေပြင်းနဲ့ မိုးစက်တွေလို ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။
မြားတစ်စင်းက ကျွန်တော့် နံရိုးကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
နောက်မြားတစ်စင်းက ကျွန်တော့်ခေါင်းနောက်က သစ်သားမှာ စိုက်ဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော် ရှိတဲ့နေရာမှာပဲ ဆက်နေသည်။
ဒီလုပ်ငန်းစဉ် နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းထားရတာက တစ်ခုချင်းစီထက် ပိုပြီး အာရုံစိုက်မှု လိုအပ်သည်။ မုန်တိုင်းက လှုပ်ရှားမှုကို လိုချင်ပြီး ရေခဲကတော့ ငြိမ်သက်မှုကို လိုအပ်သည်။ သူတို့နှစ်ခုကြားမှာ ဝန်အားက အသက်ရှိနေသလိုမျိုး ဝင်ရိုးကို ဆွဲဆန့်နေသည်။
ကျွန်တော် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အောက်ဘက်မှာတော့ အာဗန် (Avarn) က စောင့်ကြည့်သူတစ်ယောက်ရဲ့ လှံကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်နေရာကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။ အက်ရှာရာ (Eshara) က သူမရဲ့ စစ်သားတွေနဲ့အတူ နောက်က လိုက်လာသည်။ ကော်ဒရစ် (Caldris) ကတော့ ထိန်းချုပ်ရေး အခန်းထဲကို ဝင်သွားသည်။
ဂိုလမ် (golem) တွေက ဘောင်ရဲ့ အောက်ခြေကို ရောက်လာကြသည်။
အီလီနော်က လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်က ကန့်လန့်ဖြတ်တန်းအောက်မှာ ကုန်းထိုင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ရုပ်ကတော့ ထောက်တိုင်ကို နေရာချပေးလိုက်ပြီး အင်ဂျင်နီယာနှစ်ယောက်က အဲဒီတိုင်ပတ်လည်မှာ သပ်တွေကို ရိုက်သွင်းကြသည်။
ရန်သူစစ်သားတစ်ယောက်က တောင်ဘက် အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူမဆီကို ပြေးလာသည်။
ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်က အရမ်းပြင်းထန်သွားလို့ ရေခဲတွေတောင် အသံမြည်လာသည်။
အဲဒီအခိုက်မှာပဲ လက်ဇန်ဒါ (Lexander) က အင်ဂျင်နီယာတွေဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ ထိုလူကို တားဆီးလိုက်သည်။
သံမဏိတွေ တောက်ပသွားသည်။
တိုက်ခိုက်သူက လဲကျသွားသည်။
လက်ဇန်ဒါ (Lexander) က ကျွန်တော့်ကို လက်တစ်ဖက် မြှောက်ပြရုံလောက်ပဲ မော့ကြည့်သည်။
နေခဲ့။
ကျွန်တော် ဆက်နေခဲ့သည်။
မြစ်ပေါ်မှာတော့ ဗယ်ရွန် (Vaerun) က ရေစီးထဲကနေ ပေါ်လာသည်။
သူ့ရဲ့ မုန်တိုင်းက လှေတွေပတ်လည်မှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရေမှုန်တွေကို အပေါ်ဘက်ဆီ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လေက လှေတွေရဲ့ ဘေးဘက်ကို ဖိအားပေးလိုက်ပြီး အောက်က ရေစီးကြောင်းတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ပတ်နေတဲ့ အိုင်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားသည်။
လှေတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဝင်တိုက်တာ ရပ်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က သံကြိုးတွေကိုတော့ ဆက်ဆွဲနေတုန်းပဲ။
မြောက်ဘက်ကမ်းက စစ်သားတွေက မပြီးသေးတဲ့ တံတားဆီကို ရောက်အောင် ကြိုးစားကြသည်။
သော (Thor) က သူတို့ခြေထောက်နားက မြေပြင်ကို ကွဲအက်သွားစေမယ့် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုနဲ့ သူတို့ကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။
တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ မီးနဲ့ ပြန်တုံ့ပြန်သည်။
အဲဒါက ရေပေါ်မှာ အနီရောင် လေးခုံးပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရေမှုန်တွေကိုတောင် အရောင်စွန်းထင်းသွားစေလောက်အောင် တောက်ပသည်။
ဗယ်ရွန် (Vaerun) က အဲဒီမီးတွေကို မိုးရေနဲ့ အများစုကို ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။
ကျန်တဲ့ အပိုင်းအစတွေကတော့ မပြီးသေးတဲ့ တံတားအပိုင်းတစ်ခုပေါ်ကို ကျပြီး လောင်ကျွမ်းစပြုလာသည်။
မီးခိုးငွေ့တွေက အလုပ်သမားတွေရှိတဲ့ ခြံဝင်းဆီကို လွင့်ပျံ့လာသည်။
ကျွန်တော့်အောက်ဘက်က ချောင်းဆိုးသံတွေကို ကြားနေရသည်။
“အီလီနော်!”
“မပြီးသေးဘူး!” သူမက ပြန်အော်သည်။
ထောက်တိုင်တွေက နေရာတကျ ဖြစ်သွားသည်။
သူမက နောက်ဆုံးသပ်ကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့မှ မော့ကြည့်သည်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ ဝန်အားကို အောက်ကျသွားပါစေ”
ကျွန်တော် ဆောင်းရာသီ အအေးဓာတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ပေးလိုက်သည်။
ရေခဲတွေ အက်ကွဲသွားသည်။
ဝင်ရိုးက ကျွန်တော့် လက်မအရွယ်အစားထက်တောင် ပိုနည်းနည်းလေးပဲ လှုပ်သွားသည်။
အောက်ဘက်မှာတော့ ယာယီထောက်တိုင်တွေက ဝန်အားကို သစ်သားတွေ ညည်းတွားသံနဲ့အတူ လက်ခံလိုက်သည်။
ဂိုလမ် (golem) တစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ ရပ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး ကျောက်သားခြေထောက်တွေက ကမ်းပါးထဲကို နစ်ဝင်သွားသည်။
အီလီနော်က အကုန်လုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒီမှာပဲ ထိန်းထား”
ကျွန်တော် ထိန်းထားသည်။
မြားတစ်စင်းက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး အိမ်အိမ်ထဲမှာ စိုက်ဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်က စက်ကိုင်တွယ်သူက ကျယ်လောင်စွာ ဆုတောင်းနေသည်။
“နည်းနည်းထပ်လျော့” အီလီနော်က လှမ်းအော်သည်။
ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို နောက်ထပ် အတိုင်းအတာတစ်ခု ထပ်လျော့ပေးလိုက်သည်။
တွဲလောင်းကျနေတဲ့ အပိုင်းက ထောက်တိုင်တွေပေါ်ကို ကျရောက်သွားသည်။
သံကြိုးတွေ လျော့သွားသည်။
အီလီနော်က လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။
“လုံခြုံပြီ!”
မှန်မှပဲ ကျွန်တော် ပလက်ဖောင်းပေါ်ကနေ ဆင်းခဲ့သည်။
ကော်ဒရစ် (Caldris) က အလုပ်သမားတွေကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အမိန့်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူက သူတို့ရဲ့ ကြိုးတွေကိုတော့ မဖြုတ်ပေးရသေးပေ။
အဲဒါကတော့ အချိန်နည်းနည်း ပိုယူရလိမ့်မည်။
အခုလောလောဆယ်တော့ သူတို့က သတ္တုတွေရဲ့ ဆွဲငင်မှုမပါဘဲ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီဖြစ်ပြီး အက်ရှာရာ (Eshara) ရဲ့ အဖွဲ့က သူတို့ကို တောင်ဘက်ကမ်းတစ်လျှောက် အုပ်စုလိုက် ခေါ်ထုတ်လာကြသည်။
နဖူးမှာ သွေးစို့နေတဲ့ လူပုလေးတစ်ယောက်က သစ်သားပုံနောက်မှာ လဲနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မခေါ်မချင်း သူ မထွက်သွားဘူးလို့ ငြင်းဆန်သည်။
အာဗန် (Avarn) က သူနဲ့အတူ လိုက်သွားသည်။
ကျွန်တော်က သူတို့နေရာမှာ ခြံဝင်းတံခါးဝကို စောင့်ပေးလိုက်သည်။
မီးခိုးငွေ့တွေ ပိုထူလာသည်။
ကျွန်တော်က လေကို အပေါ်ဘက်ဆီ ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်စေပြီး မြေပြင်နားက လေကို အသက်ရှူလို့ရအောင် ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။
လူတွေက မျက်စိပွတ်ပြီး ချောင်းဆိုးရင်း ထွက်လာကြသည်။
အဲလ်ဖ်တစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီလာသည်။ သူ့ခြေထောက်မှာ ပတ်ထားတဲ့ အဝတ်ကို မမြင်ခင်အထိတော့ သူက ချီစရာမလိုလောက်အောင် ကြီးနေပြီလို့ ထင်ခဲ့မိသည်။
“ကမ်းပါးအတိုင်း သွားကြ” ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သားတွေ နောက်ကိုပဲ ဆက်လိုက်သွား”
အဲလ်ဖ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။
သူတို့နောက်မှာ စောင့်ကြည့်သူ သုံးယောက်က လက်နက်တွေကို ပစ်ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ခြံစည်းရိုးဘေးမှာ ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို လာထိန်းခိုင်းလိုက်သည်။
ပြီးတော့မှ အာဗန် (Avarn) က ဒဏ်ရာရတဲ့လူကို လူပုလေးနဲ့အတူ တွဲခေါ်လာသည်။
“အဲဒီတန်းထဲမှာ နောက်ဆုံးလူပဲ” သူ ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ်လူတွေကို ဆက်စစ်ဆေးကြသည်။
ရန်သူတွေက ကူးဖို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားသည်။
အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
မြောက်ဘက်ကမ်းက မီးစွမ်းအားတွေ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာချိန်မှာပဲ သူတို့ထဲက အုပ်စုငယ်တစ်ခုက ဒိုင်းတွေ ကာပြီး မပြီးသေးတဲ့ တံတားဆီကို ပြေးလာကြသည်။
သော (Thor) က ဗယ်ရွန် (Vaerun) ကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေဘဲ လျှပ်စီးမပစ်နိုင်ခင်မှာပဲ သူတို့က လှေတွေဆီကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော် ထောက်တိုင်နှစ်ခုကြားက လွတ်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်သည်။
ရွေးချယ်လိုက်သည်။
လျှပ်စီးက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီနေရာကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်တူက ရှေ့ဆုံးက ဒိုင်းကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ရိုက်လိုက်လို့ ဒိုင်းကိုင်ထားသူက သူ့နောက်ကလူတွေပေါ်ကို ယိုင်လဲသွားသည်။
တံတားက ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ လှုပ်ခါနေသည်။
အန္တရာယ်များတဲ့ တစ်ခဏတာအတွင်းမှာပဲ ဒါက ရေပေါ်မှာ ပေါ်နေတာဆိုတာကို ကျွန်တော် မေ့သွားသည်။
ကျွန်တော့်ဖနောင့် လျှောကျသွားသည်။
ကျွန်တော် အောက်ကို နည်းနည်းလေး ဆင်းလိုက်ပြီး ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းကာ နောက်ထပ်လာတဲ့ လှံတစ်ချောင်းကို မိုးရေတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ရင်ဘတ်ကနေတဆင့် ဖြတ်သန်းသွားစေလိုက်သည်။
ပြီးတော့မှ တူရဲ့ ခေါင်းပိုင်းကို နိမ့်နိမ့်ထားပြီး သူတို့ကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားအောင် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ သစ်သားပြားတွေ ရေထဲကို ကျကွဲမသွားအောင်တော့ ဂရုစိုက်ရသည်။
“နောက်ပြန်ဆုတ်!” ကျွန်တော် အော်လိုက်သည်။
သူတို့ ဆုတ်သွားကြသည်။
တချို့က ပြေးကြသည်။
တစ်ယောက်ကတော့ ဒိုင်းကို ဆွဲပြီး တွားသွားသည်။
ကျွန်တော် သူတို့နောက်ကို မြောက်ဘက်ကမ်းအထိ မလိုက်သွားတော့ပါ။
ကျွန်တော့်နောက်မှာ အီလျန် (Elyan) က တည်ငြိမ်တဲ့ တောင်ဘက်အပိုင်းမှာ ပေါ်လာသည်။
“အလုပ်သမားတွေ အကုန်လွတ်သွားပြီ!”
ကျွန်တော် ဗယ်ရွန် (Vaerun) ဆီကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရေမှုန်တွေကြားထဲမှာ သူ့မျက်နှာပုံစံ ပေါ်လာသည်။
“အခုပဲ” သူ ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့က အီလီနော် သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ အစဉ်အတိုင်း လှေတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ဘူး။
အပြင်ဘက် သံကြိုးကို အရင်၊ ပြီးတော့ မပြီးသေးတဲ့ အလယ်ပိုင်းကို ထိန်းထားတဲ့ ကြိုး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြီးသွားတဲ့ တံတားနဲ့ အနီးဆုံး ကြိုးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
ဗယ်ရွန် (Vaerun) က ရေစီးကြောင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
အပိုင်းအစလွတ်တွေက ရေစီးကြောင်းအတိုင်း အလုပ်သမားတွေနဲ့ တောင်ဘက်ကမ်းခြေဆီကနေ ဝေးရာကို လွင့်ပါသွားသည်။ သစ်သားတွေက ညည်းတွားသံမြည်သည်။ ဆက်ကြောင်းတစ်ခုက ပြတ်ထွက်သွားတဲ့အတွက် တဒုန်းဒုန်းနဲ့ အသံထွက်လာသည်။
ကွာဟချက် ပိုကျယ်မလာခင်မှာပဲ ကျွန်တော် တည်ငြိမ်နေတဲ့ တံတားအပိုင်းပေါ်ကို ခုန်ကူးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ မြောက်ဘက်ကမ်းခြေဆီ ဦးတည်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ဆောင်းရာသီရဲ့ အအေးဓာတ်ကို ဖြန့်ကျက်ချလိုက်သည်။
ရေခဲတွေက တံတားဆက်ကြောင်းတွေထဲကို ပြည့်နှက်သွားပြီး အနီးဆုံးအစွန်းကို ပုံမှန်အနေအထားကနေ လွဲချော်သွားစေသည်။ နောက်ထပ် လှည်းတစ်စီး ဒီလမ်းအတိုင်း ဖြတ်မသွားနိုင်တော့သလို စစ်သည်အုပ်စုတစ်စုလည်း အရှိန်နဲ့ ပြေးမလာနိုင်တော့ပါ။
သော (Thor) က ဟိုဘက်ကမ်းမှာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့တဲ့ လွှတ်ပေးတဲ့ စက်ယန္တရားကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
သတ္တုတွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
မြောက်ဘက်ကမ်းက ဘောင်က အောက်ကို တွဲလောင်းကျသွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။
မြစ်ရေပြင်က တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုကြားမှာ လမ်းကြောင်းပွင့်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာကတည်းက စက်ယန္တရားတွေရဲ့ ပွတ်တိုက်သံတွေကြားမှာ မကြားခဲ့ရတဲ့ ရေစီးသံကို အခုမှပဲ ကြားရတော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ အလုပ်သမား ၅၈ ယောက်နဲ့အတူ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။
သူတို့ထဲက ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကတော့ သစ်သားသယ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် အားနည်းလွန်းတယ်လို့ အစောင့်တွေက ယူဆထားတဲ့အတွက် ရေပဲ ခပ်ပေးနေခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
လူသုံးယောက်ကတော့ ထမ်းစင်နဲ့ သယ်လာရသည်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်မှာ လက်တစ်ဖက် ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။ ဂိုလမ် (golem) က ဝန်ကို မယူနိုင်ခင်မှာပဲ ထောက်တိုင်တစ်ခု ရွေ့သွားလို့ ညပ်မိသွားတာဖြစ်သည်။ စစ်သည်နှစ်ယောက်က မြားထိမှန်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကမ်းပါးပေါ်မှာ ချော်လဲသွားတဲ့အတွက် ခြေချင်းဝတ်ကို မထိခိုက်အောင် မနည်းထိန်းထားရသည်။
ကျွန်တော်တို့ လူအကုန်လုံးကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုပြောလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပေါ့သေးတယ်လို့ မဆိုလိုပါ။
အီလီနော် (Eleanor) က သူမရဲ့ အင်ဂျင်နီယာကို တင်ဆောင်ထားတဲ့ ထမ်းစင်ဘေးကနေ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ကုသပေးနေတဲ့သူက သူမ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်လို့ ပြောမှသာ သူမ နောက်ကို နည်းနည်းဆုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ ခြေလှမ်းတစ်ဝက်လောက်ပဲ နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်နိုင်တာပါ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ကျောဘက် မြောက်ဘက်ကမ်းခြေမှာတော့ မီးခိုးငွေ့တွေ တလူလူ တက်လာသည်။
ရန်သူတွေဆီမှာ စစ်သည်တွေ၊ လှည်းတွေနဲ့ လမ်းတွေ ကျန်ရှိနေပါသေးသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ကူးတို့လမ်းကြောင်းတော့ သူတို့ဆီမှာ မရှိတော့ပါ။
သော (Thor) က နောက်ဆုံးထမ်းစင် လုံခြုံတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်တဲ့အထိ မြစ်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ပြီးတော့မှ သူ ကျွန်တော့်ဘေးကို လျှောက်လာသည်။
“မင်းက ဖမ်းဆီးထိန်းချုပ်တဲ့ နေရာမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာကိုး”
“လက်ဇန်းဒါး (Lexander) က အီလီနော်ကို ကြည့်ပေးနေတာလေ”
“ဟုတ်တာပေါ့”
ကျွန်တော် လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဘာမှ ကိုင်စရာမရှိတော့တဲ့အခါမှာပဲ လက်တွေ တုန်ရီနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် မဟုတ်ကြောင်း ဟန်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ သော (Thor) က ကျွန်တော့်လက်ထဲက တူကို ယူလိုက်သည်။
“လျှောက်သွားလိုက်ပါ။ ဒီဟာကိုတော့ ကျွန်မ ဆွဲထားလိုက်မယ်”
အယ်လယန် (Elyan) က ပထမဆုံး သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ အစာအာဟာရတွေ အသင့်ပြင်ထားသလို၊ ဒဏ်ရာရလာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိထားတဲ့ ကုသသူတွေကလည်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
မယ်လိုဒီ (Melody) က သားရဲလူသား အလုပ်သမားတွေကို ကြိုဆိုနေသည်။ ကြောက်လန့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် နားလည်နိုင်မယ့် ဘာသာစကားနဲ့ ပြောပေးနိုင်သူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ထားသည်။ အော်ရီလီယာ (Aurelia) ကတော့ ထမ်းစင်တွေနားမှာ ရပ်နေပြီး ကုသသူတွေ လိုအပ်တဲ့နေရာမှာ အားဖြည့်ပေးနေသည်။
အက်ဗလင် (Evelyn) ကတော့ အင်ဂျင်နီယာရဲ့ ကြေမွနေတဲ့ လက်ကို တန်းကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ (Adriana) လာတွေ့တဲ့အချိန်အထိ သူတို့နှစ်ယောက် အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ကျွန်တော် ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။
“မလဲကျခင်အထိ စောင့်နေစရာမလိုဘဲ ထိုင်နိုင်ပါတယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို ယူကာ စွန်ပလွံဖက်ကို လှန်ကြည့်သည်။ ဒီနေ့တစ်နေ့တာလုံး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို လက်ဖဝါးပေါ်က အရေးအကြောင်းတွေထဲမှာ ဖတ်ရှုနေသလိုမျိုးပေါ့။
“နာနေလား”
“ပင်ပန်းနေတာပါ”
“ဘယ်နားများ ထိခိုက်မိသေးလဲ”
“ပွန်းပဲ့တာလောက်ပါပဲ။ ကျောက်မိုင်းထဲကလောက်တော့ မဆိုးပါဘူး”
ကျွန်တော် ရောက်လာကတည်းက အောင့်အီးထားတဲ့ အသက်ရှူသံကို သူမ ထုတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကို မှီလိုက်သည်။
ခန်းမရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ ဆဲလ်လာ (Sella) က ဂျိုရီ (Jory) နဲ့အတူ တံခါးဝနားအထိ ရောက်လာသည်။
အီလီနော် (Eleanor) က သူမကို မြင်သွားပြီး ခန်းမကို ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။
“ကျွန်မတို့ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်” လို့ အီလီနော်က ပြောလိုက်သည်။
ဆဲလ်လာက သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။
ကယ်တင်ခံရတဲ့ အလုပ်သမားတွေ စတင်ဖြတ်လျှောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အီလီနော်က ဆဲလ်လာရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေးသည်။
အက်ဗလင် (Evelyn) က နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
အင်ဂျင်နီယာရဲ့ လက်ကိုတော့ မဆုံးရှုံးရတော့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကုသဖို့အတွက် အချိန်ယူရမှာဖြစ်ပြီး သေချာဂရုစိုက်ရဦးမည်။ ကျန်တဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေလည်း အဆင်ပြေသွားပြီ။ ကော်ဒရစ် (Caldris) နဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကတော့ လက်ပတ်တွေကို တစ်ခုချင်းစီ မဖြုတ်ခင်မှာ စစ်ဆေးနေကြသည်။
သူမ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲက မြင်ကွင်းကို အတူတူ ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။
ကာစီယာ (Cassia) နဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာ (Lysandra) တို့က မေရီ (Mary) ကို နာမည်တွေ မှတ်မိအောင် ပြန်ကူညီပေးနေကြသည်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ရန်းဝစ် (Renwick) က သင်ကြားသူတွေထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ အုပ်စုနဲ့အတူ ရောက်လာပြီး လိုင်ဆန်ဒရာက သူ့ဘေးမှာ အလုပ်လုပ်ပေးနေသည်။ သင်ကြားသူကတော့ သူတို့ နားမလည်တဲ့ ဘာသာစကားအပိုင်းတွေကို တာဝန်ယူပေးသည်။
ဒါဗရန် (Davren) က အလုပ်ရုံကနေ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ သစ်သားစတွေကို ယူလာပြီး ထောက်တိုင်တွေ လုပ်ပေးသည်။ ပြီးတော့ သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း ရေခပ်ပေးဖို့ နေရစ်ခဲ့သည်။
ဂျူလီယန် (Julian) က သူ့ကို မြင်တော့ ကူညီပေးဖို့ သွားသည်။
ဘီးအကြောင်းကိုတော့ ဘယ်သူမှ စကားမစကြပါ။
အဲဒီအကြောင်း ပြောဖို့ နောက်မှ အချိန်ရှိပါသေးသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကာရို (Carol) က တခြားဘာကိုမှ မမေးခင် သူမရဲ့ ကျောက်တုံးကို အရင်တောင်းသည်။
ကျွန်တော်က အင်္ကျီအိတ်ထဲကနေ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမက သေချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“နွေးနေတာပဲ”
“အိတ်ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး ထည့်ထားလို့ပါ”
သူမက အဲဒီကျောက်တုံးကို ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ ရှိတဲ့ တခြားကျောက်တုံးတွေဘေးမှာ ချလိုက်ပြီး နေရာကို နှစ်ခါလောက် ပြင်ညှိလိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ဂယ်ရစ် (Garrick) က ကျွန်တော့်ဘေးက ခုံပေါ်ကို တက်ထိုင်သည်။
“အဖေ တံတားကို လုပ်လိုက်တာလား”
“မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ အဲဒီတံတားကို သုံးနေတဲ့သူတွေကို တားလိုက်တာ”
သူ အဲဒီအကြောင်းကို ခဏလောက် စဉ်းစားသည်။
“လူတိုင်း အောင်အောင်မြင်မြင် ကူးလာနိုင်ကြရဲ့လား”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်နေတဲ့ ဒီအခန်းထဲကိုလည်း ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သွားခေါ်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပါလာခဲ့ကြတယ်”
သူ ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ်ကို မှီလိုက်သည်။
ဒီညအတွက်တော့ အဲဒီအဖြေက လုံလောက်နေပါပြီ။
နောက်ပိုင်း ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ပြီး ကာရိုရဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကျောက်တုံးမှာတော့ မညီညာတဲ့ အပြာရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
မြစ်တစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မည်။
ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ စုတ်တံသွားရာလမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီကျောက်တုံးကို သူမ ချထားခဲ့တဲ့ နေရာအတိုင်း ထားခဲ့ပြီး အိပ်ရာဆီ သွားလိုက်သည်။