အခန်း (၃၉၂) - အခြားတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေခြင်း
ဆဲလ်လာက သွားတွေကို အမှတ်ရနေခဲ့သည်။
တစ်ခဏတာမှာ သူမပြောတာက အသက်ရှိတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာအကြောင်းလို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိသည်။
ပြီးတော့ သူမက စက္ကူကို ကျွန်တော့်ဘက်လှည့်ပြီး ဘီးတစ်ခုရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက်မှာ သေးငယ်ပြီး စတုရန်းပုံစံ အစင်းကြောင်းတန်းလေးတွေကို ဆွဲပြလိုက်သည်။
"ဒီမှာ။ ကွင်းဆက်ဗုံ (chain drum) ရဲ့ နောက်မှာ။"
အီလီနော်က ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
သူမက ခဲတံသုံးချောင်း၊ တိုင်းတာတဲ့ ပေတံတစ်ခုနဲ့အတူ စက်ယန္တရားတွေကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေလောက်တဲ့အထိပဲ နားလည်တဲ့သူတစ်ယောက် ဆွဲထားတဲ့ ပုံကြမ်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
"လော့ခ်ချတဲ့ ဂီယာတစ်ခုလား။"
"ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လွတ်လွတ်လပ်လပ် လည်ပတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။"
ဆဲလ်လာက အဲဒီဘေးမှာ တုတ်ချောင်းတိုလေးတစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်ဆွဲလိုက်သည်။
"ဒီဘောင်က ဝန်ကို သယ်ဆောင်ထားတဲ့အချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က ဒါကို ဘယ်လောက်မြန်မြန် ဖြုတ်ချနိုင်မလဲလို့ သူတို့က မေးခဲ့ကြတာ။"
အီလီနော်က ခဲတံကို ရပ်လိုက်သည်။
ဆေးခန်းရဲ့ ဧည့်ခန်းလေးက ခုနကအထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အခုတော့ စင်္ကြံလမ်းဘက်ကနေ အန်နက် ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရပြီး နောက်ကနေ ဂျိုရီက သူမကို ပြေးမဆော့ဖို့ ပြောနေတဲ့အသံကို ကြားရသည်။
"ဘာလို့လဲ။" ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ဝန်ကို ချပစ်ဖို့ပေါ့။" အီလီနော်က ဖြေသည်။
ဆဲလ်လာက ခေါင်းညိတ်သည်။
"အဲဒါကြောင့် ကျွန်မက အတိုင်းအတာတွေကို ခဏခဏ မေးနေခဲ့တာ။ ဒီစက်ကို သူတို့ ဘာလုပ်ခိုင်းနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သဘောမကျဘူး။"
အီလီနော်က အဲဒီတုတ်ချောင်းအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ နေရာနှစ်ခုကို ပုံကြမ်းဆွဲပြီး တစ်ခုကိုတော့ မျဉ်းကြောင်းနဲ့ ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။
"ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ဖြုတ်ချနိုင်တဲ့ မိုးပျံဘောင်တစ်ခုပေါ့။ တံတားလုပ်ငန်းတွေမှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် လမ်းမတစ်ခုကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ တံခါး ဒါမှမဟုတ် အကာအရံတစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"
သူမက ဆဲလ်လာကို ကြည့်သည်။
"သူ့အောက်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား။"
ဆဲလ်လာက မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေကြသည်။
"ရေ။" သူမက နောက်ဆုံးတော့ ပြောသည်။ "အဲဒီမျဉ်းတွေက ရေတွေလို့ ကျွန်မထင်တယ်။"
အဲဒီအသေးစိတ်အချက်က ဘောင်ကို ဘယ်နေရာမှာ တည်ဆောက်နေလဲဆိုတာတော့ မပြောပြနိုင်ခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဘာကို ဆက်ရှာရမလဲဆိုတာကိုတော့ ပြောပြလိုက်သည်။
အီလီနော်က အလေးချိန်ထိန်းကိရိယာတစ်ခု၊ ချိတ်တစ်ခုနဲ့ ဝန်တင်ထားတဲ့ဘောင်ကို မြစ်ထဲ ဆွဲချမသွားအောင် ထိန်းထားနိုင်မယ့် တပ်ဆင်ပုံစံကို ပုံဆွဲပြလိုက်သည်။ သူမက ပုံကြမ်းတွေကို သယ်ဆောင်သွားမယ့် ကင်းထောက်တွေကို တစ်ပိုင်းစီ ရှင်းပြသည်။
"သူတို့ဆီက ဝက်အူတွေကို ရေတွက်နိုင်တဲ့အထိ နီးနီးကပ်ကပ် သွားစရာမလိုဘူး။" သူမက သူတို့ကို ပြောသည်။ "ပုံသဏ္ဍာန်ကိုပဲ ကြည့်ပါ။ ပြီးတော့ မပြီးသေးတဲ့ တံတားဆိုတိုင်း မသုံးနိုင်ဘူးလို့တော့ မယူဆလိုက်နဲ့။"
ကင်းထောက်တစ်ယောက်က ဖြုတ်ချတဲ့ တုတ်ချောင်းကို ထောက်ပြသည်။
"လူတွေ အပေါ်မှာရှိနေတုန်း သူတို့ ဒါကို ဖြုတ်ချလိုက်နိုင်မလား။"
"အဲဒီလို တည်ဆောက်ထားရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့။"
သော်က စားပွဲဘေးမှာ လက်ပိုက်ပြီး ရပ်နေသည်။
"ဒါမှမဟုတ် သူတို့လူတွေ ကူးပြီးသွားမှပေါ့။"
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျွန်တော် မြေပုံပေါ်က လမ်းတွေကို တစ်ခေါက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
တိုက်ပွဲကို အနိုင်ရဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ အဲဒီတိုက်ပွဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူတွေကို ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေလည်း ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်တို့က သံသယရှိတဲ့ ကူးတို့နေရာတွေကို အမှတ်အသားပြုပြီး မဟာမိတ်တပ်မှူးတွေဆီ သတင်းပို့လိုက်သည်။ ကင်းထောက်တွေ ပိုမိုသေချာတဲ့ သတင်းမရမချင်း ဘယ်ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ကမှ တံတားတစ်စင်းဟာ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေပုံရရုံနဲ့ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့နောက်ကို လိုက်မသွားကြဖို့ စီစဉ်ထားလိုက်သည်။
ဆဲလ်လာ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ အက်ဗလင်က အစည်းအဝေးကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က စာရွက်တွေကို ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ စုသိမ်းလိုက်သည်။
တံခါးဝမှာ ဆဲလ်လာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်သည်။
"ကျွန်မ သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်မပေးခဲ့ပါဘူး။"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်။"
"ရှင် သိထားစေချင်လို့ပါ။"
ကျွန်တော် သူမထိုင်နေတဲ့ ကုလားထိုင်နား ပြန်သွားလိုက်သည်။
"မင်းက ကျွန်တော်တို့ကို နားလည်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာပါ။"
သူမက ပုံကြမ်းကို နောက်ထပ်တစ်ခဏလောက် ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့မှ အက်ဗလင်ကို သူမကို အိပ်ခန်းဆီ ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
ဝက်စ်မီးယားက ပေးပို့တဲ့ အကြောင်းပြန်စာက နေ့လယ်မတိုင်ခင် ရောက်လာသည်။
မေရီက တစ်ခေါက်ဖတ်ပြီးနောက် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်သည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတာကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
"အစ်ကိုဖြစ်သူလား။"
"အီဒရစ်က သူ့နဲ့ စကားပြောပြီးပြီတဲ့။"
သူမက စာရွက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။
အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ဘရန် ဖြစ်သည်။ သူ့ညီမက တောင်ကျောက်တွင်း အလုပ်ရုံကနေ ကယ်ထုတ်လာခဲ့တဲ့ တက်ဆာ ဖြစ်သည်။ သူက သူတို့ရွာနာမည်၊ မိဘတွေရဲ့ နာမည်၊ ငယ်ဘဝအိမ်နောက်က သစ်သီးခြံနဲ့ တက်ဆာက နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ကြာအောင် သူဖျက်ဆီးခဲ့တာလို့ စွပ်စွဲနေတဲ့ ကျောက်လှေကားထစ် ကျိုးနေတဲ့အကြောင်းတွေကို ရေးသားထားသည်။
တက်ဆာက အဲဒီလှေကားထစ်အကြောင်း အရင်က ပြောပြဖူးသည်။
သူမက အခုထိ သူ့ကို အပြစ်တင်နေတုန်းပင်။
"ဒါက ယုံကြည်လောက်စရာပဲ။" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီရဲ့ နှုတ်ခမ်းက ပြုံးသွားသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
ဘရန်က စီစဉ်လို့ရတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာချင်နေသည်။ သူက သူ့ညီမ ဒဏ်ရာရထားသလား၊ အစာစားရရဲ့လား၊ ပြီးတော့ သူ့ညီမရဲ့ ဖိနပ်တွေကို ယူလာပေးရင် အသုံးဝင်မလားလို့ မေးထားသည်။
"ဖိနပ်လား။"
"သူတို့ ကွဲကွာသွားတဲ့အချိန်ကတည်းက သူက ဖိနပ်တစ်ရံကို သိမ်းထားခဲ့တာတဲ့။ တခြားဘာယူလာရမလဲဆိုတာ သူ မသိဘူးဖြစ်နေတာ။"
ကျွန်တော် စာကို ချလိုက်သည်။
မေရီကတော့ အကြောင်းပြန်စာကို ရေးနေနှင့်ပြီ။
တက်ဆာက ကျွန်တော်တို့ကို ချက်ချင်း မယုံကြည်ခဲ့ပေ။
မေရီက အကြောင်းပြန်စာကို ရှင်းပြနေတဲ့အချိန်မှာ မိုင်ရယ်လ်က သူမဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လူပြည့်ကျပ်နေသလို မဖြစ်စေချင်တာကြောင့် တံခါးနားမှာပဲ ရပ်နေလိုက်သည်။
"ဘရန်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လူတွေ တခြားလည်း ရှိနိုင်တာပဲ။" တက်ဆာက ပြောသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ရှိနိုင်တာပေါ့။" မေရီက သဘောတူသည်။
သူမက အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ဖတ်ပြသည်။
ကျောက်လှေကားထစ် ကျိုးတဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ တက်ဆာက သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။
ခဏတာလောက် ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။
ပြီးတော့မှ သူမ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
"သူက သူလုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောဖူးတယ်။"
မိုင်ရယ်လ်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဟုတ်လို့လား။"
"သူက အဲဒီပေါ်ကို ကြိတ်ဆုံကျောက်ကြီး ပြုတ်ကျအောင် လုပ်လိုက်တာလေ။"
"အဲဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။" ကျွန်တော် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
တက်ဆာက မောဟိုက်စွာ တစ်ချက်ရယ်လိုက်ပြီးနောက် ငိုချလိုက်တော့သည်။
မိုင်ရယ်လ်က သူမနားကို တိုးကပ်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ကျန်တဲ့သူတွေက တက်ဆာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုကို ကြားနိုင်တဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်ကြသည်။
သူ့ကို တွေ့ချင်သလား။
သူမက ခေါင်းကို အရမ်းမြန်မြန် ညိတ်ပြလိုက်တာကြောင့် မေရီက ချက်ချင်းပဲ ထပြီး အကြောင်းပြန်ကြားဖို့ ပြင်သည်။
ဘရန်က ဖိနပ်တွေကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာသည်။
ဖိနပ်တွေကို သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်စနဲ့ ထုပ်ထားပြီး သူ့ရင်ဘတ်နားမှာ ပိုက်ထားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သက်သေပြခိုင်းမလား စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
သူက မှတ်တမ်းထဲက အသက်ထက် ပိုရင့်ကျက်နေပုံ ပေါ်သည်။ သူ့မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေက ဖြူစစ ဖြစ်နေပြီး ဒူးတစ်ဖက်က တောင့်နေတာကြောင့် တံခါးပေါက်ကနေ လမ်းလျှောက်လာရတဲ့ ခရီးတိုလေးကတောင် ပိုရှည်လျားနေသလို ဖြစ်နေသည်။
တက်ဆာက ဧည့်ခံခန်းမထဲမှာပဲ စောင့်နေမယ်လို့ တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။
သူ့ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမ ထရပ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ပထမဆုံး အသက်ရှူသံအနည်းငယ်ထွက်တဲ့အထိ ဘာမှ မလှုပ်ရှားနိုင်ကြဘူး။
ပြီးတော့မှ သူက သူမနာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ဖိနပ်တွေက မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လမ်းတစ်ဝက်မှာ ဆုံတွေ့သွားကြပြီး၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားရင်းနဲ့ပဲ တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေကြသည်။
"ငါ ထင်ခဲ့တာက..." ဘရန်က စကားစသည်။
"ငါ သိပါတယ်။"
"သူတို့ ပြောတာက လမ်းမကြီးက..."
"ငါ သိပါတယ်။"
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ပြောတဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်တော်တို့ မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးသွားခဲ့သည်။
မေရီက ဖိနပ်တွေကို ကောက်ယူပေးလိုက်သည်။
သူမက အဝတ်စပေါ်က ဖုန်တွေကို ခါထုတ်ပြီး ဖိနပ်တွေကို ပြန်ထုပ်ကာ အနီးနားက ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်မှာ တင်ပေးထားလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ ဘေးကနေ ကြည့်နေသည်။
သူက မီးဖိုချောင်ကနေ ခွက်တွေကို ကူသယ်ပေးဖို့ လာရင်းနဲ့ အခုဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို မြင်တော့ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ့အဘိုးက သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်ထားသည်။
ဂျူလီယန်က အဲဒီနေရာကနေ မျက်လုံးမခွာဘဲ အဘိုးရဲ့ လက်အောက်ကို မှီလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းမှာ သူက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ရုံနားမှာ လာတွေ့သည်။
"လူတိုင်းရဲ့ မိသားစုတွေကို ကျွန်တော်တို့ ရှာပေးနိုင်မလား။"
ကျွန်တော် ကိုင်ထားတဲ့ သစ်သားအပိုင်းအစကို ချလိုက်သည်။
"ငါတို့ ဆက်ရှာကြည့်ကြမှာပါ။"
သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။
"ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်။ လူတိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။"
အဲဒီအဖြေက သူ့ကို ပေးရတာ နာကျင်စရာ ကောင်းသည်။
သူက တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားတဲ့သူတစ်ယောက်လို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"တက်ဆာက သူမရဲ့ အစ်ကိုအကြောင်း မသိခဲ့ဘူး။"
"ဟုတ်တယ်။"
"အခုတော့ သိသွားပြီ။"
"ဟုတ်တယ်။"
သူက မေရီရဲ့ ရုံးခန်းတွေဘက်ကို ကြည့်သည်။
"နာမည်တွေ ရှာတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော် ကူညီပေးလို့ရမလား။"
"မေရီဆီမှာ သင့်တော်မယ့် အလုပ်မျိုး ရှိရင်တော့ ကူပေးနိုင်ပါတယ်။ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။"
"ကျွန်တော် စာကို သေသေချာချာ ရေးတတ်ပါတယ်။"
"ငါ မြင်ဖူးပါတယ်။"
သူက နည်းနည်းလေး ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဂယ်ရစ်က သူ့ကို အလုပ်ရုံဘက် ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ အဲဒီမှာ ရေဘီးရဲ့ နောက်ပုံစံအတွက် အထောက်အပံ့သစ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားသည်။
ဂျူလီယန်က ထွက်သွားပေမဲ့ တံခါးဝမှာ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
"ရှင့်ကို မေးဖို့ မေ့မသွားပါနဲ့နော်။"
"မမေ့ပါဘူး။"
အိုင်အိုက ကွန်ကော်ဒီယာမှာ အက်ဗလင်ရဲ့ မွေးနေ့ဥယျာဉ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
အဲဒါက မကြီးလှပေ။ အဟောင်းနံရံနှစ်ခုကြားထဲမှာ ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုရှိပြီး တစ်ဖက်မှာ သစ်သီးပင်တွေနဲ့ စားပွဲတွေ၊ ကုလားထိုင်တွေ ထားနိုင်လောက်တဲ့ အမိုးအကာပါတဲ့ လသာဆောင်တစ်ခု ရှိသည်။
ဧည့်ခံခန်းမကို မြင်ရတဲ့ အနေအထားမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
အသံကြားနိုင်တဲ့နေရာမှာလည်း ခေါင်းလောင်း မရှိပေ။
အိုင်အိုက အဲဒီအကြောင်းတွေကို ရှင်းပြတဲ့အခါ အက်ဗလင်က လက်တွေ့ကျတဲ့ အချက်တွေကို မမေးခင်ကတည်းက ပြုံးနေမိသည်။
"ကလေးတွေကော။"
"ဆော့ဖို့ နေရာရှိတယ်။" အိုင်အိုက ပြောသည်။ "ရေကန်တိမ်တိမ်လေး တစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ ကလေးငယ်တွေကို မြို့တစ်ဝက်လောက်အထိ လိုက်ဖမ်းစရာမလိုဘဲ အဲဒီရေကန်နဲ့ ဝေးရာမှာ ထားထားလို့ ရတယ်။"
"အက်ဒရီယာနာကော။"
"တံခါးဝကနေ လမ်းနည်းနည်းပဲ လျှောက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ သူမ နားချင်ရင် အိမ်ထဲမှာ နားဖို့နေရာလည်း ရှိတယ်။"
"အစားအသောက်ကော။"
အိုင်အိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် လစ်ဇ်ဘက်က လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“အကုန်စီစဉ်ပြီးပြီ။”
အက်ဗလင်က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
လစ်ဇ်ဘက်က စောင့်နေသည်။
ထိုအခါ အက်ဗလင်က ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဘာယူလာရမလဲလို့ မေးမလို့ လုပ်နေတာ။”
“ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲလေ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“ပြီးတော့ ကလေးတွေကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့ရမယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးတွေကိုတော့ တခြားသူတွေက ခေါ်လာပေးကြလိမ့်မယ်” ဟု ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
စီစဉ်ထားမှုတွေက ကျွန်တော်ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး စေ့စပ်သေချာနေပုံရသည်။
အက်ဗလင် အခက်တွေ့နေသည့် ကိစ္စကိုတော့ အိုင်လျန်က တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးသည်။
သူမက ဆေးခန်းရဲ့ အချိန်ဇယားကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧည့်ခန်းထဲကို ရောက်လာကာ အက်ဗလင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒါတွေက ဒီနေ့အတွက် တာဝန်ယူပေးမယ့် ဆရာဝန်တွေရဲ့ စာရင်းပဲ။”
အက်ဗလင်က နာမည်တွေကို အသေအချာ ဖတ်ရှုသည်။
“ဆဲလားရဲ့ ပတ်တီးစည်းတဲ့ကိစ္စက—”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“ရုံးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က အခုထိ အားနည်းနေတုန်းပဲ။”
“အဲဒါလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“ပြီးတော့ အဖျားက ပြန်တက်လာရင်—”
အိုင်လျန်က စောင့်နေသည်။
အက်ဗလင်က စာရွက်ပေါ်ကနေ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမ၏ ပခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။
“ရှင် သိတာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အိုင်လျန်ရဲ့ လေသံထဲမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တဲ့အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ အဲဒီအချက်ကပဲ အက်ဗလင်ကို ပိုပြီး အခက်တွေ့စေသည်။ အပြစ်တင်စကားမပြောခင်ကတည်းက သူမက ခံစစ်ပြင်နေမိတာကိုး။
“ကျွန်မတို့ကို လိုအပ်တဲ့သူတွေက ကျွန်မတို့ဆီ ရောက်လာမှာပါ” ဟု အိုင်လျန်က ပြောသည်။ “မွေးနေ့ကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းပါ။”
အက်ဗလင်က စာရွက်အစွန်းကို လက်မနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူမက အချိန်ဇယားကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
အိုင်လျန်က ယူသွားသည်။
ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာတို့က သူတို့ရဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို မပျက်မကွက် လေ့လာရင်းနဲ့ပဲ အခမ်းအနားအတွက် ကူညီပြင်ဆင်ပေးကြသည်။
ဒီအတွက် သူတို့က တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ တာဝန်ယူခဲ့ကြရပြီး၊ တစ်ယောက်က အကြံပြုချက်တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာကို စစ်ရေးအနေအထားတစ်ခုကို စွန့်ပယ်လိုက်သလိုမျိုး အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံကြသည်။
မိုင်ရယ်လ်က ပန်းတွေကို တာဝန်ယူသည်။
ဟယ်လီနာက ပါဆယ်ထုပ်တွေကို တာဝန်ယူသည်။
မေရီကတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်မှာ ထွက်ခွာကြမလဲဆိုတာကို အိမ်သူအိမ်သားတွေကို ဘယ်သူက ပြောပြမလဲလို့ မေးလိုက်သည်။
အဲဒီမေးခွန်းကြောင့်ပဲ ဆွေးနွေးမှုတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး တကယ့်အစီအစဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ကောလိပ်မှာတော့ ကက်ဆီယာက ရေလွှမ်းမိုးခံထားရတဲ့ ရင်ပြင်ပုံစံငယ်တစ်ခုကို ဒါဗရန်နဲ့အတူ စတင်လုပ်ဆောင်နေသည်။ လိုင်ဆန်ဒရာကတော့ ရမ်ဝစ်နဲ့အတူ စကားပြောလေ့ကျင့်ခန်း အဖွဲ့မှာ တက်ရောက်နေပြီး သူမ လေ့ကျင့်ချင်တဲ့ စကားလုံးစာရင်းတွေကို ယူလာတတ်သည်။
တခြားကျောင်းသားတွေဆီက ဖိတ်ကြားချက်တွေကလည်း ဆက်ရှိနေဆဲပင်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကလို အစာစားနေတဲ့အချိန်မှာ လာနှောင့်ယှက်တဲ့သူတွေကတော့ နည်းသွားသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ရမ်ဝစ်ဆီက မှတ်စုတစ်ခု ရတဲ့နေ့မှာပဲ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို အိမ်ပြန်ယူလာသည်။
သူမက ကဗျာရေးသူကို ယဉ်ကျေးစွာ အကြောင်းပြန်ပြီးတဲ့နောက် အဲဒီကဗျာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။
တခြားမှတ်စုကတော့ ညစာစားတဲ့အချိန်အထိ သူမရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာပဲ ရှိနေသည်။
ကက်ဆီယာက သတိထားမိလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။
ဒါဗရန်ဆီက ရောက်လာတဲ့ စာတစ်စောင်က သူမရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လေးစားမှုကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်ပုံရသည်။
အက်ဗလင်မွေးနေ့မတိုင်ခင် နှစ်ရက်အလိုမှာ ထောက်လှမ်းရေးတွေက သူတို့တွေ့ရှိချက်တွေနဲ့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
မြောက်ဘက် ကူးတို့ဆိပ်မှာ တည်ဆောက်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။
အဓိကမြစ်ဘေးက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ရေလမ်းကြောင်းအထက်မှာ တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်ပြီး သစ်သားပြားတွေနဲ့ အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ အလုပ်သမားတွေက ကမ်းစပ်မှာ ပြားချပ်ချပ် အပိုင်းတွေကို ဆက်စပ်နေကြသည်။ လက်နက်ကိုင်အစောင့်တွေက ဝင်ပေါက်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။
“အကျဉ်းသားတွေလား” ဟု သောရ်က မေးသည်။
“တချို့က လက်ပတ်တွေ ပတ်ထားတယ်။ အားလုံးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကိုတော့ မမြင်လိုက်ရဘူး။”
အီလီနော်က ထောက်လှမ်းရေးဆွဲထားတဲ့ ပုံကြမ်းကို သေချာကြည့်သည်။
သူမရဲ့ လက်ညှိုးက စောင်းနေတဲ့ ထောက်တိုင်ဘေးမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒါက အပိုင်းတစ်ခုကို လှေတွေ ဒါမှမဟုတ် ဖောင်တွေပေါ်ကို ချပေးဖို့ ဖြစ်မယ်။ ပြီးရင် ပြန်မတင်ဖို့ပေါ့။”
“ရွှေ့ပြောင်းလို့ရတဲ့ တံတားတစ်စင်းလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“သူတို့ ဆက်နိုင်သလို ပြန်ဖြုတ်လို့လည်း ရတဲ့ တံတားမျိုးပေါ့။ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ လုပ်သွားနိုင်တယ်။”
ထောက်လှမ်းရေးက နောက်ထပ်ပုံကြမ်းတစ်ခုကို ဘေးမှာ ချပေးလိုက်သည်။
“အရှေ့ဘက်လမ်းမှာ လှည်းတွေ ရှိတယ်။ အတန်းလိုက်ကြီးတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာတင် အပိုရောက်လာသေးတယ်။”
သောရ်နဲ့ လက်ဇန်ဒါတို့ တစ်ယောက်မျက်လုံး တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဒါက အမည်မသိ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုအတွက် လုပ်အားပေးတွေကို စုဆောင်းနေတဲ့ သီးခြားစစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်တော့ပေ။
ဒါက လမ်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်နေတာ ဖြစ်သည်။
စစ်သားတွေ ဘယ်လောက်အထိ ရောက်လာမလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးပါ။
ထိုနေ့လယ်မှာ ကောင်စီ အစည်းအဝေး ကျင်းပသည်။
ကျွန်တော်တို့က မြစ်တောင်ဘက်က အခြေချနေထိုင်သူတွေကို သတိပေးချက်တွေ ပေးပို့လိုက်ပြီး၊ ကူးတို့ဆိပ်ရဲ့ တစ်ဖက်လမ်းတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ထောက်လှမ်းရေးတွေကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ကာ အနီးဆုံး မဟာမိတ်ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေကို အင်အားဖြည့်တင်းဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။
ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့ အလုပ်သမားတွေကြောင့် တည်ဆောက်ရေးစခန်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့က ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
အဝေးကနေ မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် တံတားဆောက်တာကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကယ်တင်ချင်တဲ့ လူတွေကိုပါ သေဆုံးသွားစေနိုင်ပါသည်။
အီလီနော်က စက်ယန္တရားရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အမှတ်အသားပြုလိုက်ပြီး၊ တစ်ခုခု ပျက်စီးသွားရင် သစ်သားတွေ ဘယ်နေရာကို ပြုတ်ကျမလဲဆိုတာကိုပါ မှတ်သားထားလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုဖျက်ဆီးရမလဲ သိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “အဲဒါ ပြုတ်ကျတဲ့အချိန်မှာ လူတွေ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေမလဲဆိုတာကို သိဖို့ လိုတယ်။”
အာဗာန်းက ဓားရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သောရ်က နောက်ထပ် စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့ကို တာဝန်ယူသည်။
“ကျွန်မ မနက်လင်းအားကြီးမှာ ထွက်သွားမယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ချဉ်းကပ်လမ်းတွေကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မယ်။ ပိုသေချာတဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ ပြန်လာခဲ့မယ်။”
ကျွန်တော် သွားသင့်မသင့် မေးဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
ပြီးမှ ရပ်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။
“ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ။ အီလျန်နဲ့ ဆက်လေ့ကျင့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို အရေးတကြီး လိုအပ်လာရင် ကမ်းစပ်မှာ မျက်စိတစ်စုံ ပိုရှိနေတာထက် ဒီမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက ပိုအရေးကြီးလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမက မြေပုံတွေကို သိမ်းလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အက်ဗလင်ကို သူမ မွေးနေ့မှာ ဆေးစစ်တဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်မရှုပ်ခိုင်းပါနဲ့။”
“အဲဒါကတော့ အခက်ဆုံး တာဝန် ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် လိုအပ်တဲ့ အကူအညီတွေကို ယူသွားပါ။”
အီလျန်ရဲ့ နောက်သင်ခန်းစာက ပြန်လာတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့က အကာအကွယ်နယ်မြေပြင်ပမှာ လေ့ကျင့်ကြသည်။ စစ်ဆေးပြီးသား၊ ဘေးကင်းပြီးသား နေရာနှစ်ခုကို သုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် တောင်ကြောဆီ ခရီးနှင်လိုက်သည်။
အားထုတ်မှုရဲ့ ပထမဆုံး အရှိန်အဟုန် ငြိမ်ကျသွားတဲ့အထိ စောင့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ လေ့ကျင့်ကွင်းဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြင်းတစ်စီးမှ မစီးဘဲနဲ့ ဒုတိယခရီးကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အခါ ခြံစည်းရိုးက ဖုန်တွေတောင် ထသွားသည်။
ကျွန်တော့် ဒူးတွေက တည်ငြိမ်နေသည်။
အီလျန်က ကျွန်တော် အသက်ရှူနှုန်းကို ရေတွက်ပြီး ခံစားချက်တွေကို ပြောပြနေတာကို ကြည့်နေသည်။ အာဗာန်းက ကျွန်တော့်ကိုယ်အလေးချိန်က ရှေ့ကို ယိုင်မသွားဘဲ ရောက်လာတာကို စစ်ဆေးသည်။ ဗေးရွန်းကတော့ ကျွန်တော့်အတွင်းထဲက မုန်တိုင်းက စနစ်တကျ စုစည်းမိသွားသလား ဒါမှမဟုတ် ပြန့်ကျဲနေသလားလို့ မေးသည်။
သူတို့ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေရတာ ပိုလွယ်ကူလာသည်။
အဲဒီအချက်က ခရီးအကွာအဝေးလောက်ပဲ အရေးကြီးတယ်လို့ ခံစားရသည်။
“မနက်ဖြန် ထပ်လုပ်မလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ပေါ့” ဟု အီလျန်က သဘောတူသည်။
“နောက်ရက်ရော။”
သူက ရဲတိုက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရှင်မှာ ချိန်းထားတာ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် သိထားပါတယ်။”
မွေးနေ့စီစဉ်မှုတွေမှာ အစောင့်အကြပ်တွေ ပါလာတာ အက်ဗလင်တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပုံရသည်။
သူမရဲ့ မွေးနေ့ကတော့ ကျွန်တော်တို့ အခန်းအပြင်ဘက်မှာ ကလေးလေးယောက်က တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေတဲ့အသံနဲ့ စတင်သည်။ သူတို့အသံက အများပြည်သူကို ကြေညာတဲ့ အသံပမာ ကျယ်လောင်နေသည်။
“မင်းတို့ ခေါက်ရမှာလေ” ဟု ဆီရာဖီနာက ပြောသည်။
“ခေါက်လိုက်ပြီလေ” ဟု ဂယ်ရစ်က ပြန်ဖြေသည်။
“အဲဒါ နံရံကို ခေါက်တာလေ။”
ကာရိုးက တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲကြည့်သည်။
စကားပြောနေတာတွေက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး ပြိုကျမတတ် ဖြစ်လာမှာစိုးလို့ ကျွန်တော် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က သူတို့နောက်မှာ ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ရပ်နေသည်။ ဟယ်လီနာကတော့ လမ်းကြားထဲကနေ ကြီးကြပ်ပေးနေသည်။ အိုင်အိုနဲ့ လက်ဇန်ဒါတို့က သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို စောစောစီးစီး ခေါ်လာကြပြီး လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ကိစ္စက နောက်ဆုံးအဆင့်မှာတော့ ပေါက်ကြားသွားရပြီဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ရယ်မောရင်း ထိုင်လိုက်သည်။
ကလေးတွေက သူမကို ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူတို့လေးယောက်ထဲက ဘယ်သူမှ သက်သောင့်သက်သာ မသယ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ကိုင်လာကြသည်။
အဲဒီပေါ်မှာ ဥယျာဉ်တစ်ခု၊ ဧရာမ ပန်းပွင့်ကြီးတွေနဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ပါဝင်သည်။ သူတို့ရဲ့ အရွယ်အစားကတော့ လူတစ်ယောက်ချင်းစီကို ထည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်တဲ့ နေရာအကျယ်အဝန်းပေါ်မှာ မူတည်နေသည်။
“ဒါက အမေလေ” ဟု ကာရိုးက အလယ်က ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။
“အမေ မှန်းမိပါတယ်။”
“အမေက ထိုင်နေတာကိုး။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်လေ။”
သူမက ကလေးတွေကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ မွေးနေ့အနမ်း ရသင့်ရထိုက်တယ်လို့ သူတို့ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားတဲ့အတိုင်း အနမ်းတွေ ရတဲ့အထိ မနက်စာက စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။
ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ဥယျာဉ်ကတော့ နေရောင်ခြည်ကြောင့် နွေးထွေးနေတဲ့ အရွက်တွေရဲ့ အနံ့ကို ရနေသည်။
အိုင်အိုက ဝင်ပေါက်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေသည်။ သူမရဲ့ နောက်မှာတော့ စားပွဲတွေကို အမိုးအကာပါတဲ့ လသာဆောင်အောက်မှာ ခင်းကျင်းထားပြီး ကုလားထိုင်တွေပေါ်မှာလည်း ဘာမှ ငြင်းခုံစရာမလိုဘဲ ခေါင်းအုံးတွေ ခင်းထားပေးသည်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝအတွင်းဘက်မှာ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
သူမ နားထောင်နေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
ငှက်သံတွေ၊ ကလေးတွေရဲ့ အသံတွေ၊ လစ်ဇ်ဘက်က တစ်ယောက်ယောက်ကို မုန့်တွေကို ဘယ်နေရာမှာ ထားရမလဲလို့ မေးနေတဲ့ အသံတွေ။
ဧည့်ခံခေါင်းလောင်းသံ မရှိပေ။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“လာပါ၊ ဘယ်နေရာမှာ ထိုင်ချင်လဲ ရွေးလိုက်ဦး။”
သူတို့နှစ်ယောက်က ရှေ့ကနေ အတူတူ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။
ဟယ်လီနာက ပန်းချီကားချပ်ကို တရားဝင် အခမ်းအနားတစ်ခုရဲ့ အလံကို ကိုင်ထားသလိုမျိုး လေးလေးစားစား ကိုင်ဆောင်လာသည်။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ဂျူလီယန်နဲ့အတူ နောက်က လိုက်ပါလာပြီး ဂျူလီယန်ကတော့ ရေကန်ငယ်လေးရဲ့ ရေပေးဝေမှုစနစ်ကို ဘာကြောင့် ပြင်ဆင်စရာမလိုတာလဲဆိုတာကို ရှင်းပြနေသည်။
သူ့အဖိုးကတော့ ယုံကြည်ပုံမရပေ။
မိုင်ရယ်လ်နဲ့ လစ်ဇဘက်တို့က ပန်းခင်းနားမှာ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ကက်ဆီယာနဲ့ လစ်ဆန်ဒါတို့က ကလေးတွေကို ဂိမ်းဆော့ဖို့ နေရာရှာပေးပြီးနောက် လက်ဇန်ဒါဆီမှာ ထားခဲ့ကာ ကျွန်တော်တို့ဆီ လာရောက် ပူးပေါင်းကြသည်။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူမက ဝင်ပေါက်ဘက်ကိုသာ ခဏခဏ ကြည့်နေမိသည်။
ပြီးတော့ အိုင်အိုက သာမန်ကိစ္စတစ်ခုအကြောင်း မေးလိုက်သည်။
အဲဒီအခါမှာ သူမလည်း ကြည့်ဖို့ မေ့သွားတော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ သူမကို ပန်းချီကားလေးတစ်ချပ် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
အဲဒီပန်းချီကားထဲမှာ ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲက အမြွှာနှစ်ယောက်ကို ပုံဖော်ထားသည်။ တစ်ယောက်က ရေလောင်းအိုးကို ကိုင်းညွှတ်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မလုပ်ရဘူးလို့ တားမြစ်ခံထားရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်မိသလိုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီညွှန်ကြားချက်ကို ပြန်စဉ်းစားနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပခုံးစောင်းပြီး ကြည့်နေတဲ့ ပုံစံဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ပန်းချီကားကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ဒီကိစ္စကို ဘယ်တုန်းက စီစဉ်လိုက်တာလဲ။”
“အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးမှပေါ့” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “သူတို့က ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးဖို့ မလွယ်ကူဘူးလေ။”
“အဲဒါတော့ ဟုတ်မှာပါ။”
ပန်းချီဆရာက ဂယ်ရစ်ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်နေပုံနဲ့ ကာရိုးရဲ့ ရွှင်မြူးနေတဲ့ ပုံစံကို ကွက်တိ ဖမ်းယူထားနိုင်သည်။ သူတို့အရပ်တွေ ရှည်လာပြီး စကားလုံးတွေကိုလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနေကြပေမဲ့ မျက်နှာလေးတွေကတော့ ကလေးအတိုင်းပါပဲ။
အက်ဗလင်က ပန်းချီဘောင်ကို တို့ထိလိုက်သည်။
“မကြာခင် သူတို့ပုံစံတွေ ပြောင်းသွားဦးမှာပါ။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမက အခုဆိုရင် အိုင်အိုကို မြစ်ကြောင်းဂိမ်းအကြောင်း ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ တကယ့်ကလေးတွေကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီပန်းချီကားလေး ရှိနေတာကိုပဲ ဝမ်းသာပါတယ်။”
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာကို နမ်းလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုလည်း နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းချီကားကို သူမရဲ့ ကုလားထိုင်ဘေးမှာ ထားလိုက်ပြီး နေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး အဲဒီပန်းချီကားကို ကြည့်နေနိုင်အောင် လုပ်ထားသည်။
အစားအသောက်တွေ ရှိသလို၊ ဘယ်သူမှ မိန့်ခွန်းပြောစရာမလိုဘဲ လှီးဖြတ်စားလို့ရတဲ့ မုန့်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင် ငယ်ငယ်က အကြောင်းကို ပြောပြနေပြီး အက်ဗလင်ကတော့ အဲဒီဇာတ်လမ်းထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေ လိုနေတယ်လို့ ကန့်ကွက်နေသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။
အဲဒါကတော့ ဇာတ်လမ်းကို ပိုပြီးတောင် ဆိုးဝါးသွားစေသည်။
ကက်ဆီယာက ရယ်မောလွန်းလို့ သူမရဲ့ ခွက်ကိုတောင် ချထားရသည်။ လစ်ဆန်ဒါက ဟယ်လီနာကို ဆက်ပြောဖို့ အားပေးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တဲ့အတွက် အက်ဗလင်ဆီက အကြည့်စူးစူးနဲ့ အက်ဒရီယာနာဆီက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အတည်ပြုချက်ကို ရသွားသည်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဂျူလီယန်က ပယ်လ်ဆီကနေ သင်ယူခဲ့တဲ့ မြစ်ကြောင်းဂိမ်းကို မိုင်ရယ်လ်ကို သင်ပေးသည်။ သူမက တစ်ပွဲရှုံးပြီး နောက်တစ်ပွဲနိုင်သွားတဲ့အခါ အရင်က ကစားဖူးတာကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်လို့ ချက်ချင်း စွပ်စွဲခံရသည်။
“ကျွန်မလည်း လိုင်ရာဒွန်မှာ ကြီးပြင်းလာတာပဲလေ” ဟု သူမက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။
သူက သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ အနိုင်ယူလိုစိတ်နဲ့ အန်စာတုံးတွေကို ပြန်စီလိုက်သည်။
ကလေးငယ်တွေ နောက်ဆုံးတော့ ပင်ပန်းသွားကြသည်။ အရိပ်ထဲမှာ စောင်တွေ ရောက်လာပြီး ဥယျာဉ်ထဲမှာလည်း ရေကန်စပ်က ရေစီးသံကို ကြားရလောက်တဲ့အထိ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကုလားထိုင်ကို မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
သူမ အိပ်ပျော်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါ။
သူမ ရိုးရိုးလေးပဲ အနားယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
နေ့လယ်ခင်း နောက်ဆုံးပိုင်းမှာတော့ သတင်းပေးပို့သူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။
အက်ဗလင် မမြင်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် သူ့ကို တံခါးဝမှာ မြင်လိုက်သည်။
လက်ဇန်ဒါ ထလာပြီး မြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်ကာ ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှာ သူနဲ့ စကားပြောသည်။ သူ ပြန်လာတဲ့အခါ ခေါက်ထားတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးသည်။
သောရ်က စောင့်ကြည့်ရေးစခန်းကို ရောက်သွားပြီ။ ကူးတို့ဆိပ်ကတော့ တည်ဆောက်ဆဲပဲ ရှိသေးသည်။ တောင်ဘက်ကို ချက်ချင်း ရွေ့လျားမှု မရှိသေးပါ။ သူမက ပိုမိုပြည့်စုံတဲ့ အစီရင်ခံစာကို မနက်ဖြန်မှာ ပို့ပေးပါလိမ့်မည်။
အက်ဗလင် လုပ်ပေးစရာ ဘာမှ မရှိပါ။
ကျွန်တော် ထွက်သွားစရာလည်း မလိုပါ။
ကျွန်တော် စာကို ခေါက်ပြီး သိမ်းလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ကြည့်နေသည်။
“အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဒီနေ့လယ်ခင်းအတွက်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။
လသာဆောင်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ အိုင်အိုက အက်ဒရီယာနာကို ပန်းပွင့်ပင်တွေကြားက လမ်းကြောင်းတစ်ခုအကြောင်း ပြောပြနေသည်။ အဲဒီလမ်းက လမ်းလျှောက်ဖို့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ လမ်းတိုလေး ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် ထရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဲဒါကို ကြည့်ချင်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က အက်ဗလင်ရဲ့ နောက်တစ်ဖက်လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ သစ်ကိုင်းတွေအောက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ နောက်ထပ် အရိပ်ရမယ့်နေရာဆီ ရောက်ဖို့ကလွဲလို့ ဘယ်နေရာကိုမှ အရေးတကြီး သွားစရာမလိုပါ။
ကျွန်တော်တို့ ဂရေးကိပ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အီလျန်က မိသားစုအခန်းတွေဆီ သွားတဲ့ လမ်းကြားနားမှာ စောင့်နေသည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထားက သူမ မတားဆီးလိုက်နိုင်ခင်မှာပဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အီလျန် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီမနက် တိုးတက်လာတဲ့သူတွေအားလုံး အခုထိ တိုးတက်နေတုန်းပါပဲ။ ရှင်တို့အတွက် ချန်ထားရမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက် ဘာမှ မရှိပါဘူး။ မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။”
သူမက အက်ဗလင်ကို ဆေးခန်းဝန်ထမ်းတွေဆီက ရတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ထုပ်လေးတစ်ထုပ် ပေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ အစီရင်ခံစာအပြည့်အစုံ မတောင်းရသေးခင်မှာပဲ သူမ ထွက်သွားသည်။
အက်ဗလင်က လက်ဖက်ခြောက်ထုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ရပ်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမဘေးမှာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူမ ရှင့်ကို သိနေတာကိုး။”
“ထင်ပါရဲ့၊ လူတိုင်းက ကျွန်မကို သိနေကြတာပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ အမြွှာနှစ်ယောက်ရဲ့ ပန်းချီကားကို ဧည့်ခန်းထဲမှာ နေရာပေးလိုက်သည်။ ပန်းချီကားချပ်ကတော့ အဲဒီနားက စင်တစ်ခုလုံးကို ယာယီအားဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသည်။
နောက်ပိုင်း ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားပြီး မီးအိမ်တွေကို မှိန်ထားတဲ့အခါ အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီထားသည်။
“ဒါက ရှင် လိုချင်ခဲ့တဲ့ အရာမျိုးလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကျွန်မကို လိုအပ်နေမလားလို့ မျှော်လင့်နေမိတာ။”
“လူတွေ လိုအပ်တာပေါ့။ မုန့်အတွက်၊ ဂိမ်းတွေအတွက်၊ ပြီးတော့ ရှင့်ကို ရှစ်နှစ်သမီးတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတဲ့ အငြင်းပွားမှုအတွက်ပေါ့။”
“ဟယ်လီနာက အချက်အလက်အတော်များများကို ချန်လှပ်ထားခဲ့တာ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင် မနက်ဖြန်ကျရင် သူတို့ကို ရှင်းပြလို့ ရတာပဲ။”
အက်ဗလင်က စင်ပေါ်က ပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် နေလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ပေါ့” ဟု သူမ သဘောတူသည်။