အခန်း (၃၉၁) - စာရင်းဇယားတွေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရား
ကျောက်မိုင်းကနေ ကယ်တင်ပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်က သူမရဲ့ မြင်းကို ကျွန်တော် ဆက်ထိန်းသိမ်းထားသေးသလားလို့ လာမေးပါတယ်။
သူမက သူမရဲ့အစ်ကိုဖြစ်သူနဲ့အတူ ဆေးခန်းအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကောင်လေးက သူ့အစ်မရဲ့လက်စွပ်ကို တစ်ဖက်ကနေ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမရဲ့ ဆံပင်တွေမှာပေနေတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကို ဆေးကြောပေးထားပြီး သူမနဲ့ အတော်လေး တော်တော်သင့်သင့် ဖြစ်မယ့် ဝတ်စုံတစ်ခုကိုလည်း ရှာပေးထားတယ်။ ကောင်လေးကတော့ လက်စွပ်တွေကို နှစ်ထပ်ခေါက်ထားတဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ထားရတယ်။
"ငါ့မြင်းလား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"အစ်ကိုတို့ ကျွန်မတို့ကို ပေးထားတဲ့ မြင်းလေ။"
ကောင်လေးက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
"အဲနက်။"
"သူပေးတာလေ။"
"သူက ကျွန်မတို့ကို စီးခွင့်ပေးခဲ့တာ။"
သူမက အဲဒီကွာခြားချက်ကို ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်တယ်။
"အခု ဘယ်မှာလဲ။"
"မြင်းဇောင်းထဲမှာပေါ့။ သူက ကျွန်တော့်ထက်တောင် နံနက်စာ ပိုစားနေသေးတယ်။"
အဲဒီစကားက သူမကို စိတ်အေးသွားစေပုံရတယ်။
သူမရဲ့အစ်ကိုက တောင်းပန်စကား ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ အများကြီး မပြောခင်မှာပဲ သူတို့နာမည်တွေကို ကျွန်တော် အရင်မေးလိုက်တယ်။
ဂျိုရီနဲ့ အဲနက်။
သူတို့ရဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူကို အတွင်းဘက်မှာ ကုသပေးနေတယ်။ သူမက ရုံးခန်းထဲမှာ ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့ လူ (၁၃) ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ အဒေါ်ဖြစ်သူ နိုးလာပြီဆိုတာကို ဘယ်သူမဆို လာပြောပေးမယ်လို့ ကတိမပေးမချင်း ဆေးခန်းစင်္ကြံလမ်းကနေ ဘယ်မှမသွားဘူးလို့ ပြောထားကြတယ်။
"သူတို့က အဒေါ်က အနားယူနေတယ်လို့ ပြောတယ်" လို့ ဂျိုရီက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။
"ဒါဆိုရင်လည်း သူ အနားယူပါစေဦး။"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်။"
သူက အဲဒီလို ပြောလိုက်တာ မြန်လွန်းတယ်။
သူ့မျက်နှာပေါ်က အားထုတ်မှုကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ သူက အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချင်နေတဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဆင်ခြင်တရားရှိဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။
ကျွန်တော် သူတို့ဘေးက ခုံတန်းမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
"အဲဒီမြင်းအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မကောင်းတဲ့အကြောင်းလေး တစ်ခုလောက် ကြားချင်လား"
အဲနက်က ချက်ချင်းပဲ ခုံရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းကို တက်ထိုင်လိုက်တယ်။
ဂျိုရီကတော့ မတ်တပ်ရပ်လျက်သားပဲ ရှိသေးပေမဲ့ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေတယ်။
အက်ဗလင် ထွက်လာချိန်မှာတော့ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်တော့်မြင်းဟာ တစ်ချိန်က သော (Thor) ဆီကနေ ပေါင်မုန့်ခိုးစားဖူးပြီး သောက ဒါကို သဘောကျလို့သာ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တာဆိုတဲ့ အကြောင်းကို သိသွားကြပြီ။
သူတို့အဒေါ်ရဲ့ နာမည်က ဆဲလား (Sella) တဲ့။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးတွေအကြောင်း သတိပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးပဲ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ကို ဝင်တွေ့ခွင့်ပေးတဲ့အခါ ဆဲလားက ခေါင်းအုံးတွေကို မှီပြီး ထိုင်နေတယ်။ သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ သန့်ရှင်းတဲ့ ပတ်တီးတွေ စည်းထားတယ်။ အဲနက်က သူမဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားတယ်။ ဂျိုရီကတော့ အဒေါ်ဖြစ်သူက လက်ကမ်းပေးတဲ့အထိ ကုတင်ဘေးမှာ ခဏရပ်နေပြီးမှ အမြန်လှမ်းသွားလိုက်တယ်။
ဆဲလားက သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။
"အခုတော့ တံခါးကို စောင့်ကြည့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။"
သူက သူမရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်တယ်။
သူမကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘူး။
အက်ဗလင် ပတ်တီးတွေကို စစ်ဆေးနေချိန်မှာ ကျွန်တော်က ပြတင်းပေါက်နားမှာပဲ ရှိနေတယ်။
ခဏကြာတော့ ဆဲလားက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာတယ်။
"ရှင် သူတို့ကို အတူတူ ရှိနေအောင် ထားပေးခဲ့တာပဲ။"
"အဲဒါကတော့ အစ်မရဲ့တူလေး ကြိုးစားမှုကြောင့်ပါ။"
သူမရဲ့လက်က ဂျိုရီ့ဆံပင်တွေပေါ်မှာ ရွေ့လျားသွားတယ်။
"သူ ဒီလောက်အထိ တာဝန်ယူစရာ မလိုသင့်ခဲ့ပါဘူး။"
အဲဒီစကားက အမှန်တရားကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အဖြေမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
အက်ဗလင် စစ်ဆေးမှု ပြီးသွားပြီး ဆဲလားကို တစ်ခုခု စားမလားလို့ မေးလိုက်တယ်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြတဲ့အခါ ဂျိုရီက အစားအစာ သွားယူပေးဖို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်တယ်။
"မင်းလည်း ဒီမှာ စားလို့ရတယ်" လို့ အက်ဗလင်က သူ့ကို ပြောတယ်။
သူက တံခါးဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ အဒေါ်ဖြစ်သူကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဟုတ်ကဲ့။"
သူမရဲ့ အမြင်အာရုံထဲကနေ ခွာသွားဖို့ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သဘောတူလိုက်တာကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။
ဖမ်းဆီးရမိတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေက မေရီရဲ့ စားပွဲခုံကို အပြည့်သိမ်းပိုက်ထားတယ်။
အဲဒီထဲမှာ ချိန်တွယ်တဲ့အိမ်က ရတဲ့ စာရွက်အလွတ်တွေ၊ စာရင်းအုပ်နှစ်အုပ်၊ ခရီးသွားအမိန့်စာ အထုပ်တစ်ထုပ်နဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကင်းစခန်း ပလက်ဖောင်းအောက်ကနေ ပြန်ရလာတဲ့ မီးလောင်ထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ပါဝင်တယ်။
တော်ဝင် မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူက သူတို့ကို ရက်စွဲအလိုက် မစီစဉ်ခင် လက်ရေးအလိုက် အရင် ခွဲခြားထားတယ်။
"စာရေးတဲ့သူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူကြဘူးလေ" လို့ ကျွန်တော် မေးတော့ သူက ရှင်းပြတယ်။
"ရက်စွဲအလိုက် စီတာက ပိုမလွယ်ဘူးလား။"
"အားလုံးက ရက်စွဲကို တူတူသုံးကြရင်ပေါ့။"
သူက နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတည်းမှာ ရေးထားတဲ့ မှတ်တမ်းနှစ်ခုကို ကျွန်တော့်ကို ပြတယ်။ တစ်ခုက ဒေသခံ ပွဲတော်ရက်ကို ရေတွက်ထားပြီး နောက်တစ်ခုက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပြက္ခဒိန်ကို သုံးထားတယ်။
မေရီကတော့ နှိုင်းယှဉ်ချက် စာရင်းကို စတင်ပြုစုနေပြီ။
ကျွန်တော်လည်း နောက်ထပ် အကြံဉာဏ်တွေ မပေးတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
စာရင်းတွေမှာ လူတွေကို အရေအတွက်တွေအဖြစ်ပဲ ဖော်ပြထားတယ်။
လက်သမား၊ ပန်းရန်သမား၊ ပန်းပဲသမား၊ စာရေး၊ ကုန်တင်သမား။
ကလေးတွေကိုတော့ အောက်ဘက်မှာ ခေါင်းစဉ်ငယ်လေးတစ်ခုအောက်မှာ ထည့်ထားတယ်။ အဲဒီစာရေးသူက သူတို့ကို ဘယ်လောက်တောင် စိတ်မဝင်စားခဲ့လဲဆိုတာပဲ ဖော်ပြနေသလိုပါပဲ။
ရုံးခန်းထဲက အကျဉ်းသားတွေရဲ့ မှတ်တမ်းကို တွေ့တော့ ကျွန်တော် နှစ်ခါပြန်ဖတ်ကြည့်တယ်။
တစ်ဆယ့်သုံးယောက်။
အဲနက်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဖိနပ်အကြောင်း၊ သူ့အစ်မရဲ့ အလေးချိန်ကြောင့် တုန်ရီနေတဲ့ ဂျိုရီ့လက်မောင်းတွေအကြောင်း၊ ဒါမှမဟုတ် သူမကို နာကျင်စေခဲ့တဲ့ ချည်နှောင်ကြိုးတွေကို မဆွဲဖို့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို သတိပေးနေတဲ့ ဆဲလားအကြောင်း ဘာတစ်ခုမှ မပါဝင်ပါဘူး။
"ဒီစာရင်းတွေဘေးမှာ သူတို့နာမည်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ရေးထည့်လို့ရမလား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
မေရီက မော့ကြည့်လာတယ်။
"ကျွန်မတို့ရဲ့ မိတ္တူမှာပေါ့။ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အချက်အလက်ကို အတည်ပြုပြီးရင်တော့ ရပါတယ်။"
"ကောင်းပြီ။"
သူမက ကျွန်တော့်ကို စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်နဲ့ ဘောပင်တစ်ချောင်း ပေးတယ်။
ကျွန်တော် တစ်နာရီလောက် ထိုင်နေဖြစ်တယ်။
ပြီးခါနီးအချိန်မှာ မေရီက ရေးလက်စကို ရပ်လိုက်ပြီး နာမည်တစ်ခုကို အဟောင်းမှတ်တမ်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်တယ်။
"ဒီမှာ။"
မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူက ကိုင်းကြည့်လိုက်တယ်။
စက်ရုံဟောင်းထဲက ကယ်တင်လိုက်ရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူမ သေသွားပြီလို့ ထင်ထားတဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြခဲ့တယ်။ အဲဒီနာမည်နဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်အကြာက ဝက်စ်မီးယားမှာ မှတ်ပုံတင်ထားပြီး ရွာနာမည်နဲ့ ဖခင်ရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကိုလည်း အတူတူပဲ ဖော်ပြထားတယ်။
ဒါက အတည်ပြုချက် မဟုတ်သေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ စုံစမ်းမေးမြန်းဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။
မေရီက စာကို ကိုယ်တိုင်ရေးပြီး ပြန်လည်ဆုံဆည်းဖို့ သေချာပြီလို့ မပြောခင် အချက်အလက်တွေကို အတည်ပြုပေးဖို့ စီမံခန့်ခွဲသူကို တောင်းဆိုလိုက်တယ်။
သူမ စာအိတ်ကို တံဆိပ်ခတ်တာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိတယ်။
"ဒီလိုမျိုး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖြစ်တတ်လဲ။"
"မကြာခဏတော့ မဖြစ်ဘူးပေါ့။"
သူမက မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း "မှတ်တမ်းတွေကို သေချာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရင်တော့ ပိုဖြစ်လာမှာပါ" လို့ ထပ်ပြောတယ်။
ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ တမန်တစ်ယောက်က စာကိုယူပြီး တံခါးပေါက်ဆီ အမြန်ပြေးသွားတယ်။
ကျွန်တော် ရေးထားတဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့မနက်ခင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒီစာရွက်ဟာ ဆုံးရှုံးမှုတွေအပြင် တခြားအရာတွေကိုပါ သယ်ဆောင်နိုင်မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
သော (Thor) က ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းဆီးထားတဲ့ အကျဉ်းသားတွေဆီကနေ အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ပထမဆုံး ယူလာပေးတယ်။
သံချပ်ကာဝတ်ထားတဲ့ တပ်မှူးကတော့ စောင့်ကြပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိနေပြီး သူ့ရဲ့ ကိရိယာတွေ၊ ထိန်းချုပ်တဲ့တုတ်နဲ့ ခွဲထားလိုက်တယ်။ ကဲလ်ဒရစ်နဲ့ ဝါ့ဒ် (ward) ကျွမ်းကျင်သူတွေက သူ့ကို စစ်မေးခွန်း မထုတ်ခင်မှာ အဲဒီ ချည်နှောင်မှုတွေ ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာကို စစ်ဆေးကြည့်ကြတယ်။
သူကတော့ ဘာမှ အလွယ်တကူ ထုတ်မပြောခဲ့ပါဘူး။
လှည်းမောင်းသူတွေထဲက တစ်ယောက်ကတော့ ပိုပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တယ်။
"ဦးတည်ရာ သုံးခု ရှိတယ်" လို့ သောက မြေပုံဘေးမှာ စာရွက်တစ်ရွက် ချရင်း ပြောတယ်။ "သူက နှစ်ခုကို သိတယ်။ တတိယတစ်ခုကတော့ အမိန့်စာထဲမှာ ပါပေမဲ့ သူ အဲဒီကို မရောက်ဖူးဘူးတဲ့။"
"နောက်ထပ် အကျဉ်းစခန်းတွေလား" လို့ လက်ဇန္ဒားက မေးတယ်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ်ခုကိုတော့ အလုပ်ရုံလို့ ဖော်ပြထားတယ်။"
မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူက စာရင်းအုပ်တွေဆီကနေ မော့ကြည့်လာတယ်။
"ဒီငွေပေးချေမှုတွေနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်။"
သူက သံချောင်းတွေ၊ ကြိုးတွေ၊ သစ်သားတွေ ပေးပို့တဲ့အကြောင်း ရေးထားတဲ့ စာကြောင်းတွေကို ညွှန်ပြတယ်။
ကျွန်တော် နီးနီးကပ်ကပ် ကြည့်လိုက်တယ်။
"သူတို့ တစ်ခုခု တည်ဆောက်နေကြတာပဲ။"
"အရာတော်တော်များများပါ" လို့ မေရီက ပြောတယ်။ "ပေးပို့မှုတွေက စီမံကိန်းတစ်ခုတည်းအတွက်လို့တော့ ကျွန်မတို့ မယူဆသင့်ဘူး။"
သောက ခေါင်းညိတ်တယ်။
"ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်သမားတွေကို စုဆောင်းနေတာတော့ သေချာတယ်။"
အပြင်ဘက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က စင်္ကြံလမ်းကို တံမြက်စည်း လှည်းနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့က စပါးတွေ၊ လက်သည်းတွေနဲ့ ဝယ်ယူခံခဲ့ရတဲ့ လူတွေရဲ့ အကြောင်းကို လေ့လာနေချိန်မှာ တံမြက်စည်း လှည်းသံက တစ်ရွှပ်ရွှပ်နဲ့ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေတယ်။
လက်ဇန္ဒားက မြေပုံကို သူ့ဘက် ဆွဲယူလိုက်တယ်။
"ဒီလမ်းကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တခြား လူနေရပ်ကွက်တွေကို ဒီနေ့ပဲ သတိပေးရမယ်။"
"မိတ္တူကူးနေပါပြီ" လို့ မေရီက ပြောတယ်။
ဆဲလားက ဒီနေ့မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ကို စကားပြောဖို့ တောင်းဆိုလာတယ်။
အက်ဗလင်က ဆေးခန်းရဲ့ ဧည့်ခန်းမှာ ခဏတာ တွေ့ဆုံခွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဆဲလား စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရင် ချက်ချင်း ရပ်နိုင်တယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်။
သူမက မသောက်ရသေးတဲ့ ဟင်းရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာတယ်။
"ရှင်တို့ သူတို့ရဲ့ စာရွက်တွေကို စစ်ဆေးနေတယ်လို့ ကြားတယ်။"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
"သူတို့က ကျွန်မကို ဖမ်းသွားတာ၊ ကျွန်မက စက်ရုံသုံး စက်ပစ္စည်းတွေကို ပြင်ပေးရတာကိုး။ ကြိုးတွေနဲ့ မချည်နှောင်ခင်မှာ သူတို့က ကျွန်မကို ပုံစံတွေ ပြခိုင်းတယ်။"
သောက ရှေ့ကို တိုးထိုင်လိုက်တယ်။
"ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ။"
"မိုးပျံဘောင် (lifting frame) ပုံစံမျိုးပါ။ အကြီးကြီးပဲ။ လှည်းထက် ပိုလေးတဲ့ အရာတွေကို ရွှေ့ဖို့ တည်ဆောက်ထားတာ။"
ကျွန်တော်တို့ သူမကို စာရွက် ပေးလိုက်တယ်။
သူမက ပုံတစ်ခုလုံးကို အကုန်ပြန်ဆွဲမပြပါဘူး။ အဲဒီအစား သူမ အမှတ်ရဆုံး အစိတ်အပိုင်းကိုပဲ ပုံကြမ်းဆွဲပြတယ် - မညီမညာတဲ့ ဝန်ကို ထမ်းရင် လိမ်သွားနိုင်တဲ့ ထောက်တိုင်တစ်ခုနဲ့ ကွင်းဆက်တွေ ပတ်ထားတဲ့ ဒရမ်တစ်ခုပါ။
"သူတို့က ဒါ အလုပ်ဖြစ်မလားလို့ မေးကြတယ်။"
"ခင်ဗျားက ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ။"
"ပိုကောင်းတဲ့ အတိုင်းအတာတွေ လိုအပ်တယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။"
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တင်းသွားတယ်။
"ကျွန်မ တကယ်လည်း လိုအပ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အချိန်ဆွဲချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။"
သောက အဲဒီပုံကြမ်းကို မထိဘဲနဲ့ စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။
“ဒါကို ဘယ်နေရာမှာ တည်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား”
“မသိဘူး။ လူတစ်ယောက်ကတော့ တောင်ဘက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မရွှေ့ပြောင်းခင်မှာ ကူးတို့လမ်းကြောင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေရမယ်လို့ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်မရှေ့မှာ အဲဒီအကြောင်း မပြောဖို့ သူ့ကို တားလိုက်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာမိတ်နယ်မြေတွေကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ လမ်းမကြီးတွေကို တွေးမိလိုက်တယ်။
ရန်သူ့တပ်တွေ နောက်ကျသွားအောင် အချိန်ဆွဲပေးနိုင်ခဲ့တဲ့၊ လူတွေ လွတ်မြောက်သွားအောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ မြစ်တွေကိုလည်း ပြန်တွေးမိတယ်။
“တံတားတစ်ခုလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် တံတားဆောက်ဖို့ သုံးမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ကျွန်မ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာထက် ပိုပြီးတော့တော့ အတည်ပြုပြီး မပြောနိုင်ဘူး”
“အဲဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ” လို့ သောက သူမကို ပြောလိုက်တယ်။
ဆဲလားက အံ့သြသွားပုံရတယ်။
“အခုလောလောဆယ်တော့ပေါ့” လို့ သောက ဖြည့်ပြောတယ်။ “ခင်ဗျား ပေးထားတဲ့ အချက်အလက်ကို ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးကြည့်ရဦးမယ်”
ကျွန်တော်တို့က အဲဒီပုံကြမ်းရဲ့ မိတ္တူတွေကို စတုန်းဝိတ် (Stonewake) က အင်ဂျင်နီယာတွေဆီနဲ့ အီလီနော်ဆီ ပို့လိုက်တယ်။
ကင်းထောက်တွေက သံသယရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို စောင့်ကြည့်နေပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာကို ဘယ်လိုမျိုး ကာကွယ်ထားလဲ၊ ဘယ်သူတွေကို အဲဒီမှာ ဖမ်းဆီးထားနိုင်လဲဆိုတာ မသိရသေးခင်အထိတော့ သူတို့ အလုပ်ရုံဆီ ချဉ်းကပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
မြေပုံကနေတစ်ဆင့် ရိုးရှင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုခု ရဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မဖြစ်လာခဲ့ဘူး။
လမ်းကြောင်း သုံးခုက မြစ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ နေရာအသီးသီးကနေ ဖြတ်သန်းသွားတယ်။ အစောပိုင်း စစ်တမ်းတွေမှာတော့ ကူးတို့ဖောင်ဟောင်း နှစ်ခုအကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။ တံတားတစ်စင်းကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီတံတားရဲ့ ထောက်တိုင်တွေ ကျန်ရှိနေသေးလားဆိုတာကိုတော့ အစီရင်ခံစာမှာ မပါရှိပါဘူး။
“ဒါကြောင့် သူတို့က ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူတွေကို လိုချင်နေတာပဲ” လို့ လက်ဇန္ဒားက ပြောတယ်။
“ဆက်လက် လှုပ်ရှားနိုင်ဖို့အတွက်ပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
သောက တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းကို လက်ညှိုးနဲ့ လိုက်ဆွဲကြည့်တယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာမိတ်တွေကို ဘယ်လို လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို စောင့်ကြည့်ရမလဲဆိုတာ သေချာအောင် ပြောပြထားရမယ်”
ဒါက စစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရတာလောက်တော့ စိတ်ကျေနပ်စရာ မကောင်းလှပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက လူအသက်တွေကို ပိုကယ်တင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော် စာတွေမှာ လက်မှတ်ထိုးပြီး တမန်တွေကို လွှတ်လိုက်တယ်။ သူတို့နောက်ကို လိုက်ကြည့်မနေတော့ပါဘူး။
အာဗန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကာကွယ်မှု (parry) နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်း လုပ်ဆောင်ပေးတယ်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ သူက သစ်သားဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ တစ်ညတာအတွင်းမှာ ဒီကိစ္စက စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာကို သူက လုံးဝ ဂရုစိုက်ပုံမရပါဘူး။
ကျွန်တော့် ပုခုံးဒဏ်ရာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လေ့ကျင့်ကြတယ်။
ကျွန်တော် ဘယ်နေရာမှာ လက်လွန်သွားတယ်၊ ရန်သူက ထောင့်ချိုးပြောင်းလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဓားက ဘယ်လို လမ်းလွဲသွားတယ်၊ ပြီးတော့ အားစိုက်ထုတ်လိုက်တာက ဘာကြောင့် အမှားကို ပိုဆိုးသွားစေတယ်ဆိုတာကို သူက ပြသပေးတယ်။
“ခင်ဗျားက ထိတွေ့မှုမှာ အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ” လို့ သူက ပြောတယ်။ “တကယ်တော့ အဲဒီနောက်မှာ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ လိုတာ”
သူက ကျွန်တော့်ဓားကို လှုပ်ရှားမှုအဆင့်ဆင့်အတိုင်း လမ်းညွှန်ပေးတယ်။
ဒီတစ်ခါမှာတော့ လှုပ်ရှားမှုရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ကျွန်တော့်ဓားဖျားက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှိနေတယ်။
“နောက်တစ်ခါ”
ကျွန်တော်တို့ လက်တွေနဲ့ မကြည့်ဘဲနဲ့တောင် ကွာခြားချက်ကို ခံစားမိတဲ့အထိ အဲဒီလှုပ်ရှားမှုကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။
သောက ခြံစည်းရိုးနားကနေ ခဏလောက် စောင့်ကြည့်နေတယ်။
“သူက နောက်ဆုံးတော့လည်း နားထောင်တာပဲ” လို့ သူမက အာဗန်းကို ပြောတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း အခုမှ သိရတာပဲ”
ကျွန်တော်က ဓားနဲ့ ကောင်းကောင်း မကာကွယ်နိုင်သေးတဲ့အတွက် စကားနဲ့ ပြန်ပြီး ခုခံချေပဖို့ မကြိုးစားတော့ပါဘူး။
လေ့ကျင့်ပြီးတဲ့အခါ အာဗန်းက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးဓားမှာ ဖြစ်နေတဲ့ အစင်းရာလေးကို စစ်ဆေးတယ်။
“ကျောက်မိုင်းမှာတုန်းက ခင်ဗျား တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လုပ်နေခဲ့တယ်နော်” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
သူ့လက်တွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“သူတို့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့အချိန်မှာတောင်လေ”
သူက ခြံဝင်းရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“ကျွန်တော့်နောက်က လူတွေ ဘယ်ကို သွားနေကြလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေလို့ပါ”
ခဏအကြာမှာ သူက “ပြီးတော့ တခြားလမ်းကြောင်းကိုလည်း တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်” လို့ ထပ်ပြောတယ်။
သူက ပျက်စီးနေတဲ့ ဓားသွားအစွန်းကို ပြန်ပြီး ချောမွေ့အောင် လုပ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ကျန်တဲ့စကားတွေကို မပြောတော့ဘဲ ရပ်ထားလိုက်တယ်။
ဆဲလ်ဆီးယားက ဒက်ဗရင်ကို တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုမှာ လာတွေ့ခွင့်ပေးလို့ ရမလားလို့ မေးတယ်။
သူမက အချိန်ကို ရွေးချယ်ပြီး မေးတာပါ။
ကျွန်တော်တို့ ညစာစားပြီးသွားပြီ။ မေရီက တခြားကိစ္စတစ်ခုနဲ့ အပြင်ကို ထွက်သွားတယ်။ လက်ဇန္ဒားကတော့ ခွက်တစ်ခွက်ကို ဘယ်သူမှ မသောက်ဘူးလို့ သဘောတူလိုက်ရင် အဲဒါကို ရဲတိုက်တစ်ခုလို့ ဘယ်လို သတ်မှတ်လို့ရမလဲဆိုတာကို အစ်ဂနေးရှပ်စ် ရှင်းပြနေတာကို နားထောင်နေတယ်။
“ဂျူလီယန်က သူ့ကို ရေဘီးကို ပြစေချင်တာ” လို့ ဆဲလ်ဆီးယားက ပြောတယ်။
အက်ဒရီယာနာက သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူ လာတာကို မင်း သဘောတူလား”
ဆဲလ်ဆီးယားက သူမကိုယ်သူမ မသိလိုက်ဘဲ ပြုံးမိတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီအကြောင်းကိုပါ ပြောလိုက်ပါဦး”
လိုင်ဆန်ဒရာက ဆဲလ်ဆီးယားရဲ့ ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီလိုက်တယ်။
“နေရာရှိရင် ရင်ဝစ်လည်း အဲဒီနေ့လယ်မှာပဲ လာလို့ရတယ်”
လက်ဇန္ဒားက သူ့နာမည်ကို ကြားလိုက်ပေမဲ့ ဘာပြောမှန်းတော့ သိပ်မသေချာဘူး၊ ဒါက ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုပါပဲ။
“ဘာအတွက် နေရာရှိတာလဲ”
စကားဝိုင်းက ခက်ခဲသွားမှာစိုးလို့ အိုင်အိုက အရင်ဝင်ပြောလိုက်တယ်။
“လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့လေ။ ငါတို့မိသားစုက ဖိတ်ထားတဲ့သူတွေနဲ့ပေါ့”
“နေရာရှိတာပေါ့”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အပြုံးနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူမမျက်လုံးတွေကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်တယ်။
“သာမန် လက်ဖက်ရည်ပဲနော်”
“လက်ဖက်ရည်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်”
“ကောင်စီအစည်းအဝေး မလုပ်ရဘူး”
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။
“သတိပေးချက် ရထားပါတယ်”
နှစ်ရက်အကြာမှာ သူတို့ ရောက်လာကြတယ်။
ဒက်ဗရင်က ပုံဆွဲထားတဲ့ စာရွက်လိပ်လေးတစ်ခုနဲ့ ရောက်လာတယ်။ ရင်ဝစ်ကတော့ လိုင်ဆန်ဒရာဆီ ပြန်ပေးဖို့ ငှားယူလာတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ ဒက်ဗရင်သာ ခွင့်မပြုရင် လမ်းမှာပဲ အကုန်ကုန်သွားလောက်မယ့် ဘီစကစ်ထုပ်လေး တစ်ထုပ်ကို ယူလာတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတယ်။
ဂျူလီယန်က ဒက်ဗရင်ကို ဥယျာဉ်တံခါးဝမှာ သွားကြိုပြီး လက်ဖက်ရည် မအေးခင် ရေဘီးကို ကြည့်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြီးမှ ကြည့်မလားလို့ မေးလိုက်တဲ့အတွက် ဒက်ဗရင်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပျောက်သွားတယ်။
ဒက်ဗရင်က ဆဲလ်ဆီးယားကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“ဘယ်အဖြေက အမှန်လဲ”
“အမှန်ဆိုတာ မရှိပါဘူး” လို့ သူမက ပြောတယ်။ “စောင့်နေရင် သူကိုယ်တိုင် ပြပေးလိမ့်မယ်”
သူတို့ အလုပ်ရုံဆီ ထွက်သွားကြတယ်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အဲဒီမှာ ရှိနှင့်နေပြီး၊ နောက်ထပ် သဲစက္ကူနဲ့ ပွတ်တိုက်စရာ မလိုတော့တဲ့ သစ်သားတုံးတစ်ခုကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ပွတ်တိုက်နေတယ်။
ဒက်ဗရင်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ရေဘီးကို ကြည့်ကာ သူတို့ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားလဲဆိုတာ ပြပေးဖို့ ဂျူလီယန်ကို တောင်းဆိုတယ်။
သူက ရှင်းပြသမျှကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်တယ်။
ပြီးတော့ ပြင်ဆင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဂျူလီယန်က အဲဒါကို ပုံဆွဲထားသေးလားလို့ မေးတယ်။
ဂျူလီယန်က ပုံဆွဲထားတဲ့ စာရွက်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်တယ်။
ဂယ်ရစ်က သစ်သားကို ပွတ်တိုက်နေရာကနေ ရပ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် တံခါးဝကနေ ဆဲလ်ဆီးယားရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ နူးညံ့သွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။
ပြီးတော့မှ ဥယျာဉ်ထဲကို ပြန်လာခဲ့တယ်။
ရင်ဝစ်က အိုင်အိုဘေးမှာ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒီအခြေအနေက အစပိုင်းမှာ နည်းနည်း အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ပုံရပေမဲ့ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် လိုင်ဆန်ဒရာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ စကားပြောအဖွဲ့အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြပြီ။
“သူမ ဆယ်မိနစ်လောက် နားထောင်ပေးတယ်” လို့ ရင်ဝစ်က ပြောတယ်။
လိုင်ဆန်ဒရာက စိတ်ဆိုးသွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်တယ်။
“အဲဒီထက် ပိုကြာတယ်”
“ကိုးမိနစ်ပေါ့”
အိုင်အိုက ရယ်မောလိုက်တယ်။
ရင်ဝစ်ကတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရပြီး ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ဇန္ဒားက သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ လာထိုင်တဲ့အချိန်အထိပဲ သူ သက်သောင့်သက်သာ ရှိခဲ့တာပါ။
“စာတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ” လို့ လက်ဇန္ဒားက မေးတယ်။
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး”
“ကောင်းပြီ”
တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူက ပြန်ကြည့်ပြီးတော့ ဘီစကစ်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။
“ဒါတွေက တော်တော်ကောင်းတာပဲ”
ရင်ဝစ်က သူ ဘယ်မှာ ဝယ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရှင်းပြတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ အိုင်အိုက အနီးအနားက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သတိရသွားပြီး စကားဝိုင်းက ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မလိုဘဲ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်သွားတယ်။
ဥယျာဉ်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ဆဲလ်ဆီးယားက ဒက်ဗရင်နဲ့အတူ ပြန်ရောက်လာပြီး ဂျူလီယန်က သူ့အဘိုးရဲ့ အကူအညီနဲ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ရေဘီးကို သယ်လာတယ်။
ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ရေဘီးကို လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ကြည့်ဖို့ ယူလာခဲ့တာပဲ။
အက်ဗလင်ကတော့ နောက်ကျမှ ရောက်လာတယ်။
သူမက ဆေးခန်းကိစ္စတွေ ပြီးတဲ့အခါ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲထားပေမဲ့ သူမရဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ အက်ဒရီယာနာက ထိုင်ခုံမှာ နေရာရွှေ့ပေးပြီး သူမ မတောင်းဆိုခင်မှာပဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
ဆဲလ်ဆီးယားက မိတ်ဆက်ပေးတဲ့အခါ ဒက်ဗရင်က ထရပ်လိုက်တယ်။
ရင်ဝစ်ကလည်း ထရပ်တယ်။
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကလေးတွေက ဘာအခမ်းအနားတွေ လုပ်တော့မလဲလို့ မတွေးခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ထိုင်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။
ကာရယ်ကတော့ အားလုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။
အားလုံး ထိုင်မိသွားတဲ့အခါ ကာရယ်က ဒက်ဗရင်ဆီ သွားတယ်။
“ဂျူလီယန်ရဲ့ ရေဘီးကို မင်း ပြင်လိုက်တာလား”
“ဂျူလီယန်နဲ့ သူ့အဘိုးက ပြင်တာပါ”
“ဆဲလ်ဆီးယားက မင်း ကူညီပေးတယ်လို့ ပြောတယ်”
“ကျွန်တော် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တာပါ”
ကာရယ်က ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတယ်။
“ကျွန်မလည်း မေးခွန်းတွေ မေးတတ်တယ်”
“ဒါဆိုရင် မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေတာပေါ့”
သူမက ကျေနပ်သွားပုံရပြီး ဗီရိုအောက်မှာ ဘီးကျွတ်သွားတဲ့ အရုပ်လှည်းလေးတစ်ခုအကြောင်း ပြဿနာကို စတင်ရှင်းပြတယ်။
ဆဲလ်ဆီးယားက စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
သူမက မသိလိုက်ဘဲ ပြုံးနေမိတယ်။
သူမ သတိမထားမိခင်မှာပဲ ကျွန်တော် မျက်လွှာချလိုက်တယ်။
နေ့လယ်ခင်းက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။
အဲဒါကပဲ ဒီနေ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုပါပဲ။
ဘယ်သူမှ ဒက်ဗရင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို မမေးခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း ရင်ဝစ်ကို တော်ဝင်မိသားစုတစ်ခုကို ဘယ်လို ထောက်ပံ့မလဲဆိုတာ မေးမနေခဲ့ဘူး။ သူတို့ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်တယ်၊ ကလေးတွေရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေခိုင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ရေဘီးက ရေတွေကို သေးသေးလေးဖြစ်အောင် ရေမြောင်းထဲကို လုံလောက်အောင် ပို့နိုင်မလားဆိုတဲ့ ငြင်းခုံမှုထဲကို ဆွဲခေါ်သွားကြတယ်။
လိုင်ဆန်ဒရာကတော့ ရင်ဝစ်ကို နှစ်ခါတောင် ပြန်ပြောလိုက်သေးတယ်။
သူက သူမကို တစ်ကြိမ် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး အသက်ရှင်လျက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ကလေးတွေ စားပွဲကနေ ထသွားကြတဲ့အခါ ဆဲလ်ဆီးယားက ဒက်ဗရင်ကို ဥယျာဉ်ထဲက စိုက်ခင်းတွေဆီ ခေါ်သွားတယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားကြတယ်။
မိုင်ရယ်လ်က သူတို့ကို ခဏလောက် ကြည့်နေလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ဟယ်လီနာဆီ လှည့်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းကို ပြန်စလိုက်တယ်။
ဧည့်သည်တွေ ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်တဲ့အခါ ဒက်ဗရင်က ဂျူလီယန်ကို ရေဘီးရဲ့ နောက်တစ်မျိုးကို အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ကြည့်ခွင့်ရမလားလို့ မေးလိုက်တယ်။
ဂျူလီယန်က ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်လိုက်တာနဲ့ ဒီညမှာတင် သူ တည်ဆောက်တော့မလားလို့တောင် ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်။
ရင်ဝစ်က လိုင်ဆန်ဒရာရဲ့ စာအုပ်ကို ပြန်ပေးတယ်။
စာမျက်နှာနှစ်ခုကြားမှာ ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက် ကျန်နေခဲ့တယ်။
သူမက ဒါကို သတိထားမိသွားပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာတော့ သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမက စာဖတ်နေရင်းနဲ့ မှတ်စုတစ်ခု တွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် မညည်းညူခဲ့ဘူး။
အဲဒီနောက်မှာတော့ အက်ဗလင်က ဥယျာဉ်ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားတယ်။
သူမ အိပ်ပျော်သွားတာ တဖြည်းဖြည်းချင်းပါပဲ။ သူမရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်က ကုန်နေပြီ။ အက်ဒရီယာနာက သူမကို စကားပြောနေရင်း အဖြေတွေက တဖြည်းဖြည်း ဝါးတားတား ဖြစ်လာတဲ့အခါ စကားပြောတာကို နှေးကွေးလိုက်တယ်။
ခွက်က ပြုတ်ကျမသွားခင်မှာ ကျွန်တော် လှမ်းယူလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ခေါင်းက အက်ဒရီယာနာရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ မှီထားတယ်။
“သူမ နားထောင်နေပါတယ်လို့ပဲ အတင်းပြောနေလိမ့်ဦးမယ်” လို့ အက်ဒရီယာနာက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
“သူမအတွက် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုထက် ပိုလိုတယ်”
ကျွန်တော် နံရံကြီးရဲ့ ဟိုဘက်မှာရှိတဲ့ ဆေးခန်းရဲ့ အမိုးတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
လူနာတွေက ပိုများလာတယ်။ အလုပ်တွေက ပိုများလာတယ်။ အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေပတ်လည်မှာ ရှိနေတဲ့ သူတော်စင်အလင်းရောင်ကို မြင်ပြီးတော့ သူမက အမြဲတမ်း ပိုပြီး ပေးဆပ်နိုင်လိမ့်ဦးမယ်လို့ ယုံကြည်နေတဲ့ လူတွေလည်း ပိုများလာတယ်။
“သူမရဲ့ မွေးနေ့လေ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဒရီယာနာက ခေါင်းညိတ်တယ်။
“သူ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ မေးကြည့်ပါ။ သေချာလေးပေါ့”
“သူမရဲ့ ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်”
“ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဖြစ်နေရင်းနဲ့မှ ကျန်းမာပါတယ်လို့ ဟန်ဆောင်နေတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းလား”
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်လည်ပင်းအောက်က ပတ်တီးစကို လက်နဲ့ ထိလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် တိုးတက်လာနေပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ အပြုံးက နူးညံ့သွားတယ်။
လေအေးစပြုလာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ အက်ဗလင်ကို အိပ်ခွင့်ပေးထားလိုက်တယ်။
အဲဒီညနေခင်းမှာပဲ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က သူမ ဖတ်လက်စ စာကို ချပြီး အဲဒီမေးခွန်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေတယ်။
“တစ်ရက်လောက်ပေါ့” လို့ နောက်ဆုံးမှာ သူမ ပြောတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ တစ်ရက်လောက် စီစဉ်ပေးလို့ ရပါတယ်”
“တစ်ရက်လုံး အပြည့်ပေါ့။ ကလေးတွေနဲ့အတူ နံနက်စာ စားမယ်။ ညစာစားပြီးရင် ကျွန်မ လုပ်ရမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ စုပုံမထားရဘူး။ မွေးနေ့ဆိုပြီးတော့လည်း ဆေးခန်းကို လည်ပတ်မှုပုံစံနဲ့ အလည်သွားတာမျိုး မလုပ်ရဘူး”
“နားလည်ပါပြီ”
“ပြီးတော့ လက်ခံတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံကို မကြားရတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားချင်တယ်”
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ ဗိုက်ပေါ်မှာ လက်တင်ထားလိုက်တယ်။
“ကျွန်မတို့ အားလုံး လိုက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ဝေးဝေးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
အက်ဗလင်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ဝေးဝေးတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော်တို့ ခရီးပေါက်လွယ်တဲ့၊ မိသားစုအတွက် နေရာလုံလောက်တဲ့၊ လိုအပ်တဲ့သူတွေအတွက် ကုလားထိုင်တွေရှိတဲ့၊ ပြီးတော့ အရွယ်ငယ်တဲ့ ကလေးတွေက လူကြီးတွေအနေနဲ့ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခင်းလုံး တောင်ကမ်းပါးတွေကို ရေတွက်မနေရဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လျှောက်သွားလို့ရတဲ့ လုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုအကြောင်း ဆွေးနွေးကြတယ်။
“ကွန်ကောဒီးယားကော” အက်ဒရီယာနာက အကြံပေးတယ်။ “တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဥယျာဉ်လေးတစ်ခုပေါ့။ အိုင်အို သိကောင်းသိနိုင်တယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်တယ်။
“အဲဒါကို သဘောကျတယ်”
ပြီးတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“တခြားသူတွေ ပင်ပန်းသွားမယ့် အစီအစဉ်မျိုးတော့ မလုပ်နဲ့နော်”
“ဥယျာဉ်၊ အစားအသောက်၊ ကိုယ့်ကို ချစ်တဲ့သူတွေပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ စီစဉ်နိုင်မှာပါ”
“ပြီးတော့ ခေါင်းလောင်းသံကို တခြားတစ်ယောက်ကပဲ ဖြေပေးရမယ်”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။
“တခြားတစ်ယောက်ကပဲ ဖြေပေးပါလိမ့်မယ်”
ဆဲလ်ဆီးယားရဲ့ ပုံကြမ်းအတွက် အီလီနော်ရဲ့ အဖြေက အိပ်ရာမဝင်ခင်မှာပဲ ရောက်လာတယ်။
အဲဒီဘောင်က တံတားအပိုင်းတွေကို မတင်ပေးနိုင်တယ်။
အဲဒါက တူးဖော်ရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ လေးလံတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ချပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်မိုင်းရဲ့ မတ်စောက်တဲ့ မျက်နှာပြင်တစ်လျှောက်မှာ ဆွဲတင်ပေးဖို့အတွက်လည်း သုံးနိုင်တယ်။ သူမက အဖြေတစ်ခု မထုတ်ခင်မှာ အရွယ်အစားတွေကို သိချင်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက အနီးကပ် မချဉ်းကပ်ဘဲနဲ့ ရှာဖွေကြည့်ရှုနိုင်မယ့် အသေးစိတ်အချက် သုံးချက်ကိုတော့ သူမ မှတ်သားပေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်က ကောင်စီအစည်းအဝေးခန်းအပြင်ဘက်မှာ သောရ်နဲ့အတူ အဲဒီစာရွက်ကို ဖတ်လိုက်တယ်။
“အသုံးဝင်တယ်” လို့ သူမ ပြောတယ်။
“အဖြေတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
“ပိုကောင်းတဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးဖို့တော့ လုံလောက်တယ်”
သူမက ကင်းထောက်တွေအတွက် မိတ္တူတစ်ခု ယူသွားတယ်။
မနက်ဖြန်မှာ နောက်ထပ် အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိဦးမယ်။ စစ်ဆေးစရာ လမ်းတွေကလည်း နောက်ထပ် ရှိနေဦးမယ်။ ကျွန်တော်တို့က ပိုကြီးမားတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုရဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က သူ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို လေ့လာနေချိန်မှာ အဲဒီ ပိုကြီးမားတဲ့အရာကတော့ ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ လူ ၇၃ ယောက်က အဲဒီအရာရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်ကင်းပြီး အိပ်ပျော်နေကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အခန်းတွေဆီ မပြန်ခင် ဆေးခန်းကို တစ်ခေါက် သွားလိုက်တယ်။
ဂျိုရီက ဆဲလ်ဆီးယားရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာရှိတဲ့ ကုလားထိုင်မှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။ အဲနက်ကတော့ သူမရဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူ လက်နဲ့ ထိလို့ရလောက်တဲ့အထိ နီးကပ်တဲ့ နေရာမှာ အိပ်နေတယ်။
ဆဲလ်ဆီးယားက နိုးနေတယ်။
“မြင်းမလေးကော” ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူမ တိုးတိုးလေး မေးတယ်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်တယ်။
“တင်းကုပ်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်”
“သူမက ထပ်မေးဦးမှာ”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်”
ဆဲလ်ဆီးယားက အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်တယ်။
“ပုံကြမ်းရဲ့ နောက်ထပ် အပိုင်းတစ်ခုကို ကျွန်မ မှတ်မိသွားပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင်ပေါ့၊ ရှင် လိုသေးတယ်ဆိုရင်လေ”
“မနက်ဖြန်ပေါ့” လို့ ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်တယ်။
သူမက ခေါင်းအုံးမှာ မှီပြီး အဆင်ပြေအောင် နေလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် အခန်းထဲက မထွက်ခင် မီးအိမ်ကို လျှော့ချလိုက်တယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဂျိုရီ မနိုးလာတော့ဘူး။