အခန်း (၃၉၀) - ကျောက်ကျင်းထဲမှ မိုးခြိမ်းသံ
ကလေးတွေ မနိုးခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ဂရေးကိပ်ကနေ ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့အခန်းထဲကို အရင်ဝင်ခဲ့တယ်။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ တစ်ချက်ကြည့်ဖို့သက်သက်ပါ။
ကာရိုက လက်တစ်ဖက်ကို ပါးအောက်မှာခံပြီး ဘေးစောင်းအိပ်ပျော်နေတယ်။ ဂယ်ရစ်ကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ တစ်ဝက်လောက် လူးလိမ့်ထားတာကြောင့် စောင်က ခြေကျင်းဝတ်မှာ ရစ်ပတ်နေတယ်။
ကျွန်တော် စောင်ကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ပြန်ဖြေပေးလိုက်တယ်။
သူ နည်းနည်းလှုပ်သွားပေမဲ့ နိုးမလာပါဘူး။
ကျွန်တော် စောင်စွန်းကို ကိုင်ထားရင်း ခဏလောက် ရပ်နေမိတယ်။ ဥယျာဉ်ထဲမှာ သူ့လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို ဖွင့်ပြခဲ့တာကို ပြန်သတိရမိတယ်။
*အခုတော့ ဒါတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေးပါ။*
သူ့ကို စောင်ခြုံပေးပြီး အခန်းထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ထွက်လာခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်က စင်္ကြံလမ်းမှာ စောင့်နေတယ်။ အဒရီယာနာက သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး ပုခုံးပေါ်မှာ ပဝါကို လုံခြုံအောင်ခြုံထားတယ်။
"နှစ်ယောက်လုံး အိပ်သင့်ကြတာပေါ့" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"ပြောကောင်းတဲ့ စကားပဲ" လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေတယ်။ "မိုးမလင်းခင်မှာ သံချပ်ကာဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ ကြားရတာတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့"
အဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်တယ်။
ဘယ်သူမှ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူးဆိုတဲ့ ကတိကို မတောင်းဆိုကြပါဘူး။
ကျွန်တော် အဲဒီအတွက် ကျေးဇူးတင်မိသလို သူတို့ကို ပေးနိုင်မယ့် ကတိစကားမျိုး ရှိခဲ့ရင်ကောင်းမှာပဲလို့လည်း တွေးမိတယ်။
"အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ သတင်းပို့ပေးမယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ကို နမ်းတယ်။
ပြီးတော့ အဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို တင်းကျပ်အောင် ဖက်ထားတယ်။ သူ့ဗိုက်က နေရာယူထားတဲ့အတွက် အဲဒီအပိုင်းကိုတော့ ဂရုတစိုက်နဲ့ပေါ့။
"သူတို့နဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့ပါ"
"ကျွန်တော် ပြန်လာမှာပါ"
သူမက နောက်ထပ် အသက်ရှူတစ်ချက်စာလောက် ထပ်ဖက်ထားသေးတယ်။
ပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
ဂိတ်တံခါးက ကျွန်တော်တို့ သွားနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းအထိ ပို့ဆောင်ပေးပြီး ကျန်တဲ့လမ်းကိုတော့ မြင်းတွေနဲ့ ဆက်သွားကြတယ်။
အီလန်က လမ်းကြောင်းသိတဲ့ ကင်းထောက်တစ်ယောက်နဲ့အတူ ရှေ့ကနေ သွားတယ်။ သူက ဘာတွေ စောင့်ကြိုနေမလဲဆိုတာ မသိဘဲ ကျောက်ကျင်းထဲကို ရုတ်တရက် ဝင်သွားမှာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အီလီဇာက အကျဉ်းသားတွေအနားကို ဘုရားသခင်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေ မရောက်လာခင် လမ်းကြောင်းတွေကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းထားချင်တာပါ။
နံနက်ခင်း နောက်ကျတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျောက်ကျင်းဟောင်းဆီသွားတဲ့ လမ်းမကြီးနောက်က သစ်တောတောင်ကုန်းကို ရောက်ကြတယ်။
ကျောက်ကျင်းက အဲဒီရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှိတယ်။
ဘာမှမမြင်ရသေးခင်မှာပဲ လှည်းဘီးသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။
သစ်သားတွေက အလေးချိန်ကြောင့် တကျွီကျွီ မြည်နေတယ်။ လူတစ်ယောက်က လှည်းကြိုးတွေကို တင်းအောင်ဆွဲဖို့ အော်ဟစ်နေတယ်။ အောက်ဘက် တစ်နေရာမှာလည်း တစ်ယောက်ယောက်က ချောင်းဆိုးနေပြီး နောက်ထပ်အသံတစ်ခုကတော့ တိတ်တိတ်နေဖို့ အမိန့်ပေးနေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မြင်းတွေကို ချုံပုတ်ကြားမှာ ထားခဲ့ကြတယ်။
အီလီဇာက လဲကျနေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ဘေးမှာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေတယ်။ သစ်ပင်စည်ပေါ်မှာတော့ အပ်ဒိတ်လုပ်ထားတဲ့ မြေပုံတစ်ခုကို ဖြန့်ထားတယ်။
"သူတို့ လူတွေကို စတင်ထုတ်နေပြီ"
သော်က သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေတယ်။
"ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"
"လှုပ်ရှားဖို့ အချိန်တော့ ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှောင်တဲ့အထိ စောင့်နေလို့တော့ မရဘူး"
အာဗန်က သူ့ဓားအိမ်ပတ်လည်က အဝတ်စကို ဖြေလျော့လိုက်တယ်။
ဓားကိုတော့ မထုတ်သေးပါဘူး။
အီလီဇာက အောက်ဘက်က အလုပ်ရုံကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
"အီရှာရာရဲ့ အဖွဲ့က ရေမြောင်းလမ်းကနေ ဒီတံခါးဆီ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အာဗန်က သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားမယ်။ ကင်းထောက်နှစ်ယောက်က နောက်ဘက်လမ်းကြောင်းအပေါ်မှာ ရောက်နေပြီးသား။ သူတို့က အကျဉ်းသားတွေကို တောင်ကုန်းပေါ်ကို ခေါ်သွားမယ့်သူမှန်သမျှကို တားဆီးလိမ့်မယ်"
လက်ဇန်ဒါက လမ်းမကြီးကို အကဲခတ်နေတယ်။
"လှည်းတွေကရော"
"အချက်ပေးသံကြားရင် မင်းတို့အပိုင်းပဲ"
သော်က စစ်ဆေးရေးဂိတ်ရဲ့ အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုကို တာဝန်ယူမယ်။ ဗာရွန်ကတော့ ခြံဝင်းကို ထိန်းချုပ်ပြီး သစ်သားအဆောက်အအုံတွေဆီ မီးမကူးအောင် လုပ်ပေးရမယ်။ အီလန်ကတော့ အဖွဲ့တွေကြား သတင်းပို့ပေးပြီး ကွေ့ကောက်တဲ့ လမ်းမကြီးရဲ့ ဟိုဘက်ကို စောင့်ကြည့်ပေးရမယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ အကျဉ်းသားတွေကို စတင်ရွှေ့ပြောင်းတဲ့အချိန်အထိ စောင့်နေရမယ်။
ပြီးရင်တော့ စည်းကမ်းတွေ ပျက်ပြားသွားမယ့် နေရာဆီကို သွားရမယ်။
အီလန်က ကျွန်တော် ရောက်နိုင်မယ့် နေရာကို ပြတယ်။
ကျွန်တော် ဆူးပင်နှစ်ပင်ကြားက အပေါက်လေးထဲကို တွားသွားဝင်လိုက်တယ်။ အောက်ဘက်မှာတော့ ကျောက်ကျင်းရဲ့ ကြမ်းပြင်က ဖြူဖွေးနေတဲ့ ကျောက်လွှာတွေနဲ့ ပြန့်ကားနေတယ်။ အဝင်ဝနားမှာ အလေးချိန်ချိန်တဲ့ အဆောက်အအုံ ရှိတယ်။ အဲဒီရဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ ရှည်လျားတဲ့ အလုပ်ရုံတစ်ခုနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကို သံတိုင်ကာထားတဲ့ အဆောက်အအုံငယ်တစ်ခု ရှိတယ်။
ခြံဝင်းကို အပေါ်စီးကနေ မြင်ရတဲ့ ကျောက်တင်စင်ဟောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။
အဲဒီပေါ်မှာတော့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ သစ်တုံးတစ်တုံးကလွဲရင် ဘာမှမရှိဘူး။
"အဲဒီမှာ" အီလန်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ကျွန်တော် စင်တစ်ခုလုံးကို မြင်နေရတယ်။
စင်ရဲ့ အစွန်း၊ သစ်တုံး၊ ပြီးတော့ အမိုးမရှိတဲ့ နေရာက အရိပ်။
ကျွန်တော် တစ်ခုချင်းစီကို စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်တယ်။
"မင်း ရောက်သွားတာနဲ့ လှည်းတွေရဲ့ အပေါ်မှာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ အကျဉ်းသားတွေရဲ့ လမ်းကြောင်းကို မဖြတ်ဘဲနဲ့ အဆောက်အအုံနှစ်ခုလုံးဆီ သွားလို့ရတယ်"
"အားလုံးကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကြားမှာပဲ"
"အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့က သော်ကို ကြားပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"
အောက်ဘက်မှာတော့ အစောင့်တစ်ယောက်က လှည်းဘေးကို တုတ်နဲ့ ရိုက်လိုက်တယ်။
လူတန်းကြီးက တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။
ကျန်တဲ့ မြေပြင်ကို မကြည့်ခင်မှာပဲ ကလေးတွေကို ရေတွက်လိုက်မိတယ်။
ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကျောပေါ်မှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ပိုးထားတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကတော့ သူ့ရှေ့ကလူနဲ့ လက်ကို အဝတ်စနဲ့ ချည်နှောင်ထားတယ်။
အဲဒီမှာ ပစ္စည်းတင်လှည်းတွေ မရှိဘူး။
လူတွေကိုပဲ တင်နေကြတာ။
အီလန်က ကျွန်တော့်ပုခုံးကို တစ်ချက် ပုတ်တယ်။
ကျွန်တော် အကိုင်းအခက်တွေအောက်ကို ပြန်ဆုတ်လိုက်တယ်။
စောင့်နေရတာက ခရီးသွားရတာထက် ပိုခက်ခဲနေတယ်။
အာဗန်တို့အဖွဲ့ ရေမြောင်းထဲကနေ ဆင်းသွားတဲ့အသံတွေတောင် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် နားစွင့်နေခဲ့တယ်။
သော်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ဝတ်ရုံအောက်က ပုခုံးတွေကို တစ်ချက် လှုပ်လိုက်တယ်။
"မင်းရဲ့ တူကော" သူမက မေးတယ်။
ကျွန်တော် တူကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တယ်။
လျှပ်စီးကြောင်းတွေက တူခေါင်းပေါ်မှာ တိတ်တိတ်လေး လှုပ်ရှားနေတယ်။
သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။
"မင်း သင်ယူခဲ့သမျှကို မှတ်ထားပါ"
"အက်ဗလင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တယ်"
"သဘောတရားရှိတဲ့ မိန်းမပဲ"
ကျွန်တော်တို့ ထပ်စောင့်နေကြတယ်။
လေထဲမှာ ခြံဝင်းထဲက အသံတွေ ပါလာတယ်။
ပြီးတော့ အော်ဟစ်သံတစ်ခု။
ကျွန်တော် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိတယ်။
ကျွန်တော် မထခင်မှာပဲ သော်ရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လာကိုင်တယ်။
သူမလည်း နားစွင့်နေတာပဲ။
နောက်ထပ် အသံတစ်ခု အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ လှည်းတစ်ခု လှုပ်သွားတယ်။ အော်ဟစ်သံက ရပ်သွားပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ အမိန့်ပေးသံတွေနဲ့ အစားထိုးသွားတယ်။
ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မမြင်ရဘူး။
အဲဒီ မသိလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတစ်ခုလိုပဲ ခံစားရတယ်။
သော်က ကျွန်တော့်ကို ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ မပြောပါဘူး။
သစ်ပင်တွေကြားမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အထိ သူမ လက်ကို လွှတ်မပေးဘူး။
အီလန်ရဲ့ အချက်ပေးသံ။
အဖွဲ့တွေ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။
သော်က ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အကာအကွယ်ထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။
သူမရဲ့ ပထမဆုံး လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်မှုက လမ်းဘေးက ဗလာကျင်းနေတဲ့ အစောင့်စင်မြင့်ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေတယ်။
ဒုတိယအချက်ကတော့ အောက်က လက်နက်စင်ကို ထိမှန်သွားတယ်။
"လက်နက်ချကြ!" သူမရဲ့ အသံက ကျောက်ကျင်းတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ "အကျဉ်းသားတွေဆီကနေ ဝေးဝေးသွားကြ!"
တစ်စက္ကန့်လောက်တော့ အကုန်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတယ်။
လက်ဇန်ဒါရဲ့ အဖွဲ့က လမ်းမပေါ်ကို ထိုးဝင်လာတယ်။ လူနှစ်ယောက်က ဦးဆောင်လှည်းရဲ့ ကြိုးတွေကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်နေတဲ့ မြင်းတွေကို နောက်ကလူတွေဆီ မပြေးသွားအောင် ဖမ်းထားလိုက်တယ်။
ဗာရွန်က အောက်ဘက် နံရံပေါ်ကနေ မိုးရေတွေနဲ့အတူ ခုန်ချလာတယ်။
ရှည်လျားတဲ့ အလုပ်ရုံနားမှာ အာဗန်ရဲ့ ဓားက တစ်ချက် အရောင်လက်သွားတယ်။
တံခါးကို ပိတ်ထားတဲ့ သံတိုင်က နှစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားတယ်။
အီရှာရာက သူ့စစ်သားတွေနဲ့အတူ အထဲကို ဝင်သွားတယ်။
အကျဉ်းသားတွေ ပထမဆုံးအသုတ် ရေမြောင်းဘက်ကို ဦးတည်ပြေးလာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သံတိုင်ကာထားတဲ့ အဆောက်အအုံနားက အစောင့်တစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ကျောဘက်ကို ချိန်ရွယ်ပြီး လေးမြားကို မြှောက်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် စင်မြင့်ကို ရွေးလိုက်တယ်။
ကမ္ဘာကြီးက အဖြူရောင် ဖြစ်သွားတယ်။
မိုးခြိမ်းသံက ကျောက်ကျင်း နံရံတွေကို တုန်ခါသွားစေတယ်။
ကျွန်တော် တူကိုကိုင်ပြီး ကျောက်တင်စင်ပေါ်မှာ ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်အောက်မှာတော့ လေးမြားသမား ရှိတယ်။
သူ မော့ကြည့်လာတယ်။
ကျွန်တော် သူ့နဲ့ ထွက်ပြေးနေတဲ့ အကျဉ်းသားတွေကြားထဲကို ရေခဲပြင်တစ်ခု ပစ်ချလိုက်တယ်။
သူ့မြှားက ရေခဲပြင်ကို ထိပြီး အဖြူရောင် အက်ကြောင်းတွေကြားထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် ခုန်ချလိုက်တယ်။
သူ နောက်တစ်ကြိမ် မချိန်ရအောင် ကျွန်တော့်တူက သူ့လက်နက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တယ်။ သူ နောက်ကို လဲကျသွားပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့ လေးကို လွှတ်ချကာ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကျော်သွားလိုက်တယ်။
နောက်ထပ် အစောင့်နှစ်ယောက်က အဆောက်အအုံငယ်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာတယ်။
တစ်ယောက်က လှံကိုင်ထားတယ်။
လှံဖျားက ကျွန်တော့် နံရိုးဆီကို ဦးတည်လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး တကယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အစိုင်အခဲ မဟုတ်တော့အောင် လုပ်လိုက်တယ်။
လှံက လေနဲ့ မိုးရေတွေကြားထဲကို ဖောက်ထွက်သွားတယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သူ မသိခင်မှာပဲ သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ကျွန်တော့်တူက လှံတံကို ရိုက်ချိုးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ပုခုံးကို တစ်ဖက်လက်နဲ့ ဖမ်းဆုပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ မေ့မြောသွားတဲ့အထိ နံရံနဲ့ တိုက်မိအောင် တွန်းလိုက်တယ်။
ဒုတိယအစောင့်က ရပ်သွားတယ်။
"ချလိုက်စမ်း" ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
သူ ချလိုက်တယ်။
မိုးရေတွေက ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီပုံစံအတိုင်း နောက်ထပ် အသက်ရှူတစ်ချက်စာလောက် ဆက်နေပြီး သူ့ကို မကြည့်ဘဲ သူ့နောက်က နေရာကိုပဲ ကြည့်နေမိတယ်။
သံတိုင်တွေနောက်မှာ လူတွေ ရှိနေတယ်။
အဆောက်အအုံငယ်လေးက အရင်က ရုံးခန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်။
အခုတော့ လူလေးယောက်စာလောက်ပဲ ရှိမယ့် အခန်းထဲမှာ လူဆယ့်သုံးယောက်လောက် ပြွတ်သိပ်နေကြတယ်။
တစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ လဲလျောင်းနေသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က သူ့ဘေးမှာ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေကြသည်။ အခြားသူအချို့မှာ လက်ကောက်ဝတ်များတွင် သတ္တုကွင်းများ စွပ်ထားပြီး တိုတောင်းသော သံကြိုးများဖြင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ချိတ်ဆက်ထားကြသည်။
တံခါးကို သော့ခတ်ထားသည်။
ကျွန်တော် ရုပ်ခန္ဓာပြန်ယူလိုက်ပြီး တံခါးဘောင်ကို ရေခဲဖြင့် အားဖြည့်ကာ သော့ကို တစ်ချက်တည်း ထိန်းချုပ်ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ဆီ ရွေ့လျားမလာကြပါ။
သူတို့က တူကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေကို ကြည့်နေကြသည်။
ကျွန်တော့် ပုခုံးပေါ်ကနေ စီးကျနေဆဲဖြစ်တဲ့ မိုးရေတွေကို ကြည့်နေကြသည်။
ကျွန်တော် တူကို သိမ်းလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမှာပါ"
နံရံနားက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ခေါင်းခါပြသည်။
"ဒီလက်ကွင်းတွေလေ"
ကျွန်တော် အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သည်။
သတ္တုပေါ်မှာ သင်္ကေတတွေကို ထွင်းထုထားသည်။
သာမန် လက်ထိတ်ခတ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော့်နောက်မှာ တိုက်ပွဲက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးဆီ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ကျွန်တော် သံကြိုးတွေကို ဆွဲဖြုတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားမိသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အီရှာရာကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူမက စစ်သားနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ရောက်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူမအဖွဲ့ထဲက မှော်အတားအဆီး ကျွမ်းကျင်သူကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
"သူတို့ကို မဆွဲပါနဲ့" သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။
"ကျွန်တော် မဆွဲပါဘူး"
သူမ ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်သည်။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အမျိုးသားဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ခြံဝင်းတစ်ဖက်မှာတော့ ဗာရွန်က အဆောက်အအုံနှစ်ခုကြား နေရာလွတ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်တဲ့အထိ မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
သူ့ဆီ ပစ်လိုက်တဲ့ မြှားတွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဖြတ်ဝင်သွားပြီး လည်ပတ်နေတဲ့ လေထုထဲမှာတင် အရှိန်သေသွားကြသည်။ မီးတုတ်တစ်ခုက အမိုးဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူက လူတစ်ယောက်လိုပဲ တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မိုးရေတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ လက်တစ်ဖက်က အစောင့်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လေပြင်းတွေနဲ့ ဖြစ်လာတဲ့ ပုခုံးတစ်ဖက်က နောက်တစ်ယောက်ကို အကျဉ်းသားတွေဆီကနေ ဝေးရာကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ စစ်သားတစ်ယောက်က ဓားနဲ့ သူ့လည်ပင်းကို ခုတ်လိုက်တဲ့အခါ ဗာရွန်က သူ့ခါးပတ်ကနေ ဖမ်းဆုပ်ပြီး ခြင်းတောင်းအလွတ်တွေပုံထားတဲ့ နေရာဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ အာဗန်က ကျောက်ကျင်းပေါက်ဝမှာ တိုက်ခိုက်နေသည်။
သူ့ဓားကို ကြောက်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားတဲ့ လူတွေကို သူ လိုက်မသတ်ပါ။
သူက အကျဉ်းသားတွေအတွက် လိုအပ်တဲ့ နေရာကိုပဲ ထိန်းထားပေးသည်။
သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ့ဓားကို အကျဉ်းသားတွေနဲ့ သူတို့ကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အစောင့်တွေကြားမှာပဲ ရှိနေစေသည်။
ရန်သူတစ်ယောက် သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်ကို လစ်ပြီး ဝင်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
အာဗန် လှည့်လိုက်သည်။ ထိုလူရဲ့ လက်နက်ကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းကို လက်တစ်ဝါးတောင် မခွာဘဲနဲ့ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားစေသည်။
ပြီးတော့ သူက သူ့ဘေးက ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ လူတွေကို ရေတွက်ဖို့ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
တံတားပေါ်က တိုက်ပွဲက သူ့ကို တစ်ခုခု သင်ပေးလိုက်ပုံရသည်။
အခု သူ အဲဒါကို သုံးနေပြီ။
အလေးချိန်ချိန်တဲ့ အဆောက်အအုံနားမှာ ခရာသံတစ်ခု မြည်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့က မဟုတ်ဘူး။
တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်တဲ့ အစောင့်တွေက အဲဒီဘက်ဆီ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
သံချပ်ကာအမည်းပေါ်မှာ အဖြူရောင် အမှတ်အသားတွေ ပါတဲ့ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က သံချပ်ကာပြားတွေနဲ့ လက်ထဲက လက်နက်ပေါ်မှာ ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းတွေ ရှိနေသည်။
သူက နတ်ဘုရားတော့ မဟုတ်ပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ့ပတ်လည်က စွမ်းအားက နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။
"အမိန့်အရ..." သူ စပြောသည်။
သော်က သူ့ရှေ့က မြေပြင်ကို လျှပ်စီးနဲ့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးတွေ အပေါ်ကို ပြိုကျသွားသည်။
သူက ဖျော့တော့တော့ အလင်းတန်း အကာအကွယ်နောက်ကို နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ကြေညာချက်က မိုးခြိမ်းသံကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူသာ အဆောက်အအုံငယ်လေးဆီ မလှည့်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် ပြုံးမိကောင်း ပြုံးမိလိမ့်မယ်။
အထဲက သံကြိုးတွေက တချွင်ချွင် မြည်လာသည်။
တံခါးအနီးဆုံးက အမျိုးသမီးက အော်ဟစ်ပြီး ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
သံကြိုးတိုင်းက တင်းကျပ်သွားသည်။
"သူ့လက်ထဲမှာ ထိန်းချုပ်တဲ့ အတံရှိတယ်" အီရှာရာ အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီအခါမှ မြင်လိုက်ရသည်။
သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတဲ့လူရဲ့ ဘယ်လက်ထဲမှာ သတ္တုတံတစ်ခု ကိုင်ထားသည်။
သူက အကျဉ်းသားတွေကို လက်ထိတ်တွေကနေတစ်ဆင့် သူ့ဆီ အတင်းဆွဲခေါ်နေတာ ဖြစ်သည်။
ကလေးတစ်ယောက်က လဲကျနေတဲ့ အမျိုးသားဘေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ် လျှောကျသွားသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဘောင်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ မထိမိခင်မှာပဲ အဝင်ဝကို ချောမွေ့တဲ့ လျှောစောက်တစ်ခု ဖြစ်အောင် ရေခဲခဲလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် ရပ်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်သည်။
အလေးချိန်ချိန်တဲ့ အဆောက်အအုံရဲ့ လှေကားထစ်ဘေးမှာ နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိသည်။
မြင်နိုင်လောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ။
အကျဉ်းသားတွေနဲ့လည်း ဝေးတဲ့နေရာမှာ။
ကျွန်တော်တို့ကြားထဲမှာ မိတ်ဖက် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။
ကျွန်တော် လျှပ်စီး ဖြစ်သွားသည်။
ခဏတာအတွက်တော့ ဘာမှမရှိဘဲ ရောက်ရှိလာခြင်းသာ ရှိသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့် ဖိနပ်တွေက အတံကို ကိုင်ထားတဲ့လူဘေးက ကျောက်ပြင်ပေါ်ကို ကျရောက်သွားသည်။
သူ့ဒိုင်းကို ကျွန်တော့်တူနဲ့ ရိုက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူက နောက်ကျလွန်းသွားပြီ။
ဖျော့တော့တော့ အကာအကွယ်က ခေါင်းလောင်းကွဲသံလိုမျိုး အသံနဲ့အတူ ပျက်စီးသွားသည်။
သူ့ဓားက ကျွန်တော့်လည်ပင်းဆီ ဦးတည်လာသည်။
ကျွန်တော် မိုးရေ ဖြစ်သွားသည်။
ဓားက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ဓားရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက်က ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်က လေထုကို ပူလောင်သွားစေပြီး ရေစက်တွေကို ရေငွေ့ဖြစ်သွားစေသည်။
နာကျင်မှုက ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုလုံးကို စုတ်ဖြဲသွားသည်။
နတ်ဘုရားစွမ်းအား။
ဗာရွန် ကျွန်တော့်ကို သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီဒဏ်ချက်အတိုင်း လိုက်ပါလှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အသားအရေကို ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားမနေတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်တူက သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
အတံက ပြုတ်ကျသွားသည်။
ခြံဝင်းတစ်ဖက်မှာတော့ သံကြိုးတွေ လျော့ကျသွားသည်။
သူက အတံကို ပြန်ယူဖို့ ခုန်ဝင်သည်။
ကျွန်တော် အတံကို ရေခဲအလွှာအောက် ရောက်အောင် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး တူရိုးနဲ့ သူ့ကို နောက်ဆုတ်အောင် ရိုက်လိုက်သည်။
သူ ဓားကို ပြန်မြှောက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အာဗန် မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော့်ရှေ့ကလူက သူ့လက်နက်ကို ကောင်းကောင်းကျွမ်းကျင်ပြီး သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ထောင့်ချိုးပြောင်းလဲမှုက ကျွန်တော် သင်ယူစရာ ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲဆိုတာကို ပြသနေသလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် သူ့ဓားချက်ကို လက်ခံလိုက်တဲ့နေရာက အကာအကွယ်နဲ့ အရမ်းဝေးနေသည်။
သံချင်းပွတ်တိုက်သံ ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော့်ပုခုံးက ပူစပ်သွားသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ အာဗန်ရဲ့ စကားသံကို သတိရလိုက်သည်။
တိုက်ပွဲဖြစ်နေတဲ့ နေရာမှာပဲ ဓားဖျားကို ထားပါ။
ကျွန်တော် လှုပ်ရှားမှုကို တိုတိုလေးလုပ်လိုက်သည်။
လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ချက် တိုက်ခိုက်လာတာက ကျွန်တော့်ဓားကို ဘေးဖယ်သွားစေမယ့်အစား ဓားရိုးတစ်လျှောက် လျှောကျသွားသည်။
ကျွန်တော် ရှေ့ကို တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ့ဓားကိုင်တဲ့ လက်မောင်းကို အကာအကွယ်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်ကာ သူ့မေးစေ့အောက်မှာ ဓားဖျားကို ထောက်ထားလိုက်သည်။
"လွှတ်လိုက်စမ်း"
သူ့မျက်လုံးတွေက ရေခဲအောက်က အတံဆီ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဓားဖျားကို ပိုဖိလိုက်သည်။
"ဓားကိုလည်း လွှတ်"
သူ ဓားကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
သော်က ခဏအကြာမှာ ရောက်လာပြီး သူ့သံချပ်ကာ ကျောဘက်ကနေ ဖမ်းဆွဲကာ လက်နက်နဲ့ ဝေးရာကို ဆွဲထုတ်သွားသည်။
"အကျဉ်းသားတွေ" သူမ ပြောသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။
ထိန်းချုပ်တဲ့အတံက ရေခဲအောက်မှာ ပျက်စီးမသွားဘဲ ရှိနေသေးသည်။
ဒါက အရေးကြီးတယ်။
လက်ထိတ်တွေ အလုပ်လုပ်နေတုန်းမှာ အတံကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပေးလိုက်တဲ့ အမိန့်က အကျဉ်းသားတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လောင်ကျွမ်းနေလိမ့်မယ်လို့ မှော်အတားအဆီး ကျွမ်းကျင်သူက နောက်မှ ပြောပြလိမ့်မယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ကျွန်တော် နားမလည်တာကို မဖျက်ဆီးရဘူးဆိုတာပဲ သိသည်။
အီလန်က အဖြူရောင် အလင်းတန်းနဲ့အတူ အဝင်ဝဘက်မှာ ပေါ်လာသည်။
"လမ်းကို ထိန်းထားနိုင်ပြီ။ ဘယ်လှည်းမှ ဖြတ်မသွားရဘူး"
"လက်ထိတ်တွေကော..."
"ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်သူ လိုအပ်တာတွေကို ယူလာပေးနေတယ်"
သူ ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ပထမဆုံး လက်ထိတ်ကို ဘေးကင်းအောင် လုပ်ပေးနေတုန်း ကျွန်တော် အီရှာရာနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကြာသွားတယ်။
အရာအားလုံးက ကျွန်တော် လိုချင်တာထက် ပိုကြာနေတယ်။
အပြင်မှာတော့ ဗာရွန်ရဲ့ မုန်တိုင်းက မိုးရေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လက်ဇန်ဒါရဲ့ စစ်သားတွေက လှည်းတွေကို ရှာဖွေနေကြသည်။ အာဗန်က ဘယ်သူမှ မမြင်ရတဲ့နေရာမှာ မလဲကျသွားအောင်လို့ ကျောက်ကျင်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက် စစ်ဆေးနေသည်။
အတွင်းမှာတော့ လက်ထိတ်တွေအကြောင်း သတိပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက ကျွမ်းကျင်သူ လုပ်ဆောင်နေတာကို ကြည့်နေသည်။
"ဒါတွေ ပြုတ်သွားမှာလား"
"ဟုတ်ကဲ့" ကျွမ်းကျင်သူက ပြောတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား လက်ကောက်ဝတ်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထားပေးဖို့ လိုတယ်"
အမျိုးသမီးက မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် လဲကျနေတဲ့ အမျိုးသားဘေးမှာ ဒူးထောက်ပြီး အီရှာရာကို သူ့ကို ထမ်းစင်ပေါ် တင်ပေးဖို့ ကူညီလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ပုခုံးက နာနေသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ပဲ ကျေးဇူးတင်မိတယ်။
ကျွန်တော် အကျဉ်းသား ၇၃ ယောက်ကို ရေတွက်လိုက်သည်။
အလုပ်ရုံနဲ့ လှည်းတွေက ၆၀။
ရုံးခန်းက ၁၃ ယောက်။
ပြီးတော့ အောက်ဘက်လမ်းကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ သူတို့ကို ထပ်ရေတွက်လိုက်ပြန်တယ်။
နှစ်ယောက်က ထမ်းစင် လိုအပ်တယ်။ အချို့က အကူအညီနဲ့ပဲ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်။ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကတော့ လှည်းအောက်မှာ ပျောက်သွားတဲ့ သူ့ဖိနပ်ကို ရှာမတွေ့မချင်း မသွားဘူးလို့ ငြင်းဆန်နေသည်။
လက်ဇန်ဒါရဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်က အဲဒါကို ရှာတွေ့သွားသည်။
ကလေးမလေးက လမ်းလျှောက်ဖို့ အရမ်းပင်ပန်းနေတဲ့အခါ သူကပဲ ချီသွားပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာလည်း ဒဏ်ရာရသူတွေ ရှိသည်။ ကင်းထောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်မှာ ဓားရှသွားသည်။ လက်ကောက်ဝတ် ကျိုးသူရှိသည်။ မီးလောင်နေတဲ့ တံခါးကို ထွက်ပေါက်ဘက် မပြိုကျအောင် ဖမ်းထိန်းလိုက်တဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မှာ အပူလောင်ဒဏ်ရာ ရသွားသည်။
ကုသပေးသူတွေက ကျောက်ကျင်းအလွန်က ချောင်းစပ်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
အီလီဇာ ရေတွက်တာ ပြီးတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ထဲက ဘယ်သူမှ ပျောက်မနေပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီအစီရင်ခံစာကို နှစ်ခါတောင် နားထောင်လိုက်မိသည်။
သော်က ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ နားလည်သည်။
ထမ်းစင်တွေကို သေချာအောင် စီစဉ်နေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေတုန်း သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
"မင်းပုခုံး"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်"
"ဆေးကုပေးတဲ့သူကို ပြလိုက်"
"သွားတော့မှာပါ"
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်သွားသည်။
အပူလောင်တဲ့ ဒဏ်ရာက ကျဉ်းပြီး ရုပ်ဆိုးပေမဲ့ တိမ်သည်။
ကျွန်တော် ဗာရွန်ကို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ပြောပြနေတုန်း ဆေးကုပေးသူက ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပေးသည်။
သူက စေ့စေ့နားထောင်နေသည်။
“မင်းက အတိုက်ခံရပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ပုံစံကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တာလား”
“ခဏတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ကော”
“ကျွန်တော် ရွေ့လျားပြီးတာနဲ့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ပါတယ်”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကောင်းတယ်။ မုန်တိုင်းကို ဘာမှမဖြစ်စေရဘူးဆိုပြီး မင်း အတင်းအဓမ္မ သက်သေပြမနေခဲ့တာ ကောင်းတယ်။”
ကျွန်တော် အကျဉ်းသားအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားသူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက အစောင့်တွေကြားမှာ ထိုင်နေသည်။
“အဲဒီအရာက သူ့အစွမ်းကို ပြသွားတာပါပဲ။”
အာဗန်က ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ဘာအခက်အခဲမှမရှိဘဲ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်တွေအထိ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ ဒုတိယအချက် ပြန်ခုခံတာက ပိုကောင်းလာတယ်။”
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား မြင်လိုက်တာလား”
“မြင်လောက်တာတော့ မြင်လိုက်တယ်။”
“ပထမတစ်ချက်ကော”
“အဲဒါကိုတော့ မနက်ဖြန်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။”
သော် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် အာဗန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာမရတဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို လက်တင်လိုက်သည်။
“မင်း သူ့ကို အတံနဲ့ ဝေးရာမှာ ရှိနေအောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။”
သူ နောက်ဆုံး ထမ်းစင်ကို တင်ဖို့ ကူညီပေးဖို့ ထွက်သွားသည်။
အီလန်က ရှေ့ကနေ သတင်းစကား ပါးသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ကတော့ ကျွန်တော်တို့ ကယ်တင်လာတဲ့ လူတွေရဲ့ လမ်းလျှောက်နှုန်းအတိုင်း နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် အိမ်ကို လျှပ်စီးလို အမြန်ပြန်မလာခဲ့ပါ။
သူ့ညီမလေးကို ပွေ့ချီပြီး ခြံဝင်းထဲကနေ လာခဲ့တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်မြင်းဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လာသည်။ ကျွန်တော် မြင်းပေါ်က ဆင်းပြီး သူ့ကို ကုန်းနှီးပေါ် တက်ထိုင်ဖို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
သူက မြင်းကို သံသယအကြည့်နဲ့ ကြည့်သည်။
“မြင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်ချမှာလား”
“ဖြည်းဖြည်းသွားရင် မပစ်ချပါဘူး။”
“နှစ်ယောက်လုံးလား”
“ဟုတ်တယ်၊ နှစ်ယောက်လုံး။”
သူက သူ့ညီမလေးကို အရင်တင်ပေးဖို့ ခွင့်ပြုသည်။
ပြီးတော့မှ သူ့ညီမလေးနောက်မှာ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
လမ်းခရီးရဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော် မြင်းကို ဆွဲခေါ်လာရင်း မြင်းပေါ်က ကလေးမလေးရဲ့ ကျွန်တော့်ဆံပင်အကြောင်း မေးခွန်းတွေကို ဖြေပေးလာခဲ့သည်။
“အမြဲတမ်း ဒီအရောင်ပဲလား”
“မဟုတ်ဘူး။”
“နှင်းတွေကြောင့် ဖြစ်တာလား”
“အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။”
“ကျွန်မတို့သွားမယ့်နေရာကို ရောက်ရင် ကျွန်မဆံပင်တွေကော အဖြူရောင် ဖြစ်သွားမလား”
“မဖြစ်ပါဘူး။”
သူမ စိတ်အေးသွားပုံရသည်။
ခဏကြာတော့ သူမ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်မှာ မှီပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။
ကောင်လေးက သူ့ညီမလေးကို တစ်ဖက်ကနေ ဖက်ထားရင်း သစ်ပင်တွေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဂိတ်တံခါးမှာ ဟေဗင်ရီးချ်က အသင့်စောင့်နေသည်။
အက်ဗလင်က ပထမဆုံး ထမ်းစင်တွေကို လာရောက်ကြိုဆိုသည်။ အီလန်နဲ့ တခြား ကုသပေးသူတွေက ဘယ်သူက ချက်ချင်း ကုသမှု ခံယူဖို့ လိုအပ်ပြီး ဘယ်သူက အနွေးဓာတ်၊ အစားအစာနဲ့ အနှောင့်အယှက်မရှိ အိပ်စက်ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ဂရုတစိုက် ခွဲခြားလုပ်ဆောင်ကြသည်။
မီရယ်လ်က မေရီနဲ့အတူ လက်ခံတဲ့ စားပွဲတွေနားမှာ ရပ်နေသည်။
သူမက အခုမှ လွတ်မြောက်လာတဲ့ သူတွေကို ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြန်ပြောခိုင်းမနေပါ။
နာမည်တွေကိုသာ မေးသည်။
ပြီးတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ နာမည်တွေကို မှန်အောင် ပြန်ရွတ်ပြသည်။
ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာတို့က သူတို့ရဲ့ သင်ခန်းစာတွေ ပြီးတဲ့အခါ စာရင်းမှတ်တမ်းတွေ ကူညီဖို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က စာလုံးပေါင်းတွေ၊ မိသားစု ဆက်သွယ်ချက်တွေနဲ့ ဘယ်ကလေးက ဘယ်လူကြီးနဲ့ သက်ဆိုင်လဲဆိုတာကို စစ်ဆေးနေချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ စာအုပ်တွေက ခုံတန်းအောက်မှာ စုပုံထားသည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နဲ့အတူ နည်းနည်း ပိုဝေးတဲ့နေရာမှာ စောင့်နေသည်။
ဒီတစ်ခါ သူ ဘာကစားစရာမှ ယူမလာခဲ့ပါ။
သူ့တာဝန်ပေးထားတဲ့အတိုင်း ခွက်တွေကိုသာ သယ်လာသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို မြင်တဲ့အခါ သူ့အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ပုခုံးက ပတ်တီးပေါ် ရောက်သွားသည်။
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက အက်ဗလင်ဆီကနေ အမြဲတွေ့နေကျ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ကိုလည်း ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးသည်။
အရေးပေါ် လူနာတွေကို နေရာချပေးပြီးတဲ့အခါ အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
သူမက ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပြီး ဘာမှ မဖြတ်မပြောဘဲ အဖြစ်အပျက်ကို နားထောင်သည်။
ကျွန်တော် ပြောပြီးတဲ့အခါ သူမက သူမရဲ့ နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနဲ့ ထိကပ်ထားလိုက်သည်။
“၇၃ ယောက်လား”
“အားလုံး ဒီမှာပဲ။”
သူမ အသက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ဆီ နောက်နည်းနည်းအကြာမှာ ရောက်လာသည်။ သူမက မနက်ကထက် ပိုသတိထားပြီး လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူမ တစ်ခန်းလုံးကို မဖြတ်ရသေးခင်မှာပဲ ကျွန်တော် သူမဆီ လှုပ်ရှားသွားလိုက်သည်။
“ထိုင်” ဟု သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
“မင်းလည်း ဒီစကားပဲ ပြောတော့မလို့ မဟုတ်လား” ဟု အက်ဗလင်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံး ထိုင်လို့ရတဲ့ ခုံတန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။
ခဏတာလောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ မမေးဘဲ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေပေးဖို့ပဲ လိုလားခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်လည်း သူတို့အတွက် အဲဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေပေးခဲ့သည်။
ခန်းမတစ်ဖက်မှာတော့ အာဗန်က ကယ်တင်လာတဲ့ မိသားစုတစ်ခုဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ ကလေးတစ်ယောက်က သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲထားပြီး သူက မိခင်ဖြစ်သူ ကုသပေးသူနဲ့ စကားပြောပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပေးနေသည်။
သူက လမ်းကို ထိန်းထားပေးခဲ့သူပါ။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ့နောက်က လူတွေက လမ်းကို ရောက်လာခဲ့ကြပြီ။
ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကလေးတွေက မအိပ်သေးကြပါ။
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာတဲ့ သတင်းက သူတို့အတွက်တော့ အိပ်ရာဝင်ချိန်ကို ညှိနှိုင်းလို့ရတဲ့ ကိစ္စဖြစ်သွားပုံရသည်။ ဟယ်လီနာကတော့ သဘောမတူပါ။
ကာရိုးက အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ပုခုံးက ပတ်တီးကို မြင်တဲ့အခါ ပွေ့ဖက်ဖို့ လုပ်နေရာကနေ ရပ်သွားပြီး ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာမရတဲ့ဘက်မှာ ဂရုတစိုက် တက်ထိုင်သည်။
ဂယ်ရစ်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။
“မင်း မိုးရွာအောင် လုပ်လိုက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်။”
“အောင်မြင်သွားလား”
“အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့တယ်။”
သူက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ လျှပ်စီးကော”
“အဲဒါလည်း အထောက်အကူ ဖြစ်တယ်။”
ကာရိုးက သူမရဲ့ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ် မှီလိုက်သည်။
“အိမ်ကို ပိုမြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလား”
ကျွန်တော် မြင်းပေါ်က ကလေးမလေးကို တွေးလိုက်မိသည်။ သူမကို ဖက်ထားတဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ လက်မောင်း။ သစ်ပင်တွေအောက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာတဲ့ လူတန်းကြီး။
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် အားလုံးနဲ့အတူတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့တာပါ။”
ဂယ်ရစ်က အဲဒါကို စဉ်းစားနေသည်။
ပြီးတော့ သူ့ညီမလေးဘေးမှာ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ သူမကို ပေးထားတဲ့ စားပွဲမှာ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမ ၇၃ ဆိုတဲ့ ဂဏန်းကို ရေးနေတာကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမ ခဏရပ်ပြီး အောက်မှာ မြှားတစ်ချက် ဆွဲလိုက်ကာ ဝါကျအသစ်တစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။
ယူရီယာ အိမ်ကို ပင်ပန်းစွာ ပြန်ရောက်လာပြီး ကလေးတွေက သူ့ကို ထိုင်ခိုင်းထားကြသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပုခုံးကျော်ပြီး ဖတ်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ ထိုင်ခိုင်းတဲ့နေရာမှာပဲ ဆက်နေလိုက်သည်။